Παραμελημένα παιδιά και παρεξηγημένες μανάδες, σε ιστορία διπλής οπτικής.

Γυναίκα δυστυχισμένη με τη στατική της μικροαστικότητα, αποφασίζει να τινάξει το γάμο της στον αέρα και να γυρίσει τον κόσμο για να γεμίσει το κενό μέσα της, με φαγητό, πνευματικότητα κι αγάπη.

Γεννημένη στην Αυστραλία με το χαρακτηριστικό ονοματεπώνυμο να προδίδει την ελληνική καταγωγή της, η Ana Kokkinos δεν είναι ξένη για το κοινό των Νυχτών Πρεμιέρας, αφού η προηγούμενη σκηνοθετική δουλειά της, το Head On (1998), βασισμένο στο βιβλίο Loaded του Χρήστου Τσιόλκα, είναι ένας απ’ τους πιο σουξεδιάρικους τίτλους που έχουν περάσει απ’ το φεστιβάλ, και τίτλος που μάζεψε τα βραβειάκια του, τόσο απ’ το Australian Film Institute που του χάρισε 9 υποψηφιότητες κι ένα βραβείο μοντάζ, όσο κι απ’ το υψηλού πρεστίζ San Francisco International Lesbian & Gay Film Festival, όπου πρώτευσε ως καλύτερη πρώτη δουλειά. Φέτος, η Kokkinos ξαναγύρισε στην Αθήνα και στο φεστιβάλ, για να μας δείξει τί έκανε τόσα χρόνια μακριά.

Μια βδομάδα νωρίτερα, το True Grit (2010) των αδερφών Coen έβαλε υποψηφιότητα για όλα τα Oscar® που υπάρχουν, απλά με πεντέξι πλάνα σε ένα διαδιχτυακό teaser. Από τη Παρασκευή στις αμερικάνικες αίθουσες, και από τα ξημερώματα στα internets, απειλεί πια όχι να τα σαρώσει αλλά να τα πετσοκόψει, με trailer επίδειξης ανώτερης ακατάσχετης δύναμης, στο ρυθμό του God's Gonna Cut You Down. Ενδιάμεσα, η παραγωγή έδειξε και τα αληθινά παπάκια της, βγάζοντας αφίσα στο στιλ των ανακοινώσεων της εποχής του φιλμ (i.e. των αρχών του 20ου αιώνα), με έντονη τυπογραφία και χωρίς τίποτα stinking pictures φυσικά. Ακολουθώντας τις πιο μοντέρνες τάσεις, το trailer συνοψίζει ολόκληρη τη πλοκή της ταινίας βέβαια, ξεκινώντας από τη πρώτη ουσιαστικά σκηνή του Jeff Bridges, σε ρόλο ομοσπονδιακού σερίφη που δε μπορεί να θυμηθεί πόσους πυροβόλησε στα 4 χρόνια της θητείας του, και περιορίζει το μέτρημα σε δεκάδες πτωμάτων για ευκολία. Και από την εκφορά στη διευκρινιστική ατάκα ("shot or killed?"), περιορίζει και τους υποψήφιους για το αγαλματάκι ερμηνείας στον εξής ένα, αφού μπορεί ο Colin Firth να υποδύεται έναν κάποιον Βρετανό βασιλιά, και τραυλό κι από πάνω, αλλά ο Bridges κάνει τον Αμερικάνο δούκα να φαίνεται ότι έπαιζε τον οσκαρικής τραχύτητας ρόλο του με τα πασουμάκια τη τσαντούλα και το καυτό σορτσάκι του, και να ακούγεται σα να μίλαγε σε συνεδρία εκμάθησης κομψής τεϊοποσίας από πάνω.

Πρώτη παραγωγή βασισμένη σε χαρακτήρες των William Hanna και Joseph Barbera που δεν έχει μπλεγμένον κανέναν από τους δυο μακαρίτες πια δημιουργούς, το Yogi Bear (2010) έχει κλείσει αίθουσες απέναντι από το TRON: Legacy (2010) τα χριστούγεννα, φιλοδοξώντας να επαναλάβει τις αρπαχτές επιτυχίες των Chipmunks τα προηγούμενα χρόνια. Και με την ίδια συνταγή με τα σκιουράκια της Fox φυσικά, με χνουδωτά ψηφιακά τρισδιάστατα κινούμενα ζωάκια (έστω και λίγο πιο ογκώδη), σε πραγματικό περιβάλλον, και απέναντι σε πραγματικούς και πραγματικά άτυχους ηθοποιούς.

Ένα απ’ τα πράγματα που ψάχνεις σε πρώτες ταινίες, είναι το στοιχείο της έκπληξης και του αιφνιδιασμού, που φέρνει μαζί της η φρεσκάδα του νέου δημιουργού, λέει ένα απ' τα σχετικά blurds, των τίτλων που έψαξε να καταγράψει στην πρώτη εκλεκτική λίστα που έβγαλε η Online Film Critics Society μετά από αιώνες. Και ποιος καλύτερος τρόπος να ξαναξεκινήσει η ένωση, αυτή τη συνήθεια που είχε παραμελήσει, απ’ το να μετρήσει τα 100 καλύτερα κινηματογραφικά ντεμπούτα στην Ιστορία του κινηματογράφου. Εξαιρετικός τρόπος και για 'σένα, βέβαια, για να ξεκινήσεις και την εβδομάδα σου, και την κινηματογραφική σαιζόν που μπαίνει.

Η πρώτη ταινία καταγράφηκε ως ένα απ’ τα πιο πετυχημένα παραδείγματα φυτευτού viral marketing των internets (τα posts των Μαζών, είχαν κι αυτά το μερίδιό τους από σχετικά δείγματα στα comments) αφού εμφανίστηκε απ’ το πουθενά, και σύμφωνα με το θρύλο, εντυπωσίασε τα μεγαθήρια, κατέληξε στην αγκαλιά της DreamWorks με μεσολάβηση του ίδιου του θείου Spielberg, και μετά από διαπραγματεύσεις για remake με κανονικά λεφτά, μπόρεσε με λίγο μοντάρισμα στην αρχική του μορφή και μερικά test screenings που άφησαν εποχή, να καταφέρει μιλιούνια Αμερικάνους να ζητάνε να το δουν, και την Paramount να τους κάνει το χατήρι για να μαζέψει κοντά 200 εκατομμύρια δολάρια απ’ τα παγκόσμια ταμεία και έναν τίτλο στη βιβλιοθήκη της, που καταγράφηκε ως μια απ’ τις πιο αποδοτικές επενδύσεις όλων των εποχών. Κι αν και οι υπόλοιποι Μάζες πιθανότατα θα προπηλακίσουν τον γράφοντα γι' αυτό, το ψυχολογικομεταφυσικό θρίλερ με το μηδενικό budget, είχε και τα κότσια και την αποτελεσματικότητα από μόνο του, να κάνει καλά πράγματα γενικά, και το ύφος για τις βάσεις να στηθεί απάνω του όλη αυτή η ιστορία που μαγείρεψαν τα εμπορικά.

Δυο αγόρια κι ένα κορίτσι, βρίσκουν εαυτούς σ’ ένα μυστηριώδες κι ονειρικό τοπίο δάσους.

Ρωσίδα σύζυγος Ιταλού βιομηχάνου βαριέται, και βαριέται, και βαριέται κι άλλο, και μιας και βαριέται, αποφασίζει να το ρίξει έξω με τον γοητευτικό φίλο του γιου της.

Οι ζωές τριών γυναικών καθορίζονται από επιθυμητές και μη, εγκυμοσύνες και μη.

Σε παραλίμνια αμερικάνικη Μύκονο, στη μέση του spring break, μικροδόνηση αποκαλύπτει υποβρύχια σπηλιά, με πεινασμένα σαρκοφάγα απομεινάρια της παλαιολιθικής περιόδου.

Ζευγάρι φιλόδοξων βιοχημικών ανακατώνουν γενετικούς κώδικες για να εκμεταλλευτεί ο εργοδότης τους τις πρωτεΐνες που θα προκύψουν, αλλά μυστικά διεξάγουν ακόμα πιο αχαλίνωτα πειράματα δημιουργίας νέων ειδών.

Ακόμα μια πετυχημένη σαραντάρα αποφασίζει να κάνει παιδί με τεχνητή γονιμοποίηση, θέλει φυσικά το σπέρμα όχι μόνο φρέσκο αλλά και διαλεγμένο, όμως στη ζωή δε μπορείς να τα 'χεις όλα.

Ένα όπλο αλλάζει τον τρόπο που μια γυναίκα βλέπει τον δεσποτικό άντρα της κι ένας διεφθαρμένος αστυνομικός αναλαμβάνει να την επαναφέρει, αλληθωρίζοντας προς το χρηματοκιβώτιο του εργοδότη.

Ξεκίνησε από ένα σενάριο πολύ δομημένο, με αρκετούς χαρακτήρες, αυστηρή πλοκή και μπόλικους διαλόγους. Κατέληξε, όμως, με τον δημιουργό του να έχει πετάξει την αρχική του αφετηρία απ’ το παράθυρο και να παραδίνεται σ’ ένα κινηματογραφικό πείραμα φόρμας και αισθητικής, που του άνοιξε τις πόρτες για μια μακριά πορεία σε εκτός συνόρων φεστιβαλικές οθόνες, όπως αυτές του Ρότερνταμ που το ντεμπουτάρισε, του Χονγκ Κονγκ που το υποδέχτηκε δεύτερο και τα φεστιβάλ της Κρακοβίας και του Ρίο ντε Τζανέιρο που το καλωσόρισαν μετά. Την προηγούμενη βδομάδα, το Μέσα στο Δάσος του Άγγελου Φραντζή, έκανε τα ελληνικά του αποκαλυπτήρια σε μια κατάμεστη αίθουσα στις Νύχτες Πρεμιέρας, και από αύριο, θα προβάλλεται κανονικά, στην Όπερα αποκλειστικά, με την υποστήριξη του Movies for the Masses.

Όχι ακριβώς απρόβλεπτα, εκεί που τα στοιχήματα φαίνονταν να έχουν κλείσει, και ενώ King's Speech (2010) και Social Network (2010) νόμιζαν ότι αναμετριούνται στον τελικό για το χρυσό αγαλματάκι, οι αδερφοί Coen πρόβαλλαν στα διαδίχτυα μερικές εικόνες του 800-pound gorilla που ακούει στο όνομα True Grit (2010), και το οσκαρικό ρινγκ εκκενώθηκε άμεσα.

Ο κλασικός αμερικάνικος γρίφος ρωτάει πού κάθεται ο γορίλας των 400 κιλών, με απάντηση φυσικά όπου θέλει. Με την ίδια.. κλασικότητα, η παραγωγή του Scott Rudin για λογαριασμό της Paramount, τέλειωσε γυρίσματα μόλις τον Ιούνιο, και μάλλον συνεχίζει να προετοιμάζει με την ησυχία της ακόμα ένα καλύτερο χριστουγεννιάτικο δώρο για σένα, χωρίς να έχει ενδιαφερθεί μέχρι τώρα ούτε για φεστιβαλικές συμμετοχές, ούτε για βραβειακά τρεχαλητά, ούτε καν για δοκιμαστικές προβολές. Παρολαυτά, λίγοι τολμούσαν να τη βγάλουν (τη παραγωγή) από τη πιθανή οσκαρική δεκάδα του 2011, και ο λόγος έγινε προφανής και στους πιο θρασείς, με μερικά μόνο πλάνα σε bluegrass ηχητικό τοπίο, στο teaser της που παίζει από τα ξημερώματα παντού.

Με την απονομή της Χρυσής Αθηνάς στο δράμα αυτοανακάλυψης Püha Tõnu Κiusamine / The Temptation of St Tony (2009) έριξαν την αυλαία τους χθες βράδυ οι 16ες Νύχτες Πρεμιέρας Conn-x, που αναγνώρισαν ακόμη με τα βραβεία τους, το βρετανικό σενάριο της τρομοκρατικής κωμωδίας Four Lions (2010) και τη σκηνοθεσία του ιδεαλιστή 25χρονου Βέλγου Gust Van Den Berghe, για το ιδιαίτερης αισθητικής En Waar de Sterre Bleef Stille Staan / Little Baby Jesus of Flandr (2010). Το σουηδικό εφηβικό δράμα ενηλικίωσης Sebbe (2010) κέρδισε το βραβείο κοινού, ενώ το Benda Bilili! (2010), το ντοκιμαντέρ για την ομώνυμη μπάντα παραπληγικών, πρώτευσε στο μουσικό διαγωνιστικό, κι έγινε η μόνη βραβευθείσα ταινία με εκ των προτέρων διανομή.

Με τα εισιτήριά της ξεπουλημένα πριν καν πάρει καλά-καλά μπρος το φεστιβάλ, κλείνει απόψε η νέα ταινία του Woody Allen τις φετινές Νύχτες Πρεμιέρας. Η ταινία έρχεται έχοντας γυρίσει το μισό πλανήτη μετά από το φεστιβάλ των Κανών, όπου κι έκανε τα αποκαλυπτήριά της εκτός συναγωνισμού, χωρίς ν’ αφήσει και τις καλύτερες εντυπώσεις, να συνοδεύσουν την επιθυμία του Allen να την κρατήσει σε επίπεδο ειδικής προβολής, για ν’ αφήσει τα κυνηγητά βραβείων, σε άλλους, νεότερους σκηνοθέτες. Σαν τον Mike Leigh, τον Abbas Kiarostami, τον Ken Loach και τον Jean Luc Godard, ας πούμε.