Στη μεγαλύτερη κινηματογραφική εβδομάδα που πέρασε ποτέ --από τη μια οι Κάνες να γιορτάζουν εξήντα χρόνια με ένα από τα πιο δυνατά line-up υποψήφιων για τον Φοίνικα και μια ατελείωτη ουρά από δημιουργούς και αστέρους να παρελάζουν, και από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού τα τρία τεραστιότερα threequels ever να παίρνουν όλα μαζί σειρά στα ταμεία για το τετραήμερο με όλους τους υπόλοιπους να χοροπηδάνε μπας και φτάσουν κανά δολάριο--, για να κλέψεις λίγα δευτερόλεπτα προσοχής το λιγότερο που έπρεπε να κάνεις ήταν να βάλεις τη Lindsay Lohan να χορεύει στριπτιτζούδικα. Με υπόκρουση κάποιον που θέλει να χορέψει στον τάφο της.

Πριν κανά χρόνο τέτοια εποχή, έγραφα ότι ο ατζέντης της αγαπημένης σχολιαρόπαιδων πορνόγερων και Μασών είχε αρχίσει να κάνει καλή δουλειά, και η πελάτισσά του είχε αρχίσει αντίστοιχα να ανταγωνίζεται την Paris Hilton στα τρία μύρια καθημερινά δημοσιεύματα. Τώρα τέτοια εποχή, έχουμε βαρεθεί εδώ και μήνες να τη βλέπουμε μπροστά μας, ειδικά σα ξανθιά που είναι τόσο ξεπερασμένη όσο και η ανορεξία. Η πιο σέξι στον κόσμο του γνωστού για την καθυστέρησή του MAXIM (που είχε βγάλει την Angelina γυναίκα της χρονιάς το Δεκέμβρη όπως ξαναματάπαμε) και Ανώνυμη Αλκοολική, θα γιορτάσει τα 21α γενέθλιά της τον Ιούλη με σπόνσορα μια βότκα. Για να σηματοδοτήσει ένα χρόνο από τα περσινά, στον οποίο πληρώθηκε εκατομμύρια δολάρια για να ξενυχτάει σε club, να παίρνει αχόρταγα όποιον έβρισκε μπροστά της και μετά να του χτυπάει λιώμα τη πόρτα την ώρα που έχει.. άλλες επισκέψεις, να διώχνεται από γυρίσματα στα οποία δε πάταγε ποτέ, και φυσικά να γίνεται πρωτοσέλιδο η κάθε της κίνηση αληθινή ή μη.

Αυτή τη βδομάδα, εκτός από τα συνηθισμένα της, η Lindsay γδύνεται για την Jill Stewart και κάνει τη στριπτιτζού για το I Know Who Killed Me (2007) σε βίντεο που βγήκαν στην επίσημη σελίδα της ταινίας προχτές και στο τρέιλερ που κυκλοφόρησε στο Yahoo! Movies σήμερα.

Πρεμιέρα στο Moviefone και με μερικά κλιπάκια στο cineblog του MTV, έκανε και το trailer του Sicko (2007), λίγο μετά την πρεμιέρα της ίδιας της ταινίας στις Κάνες, έξω απ' το διαγωνιστικό. Στο νέο μανιφέστο του, ο Michael Moore βρίσκει τη χρυσή κότα που γεννά τη χρυσή ντροπή, στις αμερικάνικες ασφαλιστικές εταιρίες και την αντίστοιχη πολιτική Bush, και προσπαθεί να αποδείξει ότι το μοναδικό φάρμακο στη χώρα του ελεύθερου καπιταλισμού, είναι το γέλιο απέναντι σε ένα σύστημα που προτιμά να βλέπει τους πελάτες του να ψοφάνε, παρά να τους πληρώνει τις ασπιρίνες.

Για να φτάσει ως τη σάλα του Théâtre Lumière βέβαια, ο Moore χρειάστηκε να φυγαδεύσει την κόπια της ταινίας απ' τα αμερικάνικα τελωνεία (ίσως κρύβοντάς τη μέσα στο καπέλο του), που προσπάθησαν κατ' εντολή των κυβερνητικών μηχανισμών να την κατασχέσουν, ως παράνομο προϊόν που προέκυψε απο παραβίαση του εμπάργκο στην Κούβα, μια απ' τις χώρες που επισκέφθηκε ο Moore για να συγκρίνει συστήματα υγείας. Αλλά το χειροκρότημα μετά την προβολή, έκανε όλη την φάση, εκτός από καλή διαφήμιση, και μια καλή ιστορία πολέμου που άξιζε τον κόπο. Αν δεν είχε ζητήσει να μείνει εκτός του διαγωνιστικού, δεν αποκλείεται να διεκδικούσε στα ίσα το δεύτερο Χρυσό του Φοίνικα, για την ώρα όμως η μεγαλύτερη επιβράβευσή του, είναι η στροφή που λέει ότι είδε σε αρκετούς απ' τους μέχρι τότε πολέμιους, υπέρ του, που του έδωσαν και θάρρος να αρχίσει να μιλάει για συνεισφορές στον κινηματογράφο και άλλα καλλιτεχνικά.

Ο Κάπτεν Τζακ είναι στον άλλο κόσμο του σεντουκιού του Ντέιβι Τζόουνς, μετά τη μάχη με το Κράκεν. Ο αναστημένος Κάπτεν Μπαρμπ-όσα μαζί με τον Γουίλ, την Ελίζαμπεθ κι ένα μπουλούκι πειρατών, ξεκινάνε να τον φέρουν πίσω. Ο καθένας για τους δικούς του λόγους φυσικά.Σε ένα τυπικό σενάριο εναδυό πλάνα του, ήδη κατασκιαγραφημένου ως φευγάτου, ήρωα να γυρνάει ολομόναχος, στην έρημο, στη μέση του πουθενά, θα αρκούσαν για να καταλάβει οποιοσδήποτε ότι έχει περάσει και στον άλλο κόσμο του μυαλού του. Στο Τέλος του Κόσμου ο Κάπτεν Τζακ, επιπλέον (των ερημικών πλάνων), μιλάει με τον Κάπτεν Τζακ. Και μετά με δυο Κάπτεν Τζακ. Και με άλλους Τζακ Σπάροους. Για καμιά δεκαριά λεπτά. Και για να καταλάβεις ότι δεν υπάρχει καμιά κουνέλα στο σεντούκι που να γεννάει κλώνους σε κάθε φιλί που σκάει να δώσει η Keira Knightley στον Johnny Depp στα γυρίσματα, ο Gore Verbinski σκηνοθετεί και καναδυό σκηνές με τον φτεροπόδαρο πειρατή να μιλάει μόνος του. Αλλά αν νόμιζες ότι τελείωσε εκεί, περίμενε να δεις τον καπετάνιο να νομίζει ότι όσοι ήρθαν να τον σώσουν είναι στη φαντασία του. Και έναν-έναν όσους πήγαν να τον σώσουν να λένε ότι ο καπετάνιος νομίζει ότι δεν είναι πραγματικοί. Πράγμα που επιβεβαιώνει και ο ίδιος.

Αν υπολογίσεις τώρα ότι αυτές οι μαρτυρικές (ακόμα και για νηπιακή νοημοσύνη) σκηνές είναι περίπου μια ώρα μετά την αρχή, καταλαβαίνεις ότι το κλείσιμο της πειρατικής τριλογίας δε γίνεται με τους ρυθμούς που ο καπετάνιος του Μαύρου Μαργαριταριού έτρεχε να αποφύγει τους ανθρωποφάγους στο δεύτερο μέρος της. Και το χειρότερο είναι ότι το σενάριο έχει υποσχεθεί να κλείσει όλες τις ιστορίες-αφορμές για ξέφρενες σπαθομαχίες βγαλμένες από τις πιο χολιγουντιανές εποχές του Χόλιγουντ, τις οποίες ανάσταινε με τον ίδιο ξέφρενο ρυθμό (στο δεύτερο μέρος). Και το αποτελείωμα είναι ότι το κάνει χωρίς πρόγραμμα, αλλού μακρηγορώντας σε αυτοκτονικό βαθμό και αλλού εισάγοντας και νέα στοιχεία που ξεφορτώνεται με χαρακτηριστική ευκολία, είτε γιατί πραγματικά αυτοσχεδιάζει στο δρόμο, είτε για να μη λες ότι το 'χες μαντέψει εσύ το τέλος.

Το τέλος βέβαια, που κρατάει καμιά ώρα (από τις τρεις συνολικά), παραδίδει περιπέτεια χωρίς ανάσα και σκηνές που ακόμα κι αν χρειαστεί να περιμένεις πενήντα-εξήντα χρόνια για την επόμενη αναβίωση του είδους, θα τις έχεις να τις ξαναβλέπεις ακούραστα. Και η υπόλοιπη ταινία βλέπεται, χάρη στη πάντα larger-than-life σκηνοθετική ματιά και τα αστεία (κάποιες φορές αυτοαναφορικά) τοποθετημένα στα σημεία που βαραίνουν τα βλέφαρα.

Το καλοκαίρι του 1971 ο John Lennon και η Yoko Ono μετακόμισαν στη Νέα Υόρκη. Η επίσημη Αμερική του Nixon προσπάθησε να τους στείλει από 'κει που ήρθαν.Σε μια εποχή που τα studio έχουν αρχίσει να βλέπουν τα ντοκιμαντέρ σαν άδεια να τυπώνουν δολάρια, η προσπάθεια των David Leaf και John Scheinfeld που γυρνάνε τηλεοπτικά τέτοια με τη σέσουλα από τις αρχές του αιώνα, είναι επικίνδυνα κοντά στο χαρακτηρισμό. Παρόλο που ήταν μια από τις σπάνιες φορές που τόσο επώνυμος μπήκε στο στόχαστρο τέτοιας λεπτομερούς έρευνας και παρακολούθησης από το FBI, ακριβώς λόγω του επωνύμου του πράγματος η υπόθεση δύσκολα αρκεί να κρατήσει ολόκληρη ταινία. Χωρίς να φέρνει τίποτα νέο στην ιστορία, χωρίς να ξεφεύγει ποτέ από τις συμβάσεις του είδους, χωρίς να προχωράει τα θέματα που αγγίζει (το πως οι πιο ακραίοι προσπάθησαν να καπελώσουν τον Lennon για παράδειγμα), χωρίς να παρουσιάζει την άλλη πλευρά παρά μόνο μέσα από δηλώσεις Τύπου (και δηλώσεις που μοιάζουν αντιπαθητικά τέτοιες), η προσπάθεια αρκείται στην άψογη παραγωγή της, τον εμπνευσμένο ήρωά της και την οξύνοια κάποιων από τα κεφάλια που μιλάνε (του Gore Vidal κυρίως παρά του Noam Chomsky όπως θα περίμενες). Σίγουρα έχει ενδιαφέρον ο υπόγειος παραλληλισμός με τη τωρινή εποχή και την έλλειψη κάποιας φιγούρας που να κατανοεί καταεντελώς τη δύναμη της διασημότητάς του ώστε να τρελαίνει τα μίντια και τον κόσμο ολόκληρο, αλλάζοντάς τον.

Πατέρας και γιος προσπαθούν να ξεφύγουν απ' τη σάπια ζωή τους στο Σάο Πάολο, σπρώχνοντας βαλίτσα με ναρκωτικά, αλλά τα πράγματα δυσκολεύουν όταν το βαποράκι τους εξολοθρεύεται και πρέπει να βασιστούν σε άπειρο λαντζέρη. Και σα να μη φτάνει αυτό, ο γιος πρέπει να βρει και τρόπο να τη φέρει στην πατέρα για να του κλέψει τα λεφτά και τη γυναίκα.Η αιώνια διαμάχη πατέρα-γιου τραβηγμένη στα άκρα και χωμένη μέσα σε περιτύλιγμα θρίλερ με πιστολίδι, έχει ένα ενδιαφέρον έστω αρχαιοελληνικού τύπου, και τουλάχιστον μοιάζει με καλή βάση, αν μη τι άλλο για μια αλλιώτικη προσέγγιση του κλασικού "παράνομη συμφωνία πάει στραβά και πολλοί άνθρωποι πεθαίνουν". Όπως είναι όμως φυσικό, ο Eric Eason, κάποτε παιδί θαύμα του ανεξάρτητου, έχει μεγαλύτερες φιλοδοξίες απ' το να το παίξει Tarantino, που από μόνο είναι θετικό, αλλά η προσπάθειά του να το ρίξει στο ψυχολογικό, παθαίνει εμπλοκή γιατί ούτε οι χαρακτήρες του κάνουν το ίδιο μπαμ με τα πιστόλια, ούτε οι διάλογοί του το ίδιο βζιν με τις σφαίρες. Απ' το ντουέτο των αντιηρώων, ο Glenn ως ο πατέρας δεν έχει αρκετές γραμμές για να δώσει βάρος στο σκοτάδι του, κι ο Fraser έχει αρκετές γραμμές για να σμπαραλιάσει τον χαρακτήρα του γιου με ανελέητα υπερβολικές κορώνες. Έτσι, ο Mos Def με τις μούτες και τις αλλόκοτες προφορές του, είναι το μόνο που σε κρατάει στην κατακερματισμένη πλοκή της ταινίας, που στο οπτικό τμήμα έχει να δώσει κι ένα ζορισμένο μαθηματάκι σε γωνίες λήψης και πληθώρα φίλτρων.

Βασισμένο στην ομώνυμη σειρά κόμικ και σχεδιασμένο και σκηνοθετημένο από την ηρωίδα του, το φιλμ της Ιρανο-Γαλλίδας Marjane Satrapi, έχει ήδη βορειοαμερικάνικη διανομή από το στάδιο της παραγωγής πέρσι και προλάβει να προκαλέσει την επίσημη διαμαρτυρία του Ιράν (μέσω του Iran Farabi Foundation) χτες, προτού καν αρχίσει να προβάλλεται δημοσιογραφικά σήμερα και επίσημα διαγωνιστικά αύριο στις Κάνες.

Επειδή η Περσέπολη έχει επιπλέον προλάβει και να εξασφαλίσει χορηγία επικοινωνίας από τις Μάζες, η estelle που 'xε κεφαλομαντηλωθεί για να παρακολουθήσει το φεστιβάλ της Τεχεράνης πρόπερσι και σπουδάσει ένα φεγγάρι στη Γαλλία νωρίτερα, φοράει το πιο επίσημο ταγιέρ της για να την παρουσιάσει αναλυτικότερα:

Η Marjane Satrapi που είχε τρελό succès στα κομικσοφεστιβάλ της Angoulême δεν είναι άγνωστη και στη χώρα μας. Τα χαριτωμένα graphic novels της φυσικά και κυκλοφορούν κι εδώ, χωρίς να παίρνω όρκο πως αυτό συμβαίνει επειδή ενσκήπτουμε πάνω από την γυναικεία καταπίεση με μεγαλύτερη πια κατανόηση, ή επειδή απλώς η δημιουργός τους έχει άπαιχτο χιούμορ. Η ζωή της ως μικρού κοριτσιού που ζούσε στην Τεχεράνη τη δεκαετία του '70 απέκτησε αρκετούς θαυμαστές, ώστε να έχει και συνέχεια. Το κοριτσάκι μεγάλωσε και μετακόμισε σε πιο ευρωπαϊκά κλίματα, βγάζοντας επιτέλους το κεφαλομάντιλο.

Δυο χρόνια η Marjane δούλεψε με τον Vincent Parronaud για να φέρει τα B.D. της στην οθόνη. Το μελαχρινό κοριτσάκι με την ελιά στη μύτη είναι στο επίσημο πρόγραμμα του Φεστιβάλ των Κανών και το Farabi Foundation, ο φορέας που διοργανώνει τα κινηματογραφικά του φεστιβάλ και προωθεί τον ιρανικό κινηματογράφο, σκίζει τα ιμάτιά του, γιατί κι αυτή η ταινία (μετά τους.. 300) αμαυρώνει την εικόνα της χώρας τους. Σίγουρα, μια ταινία στην οποία συντηρητικές μαυροφορεμένες δηλώνουν ότι ο Michael Jackson είναι το σύμβολο της δυτικής παρακμής αμαυρώνει τη χώρα, αλλά για εντελώς διαφορετικούς λόγους.

Το black and white look είναι ιδιαίτερα ατμοσφαιρικό και το εύπλαστον στις φιγούρες της Marjane ιδιαίτερα διασκεδαστικό. Στη γαλλική εκδοχή οι φωνές είναι κι αυτές περιωπής: η Chiara Mastroianni είναι η μικρούλα Marjane με τη μαμά της να δανείζεται τη φωνή της Catherine Deneuve και τη γιαγιά της αυτή της Danielle Darrieux. Αν τώρα θέλει κανείς αυθεντικά σχέδια από το story board της ταινίας, μπορεί να πεταχτεί να αγοράσει μερικά, και να αισθανθεί περήφανος που υποστηρίζει τα ανθρώπινα δικαιώματα και την οργάνωση FIDH, στις 20 Ιουνίου στο Espace Pierre Cardin στο Παρίσι.

Περισσότερα κλιπάκια από την ταινία στο γαλλικό Premiere. Επιπλέον βίντεο και καλούδια στη σελίδα της στο MySpace. Επίσημη σελίδα στη Sony Pictures Classics.

Από πέρσι που, παρά την επίσημη συμμετοχή της Babel (2006) απαξίωσε να σκουπίσει τα παπούτσια του με τα κόκκινα χαλιά τους, αφού είχε τα γεννητούρια της Αγίας Shiloh Nouvel Jolie-Pitt της Ναμίμπια, ο Brad Pitt ήταν το απωθημένο των Κανών, ακόμα περισσότερο έχοντας πάει στη συνέχεια στο Τορόντο. Φέτος, για να σιγουρευτεί το ιερό πασάλειμμα, του σχεδιάσανε όχι μια αλλά δυο πρεμιέρες. Μια με τους υπόλοιπους δώδεκα των Ocean's Thirteen (2007) την ερχόμενη Πέμπτη και μια για την επίσημη αγαπημένη του σήμερα το απόγευμα.

Η Μεγάλη Καρδιά της Angelina Jolie βέβαια, δε στηρίζεται στη παραγωγή του συντρόφου της αλλά στη σκηνοθεσία και το σενάριο (παρόλο που η συντεχνία το χρέωσε τελικά στον John Orloff) του μεγάλου Michael Winterbottom. Που βρήκε τρόπο, σύμφωνα με τις πρώτες εντυπώσεις, να αποσπάσει τη προσοχή του θεατή από το ότι αυτή που υποκρίνεται την γυναίκα του Daniel Pearl, δημοσιογράφου δολοφονημένου στο Πακιστάν, όχι μόνο είναι η οσιομήτηρ αλλά βαμμένη μαύρη και λιποσαρκίζουσα μπροστά στα μάτια του. Και οι εκπλήξεις στις αναφορές από τη Croisette συνεχίζουν με φήμες για κλειδωμένη υποψηφιότητα στις οσκαρικές ερμηνείες, και γεγονότα αντικατάστασης λόγω του δραματικού της ιστορίας, του καθιερωμένου soirée, με δείπνο (όπου όλοι οι παριστάμενοι συνήθως τρώνε, see?).

Βγήκε πριν καναδυό ώρες στο AICN, γονατίζοντας το site, το footage με το οποίο ο Stallone πήγε στις Κάνες για να προωθήσει το τελευταίο του (και μάλλον τελευταίο του) Rambo.

Το αν πήρε μαζί και τα τσουβάλια με ορμόνες που κουβαλάει μαζί του τελευταία, δεν είναι ακόμα γνωστό. Το σίγουρο είναι ότι μετά την πολύ καλή διαφήμιση που έκανε στο Jintropin, με αποτέλεσμα όλα τα παπούδια στην Αυστραλία να θέλουν να γίνουν βοϊδοκρεατοβουνά, οι περισσότεροι θα ψάχνουν ήδη σταλονίνη στις γωνιές των χασάπικων της Croisette. Άρα μπορείς να δεις το βίντεο και όλο το θόρυβο που θα ακολουθήσει μέχρι τον Μάιο του 2008, μήνα συμπλήρωσης 20 χρόνων από το Rambo ΙΙΙ (1988) και σχεδιαζόμενης εξόδου του αποχαιρετισμού του στις αμερικάνικες αίθουσες, σα μια διαφήμιση για τη συνθετική ορμόνη. Τώρα ποιος θέλει να μοιάζει έτσι δε καταλαβαίνω, αλλά μην απορήσεις αν καλύτερος πελάτης αποδειχτεί ο Harrison Ford που θα κάνει κι αυτός reunion tour την ίδια περίοδο με τον τέταρτο, και ακατανόμαστο ακόμα, Indiana Jones.

Το υλικό είναι προφανώς από το στάδιο της παραγωγής, από αυτά που τρομάζουν (λες και χρειάζονταν) όσους δεν έχουν συνηθίσει τις σκηνές τους χωρίς φτιασίδια, και η ωμότητα με την οποία φαίνεται να το ντύνει ο σεναριογράφος- σκηνοθέτης- πρωταγωνιστής στα χνάρια της πετυχημένης συνταγής του Rocky Balboa (2006), το κάνει πιο αυθεντικά μπιμουβάτο και από τα ψεύτικα τρέιλερ του Grindhouse (2007) όπως λένε όλοι. Αυτό που λέει ο σεναριογράφος παύλα παύλα, είναι ότι οι ατελείωτες ώρες που δε χτύπαγε το τηλέφωνο πριν αναστηθεί εμπορικά πρόσφατα, τον κάναν να τη ψάξει πολύ την ιστορία. Για να βρει αφορμή για την τελευταία του.. αντιπολεμική σφαγή στον "απαίσιο, πολιτικό, κοινωνικό, θρησκευτικό πόλεμο στη Μπούρμα".

Μετά τον Wong Kar Wai, ο Hou Hsiao Hsien συμπλήρωσε χθες το δίδυμο των Ασιατών σκηνοθετών, που με το ευρωπαϊκόφωνο ντεμπούτο τους, άνοιξαν τα δύο διαγωνιστικά του ευρωπαϊκού φεστιβάλ με το μεγαλύτερο πρεστίζ (και) για τους Αμερικάνους. Και πετυχαίνοντας κάτι προτάσεις σαν κι αυτήν, οι Κάνες επιβεβαίωσαν πως αποτελούν τον κινηματογραφικό ομφαλό του πλανήτη.

Βασισμένη ανάλαφρα στο βραβευμένο στις Κάνες πριν μισό αιώνα Le Ballon Rouge (1956) του πολυνίκη μικρομηκά Albert Lamorisse (και εφευρέτη του επιτραπέζιου Risk(!)), η γαλλόφωνη ταινία του Ταϊβανέζου καταγράφεται ως πιστή στις θεματικές του σκηνοθέτη για την ανθρώπινη φύση, τα συναισθήματα και την αλλοίωσή τους απ' την αστική αποξένωση, και τόσο ποιητική όσο και η πηγή της έμπνευσής της. Τα καλοζυγισμένα, αργόσυρτα, χρωματιστά καδραρίσματά του, ακολουθούν το κόκκινο μπαλόνι του τίτλου, που βολτάρει σα χαρούμενο αντιτρομοκρατικό ζέπελιν πάνω απ' το Παρίσι, και με τη σειρά του παρακολουθεί την πολλαπλών αναγνώσεων ιστορία μιας χήρας και του γιού της.

Ο φίλος μας o Boyd απ' το συνδικάτο των onliners, μιλάει για αναπάντεχη προσβασιμότητα, πράγμα αξιοσημείωτο, ίσως όχι τόσο λόγω του Hou Hsiao Hsien --που βέβαια σαν τον Wong Kar Wai, έχει συνήθως μια λανθάνουσα νανουριστική ιδιότητα-- όσο λόγω της παράδοσης του προγράμματος Un Certain Regard που άνοιξε, το οποίο νομοτελειακά χαρακτηρίζεται από ταινίες που βγάζουν λίγο έως κανένα νόημα. Και αν.

Μόλις κυκλοφόρησε στο Yahoo! Movies το τρέιλερ των Transformers. Ακόμα κι αν έχεις δει όλα τα τίζερ, τα επίσημα και ανεπίσημα TV spots και τα κρυμμένα κλιπάκια, όσο θα μαζεύεις τα σαγόνια σου θα μαζεύουμε κι εμείς τα δικά μας.

Τέσσερις νεαροί, ο ένας τους ένας μη πολιτικοποιημένος τερματοφύλακας, που κρατούνται για αξεδιάλυτους πολιτικούς λόγους σε ένα παλιό αρχοντικό που λειτουργεί ως ανεπίσημο στρατιωτικό άντρο τον καιρό της αργεντίνικης δικτατορίας, υπομένουν ταπεινώσεις και ψυχολογικό πόλεμο, χωρίς να σπάσουν, μέχρι που βρίσκουν το κουράγιο να αποδράσουν.Η ταινία βασίζεται στο αυτοβιογραφικό βιβλίο του Claudio Tamburrini Pase libre: La Fuga de La Mansion Sere και θυμίζει ότι έγινε στην Αργεντινή από το 1976 έως το 1983, στη διάρκεια του Βρώμικου Πόλεμου και της σκληρότερης χούντας της χώρας. Ο Caetano, πάντως, επιλέγει να βάλει το genre πάνω από το πολιτικό background και να μας χαρίσει ουσιαστικά ένα σφιχτό θρίλερ απόδρασης. Είναι διακριτικός και προτιμά suspense αντί για gore, σχεδόν δε βλέπουμε βασανισμούς, παρά μόνο τους υποθέτουμε από τα κακοπαθημένα σώματα των κρατουμένων. Η σκιαγράφηση των χαρακτήρων των φυλακισμένων αλλά και των βασανιστών τους ξεχωρίζει. Ειδικά το ψυχικό σθένος που χρειάζεται για να βγουν οι τέσσερίς τους γυμνοί και τρεμάμενοι στη βροχερή νύχτα αψηφώντας πρώτα τη δική τους αδυναμία και ύστερα το φόβο για τους δήμιους τους καταγράφεται πιστά, όπως και η σκληρότητα και η εαυτουλίστικη φύση του ανθρώπου: όταν η απόδραση πετυχαίνει, ο πατέρας του ενός αρνείται να δώσει βοήθεια παρά μόνο στο γιο του και αυτό με δυσκολία, γιατί ο φόβος του καθεστώτος τρώει τα σωθικά.

Highlight της ταινίας είναι ο πρωταγωνιστής της, Rodrigo de la Serna, ο έτερος μηχανόβιος πλάι στον νεαρό Che του Diarios de Motocicleta (2004) που, όπως φαίνεται, έχει τάξει την τέχνη του κατ' αποκλειστικότητα στους επαναστατικούς ρόλους. Το Χρονικό μιας Απόδρασης διεκδίκησε πέρυσι το Χρυσό Φοίνικα στο Φεστιβάλ των Κανών, χωρίς επιτυχία γιατί τώρα δε βρισκόμαστε στην εποχή του Z (1969) και γιατί ο Caetano δεν είναι Γαβράς.

Ζευγάρι σε ταξίδι για διακοπές, συναντά στο δρόμο ωτοστοπατζή που ανατριχιάζει τη σουσουράδα, αλλά δεν υποψιάζει τον μπουνταλά της. Η αιματοβαμμένη συνέχεια, δικαιώνει την γυναικεία διαίσθηση.
Βασισμένο στο περιθωριακό ομότιτλο θρίλερ του '86, χαραγμένο πια στην φιλμογραφία του είδους για τον Rutger Hauer που τα δίνει όλα, το καινούριο The Hitcher πέφτει στη ντάνα με τα αναμενόμενα απ' το κύμα των remake του horror των 70s και των 80s. Τουτέστιν, αρκετά μακριά απ' τα γαμάτα (βλ. Dawn of the Dead (2004)) και αρκετά κοντά στα απαράδεκτα (βλ. House of Wax (2005)). Όπως γίνεται συνήθως σ' αυτές τις περιπτώσεις, το φιλμ αντί για ψυχή, άποψη, ή κότσια, έχει σενάριο επίπεδο σαν τα εντυπωσιακά τοπία της αμερικάνικης ερημιάς, διάφανο σα σόδα, με μπόλικες τρύπες να κάνουν τις μπουρμπουλήθρες, και μερικές φέτες αυθαιρεσίας για τη νοστιμιά. Τουλάχιστον οι κρεβατάμπλ πρωταγωνιστές και η βιντεοκλιπίστικη σκηνοθεσία με τα ιπτάμενα αμάξια, τα σποραδικά σιντριβάνια αίματος, τα πτώματα με τη σέσουλα και τη ζωνόφουστα της Sophia Bush, το κρατούν και δροσερό, σαν αναψυκτικό που το πίνεις, δροσίζεσαι, φουσκώνεις, το ρεύεσαι και τέλος.

Μπάτσος και εκτελεστής, ερωτεύονται την ίδια κοπέλα, κι ένα παράξενο ερωτικό τρίγωνο αναπτύσσεται, που φέρνει τους ήρωες σε δύσκολες καταστάσεις και ζεν προβληματισμούς.
Μέσα από αργόσυρτες δοκιμασίες των νόμων των πιθανοτήτων, ασύνδετους πειραματισμούς στο μοντάζ και μονολόγους που στην προσπάθειά τους να σπάσουν τον τέταρτο τοίχο, απλά τον ενισχύουν, ο Wai Keung Lau του Infernal Affairs (2002), αποδεικνύεται στη δραματουργία, σχεδόν ισάξιος του Παπακαλιάτη. Αλλά δε βλέπω και κανέναν να σκίζει το βρακί του, τώρα που οι Ασιάτες αντιγράφουν τον Πάπακ. Αυτές είναι αδικίες της ζωής... Οι ελάχιστες σκηνές δράσης βέβαια, αφήνουν να φανεί η εξαιρετική εφευρετικότητα του σκηνοθέτη, η μοναδική του αίσθηση συγχρονισμού και οι ικανότητές του στις χρήσεις των ψηφιακών παιχνιδιών του. Αλλά η δράση είναι πολύ λίγη, και το έντονα συναισθηματικό και ιδιαίτερα συγκινητικό φινάλε, προσπαθεί μεν να ανασκευάσει τις εντυπώσεις, αλλά δυστυχώς, ήταν πολλές οι ώρες.

Τέσσερις αμερικάνοι στρατιωτικοί επιστρέφουν στη πατρίδα τους από το Ιράκ, έχοντας πέσει θύματα σε ενέδρα μιας αποστολής. Και προσπαθούν να προσαρμοστούν, κατά τα ειωθότα.Το φιλμ ξεκινάει από τα κατεχόμενα εδάφη, με στρατιώτες να πυροβολάνε χωρίς να σημαδεύουν και συνεχίζει στα πάτρια, με πολίτες να μιλάνε χωρίς να σκέφτονται. Από τον Avi Lerner (στη παραγωγή) που συχνά πυκνά μαζεύει υπογραφές για να σταματήσει η σφαγή των.. Ισραηλινών, και τον Irwin Winkler (στην ιστορία και τη σκηνοθεσία) παραγωγό όλων των Rocky, είναι ουτοπικό να περιμένεις οτιδήποτε πέρα από σαπουνοπερικά δραματικές στιγμές που ξεχειλώνουν με άνεση, σα να μην υπήρχαν ποτέ, τα όρια του ρεζιλιού. Στη πραγματικότητα η ανικανότητα και των δύο να παρουσιάσουν οτιδήποτε ξεχωριστό χωρίς βοήθεια, και η τάση τους να χρυσομετριώνουν στη καλύτερη τους καλύτερους που κατακλέβουν, είναι αυτή που πάει τη ταινία άπατη και όχι η πολιτική της αντζέντα που, συγκριτικά, είναι συγκρατημένη. Με έμπνευση τουλάχιστο εξήντα χρόνων ιστοριών επιστροφής, από το The Best Years of Our Lives (1946) και δώθε, το μόνο που μένει τελικά από τη συγκεκριμένη προσπάθεια είναι το.. ασύγκριτο θράσος της να θέλει να συγκριθεί με τις πιο βραβευμένες, έχοντας ανοίξει τον οσκαρικό Δεκέμβρη στις αμερικάνικες πολιτείες και "παρασύρει" κάποιους να τη θεωρούν πιθανή υποψήφια νωρίτερα.

Αν μοιράζεσαι την αφέλεια του ήρωα που αναρωτιέται πότε θα του στήσουν άγαλμα οι Ιρακινοί, οι Σημαδεμένοι θα σε σημαδέψουν.

Μέρα πρεμιέρας σήμερα για το εξηκοστό, και σχετικά επετειακό κατά συνέπεια, φεστιβάλ των Κανών. Με το πρώτο αγγλόφωνο φιλμ του Wong Kar-Wai να σηματοδοτεί την διαβόητη πια τάση της φετινής διοργάνωσης να σνομπάρει τις γηραιές χώρες της γηραιάς ηπείρου, αλληθωρίζοντας δυτικά και ανατολικά.

Ο δημιουργός επιστρέφει στην Croisette μετά την περσινή προεδρία της επιτροπής που έδωσε τον Χρυσό Φοίνικα στον Ken Loach, βρίσκοντας εκεί που ήταν τον Stephen Frears να ηγείται μελών σα τον Orhan Pamuk και τη Sarah Polley, και όλους τους απέξω να περιμένουν ακόμα πιο πολιτικά φορτισμένες βραβεύσεις αφού το κλίμα τις ευνοεί. Έτσι η ασυνήθιστη για οποιοδήποτε φεστιβάλ τιμή, να κάνει πρεμιέρα με συμμετοχή του διαγωνιστικού του, πολύ πιθανά να είναι και η μεγαλύτερη που θα γίνει στο καλύτερο σκηνοθέτη της πεντηκοστής (i.e. προ δεκαετίας) διοργάνωσης. Για τα μεγάλα ονόματα που χρησιμοποίησε όπως συνηθίζει σα πρωταγωνιστές, τα πράγματα είναι ακόμα πιο θολά. Ο Tony Leung, που χρυσώθηκε για το In the Mood for Love (2000) δεν είναι, για πρώτη φορά, ούτε σε ένα καρέ του φιλμ. Και από τους φρέσκους η Natalie Portman δεν εμφανίζεται στο βίντεο, ούτε η Rachel Weisz που ένα φεγγάρι έγινε και ψευτο-αφίσα, ούτε και κανένας άλλος που συναντά, σύμφωνα με το σενάριο, η (και ηθοποιός πια) Norah Jones στο ταξίδι ψυχο-εσωτερικής ψυχο-αναζήτησης της στην Αμερική. Κανένας άλλος εκτός από τον Jude Law που κατασυνάντησαν και οι θαυμάστριές του από το αεροδρόμιο ακόμα χτες, αλλά θα είναι απίθανο να του ζητήσει αυτόγραφο και ο Frears.

Το τίζερ για τις Blueberry Nights απλώθηκε, ανήμερα του ξεδιπλώματος του κόκκινου χαλιού, σε όλες τις γαλλόφωνες σελίδες, και αν θες γαλλικούς υπότιτλους δες στο AlloCiné. Και αφού το μιλάς, δες και τη σχετική φεστιβαλική μπροσούρα του φιλμ.

Εκεί που νόμιζες ότι θα έπαιρνες ανάσα ανάμεσα στο υπερθέαμα του Σαββάτου και τις εις βάθος αναλύσεις των ειδικών στις μεσημεριανές και βραδινές τηλεοπτικές ζώνες όλης της εβδομάδας, εκεί έρχεται η ώρα να μάθεις ότι γελιέσαι. Και να το μάθεις από τις Μάσες, που η Eurovision είναι το ψωμοτύρι τους. Φρεσκάροντας μια ανακοίνωση της EBU που χάθηκε κάτω από τόνους glitter και φτεροπούπουλων όταν ξεμύτησε την περασμένη Παρασκευή, το Variety ανεβάζει σε άλλο επίπεδο την είδηση για επερχόμενη ταινία και αντίστοιχο musical, εμπνευσμένα απ' τον ευρωπαϊκό διαγωνισμό τραβεστί τραγουδιού.

Απ' ότι φαίνεται, ο συνσεναριογράφος και συμπαραγωγός του υπερφαινόμενου Borat (2006), Dan Mazer, παρέα με τον Damian Jones, παραγωγό του Καλώς Ήρθατε στο Σαράγεβο (1997) μεταξύ άλλων, είναι αυτοί που θα προσπαθήσουν να βάλουν σε λογική σειρά την υστερική εξτραβαγκάντσα του διαγωνισμού, για να γράψουν το σενάριο που θα προσθέσει στην πλούσια λίστα επιτυχιών της η εξαιρετική βρετανική Working Title. Το αν θα την βάλει πιο κοντά στην παρωδία τύπου Shaun of the Dead (2004), την παράνοια των αδερφών Coen, ή τα κοινωνικοπολιτικά άγχη του Paul Greengrass, μένει να διαπιστωθεί, αλλά βέβαιο θεωρείται ότι ακόμη κι εκεί, η συμμετοχή της Αγγλίας θα πατώσει. Κι όλα αυτά, τη μέρα που είναι προγραμματισμένο να αρχίσουν τα γυρίσματά τους οι Lordi, για το €2.7 εκατομμυρίων slasher τους, Dark Floors (2008).

Μ' αυτά και μ' αυτά, η κατάθλιψη που έχει φτάσει τον Trier να παρατήσει τον κινηματογράφο, φαίνεται απολύτως λογική. Όχι ότι θα στεναχωρούσε και πολλούς αν δεν ήταν.

Αααχ τι θα κάναμε χωρίς τα ζόμπι μας? Κάνουν όλες τις βρωμοδουλειές, βοηθάνε στο σπίτι και παίζουν και με τα παιδιά. Κι όλα αυτά χάρη στη Zomcon που πρώτα βοήθησε να κερδίσουμε τους Ζόμπι Πολέμους και μετά ανακάλυψε το Ζόμπι Κολάρο.

Μια αμερικάνικη suburbia του '50 με ζόμπι για οικιακούς βοηθούς στήθηκε στην Kelowna του Καναδά λοιπόν, για να σημάνει τη στροφή της Telefilm από αρτσιφάρτσι δημιουργίες που μπαίναν μέσα άπειρα εκατομμύρια εξοργίζοντας σε βαθμό πεινασμένου για ανθρώπινα μυαλά νεκροζώντανου τους φορολογούμενους, σε επιχορηγήσεις ιδεών (και όχι δημιουργών) που κατά προτίμηση ήταν περιστασιακά μοδάτες μερικά χρόνια πριν. Έτσι η ζόμπι κωμωδία του σχετικά γνωστού στη χώρα του Andrew Currie, άνοιξε το Σεπτέμβριο το σχετικό (βλ. καναδικό) τμήμα του φεστιβάλ του Toronto, πέρασε και από την Ευρωπαϊκή Αγορά της Berlinale και άφησε καλές εντυπώσεις και στο Sundance. Με κύρια αιχμή και αναγκαίο (για να ξεχωρίζει από.. sitcom) χαρακτηριστικό το gore όταν στα ζόμπι ανοίγει η όρεξη, και αλατοπίπερο τη σάτιρα των συμβάσεων του είδους και την πιο καταπιεσμένα σέξι εμφάνιση της Carrie-Anne Moss.

Στις αίθουσες βγήκε τον Μάρτιο στη χώρα της αλλά η προγραμματισμένη για την ίδια περίοδο τουρ των αμερικάνικων πολιτειών αναβλήθηκε, παρόμοια με πολλές άλλες σπλατεριές που διαπίστωσαν ξαφνικά ότι το καλοκαίρι θα 'πεφτε μια σχετική τρομο-ατονία, για τις 15 Ιουνίου. Με ακέραια την αιχμή της (βλ. R-rated) αφού διανέμεται από την ατρόμητη, ειδικά σε περιόδους όπου ο Bruce Willis ξημεροβραδιάζεται στο δίκτυο για να δικαιολογήσει τη καταλληλότητα για ανηλίκους του τέταρτου Die Hard, Lionsgate.

Η νέα εκδοχή του τρέιλερ βγήκε αυτή τη βδομάδα στην επίσημη σελίδα.