Θα έχει κλείσει σχεδόν χρόνο όταν καταφέρει να βγει στις αμερικάνικες αίθουσες, όμως το Get Low (2009), που ετοιμάζει την έξοδό του στις 30 Ιουλίου και ντεμπουτάρισε το καινούριο του trailer τη προηγούμενη βδομάδα, έρχεται έχοντας μαζέψει δάφνες απ’ τα σημαντικότερα των φεστιβάλ του καλλιτεχνικού κυκλώματος, ξεκινώντας με αποκαλυπτήρια στο περσινό φεστιβάλ του Toronto, όπου και κέρδισε ενθουσιώδη σημειώματα κι ενδιαφέρον τάξης του Κυνόδοντα (2009) κι εξασφαλίζοντας λίγο αργότερα τη διανομή του απ’ τη Sony Pictures Classic (σε μια ζόρικη χρονιά για τους ανεξάρτητους), ενώ συνέχισε με σταθμούς όπως το Sundance όπου επιβεβαιώθηκε απ’ όσους κριτικούς το είχαν χάσει στον Καναδά, το SXSW και το Tribeca που διεύρυναν το buzz του στην αμερικάνικη art-house αγορά και το Εδιμβούργο πριν μια βδομάδα, όπου πέρασε και σε εδάφη ευρωπαϊκά, κερδίζοντας το βραβείο κοινού. Βασισμένη στην αληθινή ιστορία του Felix “Bush” Breazeale, ενός ερημίτη μιας κάποιας επαρχιακής κωμόπολης, που αποφάσισε να κάνει την κηδεία του σαν πάρτι, όσο ήταν ακόμα ζωντανός, για να προλάβει να τη χαρεί (και να ξεκαθαρίσει και κάτι φήμες σχετικά με την ξαφνική απόσυρσή του απ’ την υπόλοιπη κοινωνία, σύμφωνα με το trailer), η ταινία είναι η πρώτη σκηνοθετική δουλειά του Aaron Schneider, διευθυντή φωτογραφίας με σχεδόν αποκλειστικά τηλεοπτική πείρα, οπότε μπορείς να καταλάβεις από που πηγάζουν οι αντιρρήσεις όσων διακρίνουν υπερβολικό και στημένο στιλιζάρισμα, όμως ακόμα και την απειρία του σκηνοθέτη του, κατάφερε προφανώς να καλύψει το σούσουρο που προκάλεσε η ερμηνεία του Robert Duvall στο ρόλο με το μούσι, σούσουρο που τον έβλεπε φαβορί για τα περασμένα Όσκαρ, αν η ταινία του είχε καταφέρει να βγει να διαγωνιστεί. Κι αν και η SPC τον κράτησε εκτός κούρσας, γιατί είχε και τα μούσια του Christopher Plummer να σπρώξει (με το The Last Station (2009)), ε φέτος θα τον ξαμολήσει να κυνηγήσει την έβδομη υποψηφιότητά του, για το δεύτερό του αγαλματάκι. Κι ίσως δεις βέβαια και τον Bill Murray να τον σιγοντάρει στις λίστες των δευτεραγωνιστών, για να 'χει κι η ταινία ένα βάρος ερμηνειών.

Η πιο αναμενόμενη ταινία στη βραζιλιάνικη ιστορία ανοίγει τον Νοέμβρη Σεπτέμβρη Οκτώβρη, και έχει από τη προηγούμενη βδομάδα trailer με τις πρώτες σκηνές της, να παίζει με τις ντόπιες κόπιες του Eclipse (2010).

Το Tropa de Elite 2 (2010) υπόσχεται να ταρακουνήσει το σύστημα περισσότερο κι απ' το Tropa de Elite (2007), βάζοντας πιο πολύ στο στόχο την διαφθορά, όπως ακούς να αφηγείται στα πορτογαλέζικα ο Wagner Moura ή Capitão Nascimento όπως τον ξέρει όλη η Βραζιλία που έχει δει το πρωτότυπο δυο φορές τουλάχιστο ανά κάτοικο. Ο Nascimento βρίσκεται σε θέση πιο υψηλόβαθμη (coronel κατά πάσα πιθανότητα) 13 χρόνια μετά, για να αγγίξει "τη σχέση μεταξύ δημόσιας ασφάλειας και χρηματοδότησης των προεκλογικών αγώνων", με αποτέλεσμα να ξαναματαπαγορεύουν στη παραγωγή γυρίσματα σε κρατικά κτίρια, για αρχή. Ο José Padilha πάντως έκανε γυρίσματα στις φαβέλες, και με πλήρη εξοπλισμό όπως βλέπεις, σε βαθμό πολλοί κάτοικοι να τα περάσουν για συνέχεια των επιχειρήσεων αρετής στις περιοχές και να προετοιμάζονται για ακόμα μια από τις μεγάλες εξάρσεις συγκρούσεων του 2009. Τα γυρίσματα, που ξεκίνησαν τον Γενάρη του 2010, συνεχίστηκαν σε κατασκευασμένο αντίγραφο της Bangu 1, της φυλακής υψίστης ασφαλείας του Ρίο όπου πραγματικά πέφτουν κεφάλια στις εξεγέρσεις, αντίγραφο κατασκευασμένο από.. σημειώσεις του καλλιτεχνικού διευθυντή Tiago Marques που δε μπορούσε ούτε φωτογραφίες να βγάλει εκεί. Οι κομπάρσοι οι επιλεγμένοι από όλη την αστυνομική δύναμη της χώρας και τις γιαγιάδες τους που τρέξαν να συμμετέχουν, το καστ που ξαναπέρασε μήνες εκπαίδευσης μέχρι και σε ζιουζίτσου, τα καινούρια αυτόματα της IMBEL που δεν έχουν ακόμα βγει στην αγορά, όλη αυτή η αυθεντικότητα του στησίματος σε χτυπάει κατευθείαν από τα πρώτα πανοραμικά πλάνα του trailer, που συνεχίζει να.. κοπανάει χωρίς να χρειάζεται άλλη υπόκρουση, έχοντας προφανώς να επιλέξει από σκηνές ήδη μονταρισμένες (στη διάρκεια των γυρισμάτων) για να προλάβουν τα deadlines. Όταν ξεκινάει η υπόκρουση, πέφτει πάλι το Tropa de Elite των Tihuana, αλλά με το Rap Das Armas να έχει φτάσει μέχρι διασκευές από Τσαλίκηδες και τρομοκρατήσεις Βορειοκορεατών στη Νότια Αφρική, σίγουρα όλο και κάτι συγκλονιστικό θα ακουστεί πίσω από τις σφαίρες μέχρι την έξοδο του φιλμ στις αίθουσες.

Ακόμα μια πρώτη τρισδιάστατη ταινία χορού βγαίνει στις αίθουσες από τον Αύγουστο, και για να μη ξεχνάς την εμπειρία βρόμικης σόλας στη μούρη, η Disney κυκλοφορεί εδώ και πεντέξι μέρες ένα featurette με τους χαρακτήρες του Step Up 3D (2010) στα διαδίχτυα. Χαρακτήρες τρόπος του λέγειν βέβαια για μια ταινία που η πλοκή της παραμένει πιο μυστική και από του Inception (2010) απλά γιατί δεν ενδιαφέρεται κανένας να τη συζητήσει, και 3D πρωτιά μόνο στα γυρίσματα βέβαια αφού το StreetDance 3D (2010) πρόλαβε να ψεκάσει-σκουπίσει-τελειώσει νωρίτερα και έχει εισπράξει καμιά $35αριά εκατομμύρια για φιλοδώρημα, με τα μισά από αυτά στη Βρετανία.

Το Step Up 2 the Streets (2008) είχε κόψει στην Αμερική καμιά δεκαριά εκατομμύρια δολάρια λιγότερα από το Step Up (2006) και καμιά 30αριά λιγότερα από το Save the Last Dance (2001), τα μεγαλύτερα σε εισπράξεις εκεί, και σε παπαρότητα γενικά, φιλμ του είδους τα τελευταία 20 χρόνια. Στον υπόλοιπο κόσμο έκοψε περισσότερα κι από τα δυο μαζί όμως ($90Μ), και με $150 μύρια συνολικά έγινε το πιο πετυχημένο από καταβολής 90s. Δίκαια μεν αφού δύσκολα βρίσκεις στουντιακό απόβλητο να το συγκρίνεις καν, ξώφαλτσα δε αφού ήταν σταμπαρισμένη αρπαχτή από το casting ακόμα (που πολύ πιθανά.. δεν έγινε) και αφέθηκε στη τύχη του, με αποτέλεσμα να λαμποκοπήσει το ταλέντο.. ανθρώπων και να βγει.. ταινία. Οι συνέπειες της επιτυχίας φαίνονται κατευθείαν προτού περάσεις τα εταιρικά credits του threequel, Touchstone και Summit δείξανε το αυξημένο ενδιαφέρον που απαιτούν τα βουνά από δολάρια, και σα πρώτο βήμα ψηλά (προς τα δολαριοβουνά) επανέφεραν τη χολιγουντιανή τάξη που επιβάλλει να παίζουν τους τινέιτζερς σαραντάρηδες. Εκτός από 20άρα βέβαια η Briana Evigan ήταν και τόσο στρουμπουλή που σου 'ρχονταν να την υιοθετήσεις (ανάμεσα στ' άλλα που σου 'ρχονταν να της κάνεις) και ήξερε να κουνιέται, ενώ η Sharni Vinson έχει ρυτίδες ικανές να τρομάζουν τα παιδάκια (και τα τρομάζουν άμα ρίξεις μια ματιά στα φόρα) και ξέρει μόνο να παίρνει πόζες ανάμεσα σε Fonzie The Fonz Fonzarelli των 70s και Ελένη Φιλίνη σε βιντεοκασέτες των 80s. Και άμα αρχίσεις να μετράς και τον διάδοχο του Robert Hoffman (που τουλάχιστο δε παρίστανε τίποτα και τις είχε τις κινήσεις φανερά από μικρός), αρχίζει να σχηματίζεται μπροστά σου κάτι αντίστοιχο του Ong Bak 3D με headliner τον Steven Seagal.

Οι παραγωγές κράτησαν τον Jon Chu στη σκηνοθεσία, αλλά με τις απαιτήσεις για ψευτοτρισδιάστατες πατούσες μέχρι τη μύτη σου, περισσότερη εμπειρία θα έβρισκαν σε κάνα θεατή επί πληρωμή του So You Think You Can Dance απ' όπου τσίμπησε ο Adam Shankman και κάποιες συμμετοχές. Οι κοσμο-ιστορικές έξοδοι του χορού των δρόμων στους.. δρόμους και στις βροχές, έξοδοι που γίναν ήδη το Singin' in the Rain μιας γενιάς, φαίνεται τουλάχιστο να συνεχίζονται και να επεκτείνονται όπως λέει ο Chu στο featurette, όμως θέμα παραμένει το κατά πόσο μπορούν να προσεγγίσουν καμιά αυθεντικότητα στις φυλές των γειτονιών, μέσω soundtrack επιμελημένου και πάλι από την Atlantic και αυτή τη φορά με μάλλον αντίστροφη λογική (της προώθησης σαβούρας αντί κάποιας ελάχιστης πολύχρωμης κουλτούρας). Το τέλος του 2007 σήμανε και το τέλος του hip-hop μέσω crunk, o Flo Rida έβγαζε τότε το Low και τώρα ενώνεται με το million-rapper march προς τον David Guetta, ο Tiësto που ακούγεται στο trailer να θέλει να γίνει Benassi όπως λέει κι ο Σταύρος Στριλιγκάς είναι αμφίβολο αν θα ακούγεται και στη ταινία, τα δεύτερα του T-Pain δε βοηθάνε και πολύ, παρά την άψογη παραγωγή ο Laza Morgan μοιάζει φρέσκια πρόσθεση στα καραβάνια όσων τραγουδάνε για ξελιγωμένες μαύρες με κώλους ελικοδρόμια.

Από τον Ben Stassen, τον άνθρωπο που εισήγαγε την στερεοσκοπική 3D προοπτική στην ευρωπαϊκή παραγωγή με το (αποκλειστικά τρισδιάστατο) Fly Me to the Moon (2008) και την nWave Pictures του, έρχεται τον Αύγουστο και η ταινία που θα προκαλέσει όχι μόνο τις δυνατότητες της φόρμας, αλλά και τους περιορισμούς της καταγωγής της. Καταγωγή βελγική στους τύπους, και γαλλόφωνη σαν και το bande annonce που μοστράρει από τα μέσα της βδομάδας το AlloCiné, αλλά στην πράξη διεθνοποιημένη πια, τουλάχιστον στο προωθητικό της κομμάτι, που έχει φτάσει να εναρμονιστεί με την ιστορία του χελωνοπρωταγωνιστή της, και την απόφασή του να αφιερώσει τα 50 χρόνια που διαρκεί η ζωή του, στο να τριγυρίσει τα πλάτη και τα μήκη των ωκεανών, ζώντας παράλληλα από πρώτο χέρι, τις αλλαγές που προκαλούν στο φυσικό του περιβάλλον, οι κλιματικές αλλαγές που σημειώνονται σ’ όλον τον πλανήτη. Η επιτυχία της πρώτης επαφής του Stassen με το S3D ($41 μύρια σε εισπράξεις, για $25 μύρια παραγωγή), αλλά και οι φιλοδοξίες και το εύρος οικουμενικότητας στο στόρι της καινούριας του, μέσα στη γενικότερη έξαρση της αναβιωμένης τεχνολογίας, έδωσαν πάτημα στην nWave και λόγο να τσιμπήσει στη StudioCanal (το κινηματογραφικό μπράτσο του τεράστιου γαλλικού και κατ’ επέκταση ευρωπαϊκού πολυπλατφορμικού καναλιού, Canal+), ώστε οι δυο τους να συμπράξουν για να περάσουν σε επίπεδο πολυεθνικότητας αυτήν την νέα παραγωγή της πρώτης, και καλό προϊόν να δοκιμάσουν τα αποτελέσματα της επιθετικής προσπάθειας της δεύτερης να (συγ)χρηματοδοτήσει το πέρασμα της Γαλλίας στη νέα εποχή, αναβαθμίζοντας μερικές εκατοντάδες γαλλικών αιθουσών με ψηφιακό εξοπλισμό προβολής. Στην προσπάθειά της να δυναμώσει δε το προϊόν, η παραγωγή έβαλε και τον Peter Dune, πρώην κεφαλιού του marketing της DreamWorks, να αναλάβει συμβουλευτικά το σχέδιο της προώθησης της ταινίας, και να τους οργανώσει εντελώς πριβέ προβολές 12 λεπτών υλικού στις περσινές Κάνες (που είχε ανοίξει με το τρισδιάστατο Up (2009), μην ξεχνάς), ψάχνοντας συμμάχους, σαν τη Universal Music Group (ξαδέρφη του StudioCanal μέσω της μαμάς Vivendi) που τσίμπησε αμέσως, βλέποντας στα πενήντα χρόνια που διασχίζει η ταινία, μια καλή ευκαιρία για soundtrack της «ιστορίας του rock n roll», λέει, και ανέλαβε παράλληλα, να στηρίξει την βορειοαμερικάνικη διανομή της ταινίας, έχοντας κρατήσει και τα αμερικάνικα δικαιώματα για το DVD. Στην Ευρώπη πάντως, η ταινία έχει κάνει ήδη τις βόλτες της, κάνοντας αποκαλύψεις και στο Cartoon Movie (την ετήσια συγκέντρωση των επαγγελματιών του animation στη Lyon) αλλά και στο Annecy, προετοιμάζοντας το έδαφος για τη γαλλική της πρεμιέρα στις 11 του Αυγούστου, με το sequel ήδη στα σκαριά.

Στη Νότια Αφρική είχαν ακούσει παρόμοια φαινόμενα να συμβαίνουν στη Γερμανία, στην Ιαπωνία και στη Κορέα, στη Γαλλία, στην Αμερική, αλλά ποτέ δε περίμεναν να συμβούν κι εκεί. Γιατί στη Νότια Αφρική? Απλά δεν ήταν προετοιμασμένοι. Αλλά οι φυλές ήρθαν, αντιπροσωπεύοντας διαφορετικές γεωγραφικές περιοχές. Είχαν διακριτά φυσικά χαρακτηριστικά, ντυμένη η καθεμιά τα δικά της έντονα χρώματα, και επικοινωνούσαν χρησιμοποιώντας συνέχεια μονότονους δίμετρους πλαστικούς σωλήνες. Αρχικά τα πλάσματα μαζεύονταν στους τόπους διεξαγωγής που είχε προετοιμάσει ειδικά γι' αυτά η πολιτεία, και άμεσα άρχισαν να συγκρούονται μεταξύ τους χρησιμοποιώντας τους καλύτερους πολεμιστές τους και προηγμένα σφαιροειδή όπλα. Αλλά όταν οι μάχες κόπασαν, τότε άρχισε το πραγματικό πρόβλημα. ΤΑ ΟΝΤΑ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΦΥΓΑΝ.

District 11 είναι λοιπόν η περιοχή του Johannesburg όπου μάζεψαν μετά το Μουντιάλ οι Νοτιοαφρικάνοι τις ορδές των εξωγήινων με μια μπάλα στα πόδια, σύμφωνα με τη κωμική ομάδα 12 Angry Mascots και το βιντέακι τους που ανέβασαν στο Atom στις αρχές της βδομάδας. Το District 9 (2009) του Neill Blomkamp που παρέπεμπε κατευθείαν στη District 6 του Cape Town, άγγιξε τόσα πολιτικοινωνικά θέματα με φόρμες τόσο προσεγγίσιμες που θα ήταν θεωρητικά και το πρώτο.. υποψήφιο θύμα στα mashups με βουβουζέλες που κάνουν κατάληψη στα γιουτούμπια αυτές στις μέρες, ανάμεσα στα ακόμα περισσότερα βιντεάκια με φάσεις από τους αγώνες που ξεφυτρώνουν σαν ασβοί μέχρι να τα κοπανήσει η FIFA στο κεφάλι με το μεγάλο πλαστικό σφυρί της. Επιπλέον, όπως λέει κι ο Πανούτσος, όποιον και να ρωτήσεις τι είδε στη Ν. Αφρική εκτός από τους αγώνες, θα σου πει το ξενοδοχείο, απ' όπου μπορούσε να φύγει μόνο άμα έβρισκε τουλάχιστο άλλους 19 για παρέα, ενώ οι ντόπιοι μάλλον έδειξαν τελικά λιγότερο ενδιαφέρον για τη διοργάνωση απ' ότι έδειξαν οι ποδοσφαιρόφιλοι για μπίνγκο σε χριστιανικές ιεραποστολές στη βαθύτερη Αφρική. Αλλά η οξυδέρκεια και οι ανησυχίες δεν είναι προφανώς και το φόρτε των συγκεκριμένων πολύχρωμων φυλών, μέχρι Fellowship of the Vuvuzela έφτασε ο χαβαλές των φαν (που σα χαβαλές δεν είναι και για γκετοποίηση φυσικά), και η πρώτη σατιρική αλληγορία που φωτίζει αλαφρά και καμιά κουλτούρα ήρθε από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού όπου η κωμωδία είναι κι αυτή σοβαρή και επαγγελματική υπόθεση. Κι αυτή βέβαια καναδυό μέρες αφότου η Γκάνα έριξε σε.. περισυλλογή όσους ασχολούνται με το σπορ εκεί.

Οι 12 Angry Mascots είναι project του Scott Rogowsky από το Onion και του Neil Janowitz από το περιοδικό του ESPN, λέει. Ξεκίνησαν το 2009 να διοργανώνουν ένα variety show "για να πάνε ένα σκαλοπάτι πιο κάτω τη σοβαρότητα και τη γελοιότητα της κάλυψης των επαγγελματικών σπορ", είχαν σκαμπανεβάσματα από τη φυσιολογική έλλειψη ταυτότητας, εξαφανίστηκαν για μερικούς μήνες, ξαναγύρισαν πριν λίγο καιρό.

Χωρίς την εν δυνάμει τραυματική απεικόνιση του ατυχήματος που βάζει σε κίνηση την πλοκή που έβλεπες απ’ τα τέλη του Μάη στο πρώτο trailer (και που βοήθησε να ανέβει το rating της ταινίας σε PG-13 στην Αμερική), κυκλοφόρησε την Τετάρτη στο Yahoo! το δεύτερο κινηματογραφικό trailer, της ταινίας που προτίμησε να γεμίσει ο Zac Efron με την ξανθή κόμη και το γαλάζιο βλέμμα του, διαλέγοντας να ανεβάσει λίγο το δραματικό του προφίλ, αντί να το ρίξει πάλι στα τραγούδια και τους χορούς που είχε μάθει τόσο καλά στα High School Musical, για εκείνο το remake του Footloose (1984) για το οποίο προαλειφόταν. Βασισμένο στο μυθιστόρημα του Ben Sherwood, The Death and Life of Charlie St. Cloud (που είχε τυπωθεί στις ευπώλητες μαλακές σελίδες της Dell, αν σου λέει κάτι αυτό), το σενάριο που θα φέρει κοντά για δεύτερη συνεχή φορά, τον Efron με τον Burr Steers που τον σκηνοθέτησε στο 17 Again (2009), μετά και το γυάλισμα απ’ τον ίδιο το σκηνοθέτη στα όσα είχε γράψει πρώτα ο δις τιμημένος απ’ τον John Travolta, Lewis Colick (των Ladder 49 (2004) και Domestic Disturbance (2001)), χωρίς να δώσει ιδιαίτερη σημασία στην εκδοχή του Craig Pearce, τoυ ξεκάθαρα μουσικότερου συνσεναριογράφου του Baz Luhrmann στα τρία musical του Αυστραλού, φαίνεται απ’ τα προωθητικά να κατέληξε αποφασιστικά μη χορευτικό, και το κατά δύναμην μελοδραματικό, αλλά όχι απαραίτητα λιγότερο χασμουρηστικό από ένα όποιο επεισόδιο του Dawson’s Creek μπορεί να σου θυμίσει η όλη κατάσταση, αν βγάλεις τα μεταφυσικά. Πόσο μάλλον απ’ το παρατσούκλι του «The Lovely Bones (2009), όπως θα το έγραφε o Nicolas Sparks» που του έχουν κολλήσει, έστω και πειραχτικά. Η ταινία, πάντως, που θα βγει στις αίθουσες στις 30 Ιούλη, κατάφερε να κάνει την CBS Films να μετακομίσει το Beastly (2010) της από την ίδια ημερομηνία (μέχρι το Μάρτη του '11, στην Αμερική), από φόβο μήπως διχαστεί το κοινό για το αν θα διαλέξει την ταινία του Efron, ή της καλής του, Vanessa Hudgens, κάτι που λέει διάφορα για τις δυνατότητες και το target group και της μίας, και της άλλης (ταινίας) προφανώς.

Μετά από ένα βιντεάκι που ανακοίνωνε την έναρξη λειτουργίας της επίσημης σελίδας του στα μέσα του μήνα, η Paramount κυκλοφόρησε στα μέσα αυτής της βδομάδας το πρώτο teaser για το Rango (2011), το πρώτο κινούμενο τόσο του Gore Verbinski όσο και της Industrial Light & Magic. Σύμφωνα με την επίσημη σύνοψη η ιστορία ακολουθεί χαμαιλέοντα με τη συνηθισμένη ταυτότητα κρίσης αλλά δε χρειάζεται και πολύ για να σου κατέβει ότι ο τίτλος πάει προς Django (1966) με ερπετοειδή (i.e. reptiles)· σύμφωνα με τον Verbinski o Johnny Depp βάσισε αυτή τη φορά τον πρωταγωνιστικό ρόλο του σε Don Knotts και Bill Murray αλλά δε χρειάζεται να πας πιο μακριά από τη αφίσα για να βρεις τα δάνεια από τον Raoul Duke του Fear and Loathing in Las Vegas (1998) που άλλωστε εμφανίζεται και στο trailer (οδηγός στο αυτοκίνητο που σκάει πάνω ο Rango). Οι υπουλίες συνεχίζονται και στη παραγωγή, που έκανε.. κανονικά γυρίσματα με αρκετούς από το cast ντυμένους το ρόλο τους κιόλα, για να κρατήσει βέβαια μόνο το voice work άντε και κανένα βοήθημα για τους animators (ή emotion capture όπως το βάφτισε η παραγωγή στο post-production visit για τους δημοσιογράφους που τροφοδότησε και με τα υπόλοιπα quotes τα δίχτυα). Αλλά κάπου εκεί σταματάνε τα συναρπαστικά και αρχίζουν τα απλά ανορθόδοξα, με πιο οφθαλμοφανές το στιλάκι του rendering που διάλεξε η ILM, κάτι προς τον φωτο- σουρεαλισμό του Dalí χωρίς πολλή επιμέλεια στη σύνθεση, και με ακόμα πιο δύσκολο να εξομαλυνθεί μέχρι το Μάρτη (και την έξοδο στις αίθουσες) το στιλ της κίνησης, αναγκαστικά ανάμεσα στις υπερβολές στους χαρακτήρες και τον ρεαλισμό των σκηνικών, χωρίς να δίνει.. χαρακτήρα σε κανένα. Τα σκηνικά τα ξεσήκωσε λέει ο Verbinski από τα σετ του Mexican (2001), και το Rango μάλλον το ξεκίνησε για να ξεδίνει ανάμεσα στους Πειρατές της Καραϊβικής και τις σκοτούρες της παραγωγής του BioShock (2011?) που δυστυχώς φαίνεται να έφαγε κι άλλες περικοπές μετά τις όχι και συγκλονιστικές εισπράξεις του Πρίγκιπα της Περσίας (2010). Με τέτοιο γνώμονα, δε μπορείς παρά να εύχεσαι τα καλύτερα για project που τολμάει να έχει και καμιά κουλτούρα των.. πρόσφατων αιώνων και να δοκιμάζει να κάνει κάποια πράγματα διαφορετικά, οπότε και η παρουσία του αυτοκράτορα των τσιριάρων Johnny αποκτάει το νόημα που δε βρίσκεις στη burton-ική εκφορά του.