Στην έξαρση του ιού που μετατρέπει ανθρώπους σε εξαγριωμένους από την πολύ τηλεόραση πιθήκους, άντρας παρατάει τη γυναίκα του για να σωθεί. 28 Εβδομάδες Μετά..Οι φορείς του ιού έχουν πεθάνει από την ασιτία αφού, όπως ξέρεις από τη προηγούμενη ταινία, η δίψα τους για αίμα και η πείνα τους για ωμή σάρκα παραμένουν ακόρεστες, κατά πάσα πιθανότητα από την μετάλλαξη του (ιού) στην επαφή του με μοντέλες που ξερνάνε μετά από κάθε βουλιμική έκρηξη. Και κάποιες περιοχές του ερημωμένου Λονδίνου εποικίζονται, κάτω από την επίβλεψη αμερικάνικων στρατευμάτων. Κάτω από παρόμοια επίβλεψη, χολιγουντιανών στρατιών επαγγελματιών και δολαρίων, το σενάριο έχει την πολυτέλεια να μη χρειαστεί να καταφύγει στην ύπαιθρο αυτή τη φορά, μετά την αναπόφευκτη δεύτερη εμφάνιση των φτεροπόδαρων ζόμπι. Αλλά να μετατρέψει τα μακρινά δυσοίωνα χρωματοφιλτραρισμένα πλάνα της αγγλικής πρωτεύουσας από τις 28 Μέρες Μετά, σε γυρίσματα σε κάθε σημείο της κάτι Βδομάδες αργότερα.

Πολύ μελετημένα λοιπόν ολόκληρο το φιλμ υιοθετεί τα στοιχεία που κάναν το προηγούμενο του Danny Boyle σημείο αναφοράς, την ιδέα, τη φωτογραφία, τη μουσική, και τα χρησιμοποιεί, μερικές φορές ακέραια όπως στο ηχητικό θέμα κάποιων σκηνών, τόσο για να σε έχει ήδη προετοιμασμένο για βουτιά στον τρόμο, όσο και για χορτάσει αυτή την όρεξη που σου είχε ανοίξει ο σκηνοθέτης του τρομο-ριμπούτ. Στη σκηνή της αρχής, για παράδειγμα, όχι μόνο περιμένεις πότε θα αρχίσει το τσιμπούσι των ζόμπι με μενού την ομάδα ανθρώπων που ετοιμάζεται να δειπνήσει, αλλά ήδη σου 'χει σφιχτεί και το στομάχι με τον κεραυνοβόλο αδίστακτο τρόπο που θα το κάνουν. Και στη συνέχεια, οι αλλαγές στο ρυθμό, τα παιχνίδια με την κάμερα και τα αντικείμενά της (που φωνάζουν αναφορά σε προχωρημένα first person shooters), και τα πραγματικά επικά πλάνα (με τη δυνατότητα να ζουμάρουν και να ξεζουμάρουν όποτε θέλουν σε κατακρεουργήματα μολυσμένων από ελικόπτερα) ποτέ δε προδίδουν αυτή την αίσθηση, αλλά αντίθετα την ενισχύουν με τον απροσδόκητο τρόπο που ξεφορτώνονται τους χαρακτήρες.

Συνεχίζοντάς τες σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα και υποδειγματικά μέχρι το τέλος αναπάντεχα, οι 28 Βδομάδες Μετά ξεφορτώνονται τον λυρισμό, τις πρασινάδες και τα σεναριακά πρασινάλογα των Ημερών κάνοντάς τες να μοιάζουν περίπου οίνου και ρόδων.

Ορεξάτος ψάρακας του FBI με μεγάλες φιλοδοξίες στο χώρο της αντικατασκοπίας, αναλαμβάνει undercover προσέγγιση και παρακολούθηση παλιάς καραβάνας με θρυλικό ιστορικό ενάντια στους Ρώσους, τον οποίο το Γραφείο υποπτεύεται ως υπεύθυνο για τη μεγαλύτερη παραβίαση εθνικής ασφάλειας στην ιστορία των ΗΠΑ.Περισσότερο δράμα χαρακτήρων παρά το κατασκοπικό θρίλερ που αφήνει το trailer (ή ο generic ελληνικός τίτλος) να εννοηθεί ότι είναι, το Breach ταιριάζει τόσο με follow up της πρώτης δουλειάς του Billy Ray, μεταφέροντας την αναζήτηση των πηγών και των ορίων της διαστρέβλωσης της προσωπικής ευθύνης απ' τη δημοσιογραφία του Shattered Glass (2003) στον πολύ πιο δαιδαλώδη χώρο των κυβερνητικών μυστικών, όσο και με αμερικάνικη αντιπρόταση στην γερμανική εξερεύνηση των οικογενειακών παραδόσεων του Sommer '04 (2006) που βγαίνει την ίδια μέρα στις αίθουσες. Και σαν follow up, είναι ένα θαρραλέο βήμα μπροστά, που βάζει τον δημιουργό του σε πιο επικίνδυνα και σκοτεινά μονοπάτια, τα οποία αυτός καταφέρνει να διαβεί αποτελεσματικά, κρατώντας τον μίτο του όσο πιο απλό γίνεται χωρίς να τον υπεραπλουστεύει, ενώ παράλληλα βελτιώνει το σκηνοθετικό του στιλ και τη διαχείριση της ατμόσφαιρας, των ηθοποιών και των χρόνων. Την ίδια ώρα σκάβει και τον λάκκο του όσο πιο κοντά φτάνει στη λύση του μυστηρίου, τρίβοντάς σου ασταμάτητα στη μούρη την άποψη ότι το τρίπτυχο πατρίς – θρησκεία - οικογένεια δεν είναι παρά η μάσκα αυτών που έχουν προδώσει και προδίδουν συνέχεια τα πιστεύω τους. Για να κάνει την μεγάλη ανατροπή δικαιώνοντας τα, μέσω της ηλικιακής αλλά όχι (Θεός φυλάξει) ουσιαστικής ανανέωσής τους, όταν στο τέλος το καλό επικρατεί του κακού κάνοντας χρήση ακριβώς των ίδιων τριών ιδανικών. Το κήρυγμα λέει ότι ο σωστός Αμερικάνος είναι αυτός που βάζει κάτω το κεφάλι και υπηρετεί το αλάνθαστο σύστημα, σίγουρος ότι στο τέλος θα δικαιωθεί κι όλος ο πόνος κι η απογοήτευση θα περάσουν γιατί άξιζαν τον κόπο. Οπότε δεν είναι περίεργο, που συμβαίνει ακριβώς αυτό.

Οι καλοκαιρινές διακοπές χιπιδοειδούς οικογένειας αναστατώνονται, όταν για να προστατέψει την 12χρονη κοπέλα του 15χρονου γιού της, η 40χρονη μητέρα ενδίδει σε ολέθρια σχέση με γοητευτικό 30άρη που συναντούν στις διακοπές τους στα Βόρεια.Ο πατέρας ελάχιστο ρόλο παίζει στην όλη ιστορία, πέραν του εξ αποστάσεως παρατηρητή της, λειτουργώντας μάλλον ως η πιο χαρακτηριστική φιγούρα μιας διαστρεβλωμένης εικόνας της οικογένειας, όπου οι απελευθερωμένοι της δεσμοί μοιάζουν τόσο συμπτωματικοί όσο ας πούμε αυτοί της συγκατοίκησης σε πανεπιστημιακό κοιτώνα. Αναβιώνοντας σε γερμανόφωνη γαλλικούρα μια πιο φρεσκαρισμένη εκδοχή της Πωλίν στην Παραλία (1983) του Rohmer, ο Krohmer (καρμική σύμπτωση απ' το επώνυμο κιόλας) ζωγραφίζει με μεθοδικότητα ένα πορτραίτο της αμφιταλαντευόμενης ψυχρής τευτονικής προοδευτικότητας, που παίζει με τόσο με τον θεατή όσο και με τους ήρωές του. Το υπόγειο χιούμορ εναλλάσσεται με διαρκείς υπονομεύσεις της φιλελεύθερης μενταλιτέ τους με πισωγυρίσματα σε παραδοσιακές αντιδράσεις, μέχρι που αυτό το ενδιαφέρον και διασκεδαστικό γαϊτανάκι, προσγειώνεται άκομψα, όταν φτάνει στην ανατρεπτική φάκα συντηρητισμού της θείας τιμωρίας που έχει στήσει ο εμπνευστής του, οδηγώντας το πια αναπόφευκτα σ' ένα απογοητευτικά αναμενόμενο φινάλε.

Ιερέας που θυμίζει περισσότερο υστερική σαραντάρα γεροντοκόρη αναγκάζει μελλόνυμφο ζεύγος να περάσει από course που οργανώνει ο ίδιος, και μόνο αν το ολοκληρώσουν με επιτυχία θα δεχτεί να τους παντρέψει.Μπορεί οι προσκλήσεις για τους γάμους όσων βιάζονται να προλάβουν το δίσεκτο έτος να δημιουργούν άστατο σωρό στο coffee table, και να αναρωτιέσαι αν μια χαζοκομεντί (ειδικά μία με θέμα την ολοκληρωτική καταστροφή ενός επικείμενου γάμου) είναι καλή ιδέα για να ξεχαστείς λίγο. Αλλά καλύτερα προτίμησε τις λίστες δώρων. Το License to Wed επαναφέρει τις ταινίες για μοναχικές ή παντρεμένες της εποχής που στον Ησαΐα όντως χόρευε η παρθένος, βλέπεις. Και το κοινό του είδους θα θαυμάσει τα κομψά outfits της Mandy Moore που όσο της λείπει σε ταλέντο το διαθέτει σε εμφάνιση και τον natural John Krasinski (του αμερικάνικου The Office), θα γελάσει με τη ψυχή του με τα ρομπότ μωρά που αναλαμβάνει το ερωτευμένο ζεύγος να "φροντίσει" ως ένα ακόμα τεστ αντοχής αλλά και μια σκηνή θεραπείας που θυμίζει περισσότερο εξορκισμό, και θα διαπιστώσει πως ο στρουμπουλός πιτσιρικάς – βοηθός του ιερέα θα μπορούσε να κλέψει την παράσταση αν είχε καλύτερες (ή απλώς καλές) ατάκες. Οι υπόλοιποι θα τη βρουν περισσότερο τρομαχτική παρά αστεία. Στο τέλος όλοι θα συμφωνήσουν ότι αν σε μια κωμωδία με κράχτη τον Robin Williams, το μόνο που σου μένει είναι τα μηχανικά μωρά, ξέρεις ότι κάτι έχει πάει λάθος.

Μοναχική τριαντάρα, αποφασίζει να υιοθετήσει σχιστομάτικο παιδάκι. Ενώ προσπαθεί να του φερθεί με φροντίδα και προδέρμ, αλλόκοτα πράγματα συμβαίνουν, που τελικά θα την οδηγήσουν σε ξέφρενο κυνηγητό μέχρι τη Μογγολία και σε μπερδέματα με τις τοπικές δοξασίες.Ενώ, το τελευταίο βιβλίο του Jean-Christophe Grangé Le Serment des Limbes έγινε δεκτό με χαρές και πανηγύρια στη Γαλλία την περασμένη Άνοιξη, εμείς εδώ καλοκαιριάζουμε με τη μεταφορά στις οθόνες του προηγούμενού του πονήματος. Για όσους δεν τον γνωρίζουν, ο μαιτρ του φανταστικού παρέχει κατ' επανάληψιν υλικό προς κινηματογραφική μεταφορά (Les Rivières Pourpres (2000), Le Pacte des Loups (2001)), πάντα όμως για ηλικίες κάπως πιο δεκτικές ή για θεατές όχι υπερβολικά απαιτητικούς.

Ο Guillaume Nicloux είχε στη διάθεσή του τα περισσότερα ευρώ στην μέχρι τώρα πορεία του, δυο λαμπερές πρωταγωνίστριες και το ελεύθερο να κάνει τις αλλαγές που θεωρούσε απαραίτητες για την ταινία. Έτσι σχεδίασε γυρίσματα σε πρωτόγνωρες τοποθεσίες και χρησιμοποίησε ντόπιους Μογγόλους που πρόσθεσαν σε αληθοφάνεια στο δεύτερο μισό. Η κοντοκουρεμένη και αμακιγιάριστη Bellucci όμως δεν δασκαλεύτηκε καλά για τον κόντρα ρόλο της, και επιπλέον δεν είναι αποκαλυπτική στην αμφίεσή της, άρα έχει ελάχιστο ενδιαφέρον. Η παγερή Deneuve ως σατανική δολοπλόκα είναι αδιάφορη, και μόνο ο μικρός υιοθετημένος αποτελεί ευχάριστη παρουσία. Ακόμη και το ίδιο το σενάριο ενώ δε του λείπουν ούτε το suspense ούτε οι ενίοτε γοργοί ρυθμοί, είναι σχοινοτενές και άνισο στα δυο του μισά, σε βαθμό να φαίνεται ότι το πρώτο προοριζόταν για ψυχολογικό πορτραίτο, αντί για ταινία δράσης. Γι' αυτό, οι Γάλλοι που ξέρουν από Cinéma Fantastique έστρεψαν τον αντίχειρα στο χώμα, και περιμένουν ανυπόμονα τη νέα Grang-o-μεταφορά.

Για να πας μπροστά στη σοουμπίζ, πρέπει λέει να είσαι ανοιχτός στις βίζιτες, κι επειδή θέλουμε να πάμε μπροστά αλλά βαριόμαστε να περιμένουμε, είπαμε να τις ξεκινήσουμε μόνοι μας, εγκαινιάζοντας την νέα ελληνική κινηματογραφική σαιζόν με μια σειρά από επισκέψεις στα γυρίσματα των ταινιών που θα την απαρτίσουν. Και ποιος καλύτερος για να μας κάνει ποδαρικό, απ' τον master του εγχώριου blockbuster, Νίκο Περάκη. Η νέα του ταινία, μοιάζει με μπεργκμανική σύλληψη χτυπημένη στο σέικερ της ελληνικής πραγματικότητας, μαζί με μπόλικες πρέζες καυστικής σάτιρας και χιούμορ με δόντια, μοιρασμένα σε μια ντουζίνα χαρακτήρες σχεδόν, που λειτουργούν σαν ψηφίδες στη σύσταση της εικόνας μιας νεολαίας κληροδοτημένης με προβλήματα απ' τους γονείς της, τους οποίους λατρεύει να μισεί, με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την δική τους ζωή.

Το σενάριο παρακολουθεί ένα κουβάρι παράλληλων ιστοριών με κοινό σημείο τον μεγαλοβιομηχανοπλούσιο Σωτήρη Μάνδρακα που υποδύεται ο Γιώργος Κιμούλης, όπως αυτό ξεδιπλώνεται "κατά την διάρκεια ενός καλοκαιρινού εικοσιτετράωρου, από της φυλακής τα σίδερα στους κυλιόμενους διαδρόμους του Ελ. Βενιζέλος κι από τις παραλίες του Σαρωνικού ως τα βοσκοτόπια του Ψηλορείτη". Σ' όλη αυτή τη διαδρομή εμείς δεν τους ακολουθήσαμε, αλλά ως το Ιασώ που μεταμφιέστηκε σε Μανδράκειο Καρδιολογική Κλινική καταφέραμε να φτάσουμε για να δούμε την Τζούλια Αλεξανδράτου σε δράση, και μετά να βρούμε το δρόμο ως τις εγκαταστάσεις beach volley στο Φάληρο, για να ακούσουμε το τραγούδι που θα μας κολλήσει στον εγκέφαλο όταν αρχίσει η διαφημιστική καμπάνια. Το οποίο εσύ δεν θα το ακούσεις τώρα, αλλά μια άλλη εκδοχή απ' τα κομμένα θα σου την έχουμε, όταν βγει το αυθεντικό στον αέρα. Για την ώρα μπορείς να αρκεστείς στις εικόνες απ' τα γυρίσματα, τις συνεντεύξεις με τις ανερχόμενες Βάσω Καβαλιεράτου και Τζένη Θεωνά, το πρωτοεμφανιζόμενο κινηματογραφικά ταλέντο του Εθνικού, Ανδρέα Κωνσταντίνου, τις σταθερές αξίες των Γιώργο Χρανιώτη και Γιάννη Τσιμιτσέλη, και πάνω απ' όλα τις εύγλωττες χειρονομίες του Νίκου Περάκη. Δεν είναι και λίγα.

Να σκηνοθετήσει τη Monica Bellucci είναι ίσως ένα από τα ανομολόγητα όνειρα κάθε σκηνοθέτη. Να σκηνοθετήσει και την Catherine Deneuve μαζί, είναι λογικά oυτοπία. Ο Guillaume Nicloux δούλεψε με αυτόν τον δύο-σ’-ένα συνδυασμό για τη μεταφορά του βιβλίου του Jean-Cristophe Grange, Le Concile de Pierre που βγαίνει στις ελληνικές αίθουσες αυτήν την Πέμπτη, κρατάει όμως καλά την ψυχραιμία του. Όταν δεν κάνει ταινίες με μυθικές πρωταγωνίστριες, μεταλαμπαδεύει χωρίς φόβο τις γνώσεις του στους μαθητές του στην υψηλού πρεστίζ σχολή La Fémis και παρακολουθεί πως πορεύονται μ’ αυτές. Όταν τις κάνει, τις ακολουθεί στα φεστιβάλ, όπως έκανε με το περασμένο Γαλλόφωνου Κινηματογράφου, όπου μας εξήγησε εν πάσει ειλικρινεία γιατί η ταινία του πάτωσε στη Γαλλία, γιατί άρεσε στα υπόλοιπα μέρη του κόσμου και γιατί θα σου φανεί ότι είδες τη Monica γυμνή.

Η μεγαλύτερη φετινή ασιατική συμπαραγωγή, με προϋπολογισμό από $30 μέχρι $45 εκατομμύρια ανάλογα ποια είδηση διαβάζεις, φαίνεται να αποτελεί ουσιαστικά remake του Ci Ma (1973) του θρυλικού Chang Che, νονού του κινηματογράφου του Χονγκ Κογκ, του Κουνγκ Φου και πιθανά (του κινηματογράφου) όποιου άλλου δι-σύλλαβου φυσητού όρου έχεις ακούσει.

Ο τίτλος της παραγωγής ήταν μέχρι κάποιο σημείο ο ίδιος με τη πρωτότυπη στα Καντονέζικα (Η Δολοφονία του Μα) και διαφορετικός, The Violent Land (αντί για Blood Brothers), στα Αγγλικά. Τελικά διαφοροποιήθηκε πλήρως με όλα και έγινε Tou Ming Zhuang (Συμμορίτικη Αίτηση Κατάταξης) στα απωανατολικά και The Warlords στα διεθνή. Την ίδια σχιζοφρένεια διακρίνεις χωρίς να χρειαστεί να ψάξεις δεκάδες κακομεταφρασμένα δημοσιεύματα, και στη διαδρομή από το πανάθλιο μαϊμουδίστικο τίζερ που είχε ξεχυθεί στα γιουτούμπια πριν τρίμηνο, μέχρι το αξιοπρεπές οπερετικό τρέιλερ που έσκασε μύτη στην επίσημη κινέζικη σελίδα τη βδομάδα που πέρασε. Και στην υπογραφή του μακρυμάλλη μημουάπτου Peter Chan, πιο γνωστού για τις ρομαντικές του κωμωδίες και μερικά Χρυσά Άλογα της συλλογής του, σε κεφαλοκοφτικό πολεμοχαρές φιλμ που "πάντα ονειρεύονταν" να κάνει για να παρουσιάσει, όπως ξέρει, τα "αντρικά συναισθήματα". Και στη συμμετοχή του Jet Li που είχε υποσχεθεί να αφήσει τις σχετικές τέχνες και να αφοσιωθεί στον Βουδισμό μετά τον ατρόμητο Huo Yuan Jia (2006).

Η ιστορία αφορά ένα σκάνδαλο της τελευταίας κινέζικης δυναστείας, της Μαντσουριανής των Τσινγκ, για το οποίο όπως καταλαβαίνεις λειτουργεί ακόμα χειρότερο σπασμένο τηλέφωνο αφού έχει αποτελέσει βάση για άπειρες μεταφορές σε νουβέλες, σειρές, όπερες και ταινίες. Εκτός από τον Κινέζο Li, πρωταγωνιστούν άλλοι δύο Ασιάτες μεγαστέροι, ο Ιάπωνας Takeshi Kaneshiro και ο Χονγκογκέζος Andy Lau, στο στιλ της ευρωπουτίγκας (βλ. τις υπερπολυεθνικές συμπαραγωγές κυρίως στα 70s) που από τη μυρωδιά της ακόμα προσπαθεί να απαλλαγεί ο ευρωπαϊκός κινηματογράφος.

Τα Autobots και οι Decepticons, οι μηχανοκίνητοι οργανισμοί απ' τον πλανήτη Cybertron, προσγειώνονται στη Γη για να βρουν το Allspark, τον κύβο της ζωής για το είδος τους, και να πολεμήσουν μέχρι τέλους για το ποιος θα τον κρατήσει. Αποχαυνωμένοι γήινοι κοιτούν με ανοιχτά στόματα, ως οφείλουν, και βάζουν ένα χεράκι, ως οφείλουν.
Με μόνο 6 ταινίες πίσω του, αλλά τόσο κακό κάρμα σαν να έχει γυρίσει 50 B-movies πάνω του, ο Bay ποτέ δεν ήταν της οικονομίας ούτε στην εικόνα, ούτε στο χρόνο και κυρίως, ούτε στις υπέρμετρες φιλοδοξίες. Και με μόνο 6 ταινίες πίσω του, φτάνει το ζενίθ της καριέρας του στην έβδομη (που βγαίνει τον έβδομο μήνα του '07, ξέρεις), για να δείξει πως όλα αυτά, μια δεκαετία μεγάλων ονείρων και μεγάλων χαστουκιών, οδηγούσαν σ' αυτό εδώ το θηρίο. Κι αυτό εδώ το θηρίο, κάνει όλες τις προηγούμενες παπάρες του, να μην σε πειράζουν και τόσο τελικά. Και να μην σε πειράζει που ο Bay είναι ασυγκράτητος στους δεύτερους χαρακτήρες των 22 λεπτών στην οθόνη και των 2 γραμμών στο χαρτί, γιατί στην τελική, σου δίνουν περισσότερο χρόνο να εμπεδώσεις ότι ο Shya LaBeouf είναι ένα απ' τα καλύτερα πράγματα του νέου Hollywood, ότι η Megan Fox είναι καταπληκτική στο να προσποιείται οργασμούς ακόμη κι όταν τρέχει να σώζει τη ζωή της, και κυρίως γιατί, μέσα σε όλον τον συρφετό του σεναρίου με τις ξεκρέμαστες υποπλοκές και τα μισοψημένα παιχνιδιάρικα πολιτικά υπονοούμενα, σου δίνει περισσότερο χρόνο να απολαύσεις τα τεράστια ρομπότ ζωντανά στην οθόνη. Κι όταν λέω ζωντανά, εννοώ ζωντανά. Κι αληθινά. Στ' αλήθεια. Και φοβερά, και τεράστια, και άγρια, και κομψά, και φινετσάτα. Και να κάνουν και πιρουέτες! Στον αέρα, πυροβολώντας!

Για μένα πάντως, αν την έβλεπα στα 13 μου, το Transformers παίζει να ήταν η ταινία της ζωής μου. Εσύ πάλι, αν είσαι σήμερα 13, παίζει να μην είσαι και πολύ σίγουρος τι ακριβώς είναι αυτά τα ρομποτάκια και προς τι η υστερία. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι δεν θα δεις το πιο cool πράγμα της χρονιάς τουλάχιστον (και των επόμενων δύο ίσως, μέχρι το ενδεχόμενο sequel), ένα εκστατικό πανηγύρι εκρηκτικής περιπέτειας, με εφέ που μουδιάζουν το μυαλό και χιούμορ που γλυκαίνει την καρδιά, με στιγμές που η αυτοναφορικότητα του χαβαλέ ξεπερνά τον εαυτό της για να φτάσει την ξεκαρδιστική υστερική αυτοπαρωδία, και άλλες όπου το επίπεδο του ψηφιακού μοιάζει να προσγειώθηκε από άλλο πλανήτη για να τεντώσει σαγόνια με τις σοκαριστικές δυνατότητές του, και να σου προσφέρει τη μυθική αίσθηση ότι τα 8 ευρώ που πλήρωσες για να το ζήσεις, ήταν πολύ λίγα για το θέαμα που παίρνεις πίσω. Γιατί ναι, είναι όλο θέαμα, κι αν περιμένεις κάτι άλλο απ' το συνδυασμό Transformers και Michael Bay, δεν πας καλά. Ε κι αν στο τέλος σου φανεί πολύ παιδικό με τις απότομες προσγειώσεις του σε πίστες PG 13, τι να πω, θυμήσου και τον Αστυνόμο Σαΐνη (1999).

Ένας έμπορος τέχνης μαθαίνει σε δείπνο με φίλους ότι κανένας δε πρόκειται να πατήσει στην κηδεία του. Και στοιχηματίζει ότι σε δέκα μέρες θα παρουσιάσει τον επίτιμο καλεσμένο της τελετής.Ο πατέρας των καρα-επιτυχημένων (στη Γαλλία, στα 70s) κωμικών Φίλων για Πάντα που τους ξαναμάζεψε πέρσι για ένα τελευταίο tour de force, είναι πιο γνωστός παντού για τα πιο αρτίστικα και το ίδιο μπλαμπλάδικα πιο δραματικά του, από τον Κύριο Υρ (1989) και τον Εραστή της Κομμώτριας (1990), μέσω του οσκαρο-υποψήφιου Ridicule (1996), και μέχρι τον Άνθρωπο του Τρένου (2002) και τις Εξομολογήσεις Πολύ Προσωπικές (2004). Αλλά πια δε θέλει να κάνει υπερβολικά σοβαρές ταινίες, όπως δηλώνει με την ευκαιρία της (περιορισμένης) εξόδου του Κολλητού Mου (2006) στην Αμερική αυτή τη βδομάδα και την τριπλέτα των προετοιμαζόμενων χολιγουντιανών ριμέικ που συμπληρώνει μαζί με τις δυο προηγούμενες. Ριμέικ που παρ' όλη την επικέντρωσή τους σε ιστορίες και όχι σε χαρακτήρες δεν εκπλήσσουν και κανέναν, μιας και η τάση του δημιουργού για.. τηλεοπτισμό είναι δεδομένη και τον έχει φέρει ήδη κατηγορούμενο από την κριτική της πατρίδας του.

Αυτό που υποτίθεται καταλαβαίνεις από την υπερσυμπιεσμένη παρουσίαση της προϊστορίας του, είναι ότι ο κολλητός ΜΟΥ ισορροπεί σε σχοινί που εύκολα μπορείς να κάνεις να εξαφανιστεί κάτω απ' τα πόδια του με ένα χασμουρητό υπερβολικής ευφυίας ή έλλειψης τέτοιας. Προσπαθώντας να φέρει γαλλική φινέτσα σε προϊόν που κορυφώνεται στα πλατό του Εκατομμυριούχου, ζητούμενο από τον γαλλικό κινηματογράφο έμμεσα ή άμεσα εδώ και αρκετά χρόνια. Και τα καταφέρνει αγκαλιάζοντας διακριτικά τους χαρακτήρες του, από τη μια τον Daniel Auteuil πιο ασυγκράτητο στο επίσης διεθνές La Doublure (2006), και από την άλλη τον Dany Boon της γαλλικής stand-up κωμωδίας που κανείς (εκτός.. από τον ίδιο) δεν είχε καταφέρει να χωρέσει σε πρωταγωνιστικό κινηματογραφικό ρόλο. Παραδίνοντας τελικά μια ταινία σεμνή και οικεία που προορίζεται να αγαπηθεί από πιο έξυπνο μεγάλο ακροατήριο όπως αυτό του περσινού Τορόντο που της έδωσε τη δεύτερη θέση στη καρδιά του.

Ένας καθηγητής και εγκληματολόγος ψυχίατρος μαθαίνει ότι έχει 88 λεπτά ζωής, τη μέρα που ένας δολοφόνος που καταδίκασε με την κατάθεσή του παίρνει σειρά για καταναγκαστικά θυμαράκια.Όπως ξέρεις από πέρσι, όταν ακόμα οι Μάζες είχαν τη πολυτέλεια να κυκλοφορούν στα διαδίχτυα τρέιλερ κάτω από τη μύτη όλων των ενδιαφερομένων, τα 88 Λεπτά δεν είναι και τόσο φρέσκα όσο υπονοεί το 2007 που τα συνοδεύει ως χρονιά επίσημης παρουσίασης. Άλλη μια υπογραφή του Avi Lerner και της Millenium (που προσπαθεί να σοβαρέψει την επική ιστορία straight-to-DVD παραγωγών της με αστέρους μεγέθους Van Damme και Seagal όπως ξαναματάπαμε), αυτή τη φορά μαζεύει τον Al Pacino από το επίπεδο του Gigli (2003) για να τον ρίξει ακόμα παρακάτω. Προς τιμή του ο τελευταίος στέκεται πάνω από το ύψος των περιστάσεων, έστω κι αν χρειάζεται να προσθέσει είκοσι πόντους μαλλί για να παίζει όντας 60φευγάρης τον πάρτι- και σεξ- άνιμαλ δίπλα σε ένα μπουκέτο γκομενάρες που όχι μόνο βιολογικά αλλά και σεναριακά, μετά από σαρωτικές αλλαγές και επαναληπτικά γυρίσματα, δε ξέρουν τι θέλουν, τι κάνουν, ποιον σημαδεύουν, και ποιος τις σημαδεύει με μαχαίρια σφαγείου όσο είναι κρεμασμένες ανάποδα από το ταβάνι. Όπως ξέρεις βέβαια και από την πρεμιέρα, όλος αυτός ο προκλητικά προσβλητικός αχταρμάς (με εξαίρεση κάποιες σκηνές του τέλους που προήλθαν από τον δεύτερο γύρο προφανώς, και τη σκηνή της αρχής με την Leah Cairns που είναι όλα τα λεφτά προφανέστερα) λειτουργεί ικανοποιητικά σε ακροατήριο που δε το απασχολεί η νοητική και νοηματική συνέπεια όλων των thrills που περιμένει ανά minute (οπότε δεν ξενίζει η διανομή που κατάφερε τελικά να βρει φέτος στις Κάνες).

Μέσα στον ορυμαγδό από family-friendly trailer που ανταγωνίζονται για μια θέση πριν τη τελευταία μεγάλη οικογενειακή ταινία του καλοκαιριού, τον πέμπτο Χάρι Πότερ, η Warner παρέδωσε στο MSN(!) τον ανιχνευτή της επίλεκτης μονάδας της στη φετινή οσκαρική μάχη.

Ανιχνευτή που ψάχνει το δολοφόνο ενός στρατιώτη που γύρισε από το Ιράκ όπως μπορείς να δεις και μόνος σου, αν δε τυφλώθηκες από το χρυσάφι του καρέ των Academy Award® Winners που κουβαλάει. Και τον ψάχνει εδώ και δυο εβδομάδες στις αμερικάνικες αίθουσες, με το λόγο για τον οποίο η προώθηση διάλεξε τη σημερινή μέρα για τη διχτυακή του πρεμιέρα να παραμένει άγνωστος, όσο και ο δολοφόνος, προς το παρόν. Οι εταιρείες προσπαθούν ακόμα να προσαρμοστούν σε μια οσκαρική περίοδο που δε ξεκινάει πια το Δεκέμβρη όπως χώνεψαν μετά το σοκ και δέος δυο απανωτών απονομών, και από την άλλη να μη κάψουν τα χαρτιά τους με υπερ-έκθεσή τους. Έκθεση από την οποία έφαγε όλο το δίκτυο η Focus για να προστατέψει το Lust Caution (2007) για παράδειγμα, και απέναντι στην οποία φαίνεται να στέκεται ατρόμητο μόνο το κανε-ικό κοενικό No Country for Old Men (2007).

Με το τελευταίο η Κοιλάδα μοιράζεται περίπου το μισό καστ, ξεκινώντας από τον Tommy Lee Jones σε ένα ρόλο που ο Haggis ξεκίνησε να γράφει για τον Clint Eastwood, και σα δεύτερο κακό οιωνό πρόσθεσε και το θέμα από τη Ζωή του Ντέιβιντ Γκέιλ (2003) που μοιράζεται το trailer με αυτό του World Trade Center (2006). Από κει και πέρα οι περισσότεροι συμφωνούν ότι φέτος είναι η χρονιά των πολεμο-συνδεδεμένων δραμάτων, μετά τις διδυμοπυργο-συνδεδεμένες προσπάθειες του 2006 που δε φτούρισαν και πολύ (με αποτέλεσμα να φάει η μαρμάγκα και το Against All Enemies που δούλευε ο σεναριογραφο-σκηνοθέτης), το μαγικό ραβδάκι του Haggis που μεταμορφώνει σε ηθοποιάρες ακόμα και πρωταγωνιστές λαϊκών τηλεκωμωδιών φαίνεται να πιάνει μέχρι και στον James Franco, και τα σκοτεινά σερνάμενα υποβλητικά in your face πλάνα του είναι ξανά εδώ. Κι αν εξακολουθείς να νομίζεις ότι τα βραβεία του Crash (2004) ήταν άδικα, καιρός να αλλάζεις τροπάρι.

Όταν οι Ισλανδοί δεν μεθάνε σε σημείο αυτοκτονίας, μεθάνε σε σημείο να πλακώνονται μεταξύ τους και να σκοτώνουν ο ένας τον άλλο. Γενική παραδοχή που κάνει μεσήλικα επιθεωρητή να υποθέτει ότι πίσω από φρέσκια υπόθεση δολοφονίας δεν κρύβεται τίποτα περισσότερο από περιστασιακή διαμάχη που πήγε λίγο πιο μακριά απ' όσο έπρεπε. Μόνο που όπως γίνεται συνήθως σε film-noir περιπτώσεις, διάφορα ασύνδετα στοιχεία δεν του κάθονται καλά.

Κάπως έτσι στήνει ο Baltasar Kormákur του 101 Reykjavic (2000), τον σκελετό του αστυνομικού του θρίλερ, που απ' ότι λέει ο Van Hoeij στο europeanfilms.net, εκτός από υποδειγματικό στα θριλεροατμοσφαιρικά και σεναριακά του, καταφέρνει να λειτουργήσει και ως ψυχογράφημα μιας χώρας πολύ ακριβές και εύστοχο στην αναπαράστασή του, και πολύ εύπεπτο για τους αλλοδαπούς θεατές, καταλήγοντας τελικά σε ένα όχι who, αλλά whydunnit κυνηγητό απαντήσεων. Όλο αυτό το επίτευγμα, μεταφράστηκε σε φοβερές επιδόσεις στα ταμεία της χώρας του όταν βγήκε στις αίθουσες, και την Κρυστάλλινη Σφαίρα καλύτερης ταινίας χθες βράδυ, στο κλείσιμο του 42ου κινηματογραφικού φεστιβάλ του Karlovy Vary. Μαζί με το μεγάλο βραβείο της διοργάνωσης, ο Kormákur πήρε και το βραβείο Δον Κιχώτη της Διεθνούς Ένωσης Κριτικών Κύκλων, που φέτος γιόρτασε 60 χρόνια "οργανώνοντας τις κινηματογραφικές κοινότητες του κόσμου", σε περίπτωση που δεν είχες νιώσει οργανωμένος ακόμα. Όλα αυτά αμέσως μετά την τιμητική βράβευση του Danny DeVito για την συνολική του συνεισφορά στον παγκόσμιο κινηματογράφο. Στ'αλήθεια!

Με τη συμμετοχή εκατοντάδων καλλιτεχνών σε 9 συναυλίες και στις 7 ηπείρους κορυφώθηκε χτες η προσπάθεια του Al Gore να σώσει τον πλανήτη απ' όσους δε δίνουν δεκάρα. Στους τελευταίους βάλε και τα περισσότερα media που με εξαιρέσεις όπως τον γερμανικό τύπο ή την NBC Universal (που χειρίστηκε το event περίπου σαν Ολυμπιακούς για να μην επαναληφθεί η καταστροφική κάλυψη του Live 8 από το MTV) και κανόνα τα ελληνικά παρατράγουδα, αδιαφόρησαν πλήρως ή προτίμησαν να επικεντρωθούν στα κουτσομπολοειδή (σαν τις αντι-οικολογικές επενδύσεις της Madonna).

Όπως είχε κάνει και στην απονομή των φετινών Oscar® όπου το An Inconvenient Truth (2006) πήρε καλύτερο ντοκιμαντέρ και τραγούδι (χωρίς να παιχτεί ποτέ, ως περιττό, στην Ελλάδα της οικολογικής και οικο-φιλικής χλίδας), ο Leonardo DiCaprio παρουσίασε τον Al Gore στο ξεκίνημα της συναυλίας στην Νέα Υόρκη. Και αυτός με τη σειρά του δε ξέχασε να αναφέρει το τρίτο συνεχόμενο οικο-ντοκιμαντέρ παραγωγή του, πράσινου εδώ και χρόνια και νούμερο δύο κατά πως φαίνεται πια στη συγκεκριμένη προσπάθεια, Leo. Που για να το προωθήσει πάγωσε προχτές τη σελίδα του στο MySpace, κάνοντας και την πρεμιέρα του trailer, με προσωπική του εισαγωγή.

Όπως κατάλαβες, η 11η Ώρα δεν είναι φιλμάκι-παρουσίαση σαν τα προηγούμενα που παίζουν στις επίσημες σελίδες του καρδιο- και βραβείο- κατακτητή ιταλογερμανοαμερικανού. Αλλά μια παραγωγή που ξεκίνησε το 2005, με τους ίδιους συντελεστές, να μιλήσει με μερικούς από τους σημαντικότερους οικο-ήρωες του πλανήτη (Wangari Maathai, David Suzuki, Paul Hawken, William McDonough, και βάλε) και εμβληματικές φιγούρες σα τον Stephen Hawking και τον Mikhail Gorbachev. Για να πει με τον πιο σοβαρό τρόπο ότι δεν υπάρχει αναγνωρισμένο επιστημονικό σύγγραμα εδώ και τουλάχιστο είκοσι χρόνια που να αρνείται την επιταχυνόμενη κατάρρευση του οικοσυστήματος του πλανήτη. Ή πράγματα πιο.. επιχειρηματικά, όπως την υπολογιζόμενη στα $35 τρισεκατομμύρια το χρόνο αξία της φύσης (σε υπηρεσίες όπως η απορρόφηση διοξειδίου του άνθρακα και η παραγωγή οξυγόνου) όταν το παγκόσμιο ανθρώπινο προϊόν δεν περνάει τα $18 τρις στην ίδια περίοδο. Και να εξετάσει πόσο δυνατό είναι να σωθεί ο πλανήτης την τελευταία στιγμή.

Με την απόφαση 1718/2006/EC του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και Συμβουλίου υιοθετήθηκε το πρόγραμμα MEDIA 2007 με προϋπολογισμό €755 εκατομμύρια και ορίζοντα εφτά (2007-2013) χρόνων για να συνεχίσει τα MEDIA II (1996-2000) και MEDIA Plus/MEDIA Training (2001-2006) στη χρηματοδότηση διανομής και προώθησης ευρωπαϊκών ταινιών, που φέραν και 9 στις 10 κοινοτικές παραγωγές στην αίθουσα κοντά στο σπίτι σου, σύμφωνα με τα στοιχεία τους. Με την ευκαιρία και με εντολή της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, ετοιμάστηκαν κάποια κλιπάκια με εύγλωττους τίτλους, Χαρά, Θλίψη, Αγάπη και.. Αγάπη 2. Μοντάζ σκηνών από ταινίες υποστηριγμένες από το πρόγραμμα που λάβαν "πολυάριθμα διεθνή βραβεία", τα βίντεο προβλήθηκαν στη Berlinale, στη σελίδα του MEDIA στο EUROPA, στις Κάνες, και στο YouTube (από τις 14 Ιουνίου).

Στις 29 Ιουνίου, τη προηγούμενη βδομάδα, έγινε η επίσημη παρουσίαση του καναλιού της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στο site που έφερε το βίντεο στις διαδιχτυακές μάζες, με τον προφανή και γι' αυτό πανέξυπνο τίτλο eutube. Για να διαπιστώσουν όλοι ότι το δημοφιλέστερο φιλμάκι του δεν είχε κράχτη που να λέει Road safety is everyone's business αλλά Film lovers will love this!, και υπόκρουση όχι καμπάνες του ΚΟΚ αλλά βογγητά. Αν και κάποιοι προσπάθησαν να αλιεύσουν αντιδράσεις και να κάνουν θέμα, μόνο γραφικοί εθνικιστές σα τον Maciej Giertych σοκαρίστηκαν ανεπανόρθωτα από τα πισωκολλητά του La Mala Educación (2004) ενώ κάτι (κατά πάσα πιθανότητα αγάμητοι) Βρετανοί κάναν δηλώσεις για προβλήματα σπατάλης και παρωχημένης δημόσιας εικόνας.

Η Αγάπη 2, σήμα κατατεθέν, έτσι ακριβώς, του ευρωπαϊκού κινηματογράφου για δεκαετίες, είχε ένα, δύο και τώρα τρία μύρια θεάσεις στο ΕσυΚουτί. Κόστισε 350 ευρώ και 3 χιλιάδες χρόνια σέξι πολιτισμού. Η χαρτογιακάδικη δημοσιότητά της ξεκίνησε τη Κυριακή με ένα άρθρο των Sunday Times και έκλεισε (μάλλον) χτες με ένα θέμα του Variety.

Η Odeon σας προσκαλεί στην Avant Premiere του θρίλερ 88 Λεπτά. Την Τρίτη 10 Ιουλίου στις 9 το βράδυ στο Odeon StarCity, στο Νέο Κόσμο.

Φρεσκοαποφυλακισμένη μητέρα προσπαθεί να τα βγάλει πέρα με την αναστολή και να ξανάρθει κοντά στην μικρή της κόρη, έστω κι αν χρειαστεί να πηδήξει το μισό μετασωφρονιστικό σύστημα της Αμερικής για να τα καταφέρει.Οι σπουδές χαρακτήρων που προσπαθούν να βγάλουν τη ζωή τους απ' τη χέστρα και να την επαναφέρουν σε κάτι σαν κανονικότητα, όταν δεν είναι τραβηγμένες ρομαντικές μπούρδες, είναι τόσο καλές όσο ο χαρακτήρας που μελετούν κι ο ηθοποιός που τον ερμηνεύει. Κι η πρωτάρα σε φιξιόν Laurie Collyer είναι αρκετά τυχερή ώστε να έχει την Magggie Gyllenhaal, την σημαντικότερη ερμηνεύτρια της γενιάς της τουλάχιστον, να παίζει με ανατριχιαστική ακρίβεια έναν διακριτικά αμφιλεγόμενο χαρακτήρα, στο δράμα της που μπορεί να μην έχει καμιά πρωτοτυπία να επιδείξει, αλλά σε κερδίζει με τον τρόπο που κρατά υπό έλεγχο την τραγικότητα που πάντα κουβαλούν οι ιστορίες μητέρων σε τροχιά επανόρθωσης, μ' ένα σωρό εμπόδια να τους κόβουν το δρόμο. Σκηνοθέτης, πρωταγωνίστρια, κι ένα εξαιρετικό περιφερειακό cast, σου σερβίρουν μια φέτα της αμερικάνικης κοινωνίας που μπορεί να την έχεις ξαναδοκιμάσει, αλλά σπάνια θα την βρεις τόσο καλομαγειρεμένη ώστε όλα τα απανωτά χαστούκια που τρώει η ηρωίδα, παλιά και καινούρια, να αφήνουν ευπρόσδεκτα σημάδια στο δικό σου μάγουλο, η ανηφόρα της να κόβει και τη δική σου ανάσα, ο αγώνας της να γίνεται αγωνία σου και τα αναπόφευκτα παραστρατήματά της εύλογα και δικαιολογημένα όσο κι αναμενόμενα, χωρίς στιγμή να αμφιβάλλεις για την ειλικρίνεια των εικόνων που βλέπεις, ή των συναισθημάτων που σου προκαλούν.