Τρεις Αμερικανίδες που φοιτούν σε Σχολή Καλών Τεχνών στη Ρώμη αποφασίζουν να το ρίξουν έξω με προορισμό την Πράγα, αλλά αντ’ αυτού καταλήγουν σε σλοβάκικο ξενώνα και γίνονται στόχος ντόπιου και πανίσχυρου δικτύου το οποίο εμπορεύεται την... ανθρωποκτονία! Déjà vu τρελό; Ακριβώς. Το μόνο πράγμα που έχει αλλάξει ο Eli Roth στο sequel του Hostel (2005) είναι τα φύλα. Μαζί με έναν γλυκά παράλογο αποχαιρετισμό σε οτιδήποτε αθώο...Ζυγίζοντας συγκριτικά τις δύο ταινίες (αναπόφευκτη επιλογή του πιο ενημερωμένου και gore freak θεατή), μπορούμε να δούμε με ευκολία πως ο Roth χάνει σε αρκετά και διαφορετικά μεταξύ τους σημεία, ώσπου να πετύχει μια ισορροπία που θα εξασφαλίσει και σε τούτο το Hostel τη σταθερή αξία των... τριών αστέρων. Το πρώτο ημίωρο είναι πιο μεστό και λιγότερο ανόητο από τις σεξο-ονειρώξεις των πρωταγωνιστών του 2005, οι λεσβιακοί υπαινιγμοί είναι αρκούντως προφανείς και διασκεδαστικοί, το αίσθημα της απειλής στάζει γνήσιο σαδισμό και το σχόλιο με τη σεκάνς του διαδικτυακού "πλειστηριασμού" για τα τρία μελλοντικά θύματα ξύνει πιο βαθιά την πληγή της ταξικής αλαζονείας. Στη μέση του φιλμ, το σασπένς χωλαίνει εξαιτίας της απουσίας του στοιχείου της έκπληξης, τα πάντα δείχνουν γνώριμα (κι ας έχουν μασκαρευτεί λιγότερο φτηνιάρικα από άποψης καλλιτεχνικής διεύθυνσης) και μέχρι να φτάσουμε στη μαύρη κι άραχνη υπόγα όπου θα λάβουν χώρα τα βασανιστήρια - εκτελέσεις, φτύνουμε αίμα με το ανατολικοευρωπαϊκό "κουλέρ λοκάλ" εξαθλίωσης που έχει κλείσει σπίτια και τουριστικά πακέτα για τις επόμενες δύο δεκαετίες τουλάχιστον... Το ζουμερό τρίτο μέρος παίζει με καλύτερα κρυφά χαρτιά και μπαλαντέρ ανατροπών απ' ότι το πρώτο Hostel, έχοντας επεξεργαστεί με μεγαλύτερη φροντίδα σεναριακά τους δύο βασικούς πλειοδότες (εξ Αμερικής, παρακαλώ). Ο καυλωμένος businessman που βγήκε για κυνήγι και το ανθρωπάκι που τρέμει τη σύζυγό του θα ξεγυμνωθούν απόλυτα την ώρα που θα πρέπει να διαλέξουν τα φονικά τους εργαλεία ή θα βρεθούν αντιμέτωποι με τη θέα του αίματος που ρέει ζεστό ακόμη. Εκεί κερδίζει καλύτερα και πιο παιχνιδιάρικα από ποτέ ο Eli Roth, με ένα σατιρικό κλείσιμο του ματιού πάνω στην απανθρωπιά της εποχής και έναν επίλογο που μας διδάσκει πως τα πάντα έχουν την τιμή τους - πλην της ανθρώπινης συνείδησης, η οποία μας έχει αφήσει χρόνους προ πολλού.

Αν και καλύτερο στα σημεία (με έμφαση σε σενάριο και σκηνοθεσία), τούτο το sequel αδυνατεί να πάρει κεφάλι-α και να ζητωκραυγάσει για τα κατορθώματά του, καθώς οι σκηνές δέλεαρ στερούνται originality και οφθαλμολάγνου κανιβαλισμού, με εξαίρεση ένα κλου που θα πονέσει και θα σφάξει το άρρεν κοινό σε... ευαίσθητη ανατομικά περιοχή! Αλλά... την κράτηση να την κάνετε. Και να μας ξανάρθετε, μη σας χάσουμε από πελάτες!

Γερουσιαστής ζητά απ' τον Θεό να τον φέρει κοντά στην οικογένειά του, κι Αυτός τον ξεπληρώνει με μούσια που δεν ξυρίζονται, μανδύα που δεν ξεφοριέται, και αποστολή που δεν αποφεύγεται: να φτιάξει τη δεύτερη Κιβωτό του Νώε και να σώσει τους πιστούς από επερχόμενο Κατακλυσμό.Και κάπου εκεί βέβαια χάνεται όλο το νόημα της ελεύθερης επιλογής που με τόση μανία περιφρουρούσε το Bruce Almighty (2003) (έστω απλά και μόνο για να στήσει το σιρωπένιο του συναισθηματικό κρεσέντο), και το sequel του μας μεταφέρει από έναν τύπο που μπορούσε να κάνει τα πάντα (σχεδόν) επειδή ήταν Θεός, σε έναν τύπο που δεν μπορεί να κάνει απολύτως τίποτε (σχεδόν), επειδή δεν τον αφήνει ο Θεός. Χμ, αναρωτιέμαι πώς θα το έχουν πάρει αυτό οι αμερικάνικες χριστιανικές οργανώσεις που είχαν ενθουσιαστεί την πρώτη φορά. Όχι ότι έχει και πολύ σημασία, όποιος ψάχνει να βρει θρησκευτικά σχόλια σε όποια απ' τις δύο ταινίες, πρέπει να έχει σοβαρά ζητήματα για κοίταγμα, αλλά είναι ένα θεματάκι που ίσως σε μαγκώσει απ' την αρχή, ίσως πάλι και όχι. Όπως και να 'χει, έχει ένα σωρό άλλα προβλήματα πιο κάτω η ταινία, για την οποία οι Έλληνες μεταφραστές επέδειξαν την άποψή τους κάπου στα μισά της, αποδίδοντας (στη δημοσιογραφική κόπια τουλάχιστον) το "let's finish this sucker" ως "ας τελειώσουμε αυτή τη μαλακία".

Μια μάλλον υπερβολική λεκτική αβρότητα, που κάπως ανατρέπει το "κατάλληλο για όλους" πνεύμα της μαζεμένης ετούτης κωμωδίας δίχως γέλιο, με τις (λόγω ενδεχόμενης επίκτητης χοντροπετσιάς του θεατή) οριακά περισσότερες απ' το ανεκτό προσφυγές στο χιούμορ τουαλέτας (ζωικής προέλευσης, ιδού η πρωτοτυπία της), και τις εσωτερικής κατανάλωσης αναφορές σε προηγούμενες δουλειές των συντελεστών, οι οποίες δεν εξυπηρετούν και πολλά περισσότερα απ' το να είναι απλώς εκεί. Περίπου όπως οι δεύτεροι χαρακτήρες, που δεν εξυπηρετούν τίποτε περισσότερο απ' το να γεμίζουν το κάδρο γύρω απ' τον Carell. Ο οποίος θα μπορούσε άνετα να κουβαλήσει ολόκληρη την ταινία και να κρύψει την συνοχή επιπέδου Διαταραχής Ελλειμματικής Παρατηρητικότητας, αν δεν ήταν απασχολημένος σε όλη της τη διάρκεια, χτίζοντας μια κιβωτό. Και πόσα να κάνεις χτίζοντας μια κιβωτό, σε ένα high-concept σενάριο που δεν κάνει και πολλά περισσότερα απ' το να παρουσιάζει το high-concept του στο πρώτο τέταρτο, και μετά κάθεται πίσω σαν τον Θεό, και το χαζεύει να πνίγεται σε έναν κατακλυσμό αμηχανίας; Ήδη ο άνθρωπος κόβει και χτυπάει τα δάχτυλα των δυο χεριών του, περισσότερες φορές απ' όσες μπορεί να μετρήσει με τα δάχτυλα των δυο χεριών του...

Ευυπόληπτος επιχειρηματίας με alter ego που ξυπνά τον serial killer μέσα του αντιμετωπίζει δύο μεγάλους μπελάδες που πάνε αγκαζέ με τις νευρώσεις της μέσης ηλικίας: η κόρη του ανακοινώνει πως είναι έγκυος (η πιθανότητα να ευθύνεται για δολοφονική ενέργεια αποσιωπάται...), ενώ ένας αυτόπτης μάρτυς στον τελευταίο διπλό φόνο που διέπραξε του ζητά να τον μυήσει στο όλο "άθλημα"!Προτού συνειδητοποιήσεις πως όλος αυτός ο τραγέλαφος είναι συγκεντρωμένος στο ίδιο σενάριο, η σεκάνς όπου ο διπολικά psycho Kevin Costner συνομιλεί με τον πλέον ορατό "εαυτό" του (στο πρόσωπο του William Hurt!), σε έχει πείσει ανησυχητικά για τον όλεθρο που πρόκειται ν’ ακολουθήσει... Όλως περιέργως, το εγχείρημα, που θα μπορούσε να συντηρήσει με τα subplots του κανονική περίοδο τηλεοπτικής σειράς με περιθώρια ανάπτυξης και για συνέχεια, καταφέρνει και επιπλέει πάνω στους αυτοσαρκαστικούς τόνους ιστορίας και ατακών, διατηρώντας ένα κάποιο μπριόζο φλερτ με το νουάρ. Η αστοχία στη μακαβριότητα του χιούμορ χρεώνεται με άνεση στην καθοδήγηση του καστ, που παίρνει την υπόθεση αρκετά στα σοβαρά και επιδιώκει να θέσει προβληματισμούς ψυχαναλυτικού επιπέδου, οι οποίοι διώκονται μέσω του σχετικού τζέρτζελου ανατροπών. Από πλευράς σεναρίου, οτιδήποτε περιστρέφεται γύρω από την Demi Moore σκάει σαν φούσκα στο κενό, σε αντίθεση με την "it runs in the family" εξιχνίαση της διπλής ζωής της θυγατέρας. Στις πιο αβανταδόρικες στιγμές του φιλμ, όπου ο κύριος Brooks βγαίνει σε τσάρκα με τον "μαθητή" του, ο Bruce A. Evans καταφέρνει (έστω κι από λάθος) να υπογραμμίσει σαρδόνια την κρίση του απέναντι στη μη ενοχοποίηση των εγκλημάτων του αστισμού και της πανάκριβης βιτρίνας του. Φτηνός εντυπωσιασμός η... ψαλιδιά κοντά στο φινάλε κι άδικος κόπος από τον σκηνοθέτη, διότι η ετυμηγορία έχει ήδη επιτρέψει στον ήρωά μας να κυκλοφορεί αλώβητος, ελεύθερος ηθικής και τόσο γλυκά αρρωστημένος, σε βαθμό εξιδανικευμένης ταύτισης.

Μάγος β΄ κατηγορίας με ακόμη χειρότερη σταδιοδρομία σε ξενοδοχεία του Las Vegas παρακολουθείται στενά από πράκτορες του FBI, οι οποίοι θα βασιστούν σε κρυφό του χάρισμα ώστε να προλάβουν τρομοκρατικό χτύπημα με πυρηνικά όπλα στο Los Angeles!Κρατήστε τα «σοφά» τελευταία λόγια του Nicolas Cage ("Here’s a thing about the future. Every time you look at it, it changes. Because you looked at it. And that changes everything else!") από άλλη μια καταστροφική μεταφορά έργου του Philip K. Dick στη μεγάλη οθόνη. Ο χαρακτήρας που υποδύεται μπορεί και βλέπει το μέλλον. Για την ακρίβεια, μόλις μέχρι δύο λεπτά αργότερα επί του παρόντος χρόνου. Εγώ, πάλι, θα ήθελα να βλέπω μέχρι ενενήντα έξι λεπτά αργότερα, έτσι ώστε να μη βίωνα ποτέ τούτο το εξευτελιστικό δράμα αυθαιρεσιών και ασυγχώρητης έκθεσης ταλέντων που, έστω, προσφέρει γέλιο ως αυτο-παρωδία, αν και δεν ήταν αυτές οι προθέσεις, σας το ορκίζομαι εγώ και πιθανότατα ολόκληρο το καστ που παίζει... στο γάμο του Καραγκιόζη. Η λακωνικά μονολιθική έκφραση του Cage θα αυξήσει τα ποσοστά μίσους προς το πρόσωπό του, η Jessica Biel δεν θα ξυπνούσε το ενδιαφέρον ακόμη κι αν έκανε τούμπες γυμνή επάνω σε πυρηνικές (φαντασίωνε φαλλικά σύμβολα εσύ...) κεφαλές, ενώ η Julianne Moore περιφέρεται με αλεξίσφαιρο χιούμορ, υποδυόμενη ελάχιστα πειστικά το κακό σκυλί του Νόμου. Ακόμη μεγαλύτερη εντύπωση (αν σκεφτεί κανείς πως έχει σκηνοθετήσει κι έναν James Bond) προκαλεί η αφλογιστία του Lee Tamahori στις σκηνές δράσης, όπου εφεδάκια, αυτοκίνητα, ελικόπτερα, κατολισθήσεις κι εκρήξεις σκοντάφτουν στα πόδια του καστ μπας και επέλθει ο απαιτούμενος ορυμαγδός. Όνειρα γλυκά ως την επόμενη παράσταση...

Η έφηβη Pauline με χτένισμα της εποχής και αθλητικό μαγιό προσπαθεί να μυηθεί στα ερωτικά παιχνίδια των μεγάλων κατά τη διάρκεια των διακοπών της παρέα με τη διαθέσιμη ξαδέρφη της.Ίσως η πιο ενδιαφέρουσα ταινία της σειράς Comédies et Proverbes, που έχει ως επίγραμμα ένα γαλλικό γνωμικό του τύπου "η σιωπή είναι χρυσός", εναλλακτικά "μην κάνεις τον έξυπνο" κτλ. Με σιγουριά, έχει την πιο μυστηριώδη πρωταγωνίστρια, την Pauline που είναι ακόμη στη δίβουλη φάση ανάμεσα σε παιδί και γυναίκα συγχρόνως ως ηθοποιός και ως χαρακτήρας, κάτι που την κάνει απίστευτα γοητευτική, αφού ξεφεύγει από κάθε προβέψιμο τύπο. Όπως το συνηθίζει ο Rohmer η περίπλοκη γυναικεία ψυχολογία ορίζει τον άξονα της ταινίας, σε δυο αντιθετικές εκφάνσεις της: την ανήλικη, άμαθη, γήινη πλευρά της και τη ώριμη, πλην όμως νεραϊδένια και απόκοσμη. Η Amanda Langlet συγκρούεται σε όλα σχεδόν --συμπεριφορά, παρουσιαστικό και κοσμοθεωρία-- με την τακτική ξανθομαλλούσα του σκηνοθέτη Arielle Dombasle. Και οι δυο, τουλάχιστον, καταφέρνουν να συγκροτηθούν, έστω και ύστερα από μια ήττα. Οι άντρες είναι αυτοί που εμφανίζονται αδύναμοι, φτερά στον άνεμο της περίστασης και της σπίθας του πόθου τους. Αφήνονται να τους επιλέξουν και ασφυκτιούν κάτω από τα γυναικεία δεσμά, ή τρέχουν σα τα σκυλάκια, μήπως και το αντικείμενο του πόθου τους, χαρίσει την αγάπη του. Η επιβολή της λογικής στα συναισθήματα είναι λέξη άγνωστη γι' αυτούς.

Γραφικό entourage σε καλοκαιρινή παλέτα από λευκό, μπλε, πράσινο εξυπηρετεί με ζωντάνια ως background για το ερωτικό γαϊτανάκι που όμως δεν ξεμπλέκεται εντέλει. Απλώς οι παίκτες αποχωρούν με μικρά πηδηματάκια.

Η Rosebud σας προσκαλεί στην Avant Premiere της κωμωδίας Ο Κολλητός Μου. Τη Δευτέρα 9 Ιουλίου στις 11 το βράδυ στο ΑΜΟΡΕ, στο Πολύγωνο.

Το τελευταίο trailer του τελευταίου μέρους της τριλογίας του Bourne κυκλοφόρησε χτες στην Apple. Προσθέτοντας αυτοκίνητα στα κυνηγητά με πόδια και μοτοσυκλέτες, και βιβλία στα κοπανητά με χέρια του teaser. Αλλά κυρίως την αποκάλυψη ότι ο Jason όχι μόνο αποκτά το "entire playbook" του Operation Treadstone αλλά και "θυμάται, θυμάται τα πάντα". Και δε πρόκειται να συγχωρήσει τίποτα, όπως προσθέτει η ατάκα του ενός από τα δυο ασπρόμαυρα πόστερ που βγήκαν πριν καναδυό βδομάδες για διεθνή κατανάλωση (και σε κοιτάνε σκοτεινά ήδη και στις ελληνικές αίθουσες).

Σε όλα αυτά πρόσθεσε επίσης ότι ο αμερικάνικος τόνος προώθησης του φιλμ είναι πιο μπλε και πιο κουνημένος, σύμφωνα με τις δικές του αφίσες, και στην παράδοση της χοροπηδηχτούλας κάμερας που έκανε mainstream η τριλογία και κλείνει μάλλον μαζί της τον κύκλο της, αφού η γενική παραδοχή είναι ότι έγινε κατάχρησή της για να κρύβονται αδυναμίες και να δημιουργούνται τεχνητά εντάσεις (και τάσεις εμετού ενίοτε). Και να περιμένεις η σειρά που επανακαθόρισε τις κατασκοπικές ταινίες να κλείσει στο επίπεδό της, όπως αγωνιά να σου δείξει το τρέιλερ αραδιάζοντας όλα της τα εμπορικά σήματα. Και να μη περιμένεις, όπως συνήθως και ακόμα περισσότερο, πολλά στοιχεία από το βιβλίο αφού θεωρείται και το χειρότερο από τα σχετικά του Ludlum, γραμμένο μετά τη καταστροφική μίνι σειρά The Bourne Identity (1988) που έθαψε, προσωρινά, τα άλλα δύο.

Ε και επειδή τίποτα δεν είναι οριστικό, μπορείς να περιμένεις σε καμιά δεκαριά είκοσι χρόνια καμιά ακόμα συνέχεια, με τον Matt Damon να έχει τελειοποιήσει την τεχνική (χρήσης όπλων συνέχεια στα χέρια ώστε στο τέλος να τα υποκαθιστά οτιδήποτε) του Kali σε τέτοιο βαθμό, ώστε να βγάζει λαγό από το καπέλο του και να κοπανάει με τις πατούσες του (λαγού) τις μύτες των αντιπάλων. Υποψήφια ονόματα είναι Jason Bourne (σκέτο) ή The Bourne Legacy όπως το τέταρτο βιβλίο (της τριλογίας) που δεν ολοκλήρωσε ποτέ ο συγγραφέας (αλλά κυκλοφόρησε φυσικά).

Με την ανακοίνωση της συμμετοχής του φιλμ στη Βενετία, και την έξοδο του trailer στις αμερικάνικες αίθουσες πριν το ψιλοθαμμένο από την κριτική γυναικείο Evening (2007) της, η Focus παρέδωσε τον προπομπό του Lust Caution (2007) και στην ψηφιακή δημοσιότητα. Η Ποθοπροφύλαξη είναι η πρώτη δουλειά του Ang Lee μετά το διαβόητο βουνό, και βασίζεται επίσης σε γραπτό λόγο, αυτόν της Eileen Chang, γύρω από μια ιστορία περίπου τόσο πρωτότυπη όσο και το μίσος δισεκατομμυρίων Κινέζων για την Ιαπωνία. Φωτογραφημένη από τον Rodrigo Prieto που φαίνεται να έχει ακόμα περισσότερες οσκαρικές πιθανότητες φέτος με το να καταφέρνει να κάνει ξεχωριστό ταϊβανέζικο σκηνικό Σανγκάης εποχής, η πρωτάρα πρωταγωνίστρια Tang Wei παίζει μια πρωτάρα κατάσκοπο που δε περιμένει να τη βιάσει κανένας ιαπωνικός στρατός κατοχής αλλά προσφέρεται εθελοντικά και με συναίσθημα. Και με αποστολή φυσικά.

Το φιλμ είναι ακόμα σε post-production αλλά οι Ταϊβανέζοι κριτικοί το έχουν φορτώσει ήδη με χρυσά Λιοντάρια, σύμφωνα με τον πάντα ψαγμένο Δελτίο Τύπου. Ενώ ο σκηνοθέτης που το ολοκληρώνει στη Νέα Υόρκη, μάλλον δε θα αφήσει καθόλου την πόλη, αφού το τρίτο του συνεχόμενο δημιούργημα για την Focus θα μεταφέρει στο Brooklyn το θεατρικό Un Petit Jeu sans Conséquence (που έχει γίνει ήδη ταινία στη Γαλλία).

Αν δεν έχεις καμιά σαρανταετία στην πλάτη σου, μπορεί ο τίτλος United Artists να μην σου λέει και πολλά, ή τουλάχιστον όχι τόσα όσα τα ονόματα James Bond, Ροζ Πάνθηρας και Rocky Balboa που είχε φέρει στην οθόνη στα μέσα του περασμένου αιώνα, ή αυτό του Michael Cimino που την ξετίναξε με το Heaven's Gate (1980), την φόλα follow-up του Ελαφοκυνηγού (1978). Αν έχεις όμως λίγη υπομονή, μπορεί και ν' αρχίσει να σημαίνει κάτι, με τις φιλοδοξίες που έχει γεμίσει την UA το δίδυμο Cruise/Wagner απ' όταν σκήνωσε στις προεδρικές της πολυθρόνες τον περασμένο Νοέμβρη, και τώρα ετοιμάζει να βγάλει (υπό την αιγίδα του μέχρι πρότινος νταβατζή της εταιρείας, MGM) την πρώτη της ταινία στις αίθουσες, με ξεκάθαρο στόχο τις υποψηφιότητες των ερχόμενων Όσκαρ.

Και με Meryl Streep, Tom Cruise και Robert Redford σε πρωταγωνιστικούς ρόλους και τον τελευταίο και σε καρέκλα σκηνοθέτη ιστορίας αντιπολεμικής ψιλοσπονδυλωτής (που είναι πολύ της μόδας) για τον πόλεμο στο Αφγανιστάν (που είναι πολύ της μόδας), είναι μάλλον απίθανο να μην πιάσει θέση στις σοβαρές πεντάδες όταν έρθει η ώρα. Το teaser (που κυκλοφόρησε στο Moviefone) το ίδιο βέβαια φαίνεται πολύ βαρύ κι ασήκωτο και κομματάκι παραφορτωμένο με Tom Cruise σε ρόλο γερουσιαστή συνεντευξιαζόμενου απ' την Meryl Streep, αφήνοντας απ' έξω το κομμάτι των πιτσιρικάδων μαθητών του Redford που πάνε στον πόλεμο για να σώσουν τη φλεγόμενη Ρώμη του ρητού. Αλλά φαντάζομαι είναι επειδή για την ώρα αρκούνται στο έντονο μουσικό θέμα, και κρατάνε για αργότερα όλες τις μεγάλες σκηνές με τα κανόνια, τις εκρήξεις, τα ελικόπτερα και τα κυνηγητά του Cruise με τους άπλυτους τρομοκράτες που θέλουν με τις περίεργες προφορές τους να καταστρέψουν τον Αμερικάνικο τρόπο ζωής. Α όχι, αυτό είναι απ' το Mission Impossible. Χμ…

Το μεγάλο horror movie του φετινού καλοκαιριού, προτού δουν όλοι οι υπόλοιποι τεράστια τρύπα στον τρομο-προγραμματισμό της εποχής και χωθούν να την καλύψουν όπως ξαναματάπαμε, ήταν το Hostel: Part II (2007) στην Αμερική. Στα χαρτιά τουλάχιστο, αφού στα ταμεία δε κατάφερε να κόψει συνολικά ούτε τα $19μισι εκατομμύρια του πρώτου σαββατοκύριακου του πρώτου μέρους, που είχε ανοίξει και Γενάρη πέρσι. Με συνέπεια, ο Eli Roth να ανακοινώσει το τέλος του τρόμου για ενηλίκους, κατηγορώντας όποιον έβρισκε μπροστά του και κυρίως τη πειρατεία και τους κριτικούς (αφού όλοι όσοι πέρασαν τα δεκα- χρόνια τους, και ειδικά οι κριτικοί που δε μπορούν να τις δουν πουθενά αλλού, ξημεροβραδιάζονται στα διαδίχτυα κατεβάζοντας ταινίες). Με αποκορύφωμα ένα θέμα στο blog του που φαίνεται να κατέβασε μετά. Ακολούθησε, στη βιομηχανία, συζήτηση-φωτιά όπου έβαλε ο καθένας τον κώλο του (όπως θα 'λεγε ο cinemad), λαδωμένη από τα $20 μύρια ανοίγματος του PG-13 1408 (2007). Με μόνο πρακτικό αποτέλεσμα, η Fox ως γνήσιο κομματάκι της αχόρταγης αυτοκρατορίας του Murdoch και υπεύθυνη για την καρακαταλληλότητα των δεύτερων Τεσσάρων Φανταστικών και των τέταρτων Φανταστικών Σκληρών να σπεύσει, κατά τα φαινόμενα, να ευνουχίσει το ατίθασο τέκνο της, θεωρώντας ότι τα $48 εκατομμύρια εισπράξεων και τα με διαφορά περισσότερα φετινά εύσημα του χώρου των 28 Βδομάδων Μετά (2007) δεν είναι αρκετά για να κρατήσει την Fox Atomic μακριά από τη μεγάλη πίτα του χαρτζιλικιού των τινέιτζερς.

Η ειρωνεία είναι ότι η ρίζα του κακού (ψόφου του σοβαρού εμπορικού τρόμου) είχε και καλή δημιουργική βάση να στηριχτεί αυτή τη φορά αλλά και εξαιρετικό προχωρημένο marketing, ακριβώς όπως το Grindhouse (2007) που ακολούθησε στον πάτο του μποξόφη. Τα πόστερ (ενορχηστρωμένα από τον brilliant συμπρόεδρο marketing της Lionsgate, Tim Palen) έσπρωξαν τα όρια της MPAA παίζοντας με το τι μπορεί να δει όποιος έχει.. ευδιάθετη φαντασία, τα τρέιλερ το παίζαν τι είδε ο Γερμανός τουρίστας αφήνοντας τα υπονοούμενά τους για την ηθη-κή καθυστέρηση της ηπείρου στην οποία σκόνταψε ο Κολόμβος, και ο Eli Roth έβγαλε την αλά Ben Stiller χαμογελαστή φάτσα του και την τεράστια παλαμάρα του σε όλα τα media και τα σαλόνια. Και λέω ειρωνεία γιατί, όπως είχα γράψει αναλυτικά πριν πάνω από ένα χρόνο και είναι φανερό από ατάκες τύπου "the masterpiece of our times" που λείπουν τώρα από την προώθηση και έχουν γίνει επαναλαμβανόμενο ανέκδοτο στα σχόλια όλων των σελίδων του χοντρού που τις ξεστόμισε, το (δεύτερο) φιλμ πλήρωσε τις αμαρτίες του πρώτου. Δεν μπορείς να κοροϊδεύεις τόσους συνέχεια, και ειδικά σε ένα χώρο που γενικά έχει τόση νοημοσύνη και ανοιχτομυαλιά όση λείπει από αυτούς που τον περιφρονούν ή (νομίζουν ότι) τον χειραγωγούν.

Στην Ελλάδα, όπου τέτοια κύματα φτάνουν με καθυστέρηση χρόοονων και οι περισσότερες προωθήσεις ξέρουν ότι δίκτυο είναι αυτό το πράμα που στέλνει γρήγορα γράμματα και συχνάζουν πιτσιρίκια αντί για τα ουφάδικα, το σίγουρο είναι ότι τα κρέατα που τάισαν τους πεινασμένους για εικόνες της και αποτελούν το ένα από τα τρία επίσημα πρόσωπά της, είναι εδώ απαράδεκτα εντόσθια, και η ταινία έχει σταυρό την "Συνέχεια της Παράνοιας" στην ετικέτα και μια Κοκκινοσκουφίτσα απέναντι σε σέξι Λύκο στο περιτύλιγμα. Τώρα αν οι σταυροφόροι της έχουν υπόψη τι λόφο έχει ήδη ανεβεί και σε τι ιθαγενείς τη φέρουν, παραμένει αδιευκρίνιστο. Κρίνοντας από την αποστειρωμένη.. παράνοια, το κοινό-στόχος είναι είτε λάθος είτε ηθελημένα λάθος. Είτε και αποδεδειγμένα ηλίθιο ίσως, όρκο δε παίρνω.

O David Cronenberg έχει πατήσει τα 64. Και έχει να κάνει ταινία που να βλέπεται - χωρίς να θέλεις να βάλεις τα γέλια ή να τα πάρεις στον εγκέφαλο αλά Scanners (1981) - από το 1996 (τσέκαρε τη φιλμογραφία του ΤΩΡΑ!). Πολλοί θα διαφωνήσουν. Με την ίδια λογική, ο καθένας από εμάς έχει στόμα και κώλο. Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα της ημερός...

Το νέο του πόνημα, που πρόκειται να κάνει την φεστιβαλική του πρεμιέρα στο Toronto στα μέσα του Σεπτέμβρη, έχει για τίτλο το Eastern Promises, αλλά, βλέποντας το trailer, το μόνο για το οποίο μπορεί να υπόσχεται είναι η «βρόμα» από Dirty Pretty Things (2002), εξαιτίας σεναριογράφου (Steven Knight) και location (Λονδίνο). Τα τατουάζ που, προφανώς, παίζουν κάποιο ρόλο κλειδί στην ταινία είναι το μοναδικό στοιχείο από την παλαιότερη εμμονή του Cronenberg με τη «γεωγραφία» του σώματος, ενώ ο Viggo Mortensen με ρωσική αξάν δίνει νέα διάσταση στο άκουσμα διαλόγου ως γαργάρα (μια μέρα θα τον δούμε και σε ταινία του Αγγελόπουλου, να μου το θυμηθείτε...). Οι περισσότερο δύσπιστοι και φιλικά προσκείμενοι προς το σινεμά του Καναδού ψυχάκια ας ρίξουν και μια ματιά στο τρίλεπτο φιλμάκι που υπέγραψε για τα 60 χρόνια του Φεστιβάλ των Καννών φέτος, από τη σειρά Chacun son Cinéma (με τον ελάχιστα πομπώδη τίτλο... At the Suicide of the Last Jew in the World in the Last Cinema in the World) και ας προσευχηθούν γι’ αυτόν.

Ο John McClane επιστρέφει, για να σώσει την Αμερική από έναν απολυμένο δημόσιο υπάλληλο που έχει χακέψει τα συστήματα που άλλοτε προσπαθούσε να ενισχύσει. Πίσω του σέρνει τον πιτσιρικά απ' τις διαφημίσεις των Mac.
Δώδεκα χρόνια έχουν περάσει απ' την τελευταία δημόσια περιπέτεια toy McClane, και τίποτα δεν έχει αλλάξει στον εκτελεστικό κλάδο της Αμερικής: όσοι άνθρωποι του Νόμου είναι αρκετά υψηλόβαθμοι για να ξέρουν κάτι χρήσιμο, είναι και αρκετά ηλίθιοι ώστε να μην ξέρουν ότι αν το χρησιμοποιήσουν, θα λύσουν μια ολόκληρη τρομοκρατική απειλή μεγέθους Αρμαγεδώνα στο πρώτο μισάωρο, χωρίς να χρειαστεί να βάλουν τον σκληροτράχηλο ντετέκτιβ να θυμάται τις εποχές που είχε δυο τρίχες παραπάνω στο κεφάλι του. Όχι πως έχει ανάγκη δηλαδή, ούτε ο McClane, ούτε ο Willis, που στα 52 κρατιέται όσο καλά χρειάζεται, για να μην έχει κανένα φόβο ντροπιαστικών κυνηγητών με την αρθρίτιδα, τύπου Firewall (2006) και The Sentinel (2006). Με επίγνωση της μυθολογίας του και της θέσης του στο φιλμικό γίγνεσθαι, συγκρατημένες φιλοδοξίες, συγκινητικές προσπάθειες για πολιτικό σχόλιο και μερικές ζορισμένες αναφορές στο παρελθόν του ήρωα, το σενάριο του Mark Bomback δίνει στον Wiseman όση πλοκή χρειάζεται για να επιδείξει τις (ανατριχιαστικά σπουδαίες) ικανότητές του στον Michael-Bay-σμό (κομπλέ με τις υστερικές εξάρσεις στη δράση) και να γεμίσει δύο ώρες και κάτι με αγνή διασκέδαση της ποικιλίας του λούνα παρκ, με ασταμάτητο ρυθμό, δυνατή δράση χαριτωμένο χιούμορ και αμερικάνικη αντρίλα, αναβιώνοντας επάξια έναν θρύλο της αμερικάνικης δράσης, χωρίς όμως να τον πηγαίνει και πουθενά παραπέρα. Καταφέρνει πάντως να αποσαφηνίσει, ότι σε μια μάχη John McClane εναντίων Jack Bauer, θα κέρδιζε με άνεση ο πρώτος, γιατί έχει καλύτερες ατάκες να πει μετά. Έστω κι αν δεν τα πηγαίνει πολύ καλά με τα ψηφιακά.

Πάντοτε ύποπτος για τις Αρχές σε σχέση με τη μυστηριώδη δολοφονία της γυναίκας του, ο Alexandre βλέπει τον εφιάλτη να ζωντανεύει ξανά, οκτώ χρόνια μετά, καθώς τα πτώματα πληθαίνουν ξαφνικά στο φάκελό του. Περισσότερο οδυνηρά, όμως, θα είναι τα e-mails που λαμβάνει στον υπολογιστή του από... εκείνη! Είναι δυνατόν να ζει; Γιατί κρύβεται; Ποιους φοβάται ακόμη περισσότερο κι από τον... θάνατό της;Προφανέστατα, δεν πρόκειται να πω τίποτε παραπάνω σε κανέναν, παρά να δώσω κι εγώ τις ευλογίες μου για αυτό το αρκούντως μεστό σε πλοκή και twists θρίλερ του ηθοποιού Guillaume Canet, που κάπου καταφέρνει ν’ ασκήσει και κριτική στην υποκρισία της γαλλικής μπουρζουαζίας, ενώ παράλληλα τρέχει με χίλια για ν’ αποδείξει την αθωότητά του. Μεγάλη γκάμα υποστηρικτικών β’ ρόλων, ένας σεναριακός σκελετός που δεν δύναται να καταρρεύσει (κι ας υπερ-φορτώνεται από λεπτομέρειες όταν πρέπει να πει όλη την αλήθεια), φινέτσα και επαγγελματισμός στη σκηνοθεσία που ξεπερνούν τα όρια της όχι και τόσο ανταγωνιστικής στο είδος Ευρώπης, προσεγμένη ηχητική μπάντα κι ένας François Cluzet ως ηγετική φιγούρα που μεταπηδά με απίστευτη ευκολία από την τραγωδία της ερωτικής απουσίας σε μαραθώνιους ζωής και θανάτου, είναι μερικά από τα ατού που θα σε κάνουν να θέλεις να μοιραστείς το Ne le Dis à Personne με το μαζικό, mainstream κοινό. Η αμηχανία του Canet στο πως πρέπει να κλείσει το φιλμ, με αλληλοσυγκρουόμενα flashback και μελό νότες που σέρνουν τη συνολική του διάρκεια στο πλήρες δίωρο, είναι το μπούμερανγκ. Όπως και να’ χει, απόλαυσέ το τώρα και... φοβού το αμερικανικό remake!

Τα ξημερώματα της 5ης Ιουνίου του 1968, στο ξενοδοχείο Ambassador του Los Angeles, ο τότε Γερουσιαστής των ΗΠΑ, Robert F. Kennedy, δολοφονήθηκε. Αυτή είναι η ιστορία 22 ανθρώπων που ήταν εκεί, και άλλαξε η ζωή τους.
Υπάρχει ένα αξιόλογο εύρημα σε τούτο το ηρωικό μανιφέστο των Δημοκρατικών, το οποίο σκηνοθέτησε ο Emilio Estevez (της «δηλωμένης» οικογενείας ψηφοφόρων των Penn): ο Robert F. Kennedy απέχει σχεδόν ολοκληρωτικά από το φιλμ, κι ας το έχει βαπτίσει ως το τιμώμενο πρόσωπο! Πέραν της αρχικής σύλληψης, που σε απομακρύνει άμεσα από το να δεις την ταινία ως βιογραφία, ο Estevez καταφέρνει να περάσει υπογείως και εμπνευσμένα το αλληγορικό μήνυμα της μη εξουσίας, της απουσίας ενός καθοδηγητή ο οποίος θα ενώσει την Αμερική σα μια πατρίδα και θα αποβάλλει από τους πολίτες της το αίσθημα του όποιου φόβου. Εννοώντας πως αυτό δεν αφορά μονάχα στα 1968...

Ξεχνώντας τον μυθικό... απόντα, το Bobby μπορεί να ειδωθεί σαν ένα μωσαϊκό εποχής και χαρακτήρων (ούτε λίγο ούτε πολύ, μιλάμε για 22 πρόσωπα!) που αναπολεί τα χρόνια της αμφισβήτησης και μιας Αμερικής περισσότερο ακτιβιστικής, κάνοντας διαρκώς παραλληλισμούς με επίκαιρα προβλήματα (από τους πολέμους της... εξωτερικής πολιτικής μέχρι την οικολογική απειλή και την εκμετάλλευση των παράνομων μεταναστών του Μεξικό) τα οποία δεν έχουν βρει επίλυση σχεδόν τέσσερις δεκαετίες αργότερα. Ο σκοπός αγιάζει, προφανώς. Αλλά εδώ είναι σινεμά και όχι leaflet γεμάτο με προεκλογικές υποσχέσεις. Μέσα στο δίωρό τους, οι περισσότεροι από αυτό το ναρκισσιστικό ensemble καστ υπολειτουργούν ή ασφυκτιούν στην προσπάθειά τους ν’ αποκτήσουν στοιχειώδη οντότητα αλλά και να σχολιάσουν από τη δική τους ταξική προέλευση τα αίτια του αποπροσανατολισμού μιας ολόκληρης χώρας. Οι ρόλοι μετατρέπονται σε cameo - έρμαια που θυμίζουν τους επιβάτες του οποιουδήποτε Airport (1970) (για πόσους μπορεί να νοιαστεί το πλήρωμα καμπίνας, δηλαδή... εσύ;), αφήνοντας μονάχα το περιθώριο να αναμένουμε την προαναγγελθείσα (από την Ιστορία) καταστροφή του φινάλε δίχως κάποια συγκινησιακή συμμετοχή.

Οι φίλοι του ρετρό θα βιώσουν τη σχετική ανάταση, νύχια, μαλλιά και make-up φλερτάρουν ακόλαστα με το διαχρονικό camp και, αν το Bobby μιλούσε για το σήμερα, πιθανότατα να έκλεινε με κονσέρτο της Barbra Streisand υπέρ του προεκλογικού οβολού της κυρίας Hillary. Σε περίπτωση απόπειρας δολοφονίας της, δηλαδή, σας έχω έτοιμο το σενάριο!

Το κείμενο είναι του cinemad αλλά δεν το υπογράφει γιατί του κάνει πόλεμο η ΔΕΗ.