Λίγο μετά τη διαρροή του στα γιουτούμπια από καμεροφόρο θεατή του Rue Morgue Festival of Fear του Toronto, η Myriad Pictures κυκλοφόρησε και επίσημα το (αντίστοιχης χάλια ποιότητας δυστυχώς) αμερικάνικο και πλήρες trailer για την πολυαναμενόμενη νέα ταινία του Dario Argento, που είναι βέβαια πολυαναμενόμενη όχι μόνο γιατί είναι η νέα του. Η Τρίτη Μητέρα (2007), ή αλλιώς η Μητέρα των Δακρύων, έρχεται μετά τη Μητέρα των Στεναγμών και τη Μητέρα των Σκιών, για να ολοκληρώσει μια τριλογία που άνοιξε ο Argento πριν από τρεις ολόκληρες δεκαετίες και είχε αφήσει ημιτελή, προκαλώντας ιδρώτα αγωνίας στους fans όσο ο Ιταλός maestro κόντευε να εβδομηνταρίσει. Ίσως περίμενε να μεγαλώσει αρκετά η κόρη του για να ανοίξει την κρύπτη με τη ρόμπα, τα αγαλματάκια, το μαχαίρι και τις στάχτες της και να αναγκάσει την εν λόγω Μητέρα να ανέβει απ' την κόλαση. Ο Άκης Καπράνος του Ταχυδρόμου και του Auto Focus (μεταξύ άλλων) και επιφανής της σέκτας των φανατικών Αρτζεντολόγων, μάς αναλύει:

Το 1976 ο Dario Argento παρουσίασε το Suspiria, βασισμένος τόσο στις παραισθήσεις του Thomas De Quincey όσο και στις μαρτυρίες της συντρόφου του, της Daria Nicolodi (που, σύμφωνα με τα λεγόμενά της, είχε γιαγιά μάγισσα). Σε εκκωφαντικό peak εμπνεύσεως, ο Ιταλός κινηματογραφιστής έπλασε χαρμάνι καμωμένο από τα χρώματα του Walt Disney, την αφηγηματική ελαφράδα του Lewis Caroll και την εθιστικά γοτθική ματιά του Mario Bava. Οι κριτικοί τη μνημονεύουν, τα ταμεία σπάνε και το ελλειπτικό (όσο και απλά αλλόκοτο) Inferno ακολουθεί, τέσσερα χρόνια αργότερα.

Το τρίτο μέρος όμως δεν ερχόταν ποτέ. Βλέπεις, η όλη θεματολογία περιστρέφεται γύρω από τις Τρεις Μητέρες, τις μάγισσες που έβλεπε ο κοκαλωμένος από το όπιο De Quincey και που διοικούσαν τον κόσμο με στεναγμούς (Mater Suspiriorum - Suspiria), σκοτάδια (Mater Tenebrarum - Inferno) και... δάκρυα.

Μετά από είκοσι επτά χρόνια, με την παραφιλολογία για το "λειψό" της τριλογίας να δίνει και να παίρνει (κυκλοφορεί ακόμη η φήμη ότι ο Argento μπήκε στο στόχαστρο σοβαρότατης σέκτας αλχημιστών με το Inferno) και μετά τη δυνατή εμπορικά πορεία της προηγούμενής του ταινίας (το Il Cartaio (2004) μέτρησε τέσσερα εκατομμύρια δολαριάκια μονάχα στην Ιταλία, τις πρώτες δυο εβδομάδες προβολής του), ο Dario έρχεται να επαναδιεκδικήσει το στέμμα του. Θα τα καταφέρει; Η κορούλα του, Asia, πρωταγωνιστεί και τα ονόματα των σεναριογράφων δεν "ψήνουν" ιδιαίτερα, αλλά, θα μου πείτε, από πότε αρχίσαμε να γυρεύουμε καλογραμμένα scripts στο σινεμά του; Αν μη τι άλλο, το αμερικανικό trailer γαμεί και δέρνει.

Η ταινία κάνει την παγκόσμια πρεμιέρα της αυτήν την Πέμπτη στο πρόγραμμα Midnight Madness του φεστιβάλ του Toronto, σε ζέσταμα για το οποίο, αποκαλύφθηκε και το trailer, μια μέρα πριν γίνει το ίδιο με μερικές σκηνές του Diary of the Dead (2007) του George A. Romerο, που επίσης θα κάνει τα αποκαλυπτήρια του στο Toronto. Αν θες να κάνεις όρεξη, δες και τους δύο μάστορες του τρόμου να μοιράζονται ένα σχετικό πάνελ.

Μετά το poster και μερικά clips στην περασμένη Comic-Con, αποκαλύφθηκε σήμερα και το trailer της επόμενης κινηματογραφικής μεταφοράς του Stephen King, δια χειρός μάλιστα του μάλλον καλύτερου μεταφραστή του --αν κρίνεις απ' τις επιδόσεις των The Shawshank Redemption (1994) και The Green Mile (1999) σε βραβεία και ταμεία τουλάχιστον--, Frank Darabond.

Απ' το trailer δεν μένει και πολύ πλοκή να περιμένεις, κάτι δικαιολογημένο θεωρητικά, αφού το βιβλίο είναι απ' τα πιο αγαπητά των fans απ' ό,τι καταλαβαίνω, γεγονός που μάλλον εξηγεί και όλη αυτή την οργή που έχει ξεχυθεί στα φόρα τους. Κυρίως γιατί, ο Darabond, που κατάφερε να βγάλει το project απ' τις καταψύξεις κι έγραψε και το σενάριο, έφερε για το φιλμάρισμα διευθυντή φωτογραφίας και οπερατέρ απ' το τηλεοπτικό Τhe Shield, ελπίζοντας να πετύχει μια σινεμαβεριτέ κατάσταση για να αναδείξει τον αληθινό τρόμο, που απ' ό,τι φαίνεται θα ψάξει να τον βρει περισσότερο στους ανθρώπους που βρίσκονται εγκλωβισμένοι μέσα στο σουπερμάρκετ, παρά στην ομίχλη με τα τέρατα που τους εγκλωβίζει εκεί. Και βέβαια υπάρχει και η μόνιμη (και δικαιολογημένη) γκρίνια γι' αυτήν την καινούρια μόδα να βγαίνουν τα trailer με μισοτελειωμένα τα ψηφιακά.

Η κεντρική διαμάχη που προκύπτει πάντως, είναι ανάμεσα στη θρησκεία (που θέλει θυσία του Αβραάμ) και τον ορθολογισμό (που φέρνει θυσία του μαύρου), η οποία χωρίζει τους εγκλωβισμένους σε δυο στρατόπεδα με κοφτερά μαχαίρια. Κι όλα αυτά είναι ωραία στο χαρτί (ή τα κάνει ωραία ο King συνήθως), αλλά στην οθόνη ίσως χρειαστεί να δούμε και κάτι παραπάνω από υπερμεγέθεις μύγες, δεινοσαυράκια με φτερά και πλοκάμια στην ομίχλη, για να δικαιολογηθούν όλα αυτά τα περί αληθινού τρόμου που αναφέρουν οι συντελεστές, και το R-rating που λέει ο σκηνοθέτης ότι θα πάρει. Αλλά πάλι, το συγκεκριμένο του King δεν το έχω πιάσει στα χέρια μου, οπότε αν ξέρεις τίποτε περισσότερο για το πού είναι το ζουμί, μη διστάσεις να το μοιραστείς.

Μπορεί ακόμα εκατοντάδες κάθε βδομάδα να ανακαλύπτουν τα βυζιά της Monica Belluci στο κόκκινο χαλί της Ρώμης (αφού είναι πρώτο αποτέλεσμα στο Google) αλλά η Βενετία επιμένει και φέτος, όπως και πέρσι, σε εικοσάρες. Και η Keira Knightley, πιο αδύνατη από ποτέ, στήθηκε για τα φλας και στο photo call και στο κόκκινο χαλί της διπλής πρεμιέρας του Atonement (2007) και του γηραιότερου κινηματογραφικού φεστιβάλ του πλανήτη.

Το φιλμ ενθουσίασε λιγότερο τους Ιταλούς και περισσότερο τους υπόλοιπους που ψοφάνε για δράματα εποχής, όπως λέει ο φίλος μας ο Boyd van Hoeij και κάθε ανταπόκριση από το Lido. Και σε αυτά (τα εποχής, ξέρεις) φαίνεται να ειδικεύεται, δυστυχώς, το πιο αυθάδικα σέξι μουτράκι των δύο (και βάλε) ημισφαιρίων. Με εξαίρεση κάτι αναλαμπές στιλ The Jacket (2005) και Domino (2005), η Κίρα πάει από εποχή σε εποχή, και φέτος πρωταγωνιστεί και στο (το μάντεψες) εποχιακό δράμα Silk (2007) ενώ για του χρόνου ετοιμάζει την δραματικά εποχιακή The Duchess (2008) για μια δούκισα του 18ου αιώνα και πρόγονη της Diana, λέει. Τουλάχιστο μπορείς να ελπίζεις στο The Edge of Love (2008) που βασίζεται σε κομμάτια από τη ζωή του, μόλις πενήντα χρόνια πεθαμένου, Dylan Thomas και για το οποίο τα κουτσομπολιά επιμένουν για μήνες ότι είναι πήχτρα στα λεσβιακά όργια, της σέξι κοκαλιάρας με την Lindsay Lohan αρχικά και με τη Sienna Miller όταν η προηγούμενη πήρε πόδι από την παραγωγή (ή για άλλους αποσύρθηκε για να μην ενισχύσει το καλά κρυμμένο στα εξώφυλλα πολυσεξουαλικό προφίλ της). Τα κουτσομπολιά και οι φαντασιώσεις οργιάζουν βέβαια παρά τα όσα λέει η σεναριογράφος Sharman Macdonald που είναι και λίγο, εδώ και 22 χρόνια, μάνα της πρωταγωνίστριας.

Όσο για την ανορεξία, όπως αναφέρει και η Daily Mail, η Keira πυροβολάει τις φήμες εδώ και κάνα χρόνο, χωρίς να κάνει και τίποτα, πέρα από ρετουσαρίσματα, για να τις διαψεύσει.

Ο Homer καταφέρνει όλο το Springfield να μπει από την κυβέρνηση σε απομόνωση, εξαιτίας του.Είκοσι (20) χρόνια και καμιά τετρακοσαριά (400) επεισόδια μετά, είναι δύσκολο να περιγράψεις τι paradigm shift ήταν οι Simpsons, για όλο τον πλανήτη, σε κάποιον που δεν είδε Thundercats να παίζουν βραδινές, ακατάλληλες για ανηλίκους, ώρες στην ελληνική τιβί. Αλλά είναι και αποδεδειγμένα αργά πια για μια από τις σημαντικότερες σειρές του 20ου αιώνα να κάνει σημαδιακό το πέρασμά της στη μεγάλη οθόνη. Πριν ακουστεί το πρώτο αστείο με μπρατσάκια, στο μακροβούτι της οικογένειας στο πανί, με τον Homer να ρωτάει ποιος πάει να δει στο σινεμά ότι βλέπει τζάμπα στην τηλεόραση (και η απάντηση να είναι κωλοδάχτυλο στους άπιστους ή αυτοπαρωδία, ανάλογα με τον απολογισμό του μποξόφη), η Ταινία μαγειρεύονταν καμιά δεκαριά χρόνια, είχε σπάσει τα κοντέρ στα σεναριακά credits με δεκαπέντε (15) ονόματα, και σταμάτησε στο 166ο draft μάλλον γιατί καταλάβανε όλοι ότι ούτε το 666ο θα καταφέρει να βγάλει αστείο που να μεγαλώσει γενιές. Έτσι το αποτέλεσμα περιορίζει τις φιλοδοξίες του σε επεισόδιο μακράς διαρκείας με δουλεμένα στο μικροσκόπιο και καταδικασμένα να κρατάνε όσο.. η διάρκειά τους αστεία, σε μια σκυταλοδρομία όπου οι στόχοι είναι μεγάλοι και εύκολοι (περιβάλλον, κυβέρνηση, d'oh) και ο στόχος χάνεται όσο ο καθένας (σεναριογράφος) τρέχει το κομμάτι του.

Μ' άλλα λόγια από τη μυστικοπάθεια της προώθησης μέχρι το προσεγμένα συνηθισμένο animation οι κινηματογραφικοί Simpsons έχουν ακονιστεί, με μεράκι κάπου, μόνο για να κόψουν εισιτήρια χωρίς να κόψουν το κέφι κανενός. Και φυσικά θα γελάς όσο οι παραγωγοί γελάνε στο δρόμο για τη τράπεζα, αλλά δε θα περίμενες περισσότερες θερμίδες στην XXL συσκευασία, από την zero του Bart να ζηλεύει μια ώρα τους Flanders?

Σοβαρός δημοσιογράφος συναντά σταρ σαπουνόπερας για συνέντευξη που εξ' ορισμού είναι προσβλητική και για τους δυο.Ο Ολλανδός Theo Van Gogh γύρισε πρόχειρα το Interview (2003) στο διαμέρισμα της πραγματικής τηλεστάρ Katja Schuurman για να αναδείξει το.. μεγάλο ταλέντο της. Αργότερα είχε συμφωνήσει να είναι το πρώτο από τα τρία φιλμ του που θα ξαναγύριζε στην Αμερική, λίγο πριν δολοφονηθεί από φανατικό μουσουλμάνο στο Amsterdam. Ο Steve Buscemi που θα είχε τον πρωταγωνιστικό ρόλο, ανέλαβε έτσι και τη σκηνοθεσία σε μια παραγωγή στη μνήμη του που πέρασε φέτος (και) ως τέτοια από Sundance, Βερολίνο και άλλα φεστιβάλ.

Από τα λίγα που μπορείς να βρεις για την πρώτη εκδοχή, βγάζεις ένα συμπέρασμα ότι το remake τις ελευθερίες του τις πήρε και, όσο ερασιτεχνικό και να ήταν το πρωτότυπο, η φρεσκάδα της σύλληψης έχει πάει περίπατο μαζί με την όποια επίφαση ρεαλισμού σε σημεία της πλοκής που δύσκολα χωνεύονται και ακόμα πιο δύσκολα περιγράφονται χωρίς spoilers (αφού δεν έχουν σχέση με τη Τροία ή τον Μεγαλέξανδρο). Όχι ότι το υπόλοιπο, κάτι σα κόμικ σε θεατρική σκηνή, μπορεί εύκολα να περιγραφεί συμβατικά κινηματογραφικά δηλαδή. Στα πιο καθαρά, ο Buscemi διατηρεί τις ψηφιακές κάμερες του Van Gogh και σπάει τη θεατρικότητα ζουμάροντας συνεχώς στα πρόσωπα, προσθέτοντας μια σπάνια και γι' αυτό εξαιρετική χρήση του χώρου σαν σκηνικά (και όχι σαν σκηνή). Στα πιο ειδικά, η ιστορία ξεκινάει σα δράμα, περνάει από μαύρη κωμωδία και καταλήγει ψυχολογικό θρίλερ, στο θεμέλιο του αφορισμού (που θα περίμενες από τον προκλητικό μέχρι θανάτου συμπατριώτη του Verhoeven) ότι στις σχέσεις δεν υπάρχει ισότητα αλλά κερδισμένος και λούουουζερ. Και στις ερμηνείες η Miller είναι ασυνήθιστα λαχταριστά ανθρώπινη και στρουμπουλή ενώ ο Buscemi συνηθισμένα επαγγελματικά γλοιώδης και αναιμικός.

Ημιαποτυχημένος μουσικός συναντά τη γυναίκα των ονείρων του στα όνειρά του, και προσπαθεί να μάθει πώς να τα διαχειρίζεται για να κρατάνε περισσότερο και να περνάει καλύτερα. Μέχρι που καταλαβαίνει ότι η ζωή είναι πολύ μικρή κι ωραία, για να την περνάς στο κρεβάτι. Μόνος.Ο Jake Paltrow (της γνωστής οικογενείας) στην πρώτη του σκηνοθετική απόπειρα, χάνει πολύ νωρίς τη δροσιά και τη φρεσκάδα του, παραδίδοντας μια ταινία που ασθμαίνει ψάχνοντας τον ρυθμό της, για να πάθει σύντομα ασφυξία όταν γίνεται σαφές ότι πρέπει να τη βγάλει απ' τη μέση και μετά με ένα σενάριο που δεν πηγαίνει πουθενά. Δανειζόμενος στοιχεία απ' τα οποία ο Richard Linklater έχει βγάλει ολόκληρη ταινία με το Waking Life (2001) και τεχνικές που ο Michel Gondry ξέρει ακριβώς πώς και γιατί τις χρησιμοποιεί, ο Paltrow χώνει μέσα και τυπική καρδιά ρομαντικής ιστορίας, για να φτιάξει ένα φρανκεσταϊνικό κολάζ, που σε κάνει σχεδόν να το συμπαθήσεις, κυρίως χάρη στην ερμηνεία του Martin Freeman στο ρόλο του απελπιστικά loser Εγγλέζου που ψάχνει να βρει τον εαυτό του στη Νέα Υόρκη.

Ένας υπουργός κάνει διάφορα υπουργικά όσο είναι υπουργός και μετά αναγκάζεται σε παραίτηση από την υπουργική καρέκλα (ο υπουργός). Και παίζει κι ένας γέρος που κάνει τη γριά. Στη πραγματικότητα είναι γέρος αλλά στη ταινία είναι γριά δηλαδή. Χαχα.Περίπου συνομήλικος και περίπου συμμαθητευόμενος του Tarkovsky και του Konchalovsky ο Γεωργιανός Otar Iosseliani τους ακολούθησε στην εξορία και τα φώτα της δημοσιότητας την εποχή της ΕΣΣΔ αλλά δεν ανταπέδωσε ποτέ τα κομπλιμέντα του πρώτου ούτε τα δέχτηκε από το Χόλιγουντ σα τον δεύτερο. Καταδικάστηκε έτσι, γεροπαράξενος, να παίζει μετά τα μεσάνυχτα στην κρατική τηλεόραση και να του κάνει ρετροσπεκτίβα το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Το τελευταίο από τα σπάνια πονήματά του έχει όλα τα χαρακτηριστικά της δουλειάς του, ειδικά αυτής στη Γαλλία όπου κατέφυγε. Λατρεία (στα λόγια τουλάχιστο) για τον Tati και τις κοινωνίες που καταστρέφει η τεχνολογία, απέχθεια για τον Stanislavsky και τους μιαρούς ηθοποιούς που μπορεί να αναπτύξουν άποψη, γκόμενες γκόμενες και ξανά γκόμενες σα τις σκνίπες να περιτριγυρίζουν τη λαμπρή διάνοια, και ενίοτε (όπως εδώ) μια διεστραμμένη (από την τοποθέτησή της και μόνο) αντίληψη της κοινωνικής κριτικής του Buñuel ως φόντο. Αν σε ενδιαφέρει τι παίζει στα περιφερειακά φεστιβάλ του πλανήτη ή θεωρείσαι μετενσάρκωση μεγάλου (ή και μεγάλων, τσιγκουνιές θα κάνουμε?) auteur, μπορείς και χειρότερα, υποθέτω. Αλλιώς το τρέιλερ σκέτο είναι πολύ καλύτερη επιλογή, και μη νομίσεις ότι ο Piccoli σα γριά έχει και πολύ χρόνο ή ενδιαφέρον.

Όσο δύσκολο κι αν είναι να το πιστέψεις, ο Hannibal Lecter ήταν κάποτε παιδί. Κι ύστερα έφηβος. Και πάντα πειραγμένος.Σε βοηθούν να το εμπεδώσεις, τα συνεχή flashbacks των ίδιων και των ίδιων πραγμάτων, προφανώς σχεδιασμένα έτσι για να καλύψουν όσους δεν έχουν προσωρινή μνήμη ανώτερη του πενταλέπτου, οι οποίοι μάλλον είναι και το κύριο target group της ταινίας. Πιθανότατα δεν θα έχουν ιδέα ποιος είναι ο Hannibal Lecter, και ούτε θα τους ενδιαφέρει να μάθουν, αφού ο Webber μαζί με τον αυτοκανιβαλιστή Thomas Harris φροντίζουν να μακελέψουν έναν απ' τους πιο εικονικούς χαρακτήρες της μυθολογίας του τρόμου του αιώνα μας, και να τον υποβιβάσουν σε έναν ακόμη φονιά μιας οποιασδήποτε τυχαίας slasher ταινίας, με προσχηματικό σενάριο και ψόφια σκηνοθεσία. Το ότι ο Gaspard Ulliel τον κάνει να φαίνεται περισσότερο φλούφλης σε υπερβολική δόση ζάχαρης, παρά διεστραμμένος ανθρωπόμορφος διάολος, είναι απλά παράπλευρη απώλεια: ο τύπος είναι θαύμα που καταφέρνει να πει τις ατάκες του. Όπως πάνω κάτω κι ολόκληρο το cast βέβαια, μ' αυτές τις ηλίθιες προφορές που τους έχουν φορέσει, σε μια ταινία που ζέχνει από ηλιθιότητες, και δεν έχει καν αρκετό gore για να την κάνει έστω αποδεκτό τρόπο να σκοτώσεις δυο ώρες και να τις φας μετά.

Γραία επισκέπτεται το αγγόνι της που είναι αξιωματικός σε βάση της Τσετσενίας.Φλου ποετίκ στοχασμός στο ήθος του πολέμου μέσα απ' την αντιπαράθεση μιας γυναίκας δυο βήματα απ' το φυσικό θάνατο και μιας στρατιάς ανδρών που σερβίρουν τον πρόωρο απλόχερα όταν δεν τον αντικρίζουν οι ίδιοι, το τελευταίο πόνημα του Sokurov, μοιάζει περισσότερο με αντιπαράθεση του Αλτσχάιμερ κόντρα στη μιλιταριστική πειθαρχία. Κουρασμένος δημιουργικά και θεματικά, ο Sokurov προσφέρει μια φαφλατάδικη δοκιμή των ορίων της κατατονίας, με κρίσεις άνοιας που εκτός απ' την ηρωίδα φαίνεται να παθαίνει κι ο μονταζιέρης, σε μια απ' αυτές τις ταινίες που σου θυμίζουν πόσο πολύτιμη είναι η ζωή, υπογραμμίζοντας απλά ότι είναι πολύ μικρή για τους την χαραμίζεις.

Με μια μεγάλη μπάλα κατεδάφισης χωμένη σ' έναν τοίχο μπροστά απ' το Palazzo del Cinema περιμένοντας να το γκρεμίσει όταν χτιστούν οι πολυπόθητες νέες εγκαταστάσεις του Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας, και με το ψαλίδι για το κόψιμο της κορδέλας της έναρξης να βρίσκεται στα χέρια του νεότερου στην ιστορία του φεστιβάλ σκηνοθέτη που ανοίγει τη διοργάνωση, και με ένα καρααγγλόφωνο πρόγραμμα τίγκα στην παγκόσμια πρεμιέρα, ο διευθυντής της, Marco Mueller, τρίβει τα χέρια του περιμένοντας τις διάσημες πατούσες που θα περπατήσουν το κόκκινο χαλί της έκδοσης που αναμένεται ως η πιο λαμπερή της κινηματογραφικής Mostra.

Την 64η Biennale κινηματογράφου, ανοίγει απόψε το Atonement (2007), δράμα εποχής βασισμένο στην ομότιτλη νουβέλα του Ian McEwan για καταδικασμένο έρωτα στην Αγγλία του 1935, που αναζωπυρώνεται μετά το τέλος του Β' Παγκόσμιου, νουβέλα που το περιοδικό TIME συμπεριέλαβε το 2005 στη λίστα του των 100 καλύτερων βιβλίων όλων των εποχών. Η ταινία μπορεί να μην φτάσει τα ίδια ύψη (βέβαια, ποτέ δεν ξέρεις), αλλά τουλάχιστον φαίνεται ικανή να εκτοξεύσει τον σκηνοθέτη της, Joe Wright, στην παγκόσμια αναγνώριση –-σε περίπτωση που είσαι απ' αυτούς που δεν κατάλαβαν προς τι το σούσουρο με την προπέρσινη εκδοχή της Περηφάνιας και Προκατάληψης (2005).

Αν πιστέψεις τις εκστατικές κριτικές που έχουν δημοσιευτεί μέχρι ώρας, το Atonement είναι ήδη απ' τις ταινίες της χρονιάς, με τουλάχιστον τις κατηγορίες κοστουμιών, σκηνικών και ερμηνειών στα Όσκαρ να την περιμένουν, τη σκηνή από το θαύμα του Dunkirk να μένει ως ό,τι πιο φιλόδοξο σε κλίμακα κι αισθητική έχει βγάλει ο βρετανικός κινηματογράφος, και την Keira Knightley με τον James McAvoy να έχουν εξασφαλίσει μια θέση στο πάνθεον των πιο ρομαντικών απ' τα ρομαντικά ζευγάρια. Αλλά και τίποτε απ' αυτά να μην ισχύει, τουλάχιστον μπορείς να την περιμένεις ως τη δεύτερη ευκαιρία σου (μετά το The Jacket (2005)) να χαζέψεις τις ρώγες της Knightley, στην περιβόητη σκηνή του σιντριβανιού (απ' όπου βασικά ξεκινά το όλο δράμα του καταραμένου έρωτα και) που μπορείς να δεις κάτω από το trailer, ευγενική χορηγία του GQ.

Παρακολουθώντας όπως πάντα από κοντά την γήινη επικαιρότητα, οι εξωγήινοι ανακοίνωσαν μέσω του Variety στις αρχές της εβδομάδας στους κατοίκους του πλανήτη, ότι επειδή απ' το 1951 μέχρι σήμερα δεν έχουμε καταφέρει να ακολουθήσουμε τις οδηγίες τους, θα αναβιώσουν τη Μέρα που η Γη Έμεινε Ακίνητη, αναθέτοντας αυτή τη φορά το ρόλο του διπλωμάτη ακινητοποιητή Klaatu, στον μόνιμο επίγειο πρόξενό τους, Keanu Reeves.

Στην προηγούμενή τους επίσκεψη, ο Klaatu, ντυμένος στην απαραίτητη ταξιδιωτική του φορεσιά που περιλαμβάνει κράνος τύπου σκάφανδρο, γάντια λάντζας και διακριτική στολή από αλουμινόχαρτο κι αφρολέξ, πέταξε πάνω απ' την Washington και προσγειώθηκε χωρίς να τον απασχολήσει ιδιαίτερα ο Στρατηγός Άνεμος, για να ζητήσει ταυτόχρονη ακρόαση απ' όλους τους ηγέτες εθνών του πλανήτη, όπου θα τους ανακοίνωνε το μέλλον τους: να σταματήσουν τις βίαιες συνήθειές τους, ή να αντιμετωπίσουν τον αφανισμό. Μια τέτοια ακρόαση φυσικά αποδείχθηκε αδύνατη λόγω προβλημάτων συντονισμού μεταξύ ηγετών που βρίσκονταν στα μαχαίρια. Δεν χρειάζεται να είσαι εξωγήινη μορφή ανώτερης νοημοσύνης για να καταλάβεις ότι δεν έχουν αλλάξει και πολλά.

Τότε βέβαια, ο Klaatu αναγκάστηκε να επιδείξει τη δύναμή του νεκρώνοντας για λίγο κάθε είδους ενέργεια και επικοινωνία σε όλον τον πλανήτη, κάτι που σήμερα μπορούμε κάλλιστα να κάνουμε και μόνοι μας –-και μάλιστα, στη χώρα μας τουλάχιστον, το κάνουμε τακτικά, κυρίως κάθε φορά που χρειαζόμαστε το ηλεκτρικό και τις επικοινωνίες. Οπότε υποθέτω ο Scott Derrickson (του Εξορκισμού της Έμιλυ Ρόουζ (2005)) που θα σκηνοθετήσει την αναμενόμενη στις αρχές του 2009 νέα επίσκεψη, εκτός από άλλη στολή, θα χρειαστεί να βρει και πιο μοντέρνο τρόπο για τον εξωγήινό του να μας πείσει. Όπως, ας πούμε, να τον βάλει να σβήσει τις πυρκαγιές, και να χτίσει κατευθείαν την Ιονία Οδό στη θέση τους, κομπλέ με τα βενζινάδικα και τις λακκούβες της.

Δύσκολο να πεις αν είναι το θράσος της κλειδωμένης υποψηφιότητας που κάνει τους αδερφούς Coen να πάνε κόντρα στις ανησυχίες ότι η αμερικάνικη Ακαδημία δε πρόκειται να ματοβάψει ολοκληρωτικά τις πεντάδες της ή η υπακοή στην απόλυτη πια τάση του marketing που φέρνει ένα ακόμα "ακατάλληλο" κόψιμο στο κοινό που έχει μάθει απέξω την ημερομηνία γεννήσεως και τον ταχυδρομικό κώδικα του George Bush. Οι ένα σωρό καινούριες σκηνές του redband trailer του No Country for Old Men (2007), μαζί με την σοκαριστική συνέχεια όσων το greenband που προηγήθηκε άφηνε στη φαντασία σου, γέρνουν την παλάντζα προς τη μεριά της καλύτερης ταινίας του οικογενειακού διδύμου μετά από μια σειρά άσφαιρων κωμικών (ή κωμικοτραγικών αν θες) προσπαθειών. Από την άλλη, το Young Men Dead των Black Angels μαζί με το εξίσου ηχηρό ψυχεδελικό πρόσθετο μουσικό φόντο, δείχνουν μια τάση κουκουλώματος του ότι η επιστροφή στις αιματηρά απλές ρίζες του Blood Simple (1984) έγινε ριζικά, και η αφιλόξενη για γέρους γη των Coen δεν είχε χώρο ούτε για συνθέτες και τραγούδια (i.e. το φιλμ είναι μουσικά ανένδυτο).

Το σίγουρο είναι ότι η ομιχλώδης μυτάρα και η παρανοϊκή μαλλούρα του Javier Bardem έχουν γίνει σήματα της ταινίας, όχι μόνο γιατί η ερμηνεία του κερδίζει τις εντυπώσεις παντού αλλά ίσως και γιατί το υπόλοιπο καστ παίζει κατά σατανική σύμπτωση και στο, πιο Ακαδημαϊκό, In the Valley of Elah (2007). Από κει και πέρα σημειώνω για την Ιστορία που θα βάλει στο πάνθεον των κακών της και τον μαυροφερεμένο κεφάλα με το αλά Prince Valiant κούρεμα τα πασίγνωστα, ότι η ιστορία προέρχεται από το ομώνυμο προπέρσινο μυθιστόρημα του Cormac McCarthy τον οποίο οι σύγχρονοί του θεωρούν από τους πιο σημαντικούς Αμερικάνους ενώ το φιλμ συμμετείχε στο διαγωνιστικό των φετινών, αρχικά φιλοαμερικανικών και τελικά κάθε άλλο παρά, Κανών.

Με το Ave Maria στο φόντο όπως και το teaser πριν δυο μήνες, το trailer του Hitman (2007) έρχεται περισσότερο να ειδοποιήσει ότι μετακινήθηκε η έξοδός του για τέλη Νοέμβρη παρά να ηρεμήσει τους συνηθισμένα εξαγριωμένους φαν που ακόμα ελπίζουν να παίξει τον καραφλό σιωπηλό εκτελεστή ο Jason Statham, ο Vin Diesel, ο Bruce Willis ή ο Uwe Boll.

Η Fox λοιπόν είδε μεγάλη ηρεμία τη βδομάδα των αμερικάνικων Ευχαριστιών (και παραδοσιακά και ευχαριστημένων ταμείων) και έτρεξε να τη γεμίσει με δράση με (παρα)θρησκευτικές νότες. Και όλοι πια στοιχηματίζουν αν η εταιρεία με τον απεριόριστο σεβασμό στο χαρτζηλίκι των ανήλικων θα αντισταθεί στον πειρασμό να κάνει οικογενειακό το (R-rated) πάρτι που έστησε ο Γάλλος Xavier Gens όταν έμαθε ότι είχε την ευκαιρία να μεταφέρει, χωρίς όρια, το αγαπημένο του παιχνίδι στην μεγάλη οθόνη. Προς το παρόν πάντως ο ξυρισμενοκέφαλος Timothy Olyphant με εμπειρία στο πιπέρι στο στόμα από το Die Hard 4.0 (2007) δηλώνει παθιασμένα, στο κινηματογραφικό site.. της Fox, ότι ο σκηνοθέτης ήθελε απεγνωσμένα να αποδώσει τις πρέπουσες τιμές στο παιχνίδι. Και στον John Woo επίσης, όπως βλέπεις και μόνος σου παραβλέποντας ότι το τρέιλερ δίνει έμφαση στην καταγωγή και την αποστολή ζωής(!) του ήρωα και τις σχέσεις του με παπάδες και γκόμενες που στο παιχνίδι είναι υποσημειώσεις (το πολύ). Στο σενάριο που κυκλοφορεί στα διαδίχτυα πάντως, οι γκόμενες παραμένουν υποσημειώσεις και οι καταστάσεις κοντά σε πραγματική πραγματικότητα, ενώ οι πολλές ατάκες και το τέλος του έχουν τεθεί ήδη υπό αμφισβήτηση.

Ένα χρόνο και βάλε μετά το teaser και λίγο πριν βάλει πλώρη για τη Βενετία, πετάξει στο Τορόντο και βγει μισόκρυφα στις αμερικάνικες αίθουσες, κυκλοφόρησε το trailer της Δολοφονίας του Άντριου Ντόμινικ από τον Παραγωγό Μπραντ Πιτ Δολοφονίας του Τζέσι Τζέιμς από τον Λέιμερ Ρόμπερτ Φορντ (2007) στο Moviefone.

Update: Μια βδομάδα μετά κυκλοφόρησε στο Yahoo! Movies και μια εντελώς διαφορετική εκδοχή του τρέιλερ, υπέρτατο δείγμα της σχιζοφρένειας που χαρακτηρίζει την παραγωγή που βρίσκεται σε στάδιο χασαποραψίματος εδώ και πάνω από ένα χρόνο. Από τη μια ο σεναριογράφος και σκηνοθέτης Andrew Dominik υποστηρίζει λυσσαλέα το όνειρό του να κάνει το τερενσμαλικό γουεστερνικό έπος που θα βάλει το όνομα του στον ορισμό των ατελείωτων θολών σταχιασμένων πλάνων με αργόσυρτα υπνωτικά μουγκρίσματα στην υπόκρουση. Από την άλλη ο παραγωγός και πρωταγωνιστής Brad Pitt, με τα δικά του λεφτά αυτή τη φορά σαν επιπλέον κίνητρο, χορεύει αδιάκοπα το χορό της βροχής στο όραμα ενός ακόμα δημιουργού, έχοντας ήδη φουσκώσει χείμαρρο που ξέβρασε το The Fountain (2006) του Darren Aronofsky σε ερημικές αίθουσες στα εδάφη άναρθρα κραυγάζοντων ιθαγενών κριτικών. Και στη μέση η Warner, προσπαθεί να βγάλει κάνα φράγκο αυτή τη φορά, προβάλλοντας τα άπειρα κοψίματα των δυο πλευρών (ή και δικά της ή και καθενός προσφερόμενου να μάθει το Avid στου κασίδη το καπελοσκέπαστο κεφάλι) σε όποιον είχε και δεν είχε (κυρίως) διάθεση να τα δει.

Από όλο το μπαστάρδεμα, στο ένα τρέιλερ περιμένεις ότι ο Jesse James και ο Robert Ford είναι το ίδιο άτομο και στο τέλος κυριαρχεί η δεύτερη περσόνα δολοφονώντας τη πρώτη με μια σφαίρα ανάμεσα στα δόντια, υπό τις σκηνοθετικές ευλογίες του Terence Malick. Eνώ στο δεύτερο ότι είναι παιδικοί φίλοι που διασχίζουν πελάγη σιτοβολώνων για να επιτεθούν σε τραπεζικά κάστρα μέχρι που κάποιος χρησιμοποιεί το πτώμα του δεύτερου για να φυτέψει μια σφαίρα στο μοναδικό τρωτό σημείο της πλάτης του πρώτου, Gore Verbinski θέλοντος. Πάντως οι κριτικοί, πιο προσεχτικοί αυτή τη φορά και πιθανά έχοντας δει ο καθένας το προσωπικό του κόψιμο (έστω και αν χρειάστηκε να περιέχει και giant fucking robots ή ιρανικές ερήμους), φαίνονται κατενθουσιασμένοι. Η Warner πάλι φαίνεται να διστάζει να ξοδευτεί να ανοίξει την ταινία σε ευρεία διανομή στην Αμερική. Αλλά στην Ελλάδα, το βασίλειο της σινεφιλίας και του Malick, όπου το The New World (2005) έκοψε καμια 60αριά χιλιάδες εισιτήρια σε 3 βδομάδες (σύμφωνα με τα στοιχεία του ενημερωμένου mans) με ένα κάποιον Colin Farrell πρωταγωνιστή, η Village προφανώς και τη περιμένει σα κάτι ανάμεσα σε Πεντέξι του Τζέσι και 300 του Αχιλλέα.

Σε ένα νησί της Παπούας-Νέας Γουινέας, δέκα θανατοποινίτες από τις φυλακές του πλανήτη συμμετέχουν σε ριάλιτι που μεταδίδεται στο δίκτυο. Νικητής θα είναι όποιος μείνει ζωντανός.Πολλοί βλέπουν στο φιλμ αντιγραφή του γιαπωνέζικου Batoru Rowaiaru (2000), λίγοι στοιχεία του επικά γελοίου Άτρωτου (1987) με τον Schwarzenegger (αν και είχε βασιστεί στο μυθιστόρημα του Stephen King από το οποίο "επηρρεάστηκε" ο συγγραφέας του βιβλίου που κάναν ταινία οι σχιστομάτηδες φετιχιστές της βίας) και κανένας πουθενά τον Χαϊλάντερ τον Αθάνατο ή την Maya Plisetskaya. Πράγμα περίεργο αν σκεφτείς ότι όπου μπλέκεται έστω και στα ψιλά γράμματα η πρώην WWF και νυν WWE το δεδομένο είναι ότι θα παρατηρηθεί το σκηνοθετημένο του πράγματος (παρατήρηση εξίσου διορατική με αυτή ότι το ποδόσφαιρο παίζεται με τα πόδια) ή στην καλύτερη η υστέρηση των χορογραφιών του σε σχέση με τις παραγωγές της Λίμνης των Κύκνων από το Bolshoi.

Με άλλα λόγια, με την WWE Films στην παραγωγή και πρωταγωνιστή τον μεγαλύτερο αστέρα της μητρικής της εταιρίας στα τέλη της προηγούμενης δεκαετίας, μέτρο σύγκρισης δεν μπορεί να είναι παρά κάτι τερατουργήματα τύπου The Marine (2006) ή καμιά ταινία του Hulk Hogan όταν το είχε γυρίσει σε "κακός". Και σε σχέση με αυτά ο Τελευταίος Επιζών μακροημερεύει άνετα σε ένα επίπεδο που δικαιολογεί την έξοδό του στις αμερικάνικες αίθουσες. Το πρώτο του τρίτο είναι κάτι παραπάνω από αξιοπρεπές, με έξυπνο θέμα, διαλόγους που ακούγονται και σκηνοθεσία που προσλήφθηκε για την ικανότητά της να κάνει τα λίγα να φαίνονται περισσότερα (και κάνει τα κάποια ακόμα πιο πολλά). Μετά φυσιολογικά αρχίζουν να εφαρμόζονται οι κανόνες του tag team και ο SAS με το τόξο πρέπει να περιμένει μέχρι ο καρατίστας με τα μαχαίρια κουζίνας που τον κοπανάει ο πεζοναύτης με τα αρθριτικά να έχει δυο χέρια ένα πόδι και ένα πρησμένο στρουμπουλό μάγουλο στο χώμα. Και όπως κατάλαβες ήδη από τη προηγούμενη πρόταση, η κινηματογραφική κάμερα από κει που ψιλοειρωνεύεται την τηλεοπτική ξαδέρφη της αρχίζει ξαφνικά να κουνιέται και να ζουμάρει αλαφιασμένα, είτε για να απαλύνει "χοντρές" εικόνες είτε γιατί ο κάποτε Stone Cold Steve Austin φαίνεται να είναι πια stone cold πτώμα (που κι αυτό χοντρή εικόνα είναι βέβαια). Ε και στο τέλος απαγγέλλεται, σε λεπτό σιγής των υπολοίπων, το νόημα για όσους δε κατάλαβαν ότι οι ριαλιτοπαραγωγοί είναι απάνθρωπα κακοί, και η ιστορία κλείνει έχοντας παραμείνει υπεραπλουστευμένα θεατρική μεν χωρίς προκλητικές ηλιθιότητες δε.

Ο Hitler με τους φίλους του τον Goebbels και τον Bormann και τους συνοδούς τους, φτάνουν σε κάστρο στην εξοχή όπου τους περιμένει η Eva Braun, για να περάσουν όλοι μαζί μια μέρα χαλάρωσης.Στο πρώτο από ένα ανολοκλήρωτο κουαρτέτο πορτρέτων τεσσάρων μεγάλων ανδρών (ακολούθησαν τα Taurus (2000) για τον Lenin και The Sun (2005) για τον αυτοκράτορα Hirohito), ο Sokurov μαγειρεύει κωμωδία για διανοούμενους, παίζοντας με το (αγαπημένο του) θέμα της Ιστορίας και πώς θα μπορούσαν να είναι πτυχές της σε διαφορετικές οπτικές. Στο Molokh (1999) (που φτάνει με καθυστέρηση στη χώρα μας απ' τη New Star που έχει τον Sokurov εργολαβία), ο Hitler είναι γεροξεκούτης υποχόνδριος με εξάρσεις παράνοιας, που προσαρμόζει την σχιζοφρένεια του αλλόκοτου χαρακτήρα του ανάλογα με το κοινό του, και δεν διστάζει πάνω από ένα πιάτο αηδιαστική χορτόσουπα, να μοιραστεί την αποφασιστικότητά του για το πώς θα κηρύξει πόλεμο στον Duce επειδή φυτεύει πολλά δέντρα στην Ιταλία και σ' εκατό χρόνια δε θα φτάνουν ζεστοί αέρηδες στη Γερμανία. Η ελεγειακή οπτική του Sokurov συνδυάζεται απρόθυμα με το σενάριο με screwball στραβοκοιτάγματα και ανατρεπτικές φιλοδοξίες, με την υψηλή αισθητική του Ρώσου να προστατεύει βέβαια το αποτέλεσμα απ' το να γίνει άκομψο, αλλά παρ' όλ' αυτά δίχως να αποφεύγει το γενικότερα άβολο του παντρέματος, που έχει περίπου τόση πλάκα όση το να πετάς βρεγμένες χούφτες από κωλόχαρτο στο ταβάνι, και σίγουρα τους ίδιους κινδύνους: οι περισσότερες απ' τις χλαπάτσες να γυρίσουν και να σκάσουν στη μούρη σου. Είναι λιγότερο δροσιστικό απ' όσο ακούγεται, ακόμα και με 42 βαθμούς έξω.