Είναι αυτή η εποχή του χρόνου που βγαίνει trailer του Viy (2009), όπως μας πληροφορεί ο φίλος μας ο Todd Brown του Twitch και αντιγράφει εξ' ολοκλήρου παίζοντάς το ενημερωμένος ειδικός ο Γ.Α. του ΣΙΝΕΜΑ (που στο Twitch ανακάλυψε νωρίτερα και ότι οι Γάλλοι κάνουν sci-fi, πάνω από 100 χρόνια μετά απ' όλο τον υπόλοιπο πλανήτη).

Το Viy βασίζεται, σύμφωνα με την παραγωγή, στην αρχική εκδοχή της ομώνυμης ιστορίας του Gogol, πριν την ξαναγράψει κάτω από κατηγορίες για μυστικισμό από τον φοβερό και τρομερό κριτικό της εποχής Vissarion Grigoryevich Belinsky (που τον είχε περιλάβει και για αντιδραστικό στο διαβόητο Γράμμα στον Γκόγκολ αργότερα). Κάτι που σημαίνει ότι το σενάριο έχει περάσει από εκατονπενήντα κύματα, ξεκινώντας πριν αρκετά χρόνια σαν remake του Viy (1967) και ανταγωνιζόμενο μια παράλληλη παραγωγή που ξεπήδησε στο δρόμο, το Vedma / The Power of Fear (2006). Το τελευταίο διαφημίστηκε κι αυτό σαν "η πρώτη ρώσικη ταινία τρόμου"(!) αμερικανοποιώντας την ιστορία κομπλέ με άθλιους αγγλικούς διαλόγους, και πρόλαβε να έχει παιχτεί (ντουμπλαρισμένο φυσικά) από πέρσι στη χώρα του (και πουθενά αλλού φυσικά) κόβοντας και αρκετά εισιτήρια. Έτσι εκτός από τον τεράστιο προϋπολογισμό που όσο πάει και μεγαλώνει με συμμετοχές και άλλων εταιριών εκτός της RFG, τα γυρίσματα κυρίως στην Τσεχία σε εφτά διαφορετικά χρονικά στάδια, τη δυσκολία στο να βρεθεί πρωταγωνιστής (δεν έχει ανακοινωθεί ακόμα το όνομά του, έχουν ακουστεί διάφοροι από Andy Garcia και Ralph Fiennes μέχρι Vincent Cassel και Sean Bean, με τον τελευταίο να ήταν μισο-επισημοποιημένος πριν κάνα χρόνο) και την πολλή δουλειά που απαιτούν τα εφέ, η παραγωγή είχε ακόμα ένα λόγο να μεταφέρει κάθε 2-3 μήνες την ημερομηνία εξόδου του φιλμ στις αίθουσες. Η τελευταία.. πρόβλεψη ανακοινώθηκε τον Ιούνιο και μιλάει για Μάρτιο του 2009 που θα συμπληρώνονται και διακόσια χρόνια από τη γέννηση του συγγραφέα.

Το trailer του πιο "τρομαχτικού ρώσικου φιλμ" (όπως είναι η ατάκα στις καινούριες αφίσες του) είναι το τρίτο που βγαίνει στη δημοσιότητα και το δεύτερο που απευθύνεται και σε διεθνές κοινό. Προηγήθηκε, τέλη του 2005, ένα ανακοινωτικό που ξεδίπλωσε τον κύκλο και το φάντασμα που κουνιέται σα να παίζει σε ταινία του βωβού, περήφανες αναφορές στο Ringu (1998) του σκηνοθέτη Oleg Stepchenko που κάποιοι στη πατρίδα του βλέπουν σαν Ρώσο Uwe Boll και ο ίδιος λέει ότι κάνει "παγκόσμιο" σινεμά. Τέλη του 2006 (όταν έβγαινε και το Vedma) κυκλοφόρησε ένα ακόμα ανακοινωτικό βίντεο, σε ρώσικη και αγγλική βερσιόν, με τις πρώτες σκηνές από πραγματικά γυρίσματα στην εκκλησία που στήθηκε στην Τσεχία. Το πιο φρέσκο ανακοινωτικό μοντάζ δίνει έμφαση στις σκηνές των καλοκαιρινών γυρισμάτων που είχαν αποτυπωθεί και στις σχετικές φωτογραφίες που δημοσιοποιήθηκαν με το τέλος τους, χάνοντας έτσι αθέλητα αρκετό από το τρομο-στοιχείο των προηγούμενων. Kαι το μόνο που επιβεβαιώνει είναι ότι σε κάθε κύκλο γυρισμάτων θα βλέπεις και καινούρια τέτοια ("trailer").

Η Audio Visual και το CINEMaD σας προσκαλούν στην Avant Premiere της κωμωδίας Superbad. Το Σάββατο 3 Νοεμβρίου στις 2μισι το μεσημέρι στo ΙΝΤΕΑΛ, Πανεπιστημίου 46.

Μετά από μια επίθεση αυτοκτονίας κάπου στη Βόρεια Αφρική, Αμερικανός Χημικός Μηχανικός και οικογενειάρχης απαγάγεται και μεταφέρεται στον τόπο του εγκλήματος για να ανακριθεί.. επιστημονικά.H Έκδοση Κρατουμένου ξεκινάει από θεμέλια βαθιά στη πραγματικότητα. Εντελώς αθώοι βασανίζονται με βάση αυθαίρετες υποψίες σε μυστικές φυλακές των αμερικάνικων υπηρεσιών ανά τον πλανήτη, πέρα από κάθε σύγχρονη πολιτισμένη και νόμιμη διαδικασία, στο όνομα του πολέμου ενάντια στην τρομοκρατία. Και αναπτύσσει τη θέση ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά όσο το δίλημμα "μια ζωή έναντι εφτά χιλιάδων" και άντε να πεις και κάνα συγγνώμη λάθος άμα καταεξαναγκαστείς, αλλά οι συνέπειες είναι περίπλοκα αλυσιδωτές και αυξάνονται εκθετικά όσο διαδίδονται. Το δυστύχημά της είναι ότι η δασκάλα που κρίνει τα επιχειρήματα της έκθεσης, έχει μεγαλώσει μέσα σε βομβαρδισμούς από εικόνες του Jack Bauer να έχει τον τρομοκράτη με τη βόμβα στα χέρια έτοιμη να εκραγεί χωρίς να προλαβαίνει να τον πάει στο δικαστήριο και να αναγκάζεται να του φάει το αυτί για να την αφοπλίσει. Και θεωρεί (η δασκάλα) οτιδήποτε άλλο τόσο απίθανο όσο να μην έχει το Ιράκ μυριάδες αποθήκες με χημικά έτοιμο να τα εκτοξεύσει όλα στο κεφάλι της μάνας της στο γηροκομείο.

Το δυστύχημά σου είναι ότι πρέπει να κάτσεις μέχρι το τέλος για να δεις που το πάει τελικά η ταινία (έξυπνα αλλά όχι τόσο προκλητικά όσο ο τίτλος της), αφού το σενάριο θυσιάζει αρκετή ώρα σιγοβράζοντας για να κάνει εκρηκτική και απρόβλεπτη τη στιγμή που πετάγεται το καπάκι του. Στο ενδιάμεσο ο Gavin Hood ενορχηστρώνει με σιγουριά εντυπωσιακές σκηνές τόσο μέσα σε πλήθος όσο και μέσα σε μπουντρούμια, συντηρώντας μια αίσθηση επείγοντος από το πουθενά. Ενώ οι πολλοί (ακόμα περισσότεροι απ' όσους υπολογίζεις) πρωταγωνιστές του είναι τόσο καλοί όσο θα περίμενες, ισορροπώντας το αλλού χαμηλόφωνο και αλλού κραυγαλέο της ροής με ερμηνείες προς την αντίθετη τάση.

Στο νότιο Αρκάνσας, τρεις αδερφοί έχουν μεγαλώσει μαθαίνοντας να μισούν τον πατέρα τους που τους εγκατέλειψε για να ξαναπαντρευτεί και να σπείρει άλλους τρεις.Αν ο σεναριογράφος - σκηνοθέτης και οι πρωταγωνιστές των Ιστοριών Πυροβολισμών σου φαίνονται παγκοσμίως άγνωστοι, είναι γιατί είναι. Σε όλα τα υπόλοιπα credits όμως θα βρεις την παρέα του David Gordon Green και τον ίδιο στη παραγωγή. Έτσι μπορείς να πεις ότι ο τελευταίος αφού έγινε γνωστός πολύ γρήγορα (ακόμα και στην Ελλάδα) με τον George Washington (2000) και έφτασε στο αποκορύφωμα πολύ γρήγορα (με τις ταινίες του να κινούν το ενδιαφέρον όλο και λιγότερο) δημιουργεί και σχολή πολύ γρήγορα. Σχολή αντιδραστικά αδιάφορη, κρυφά αισιόδοξη, λιγομίλητη, λυρική, γεωργοκτηνοτροφική, επηρεασμένη από τον Terence Malick που κάπου την υιοθέτησε και επίσημα κάνοντάς την παραγωγή στο Undertow / Κύμα Οργής (2004). Αυτό που κάνει τους Πυροβολισμούς να ξεχωρίζουν στην ακολούθησή της είναι η αναπάντεχη συνέπεια και συνοχή της ιστορίας βεντέτας που ο Jeff Nichols έχει τη πολυτέλεια από διπλή θέση να τη συνεχίζει και στην εικόνα, χωρίς διαλόγους. Αναπάντεχη επιπλέον είναι και η εξαιρετική δουλειά στον ήχο που πολλές φορές κυριαρχεί στα... (υπερζητούμενα για τη σχολή) πλάνα, ειδικά στις πιο βίαιες σκηνές όπου ο σκηνοθέτης συνειδητά διαλέγει την οπτική αποχή. Έτσι τελικά έχεις ένα αποτέλεσμα πιο μακρινό από τα περισσότερα που θα δεις φέτος, αλλά η φρεσκάδα του είναι τόσο περιθωριακή όσο και οι ρετρό, αμόρφωτοι και ανίκανοι για πολλά εκφραστικά χαρακτήρες του.

Ντοκιμαντέρ για τα οφέλη της αγιουρβεδικής ιατρικής, του πανάρχαιου ινδικού ιατρικού συστήματος, που θεωρείται ότι έχει επηρεάσει όλα τα σχετικά τύπου ολιστικά και γενικότερα εναλλακτικά των γύρω περιοχών.Τόσο θετικά προδιατεθειμένο όσο προϊδεάζει η ινδική προφορά του, το ντοκιμαντέρ του Pan Nalin παρουσιάζει με τέτοια ζέση την εντυπωσιακή πληθώρα και ποικιλία στα είδη και τις μεθόδους της χρήσης της φύσης για την θεραπεία όλων των ειδών των προβλημάτων υγείας, από στραβά πόδια μέχρι Πάρκινσον, κι από φαγούρες στο χέρι μέχρι λευχαιμίες και εγκεφαλικές αιμορραγίες, που είναι μόνο φυσικό όταν οι παθόντες αρχίζουν να αφηγούνται πώς οι γκουρούδες τούς έσωσαν απ' τον καρκίνο τους, να ψάχνεις να κρυφτείς από τον πράσινο σκορπιό. Κι είναι λυπηρό που ο υπερβάλλων ζήλος του Nalin να προβάλει τις λασποθεραπείες ως αδιαμφισβήτητη πανάκεια δια πάσαν μαλακίαν (ή, έστω, η ακλόνητη πεποίθησή του ότι λειτουργούν), μετατρέπει το ντοκιμαντέρ σε 100λεπτο διαφημιστικό του μυστικού του μπουρμπουληθροποιητή, αντί να προσφέρει και μια σοβαρή εικόνα του περί τίνος πρόκειται και γιατί πρέπει να το πάρεις κι εσύ εξίσου στα σοβαρά. Εκτός κι αν έχεις ήδη αποφασίσει να πας διακοπές στην Ινδία, και θέλεις μονάχα κάποιον να σου δείξει τ' αξιοθέατα.

FBI και βετεράνοι (βλέπε διασωθέντες από τα προηγούμενα) ντετέκτιβ προσπαθούν να λύσουν τα νέα παζλ του... μακαρίτη Jigsaw.Ως fan του είδους, αλλά και του gore αιματοκυλίσματος, τολμώ να ομολογήσω πως τα σίκουελ του Saw στέκονται σαν ταφόπλακες (με déjà vu διάθεση στην υποψία σεναρίου) πάνω από όλους εμάς που λατρέψαμε αυτές τις ταινίες με μια σχεδόν... παιδιάστικη αφέλεια και την ανάλογη έλξη (αν όχι πρόκληση) προς τον φόβο. Ειλικρινά, ύστερα από τόσες δεκαετίες χαράς και πανηγυριώτικων ιαχών, δεν φανταζόμουν πως η φθορά θα ερχόταν σε μορφή αποστροφής από τα δρώμενα στην οθόνη! Η αρχική σεκάνς του Saw IV (η νεκροψία του Jigsaw, με σημασία στη λεπτομέρεια όσον αφορά σε νυστέρια και χειρουργικά ηλεκτρικά πριόνια...) αποτελεί το καλύτερο παράδειγμα για ν' αναλύσει κανείς την άνευ επιστροφής κατάπτωση. Κλινικά παγερά, κοντινά πλάνα υποστηριζόμενα από αρμόζουσας ανατριχίλας ηχητικά εφέ, φανερώνουν σε όλο της το μεγαλείο τη σαδιστική τάση απεικόνισης όχι πλέον της βίας αλλά ενός συναισθήματος που συνορεύει με τον οίκτο, ίσως επειδή αφορά --και ρεαλιστικότατα, μάλιστα-- στο θάνατο.

Το λάθος ή, αν προτιμάτε, η κακή αρχή που έκανε το Saw για το είδος βασίστηκε τόσο στον εντυπωσιασμό των ακρωτηριασμών, αντικαθιστώντας το σασπένς και τον τρόμο με την εκπόρνευση της εικόνας ως βίτσιο. Από κάποια σκοπιά, υπάρχει λογική. Σε μια εποχή όπου η ειδησεογραφία και ο ανοιχτός παράδεισος του διαδικτύου μάχονται για το ποιος θα προσφέρει - με τον πιο ανώδυνο ως προς τους κανόνες της λογοκρισίας τρόπο - το πιο φρικαλέα ή μακάβρια αληθινό θέαμα θανάτου, τότε και ο κινηματογράφος πρέπει να παίξει το ίδιο παιχνίδι. Να παίξει με τα στάνταρ πάνω στα οποία γαλουχήθηκαν σε... ίντσες οι νεότερες γενιές θεατών. Κι επειδή η "παραμύθα" που λέγεται σινεμά θέλει να σου πουλήσει λίγο παραπανίσιο τσαμπουκά (διότι, αντιστοίχως, σου τα αφαιρεί από το πορτοφόλι...), τα εφέ συμπληρώνουν με τον τρόπο τους εκεί που η πραγματικότητα δεν τολμά να εισχωρήσει. Φυσικά, κάπου εκεί χάθηκε το παιχνίδι με την τέχνη και την ίδια της την απάτη. Πλέον, αντί να φλερτάρουμε με την όποια νοσηρή φαντασία και να προσθέτουμε νοητά μαχαιριές πάνω στο κορμί μιας Janet Leigh, βλέπουμε το φακό να παίρνει θέση μέχρι και για... κολονοσκόπηση ακόμη!

Για το συγκεκριμένο φιλμ δεν υπάρχουν και πολλά σχόλια. Είναι τόσο δυνατό το καρμπόν από το προηγούμενο σίκουελ, που καταντά πολυτέλεια να σπαταλήσεις λέξεις για μια πλεκτάνη δύο αράδων και ουκ ολίγους μηχανουργικούς φονιάδες (ξεχωρίζει ο μηχανισμός απεγκλωβισμού με τις λεπίδες στο πρόσωπο), οι οποίοι σου το μπήγουν ως το κόκαλο μπας και νοιώσεις κάτι ή ξεχάσεις πως το' χεις ξαναδεί το έγκλημα... παρεμφερώς (ενίοτε και μ’ ένα θράσος αντιγραφής του Seven (1995)). Περιττό να πω ότι δε χρειάζεται να περιμένεις το πέμπτο για να μουντζώσεις...

Μετά τις φωτογραφίες της Αντζελίνας από τα γυρίσματα στην Πράγα σε διάφορα συμπλέγματα με μια κόκκινη Dodge Viper που βγήκαν τον Αύγουστο, και τις φωτογραφίες της Αντζελίνας από το φιλμ σε διάφορα συμπλέγματα με τα μάτια σου που βγήκαν το σαββατοκύριακο, κυκλοφόρησε τα ξημερώματα και το trailer της Αντζελίνας του Wanted (2007) για να ολοκληρώσει(ς).

Το φιλμ που φιλοδοξεί να επαναλάβει κάπως τα κατορθώματα των 300 (2007) ανοίγοντας την Άνοιξη, με "σκληρό" rating και απευθυνόμενο στο ίδιο κοινό, είναι κι αυτό βασισμένο σε κόμικ, το ομώνυμο του Mark Millar. Βασισμένο κατ' όνομα ακριβέστερα, αφού ο.. θρύλος λέει ότι γράφονταν σχεδόν παράλληλα από την αρχή, με κοινή αναφορά το πρώτο τεύχος. Και ξαναγράφτηκε στη συνέχεια στα μέτρα της (το μάντεψες) Αντζελίνας που ανέλαβε ρόλο δευτεροπρωταγωνίστριας, με λίγο χρόνο στα γυρίσματα και πολύ στην προβολή. Η αρχική σύλληψη του Millar είχε κέντρο έναν υπερκακούργο εκτελεστή με στοιχεία από Eminem, και δορυφόρο-μέντορα κάτι σε Halle Berry ως Catwoman (2004), σε ένα σύμπαν όπου οι υπερήρωες ήταν όλοι νεκροί και κατοικούνταν από αναφορές σε άλλους, κόμικ και μη, χαρακτήρες. Αλλά στο δρόμο της μεταφοράς προέκυψε ότι βλέπεις, για λόγους που μπορείς εύκολα να καταλάβεις (για παράδειγμα, οι υπερ- καταστάσεις θέλανε και υπερ- προϋπολογισμό, η Χάλι έχει συνδεθεί ήδη με αρκετές υπερ- ηρωίδες, και ο Marshall Bruce Mathers III υπερ- αρνήθηκε να συμμετέχει). Όμως τελικά για όλα φταίει, σύμφωνα με όλους, η (yep) Αντζελίνα και ότι απαίτησε.

Η παραγωγή της Universal εξαργυρώνει και όλες τις δάφνες που μάζευε ο Κοζάκος σκηνοθέτης Timur Bekmambetov στη Ρωσία σε απομιμήσεις μπλοκμπαστεριών στιλ Dnevnoy Dozor (2006) και ο Σκωτσέζος James McAvoy στην Αγγλία σε δράματα εποχής στιλ Becoming Jane (2007). Και το αποτέλεσμα είναι ο (ημιτελής ίσως) αχταρμάς που βλέπεις, με ίσες πιθανότητες να βρει γι' αυτόν ακριβώς το λόγο μεγάλο κοινό ή να συναντήσει παγερή αδιαφορία. Με άλλα λόγια, όλα εξαρτιόνται από την Αντζελίνα.

Απ' την αποκλειστικά ιντερνετική πλέον εκδοχή του, έβγαλε προχτές το Premiere την 18η Power List του, με τους 50 πιο ισχυρούς ανθρώπους του Hollywood, δίνοντας στους Έλληνες έναν λόγο κατάτι καλύτερο απ' το El Greco (2007) να περηφανεύονται για την καταγωγή τους, ανεβάζοντας στην πρώτη (απ' την τρίτη περσινή) θέση, το διευθυντικό δίδυμο της Fox, Tom Rothman, και Jim Gianopulos.
Παίρνοντας την πρωτιά απ' την Disney/Pixar, η Fox έστειλε την περσινή δεύτερη Warner στην τέταρτη θέση μιας πεντάδας που γέμισε με μικρομετακινήσεις προεδροδιευθυντάδων, και την είσοδο φέτος της Sony και της Universal, αντί για την περσινή διπλή παρουσία της Disney με την Buena Vista και του Steven Spielberg ως μόνου creative talent. Με δύο θέσεις μείον, ο Spielberg έμεινε στο #6, μακράν μπροστά από τον αμέσως επόμενο σκηνοθέτη, ο οποίος τυχαίνει να είναι ο πιο δυνατός πρωτοεμφανιζόμενος της λίστας, και συγχρόνως αυτός με τη μεγαλύτερη ανοδική πορεία της χρονιάς. Ο Judd Apatow, με τα σερί των 40 Year Old Virgin (2005), Knocked Up (2007) και Superbad (2007), μπήκε κατευθείαν στο #13, στη θέση δηλαδή που ήταν στην περσινή κατάταξη ο ισχυρότερος ηθοποιός του 2006, Tom Cruise.

Ο οποίος Cruise, βρέθηκε στην #20, χάνοντας εκτός από επτά θέσεις στη συνολική λίστα και τα λογικά του την πρωτιά των ηθοποιών, άλλες τέσσερις στην κατάταξη των συναδέλφων του, με τον Tom Hanks (#18), τον Brad Pitt (#15) και τον Johnny Depp (#14), να δείχνουν τον δρόμο προς τον προαναγγελθέντα ισχυρότερο ηθοποιό του πλανήτη και #9 στη γενική κατάταξη, τον έτοιμο για θρυλοποίηση Will Smith. Εντός εικοσάδας έμεινε ο προπέρσινος #1, περσινός #11 και φετινός εξαφανισμένος Peter Jackson στο #19, ενώ για άρωμα γυναίκας, πρέπει να χώσεις τη μύτη σου μέχρι το #32 για να βρεις την Angelina Jolie, με τις Julia Roberts (#37), Reese Witherspoon (#38) και Jodie Foster (#45), να συμπληρώνουν την τετράδα μόλις γυναικών ηθοποιών στη συνολική λίστα, που πέρα απ' τους συνήθεις υπόπτους, φέτος υποδέχεται μετά τιμών τελευταίας και προτελευταίας θέσης, τις αποκαλύψεις της χρονιάς, ψάρακες Shia LaBeouf (#50) και Sacha Baron Coen (#49).

Για τουλάχιστο το μισό της δεκάχρονης διάρκειας του sitcom του, ο Jerry Seinfeld ήταν με διαφορά ο πιο αγαπημένος και ακριβοπληρωμένος διασημότητος της Αμερικής. Αλλά αντί να περάσει στη συνέχεια στη μεγάλη οθόνη όπως κάναν φτωχότεροι σε όλα συνάδελφοί του, προτίμησε να ψιλοαράξει και να ξαναγυρίσει στις περιοδείες και τη stand up comedy. Δέκα χρόνια μετά, κι ενώ οι περιφερειακές επαναλήψεις του Seinfeld είναι ακόμα πιο δημοφιλείς από τις περισσότερες τρέχουσες σειρές στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, έχει κάνει εκεί τηλεοπτική κατάληψη και ζωντανά, προωθώντας την πρώτη του μη εμφάνιση στο πανί, το Bee Movie (2007), το νέο κινούμενο της Dreamworks όπου είναι συνσεναριογράφος, συμπαραγωγός, και η φωνή του μέλισσου που βγαίνει από την κυψέλη, πιάνει φιλίες με μια ανθοπώλισσα και μηνύει την ανθρωπότητα για την εκμετάλλευση του είδους του και του μελιού του.

Ο συνδυασμός εξωγήινης επαγγελματικότητας του Seinfeld και αντίστοιχης ικανότητας της Dreamworks να μετατρέπει τις παραγωγές της σε χρυσωρυχεία στα ταμεία έχει δώσει μέχρι τώρα, επιπλέον, δυο teaser (#1, #2) με ζωντανή δράση και εμφανίσεις του Chris Rock (μέλος του all star cast) και του Steven Spielberg (που έπεισε τον ζάπλουτο κωμικό να κάνει και κάτι κινηματογραφικό), εντυπωσιακά ακροβατικά στις Κάνες, ένα κλιπάκι για την Dolby, και δυο trailer που προβάλλουν το animation και την ιστορία. Εκτεταμένη εκδοχή του πρώτου (trailer) μπορείς να πεις και το εξαμινίτικο κλιπάκι με την πρώτη έξοδο του μέλισσου με το μοντέρνο πουλόβερ από την κυψέλη που κυκλοφόρησε ξημερώματα στο Yahoo! Movies. Και αυτό που μπορείς να πεις με σχετική σιγουριά είναι ότι αρκετοί ακόμα δε χώνεψαν ότι η διάρκεια θα είναι όλη κινούμενη (μάλλον επειδή δε φαίνεται και τόσο άσχημη ιδέα τελικά) και η ταινία θα επαναλάβει, απέναντι στο American Gangster (2007) την ερχόμενη βδομάδα, την περσινή ταμειακή γιγαντομαχία Happy Feet (2006) και Casino Royale (2006). Σύμφωνα με το tracking που τις φέρνει και τις δυο πάνω από τα $40 μύρια, και για το πρώτο weekend τουλάχιστο.

Ημερολόγιο ανήλικης που πεθαίνει γεννώντας, οδηγεί μαία σε δίκτυα εμπορίας λευκής σαρκός και κατά συρροή βιασμών, και θεατή στο κέντρο του Λονδρέζικου κλάδου της Ρωσικής Μαφίας.Συνεπής στη θεματική των μεταμορφώσεων, ο Cronenberg μεταμορφώνει (εκτός των άλλων) ένα ρουτινιάρικο γκανγκστερικό θρίλερ, σε μια υποβλητική κάθοδο στην συναρπαστικά σκοτεινή και ύποπτη ψυχή ενός χαρακτήρα διφορούμενου, που περιφέρει με ρώσικη φονική υπερηφάνεια, το λιγομίλητο, μυώδες, κατασημαδεμένο με μελάνια και λάμες σαρκίο του, σε ένα κομμάτι του Λονδίνου λίγο πιο ομιχλώδες απ' τα υπόλοιπα. Από τις αψεγάδιαστες ερμηνείες (κυρίως του ανδρικού πρωταγωνιστικού διδύμου), το καλοκουρδισμένο σενάριο και την ζυγισμένη υπόκρουση του Howard Shore, μέχρι τη μεθυστικά μετρημένη, αλλά ασυμβίβαστα τολμηρή όταν χρειάζεται κι έτοιμη να δώσει σκηνές ανθολογίας σκηνοθεσία του Cronenberg, το Eastern Promises λειτουργεί στην τρίχα ως το καλύτερο μεσαίου βεληνεκούς θριλερόδραμα που μπορείς να πετύχεις στη μεγάλη οθόνη εδώ και πολύ καιρό. Ακόμα κι αν σου φανεί λίγο βιαστικό το μάζεμα στο τέλος κι υποβιβαστικό των προσδοκιών που μπορεί να είχες μπαίνοντας (σε ταινία του Cronenberg), σε κάνει να επαναπροσδιορίζεις τις προσδοκίες σου για όλες τις υπόλοιπες μετρίου βεληνεκούς που έχεις δει μέχρι τότε, ρίχνοντάς 'τες δυο σκάλες πιο κάτω. Και σε κάνει να εκτιμάς τις ικανότητες και τις δυνατότητες ενός πραγματικού βιρτουόζου, με πλήρη επίγνωση της τέχνης του, ακόμη και σε κάτι φαινομενικά απλό, όπως ένα ενήλικο θρίλερ παρασκευοαπογευματιάτικου χαλαρώματος. Μακάρι όλα τους να ήταν τόσο καλά.

Ραδιοπαρουσιάστρια πέφτει θύμα επίθεσης σε πάρκο. Ο αγαπημένος της είναι νεκρός, η ίδια μετά βίας ζωντανή, και ο σκύλος της κλεμμένος. Τι άλλο χρειάζεται για να πάρει το νόμο στα χέρια της, ε?Κατά βάση.. βασικό θρίλερ εκδίκησης, τόσο παλιό όσο οι πεντέξι έξοδοι στοιβάγματος πτωμάτων του Εκτελεστή της Νύχτας στα 70s που οδήγησαν σε ατελείωτες μιμήσεις στα 80s, το νέο όχημα της Jodie Foster σώζεται κυρίως χάρη στη παρουσία της στο 99% των καρέ του φιλμ (το 1% είναι τα βυζάκια της αντικαταστάτριάς της στη σχετική σκηνή) και τον εξαιρετικό επαγγελματισμό του συμπρωταγωνιστή της και του σκηνοθέτη της. Όχι ότι δε διακρίνεις κι εδώ, όπως και στα Nanny Diaries (2007) αυτής της βδομάδας, μια σχιζοφρένεια στη στόχευση κοινού, με όλους πλην των (αλλιώς μαθημένων) σεναριογράφων να κάνουν ότι περνάει από το χέρι τους για να δώσουν μια κάποια εγκεφαλική διαστροφή στην ιστορία, να θολώσουν τη διαχωριστική γραμμή καλού κακού και να μελετήσουν τους χαρακτήρες πίσω από τις πράξεις. Η Foster ολοκληρώνει ένα μεγάλο κύκλο που ξεκίνησε από ρόλο περίπου θύματος στον περίπου παρόμοιο Ταξιτζή (1976) για να φτάσει σε ρόλο θύτη φυσικά, και εγκαταλείπει σχεδόν μέχρι και την συριχτή προφορά της (και λιγάκι και τον λεσβιο- ανδρογυνισμό της) για να παρουσιάσει πειστικά τρεις διαφορετικές περσόνες (μια πριν το νοσοκομείο και μια διχασμένη μετά). Και ο Neil Jordan την εκμεταλλεύεται στο έπακρο, στήνοντάς την εύθραυστη στα πλάνα μιας Νέας Υόρκης που την ακολουθεί στη κόλαση, και γυρνώντας την κάμερα σε γερμανικές γωνίες όπου χρειάζεται να ενισχύσει τις εκφράσεις της. Χωρίς να ξεχνάει να σου παρουσιάσει τους σκοτωμούς όπως, ωμά τρεμουλιαστά χαμένα, θα τους βίωνε αντί να ικανοποιεί τις πορνορεβανσιστικές σου ανάγκες μεγαλύνοντάς τους.

Στα σύνορα της βικτοριανής Αγγλίας με το μαγικό βασίλειο του Stronghold νεαρός υπόσχεται να τα διασχίσει για να φέρει στην αγαπημένη του πεφταστέρι. Αλλά το τελευταίο έχει γυναικεία μορφή και ξυπνάει παντός είδους επιθυμίες σε κακές μάγισσες, πρίγκιπες διαδόχους και gay συνεφοπειρατές.Ιδιοσυγκρασιακό παραμύθι παλιάς κοπής, από αυτά που πια θεωρούνται σπλατεριές για μικρά παιδιά, η Αστερόσκονη (2007) του Neil Gaiman φιλοδοξούσε να γίνει η πρώτη κινηματογραφική μεταφορά έργου του που δε θα ξένιζε το μεγάλο κοινό και θα έλεγε Τρελές Ιστορίες Έρωτα και Φαντασίας (1987) στη γενιά των ζίρος. Αλλά τελικά έγινε μια περίεργη ιστορία επιτυχημένης αποτυχίας που από το καλοκαίρι ψάχνει σε όλο τον πλανήτη να βρει ταυτότητα στα μάτια του θεατή που θα ξεχωρίζει στην πλατεία από το χαμένο βλέμμα και το μόνιμο εκστασιασμένο χαμόγελό του.

Η μεταφορά έγινε υπό την επίβλεψη του Gaiman διατηρώντας την ταυτότητα πολίτη της Παραμυθοχώρας που περηφανεύεται να ξεχωρίζει από τους γείτονές του της Φαντασίας επειδή στη πατρίδα του οτιδήποτε μπορεί να συμβεί χωρίς εξήγηση και χωρίς να υπακούει σε φευγάτους αλλά καθορισμένους κανόνες. Και αρκετά από τα οπτικά στοιβάγματα του Charles Vess στο κόμικ διατηρήθηκαν και από τον Vaughn στην επίβλεψη σκηνών υπερφορτωμένων για να σε πείσουν ότι κρύβουν πολλά περισσότερα απ' όσα προλαβαίνουν να πουν οι διάλογοι. Αλλά αρκετές από τις υπερβολές του αρχικού υλικού, που κάπου το ξεχώριζαν στην δεδομένα δυσδιάκριτη ανανέωση χώρου με αιώνες παρελθόντος, χάθηκαν στο δρόμο (περισσότερο για λόγους προϋπολογισμού) και αντικαταστάθηκαν από κοινά υπερβολικές που, εκτός από το campy του θεάματος του De Niro με φουστάνια να κανκανίζει, δε προσφέρουν και πολλά πέρα από βιασμένα κωμικά διαλείμματα. Το ίδιο βιασμένοι φαίνονται και οι από μηχανής θεοί που σκάνε στη μέση της σκηνής συνεχώς και σα να τους σπρώξαν προτού δεθούν με το σκοινί ασφαλείας. Και το ασυνεπές στιλ του σκηνοθέτη σε κάθε ενότητα, το υπερεπικό soundtrack που καλπάζει ακόμα και όταν οι πρωταγωνιστές κοιμούνται, και η πολύ μεγάλη και πολύ άσχημη για ενσαρκωμένη αστρούλα Claire Danes (που επιπλέον σε πήζει στη διαφορετική γκριμάτσα για κάθε φθόγγο κάθε λέξης που προφέρει, για να αναπληρώσει) μπορούν να έχουν τελικά απήχηση μόνο σε κοινό με λίγες απαιτήσεις.

Η ζωή επιζώντος απ' τη σφαγή του Δίστομου, απ' τα δύσκολα παιδικά χρόνια μέχρι σήμερα, κι ο αγώνας του κατά του γερμανικού κράτους που αρνείται να αναγνωρίσει το έγκλημα πολέμου.Ανασφαλές για το αν πρέπει ή όχι να ξεστρατίσει απ' το κεντρικό βιογραφικό μοτίβο για να προσεγγίσει ευρύτερα και πιο καθολικού ενδιαφέροντος ζητήματα, το υποψήφιο καλύτερο ντοκιμαντέρ της περασμένης χρονιάς στην Ελβετία, εξελίσσεται σε άνισο πορτρέτο ενός ανθρώπου που μπορεί να σε εμπνεύσει με την πορεία του, την επιμονή, το κουράγιο και την αποφασιστικότητά του, αλλά δεν δικαιολογεί ούτε την τραβηγμένη διάρκεια, ούτε την ατολμία της ταινίας να ακολουθήσει μερικά νήματα που θα μπορούσαν να ρίξουν άπλετο φως στους λόγους και τα αίτια που διαμόρφωσαν το δικό του δρόμο και το τοπίο στο οποίο χαράχτηκε. Δίνει ωστόσο, αν και σαν παράπλευρο αποτέλεσμα, μερικές χαρακτηριστικές εικόνες της φονικής παράνοιας που έπρεπε να ανεχτούν οι Έλληνες την περίοδο της γερμανικής κατοχής, ιδίως μέσα απ' τις γλαφυρές περιγραφές του Μίκη Θεοδωράκη, και τον ανακουφιστικά ελληνικό σαρκασμό με τον οποίο τις ποτίζει.

Πιγκουινάκι με όνειρα και φιλοδοξίες, μεταφέρεται απ' το παγωμένο του ψαροχώρι σε ειδυλλιακό νησί, για να δείξει στις παραλίες του τις ικανότητές του στο σερφ.Μακριά απ' το σκηνοθετικό εύρος και τη μαεστρία του Happy Feet (2006), ή τον συναισθηματικό πλούτο που ξεχωρίζει το animated σιτάρι απ' το άχυρο, το Surf's Up της Sony είναι ένα περιορισμένων δυνατοτήτων κινούμενο, που κάνει αυτό ακριβώς που υπόσχεται, χωρίς πολλά-πολλά: διασκεδαστικό για παιδικό, χωρίς φινέτσα στο σχεδιαστικό, με το χαριτωμένο εύρημα της ντοκιμαντερίστικης προσέγγισης του ήρωα στη σκηνοθεσία, στήνει διαδικαστικά το στόρι του, το εμπλουτίζει με μερικά εμπνευσμένα gags εδώ κι εκεί, κοτσάρει και ηθικά διδάγματα περί φιλίας κι επιμονής, και ρίχνει και το απαραίτητο ρομάντζο ως το κορυφαίο των ανθρώπινων στοιχείων που πασχίζουν οι animators να κολλήσουν στα γουτσουγούτσικα ζωάκια τους για να μην πάει χαμένο το ζάχαρο που σου ανεβάζουν, κι από 'δω παν κι άλλοι. Το γιατί ξέμεινε η ταινία να βγει στα πρωτοβρόχια, το αφήνω στην κρίση σου.

Απόφοιτη κολεγίου συναντά μια μέρα στο πάρκο δουλειά νταντάς για πλούσια νεοϋορκέζικη οικογένεια.Το έγκλημα μιας νταντάς είναι να γαντζωθεί συναισθηματικά με το παιδί που φροντίζει, όπως φιλοδοξεί να σου μάθει με τη βραχνή φωνούλα της η Scarlett. Και το έγκλημα μιας δημιουργικής ομάδας είναι να θέλει κάνει mainstream ταινία ένα βιβλίο που συνοψίζει σε στερεότυπα την εμπειρία δύο νταντάδων από τις πλουσιογειτονιές του Manhattan, όπως σου μαθαίνουν με τη βαρύτονη φωνάρα τους οι Μάσες. Αυτό λοιπόν που βλέπεις σε κάθε πάνινη σελίδα των Ημερολογίων δεν είναι ο κώλος της πιο αφράτης πιτσιρίκας σταρ όπως σε αφήνει να ελπίζεις η προώθηση, ούτε ο πιο κώλαρος της Alicia Keys όπως σε αφήνει να ελπίζεις η φαντασία σου. Αλλά το ντουέτο του επιτυχημένα περιθωριακού American Splendor (2003) να κοντράρεται με τους παραγωγούς των πιο φιλόδοξα αποτυχημένων και των πιο αποτυχημένα προωθημένων φιλόδοξων προσπαθειών των τελευταίων χρόνων στην Αμερική. Έτσι αυτό που θα μπορούσε να είναι η αιχμή της ταινίας, η περιγραφή του τυπικού δείγματος εκ των έσω στο στιλ του Thank You for Smoking (2005) για παράδειγμα, αμβλύνεται σε βαθμό να μη μπορεί να σφάξει ούτε καρδιά μαρουλιού προσπαθώντας να γίνει το this year's Devil Wears Prada (2006). Και αυτό που παραδίνουν οι Springer Berman & Pulcini στη διανομή των Weinstein είναι εγκληματικά φορμουλαϊκοί χαρακτήρες που ουσιαστικά δεν έρχονται από πουθενά και δε πάνε πουθενά (με αποτέλεσμα να ξεχωρίζει σα τη μύγα στο γάλα η μαύρη Alicia με τη... ζωή) και από πάνω χολιγουντιοποιούνται (βλ. αμετανόητες σκύλες μετανοούν για ψύλλου πήδημα), ένα κάρο "έξυπνες" εκβιασμένα εμβόλιμες πολιτιστικές αναφορές που δε πιάνει κανένας και δε χρησιμεύουν σε τίποτα (ξαφνικά εμφανίζεται μια ομπρέλα και πετάει η νταντά στο πουθενά), απαράδεκτα μέσου όρου ενδυματολογικές επιλογές, και ένα απόλυτο συναισθηματικό κενό που το κάνει κενότερο η φυσικά κακή ψυχρή κι αχώνευτη Laura Linney σε ταιριαστό ρόλο (σκύλας που λέγαμε).