O Στέφανος, ο τραγουδιστής των Φράτζα Φέρντιναντ Alter Ego, χάνει τη γη κάτω απ' τα πόδια του όταν κάτι πολύ κακό συμβαίνει στο ροκ γκρουπ, και την ξαναβρίσκει όταν αντιλαμβάνεται ότι έχει ερωτευτεί την οδηγό του λεωφορείου που τους είχε πάει κάποτε σε μια συναυλία.Αυτό είναι το στόρι, κι αν περιμένεις να το δεις εμπλουτισμένο με πλοκή, τζάμπα περιμένεις. Αν πάλι περιμένεις ότι η ταινία θα βασίζεται σ' ένα σχηματικά ξεχυλωμένο concept δίχως σεναριακούς πυλώνες, το μόνο που έχω εγώ να σου προσθέσω, είναι πως πιθανότατα θα το βρεις χειρότερο απ' όσο το περιμένεις. Γραμμένο και ξαναγραμμένο τρεις-τέσσερις φορές, το Alter Ego δεν καταφέρνει στιγμή να γίνει κάτι παραπάνω από μια σειρά καλογυαλισμένων video clips, στημένων γύρω από ένα νερουλό σενάριο.

Ξεκινά σα χαριτωμένο buddy movie, προχωρά χαζοχαρούμενα και διασκεδαστικά προς το εξωφρενικά προβλέψιμο και καθυστερημένο plot point που ανατρέπει το κλίμα και δίνει το έναυσμα για την έκρηξη της κλιμακούμενης μεταστροφής του ροκ σταρ που δεν νιώθει και πολύ άνετα στα δερμάτινα παντελόνια και τα ακριβά σαλόνια του, και αφού χαϊδέψει απαλά τις διαβρωτικές ιδιότητες της δόξας και της φήμης, περνά χαρωπά και χωρίς πολύ σκέψη στο δεύτερο μισό: ένα απ' τα πιο τραβηγμένα από τα μαλλιά love stories της σύγχρονης ιστορίας, δίχως παλμό, στόχο και προσανατολισμό, που με το σχεδόν ξεκρέμαστο φινάλε του, ανοίγει ένα καινούριο, γλυκανάλατατα αισιόδοξο κεφάλαιο για τους πρωταγωνιστές του, και σβήνει κάθε ελπίδα για τους ένα σωρό δεύτερους χαρακτήρες της ταινίας να πάρουν έστω και ίσο screen-time με τους χορηγούς της. Αν υπάρχει κάτι που δεν μπορείς να έχεις παράπονο πάντως, είναι η εξαιρετική παραγωγή, ο τρόπος που τη διαχειρίζεται με δεμένα, θαρρείς, χέρια ο σκηνοθέτης, και πάνω απ' όλα βέβαια, ο αναπάντεχα καλός Σάκης Ρουβάς, που παίζει ωστόσο ένα ρόλο αρκετά ευνουχισμένο ώστε να μην τον φέρει ούτε κοντά σε υπόνοια δύσκολης θέσης.

Όπως καταλαβαίνεις αμέσως βλέποντας τα βυζιά της Salma Hayek να πιάνουν τη μισή τους αφίσα, οι Δολοφόνοι για Μοναχικές Καρδιές έχουν θέμα έναν αμερικάνο αστυνομικό στα τέλη του '40. Όταν όλοι νομίζουν ότι ασχολείται υπερβολικά με την υπόθεση φαινομενικής αυτοκτονίας μιας κοπέλας επειδή κάπως έτσι έχασε και τη γυναίκα του, αυτός επιμένει. Για να αποκαλύψει τελικά ένα ζευγάρι που είχε εξοντώσει οικονομικά ή κυριολεκτικά καμιά εικοσαριά πλούσιες και μόνες.Ο αστυνομικός λέγονταν Elmer C. Robinson κι αν σου θυμίζει κάτι το όνομα είναι γιατί είδες τον εγγονό του στα σκηνοθετικά και σεναριακά credits. Η κληρονομιά βαραίνει και την ταινία αφού προσθέτει μεν (κάτι νέο) στην ιστορία των δολοφόνων που έχει ξαναματαγυριστεί, όμως δε δικαιολογεί αρκετά τη κεντρική σκηνή που της παραχωρείται. Την υπόθεση δε βοηθάει ούτε η στα όρια του camp επιλογή του καστ. Πιο χαρακτηριστικά την πανύχοντρη και κακάσχημη θανάσιμα ερωτευμένη συμορίτισσα παίζει.. η Salma, ενώ αυτό που ξεχωρίζει στην ερμηνεία του Travolta στον κεντρικό ρόλο σκληρού με μεγάλη εσωτερικευμένη θλίψη είναι το εξωτερικευμένο περουκίνι (που μάλλον λάτρεψε και πήγε και στα Όσκαρ με αυτό). Το τρίτο κακό της μοίρας του φιλμ είναι η παραγωγή της Millenium του Avi Lerner με μεγάλη ιστορία στα χειρότερα straight-to-dvd του Jean-Claude Van Damme, του Steven Seagal και όλου ανεξαιρέτως του υπόλοιπου σιναφιού. Και μπορεί από πέρσι, κάνοντας αρχή με το 16 Blocks (2006) και συνεχίζοντας με τον Wicker Man (2006) τη Black Dahlia (2006) να ξεκίνησε αξιοπρεπή θεατρική διανομή, όμως δε βγάζει και κάνα μάτι η χλιδή των σκηνών σε αυτή της την προσπάθεια.

Τελικά πάντως η ταινία παραμένει ένα αξιοπρεπές σύνολο έστω και αδιευκρίνιστου τύπου. Παίζοντας ανάμεσα σε ντεντεκτιβικό και φιλμ νουάρ ο Robinson επιλέγει και μια χρωματική παλέτα πιο σπλατερική, αποφεύγει τις υπερβολές όπου δε πρέπει να κάνει ήρωα τον παππού του ή να έχει μήνυμα (έτσι για να το έχει), και κρατάει ένα ρυθμό που σου κρατάει με τη σειρά του το ενδιαφέρον (δύσκολο για οποιαδήποτε πασίγνωστη υπόθεση).

Ο David Lynch λέει ότι η ταινία είναι για μια ερωτευμένη γυναίκα σε κίνδυνο. Ο David Lynch πάντα ήταν καλαμπουρτζής.Μέχρι πρότινος βέβαια, τα καλαμπούρια του αρκούνταν απλά στην άρνηση ερμηνείας των σπαζοκεφαλιών του σε μορφή παζλ με κινούμενες εικόνες. Τώρα, αρνείται ακόμα και να σου δώσει κομμάτια που να συνδέονται, κι έτσι σου πετάει μια ταινία μέσα σε ταινία, δίπλα σε μια άλλη ταινία, με κομμάτια από άλλες ταινίες τριγύρω, κι ένα τηλεοπτικό σήριαλ (με τα διαβόητα κουνέλια, που ίσως είναι το πιο προσβάσιμο, διαολεμένα σαρκαστικό κομμάτι της Αυτοκρατορίας) να τα εποπτεύει όλα, και με την Laura Dern και την εξωπραγματική της ερμηνεία σε ένα ρόλο που γραφόταν μέρα με τη μέρα και με κάθε μέρα να πηγαίνει κόντρα στην προηγούμενη, να αποτελεί το μοναδικό νήμα συνοχής στο τρίωρο έπος που κάνει το Eraserhead (1977) να μοιάζει με Άρλεκιν. Παίζοντας πάλι με τη σύγχυση ταυτοτήτων του ηθοποιού και του ρόλου του για να σχολιάσει την κουλτούρα των αμερικάνικων media, ο Lynch συνθέτει ένα χαοτικό άνισο σύνολο χωρίς πια να μπαίνει στον κόπο καν να ιντριγκάρει τον θεατή. Αντίθετα του τρίβει στα μούτρα το ότι είναι στην απ' έξω, πετώντας του συμβολισμούς που ακόμη κι αν έχουν νόημα, το πιάνεις μονάχα αν καπνίζεις απ' αυτό που καπνίζει κι ο εμπνευστής τους. Και μάλιστα, παρουσία του, μπας και του ξεφύγει τίποτα στο χαϊλίκι του. Και επιστέγασμα όλων, η εικονογράφηση, που ακόμα και στα πιο μπερδεμένα κουβάρια του ανθρώπου που είχε δώσει αριστουργήματα-δοκιμασίες της φόρμας και του θεατή, πάντα είχε κάτι το μαγνητικά πανέμορφο. Στο Inland Empire όμως ο Lynch ψηφιοποιείται, και παρουσιάζει ένα απ' τα πιο άσχημα και χοντροκομμένα ψηφιακά που έχεις δει, τόσο αντιαισθητικό, που αν δεν είναι άποψη, φοβάμαι ότι το έκαψε τελείως. Και δε μιλάω για το τυρί.

Το μέλλον του ελληνικού κινηματογράφου μπορεί να μην το κουβαλάει στις πλάτες του, με το δικό του μέλλον όμως φαίνεται να ξέρει πού θέλει να πάει, και το κινηματογραφικό ξεπαρθένεμα του σούπερ σταρ Σάκη Ρουβά, είναι απλά ένας σταθμός. Στα 30 του μόλις χρόνια, ο Νικόλας Δημητρόπουλος είναι μια περίεργη περίπτωση κινηματογραφιστή, με μικρές, ανεξάρτητες εξερευνητικές δουλειές στο βιογραφικό του (μεταξύ των οποίων και μια συμμετοχή στο πρόγραμμα Πτυχώσεις των Ολυμπιακών της Αθήνας), ένα πολύ φιλόδοξο project βασισμένο στην Ιθάκη του Καβάφη στα όνειρα που κυνηγάει, και τη μέχρι σήμερα μεγαλύτερη παραγωγή του ελληνικού κινηματογράφου, στο πολύ χειροπιαστό παρόν του. Αν μη τι άλλο, φαίνεται συνειδητοποιημένος όταν μιλάει για το Alter Ego (2007) σαν μια μη καλλιτεχνική προσπάθεια να πάρει μπρος η ντόπια κινηματογραφική παραγωγή, έστω και με τρόπο βεβιασμένο. Και η αλήθεια είναι, πως ό,τι κι αν έχει στραβό η ταινία, σ' αυτόν τελικά κακία δεν μπορείς να κρατήσεις, αφού όπως λέει, δεν είναι δικιά του. Ή τουλάχιστον, όχι ακριβώς.

Το αίμα του πίσω πήρε ο Spider-Man στην τρίτη του βόλτα, αδειάζοντας το Σεντούκι του Νεκρού απ' τα λάφυρα που του είχαν αρπάξει οι Πειρατές της Καραϊβικής πέρσι, και έσπασε ό,τι εισπρακτικό ρεκόρ βρήκε μπροστά του, αμερικάνικο και διεθνές.Με περίσσεια χάρη, ο Αραχνάνθρωπος ακροβολίστηκε στις περισσότερες αίθουσες ever, και παίζοντας πρακτικά επί 24ώρου σε πάνω από 10.000 οθόνες σε 4.252 venues, ξεκίνησε με ρεκόρ ανοίγματος στα $59.3Μ την Παρασκευή (μαζί με τις προβολές που ξεκίνησαν απ' τα μεσάνυχτα της Πέμπτης), συνέχισε με ένα δεύτερο το Σάββατο ανεβαίνοντας στα $51Μ (που αναφέρεται ως στην πραγματικότητα αύξηση 4% απ' τα εισιτήρια της Παρασκευής, αν βγάλεις τις μεταμεσονύχτιες της Πέμπτης), και έκλεισε με $37.7Μ, κάνοντας και ρεκόρ Κυριακής.

Κάπου εκεί μέσα έγινε η ταινία που έφτασε πιο γρήγορα τα $100M στην Ιστορία, και έσπασε και το ρεκόρ τριημέρου για την Αμερική με άνοιγμα εκτιμώμενο στα $148Μ. Οπότε, μπαίνει γύρω στα $15 εκατομμύρια πιο μπροστά απ' τα $135Μ των δεύτερων Πειρατών, που είχαν σπάσει το ρεκόρ των $114.8Μ (ή $130Μ περίπου, σε ανηγμένες τιμές) του πρώτου Spider-Man (2002), ή αλλιώς, της πρώτης ταινίας που πέρασε τα $100 εκατομμύρια σε τρεις μέρες (ήταν πιο αργά τα πράγματα το 2002). Έτσι, μάζεψε το 82% των $180Μ που ξοδεύτηκαν στο κατά 70% ανεβασμένο τριήμερο σε σχέση με το αντίστοιχο περσινό που ανήκε στο Mission: Impossible III (2006).

Κι ενώ στην Ελλάδα ο Αλβέρτης και η Λάρσα τον κράτησαν στα χλιαρά νούμερα των περίπου $1.5Μ (ή 159.000 εισιτήρια) στη χώρα και $805Κ (ή 85.000 εισιτήρια) στην πρωτεύουσα –-που είναι-δεν είναι τα μισά του τροπαιούχου 300 (2007), αλλά τουλάχιστον έκοψε γύρω στα 20% περισσότερα χαρτάκια απ' τον Spider-Man 2 (2004) σε ελαφρώς περισσότερες αίθουσες--, στον υπόλοιπο πλανήτη, ο Spider-Man έκανε ποδαρικό-ρεκόρ σε πολλές απ' τις 106 άλλες χώρες που τον φιλοξενούν στις οθόνες τους απ' την περασμένη Τρίτη. Και μάζεψε άλλα $227Μ, για να στείλει στον αγύριστο τους Jedi με το ρεκόρ διεθνούς ανοίγματος των $254Μ του Star Wars Ep. III (2005), ανεβάζοντάς το στα $375Μ. Πράγμα που σημαίνει ότι με άλλα 150, μπορεί και να φτάσει τα έξοδά του. Για να δούμε και τι γνώμη θα έχει για όλα αυτά ο ανανεωμένος Captain Sparrow στο τέλος του μήνα.

Απονεμήθηκαν τη Παρασκευή το βράδυ, σε μια συγκρατημένη τελετή διάρκειας μιάμισης ώρας που αναμεταδόθηκε φυσικά ζωντανά από τη ZDF, τα βραβεία της γερμανικής κινηματογραφικής ακαδημίας για το 2006.

Τα κοντά 900 μέλη της φήφισαν για καλύτερη ταινία τα Τέσσερα Λεπτά (Vier Minuten / Four Minutes) του Chris Kraus με θέμα μια ηλικιωμένη δασκάλα πιάνου σε γυναικείες φυλακές και τη ταλαντούχα μικρή φόνισσα μαθήτριά της. Για την υπομονή της στη διδασκαλία και μάλλον και για τα σαράντα χρόνια συνεχούς παρουσίας της στο χώρο η Monica Bleibtreu πήρε το βραβείο ερμηνείας, μέσα στο μοναδικό ξέσπασμα καταχειροκροτημάτων της βραδιάς. Παρότι ήταν υποψήφια για οχτώ (8) συνολικά αγαλματάκια, η συγκομιδή της πιο κουλτουριάρικης από τις δυο μεγα-υποψήφιες ταινίες σταμάτησε εκεί.


Η έτερη του βραβειο-ανταγωνισμού, Το Άρωμα: Η Ιστορία Ενός Δολοφόνου (Das Parfum / Perfume: The Story of a Murderer), δεν πήρε τα €500 χιλιάρικα του χρυσού αλλά πρόσθεσε €400000 ασημένια στα πάνω από €100 εκατομμύρια που μάζεψε στα ταμεία (και περίπου τα μισά από αυτά στη Γερμανία) και πέντε (5) ακόμα τεχνικά LOLA στη συγκομιδή της. Ενώ η σχετική έκπληξη της βραδιάς και σχετική επίσης των γερμανικών ταμείων με πάνω από ένα μύριο θεατές, η δύστροπη κωμωδία Wer früher stirbt, ist länger tot / Grave Decisions, τιμήθηκε για το σενάριο και τη σκηνοθεσία της και με τέσσερα (4) συνολικά βραβεία. Για να σταματήσουν μάλλον λίγο οι κραυγές ότι μακράν τα πιο χρυσαφένια κινηματογραφικά βραβεία του πλανήτη μοιράζουν τα εκατομμύρια ευρώπουλά τους σε ταινίες που δε τα έχουν καμία ανάγκη.

Ο Spider-Man είναι ο νέος ροκ-σταρ της Νέας Υόρκης και η πόλη των πόλεων τον λατρεύει (η τέχνη μιμείται τη ζωή – η ζωή μιμείται την τέχνη), μέχρι που ένας συμβιωτικός οργανισμός απ' το διάστημα του μαυρίζει τα ήδη φουσκωμένα μυαλά, και φέρνει τον Peter Parker αντιμέτωπο με το σκοτάδι του εαυτού του, την ώρα που πιο απτές απειλές όπως ο Sandman, ο Venom κι ο νέος, μαύρος Goblin τού ετοιμάζουν το φέρετρο, κι η Mary-Jane θέλει να μείνει μόνη να σκεφτεί.Έχει πλάκα το πώς, αν και απ' τη μέρα που το Spider-Man 2 (2004) αποδείχθηκε το καλύτερο υπερ-sequel όλων των εποχών η μεγαλύτερη αγωνία όλων ήταν αν η ομάδα που κερδίζει δεν θα αλλάξει, κανενός το βλέμμα δεν ταράχθηκε όταν τη θέση τριών απ' τους τέσσερις συνσεναριογράφους πήρε ο αδερφός του σκηνοθέτη, (δρ.) Ivan Raimi, που ουσιαστική σχέση με σενάριο είχε μόνο, τι ειρωνεία, στο προηγούμενο threequel του Sam, το Army of Darkness πριν μιάμιση δεκαετία. Όχι πως σε ένα sequel $350 εκατομμυρίων της SONY (εννιά φορές το Sin City (2005) και έξι φορές το 300 (2007) δηλαδή) ο οποιοσδήποτε σεναριογράφος έχει μεγαλύτερο βάρος απ' τους παραγωγούς που "αφουγκράζονται" τις απαιτήσεις του κοινού και καθοδηγούν το franchise για να τις καλύψει. Κάπου μέσα σ' αυτή τη βαβούρα, ο Raimi ξεχνάει πως για να πετύχει το καλύτερο υπερ-sequel όλων των εποχών, έπρεπε να φτιάξει ένα συμπυκνωμένο σύνολο με γνώση των κανόνων του σεναρίου, με στιβαρούς στην κόμικ ανεμελιά τους χαρακτήρες, και μια οπερετική εξέλιξη που θα κορυφωνόταν στην ανάδειξη του ήρωα στην εικονική φιγούρα που ο σκηνοθέτης είχε ξανασχεδιάσει με αγάπη, πάθος και διακριτικές νότες pop ποιητικότητας.

Κι έτσι έρχεται το χειρότερο. Ο Raimi αφήνει έξω απ' την πόρτα το σεβασμό του όχι μόνο στη μυθολογία που μεταλλάσσει, αλλά κυρίως, τη μυθολογία που ο ίδιος έχει δημιουργήσει με τις δυο προηγούμενες ταινίες του, και ξαναγράφει την Ιστορία κατά πώς τον βολεύει, νερώνοντάς τη με ίσες δόσεις ανωριμότητας και μασημένης προσβασιμότητας, για χάρη των πελατών του merchandise. Κάπου εκεί, ο Venom, ένας χαρακτήρας με τεράστια fantasy δυναμική, υποβιβάζεται σε αβάσταχτα σχηματική απεικόνιση του κακού για όσους το αναγνωρίζουν μόνο απ' το πόσο μαύρο είναι βαμμένο, ο Sandman και τα τέλεια σχεδιασμένα πετραδάκια που σχηματίζουν το σώμα του και μαζί του μια larger than life εκδοχή της εύθραυστης φύσης της ανθρώπινης καλοσύνης αντιμέτωπη με επικίνδυνα διλήμματα, χάνεται πίσω απ' τις επιπέδου δημοτικού αλληγορικές αντοχές του σεναρίου, ο Harry Osborn, ο διχασμένος ανάμεσα στο καθήκον της εκδίκησης και της φιλίας Dark Goblin, μεταμορφώνεται σε κραυγαλέο plot device των σεναριογράφων, με την βολική αμνησία του και τον μυστικοπαθή του butler, κι ο Peter Parker ντύνεται γλοιώδης ζιγκολό για να περάσει στη Ζώνη του Λυκόφωτος και να παλέψει με τον εαυτό του, σε ένα musical ιντερλούδιο που μοιάζει να ξέφυγε απ' τα λημέρια παρωδίας του Evil Dead (1981), και σου λιώνει το μυαλό θέτοντας υποψηφιότητα για το πιο αλλόκοτο μοντάζ στην ιστορία του είδους.

Τα εισιτήρια βέβαια θα τα κόψει λέει η δράση, ε και η δράση είναι, αναμενόμενα, ακόμα πιο τέλεια σχεδιασμένη να σου τεντώνει τα σαγόνια και να σου αλλάζει ρυθμό στην αναπνοή. Αλλά με τα ενδιάμεσα δραματικά διαλείμματα που είναι για κλοτσιές, να τσακίζουν το ρυθμό, και με τρεις νέους εχθρούς που στερούνται κέντρου βάρους και όλοι μαζί δεν φτάνουν μια ενιαία απειλή του επιπέδου του Doc Ock ας πούμε (κάτι βγαλμένο απ' τα προσχέδια του Schumacher για το Batman Forever (1995) ίσως να ήταν περισσότερο της κατηγορίας τους), αυτή η δράση με τα σποραδικά campy ξεσπάσματά της που τη φέρνουν στα όρια του γελοίου, μοιάζει περισσότερο με θορυβώδη προσπάθεια να ξεχάσεις την πλοκή, που ψάχνοντας κάπου να πιαστεί, εκτοξεύει περισσότερα σεναριακά νήματα κι απ' το Traffic (2000). Κι ύστερα με κωλοτούμπες σαπουνόπερας, μπλέκεται μόνη της στο σκορποχώρι του ιστού της. Η απελπισμένη νότα αυτοσυγχαρητηρίων όπως ξεστομίζεται από ένα δεκάχρονο στην ταινία, είναι ίσως το πιο ενδεικτικό μετα-σχόλιό της. Ε και βέβαια δε θα μπορούσε να λείπει η ατάκα "μη σε νοιάζουν οι κριτικοί", που είναι πάντα μια καλή συμβουλή σε τέτοιες περιπτώσεις.

Ένα κορίτσι βρίσκεται νεκρό όπως φαντάζομαι φαντάζεσαι (για την ακρίβεια κατασφαγμένο), και αναστατώνει τις --κατά τα άλλα άσχετες μεταξύ τους-- ζωές άλλων έξι κοριτσιών διαφόρων ηλικιών και επιπέδων, οι ιστορίες των οποίων βγαίνουν σε σπονδυλωτό.Όπως επίσης μπορείς φαντάζομαι να φανταστείς, δεν πρόκειται για κυνήγι μανιακού δολοφόνου (αν και προκύπτει κι αυτός στην πορεία), αλλά για ταινία με αυξημένο γυναικείο ενδιαφέρον, και γιατί μιλάει για γυναίκες, και γιατί είναι φτιαγμένο από γυναίκα, και γιατί ασχολείται με όλα αυτά τα θέματα της περμανάντ μοναξιάς, της απώλειας, του φόβου και της απελπισίας, που συγκινούν και τις γυναίκες. Όχι ότι ρίχνει κάποιο εξωπραγματικά αποκαλυπτικό φως που δεν μπορείς να ζήσεις αν δεν το δεις --για την ακρίβεια είναι όλα αρκετά soft-core λες και δεν θέλουν να σημαδέψουν κανέναν αν δεν είναι ήδη σημαδεμένος--, αλλά ακόμη κι αν οι αρχές και τα τέλη (και μια-δυο περιπτώσεις και το ενδιάμεσο) των ιστοριών είναι συζητήσιμα ικανοποιητικά, ξεδιπλώνονται με τρόπο συνεπή κι αξιοπρεπή, ή τουλάχιστον στην πλειοψηφία τους αρκετά σκοτεινό και ενδιαφέρον για να σε κρατήσουν ξύπνιο. Στο τελευταίο βοηθάν κι οι άλφα-άλφα ερμηνείες, του εκλεκτού πολυπληθούς (γυναικείου κι αντρικού) cast, που κάνουν ο καθένας ό,τι περνάει απ' το χέρι του για να δικαιολογήσει το χρόνο του.

Όταν βρέχει ρίχνει κατακλυσμό την εποχή των μπλοκμπάστερ. Αυτή τη φορά ένα βυτίο νερό στο κεφάλι σου, αδειάζει το τρέιλερ του τρίτου Rush Hour. Αν κι αυτό είχε προαναγγελθεί για τη Παρασκευή του αραχνοχαμού, έσκασε μύτη, μυτούλα, στα κλιπάκια της (ολοκαίνουριας) κατηγορίας "καλύτερη καλοκαιρινή ταινία που δεν έχεις δει ακόμα" των φετινών MTV Movie Awards, που αναγγείλανε αργά χτες τις υποψηφιότητές τους.

Μέχρι να βρεις όλες τις κατηγορίες που είναι υποψήφιοι οι 300 και να τους χιλιοψηφίσεις, θα κοιτάξω να βρω και περισσότερα για το τελευταίο τρέιλερ σχετικά μεγάλης ταινίας του καλοκαιριού.

Ολόκληρη τη πρώτη της σελίδα αφιερώνει εδώ και λίγες ώρες η Disney στον Παριζιάνο πόντικα που λατρεύει το καλό φαγητό. Ο Brad Bird που λατρεύει ανυποχώρητα το καλό animation και θέλει να παρακολουθήσεις τη καινούρια του δουλειά στο φυσικό της χώρο, τη σκοτεινή αίθουσα, κάνει μια υποχώρηση αν είναι να σε πείσει ότι αξίζει τον κόπο. Και σηκώνοντας τα χέρια ψηλά, προλογίζει εννιά (9) λεπτά από την αρχή της.

Το βίντεο δεν περιέχει spoilers, παρουσιάζοντας ολόκληρες κάποιες σκηνές που ήδη είναι γνωστές από τα τρέιλερ. Οπότε δες το και τα ξαναλέμε.

Από το πουθενά εμφανίστηκε πριν λίγο ένας ασημένιος τύπος πάνω σε μια ιπτάμενη σανίδα για να επιβεβαιώσει τις χειμωνιάτικες φήμες προειδοποιώντας τους γήινους ότι οι διακοπές του ξεκινάνε στα μέσα Ιουνίου και φέτος προορισμός του, για αναψυχή και τα περαιτέρω φαγοπότια, θα είναι ο πλανήτης τους. Το μήνυμα δημοσιεύτηκε στην Apple.

Και πολλά μπορείς να πεις γι' αυτό, αλλά το κυριότερο είναι "ενδιάμεσο" (που θα το έβαζα και στην μαρκίζα αν είχε χώρο) μιας και δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι θα είναι και το τελικό. Το περιμέναμε δυοτρείς βδομάδες νωρίτερα, πριν το Disturbia (2007), και μετά δυοτρείς μέρες αργότερα, πριν το Spider-Man 3 (2007). Το γιατί έσκασε μύτη τώρα και στο δίκτυο παραμένει αδιευκρίνιστο, όπως και το τι θα γίνει τελικά με τον Galactus που ναι μεν θα είναι σίγουρα στη ταινία αλλά ούτε τον έχει δει ούτε ακούσει κανένας. Και ο Laurence Fishburne που όλοι υπέθεσαν ότι θα είναι η φωνή του όταν διέρρευσε η συμμετοχή του στο project, θα φτύνει τις ατάκες του προαγγέλου του τελικά.

Με άλλα λόγια, σημείωσε ότι η φωνή του ασημένιου κυματοδρόμου που ακούγεται στο βίντεο είναι προσωρινή, και σαπουνοπερική επειδή του κόψαν τα μεγαλοπρεπή παπάρια του μετά την αποκάλυψή τους στο τίζερ. Και η Jessica Alba πιθανά θα είναι τελικά ακόμα πιο άσπρη πιο γαλανομάτα και πιο αχυρομαλλοξανθιά, αφού όλο το μπαστάρδεμα που έχει φάει μέχρι τώρα περισσότερο κάνει τους, εξαγριωμένους από το look της στη πρώτη ταινία, φανατικούς να καγχάζουν παρά να τη συγκρίνουν με τη Susan Storm των ονείρων τους. Και ο Doom θα έχει κι άλλες διαφορετικές εμφανίσεις πέρα από τη.. σκονένια του τρέιλερ αλλά δεν είναι ο υπεύθυνος του μπερδέματος των υπερδυνάμεων των Τεσσάρων όπως αρκετές φορές στις διάφορες κόμικ (και τιβί) εκδοχές τους. Και ότι παρολαυτά το τρέιλερ καταφέρνει να είναι εντυπωσιακό στα περισσότερα σημεία.

Το πιο χαρακτηριστικό του φετινού Tribeca, πέρα από το πορτοφολάδικο, είναι ότι γέμισε το πρόγραμμά του με ταινίες που οι δημιουργοί τους έχουν τις βαριές περγαμηνές να είναι.. γνωστές φάτσες. Eva Mendes, Julie Delpy, Julia Stiles, Rosario Dawson και Mary Stuart Masterson πέρασαν από τη πασαρέλα σα.. σκηνοθέτριες, ενώ το αξιολογότερο ίσως παραγέμισμα του κόκκινου χαλιού, με συμμετοχή και στο διαγωνιστικό, έγινε τη Παρασκευή με τη πρεμιέρα μιας ταινίας παραγωγής Leonardo DiCaprio και σκηνοθετημένης από τον Kevin Connoly του Entourage.

Ο Dark Tyler είδε μέχρι και το τελευταίο επεισόδιο της σειράς και ότι έχει κάνει ο σκηνοθέτης (not much) και αναλαμβάνει να πει τίποτα αξιόλογο σε μέρες χωρίς νέα.

O υποψήφιος για βραβείο SAG ηθοποιός Kevin Connolly ζει τη δική του, real-life εκδοχή του Entourage. Στην κωμωδία του ΗΒΟ παίζει έναν τυπάκο που χωρίς να έχει πολυιδρώσει μπορεί και ζει την πλούσια ζωή στο Hollywood χάρη στο star status του κολλητού του. Στη πραγματικότητα είναι κολλητός πρωτοκλασάτων ονομάτων σαν τον Tobey Maguire και τον Leonardo DiCaprio, και κατάφερε να βρεθεί στη σκηνοθετική καρέκλα του δράματος Gardener of Eden (2007) (παραγωγής, όλως τυχαίως, DiCaprio) όπου πρωταγωνιστεί ο επίσης φίλος του, Lukas Haas, και το οποίο έκανε πρεμιέρα στο φετινό φεστιβάλ της Tribeca εν μέσω αρκετών θετικών σχολίων.

Κηπουρός της Εδέμ είναι ένας νεαρός (φυσικά ονομάζεται... Adam) που του πάνε όλα στραβά μέχρι που από σπόντα σταματά έναν κατά συρροή βιαστή και γίνεται κάτι σαν λαϊκός ήρωας. Σε αντίθεση όμως με ό,τι θα περίμενες από μια δουλειά του σεναριογράφου του Just Friends (2005), η συνέχεια είναι πιο σκοτεινή καθώς ο Adam παθιάζεται τόσο πολύ με αυτή την επανεφεύρεση του εαυτού του σε Καλό Σαμαρείτη, που χάνει κάθε έλεγχο της κατάστασης αλλά και της ζωής του.

Ο Gardener αποτελεί μόλις τη δεύτερη φορά που ο Connolly βρίσκεται πίσω από την κάμερα, και πρώτη για μεγάλου μήκους ταινία. Το μοναδικό του άλλο δείγμα γραφής είναι το ευχάριστα καταθλιπτικό 20λεπτο φιλμάκι Whatever We Do (2003) παραγωγής Tobey Maguire, όπου η ιστορία του Nick Cassavetes μπορεί να είναι κλισεδιάρικη αλλά η αίσθηση ρυθμού του Connolly με κάνει να ελπίζω πως όλο και κάτι καλό μπορεί να προκύψει από την ενδιαφέρουσα και απαιτητική ιστορία που επέλεξε να πει στη συνέχεια. Εξάλλου, φαίνεται πως αρέσκεται στο να διηγείται ιστορίες προβληματικών χαρακτήρων που καθίστανται ανίκανοι να ξεφύγουν από διαφορετικές μορφές εθισμού: στην Εδέμ ο Αδάμ θα χαθεί στην αποστολή που ανέθεσε στον εαυτό του ως αντικατάστατο μιας ζωής που δεν έζησε, ενώ στο Whatever We Do η προσκόλληση των τριών φίλων στις αμαρτίες του παρελθόντος απειλεί να καταστρέψει το παρόν τους.

Αν μη τι άλλο, καλοδεχούμενα απρόβλεπτες θεματικές για τον πρωταγωνιστή της πιο επιφανειακής-από-άποψη σειράς που παίζεται αυτή τη στιγμή.

Το κλιπάκι είναι από το σχετικό video story του Reuters.

Τον τρίτο Spider-Man ψάχνουν όλοι να βρουν στο δίκτυο, σύμφωνα με το Blockbuster Buzz των αναζητήσεων του Yahoo! που εκδόθηκε πριν λίγο. Πολύ πιθανό να είναι τα εκατομμύρια των Κινέζων που αγόρασαν ντιβιντί με αραχνιασμένα εξώφυλλα και βρήκαν μέσα οτιδήποτε από Ghost Rider (2007) μέχρι τρίχες του Nicolas Cage.Από αύριο πάντως και για ολόκληρη τη βδομάδα, όλο το Manhattan θα είναι μαυροφορεμένο αφού ο Δήμος της Νέας Υόρκης παρέδωσε τα κλειδιά της πόλης στη Sony στα πλαίσια της προσπάθειας που κάνει τελευταία να φέρει τουρίστες προς τα εκεί, υποθέτω (τους Κινέζους που είπαμε, προφανώς). Αύριο επίσης κλείνει και ο γύρος του κόσμου με πρεμιέρες της ταινίας που είχε ξεκινήσει από το Τόκιο πριν δυο βδομάδες. Και κλείνει με τη πιο επίσημη πρώτη στα πλαίσια του φεστιβάλ της Tribeca, που παρέδωσε κι αυτό γη και ύδωρ στους αραχνοκέφαλους, έχοντας ανακαλύψει εσχάτως ότι αποστολή του από την αρχή ήταν να βγάζει λεφτά (για την ανοικοδόμηση της περιοχής των Πύργων --που είχαν σβηστεί τελευταία στιγμή για τη δεύτερη έξοδο του Ανθρώπου-Αράχνη στις αίθουσες αν θυμάσαι).

Ξαναματαχιλιόπαμε ότι πραγματικά πρώτοι στο ενδιαφέρον των διχτυάνθρωπων, όπως βλέπουμε καθημερινά στις αναζητήσεις των Μαζών, είναι οι Transformers (2007) του Michael Bay (και του Steven Spielberg). Και μάλλον συγκυριακά βρέθηκαν στο #2 αφού ανοίγουν στις 4 Ιουλίου. Και είναι πραγματικά να απορείς γιατί μπαίνουν τόσοι στον κόπο να τους ψάξουν, αφού όποια μέρα και σε όποια σελίδα να προσγειωθείς στο δίκτυο όλο και κάτι για τους τεράστιους χαμαιλεοντικούς ρομποτοειδείς εξωγήινους θα διαβάσεις (για το πόσο φλογερά είναι τα χείλη τους και πόσο δεν θα είναι στη ταινία, για παράδειγμα).

Κατά τα άλλα οι τρίτοι Πειρατές της Καραϊβικής (#4) σίγουρα έχουν ενδιαφέρον, όπως ανακάλυψε μάλλον τυχαία η Disney μετά το πρώτο featurette που είχε βγεί στο νορβηγικό MSN για να το λινκάρουν όλα τα διαδίχτυα και να πνιγούν στη συνέχεια από παρόμοια που προβάλλει η ποντικοεταιρεία στα κανάλια της. Ενώ το Ρατατούι της (#19), παρόλο που φαίνεται παραπάνω από άψογο στις Μάζες, δεν έχει ούτε σαν τίτλος ούτε σαν (υπονομο)χαρακτήρας μεγάλη ανταπόκριση, όπως βαρεθήκαμε να το λέμε κι αυτό. Έτσι το 9λεπτο preview που πολυδιαφημίζεται ότι θα ανέβει τη Τρίτη, μόνο μια σύντομη αρχή στη προσπάθεια αντιστροφής του κλίματος μπορείς να το πεις. Και τι κάνει ο τέταρτος Πολύ Σκληρός για να Πεθάνει στο #16 ενώ ακόμα μαζεύει θεατές και η Fox έχει χεστεί από την ανταπόκριση, και το DOA: Dead or Alive (2006) στο #10 ενώ όλοι έχουν κατεβάσει το ντιβιντί από το χειμώνα και οι Weinsteins αγωνίζονται να μη βάλουν λουκέτο, μη ρωτάς εμένα.

Κάτι σάπιο υπάρχει στα βάθη του ποταμού Χαν, και μοιάζει με το μπάσταρδο του Γκοτζίλα και ενός κοπαδιού τσιπούρες. Ένα γλοιώδες τέρας άσχημο σα διάολος, που προέκυψε απ' την αλόγιστη έγχυση της αμερικάνικης αλαζονείας στην κορεάτικη κουλτούρα, σκορπά τον τρόμο στους κατοίκους της Σεούλ, ενώ στην πραγματικότητα το μόνο που θέλει είναι να το αφήσουν ήσυχο να γλείφει τα κοκαλάκια των σχιστομάτηδων στη γωνίτσα του.Αν ο Andrei Tarkovsky κι ο Ed Wood είχαν κινηματογραφικό ξώγαμο, αυτό θα ήταν ο Κορεάτης Bong Joon-ho, που στην τρίτη ταινία του, ενορχηστρώνει ένα μπαλέτο για τον γαμήλιο χορό του νεότερου κορεάτικου νωχελικού ψυχογραφικού κινηματογράφου του Kim Ki Duk με την ασιατική παράδοση των ανθρώπων σε λαστιχένια κοστούμια τεράτων, και ξαμολάει στον παγκόσμιο κινηματογράφο ένα πολυπρόσωπο θρίλερ, συναρπαστικό και έντονο, που όμοιό του, πίστεψέ με, δεν έχεις ξαναδεί. Μελωδικά παναρίσματα και tracking φτιάχνουν την σουρεαλιστικά απροσδόκητη ατμόσφαιρα, μέσα στην οποία ξεδιπλώνεται η περιπέτεια μιας οικογένειας να σώσει το μικρό της κοριτσάκι, ενώ γύρω τους η μετά-SARS και 9/11 παράνοια μιας χώρας που δεν είναι και πολύ γνωστή για τις αντιστάσεις της στον μαζικό πανικό, δίνει τον ρυθμό της εξωφρενικά ιδιοφυούς μπουρλέσκ κωμωδίας που ανατρέπει καθ έξην τη σοβαροφάνεια του είδους που την περιβάλει. Και μαζί της, αποσυντονίζει συνεχώς με καλοδεχούμενες εκπλήξεις, τις δικές σου προσδοκίες και την αντίληψή σου του τι έχεις πάει να δεις τελικά.

Βασισμένο στο πραγματικό γεγονός Αμερικάνου στρατιωτικού που διέταξε Κορεάτη υφιστάμενό του να αδειάσει απίστευτες ποσότητες φορμαλδεΰδης στις αποχετεύσεις της Σεούλ (και έχαιρε αμερικάνικης ασυλίας για πενταετία μέχρι να δικαστεί, να κριθεί ένοχος, αλλά να μην εκτίσει ποινή), αυτό το genre-bender απ' την Κορέα μάζεψε το ένα πέμπτο της χώρας του στις αίθουσες, για να τους διδάξει ένα-δυο πράγματα για την κουλτούρα τους, την κληρονομιά τους και το κινηματογραφικό τους μέλλον, και χωρίς κανέναν δυσαρεστημένο, να φύγει απ' τα σύνορα της χώρας με ρεκόρ θεατών. Για να φτάσει στις Κάνες και να εκπλήξει τον πλανήτη, ως πρωτοκλασάτο B-movie που ξεπερνά τον εαυτό του, πατινάροντας ανάμεσα στην πολιτική σάτιρα, την παρωδία, το μελόδραμα και τον τρόμο, με την ίδια μεθυστική χάρη που το φρικιαστικό αλλά τόσο γοητευτικό τέρας του βολτάρει στην οθόνη, και σε κάνει να πιστεύεις ότι η ομορφιά δεν έχει καμία σχέση με κάτι τόσο επιφανειακό όσο το να έχεις δυο σαγόνια παραπάνω και τρεις ψαροουρές κολλημένες στην πλάτη σου.

Στις 12 Φεβρουαρίου του 2007 οι Dixie Chicks μάζεψαν όλα τα Grammy για τα οποία ήταν υποψήφιες, πέντε (5) συνολικά και τα τρία μεγαλύτερα, άλμπουμ δίσκου και τραγουδιού της χρονιάς. Και σίγουρα το Not Ready to Make Nice ήταν το πιο φορτισμένο, αν όχι το δυνατότερο πολυπαιγμένο κομμάτι του 2006.Και να είχε προλάβει την απονομή, το ντοκιμαντέρ της Barbara Kopple που τις φέρνει μπροστά στη κάμερα, μάλλον και πάλι θα τελείωνε με το, ομώνυμο του CD, Τaking the Long Way. Αφού ακόμα η καριέρα του συγκροτήματος που κάποτε ήταν το μεγαλύτερο προϊόν του Nashville είναι αβέβαια. Και τα βραβεία και πιο ουσιαστικές βοήθειες σαν αυτή των Red Hot Chili Peppers και του Rick Rubin, δεν έχουν υπογράψει και καμιά σύμβαση αορίστου χρόνου (μαζί τους). Ο λόγος για τον οποίο η βάση του κοινού των αδερφών Erwin και της φροντγούμαν τους Natalie Maines μετακόμισε από τις κόκκινες καραρεπουμπλικανικές πολιτείες στον εξώλης και προώλης δημοκρατικό Καναδά και ο ήχος τους έβαλε αυθάδικα ροκ στοιχεία στις επαρχιώτικες ρίζες του, είναι το μεγάλο στόμα της τελευταίας. Που άνοιξε στις 10 Μαρτίου του 2003 στη μέση μιας συναυλίας στο Λονδίνο, για να πει όπως υποχρεώνονταν όποιος Αμερικάνος πέρναγε από την Ευρώπη μέσα στη κατακραυγή για την εισβολή στο Ιράκ, ότι ντρέπεται για τη κοινή καταγωγή τους με τον Bush Jr.

Με αυτό το σκηνικό ξεκινά το φιλμ και συνεχίζει με τις υστερικές αντιδράσεις των φανατικών μπουσουλμάνων, επικεντρώνοντας φευγαλέα αλλά σαφώς στο ότι με τη σειρά τους επικεντρώθηκαν στο θράσος διασκεδαστών και δη και γυναικών να έχουν λόγο. Με την ίδια διακριτικότητα αντιμετωπίζει η Kopple και το που πραγματικά στέκονται οι κοτοπουλίτσες, αφήνοντας την ηχηρή σιωπή των αδερφών για τη δήλωση και τις καντήλες που πιάνει ο φακός να βγάζουν όταν αναγκάζονται να ξεστομίσουν τη λέξη "ροκ", να πει αυτό που τραγούδησαν ευθαρσώς αργότερα, ότι δηλαδή δεν είχαν άλλη επιλογή επιβίωσης από το δρόμο που ακολούθησαν. Μπορείς να το πεις (το μαγείρεμα της σκηνοθέτριας) σκοπιμότητα, μπορείς και ανωτερότητα. Δε μπορείς να αρνηθείς ότι το τρίο έχει πείσμα, συντροφικότητα και ταλέντο. Και σε εκφράζει απόλυτα όταν λέει (πια) "dumb fuck" τον ακατανόμαστο.

Μια κυρία της υψηλής κοινωνίας, που δε ζει όμως σε αστικό περιβάλλον, αλλά σε έπαυλη δίπλα σε αγγλικά ορυχεία και αγρούς, στερημένη ερωτικά λόγω του ανάπηρου συζύγου της, στρέφεται στον φύλακα-κυνηγό του κτήματος για να σβήσει τη φλόγα της.Ήδη η ιδέα για γαλλική μεταφορά της μέχρι το μεδούλι αγγλικής νουβέλας του D. H. Laurence Ο Εραστής της Λαίδης Τσάτερλι, ακούγεται κάπως άστοχη. Στην εκτέλεσή της, δεν κατάφερε να αποδειχτεί λιγότερο (άστοχη), γιατί οι αγγλικές αποχρώσεις των χαρακτήρων και το ειδικό βάρος της γλώσσας χάνονται ανεπιστρεπτί. Ίσως βέβαια να φταίνε όχι μόνο οι γαλλικές καταβολές του project, αλλά και η σκηνοθέτης γένους θηλυκού, που αποφάσισε ότι της αρέσει πολύ η βουκολική ατμόσφαιρα και επικεντρώθηκε στην γραφική καταγραφή της φύσης, περισσότερο απ’ ότι στη σκιαγράφηση των χαρακτήρων. Παρ' όλα αυτά, η γλυκιά Marina Hands αποδίδει περισσότερο από ικανοποιητικά το συγκρατημένο πάθος της ηρωίδας αρχικά, και στη συνέχεια την απελευθέρωσή της. Και, για να ολοκληρωθεί το ιδιαίτερα φεμινιστικό concept, η Λαίδη παίρνει αυτό που θέλει από τον νταβραντισμένο φύλακα (κατευνασμό των ορμών της και το απαραίτητο για την εγκυμοσύνη σπέρμα) και ύστερα, ανανεωμένη και έγκυος, αποφασίζει να μείνει στα σίγουρα με τον πλούσιο σύζυγο.

Ειδικό ενδιαφέρον έχουν οι σκηνές ερωτοτροπίας στα γρασίδια, καθώς είναι γυρισμένες με πρωτόγνωρο ρεαλισμό, ενίοτε φετιχιστικά καδραρισμένες και δίνουν έγκυρη πληροφόρηση για τα εσώρουχα που φορούσαν εκείνη την εποχή οι γυναίκες. Αλλά παραείναι επαναλαμβανόμενες και η φωτογραφία φαίνεται κάπως glossy για ταινία εποχής. Και το αποτέλεσμα θα ήταν αρτιότερο αν είχε τη μισή διάρκεια, κάτι που όμως ουδόλως εμπόδισε τα βραβεία César να πέσουν σαν ώριμα φρούτα στην αγκαλιά της Pascale Ferran και των υπόλοιπων συντελεστών.