Μ’ ένα κάπως πένθιμο gradient γι’ αφίσα, υποσχέσεις για το πιο δυνατό του διαγωνιστικό πρόγραμμα ίσως και στην ιστορία του, 25 ταινίες στο τμήμα των πρεμιέρων του και αρκετές δεκάδες ακόμα, διάσπαρτες στα άλλα τμήματα του ωρολόγιού του, το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας – Νύχτες Πρεμιέρας, ετοιμάζεται να γιορτάσει τη 15η επέτειό του γεμίζοντας καθίσματα, σκαμπώ, διαδρόμους και σκαλάκια, παραδοσιακά στις αίθουσες Αττικόν, Απόλλων και Δαναός 1 & 2, απ’ τις 16 ως τις 27 Σεπτέμβρη. Και για τη μιάμιση δεκαετία ζωής του, έρχεται και με τρία νέα βραβεία, αμιγώς ελληνικά και ενδεικτικά της διάθεσης του Φεστιβάλ και της ηγεσίας του, να χωθούν στο κενό που άνοιξε η ρήξη Ελλήνων δημιουργών και Κρατικών Βραβείων και να καθορίσουν τις εξελίξεις, όπως φάνηκε κι απ’ την προσπάθεια του καλλιτεχνικού διευθυντή του, Ορέστη Ανδρεαδάκη, να αγκαλιάσει όσες ντόπιες παραγωγές θέλαν να βολευτούν κάτω απ’ τις φτερούγες του.

Έτσι, κατέληξε με τις πρεμιέρες της Στρέλλας του Πάνου Κούτρα (που θα παραστεί και στην τιμητική προβολή της Επίθεσης του Γιγαντιαίου Μουσακά για να γιορτάσει τα δέκα χρόνια απ’ το ντεμπούτο της ταινίας στο ίδιο φεστιβάλ), της (ήδη βραβευμένης στο Locarno) Ακαδημίας Πλάτωνος του Φίλιππου Τσίτου, και του Κακού στην Εποχή των Ηρώων των Γιώργο Νούσια, Πέτρο Νούσια και Claudio Bolivar. Επίσης ελληνικά, το ντοκιμαντέρ του Δημήτρη Παναγιωτάτου, Ξένες σε Ξένη Χώρα: 50 Ελληνικές Ταινίες Μυστηρίου και Φαντασίας, η νέα καλτοσπλατεριά του Φωκίωνα Μπόγρη, Κάθαρση και τα μουσικά ντοκιμαντέρ 30,000 Miles Ahead: A Last Drive Story του Δημήτρη Κοτσέλη, για τους Last Drive προφανώς, και Once in a Lifetime της Νικόλ Αλεξανδροπούλου, για τον Γιάννη Πετρίδη.

Στα ξενόφερτα, ανοίγοντας με το αγαπημένο του κοινού του Sundance, An Education της Lone Scherfig και κλείνοντας με τον αγαπημένο του Φεστιβάλ, Pedro Almodovar και τις Los Abrazos Rotos του, μέσα σε 11 μέρες, οι ανυπόμονοι θα έχουν την ευκαιρία να δουν πρώτοι ταινίες όπως το Taking Woodstock του Ang Lee, η Julie & Julia της Nora Ephron, το Adventureland του Greg Mottola, το Funny People του Judd Apatow, τα The Informant! και The Girlfriend Experience του Steven Soderbergh, το Fish Tank της Andrea Arnold, το Coco Chanel & Igor Stravinsky με την Anna Mouglalis, το Das Weisse Band του χρυσοφοινικομένου Michael Haneke και το καινούριο Fame απ’ τον χορογράφο της Madonna. Οι πιο διαβασμένοι θα μπορέσουν να δοκιμαστούν με βαβουριάρικες ταινίες απ’ τα φεστιβάλ της υφηλίου, όπως το βραβευμένο στο φεστιβάλ κινούμενου του Annecy, Mary and Max του οσκαρούχου Adam Elliot (που πάει καρφί και για το βραβείο της Αθήνας), το σουξέ του Sundance, Humpday της Lynn Shelton, το μεξικάνικο, πολυταξιδεμένο και βραβευμένο σε Εδιμβούργο και Sundance, Sin Nombre του Cary Fukunaga, το βραβευμένο σε Εδιμβούργο και Seattle, Moon του Duncan Jones που υπόσχεται ανατριχιαστική ερμηνεία απ’ τον Sam Rockwell, την αβράβευτη ακόμα αλλά διαγωνιζόμενη στην Αθήνα σάτιρα του πολέμου στο Ιράκ, In the Loop και το σταμπαρισμένο απ’ την Εβδομάδα Κριτικής των Κανών, Ισπανουρουγουανό κωμικοδραματικό νουάρ Mal Dia para Pescar.

Το αφιέρωμα στο Cult έχει τις ενδιαφέρουσες προτάσεις του ανάμεσα στις ασφαλείς επιλογές, απολαυστική φαίνεται φέτος η μεγάλη επιστροφή του τμήματος Μετά τα Μεσάνυχτα, με ταινίες όπως τα αιματοβαμμένα Lesbian Vampire Killers, Salvage, Smash Cut και Død Snø, ενώ στους ιδιαίτερα τιμούμενούς του, οι Νύχτες Πρεμιέρας θα δώσουν στο κοινό τους την ευκαιρία να τεντώσουν τα μυαλά τους, με τον video-artist, παραγωγό και γενικότερα παλαβιάρη τεχνομανή, βραβευμένο με Όσκαρ μικρού μήκους Πολωνό Zbigniew Rybczynski, τον παρανοϊκό μέντορα του Lars von Trier και μάστορα αντικινηματογραφικό κινηματογραφιστή Jorgen Leth και τον φλιπαρισμένο ευαγγελιστή του μέλλοντος και πειραματιστή της τέχνης και της τεχνολογίας, Peter Greenaway. Εισιτήριο για την Αθήνα έκλεισε την τελευταία τιμή και ο έταιρος τιμώμενος, Sion Sono, ενώ οι τρεις προηγούμενοι καλεσμένοι θα κάνουν και τα masterclasses του Φεστιβάλ στον Ιανό, όπου θα φιλοξενηθούν επίσης και μια στρογγυλή τράπεζα για το σινεμά, την κριτική, τη μουσική, το internet και όλα αυτά, με τη συμμετοχή της κριτικής επιτροπής του τμήματος Μουσική και Φιλμ (πρόεδρος ο Γιάννης Πετρίδης), αλλά και μια συζήτηση για το (θεσμικό) μέλλον του ελληνικού κινηματογράφου, σε μορφή πολιτικού, χρονομετρημένου debate, με τη συμμετοχή Ελλήνων δημιουργών και εκπροσώπων των κομμάτων του κοινοβουλίου. Στα περιφερειακά, ειδικές προβολές, μια ταινία έκπληξη και μια ωχτάδα πάρτι, θα κάνουν το κέντρο να κουνηθεί σε ρυθμούς Νυχτών, σ’ ένα εντεκαήμερο που, γι’ αλλαγή, θα ’ναι περισσότερο φεστιβάλ και λιγότερο Πρεμιέρας, όπως λένε.

Μπαλωμένη φιγουρίτσα με το νούμερο 9 στη πλάτη, ξυπνάει σε μετα-αποκαλυπτικό τοπίο, ανακαλύπτει ότι έχει αδερφάκια, μπορεί να μιλάει, και μπορεί να καταλήξει και σε τίποτα σαγόνια από κανένα μηχανικό τερατάκι.Κάτι σα steampunked Transformers: Revenge of the Fallen (2009) για μικρά παιδιά, το 9 (2009) έχει γιγάντια γαμορομπότ να κυνηγάνε τις κούκλες του μικρού Βασιλάκη Καΐλα, και μετά να τις κυνηγάνε γιγαντιότερα ακόμα περισσότερο, τραβώντας σε 80' ένα εντυπωσιακό και πολυβραβευμένο 11λεπτο κινούμενο του Shane Acker από το 2005. Όπως κατάλαβες, η πρόσθετη διάρκεια μοιάζει όλη σα να τη σκαρφίστηκε ο Michael Bay όσο είχαν απεργία οι σεναριογράφοι του και, παράδοξα αφού το σενάριο είναι γυναίκας με σχετική εμπειρία (συμμετοχή σε Corpse Bride (2005) και Monster House (2006)), πιο τηλεγραφημένη απ' όλες μοιάζει η θηλυκή κούκλα που ερωτεύεται ακόμα τηλεγραφικότερα. Η παραγωγή έχει μια επίγνωση ότι άμα σταματήσει να τρέχει τότε κάτι θα εκραγεί στο πίσω κάθισμα, έχει και σπόνσορες στην αφίσα που της επιτρέπουν μια κάποια χλιδή για το μέγεθός της, και ο Acker κρατάει έξυπνα τους κοντά στο χειροποίητο ψηφιακούς πρωταγωνιστές του στο προσκήνιο ώστε να κρύβουν την ανυπαρξία βάθους στο φόντο και σκηνοθετεί τη δράση του αρκετά αδυσώπητα για να πάρει "κατάλληλο-13" το παραμύθι του. Θα το δούμε στο βίντεο, όπως θα 'λεγε κι ο Τιμογιαννάκης.

Τρέλα πουλάει η Κληρονόμος και με το δεύτερο teaser της, που βλέπεις πρώτος εδώ, η οποία ετοιμάζεται να παίξει μεγάλη μπάλα σ’ ένα αλλόκοτο γήπεδο που θα προσπαθήσει να συνδυάσει γυναικεία κωμωδία και ποδόσφαιρο, ένα κοκτέιλ που μπορεί να αποδειχθεί τόσο παρακινδυνευμένο, όσο και ιδιοφυές απ’ τ’ αποτελέσματά του στα ταμεία. Η Σμαράγδα Καρύδη --που από μόνη της αρκεί για να τραβήξει τα αντρικά πλήθη στις αίθουσες, πόσο μάλλον όταν ντριμπλάρει φουλ αντρικό δόλωμα-- παίζει πρώην αεροσυνοδό που κληρονομεί ποδοσφαιρική ομάδα απ’ τον μακαρίτη τον άντρα της, την οποία πρέπει να διατηρήσει στη «Μεγάλη Κατηγορία», όπως τη λέει ο Δελτίος Τύπου (και πιθανότατα κι η ίδια η κληρονόμος με της αποχρώσεις Ντάλιας Χατζηαλεξάνδρου) για να μη χάσει την υπόλοιπη, διόλου ευκαταφρόνητη περιουσία που της έχει αφήσει στα χαρτιά ο εκλιπών. Κι επειδή η εγγενής της απόσταση απ’ τα ποδοσφαιρικά, δεν φτάνει σα δυσκολία μόνη της, έχει ν’ αντιμετωπίσει κι αετομάτη που θέλει να της φάει την κληρονομιά και φυτεύει σαμποτέρ στην εντεκάδα.

Η ταινία, που ετοιμάζεται για τις αίθουσες στις 17 του Δεκέμβρη, είναι και η πρώτη μεγάλου μήκους σκηνοθετική δουλειά του Παναγιώτη Φαφούτη, τον οποίο θα θυμάσαι από τότε που τον αναφέραμε ως έναν απ’ τους συμμετέχοντες στο ειδικό τμήμα του περσινού Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, το Generation Next, που παρουσίαζε, μέσω των μικρού μήκους δουλειών τους, τα νέα ταλέντα του ελληνικού κινηματογράφου. Στην επίσκεψη που του είχαμε κάνει στα γυρίσματα (το χρονικό της οποίας μπορείς να βάλεις στα χρωστούμενα για προσεχώς), ο Παναγιώτης Φαφούτης μάς έλεγε για το πως είδε μπόλικες ποδοσφαιρικές ταινίες και τηλεμεταδόσεις πριν αποφασίσει το πώς θα προσαρμόσει πράγματα στις δυνατότητες της δικιάς του ταινίας, για να κατεβάσει την κάμερα μέσα στο γήπεδο και να προσεγγίσει τους ποδοσφαιριστές ως ηθοποιούς, ηθοποιούς που έτσι κι αλλιώς είχε επιλέξει με βασικό κριτήριο να μπορούν να παίξουν μπάλα, σε μια ταινία που μπορεί να μην περιστρέφεται γύρω απ’ το δερμάτινο τόπι που κλωτσάνε οι χαρακτήρες της, αλλά όπως λέει κι ο σκηνοθέτης, «αν δεν μπορούν να σε πείσουν ότι κλωτσάνε, πώς να σε πείσουν όταν λένε “σ’ αγαπώ”»; Η ταινία βασίζεται σε μια ιδέα της Λάγιας Γιούργου, που αγόρασε ο Πάνος Παπαχατζής και έδωσε στον Δημήτρη Εμμανουηλίδη να κάνει σενάριο για τους Αργοναύτες.

Μια κωμική Coenική εκδοχή του The Insider (1999), είναι φέτος το δεύτερο μέρος των ένα-δύο χτυπημάτων του Steven Soderbergh, που έκανε το καλλιτεχνικό κομμάτι του με το The Girlfriend Experience (2009) στις αρχές του χρόνου και ετοιμάζεται απόψε να φέρει το μερίδιό του από Χολιγουντιανή λάμψη στη Βενετία, βάζοντας τον Matt Damon να μετρήσει τα κόκκινα χαλιά του Marco Muller, την ώρα που ο ίδιος θα επισκέπτεται τις αίθουσες του Lido για τρίτη φορά μετά τα Out of Sight (1998) και Bubble (2005) (ή τέταρτη, αν μετρήσεις και τη συμμετοχή του στο σπονδυλωτό Eros (2004)).

Βασισμένο στην αληθινή ιστορία καρφώματος στις ομοσπονδιακές υπηρεσίες, το The Informant! κανιβαλίζει το χρονικό του Mark Whitacre, σημαίνοντος στελέχους της τεράστιας Archer Daniels Midland, εταιρίας επεξεργασίας και εμπορίας αγροτικών προϊόντων και τροφίμων και λοιπών σχετικών και μια απ’ τις μεγαλύτερες επιχειρήσεις του πλανήτη, σύμφωνα και με την 500άρα λίστα του Fortune. Ο Mark Whitacre, ένα χειμωνιάτικο βράδι του ’92, πρησμένος απ’ την κρεβατομουρμούρα της γυναίκας του, που απειλούσε ότι θα τον κάρφωνε η ίδια, πήγε στο FBI και ομολόγησε τις τακτικές της εταιρίας του και τον πρωταγωνιστικό του ρόλο σε αυτές, κερδίζοντας έτσι αυτόματα τον τίτλο του υψηλότερα ιστάμενου ρουφιάνου στην Ιστορία της αμερικάνικης υπηρεσίας και θέτοντας σε κίνηση μια σειρά από περιστατικά που έφτασαν τον ίδιο στο να το παίζει κατάσκοπος στα γραφεία του, να οδηγεί στο ξεσκέπασμα του μεγαλύτερου καρτέλ της εποχής, παράλληλα να υπεξαιρεί δισεκατομμύρια δολάρια απ’ την εταιρία και εν τέλει να καταλήγει διαγνωσμένος μανιοκαταθλιπτικός με διπολική διαταραχή, δυσκολίες να ξεχωρίσει ποιες απ’ τις ιστορίες που έλεγε ήταν πραγματικές και ποιες βγαλμένες απ’ το μυαλό του, αλλά και ποιες απ’ αυτές τις είχε διαχειριστεί με τέτοιο τρόπο ώστε να καταλήξουν κοπιαρισμένες απ’ το αγαπημένο του βιβλίο του John Grisham, The Firm.

Αφήνοντας όμως, κατά πώς φαίνεται, εντελώς εκτός τα ψυχολογικά και τα θριλερικά που είχε καταγράψει στο βιβλίο του το 2000 ο δημοσιογράφος των New York Times, Kurt Eichenwald, o Soderbergh ρίχνει έντονα χρώματα, παστέλ πινακίδες, φλοράλ γραβάτες και κουλ ήχους που κάνουν ησυχία για τα κωμικά κρεσέντο και με τον Stephen Mirrione στο μοντάζ και τον Peter Andrews (κατά κόσμον Steven Soderbergh, μόνιμος συνεργάτης του... Steven Soderbergh) στη φωτογραφία, ο μόνος που λείπει στ’ αλήθεια είναι ο David Holmes απ’ το soundtrack, τη θέση του οποίου έχει πάρει ο Marvin Hamlisch, σε μια παρέα συντελεστών που είναι όλοι στη θέση τους για να εφαρμόσουν την ιστορία στο καλούπι των περιπετειών του Danny Ocean και τις δικιάς του παρέας, με ανάλογο χιουμοριστικό μπαγκράου και φλερταρίσματα με τα σύνορα της επιστημονικής φαντασίας στα στησίματα της κωμωδίας. Οι επαΐοντες του θέματος στην άλλη μεριά του Ατλαντικού, βλέπουν στο ρόλο του Damon οσκαρικό δυναμικό που ενδεχομένως να συμπληρώσει κι εκείνο το αναμενόμενο απ’ την βοηθητική ερμηνεία του στο επερχόμενο Invictus (2009), τη βιογραφία του Nelson Mandela που ετοιμάζει ο Clint Eastwood, αλλά αυτά θα τα δούμε κι αργότερα υποθέτω. Το The Informant! πάντως, που περιμένει την αμερικάνικη πρεμιέρα του στο Toronto την άλλη βδομάδα για να βγει στις αμερικάνικες αίθουσες, θα κάνει βόλτα απ’ τις ελληνικές σε ακριβώς δυο Κυριακές απ’ τη σημερινή, χάρη στις Νύχτες Πρεμιέρας, όπου (σε δυο Σάββατο απ’ το χθεσινό) θα προβληθεί κι η άλλη φετινή ταινία του Soderbergh, που λέγαμε στην αρχή.

Από τις αρχές των 80s και μετά, στη pop κουλτούρα, οι άντρες με τα κολάν (και τις υπερδυνάμεις ενίοτε) εξετάστηκαν από κάθε σκοπιά, αποδομήθηκαν, αντιδομήθηκαν, αναδομήθηκαν, και φυσικά.. ΚΥΡΙΑΡΧΗΣΑΝ ΣΤΟ ΣΥΜΠΑΝ όπως έχουμε πει μερικές χιλιάδες φορές. Στη pops κουλτούρα (i.e. αυτή του παππού) όμως, και στον σοβαρό κινηματογράφο της, ακόμα και το να υπάρχει καν εξέταση πριν τη διάγνωση σοβαρής ψυχασθένειας εξακολουθεί να είναι περιττό, και άμα ζεις στη κόψη, τότε προσθέτεις και μια συμπαθητική υποψία δονκιχωτισμού (στη πασιφανή φρενοβλάβεια), όπως κάνει για παράδειγμα ο Καναδός Defendor (2009), το τρέιλερ του οποίου έβγαλε πριν μερικές μέρες ο συμπατριώτης του και φίλος μας, ο Todd Brown, πριν πιάσει να ασπρίζει το Twitch του.

Το σενάριο του Defendor, γραμμένο από έναν κάποιο Peter Stebbings, φαίνεται ότι ήταν αρκετά καλό για να φέρει από το Τέξας τη συμμετοχή του Woody Harrelson σε μια παραγωγή μόλις $3-4 εκατομμυρίων που από πάνω τη σκηνοθετεί πρωτάρης και πρώην ηθοποιός σε τηλεσίριαλ (i.e. o Stebbings). Και όπως βλέπεις, ο Harrelson συμμετέχει με αυτόν τον εξαιρετικά χαριτωμένο ευδιάθετο αέρα που μπορείς να τον δεις να κουβαλάει και όλη τη ταινία, αν και αυτή δε διαγράφεται βέβαια και τόσο εύθυμη σε όλη τη διάρκειά της όσο θέλει να τη παρουσιάσει η προώθηση. Οι οδηγίες του μεγάλου βιβλίου με τα σενάρια λένε ότι σε τέτοιες περιπτώσεις το συμπαθητικό το βγάζει η σκοπιά του ήρωα, το κωμικό και τραγικό οι σκηνές από τη σκοπιά των τρίτων, και τη διάγνωση αναλαμβάνει κορεάτισσα ψυχίατρος που παίζει η Sandra Oh. Στη σκηνοθεσία, ο Stebbings προτιμάει φυσιολογικά τη σιγουριά των σταθερών πλάνων με σποραδικές (αλλά όχι κλεφτές) ματιές πίσω από πλάτες, πράγμα που σου φαίνεται ακόμα φυσιολογικότερο όταν διαβάζεις ότι πρόσθεσε τα τελευταία του 100 χιλιάρικα στα κάποια της (όπως ξαναματάπαμε) αγαπημένης μισητής των Καναδών Telefilm και τα υπόλοιπα που μάζεψε ο Nicholas Tabarrok, "producer to watch" πέρσι για το Variety. Το ότι θα κάνει πρεμιέρα σε ειδική προβολή στο Τορόντο, είναι αυτονόητο για μια ταινία που έχει φτάσει ήδη εδώ που έχει φτάσει.

Παρόλο που έρχεται από τη Δανία, μια χώρα που οι σκηνοθέτες της δε φαίνεται να δυσκολεύονται και πολύ να κάνουν όνομα τις τελευταίες δεκαετίες, κάθε ταινία του Nicolas Winding Refn είναι έκπληξη και που υπάρχει, αφού όχι μόνο έχει ένα στιλ φευγάτο ακόμα και για τη πατρίδα του Dreyer και του Trier αλλά και αρκετά βίαιο για να μαζεύει από τα τριάντα του.. lifetime achievement awards σε ασιατικά φεστιβάλ. Οπότε καταλαβαίνεις ότι πλησιάζει τα όρια του ασύλληπτου το να τον βλέπεις να πηγαίνει, μέσα στην ίδια χρονιά, στο Sundance το Γενάρη με τον Bronson (2009) και στη Βενετία και στο Τορόντο τον Σεπτέμβρη με ένα project που δουλεύει τα τελευταία 3-4 χρόνια, το Valhalla Rising (2009).

Στη ταινία που κάνει πρεμιέρα εκτός συναγωνισμού απόψε μετά τα μεσάνυχτα στη μεγάλη σάλα του κινηματογραφικού παλατιού του Lido, o Mads Mikkelsen παίζει τον μουγκό μονόφθαλμο ανυπότακτο που τον πουλάνε σκλάβο Βίκινγκς σε Σκωτσέζους και τον μαζεύουν δραπέτη κάτι θαλασσόλυκοι Χριστιανοί που ξεκινάνε για Αγίους Τόπους και καταλήγουν περικυκλωμένοι από Ινδιάνους, όπως βλέπεις στα δυο πιο πρόσφατα και πιο επίσημα από τα μέχρι τώρα trailer. Η ιστορία βασίζεται σε μια νουβέλα του Νορβηγού Roy Jacobsen που έχει credit και στο σενάριο, και η προώθηση προσπαθεί να βγάλει κάτι σε Outlander (2008) εναντίον Pathfinder (2007) φυσικά, όμως ο Refn σίγουρα κάτι σε Οδύσσεια του Διαστήματος (1968) εναντίον των Εφτά Σαμουράι (1954) θα έχει στο μυαλό του, και ακόμα σιγουρότερα στο τέλος θα του πετάξει ένα γραφείο και θα φύγει, όπως το 'χει παράδοση όχι μόνο στις ταινίες του αλλά και στη ζωή του από τότε που επισκέπτονταν για μερικά φεγγάρια σα σπουδαστής κινηματογραφικές σχολές εκατέρωθεν του Ατλαντικού. Το αποτέλεσμα βέβαια δε συμφωνεί πάντα με τις προσδοκίες, οπότε για να έχεις συνολική εικόνα πρόσθεσε και τις αναφορές από τη Βενετία που λένε ότι.. στη σημερινή συνέντευξη τύπου δε πάτησε κανένας και στη χτεσινή δημοσιογραφική πήγαν ακόμα λιγότεροι.

Με ένα πιο σοβαρό trailer στην ηχητική μπάντα, αλλά όχι ιδιαίτερα πιο αποκαλυπτικό στην οπτική, από αυτό που κυκλοφόρησε στις αρχές του Ιούλη, συνόδευσε το μεταμεσονύκτιο ντεμπούτο του το [REC]2, που σκόρπισε ουρλιαχτά και πότισε με αίματα προχθές βράδι τις μοκέτες της Βενετίας, όπως είχε κάνει πρόπερσι η πρώτη ταινία στο ίδιο φεστιβάλ. Πιάνοντας (όπως είχε φανεί από το teaser) την ιστορία ακριβώς από εκεί που την άφησαν, φαταλιστικά, σε ένα απ’ τα καλύτερα κλειστοφοβικά θρίλερ της δεκαετίας, οι Jaume Balagueró και Paco Plaza επιστρέφουν στη μολυσμένη πολυκατοικία κάπου στη Βαρκελώνη, αυτή τη φορά φορώντας κάμερες και στα κράνη των ειδικών δυνάμεων που αναλαμβάνουν να την καθαρίσουν, για να ξεκουράσουν τον δύσμοιρο, καινούριο οπερατέρ, που έχει αναλάβει να τους καταγράφει, και να έχουν και μια πισινή σε περίπτωση που καταλήξει κι αυτός σνακ για ζόμπι όπως ο προηγούμενος συνάδελφός του.

Όπως θα θυμάσαι στα διαλείμματα των κυνηγητών και των απίστευτων τρομάρων της πρώτης ταινίας (που έλαχε και εξίσου αποτελεσματικού --δεδομένου ότι ήταν σκηνή προς σκηνή ξαναγύρισμα-- αμερικανόφωνου remake με τίτλο Quarantine (2008), που δεν κατάφερε να βρει το δρόμο του στα ταμεία), οι μελλοθάνατοι ήρωες που είχαν βρεθεί απροσδόκητα αντιμέτωποι με μυστήρια κολλητική ζομπ-ο-ποιητική αρρώστια, λίγο πριν εξοντωθούν είχαν εντοπίσει τις απαρχές της σε κάτι κιτρινισμένα αποκόμματα και επιστημονικά ημερολόγια που έριχναν τις ευθύνες σε κάτι το θρησκευτικό και ανεξήγητο. Η τεράστια επιτυχία του στην Ισπανία, γέννησε στρατιές φανατικών που προώθησαν ιδέες, προσθήκες, παρατηρήσεις και παραλήψεις στους δημιουργούς, απαιτώντας να τους δώσουν σύντομα συνέχεια, κι η προσπάθεια του sequel να προσεγγίσει και να εξηγήσει τα αίτια της νόσου σε μια υποπλοκή που μυρίζει Εξορκιστή, είναι και το μόνο πραγματικά σημείο που χάλασε τον Boyd van Hoeij, που από τότε που τον τσίγκλισα να δει τον Κυνόδοντα (2009) στις Κάνες, έχει γίνει τόσο δημοφιλής στην Ελλάδα, που τον μεταφράζουν και τον κοτσάρουν σε Δελτία Τύπου ταινιών. Κατά τα άλλα, απ’ αυτά που γράφει στο Variety, αντίθετα μ’ αυτό που φαίνεται απ’ το trailer, η ταινία δεν ζορίζει την first person shooter οπτική της κάμερας στο κράνος, χρησιμοποιώντας τη μονάχα σαν εναλλακτική για να εμπλουτίσει λιγάκι τις γωνίες και τις αποστάσεις που κρατάει απ’ τα ακόμα περισσότερα, αγριότερα κι αποτομότερα δαγκώματα και τις αντίστοιχες εκρήξεις των συνδεδεμένων με τα σχετικά σαγόνια κεφαλιών. Παράλληλα, στο παιχνίδι των καμερών μπαίνουν και κάτι πιτσιρίκια που προσπαθούν να γίνουν διάσημοι στο YouTube, όπως αποκαλύπτει ο αρχισυντάκτης μας στο Cineuropa, κι απ’ ότι λέει και το Screen Daily, στο [REC]2 κυκλοφορούν και κάποιοι επιζώντες απ’ την πρώτη ταινία, οι οποίοι όμως, δεν καταφέρνουν να γλιτώσουν τους νεόφερτους από ένα ακόμη πιο δυσοίωνο φινάλε, που αφήνει υποσχέσεις για συνέχεια. Για την ώρα, πάντως, το [REC]2 αναμένεται να εξαπλωθεί στις Ισπανικές αίθουσες στις 9 του Οκτώβρη, πράγμα που το τοποθετεί μια βδομάδα μετά την επίσκεψη των αρχαίων ζόμπι του Κακού στην Εποχή των Ηρώων (2009), δηλαδή, για να μην ξεχνιόμαστε.

Σε λίγα χρόνια, το μέλλον των παιχνιδιών θα είναι παρόν.Χωρίς αμφιβολία, οι Neveldine και Taylor κάνουν ότι πιο συναρπαστικό γίνεται στον κινηματογράφο στο τέλος της πρώτης δεκαετίας του 21ου αιώνα. Μπορείς να διαβάζεις και να παρακολουθείς ώρες το πόσο καταλαβαίνουν και χρησιμοποιούν τον ανθρώπινο, καταναλωτικό, ψηφιακό κόσμο, μπορείς να μη βλέπεις καμία υπερβολή (ίσα ίσα) όταν λένε πως διαμόρφωσαν την επόμενη γενιά της RED, αλλά σίγουρα η πιο ηχηρή δήλωση επιβεβαίωσης είναι η παρουσία (και η ουρά φιλόδοξων από πίσω) τόσων icons της αντικουλτούρας της εποχής σε σκηνές όπου κυριολεκτικά σφυρίζουν φλεγόμενα πολύ μεγάλα πράματα πάνω από το κεφάλι τους. Στον Gamer (2009), που αρχικά ξεκίνησε πιο απλά σαν Game, μπορείς να δεις μια συνέχεια των δυστοπικών τηλεπαιχνιδιών στην ευθεία από The Running Man (1987) μέχρι The Condemned (2007) όμως, όπως σου κοπανάει στο κεφάλι ο τίτλος, πρόκειται για το πρώτο κινηματογραφικό σημείο παύλα παρουσία του αντιδανείου από βιντεοπαιχνίδια στιλ Kill.switch. Και, με τη βοήθεια "καναδυό δεκαεξάχρονων" που τους συμβούλεψαν σε "ότι χρειάζονταν να ξέρουν" όπως είπανε στη Comicon, οι παρανοϊκοί δημιουργοί γύρισαν αυτή τη φορά κάτι που, πιο ξεκάθαρα από τις σπόντες χαβαλέ των Crank, ζωγραφίζει και σχολιάζει για το μεγάλο κοινό το επόμενο γιγαντιαίο πολιτισμικό κοντέινερ που ετοιμάζεται να εκραγεί κάτω από τα πόδια του.

Τέτοιες φιλοδοξίες βέβαια, δεν υλοποιούνται εύκολα με προϋπολογισμό για κορδόνια παπουτσιών. Και μπορεί η παραγωγή να το πίστεψε τελικά και να πρόσθεσε μερικά εκατομμύρια για να προστεθούν και πιο κατάλληλα εφέ στα γενικά πλάνα, και μπορεί η σκηνοθεσία να έχει την αναγκαστικά ρεαλιστική άποψη ότι οι μητροπόλεις του πλανήτη δεν αλλάζουν από τη μια στιγμή στην άλλη, και μπορεί να είναι δείγμα υπερβολικής ευφυίας η χρησιμοποίηση για σκηνικά κατασκευών και τοποθεσιών που δε μοιάζουν φτιαγμένες για να είναι.. σκηνικά, όμως τελικά αυτό που μετράει είναι ότι συχνά πυκνά το κορδόνι το βλέπεις στο πανί να σου θυμίζει, ελαφρά άτσαλα, ότι το μέλλον αργεί ακόμα. Σε αντιστάθμισμα, οι Neveldine και Taylor όχι μόνο βγάζουν από το μανίκι συνέχεια εικόνες που πραγματικά δεν έχεις ξαναδεί σε έναν ολόκληρο αιώνα που σε μπομπάρδιζε με τέτοιες όπου σε πετύχαινε, αλλά χρησιμοποιούν σε αρκετές σκηνές τη κάμερα με τρόπο κβαντικό ένα πράμα: σβουρίζοντας συνεχώς γύρω γύρω ο φακός γίνεται παρατηρητής που αλλάζει αυτό που παρατηρεί με το να το παρατηρεί, οι ηθοποιοί τελικά απελευθερώνονται από τη τυραννία του, αποδεικνύεται ότι δεν είναι καθόλου τυχαία η εμμονή σε όσους αισθάνονται άνετα και με το ρόλο της ζωής τους (Gerard Butler στα χνάρια του Jason Statham) ή έχουν και θεατρική παιδεία (Michael C. Hall), προκύπτει ένα υπόγειο σχόλιο του πώς όλο το lifecasting στα διαδίχτυα προχωράει προς υπερρεαλιστικές καταστάσεις. Εντελώς ανώγεια φυσικά, όλη τη ταινία τη ποτίζει και ο υπαρκτός σουρεαλισμός στα ονλάιν παιχνίδια. Και δε φαίνονταν ποτέ καλύτερος.

Τρεις κάμερες και δεκαπέντε μικρόφωνα, στήνονται στις αίθουσες του Πρωτοδικείου Αθηνών και καταγράφουν.Μικροκλοπές, κατοχές ναρκωτικών, πλαστά διαβατήρια, πολεοδομικές αυθαιρεσίες, μισητοί διαζευγμένοι, τροχαίες ατασθαλίες και όλα όσα φτάνουν καθημερινά στις αίθουσες του πρωτοδικείου, μαζί με τους φουκαράδες που κουβαλάνε μαζί τους, ήταν για μήνες ολόκληρους η καθημερινότητα του Ελληνογάλλου Μάρκου Γκαστίν, που, ενθουσιασμένος με την έμφυτη δικομανία και την εκστατική γραφειοκρατία που είχε συναντήσει στη χώρα μας όταν μετακόμισε μονίμως πριν δυοτρεις δεκαετίες, αποφάσισε να ψάξει στα έδρανα των δικαστηρίων «ένα περιορισμένο πορτραίτο της ελληνικής κοινωνίας», όπως λέει.

Εκεί βρήκε «το πιο καθαρό ντοκιμαντέρ που έκαν[ε] ποτέ», μια εθιστική συρραφή απίθανων ιστοριών, με απίθανους πρωταγωνιστές κι ακόμα πιο απίθανους δικαστές κι υπερασπιστές, που εύστοχα και καυστικά όπως πάντα, συνοψίζει ο Τζίμης Πανούσης λέγοντας ότι «ρίχνουν πρόστιμα και φυλακές, όπως ρίχνουν λουλούδια στα σκυλάδικα», και σ’ ανατριχιάζουν ακόμα περισσότερο κι απ’ τους γραβατομένους που ζητάνε εκλογές, με τις προκάτ εκφορές των νεκρών κι απρόσιτων κωδίκων που κάνουν απεχθές όλο το δικαϊκό σύστημα στην πράξη του, ενώ κατά καιρούς δικαιώνουν την άποψη για το άτοπο παρατήρησης που να μην επηρεάζει το αντικείμενό της απ’ την ύπαρξη και μόνο του παρατηρητή, έτσι όπως στήνονται, φουσκώνουν, εξυπνακίζουν, κομπάζουν και θεατρινίζουν, στις καταδιασκεδαστικές εξάρσεις τους. Περισσότερο από ιδιαίτερα χρήσιμη ματιά στην κοινωνία (και τον φόβο που την παγώνει όταν βρίσκεται απέναντι στην έδρα της κρίσης –αντίστοιχο μ’ αυτόν που την κυριεύει στην αναμονή της ετυμηγορίας του γιατρού, γιατί με το «θα ζήσεις-θα πεθάνεις» μοιάζει περισσότερο το «αθώος-ένοχος» που ξεστομίζουν), η Θέμις του Γκαστίν προσφέρει την κλειδαροτρυπική ηδονή μιας σειράς εικόνων που, αν δεν είσαι του χώρου, δεν έχεις την ευκαιρία να ζήσεις από τόσο κοντά, και το χάσιμο της παράνοιας του να προσπαθείς να βγάλεις δικιά σου απόφαση έχοντας μονίμως την αίσθηση ότι σου λείπουνε στοιχεία, ελπίζοντας παράλληλα ότι δεν βγάζουν τις ετυμηγορίες τους με τα ίδια κενά κι αυτοί πάνω στην έδρα.

Για κάποια χρόνια, ο Steve Lopez των Los Angeles Times αποτύπωνε στην εφημερίδα του τις εμπειρίες από τη συναναστροφή του με τον άστεγο, σχιζοφρενή και κάποτε σπουδαστή στο Juilliard, Nathaniel Ayers. Το 2008 κυκλοφόρησε και βιβλίο.Ακόμα μια περίπτωση όπου οι κινήσεις της διανομής της σου λένε περισσότερα απ' όσα θες να ξέρεις για μια παραγωγή, ο Βιρτουόζος (2009) βρέθηκε το χειμώνα ξαφνικά εκτός οσκαρικής κούρσας (και μάλιστα αδύναμης), για να βγει στις αίθουσες την άνοιξη με καμπάνια επικεντρωμένη στο LA, παρόλα τα οσκαρικά ονόματα σε καστ, σενάριο και (στο περίπου και σε) σκηνοθεσία. Και χωρίς να παρακολουθείς τα νέα της βιομηχανίας όμως, όλη η εικόνα του φιλμ συνοψίζεται εύκολα σε αυτή του Jamie Foxx κουρελιάρη, λιγδιασμένου και με χαμόγελο από διαφήμιση οδοντόκρεμας. Τη ρίζα του κακού ποτίζει (έκπληξη!) η σεναριογράφα του, που έχει βέβαια πολύ πραγματικούς χαρακτήρες να χειριστεί, και γνωρίζει πως έτσι κι αλλιώς κάθε σοβαρό φιλμ για αποτρελαμένους καταλήγει στην επιστήμη να σηκώνει τα χέρια. Όμως δεν έχει ιδέα πώς να ζωντανέψει μια αφήγηση όπου δε συμβαίνει τίποτα με βαριά φανφάρα στην υπόκρουση, απόλυτα κατάλληλη για σίριαλ και στήλες σε εφημερίδες αλλά εντελώς επίπεδη στο πανί. Μόνη έμπνευση της Susannah Grant μπορείς να πεις τα προβλήματα που προσθέτει στο γάμο του δημοσιογράφου, σα πάσα στον Joe Wright να βγάλει κάτι.. μελοδραματικά ρομαντικό για τους αιώνες, όπως σε Pride & Prejudice (2005) και Atonement (2007). Ο σκηνοθέτης φυσικά έχει μια αίσθηση του χαμηλόφωνου του πράγματος, έχει και μια αντίληψη της έλλειψης δισταγμού του Foxx να πάει full schizo ακόμα και στα γενικά πλάνα της πόλης από ελικόπτερο, και καταλήγει να προτιμάει να βγάλει στην οθόνη ότι screensaver βρήκε στο πισί του. Από το να τη μαζέψει το σκουπιδιάρικο του δήμου, τη ταινία σώζει και με το παραπάνω η απόφαση του Wright για γυρίσματα στους αυθεντικούς χώρους, και το Skid Row σε widescreen με τους κατοίκους του να το κατοικούν "λέει" τελικά πολλά περισσότερα από μερικά μεμονωμένα περιστατικά στη ζωή ενός και μόνου ανθρώπου. Εκτός από το να φαίνεται ο μοναδικός που ξέρει πού είναι σε όλη τη διάρκεια της ταινίας, ο Robert Downey Jr. προσθέτει και τα voiceover που σε κάνουν να πιστεύεις ότι στο χαρτί η ιστορία ακούγονταν όντως σα κάτι ξεχωριστά ανθρώπινο.

Νονός της νύχτας που σιχαίνεται τις τραβεστί και τη ντόπα, βρίσκεται μπλεγμένος με τον αρχινονό του, χάρη στις τραβεστί, τη ντόπα κι έναν μουγκό αγροίκο.Παρά το campy trash περιτύλιγμα που διαφημίζει το trailer του, ο Γιος του Τσάρλι κρύβει μέσα του πολύ περισσότερη υπόσχεση απ’ όση αφήνει να φανεί η φεστιβαλική αύρα που έχει μαζέψει μέχρι τώρα (απ’ τη Θεσσαλονίκη ως το Gagarin), συσπειρωμένη σ’ έναν γκανγκστερικό κορμό που μοσχοβολάει αγάπη του είδους απ’ τον δημιουργό της, αλλά και ζέχνει ανεπάρκεια να τη διαχειριστεί σε ικανοποιητικό επίπεδο.

Οι πρωταγωνιστές του μοιάζουν παγιδευμένοι στη δεκαετία του ’80, σα να μη θέλησε κανείς να τους βγάλει απ’ τη χρονοκάψουλα που τους έχει φυλακίσει το συλλογικό υποσυνείδητο, και κάπου εκεί φαίνεται να γυροφέρνουν και οι παρατρεχάμενοί τους, με την ταινία να βρίσκεται σε μια περίεργη διελκυστίνδα ταινίας εποχής σε μοντέρνα σκηνικά, σαν ένα εκτός χρόνου χρονικό μιας παλιάς χιλιοειπωμένης ιστορίας. Ο Tony Montana σκιάζει σα φάντασμα τις κινήσεις, τις εκφράσεις τους και τη γκαρνταρόμπα τους, κι ο Ζωναράς αδυνατεί να τους εμφυσήσει με δικιά τους προσωπικότητα, ή να εμπνευστεί δικό του σύμπαν να τους βάλει να κυκλοφορούν, παρά τραβά τραβηγμένες παράλληλες με ταινίες του είδους εξίσου φτωχές αλλά ανείπωτα πιο τσαμπουκαλίδικες και τους παρατάει να βρίζονται και ν’ αλληλοσπαράσσονται σ’ έναν κόσμο δανεικό, άσχημα φωτοτυπημένο, φτωχό όχι μόνο σε άποψη, αλλά ολοφάνερα και σε τεχνική.

Όπως και να ’χει, η αναχρονιστικότητα του cast, το φανφαρόνικο πάθος των ερμηνειών τους κι οι αθυρόστομες εκφράσεις τους, μαζί με το στοιχειώδες της πλοκής και το ξεκούδουνο των στροφών της, δεν μπορούν παρά να προσφέρουν την απόλαυση του cult τους, μέχρι να την επισκιάσει η κούραση της επαναληπτικότητάς τους, όπως άλλωστε φάνηκε και στην προβολή της ταινίας στο Φεστιβάλ Cult Ελληνικού Κινηματογράφου πριν ένα εξάμηνο περίπου.

Παρέα παιδιών προστατεύει νοικιασμένο εξοχικό από πράσινους εξωγήινους 30 πόντων που θέλουν φυσικά να.. ΚΑΤΑΚΤΗΣΟΥΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ.Οι Εξωγήινοι στη Σοφίτα (2009) είναι μια παραγωγή 40-50 εκατομμυρίων που η Fox την έστειλε τον προηγούμενο μήνα αδιάβαστη (δηλ. χωρίς διαφήμιση) στα αμερικάνικα ταμεία. Και μάλλον εύλογα, αφού δε τη λες ακριβώς κακή (τη παραγωγή) αλλά από την άλλη δύσκολα βρίσκεις πράγματα να τη ξεχωρίζουν πέρα από την αποφασισμένη αναποφασιστικότητά της. Η ιδέα, όπως θα κατάλαβες, ήταν για κάτι ανάμεσα σε Gremlins (1984) και Μόνος στο Σπίτι (1990) αλλά στο βουτυρομπεμπέ των 00s, και το βλέπεις πρωταπόλα στους εξωγήινους, σχεδιασμένους να απειλούν να καταστρέψουν τον πλανήτη λιγότερο πειστικά και από τον δεινόσαυρο του Toy Story (1995). Αντίστοιχα, η υποχρεωτική 25χρονη που παίζει την ανήλικη ξανθιά που περιφέρεται με μπικίνι, έρχεται κατευθείαν από το φιλικότατο προς κάθε κοριτσάκι με πρασινότατο δείκτη ζήλιας, High School Musical (ή αλλιώς, και χωρίς υπερβολή, θα μπορούσες να μετρήσεις εκατοντάδες εκατομμύρια πιο προσοντούχες για τον ρόλο). Τα εφέ σίγουρα αξίζουν τα λεφτά τους στις περισσότερες σκηνές όμως στο τέλος ξαφνικά μοιάζουν να βγήκαν από γιαπωνέζικη μάχη τεράτων του '40, οι περισσότεροι παιδικοί χαρακτήρες μαζεύουν αυθεντική συμπάθεια στα περισσότερα σημεία όμως σε κάτι άλλα μουρμουράνε κάτι ακατανόητα για μαθηματικά σα να τους ελέγχουν 80χρονοι, η γιαγιά γίνεται.. Street Fighter στη πιο απίθανη σκηνή του φιλμ αλλά μοιάζει εκτός τόπου στις υπόλοιπες, και γενικά, με τη βοήθεια και του μοντάζ που δε βρίσκει σχεδόν ποτέ ρυθμό, συνεχώς έχεις την αίσθηση ότι σου αφηγείται παραμύθι ένας φοβερός παππούς.. με αλτσχάιμερ.

Γενετικά ανωμαλιάρης με πάθηση που τον μεταφέρει στο χρόνο όπου και όποτε της καπνίσει, προσπαθεί να ριζώσει και να κάνει οικογένεια. Φαντάσου το δράμα της γυναίκας του.Όχι ότι έχει και καμιά επιλογή, αφού σ’ αυτήν την εκδοχή του ταξιδιού στο χρόνο, ο χρόνος είναι μια λούπα που επαναλαμβάνεται και τίποτε δεν μπορεί να αλλάξει, οπότε αντίο ελευθερία της βούλησης και δικαίωμα της επιλογής. Αλλά αυτά τα υπαρξιακά είναι πολύ βαριά και για το ίδιο το βιβλίο που προσπαθεί να μεταφέρει ο σεναριογράφος του Ghost (1990) (και του Jacob's Ladder (1990) αλλά και του... The Last Mimzy (2007), πόσο μάλλον για το ξεκοίλιασμα που παρουσιάζει ως κινηματογραφική εκδοχή.

Αν έχεις διαβάσει το best seller της Audrey Niffenegger, άσε κάθε ελπίδα στην πόρτα. Η ιδέα του ταξιδιού στο χρόνο είναι αρκετά φανταστική από μόνη της για να ίπταται στον αέρα απ’ όπου κι αν προσπαθήσεις να την πιάσεις, αλλά ο οργανικά λειτουργικός πλούτος των παράπλευρων χαρακτήρων και των παράλληλων ιστοριών που, στο βιβλίο, φρόντιζαν να κρατούν σα βαρίδια την αιθέρια ερωτική ιστορία του κεντρικού ζευγαριού κοντά στο έδαφος, στην ταινία μετατρέπονται σε τουρίστες που και μόνο σαν ονόματα σε κάρτες να εμφανίζονταν, χωρίς ηθοποιούς με πρόσωπα, το ίδιο αποτέλεσμα θα είχαν στο να προσφέρουν ρεαλιστικό υπόβαθρο στη φαντασιακή ιστορία του πυρήνα. Η οποία ποτίζεται με όση μελούρα προσπαθούσε να αποφύγει το βιβλίο και ευνουχίζεται απ’ ό,τι μπορεί να χαλούσε τη ζαχαρένια σου σφίγγοντας το στομάχι όπως κάναν οι σελίδες, ενώ πάσχει παράλληλα απ’ την ίδια έλλειψη σάρκας που πάσχουν κι οι δυο ερωτευμένοι της, στερούμενοι απ’ οποιουδήποτε είδους υπόβαθρο και παρελθόν, πέρα απ’ τα ενσταντανέ που διαλέγει ο Rubin ν’ αφήσει όρθια στο μακέλεμα του, για να φτιάξει ένα κολάζ που κι η ίδια η Niffenegger λέει πως δεν είναι η ταινία που είχε στο μυαλό της όταν της έλεγαν για μεταφορά του βιβλίου της, αν πιάνεις το νόημα.

Υπάλληλος αεροδρομίου βρίσκεται μπλεγμένος σε υπόθεση διεθνούς τρομοκρατίας και καταλήγει κατάσκοπος στις υπηρεσίες της Γαλλίας.Πατώντας στην διεθνή τρομοφοβία της εποχής, ο Nicolas Saada, κριτικός κινηματογράφου και συντάκτης του Cahiers du cinema μεταξύ άλλων, με ειδίκευση στο αμερικάνικο σινεμά των '80s, στήνει ένα φτωχικό homage στις ψυχροπολεμικές ταινίες που αγάπησε μεγαλώνοντας, λέει, και ως κλασικός Γάλλος, το παραγεμίζει με ατμοσφαιριτζίδικες φαταλιστικές ψυχοψαχτικές παπάρες κι ένα ανεπεισοδιακό ρομάντζο που έβγαλε απ’ την κατάψυξη και ξέχασε να ξαναζεστάνει. Το παγωμένο ρολόι, σού προσφέρει άπλετο χρόνο να απολαύσεις τον Guillaume Canet να περιφέρεται σα ζόμπι σε έναν ρόλο χωρίς παλμό, τον δικό σου παλμό σε κάνουν να ψαχουλεύεις οι ερασιτεχνικές ερμηνείες των περιφερειακών χαρακτήρων, κι όποτε ο Saada θυμάται να ανεβάσει λίγο το ρυθμό λοξοκοιτώντας προς το σασπένς, σε κάνει να τραβάς τις σάρκες σου με την άρνησή του να συμβιβαστεί με το budget του και την αδυναμία του να το διαχειριστεί με τρόπο που να μην σκάσει στα μούτρα και τα δικά του και τα δικά σου.