Ο κόκκινος διάολος με τα κομμένα κέρατα του Mike Mignola επιστρέφει το καλοκαίρι στη μεγάλη οθόνη, μια βδομάδα πριν τον σκοτεινό ιππότη με τα αυτιά νυχτερίδας του Bob Kane, όπως αναλαμβάνει να σου θυμίσει το teaser του Hellboy II (2008) που κυκλοφόρησε στην επίσημη σελίδα του και σε όλο το δίχτυο, με εισαγωγή από τον υπεύθυνο της μεταφοράς του, Guillermo del Toro.

Η εισαγωγή σηματοδοτεί και την προσωπική σφραγίδα του φανταστικού Μεξικάνου στην παραγωγή αφού ο Mignola εκτός από τη συμβολή του στην ιστορία με το να ακούει, υποθέτεις, για μερικές μέρες τις ιδέες του Del Toro στο σπίτι του, δε φαίνεται να έχει αναμιχθεί και πολύ στη μετακίνηση του στιλιστικού κέντρου βάρους από δαιμονολαβκραφτισμό σε φανταστικοντελτορισμό, με ξωτικά να έχουν πάρει τη θέση των Ναζί στη φιλοδοξία να καταστρέψουν τον πολιτισμένο κόσμο χρησιμοποιώντας μυστικά τέρατα για όπλα. Απέναντί τους, σε ένα σενάριο που δεν έχει πια καθόλου σχέση με τα κόμικ (το ένα ήταν χαλαρά βασισμένο στη μίνι σειρά Seed of Destruction) θα βρουν και πάλι την BPRD, χωρίς τον γήινο πράκτορα Myers που η εφεύρεσή του αποκλειστικά για το Hellboy (2004) εξυπηρετούσε την ανάγκη να ταυτιστείς μαζί του στην ανακάλυψη των υπόλοιπων χαρακτήρων, αλλά με τον αέρινο Johann Kraus που η μεταφορά του από το χαρτί εξυπηρετεί την ανάγκη να σπαστεί ακόμα περισσότερο ο δημιουργός του με τη ρομποτοποίηση του σχεδιασμού της στολής του για το φιλμ.

Πέρα από τη (μισο)πλάκα, ο Mignola φαίνεται ενθουσιασμένος και με τη συνέχεια, περιοριζόμενος να δηλώνει ότι ο Del Toro έχει εμφανή προτίμηση στα μηχανικά μέρη στην αγαπημένη του ασχολία (το σχεδιασμό φανταστικών πλασμάτων). Και πως θα μπορούσε να κάνει και τίποτα διαφορετικό αφού, παρόλο που το πρώτο μέρος πήγε σχετικά καλά στα ταμεία ($100 μύρια παγκόσμια με προϋπολογισμό $65) και ακόμα καλύτερα στα home theaters και ο χαρακτήρας πρωταγωνίστησε και σε παιχνίδια και animated ταινίες, η Sony αποφάσισε ότι δεν της έκανε για να διαφημίζει το Blue-Ray στο PS3 όπως ο Spider-Man και με το κλείσιμο της Revolution Studios έβαλε το project στο ψυγείο. Και ήταν ο δημιουργός του Λαβύρινθου του Πάνα (2006) που έπεισε τη Universal να το αναλάβει και να το βάλει και σε fast track μετά τη περσινή του επιτυχία και την άρνησή του να αναλάβει οτιδήποτε άλλο από Halo κυρίως, μέχρι I Am Legend (2007) και Harry Potter. Έτσι με υπόκρουση τα ορχηστρικά του Mein Herz Brennt των Rammstein και τις απειλητικές ατάκες του κάποτε Bros Luke Goss (που αναλαμβάνει ένα ακόμα βαρύ ρόλο όπως στο Blade II (2002)) και χωρίς ίχνος σαπουνοφουσκικού αίματος όπως στο προηγούμενο, ο Guillermo del Toro βάζει μάλλον το μεγαλύτερο στοίχημα της καριέρας του, όχι να κάνει ακόμα κάτι cool (που φαίνεται σίγουρο), αλλά να μη τυποποιηθεί στη δημιουργία τεράτων που φοράνε τα μάτια τους στα μανίκια τους (που δε φαίνεται και τόσο) για να εντυπωσιάζει τους άσχετους. Αν και μάλλον, και μάλλον ευτυχώς, το επόμενο του project θα είναι το Mountains of Madness που έχει μεταφερθεί κι αυτό στη Universal (από τη Dreamworks αν δε κάνω λάθος).

Το παλιό ορφανοτροφείο όπου μεγάλωσε έχει κάνει σπίτι της και ετοιμάζεται να επαναλειτουργήσει, η θετή μητέρα ενός πιτσιρικά με αόρατους φίλους.Ακόμα κι αν δεν έχεις δει όλες τις ταινίες της θεματολογίας "οικογένεια σε στοιχειωμένο σπίτι", ο Juan Antonio Bayona φαίνεται να τις έχει μελετήσει εξονυχιστικά, μαζί με οποιοδήποτε στοιχείο προσθέτει στη συνταγή, από χαριτωμένα και καθυστερημένα παιδάκια μέχρι θαλασσοδαρμένους φάρους και σπηλιές. Επιπλέον γνωρίζει άριστα (με τη βοήθεια του σεναριογράφου του Sergio G. Sánchez υποθέτεις) πως να χειριστεί τον μέσο θεατή, τους φόβους, τις ενοχές και τις ελπίδες του, έτσι ώστε να του αφηγηθεί και μια ενήλικη παραβολή που αντηχεί και αφού παρατήσει (ο μέσος) το άδειο ποπκόρν και τον λιωμένο πάγο της κοκακόλας στη καρέκλα του, χρησιμοποιώντας (ο σκηνοθέτης) από κραυγές στις αναφορές στους χαρακτήρες του Πίτερ Παν μέχρι ψιθύρους για τα μάτια της καρδιάς από τον Μικρό Πρίγκηπα. Φτιάχνει έτσι μια ταινία ύπουλα φρικιαστική στη σωστή πλευρά των ορίων του κλισεδιάρικου και του ιλαρού, ενισχυμένη από την εξίσου ύπουλη ελαφρά χιουμοριστική απόδοση τιμών σε όσους προηγήθηκαν, Ευρωπαίους και Λατινοαμερικάνους, μπιμουβιάρηδες και σοβαρούς, από τους Ισπανούς των 70s που αναφέρει με ρυθμό πολυβόλου στις συνεντεύξεις, μέχρι Argento και Del Toro (που του υπογράφει και την παραγωγή όπως θα 'χεις δει να πρωτοαναφέρεται παντού).

Έτσι κάτι τεράστιες τρυπάρες στην πλοκή, και κάτι απότομες πτώσεις στο λάκο της τυπικούρας των περιφερειακών χαρακτήρων μπορείς μέχρι και ηθελημένες να τις καταλογήσεις, αλλά σίγουρα αποδεικνύονται τελικά ανώδυνες. Και χωρίς να μπορείς να πεις ότι προχωράει κανένα είδος (όπως για παράδειγμα το El Espinazo del Diablo (2001) ή το The Others (2001) στα πιο προφανή), το El Orfanato (2007) δικαιολογεί επαρκέστατα όλο το θόρυβο, τις υποψηφιότητες για δεκατέσσερα (14) βραβεία Goya, και την υψηλότατη θέση στη λίστα με τις εμπορικότερες ισπανικές παραγωγές όλων των εποχών.

Πρώην παντρεμένος και πρώην δημόσιος κατήγορος, από οικογένεια αστυνομικών, κάνει τον διακανονιστή για τις βρώμικες υποθέσεις δικηγορικής εταιρείας ενώ, περίεργα, είναι βουτηγμένος στα χρέη.Στην εισαγωγική σκηνή του Michael Clayton (2007) ο πρωταγωνιστής καλείται να καθαρίσει άλλη μια φορά για λογαριασμό πλούσιου στριμωγμένου από το νόμο. Αλλά προτού μάθεις οποιαδήποτε λεπτομέρεια πέφτει.. φλασμπάκ και όταν στο τέλος ξαναφτάσεις στην αρχή ο στριμωγμένος έχει, περίεργα, ξεχαστεί. Και γεμάτη τέτοιες περιέργειες που χωράνε ακόμα και στην σύντομη περίληψη και στην εισαγωγική σκηνή είναι η ιστορία που αφηγείται ο (βασικός) σεναριογράφος της τριλογίας του Bourne στη πρώτη του προσπάθεια να περάσει και πίσω από την κάμερα. Ιστορία που μοιάζει κι αυτή βασισμένη σε νουβέλα αλλά απλά σου ζαλίζει τον έρωτα με παραληρήματα και πλοκές που δεν φιλοδοξούν να περιορίσουν τον χείμαρρο κάποιας λογοτεχνικής έκφρασης αλλά να σε ψαρώσουν με ακαταλαβίστικες και πομπώδεις παπαριές. Και προσπάθεια που μοιάζει εμπνευσμένη από τη βαριά σχετική κληρονομιά των 70s και τη ματιά του Sidney Lumet ή του Sydney Pollack (που κρατάει εδώ δευτεραγωνιστικό ρόλο) αλλά απλά προσομοιάζει αυτής του Steven Soderbergh (που έχει ρόλο στην παραγωγή) στην ψευτομαεστρική αισθητική και την επίφαση κοινωνικής συνείδησης.

Credit θα πρέπει να δώσεις στον Gilroy για την, θεωρητική έστω, αγωνία γιατί σε συνθήκες βουτηγμένες στην εταιρική διαφθορά δεν υπάρχουν περισσότερα βαθιά λαρύγγια (παρά μόνο στις πίπες) και την, εξίσου χαμένη στο δρόμο της ευκολίας, πρόθεση για κάτι σεναριακά δύσκολο (η σκηνή της αρχής για παράδειγμα υπονοεί την απόφαση του ήρωα να τα παρατήσει, με τον τρόπο που ουσιαστικά δεν κάνει τη δουλειά του). Καλή είναι και η φωτογραφία του Robert Elswit που φαίνεται να κουβαλάει μαζί του τελευταία, και σε καλύτερες προσπάθειες, ο George Clooney (βλ. Syriana (2005), Good Night, and Good Luck. (2005)), ενώ η εξίσου καλή ερμηνεία του τελευταίου φαίνεται επίπεδη απέναντι σε αυτές του Tom Wilkinson κυρίως και της Tilda Swinton που αναλαμβάνουν να ζωντανέψουν, σε λιγότερο χρόνο, τις φιγούρες μεγαλοθεσιτών με και χωρίς συνείδηση αντίστοιχα. Αλλά γενικά το ότι η παραγωγή πλασάρεται, και ταμειακά, ανάμεσα στις καλύτερες της χρονιάς στην Αμερική, μόνο η μετριότητά της μπορεί να το εξηγήσει.

Τύπισσα μαθαίνει ότι το αμόρε της την απατά, και κάνει το γύρο της Αμερικής για να φτάσει πίσω στον εστιάτορα που της το αποκάλυψε και την κέρασε κουραμπιέδες νέας Καρβάης μαγευτική μυρτιλόπιτα.Σπονδυλωτοειδές δράμα υπερστυλιζαρισμένο μέχρι ασφυξίας, χωρίς πολλά-πολλά από ουσία να αναστατώνουν τον ενθουσιασμό του Kar Wai με τα φίλτρα και τα χρώματα και τα φώτα από νέον και τους καπνούς και τις μυρωδιές της Αμερικής, που φιλοξενεί την πρώτη αγγλόφωνη ταινία του, οι Μυρτιλόνυχτες άνοιξαν όπως θυμάσαι τις Κάνες και τη Θεσσαλονίκη, κι έρχονται (μήνες μετά) να ανοίξουν και κανονικά στις αίθουσες, που πιθανότατα θα μαζέψουν τον κοσμάκη που έμαθε τον Kar Wai απ' τις ασιατικές δουλειές του (ή, για τον ίδιο ακριβώς λόγο, μπορεί και όχι), και επίσης πιθανότατα, θα του προκαλέσουν την ίδια χλιαρή υποδοχή που έλαβε η ταινία και στα δύο προηγούμενα ανοίγματά της. Θέμα γούστου αν θα σ' αρέσει το πάντρεμα των αμερικάνικων λοκάλ με το ανατολίτικο ζεν του Kar Wai, θέμα προδιάθεσης πόσο θα ασχοληθείς με τη θεατρικούρα της δομής της ιστορίας που περιβάλλουν (πράξη πρώτη, πράξη δεύτερη, πράξη τρίτη), θέμα υπομονής αν θα αντέξεις τον φωνακλάδικο συμβολισμό των ενοχλητικά ξεκομμένων και καρφωμένων για σημάδια στο χάρτη του ταξιδιού της ηρωίδας χαρακτήρων, και θέμα ηλικίας αν οι φιλοσοφίες τους θα σου ηχήσουν τσίγκινες ή κρυστάλλινες. Το σίγουρο είναι πως τις ερμηνείας των David Strathairn και Rachel Weisz θα τις εκτιμήσεις, η Nora Jones στην πρώτη της θα σε εντυπωσιάσει, η Natalie Portman θα σου φανεί παράταιρη, κι ο Wong Kar Wai δε θα σε κοιμίσει τόσο μελωδικά όσο τις προηγούμενες φορές.

Υπάρχουν κι άλλοι κόσμοι απ' τον δικό μας, που η σκόνη τους ενώνει, και σε έναν, κοριτσάκι βρίσκεται εν μέσω πλεκτάνης απόσχισης παιδιών απ' τα κατοικίδια-δαιμόνιά τους, και προσπαθεί να βρει την άκρη με τη βοήθεια πυξίδας που δείχνει την αλήθεια.Ή αλλιώς, χαραμισμένη ευκαιρία μεταφοράς στη μεγάλη οθόνη διαβόητης τριλογίας μυθιστορημάτων που λανσάρεται μανιωδώς απ' τη New Line και την ντόπια Village ως νέος Άρχοντας των Δαχτυλιδιών, αλλά ο Άρχοντας είναι ένας κι ο αντικαταστάτης του αγνοείται ακόμη. Η μάλλον συγκρατημένη σε σύγκριση με το βιβλίο, ή τουλάχιστον αρκετά νερωμένη για να γίνει απαλή και έτσι κουραστικά αμήχανη και συγκεχυμένη κριτική στο θρησκευτικό σύστημα, δεν παρέχει ούτε κατά διάνοια αρκετό άλλοθι για τους άνω των 16 να ασχοληθούν ιδιαίτερα με αυτήν την υπερπαραγωγή, που έχει αυταπάτες μεγαλείου την ώρα που πάσχει στο ρυθμό και τη συνοχή, λογικά λόγω της προσπάθειας του Weitz να διαχειριστεί και να συρρικνώσει όγκο κειμένου που υπερβαίνει τις δυνατότητές του.

Τα φαντεζί ζωντανέματα των μαγικών πλασμάτων και μυστικιστικών αποχρώσεων της μυθολογίας του Pullman, παρότι θα προσφέρουν στην πιτισιρικαρία ασφαλές και διασκεδαστικό ταξίδι, δεν δικαιολογούν την κλίμακα της Πυξίδας, που αποπροσανατολισμένη πασχίζει να βρει θέμα στην απλοϊκή γραμμική αφήγηση της ασυγκράτητης δίωρης αεροφαγίας της. Σαν παραφουσκωμένο ντόνατ βουτηγμένο σε μπαγιάτικο γλάσο, και χωρίς τη γέμιση που θα του έδινε ταυτότητα, το καλύτερο σημείο της ταινίας είναι εύκολα οι τυροκροκέτες των Golden Class ο βοηθητικός χαρακτήρας του πρίγκιπα πολικού αρκούδου, και οι σκηνές που ξεδιπλώνεται η ιστορία του οι μόνες που η ταινία βρίσκει παλμό καινούριου κι ενδιαφέροντος. Μήπως αντί για άλλες δύο απ' τα ίδια, να πηγαίναμε κατευθείαν στο prequel;

Παιδί θαύμα του πινγκ πονγκ, επιστρέφει στο άθλημα χρόνια μετά την τραυματική αποχώρησή του, για να βοηθήσει το FBI και να εκδικηθεί τον φόνο του πατέρα του.Εγκέφαλος του Reno 911!, της αυτοσχεδιαστικής σειράς που κανιβαλίζει reality τύπου COPS εδώ και μια πενταετία σχεδόν, ο Robert Ben Garant έκανε φέτος το πέρασμά του στη μεγάλη οθόνη με την μεγάλη εκδοχή της τηλεοπτικής του σειράς, και με τους ίδιους πάνω-κάτω συνεργάτες, είπε να σατιρίσει και κάτι πιο κινηματογραφικό. Πιάνοντας στα δοντάκια του πρωτίστως το Karate Kid (1984), και μαζί μ' αυτό ό,τι αντίστοιχο πολεμοτεχνικό μπορεί να σου περάσει απ' το μυαλό, αλλά αντικαθιστώντας τα πριβέ τουρνουά καρατέκα, με πριβέ τουρνουά πινγκ πονγκ. Και κάπου εκεί, τελειώνει κι η ταινία. Χαριτωμένα gags δίνουν και παίρνουν, με το εξόφθαλμο spoofing στο πρώτο μισό να σε αφήνει να ελπίζεις ότι κάπως μπορεί ν' ανέβει στο δεύτερο, αλλά αν έχουν κάτι θετικό αυτά τα οργισμένα μπαλάκια, είναι ότι δεν είναι άνισα. Που σημαίνει ότι στο δεύτερο μισό τα λογοπαίγνια συνεχίζουν να προσπαθούν σε βαθμό λύπησης να σου βγάλουν το χαχανητό, που έρχεται και το καταφέρνει από μόνος του ο Christopher Walken, αφήνοντάς σε να ξύνεις το κεφάλι σου προσπαθώντας να καταλάβεις αν σατιρίζει τον εαυτό του, ή απλώς είναι ο εαυτός του. Χωρίς να έχουν αρκετή τσαντίλα ούτε καν για ξεκίνημα, τα μπαλάκια ξεμένουν από πολύ νωρίς, αφήνοντας τη straight to DVDίλα που σου μύριζε στην προχειρότητα του μοντάζ και της σκηνοθεσίας, να καπελώσουν όλο το σύνολο μέχρι το βαρετό φινάλε. (Ξανα)δες καλύτερα το Matrix Ping Pong, πιο καλά θα περάσεις, και πιο γρήγορα θα ξεμπερδέψεις.

Δεκατέσσερις υποψηφιότητες Goya, μια θέση στα φαβορί για τις υποψηφιότητες στην ξενόγλωσση κατηγορία των Όσκαρ, κι ένα αμερικάνικο remake στα σπάργανα, μαζί με ένα σωρό βόλτες σε εκστασιασμένα που το υποδέχτηκαν φεστιβάλ και τις φτερούγες του Guillelmo del Toro να το προστατεύουν και να του βρίσκουν αμερικάνικη διανομή, το λες ότι είναι λίγο παραπάνω απ' όσα μπορεί να περιμένει κανείς για το σκηνοθετικό του ντεμπούτο. Αλλά αυτό το παραπάνω ο Juan Antonio Bayona το είχε συναντήσει από πολύ νωρίς, από τότε που η πρεμιέρα του El Orfanato (2007) του στις Κάνες, χαιρετίστηκε ως το κρυμμένο δισκοπότηρο της διοργάνωσης, οπότε τώρα ο 30άρης Καταλανός, είναι αν μη τι άλλο πιο εξοικειωμένος με τις θερμές υποδοχές, και πιο σίγουρος ότι γι' αυτές ευθύνεται κυρίως ο σεναριογράφος του, κι ο χρόνος που αφιέρωσαν στο να ντύσουν με ψαχνό τον σκελετό της ιστορίας τους. Προετοιμασία κι αποτέλεσμα που σου θυμίζουν ότι τα θρίλερ μπορεί να 'ναι το πιο εύκολο μέρος να ξεκινήσεις την πορεία σου, αλλά δεν είναι καθόλου το πιο εύκολο πράγμα να πετύχεις.

Με τον Tom Cruise να αποσύρεται από το καλοκαίρι ακόμα και μπροστά στη θέα του James McAvoy (το Valkyrie (2008) μετακινήθηκε για Οκτώβριο, όταν το Wanted (2008) πήγε από Μάρτιο στις 27 Ιουνίου) και το I Am Legend (2007) να σπάει τα χριστουγεννιάτικα ταμειακά κοντέρ (εκμεταλλευόμενο τις συνθήκες που φέραν ακόμα και τους Alvin & The Chipmunks (2007) σε θέση μεγαμπλοκμπάστερ) το σαββατοκύριακο, ο Will Smith είναι αναμφισβήτητα ο τελευταίος άνθρωπος στην κινηματογραφική γη. Και έτσι το τίζερ για το τεταρτοϊουλιανό του πλιάτσικο, που αναμένονταν στα τέλη της βδομάδας μπροστά από το δεύτερο National Treasure, γονατίζει εντελώς εδώ και κάτι ώρες τις σελίδες του φίλου μας του JoBlo που το έβγαλε στη φόρα.

To project, γραμμένο αρχικά από κάποιον Vincent Ngo, είχε βρωμίσει κι αυτό για χρόοονια πριν ανατεθεί στον υπερήρωα της μεγάλης οθόνης ο πρωταγωνιστικός ρόλος. Με αρχικό τίτλο Tonight He Comes (με έμφαση στο comes) έχει κεντρικό χαρακτήρα κάποιον με τις συνηθισμένες υπερδυνάμεις (πιο γρήγορος από σφαίρα, πιο δυνατός από ατμομηχανή, πιο πουτσαράς από γαϊδούρι) και την ασυνήθιστη τάση να μένει αξύριστος και άπλυτος, να μπεκροπίνει και να ξυπνάει δίπλα σε σκουπιδοτενεκέδες. Χαρακτήρας που όταν σώζει τη ζωή κάποιου και αυτός προσπαθεί να τον βοηθήσει να αλλάξει εικόνα, του περιποιείται τη γυναίκα ανάμεσα στις πρόβες. Όλα αυτά βέβαια έχουν αλατιστεί όσο φαντάζεσαι με την έλευση του Smith και του μόνιμου (ξε)σκατωτή σεναρίων του Akiva Goldsman, ξεκινώντας με τον τίτλο που έγινε αρχικά John Hancock από το όνομα του "εφευρέτη" της καθαρής υπογραφής που υιοθετεί ο ήρωας όταν του ζητάνε αυτόγραφο με τον σχετικό τρόπο, και στη συνέχεια σκέτο Hancock στα πρότυπα του σκέτο Rambo (2008).

Αλάτι ικανό να παστώσεις φάλαινα έχει πέσει και στο βίντεο που προσπαθεί να πασάρει ένα, θεωρητικά, σκοτεινό σαρκαστικό δράμα σα συνέχεια του My Super Ex-Girlfriend (2006), και να βυθίσει τα σεναριακά κερατουκλιάτικα πιο βαθιά και από ιστιοπλοϊκό που τρακάρει με ιπτάμενο θαλασσινό μεγαθηλαστικό. Η αποξήρανση της Ερυθράς Θάλασσας προς ενίσχυση των αποθεμάτων της παραγωγής σε χλωριούχο νάτριο έχει ήδη ξεκινήσει βέβαια, αφού επιπλέον αυτή έχει να σερβίρει τα διαφυλετικά συμπλέγματα που δημιούργησε, για πρώτη φορά στη καριέρα του Smith, με τη Charlize Theron σε ρόλο.. τούνελ (και γι' αυτό ίσως το βίντεο φαίνεται πετροπλυμένο), και να προσποιηθεί άγνοια για τα σεναριακά μπερδέματα που αποκάλυψε, σε ένα μύριο φωτογραφίες από τα γυρίσματα που κάναν το γύρο των διαδίχτυων, με τη Charlize Theron σε ρόλο γουοντεργούμαν. Ε και μετά απ' όλα, δε χρειάζεται να συμπληρώσω ότι την ούγια παραγωγή-σκηνοθεσία υπογράφει το δίδυμο της συμφοράς του, εύλογα άφαντου στην Ελλάδα, The Kingdom (2007). Ήτοι οι κύριοι κύριοι Michael Mann και Peter Berg.

Μετά το άνοιγμα - ρεκόρ Δεκεμβρίου του I am Legend (2007) που προμοτάριζε παίζοντας μπροστά του, ξεχύθηκε στο δίκτυο το trailer του The Dark Knight (2008) σε όλο το μεγαλείο του, στην ταιριαστά ονομασμένη σελίδα aTasteForTheTheatrical.com, κομπλέ με επιλογές απευθείας κατεβάσματος σε mov υπερμεγέθη. Και όπως θα είχες δει, ή έστω ακούσει μόνο στην πειρατευεμένη εκδοχή, είναι καθαρά Joker-ο-κεντρικό, αναμενόμενα βέβαια αν σκεφτείς ότι η καμπάνια θα πρέπει να μείνει ζωντανή μέχρι το Μάη, κι έχει ήδη φτάσει σε overload την ιντερνετική της εκδοχή με τα κυνήγια θησαυρού που σε πήγαιναν από ιδέα φωτογραφίας σε κομματάκι αφίσας, για να σου χτίσουν μια αίσθηση του παιχνιδιάρικου χαρακτήρα του αντίπαλου του Σκοτεινού Ιππότη.

Ο οποίος χαιρετίζεται άνετα ως ανώτερη απεικόνιση απ' την πρώτη, εικονική, κι εικονικά υπερεκτιμημένη εκδοχή του Jack Nicholson, με τον Heath Ledger πιθανότατα να έχει δημιουργήσει κάτι αρκετά σκοτεινό κι εφιαλτικό στο υπόβαθρο, που να υπερκαλύπτει το παρανοϊκό του μακιγιάζ του προσώπου του. Παράλληλα, ανησυχίες κυκλοφορούν για το πού βρίσκεται το άλλο πρόσωπο, το Διπρόσωπο του εισαγγελέα Harvey Dent, που παραμένει μυστήριο το πόσο μεγάλο ρόλο θα κρατάει στην επιστροφή του Batman, αλλά δεν αποκλείεται να αρχίσει τις εμφανίσεις του στη δεύτερη φάση της προωθητικής εκστρατείας. Για την ώρα πάντως, όλοι χαίρονται και που το trailer δεν αποκαλύπτει "τίποτα" απ' την πλοκή. Αν και μεταξύ μας, με τον Chris Nolan στο τιμόνι, το "ο Batman κι o Joker μπαίνουν σ' ένα μπαρ" εμένα μου φτάνει για πλοκή. Και τώρα με συγχωρείς, πάω να ψωνίσω κόκκινο κραγιόν.

Τριάντα σχεδόν χρόνια απουσίας απ' τις μεγάλες οθόνες, ετοιμάζεται να... συνεχίσει η αναβιωμένη απ' τον John De Mol (της θρυλικής Endemol) θρυλική Hammer, που επιστρέφει απ' το έρεβος με επιστροφή στα rave. Γεγονός που αυτομάτως κατατάσσει το Beyond the Rave (2008) της, στις ταινίες εποχής που πάντα έκανε, κι αυτό σαν απάντηση σε όσους την κατηγόρησαν για προσπάθεια να γίνει hip με σύγχρονες straight to DVD παραγωγές.

Σε νάρκη απραξίας απ' τα μέσα του '80, το διοικητικό της Hammer έβγαζε τα προς το ζειν απ' τα δικαιώματα της τεράστιας παρακαταθήκης της εταιρείας σε B-movies και κλασικές τερατοσυναντήσεις, μέχρι τη μεγάλη μπάζα τον περασμένο Μάη, που εξαγοράστηκε απ' τον #316 της λίστας των 500 πλουσιότερων του πλανήτη του περιοδικού Forbes για το 2004. Ο οποίος, αφού υποσχέθηκε να χώσει τουλάχιστον πενήντα εκατομμύρια δολάρια σε νέες παραγωγές και θα δοκιμάσει την αγορά στο δίκτυο και στα κινητά, πόνταρε για ξεκίνημα στο πρώτο, ως μπαστάρδεμα της τηλεοπτικής και της κινηματογραφικής βιομηχανίας με πέραση στην πιτσιρικαρία. Και τα έκανε πλακάκια με το MySpace, για να σερβίρει απ' την πλατφόρμα του την ταινία με φαντάρο που θέλει να γλεντήσει την τελευταία νύχτα του πριν φύγει για τον πόλεμο, και καταλήγει σε rave party που του προκύπτει βαμπιρομπουφές. Το Beyond the Rave (2008) θα κάνει συνεχόμενες πρεμιέρες στο MySpaceTV με τη μορφή εικοσάλεπτων επεισοδίων, που όλα μαζί στο τέλος θα δεθούν σε ένα DVD. Και αναμένεται να δούμε αν το "you can't help them now, they're already dead" που κλείνει το teaser του, θα ισχύει και για την εταιρεία.

Με προϋπολογισμό καμιά σαραντοπενηνταριά ψωροεκατομμύρια δολλάρια το AVP: Alien vs. Predator (2004) του Paul W.S. Anderson έβγαλε τρειστέσσερις φορές τόσα μόνο στις αίθουσες (και πολλά πολλά στο ντιβιντί), όπου άνοιξε δεκαπενταυγουστιάτικα ξεκληρίζοντας μια ομάδα παλιο(ντο)αρχαιολόγων στην Ανταρκτική. Φυσιολογικότατα το franchise επιστρέφει τρία χρόνια μετά, με τα ίδια και λιγότερα λεφτά (για ταινία της Fox μιλάμε, το μάντεψες), ως AVP2: AVPR: Aliens vs. Predator: Requiem (2007), χριστουγεννιάτικα, να ξεκληρίσει 5476 χαρούμενους κατοίκους του Κολοράντο.

Μαζί του επιστρέφει και το predalien, που κατά την πάγια σικουελιτική του τακτική είχε γεννήσει ο Anderson στο τέλος του προηγούμενου επεισοδίου. Αλλά κατά τη παράδοση όλων των προηγούμενων (Alien, Predator και VS), τη σκηνοθεσία αναλαμβάνουν οι δίδυμοι αδερφοί Strause με παρελθόν στα εφέ και τα ροκ βιντεοκλίπ και μεγαφάν εξωγήινων τεράτων με γκουρμέ προτίμηση σε ανθρώπινο κρέας, και το σενάριο το ένα φεγγάρι παιδί θαύμα των χολιγουντιανών γραφιάδων Shane Salerno. Ενώ επανεμφανίζεται και το R στο rating, παράδοση κάθε Άλιεν και Κυνηγού, που είχε ποδοπατήσει (φυσικά) η εταιρεία του Murdoch στη συνάντησή τους και είναι το μεγαλύτερο δόλωμα που κουνάει τώρα σε όσους κολυμπάνε στα νερά του επιστημονικοφανταστικού τρόμου. Και αυτά, μαζί με την 86λεπτη διάρκεια και τα βίντεο που αποκαλύπτει η Fox στο IGN της, είναι όσα και περισσότερα θέλει η παραγωγή να ξέρεις, αφού ούτε screenings ούτε δημοσιογραφικές έχει προγραμματίσει πριν τις, κατάλληλα επιγησείρηνες, 25 Δεκεμβρίου. Η όλη φάση μυρίζει επαγγελματισμό, χωρίς να πολυβρωμάει, κι έτσι δεν είναι καθόλου απίθανο εκτός από τις έξτρα σκηνές που λένε ότι γύρισαν οι Strause για τη DVD έκδοση να τους δεις να συνεχίζουν κιόλας, για πρώτη φορά στη σημαντική ιστορία των εμπορικών σημάτων.

Εσύ μπορεί να μην το θυμάσαι, αλλά ο Bruce Campbell δεν το ξέχασε το ραντεβού που σου είχε κλείσει στις αίθουσες για τον ερχόμενο Φλεβάρη, κι είπε να σου το θυμίσει μέσα στη βδομάδα που δεν προλαβαίνεις να διαλέξεις τι να πρωτοσημειώσεις στην ατζέντα σου, απ' τη βροχή trailers και clips που πέφτουν στο δίκτυο. Εκ των οποίων, βέβαια, το My Name is Bruce (2008), τυχαίνει να είναι το συμπαθέστερο, για τους προφανείς λόγους αυτοκαταστροφικότητας. Τουλάχιστον.

Από το TerrorFeed, άρχισε να εξαπλώνεται σήμερα το trailer του My Name is Bruce (2008) της B-μουβιάς που σκηνοθέτησε και πρωταγωνίστησε με τα λεφτά του συντοπίτη του Ορεγκονιανού απ' την Dark Horse Entertainment, για ακυροχωριάτες του Όρεγκον που τον απαγάγουν από γυρίσματα για να τον βάλουν να τους παίξει τον ζομποκτόνο Ash (του Evil Dead saga) και να τους γλιτώσει από μπερδεμένο μέλος της Κου Κλουξ Κλαν κινέζικο δαιμόνιο - προστάτη των νεκρών και της φασουλόκρεμας, που τους σκοτώνει έναν-έναν (πιθανότατα για να συνοδεύσει την κρέμα του). Όχι χωρίς δυσκολίες, κι αφού η ταινία του έγινε comic (companion to the smash-hit indy film μάλιστα) κι ο εμπνευστής της πρόξενος του Old Spice, ο (his name is) Bruce φαίνεται και πάλι έτοιμος να κυνηγήσει την έξοδο του ονόματός του σε (περιορισμένο έστω) κινηματογραφικό κύκλωμα, αντί του απευθείας σαπίσματος σε DVD-ο-ράφια, στέλνοντας τα απέθαντα τάγματα των φανατικών ακολούθων του στον έβδομο ουρανό. Και με το δίκιο τους, αφού απ' ό,τι λένε οι ανταποκρίσεις, σ' αυτούς κυρίως απευθύνεται. Οι άλλοι, ούτε καν πιο πέρα απ' το τηλεοπτικίζον trailer δεν θα πάνε.

Κούτελο με κούτελο, όχι μόνο στην αμερικάνικη έξοδο στις 18 Ιουλίου, αλλά από τον Δεκέμβρη και τα πρώτα τρέιλερ ακόμα, αποφάσισε να κοπανηθεί η Μάνα Μου (2008) με τον Σκοτεινό Ιππότη (2008), συνεχίζοντας τον καλοκαιρινό αντι- προγραμματισμό του Διάολου με τα Κόκκινα Πράντα (2006) απέναντι στον Υπεράνθρωπο με το Κόκκινο Βρακί (2006) και της Λακ (2007) απέναντι στον Χάρι Πότερ και το Τάγμα της Μπούκλας (2007). Και όπως καταλαβαίνεις πιο άσχημα απ' όλες την έχει η μάνα μου.

Το jukebox musical που ξανάκανε μόδα τα jukebox musicals χρησιμοποιώντας τα τραγούδια των ABBA για να διαδοθεί με φαινομενική ταχύτητα στον μισό πλανήτη (και τον Μάη στην Ελλάδα) είναι καθαρά γυναικεία υπόθεση με σενάριο, σκηνοθεσία και παραγωγή να υπογράφουν κάποιες Catherine Johnson, Phyllida Lloyd και Judy Craymer αντίστοιχα. Και το δυστύχημα (για τη μάνα μου) είναι ότι οι ίδιες υπογράφουν και την κινηματογραφική μεταφορά που ακόμα δυστυχέστερα (μανούλα μου) έχει αναλάβει η Playtone της γυναίκας του Tom Hanks και της κύριας χορηγίας στις φαεινές ιδέες της Nia Vardalos. Και με τα τίζερ που σκάσανε σε Yahoo! UK και Moviefone οδεύουμε προς κλάμα σε μνήμα, αφού είναι φανερό ότι οι πρωταγωνιστές επιλέχτηκαν για πρωταγωνιστές και οι πρωταγωνίστριες για τα μπάζα, η ιστορία (που εκτυλίσσεται γύρω από ένα γάμο φυσικά, σε ελληνικά νησιά φυσικά) έχει τόση ατελείωτη πλάκα όση μαξιλαροπόλεμος σε πιτζάμα πάρτι και όλη η δημιουργική ομάδα δε μπορεί παρά να απαρτίζεται από λεσβίες (και την Lloyd την καρατσέκαρα).

Έτσι δε χρειάζεται να αναρωτιέσαι αν πρόκειται για τίποτα χεαρσπρεϊκά καλό ή ντριμγκερλικά κακό αφού από τις μεσόκοπες, τους γκέι και τους μαύρους που απάρτιζαν το κοινό των Dreamgirls (2006) θα πρέπει να αφαιρέσεις τους μαύρους, τους γκέι και τις μεσόκοπες κατά πάσα πιθανότητα. Αν συνεχίζεις να διαβάζεις, πράγμα που σημαίνει ότι είσαι εξηντάρα αντρολεσβία ή ψαρωμένη πιτσιρίκα, προσθέτω ότι τη Meryl Streep που δειλά και μόνο το "διεθνές" κλιπάκι παρουσιάζει να τραγουδάει (και προφανώς συμπαθιέται περισσότερο στους κύκλους από τη Madonna που ήθελε ο Hanks που κακώς τον είχες παρεξηγήσει) θα την ακούς και σε όλη τη ταινία. Ενώ τα φαν σα διαλείμματα σε ελληνική ταινία χορευτικά μάλλον θα σου λείψουν αφού, αν κατάλαβα καλά, το μιούζικαλ δεν είναι και τόσο dancey.

Ο Ρωμύλος Αύγουστος, τελευταίος και ανήλικος αυτοκράτορας της Ρώμης αντιμετωπίζει, με πολυσυλλεκτική κομπανία, τριχωτούς βαρβάρους από την Ιταλία μέχρι τη Βρετανία όπου θα μπει με το σπαθί του στον θρύλο του Βασιλιά Αρθούρου.Ευτυχώς υπάρχει και ο Dino De Laurentiis να κρατάει το πνεύμα της Cinecittà ζωντανό και στον 21ο αιώνα. Με τα "δάνεια" που θα περίμενες κάτι χρόνια μετά την έξαρση των ειδών που μπουρδουκλώνει και τα αντιδάνεια από την ζινοηρακλείδικη αμερικάνικη τηλεοπτική υιοθέτησή του, αντιδάνεια που φτάνουν μέχρι και σε σκηνοθέτη με σχετική εμπειρία (από επεισόδια της Xena). Με παλιομοδίτικα εφέ, χαρτινογύψινα αγάλματα και ζωγραφιστό φόντο, και πραγματικούς κομπάρσους που στις "επικές" σκηνές τρέχουν αλαφιασμένοι προς κάθε κατεύθυνση όπου μυρίζουν να ψήνεται κανά καρβέλι. Με μονταζιέρη που κόβει αβέρτα ότι του φαίνεται άχρηστο (υπονοώντας χωροχρονικούς διακτινισμούς) ή ακατάλληλο (υπονοώντας αναίμακτους ακρωτηριασμούς), και πρωταγωνίστριες που μπανιαρίζονται φορώντας τη νυχτικιά τους. Με κακούς που βράζουν από νωρίς στο ζουμί της ανικανότητάς τους (και του σάλιου τους) μέχρι να συνασπιστούν κακότερους, και ήρωες που ποζάρουν ψύχραιμοι με κακές περμανάντ και περούκες μέχρι να αποθάνουν χωρίς προφανή λόγο ή τρόπο (από βαθειά γεράματα στη μέση καμιάς μάχης).

Με όλη αυτή την παραδοσιακή, campy, παιδική, αγνή ηλιθιότητα να αγκαλιάζεται σοβαρά και μερακλήδικα, φτιάχνοντας μια καθαρά.. χριστουγεννιάτικη ταινία όπου μπορείς να πας ότι μπάσταρδο σου 'χουν φορτώσει και να βγεις με μεγαλύτερο χαμόγελο. Και θα σου μείνουν και κάτι στιγμές φαεινών συλλήψεων και κεφιού να υπερέχουν ότι άλλης μαλακίας βλέπεις στην τηλεόραση.

Δυο κλέφτες που επιχειρούν μεγάλη μπάζα σε βίλα, βρίσκονται προ θανάσιμης εκπλήξεως, όταν γίνονται μάρτυρες σε φόνο.Ότι το σενάριο τον υπερβαίνει. έχει δηλώσει ότι ένιωσε πολλές φορές ο Μάκης Παπαδημητράτος στα γυρίσματα της δεύτερης ταινίας του, και δικαίως όπως αποδεικνύεται, απ' το αποτέλεσμα των προσπαθειών του να το δαμάσει. Κι αν το κρατά υπό έλεγχο μέχρι τη μέση σχεδόν της ταινίας, όταν αυτό που ξεκινά σαν χαβαλεδιάρικο buddy movie μπαίνει στα νουάρ μονοπάτια της σεναριακής του αψίδας, ο Παπαδημητράτος χάνεται σε κουραστικές εναλλαγές πλάνων ένα-δύο εν-δυο, σκηνοθεσία που υποβιβάζει τα σκηνικά σε σκηνή, και ερμηνείες απ' το ντουέτο Αλικάκη-Λαγούτη τόσο υπερβολικές και μονότονες, που μόνο σε σκηνοθετικό αίτημα μπορείς να χρεώσεις, και μόνο με πολύ καλή διάθεση να δικαιολογήσεις, ως απόπειρα να προκαλέσει κάτι σε αποκρουστικό εφιαλτικό χωρίς την εφευρετικότητα να το ντύσει με κάτι αποτελεσματικό, ή έστω επαγγελματικά πειστικό.

Παραδόξως, το ευτύχημα είναι ότι το σενάριο όντως υπερβαίνει τον Παπαδημητράτο και τις σκηνοθετικές του ανεπάρκειες, και ο τρόπος που η απλή πλοκή απλώνεται πάνω απ' τα κοινωνικά μπατσάκια διατηρώντας το χιούμορ της, κι ο χώρος που αφήνει στους χαρακτήρες των κλεφτών να αναδειχθούν με τη βοήθεια των ερμηνειών σε δυο αξιολάτρευτες φιλμικές περσόνες, δημιουργεί κάτι το ασυνήθιστα κι αξιοσημείωτα ψυχαγωγικό. Δικαιολογώντας βέβαια έτσι ένα κάποιο αίσθημα ανεκπλήρωτου για μια καλή ευκαιρία χαραμισμένη, αλλά τουλάχιστον δίνοντας και κάτι πίσω σ' όποιον το νιώσει. Κι όπως δείχνουν τα πράγματα τώρα, δύο είναι οι δρόμοι για τον Παπαδημητράτο: ή να συνεχίσει να παλεύει με την κάμερα κι ενδεχομένως την υπομονή μας μέχρι να την ρίξει (την κάμερα, ή την υπομονή μας, όποια πέσει πρώτη), ή να στρωθεί στο γράψιμο και να δικαιωθεί, όταν αποδειχθεί εξαιρετική απάντηση στο χιλιοειπωμένο πρόβλημα της ντόπιας σεναριοπενίας.

Ταινία μιας μέλισσας. Με μέλισσες.Όπως ακούραστα επαναλαμβάνει εδώ και χρόνια η προώθηση και πιθανά ακόμα επαναλαμβάνει ο ακούραστος Seinfeld στις ακούραστες γύρες του για να την ενισχύσει (την προώθηση), ο ακούραστα δημοφιλής στην Αμερική (ακόμα και μετά δέκα χρόνια απουσίας από το προσκήνιο) κωμικός πέταξε για πλάκα την ιδέα μιας ταινίας με μέλισσες στον Spielberg κι αυτός πήρε αμέσως τηλέφωνο τον Katzenberg να τη ξεκινήσει. Κάποια ανθρώπινα έτη μετά, αν ακόμα δεν έπιασες το καλά κρυμμένο υπονοούμενο, αυτό είναι και το μόνο που χρειάζεται να ξέρεις για την Ταινία μιας Μέλισσας (2007). Ένα κιτρινόμαυρο τίποτα πίσω από τον τίτλο, σπρωγμένο από την καλολαδωμένη μηχανή της Dreamworks. Και από τον συσυγγραφέα, συμπαραγωγό και συμπρωταγωνιστή του, που αποδεικνύει αυτό που έλεγε πάντα, ότι χωρίς τους συνεργάτες του είναι ανύπαρκτος. Έτσι το καλύτερο που μπορείς να πεις με τη σειρά σου για μια προσπάθεια που σε οποιοδήποτε βασικό στοιχείο της (σχέδιο, κίνηση, σκηνοθεσία, ερμηνείες, και ειδικά σενάριο) δεν πλησιάζει καν το μέτριο, είναι ότι καταφέρνει να συγκρατήσει κάπως τη σρέκικη σκαιότητα του studio με πιο (διαβόητα σαϊνφελντικό) παρατηρητικό χιούμορ. Κατά τα άλλα τραβάει οποιοδήποτε μελισοαστείο δε μπορούσες να σκεφτείς και όποια αίσθηση λογικής δεν έχεις, μέχρι να γίνει, πολύ σοβαρά, η καλύτερη διαφήμιση της κυβερνητικής ευφυίας στη λύση του ασφαλιστικού. "Are you going to work us to death?". "We certainly hope so!".