H Odeon σας προσκαλεί στην Avant Premiere του Θρίλερ Στην Κοιλάδα του Ηλά. Την Τετάρτη 3 Οκτωβρίου στις 9 το βράδυ στο Odeon Kosmopolis στο Μαρούσι Odeon StarCity στο Νέο Κόσμο.

Οι 13ες Νύχτες Πρεμιέρας άνοιξαν πριν 10 μέρες με μια από τις πιο ενδιαφέρουσες ταινίες των Κανών, το Persepolis (2007), και κλείνουν απόψε με την προβολή του I'm Not There (2007) που συγκέντρωσε αντίστοιχα θετικά σχόλια στη Βενετία. Ενδιάμεσα προβάλλαν, όπως κάθε χρόνο, τις πιο αξιόλογες ταινίες του Sundance και φτιάξαν ένα διαγωνιστικό απ' όλο τον πλανήτη με συμμετοχές που ανακοινώνονταν σαν εθνικές οσκαρικές υποψηφιότητες όσο παίζαν (You, the Living (2007) για τη Σουηδία, The Band's Visit (2007) για το Ισραήλ, XXY (2007) για την Αργεντινή). Οπότε μπορεί να μην είδες φέτος τίποτα σε ελληνικό, αυτά τα χαρτονάκια με τις βαθμολογίες του κοινού ή κρατήσεις θέσεων για την επιτροπή του διαγωνιστικού, αλλά μάλλον δύσκολα θα πεις και ότι σου λείψαν.

Όσο για το φιλμ κλεισίματος, φαίνεται να είναι από αυτές τις ταινίες που λατρεύει ο χώρος και αφήνουν παγερά αδιάφορο (ή εντελώς χαμένο) τον μέσο θεατή. Διάφοροι υποδύονται ενσαρκώσεις του Bob Dylan σε διάφορες φάσεις της ζωής του, ανάμεσά τους κι ένας μαύρος 10χρονος που θέλει να τον φωνάζουν Woody Guthrie, και πιο κοντά στην πραγματική εικόνα του τραγουδιστή είναι.. η Cate Blanchett την εποχή που, όπως λέει ο θρύλος πια, έπιασε ηλεκτρική κιθάρα (ο Dylan όχι η Cate). Ο Todd Haynes στην συνηθισμένα ασυνήθιστη έμπνευση και σκηνοθεσία, φρόντισε αυτή τη φορά να πάρει την άδεια του Dylan να κάνει ότι θέλει με τα τραγούδια του, αντίθετα με το Superstar: The Karen Carpenter Story (1987) το οποίο τα δικαιώματα ήταν ένα από τα προβλήματα που το οδήγησαν να παίζει, 20 χρόνια μετά, κάτω από άκρα μυστικότητα στο φεστιβάλ.

Για να επανέλθουμε σιγά-σιγά σε νορμάλ ρυθμούς μετά τις μυστικές προβολές και τα αξημέρωτα πάρτυ των Νυχτών (πριν βγουμε εντελώς εκτός με το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης), πάρε σήμερα την ιντερνετική πρεμιέρα του trailer του El Greco (2007), που τα καλά κορίτσια της VITAMIN μας είχαν δώσει απο χτες, αλλά είχαμε κάτι μυστικές προβολές και αξημέρωτα πάρτυ και καθυστερήσαμε.

Η ταινία του Γιάννη Σμαραγδή (τον οποίο θα 'πρεπε να θυμάσαι απ' το Καβάφης (1996)), όπως βρωντοφωνάζει ο εύγλωτος τίτλος, είναι βιογραφία του τεράστιου ζωγράφου, Δομήνικου Θεοτοκόπουλου, κι εκτός του ότι βρωμάει Όσκαρ απ' το χιλιόμετρο (όπως παρ' ολίγο και το teaser), μοιάζει και τεράστια παραγωγή, με τεράστιες φιλοδοξίες, που αν θες την άποψή μου, έχει και τεράστιες δυνατότητες. Γιατί απ' όσο ξέρω τουλάχιστον, οι ντόπιοι μοντέρ των trailer, δεν έχουν δα και καμιά τεράστια φήμη για ικανότητες να κρύβουν τις μούφες (και να'ναι καλά οι άνθρωποι γι' αυτό). Το φιλμ, που έχει ήδη μείνει στην Ιστορία ως η τελευταία εμφάνιση του Σωτήρη Μουστάκα, περηφανεύεται μουσική by Vangelis αστεράτο και σπάνιο ελληνικό cast, με τον Γιώργο Χαραλαμπίδη, τον Λάκη Λαζόπουλο, και την Ντίνα Κώνστα, αλλά και τη Δήμητρα Ματσούκα στο ρόλο της έμπνευσης, που υπόσχεται απ' τα λίγα καρέ της στο trailer, πολλές στιγμές απόλαυσης στην ταινία (για διάφορους λόγους που αντιλαμβάνεσαι και μόνος σου). Και είναι ένα ακόμα απ' αυτά που διαλέγουν να βγουν στο κοινό πριν πάνε στη Θεσσαλονίκη, δίνοντάς μας άλλο ένα πάτημα να λέμε όλα εκείνα που λέγαμε από πέρσι για τη ρετσινιά του Φεστιβάλ. Αλλά εκείνο το "οι Έλληνες αξίζουμε την ιστορία μας" στο τέλος, τί το θέλαν... Ανατρίχιαξα. Άσε που θ' αρχίσουν ν' αναρωτιούνται αυτοί που το προσυπογράφουν, γιατί δεν άξιζε κανείς Έλληνας να παίξει και τον El Greco. Και μετά άσ' τα να πάνε...

Από τον Μάη που το αφήσαμε να απολαμβάνει τις δάφνες των βραβείων του Δεκαπενθημέρου Σκηνοθετών των Κανών, το Control (2007) του Anton Corbijn δε σταμάτησε να αποτελεί μελωδική υπόκρουση σχεδόν σε κάθε σινεφίλ σύναξη του πλανήτη. Έπαιξε σε Αυστραλία, Νέα Ζηλανδία, Πολωνία, Φιλιππίνες, Βοσνία, Βραζιλία, πήγε στο Τορόντο απ' όπου έφυγε με ακόμα μεγαλύτερο buzz, σκούπισε τα βραβεία και στο φεστιβάλ του Εδιμβούργου, και σειρά έχουν πάρει, να τα ανοίξει και να τα κλείσει, διάφορα άλλα. Στο εντωμεταξύ όχι μόνο αγοράστηκε από τους Weinsteins για βορειοαμερικάνικη διανομή που ξεκινάει τελικά και νωρίς, από τις 10 Οκτωβρίου, αλλά τους άνοιξε την όρεξη να αγοράσουν και ένα (ακόμα) ντοκιμαντέρ που ξεφύτρωσε παράλληλα με θέμα τους Joy Division.

Στην Αγγλία κάνει πρεμιέρα πέντε μέρες νωρίτερα (5 Οκτωβρίου) και εδώ και καναδυό βδομάδες μπορείς να ακούσεις και όλο το soundtrack στην εθνική σχετική σελίδα. Ενώ στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού έχει καταλάβει τη σελίδα του διανομέα (ναι αυτού) και απέκτησε προχτές και ντόπια εκδοχή του τρέιλερ, με αναλύσεις περί ναρκωτικών και μεγέθους επιτυχίας του συγκροτήματος. Που θα κάνουν τα κόκαλα του Tony Wilson να τρίζουν, εκεί στο μεγάλο πάρτι στον ουρανό που τα κουνάει από τον Αύγουστο. Και τα γράφω όλα αυτά, όχι γιατί το φιλμ το σπονσονάρουμε άτυπα με μεγαλύτερο ενθουσιασμό και από τη Seven Films που το διανέμει στα μέρη μας, αλλά γιατί κάνει Πρεμιέρα απόψε στις 20:00 στο Αττικόν και σου 'χουμε και κάτι μπλουζάκια για να ντύνεσαι σαν εμάς.

Σύμφωνα με την προφητεία, όταν η Νύχτα είναι μεγαλύτερη της Ημέρας, ένας Μεγάλος Διαφορετικός θα έρθει να βυθίσει τον κόσμο στο Σκοτάδι. Εκτός κι αν έχεις δει πουθενά καμιά κιμωλία.Το Night Watch (2004) ξεκίναγε με τη μεγάλη μάχη μεταξύ Φωτός και Σκότους κι έβλεπες πέντε δέκα άτομα με πανοπλίες, και κυρίως ένα τύπο να σκουπίζεται κάθε τρεις και λίγο από κάτι ματωμένες ροχάλες που έτρωγε. Το Day Watch (2006) ξεκινάει με τις ορδές του Ταμερλάνου να ισοπεδώνουν, έφιππες, ένα κάστρο, περνώντας μέσα από τα τείχη σα να είναι χάρτινο σκηνικό με φεγγαράκια, για να βρουν την Κιμωλία του Πεπρωμένου. Και όπως καταλαβαίνεις η συνέχεια που δίνει ο "οραματιστής σκηνοθέτης" Timur Bekmambetov στο πρώτο του δημιούργημα είναι όχι μόνο πιο over the top ξεκούδουνη και σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα, αλλά ξεφεύγει εντελώς (απ' ότι λένε) και από τα βιβλία. Στη πραγματικότητα φαίνεται να μην υπάρχει σχεδόν καμία βάση στο ομώνυμο βιβλίο και κάτι ελαφρά πατήματα στο πρώτο, γι' αυτό κι ο πλήρης τίτλος ήταν κάτι σε Night Watch 2: Day Watch. Και όλο αυτό το μπέρδεμα μπορεί να μη σε αφορά και πολύ αν δε περιλαμβάνεις και πολλές σελίδες φανταστικών μυθιστορημάτων γραμμένα από Ρώσους ψυχίατρους στο καθημερινό σου μενού, όμως αν δεν έχεις δει και τη πρώτη ταινία τότε καλύτερα να στήσεις καμιά τεράστια κοτρώνα στην είσοδο του κινηματογράφου και να περάσεις με φόρα από μέσα προτού μπεις.

Οι Φύλακες της Μέρας δεν κάνουν καμία προσπάθεια να σε βάλουν στον κόσμο τους με διαφορετικό τρόπο. Έχουν, βλέπεις, να κρατήσουν το τεράστιο κοινό τους εκεί (στον κόσμο τους, και στον κόσμο του αν θες), να συνεχίσουν να μεγαλώνουν τους χαρακτήρες από κει που τους άφησαν, και έχοντας βάλει τσουβάλια ρούβλια στα ανατολικοδυτικά εφέ να βάλουν ένα τόνο εκρηκτικά και στην πλοκή σα να μην υπάρχει αύριο κι ο σκηνοθέτης λιάζεται ήδη κάτω από καμιά φοινικιά στις παραλίες της Καλιφόρνιας. Ε και μπορεί το επικό του πράγματος να είναι τελικά περισσότερο στο κεφάλι των συντελεστών όπως και η ιδέα ότι κάνουν κάτι μεγαλύτερο από χολιγουντιανό μπλοκμπάστερ, αλλά παντού διακρίνεις αυτή την περίεργη σλάβικη ηθική και σε αρκετές περιπτώσεις την ιερή τρέλα και το τσιγγάνικο κέφι, που προορίζονταν να γίνουν το αξέχαστο μεγα- πανηγύρι ενός λαού για την Πρωτοχρονιά του 2006. Κι έγιναν.

Νεαρός ταραξίας καταδικάζεται σε κατ' οίκον περιορισμό και περνά τις μέρες του παίρνοντας μάτι τη γειτόνισσα. Μέχρι που γίνεται μάρτυρας φόνου στο σπίτι του άλλου γείτονα και αρχίζει ο Σιωπηλός Μάρτυς (1954) με εφήβους.Άτυπο remake του κλασικού θρίλερ του Hitchcock, το Disturbia, όπως φαντάζεσαι, δεν φτάνει το επίπεδο του original, αλλά όπως μπορεί να μην φαντάζεσαι, δεν είναι και για τα μπάζα. Αν βάλεις στην άκρη τα άλματα της πλοκής και τις τρυπούλες που ξεπροβάλουν δειλά εδώ κι εκεί, λειτουργεί μια χαρά σαν καλογυαλισμένο εφηβικό θρίλερ, που τουλάχιστον κάνει την προσπάθεια για να σε κοροϊδέψει πουλώντας hip μούρη, σε αντίθεση με άλλα που σου παίρνουν το εισιτήριο και σε φτύνουν στα μούτρα. Η διαφορά με ταινίες τύπου The Hitcher (2006), είναι πως απ' τη μία δεν προσπαθεί να είναι κάτι που δεν μπορεί (βλέπε splatter κατάλληλο για 13χρονα), κι απ' την άλλη, ο Caruso ξέρει και πώς να κρατάει την κάμερα, και πώς να φτιάξει ένα κάποιο σασπένς υπονοώντας το, όταν χρειάζεται. Και ξέρει και πώς να χειριστεί το cast, αφήνοντας την Sarah Remmer να φορτώνει την οθόνη θηλυκότητα, όταν μένει κενό απ' τον LaBeouf, με την πειστική γοητεία του θαρραλέου εξυπνάκια. Ε, κι αν έχει και λίγο άρωμα από The OC στο δράμα, εντάξει, δεν χρειάζεται να το κάνεις θέμα.

Μανιακά αισιόδοξος ιερέας με πρόγραμμα αποκατάστασης νεοαποφυλακισθέντων, έρχεται αντιμέτωπος με τρόφιμο που δοκιμάζει τα όρια της πίστης του μέχρι αιμορραγίας. Απ' τ' αυτιά.Ξεκινώντας σαν κωμωδία ταιριάσματος αταίριαστων και σύγκρουσης πολιτισμών, τα Μήλα του Αδάμ κάνουν τη βόλτα τους από την σάτιρα της ηθικοφάνειας και τα πιο κυνικά λημέρια της απεικόνισης της πίστης ως αποτέλεσμα αυταπάτης που κρατάει ανθρώπους ζωντανούς, για να βουτήξει στα βαθιά πετώντας σου ψεύτικα στοιχεία ότι πίσω απ' όλα αυτά μπορεί να κρύβεται μεταφυσικό, ψυχολογικό και αστυνομικό θρίλερ μαζί, λίγο πριν καταλήξει στις μελό αυτοανατροπές που πιθανότατα είχες μαντέψει από την αρχή, αλλά κάπου ξέχασες μέσα σε όλον αυτόν τον λαβύρινθο που έστηνε τόσην ώρα παιχνιδιάρικα ο αγαπημένος σεναριογράφος θαύμα του Δανέζικου κινηματογράφου. Χωρίς να δοκιμάζει Δογμα-τικά τις αντοχές σου, δεν είναι λίγες οι φορές που τις αψηφά παίζοντας με το ρυθμό, ενώ η χαλαρή πλοκή είναι προφανές ότι δεν ενδιαφέρεται και ιδιαίτερα να σου δώσει χερούλια να πιαστείς για να σε καθοδηγήσει μέσα στο αλλόκοτο χιούμορ του Jensen, που μπαλατζάρει ανάμεσα στην αιρετική πολιτική ανορθότητα και την κατάμαυρη κωμωδία. Αλλά αν τον έχεις ξανασυναντήσει, ήδη θα το ξέρεις αυτό, και θα τη βρεις τη θέση σου, σε ένα σύμπαν που θυμίζει ότι όλοι χρειαζόμαστε λίγη παράνοια για να κρατιόμαστε λογικοί.

Ο ήσυχος βίος μιας αρχιμαγείρισσας αλλάζει από αναπάντεχα γεγονότα.Αν σκεφτείς ότι οι γυναίκες παραδίνονται άνευ όρων στην απόλαυση, όταν δε την ονειρεύονται στον ύπνο και τον ξύπνιο τους, απορείς γιατί δεν βγαίνουν με ρυθμό αντίστοιχο των διαβόητων πια πορνοτρομάρων, πολυτελή ρομαντικά μελοδράματα παραφουσκωμένα με λιχουδιές που σχεδόν τις μυρίζει ακόμα και το στομάχι σου. Το μυστικό είναι φυσικά ότι το πιο αξιόπιστο κινηματογραφικό κοινό το λένε αγόρι 15-25, αλλά και οι δυσάρεστες όσο και δεδομένες συνέπειες της άκρατης βουλιμίας όλο και κάποιο ρόλο παίζουν. Είναι δύσκολο λοιπόν να στήσεις ταινία που να μην προκαλεί ναυτία, στην υπόθεση ότι στη ζωή μιας γυναίκας που δε κάνει τιποτάλλο από την αγαπημένη δουλειά της (και ότι την έχει κι αυτή κάπου κόβει και τη μισή συνταγή) αποβιβάζονται από το πουθενά κορούλα με οσκαρικό παρελθόν και λατινο- εκπαιδευμένος μνηστήρας με τα ίδια ακριβώς ενδιαφέροντα, τετράγωνα σαγόνια, και ξανθιά αφάνα. Αλλά ο Scott Hicks, με πολύ βαρύτερο δραματικό παρελθόν (Ο Σολίστας (1996), Χιόνι Πάνω στους Κέδρους (2001)), τα μισοκαταφέρνει με τη βοήθεια ενός ευρωπαϊκού σεναρίου που δε φαίνεται να παραχολιγουντοποιήθηκε και ενός πρωταγωνιστικού διδύμου που σχεδόν το πιστεύεις όταν είναι χώρια. Η ταινία βέβαια δεν είναι κομεντί όπως πλασάρεται, και σχεδόν όλη τη διάρκειά της τη βλέπεις να έρχεται προτού βολευτείς στο κάθισμά σου.

Δέκα χρόνια στην Pixar, έχει ψήσει από σκαθάρια μέχρι ψάρια, αλλά ο Mark Walsh φέτος έφτασε το μέχρι τώρα peak της καριέρας του, αναλαμβάνοντας να εκπροσωπήσει το όραμα του Brad Bird ως αντ' αυτού στο δωμάτιο των σχεδιαστών μιας απ' τις καλύτερες animated ταινίες όλων των εποχών. Και είναι πολύ λογικό η επιτυχία της να του έχει χαρίσει ένα μόνιμο χαμόγελο, για να ταιριάζει με τον ενθουσιασμό του για τη δουλειά που κάνει, και να τον κάνει εύκολα τον πιο ευχάριστο καλεσμένο των φετινών Νυχτών Πρεμιέρας. Και πού ξέρεις, ίσως σε τρία-τέσσερα χρόνια να αποδειχθεί κι ένας απ' τους πιο σημαντικούς, όταν αρχίσει να βάζει το λογότυπο της σπουδαιότερης εταιρείας animation αυτή τη στιγμή, πάνω από εντελώς δικά του project. Για την ώρα πάντως, μιλάει για τον Ratatouille ως μια απ' τις πιο σημαντικές του εμπειρίες, για τον Brad Bird ως έναν απ' τους θεούς του, και για την Pixar ως μια εταιρία όπου βασικά ένα μάτσο ταλαντούχοι άνθρωποι, μαζεύονται και φτιάχνουν ταινίες για να τις βλέπουν οι ίδιοι και να τους αρέσουν. Κι είναι αρκετά τυχεροί ώστε να αρέσουν και σε όλο τον υπόλοιπο πλανήτη. Οπότε η Disney κάνει τουμπεκί.

Η μελαχρινή κόλαση του φετινού Summer Wine, έκανε το cover του τραγουδιού για να ακουστεί σ' αυτήν την ταινία, όπου παίζει την Ushi Obermaier. Κι αυτό, είναι ένα πράγμα που μαθαίνεις απ' την ταινία. Το άλλο είναι οι διαστάσεις της.Αδιάφορα επιφανειακή συρραφή highlights (και lowlights) απ' την ταραχώδη ζωή της Ushi Obermaier, δίχως ιδιαίτερο νόημα, ή συγκεκριμένο στόχο, πέρα απ' την χρήση κλισεδιάρικων αναπαραστάσεων ροκ καταστάσεων, στιγμών γυναικείας απελευθέρωσης, και ζενερίκ προσεγγίσεων της πολιτικοκοινωνικής αναμπουμπούλας των '60s, για να γεμίσουν τα κενά ανάμεσα στις μπόλικες γυμνές σκηνές της Natalia Avelon. Που από μόνες τους είναι λόγος ικανός όχι μόνο για να δεις την ταινία, αλλά για να γυριστεί και sequel! Και με την αφίσα που της έχουν, οι διανομείς έχουν εγγυημένα αν μη τι άλλο σίγουρη καριέρα στα DVDάδικα (κι όχι άδικα), ειδικά αν η συσκευασία έρχεται με εύκολη πρόσβαση στις σκηνές κλειδί. Αν, δε, βάλουν μέσα και τα ένα σωρό κομμένα, όπου λέει η πρωταγωνίστρια ότι τα δίνει όλα (λες κι αυτά που έχει ήδη δώσει, δεν είναι αρκετά), μιλάμε για κλασικό εν αναμονή.

Ο Burt Pugach πέρασε 14 χρόνια στη φυλακή, στα 60s, επειδή είχε βάλει να τυφλώσουν με αλισίβα την Linda Riss σε κρίση ζηλοτυπίας. Όταν βγήκε, την παντρεύτηκε.Η Linda ήταν 21 ωραία και φτωχή, ο Burt 32 ηλιθιόφατσας με αεροπλάνο για καμιά βόλτα. Η ιστορία τους ήταν πρωτοσέλιδη για μήνες στα τέλη του '50 στη Νέα Υόρκη την εποχή της δίκης, και θέμα στα κανάλια για χρόνια στα 70s, την εποχή του γάμου (και.. άλλων). Έτσι ο Dan Klores, βετεράνος και καραπετυχημένος δημοσιοσχετίστας, έχει αρχειακό υλικό για να δώσει την μιντιακή, πιασάρικη, πλευρά μιας ιστορίας τόσο τρελής που μόνο αληθινή θα μπορούσε να 'ναι. Αλλά προτιμάει να αφήσει, το ίδιο πιασάρικα, τους εξοικειωμένους με τις συνεντεύξεις και κάπου εντελώς αψηφούντες την κάμερα πρωταγωνιστές να την αφηγηθούν (την ιστορία), σε ένα στιλ πιο κοντά σε τηλεοπτικές εξομολογήσεις. Η ροή είναι όμως σχεδιασμένα κινηματογραφική, κομπλέ με ανάλογο score, αποκαλύπτοντας τις λεπτομέρειες ακριβώς τη στιγμή που χτύπησαν κατακέφαλα και τους ενδιαφερόμενους, και εξηγώντας έτσι την επιμελημένα κρυπτική (ειδικά για πασίγνωστη φάση) προώθηση. Σε κάποια θέματα, όπως το τέντωμα του αρχειακού υλικού σε 16:9 ή της παρθενιάς της Λίντας που παρακολουθείται επίμονα σε όλες τις φάσεις της ζωής της μέχρι που χάνεται ο τρόπος που χάνεται, διακρίνεις μια κάποια βιασύνη, βέβαια. Ή μια διάθεση να φανεί ο άντρας άντρας, η γυναίκα γυναίκα, και και οι δυο να αντιμετωπίζουν όλες τις φάσεις τρελά υποδειγματικά ακόμα και όταν κουτουλιούνται σαν ταύροι ή παραβαίνουν τους κανόνες ελαφρά. Πράγμα που μάλλον δεν απέχει και πολύ από την αλήθεια και σπανίζει ιδιαίτερα.

Δυο παιδιά του δρόμου προσπαθούν με νύχια και με δόντια να προστατέψουν την παραπαίουσα Treasure Town όταν η Yakuza αποφασίζει να την εκμεταλλευτεί εμπορικά.Ωμή και συγκινητική, αυτή η ιστορία βεβιασμένης ενηλικίωσης θα κάνει το πρώτο μεγάλο μήκους φιλμ του Michael Arias να χαραχτεί βαθιά μέσα σου. Η παρηκμασμένη μητρόπολη, πολύχρωμη και συναρπαστική όπως μοιάζει μέσα από τα παιδικά μάτια, δίνει τη θέση της σε ένα σκοτεινό και βροχερό εφιάλτη με τον ίδιο τρόπο που ο κυνισμός των ενηλίκων μπορεί να ξεριζώσει βίαια την παιδική αθωότητα. Η αγάπη που τρέφουν τα δύο πιτσιρίκια το ένα για το άλλο, και τα δυο τους για την αγαπημένη τους πόλη παρουσιάζεται με τη ζεστασιά ενός σχεδόν ευρωπαϊκής τεχνοτροπίας σχεδίου και μια εντυπωσιακή παλέτα χρωμάτων, η οποία φτωχαίνει επιμελώς καθώς ο δεσμός των δυο τους δοκιμάζεται από μαφιόζους, δαίμονες και... εξωγήινους εκτελεστές. Σε αυτό το σκληρό ταξίδι θα συναντήσεις πολλές αναπάντεχα σοκαριστικές στιγμές, των οποίων η επίδραση γίνεται εντονότερη χάρη στην δουλειά του Arias με την "κάμερα" (το κάδρο δε μένει πάντα σταθερό και βίαια, out of focus ζουμαρίσματα κάνουν συνεχώς αισθητή την παρουσία τους) και κυρίως με τις τεχνικές animation που επιστρατεύονται για το καθηλωτικό τελευταίο μισάωρο του φιλμ.

Το κείμενο επιμελήθηκε ο Dark Tyler του US TV

Πειράματα γενετικής βελτιστοποίησης παράγουν νέα γενιά τσατισμένων σαρκοβόρων προβάτων με ζομποποιητικά και άλλα ένζυμα στο σάλιο τους.Πέρα απ' το concept του, και δυοτρείς εξάρσεις στην εξέλιξή του, παρ' ότι φαίνεται πολλά υποσχόμενο το Black Sheep δεν έχει να δώσει και πολλά ούτε στη σπλατεριά ούτε στην κωμωδία που πρέπει να παντρέψει, μένοντας έτσι μετέωρο ανάμεσα στην αυτοπαρωδία που φλερτάρει αλλά δεν του κάθεται, και την camp καταγωγή του που δε μπορεί να βγάλει από πάνω του. Και γίνεται άρα αυτόματα φιλμ εντελώς κινηματογραφικό, με το ευρύ ετερόκλητο κοινό (κατά προτίμηση νεανικό φεστιβαλικό), απαραίτητο συστατικό για την επιτυχημένη θέαση, τουλάχιστον για να τη βγάλεις καλύτερα μέχρι την κορύφωση. Τότε που αρχίζει η επανάσταση των αμνών και το μακελειό των κτηνοτρόφων, ιδέα και εκτέλεση τόσο συμβολική (ως η εκδίκηση της καταπιεζόμενης φύσης και η ματωμένη εξαφάνιση των εκμεταλλευτών της), που μαζί με τα αρώματα των μεταλλάξεων ως αποτέλεσμα της εισβολής της επιστήμης στην κτηνοτροφία, θα μπορούσαν εύκολα να σπρώξουν την ταινία στο οικολογικό αφιέρωμα των φετινών Νυχτών Πρεμιέρας. Αλλά θέση σε πάνθεον κανενός, δύσκολο να της εξασφαλίσουν.

Πιθανά έχεις βαρεθεί να ακούς τελευταία για pre-strikes και fast-tracks και χοροπηδήματα ανάμεσα σε ταινίες και άλλες που ξεκινάνε παραγωγή χωρίς να έχουν βρει σενάριο. Αλλά ακόμα κι αν δεν είσαι από αυτούς που πιστεύουν ότι νέα όπως ότι ο Michael Bay σκέφτεται να πηδήξει αλλού και και θα καθυστερήσουν οι Transformers 2 αφορούν τον μέσο Μάζα που ακόμα κι αν του μοστράρεις τζάμπα εισιτήρια όταν θα βγει η ταινία πάλι θα το σκέφτεται να πάει να τη δει, μη φοβάσαι οι Μάσες είναι εδώ με αυτές τις ατελείωτες προτάσεις που όταν φτάσεις στο τέλος τους έχει ξεχαστεί από τους αρχαιολόγους η αρχή να σου εξηγήσουν σα να το περίμενες για να σου περάσει το hangover από τη χτεσινοβραδυνή έξοδο, τόσο πυκνογραμμένα που μόνο αν βλέπεις περισσότερες ταινίες απ' όλους μας μαζί και μας διαβάζεις περιμένοντας τη στιγμή που θα μας πιάσεις αδιάβαστους για να σχολιάσεις από κάτω καταλαβαίνεις, ερμμ.. αυτά που λέγαμε στην αρχή.

Στις 31 Οκτωβρίου λοιπόν λήγει η συλλογική σύμβαση της ογκώδους συντεχνίας των Αμερικάνων σεναριογράφων (WGA) με τον τεράστιο συνασπισμό των (κινηματογραφικών και τηλεοπτικών) παραγωγών (AMPTP). Και είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα συνεχίσουν χωρίς συμβόλαια μέχρι τον Ιούνιο του 2008 που λήγουν και τα αντίστοιχα των τερατωδών συντεχνιών ηθοποιών (SAG) και σκηνοθετών (DGA). Και όλες μαζί πιθανά θα αναζητήσουν το ιερό χάρτινο πράσινο allspark που έχει την ικανότητα να μεταμορφώνει οτιδήποτε σε αντίγραφό του και η τοποθεσία του βρίσκεται κρυμμένη στην περούκα του George Washington. Η AMPTP στο εντωμεταξύ, όπως φαίνεται στις διάφορες λίστες που κυκλοφορούν, ετοιμάζει τις δικές της τεράστιες γαμημένες μηχανές που θα μπουν στον πόλεμο για το allspark και θα είναι τόσο καταστροφικά αδιάφορες προς το ανθρώπινο είδος όσο και οι διαβόητες Men in Black II (2002) και Planet of the Apes (2001) που στήθηκαν υπό παρόμοιες συνθήκες (βλ. απειλή απεργίας από τη WGA το 2001, όταν η 22ήμερη του 1988 είχε κοστίσει εκατοντάδες εκατομμύρια στη βιομηχανία).

Η σύγκρουση θα λάβει χώρα στην υπερλεωφόρο της μπάζας από το δίχτυο και την πυκνοκατοικημένη περιοχή της απόδοσης δικαιωμάτων πριν ή μετά την ανάκτηση της επένδυσης από την παραγωγή. Ειδικά η καλή δύναμη της WGA έχει μια ιδιαίτερη συμπάθεια προς το είδος των ριαλιτοσεναριογράφων που έχουν κατακλύσει τον πλανήτη επονομαζόμενο Γη και επιθυμεί να τους ενσωματώσει στη μηχανή της, αυξάνοντας εκθετικά την ακτίνα δράσης της. Το τελευταίο απ' ότι λέγεται θα συμβεί όταν το κορμί της AMPTP είναι πιο άσπρο και ψόφιο από αυτό της Nicole Kidman στη σκηνή του βιασμού της στο Dogville (2003), και μπορεί να αποτελέσει σημείο τριβής και με τις υπόλοιπες δυνάμεις του Καλού.

Ο μικρός Remy ονειρεύεται να γίνει μεγάλος και τρανός σεφ των Παρισίων, στα χνάρια του φημισμένου μετρ της γεύσης, Gusteau. Και θα τα καταφέρει με τη βοήθεια του πιο απρόβλεπτου συνεργάτη...Το πρώτο πραγματικό αριστούργημα της φετινής σεζόν ανατρέπει οτιδήποτε είχαμε δει μέχρι σήμερα στο είδος του animation. Αρχικά, πιστοποιεί πως το ψηφιακό καρτούν μπορεί να μεγαλουργήσει και να μπει στο πάνθεον των κλασικών έργων της Disney δίχως να περάσει ούτε μια μέρα από πάνω του (λέγε με και instant classic). Σε δεύτερο επίπεδο, προσδίδει στην ομάδα της Pixar θείες διαστάσεις υπεροχής, αλλά και στο δημιουργό του, Brad Bird, τον τίτλο ενός από τους κορυφαίους μυθοπλάστες που διαθέτει η αμερικανική κινηματογραφία σήμερα. Μεγαλύτερη ανατροπή (ειδικά για εκείνους που ακόμη δεν γνωρίζουν περί τίνος πρόκειται...); Όλα αυτά συμβαίνουν για χάρη ενός ποντικού! Ή μήπως για το... άχαρο επάγγελμα του κριτικού;

Ύστερα από την πλέον ενήλικη απόπειρα στο είδος με τους Απίθανους (2004), ο Bird κάνει ακόμη ένα βήμα μπρος και, σχεδόν, σνομπάρει αυτό που υπηρετεί! Ο Ρατατούης (2007) του δεν είναι ένα απλό "καρτούν" (λέξη που ακούγεται τόσο μειωτική για τις animated ταινίες όταν συγκρίνονται για την καλλιτεχνική τους αξία με οτιδήποτε άλλο σε fiction) που, για να γίνει αρεστό στις μικρότερες ηλικίες, τοποθετεί ζωάκια σε ρόλους και συμπεριφορές καθαρά ανθρώπινες. Ο Bird διαγράφει τα όποια σύνορα του μη ρεαλιστικού από το νου του θεατή και παντρεύει την αποστομωτικά εξελιγμένη τεχνολογία στο ψηφιακό σχέδιο με μια ανθρωποκεντρική αντίληψη που οδηγεί στιγμιαία στην ταύτιση με τον ήρωα - τρωκτικό και το σόι του. Μέχρι να φτάσετε στην απόλυτη σκηνή ανθολογίας της φυγής από το αγροτόσπιτο μιας γριούλας διόλου φιλικής, θα έχετε ξεχάσει τι ακριβώς βλέπετε! Ο Ρατατούης έχει ήδη μετατραπεί σε ένα μαγικό θέαμα που δεν διαχωρίζει ηλικίες σαν target group ούτε θέτει όρια στο θέαμα και τη φαντασία.

Το υπόλοιπο φιλμ, μετά την υποχρεωτική "μετανάστευση" του Remy στο Παρίσι και τις περιπέτειές του στην κουζίνα, δίπλα στον απρόβλεπτο - ως γήινο! - συνεργάτη του, αποτελεί ένα από τα πιο ευχάριστα πράγματα που μας έχουν συμβεί εντός αιθούσης στις τελευταίες δεκαετίες, για να καταλήξει σε ένα δεκάλεπτο τόσο απογειωτικό και για το συναίσθημα, σε βαθμό να θέλεις να κλάψεις... από χαρά! Εκεί, ρόλο κλειδί κρατάει ο κακιασμένος γευσιγνώστης - κριτικός, του οποίου ο μονόλογος (μέσα σε λίγα λεπτά καρφώνει μια οσκαρική υποψηφιότητα για το σενάριο, που αν του τη στερήσουν είναι να τρως τα ρούχα σου) παίρνει αυτό που λέμε αυτογνωσία και σου το κάνει χαλκομανία στη μούρη, με μια δύναμη ικανή να σου αλλάξει ολόκληρη τη ζωή. Πως αλλιώς να σας το πω; Με έκανε να νοιώσω τύψεις για το επάγγελμα που επέλεξα!

Λίγο πριν το μέλλον (4 Ιουλίου 2008) που παρουσιάζει το φιλμ γίνει παρελθόν, έσκασε μύτη στο Yahoo! Movies ο προπομπός του Southland Tales (2006), τυπικά καθυστερημένoς και αυτός. Yep, trailer για ταινία του 2006 είναι, δεν έχεις πάρει τίποτα, αν και θα βοήθαγε προτού πατήσεις το μεγάλο πράσινο κουμπί στον ουρανό πιο πάνω.

Ο Dark Tyler που τον έβαλε ο verbal να τρέχει να δει ένα σωρό ταινίες Πρεμιέρας χωρίς συγκεκριμένο λόγο, εξηγεί πως φαντάζεται ότι θα του φαίνονταν η δεύτερη και εξαρχής προορισμένη για αμφιλεγόμενη ταινία του Richard Kelly, αν είχε δει την αρχική τραβηγμένη εκδοχή της πριν την περσινή προβολή της στις Κάνες, σε σάουνα καμπαρέ με διάφορα τατουάζ να περιφέρονται απροκάλυπτα:

Το ότι παρακολούθησα αυτό το trailer μόνο ένα πράγμα μπορεί να σημαίνει, σωστά; Ότι χρόνια και χρόνια αναμονής φτάνουν στο τέλος τους και το Southland Tales έρχεται επιτέλους σε μια αίθουσα της γειτονιάς μας, σωστά; Εκτός από το κατ' επανάληψη επαναμοντάρισμα του φιλμ, ο Richard Kelly μέχρι σήμερα έχει χρειαστεί τη βοήθεια τριών graphic novel prequels και μιας σελίδας που κρύβει ένα σωρό μυστικά για να μας δώσει μια μικρή γεύση του περίγυρου στον οποίο θα διαδραματίζεται το follow-up του στο über-cult hit Donnie Darko (2001). Στο διαστρεβλωμένο μέλλον του Tales, ο κόσμος βρίσκεται στα πρόθυρα της καταστροφής, το περιβάλλον έχει χάσει τη μπάλα, πορνοστάρ τραγουδούν την ποίησή τους για το νεανικό σεξ, και αμνησιακοί action stars διασταυρώνουν μονοπάτια με μπάτσους που ανακαλύπτουν χωροχρονικές συνωμοσίες...

Ή και όχι.

Ο Κelly ήταν έτσι κι αλλιώς αρκετά μυστικοπαθής σχετικά με την ταινία, αλλά τα δύο χρόνια στο post-production δεν πρέπει να βοηθούν και πολύ. Με κάποιο μελλοντικό Director's Cut πάντοτε στην άκρη του μυαλού, η άφιξη μιας όποιας βερσιόν με έχει κάνει να χοροπηδάω από τη χαρά μου, έστω κι αν επισήμως πλέον δεν έχω την παραμικρή ιδέα για το τι συμβαίνει. Γιατί το trailer, συνεπές με όλα όσα αντιπροσώπευε τόσα χρόνια ο θρύλος αυτού του φιλμ, αρνείται ευτυχώς να δώσει τα στοιχεία που πεισματικά ο δημιουργός δεν έχει αποκαλύψει τόσο καιρό. Είναι κρυπτικό, αστείο, ταιριαστά υπερφορτωμένο, διαθέτει την αιθέρια μουσική του Moby, φυσικά είναι πνιγμένo στα cool visuals κι επιπλέον, αν το δεις φτιαγμένος το πιθανότερο είναι να καταλάβεις κάτι που εμείς αγνοούμε. Αν και, πρέπει να ομολογήσω, και καθαρός να ήσουν πριν το δεις, μετά από αυτό τον μίνι οργασμό εικόνων δεν πρέπει να έχει και τεράστια διαφορά πλέον.

Και η επωδός λέει ότι η Sarah Michelle Gellar ήταν λίγο πολύ καυτή πριν μπλέξει με ένα κάρο τρομοριμέικ.

H Village Films σας προσκαλεί στην Avant Premiere της ρομαντικής κομεντί Έχετε Κάνει Κράτηση; Την Τρίτη 25 Σεπτεμβρίου στις 8μισι το βράδυ στα Village 9 Cinemas @ Φάληρο.

Σε ένα τοπίο ερήμωσης της αμερικανικής επαρχίας του '50, ένα εννιάχρονο αγόρι φοβάται πως ο τόπος έχει γεμίσει βρικόλακες, ενώ η τοπική Αστυνομία βρίσκεται αντιμέτωπη με πολλαπλά κρούσματα ανεξήγητων θανάτων.Παραγνωρισμένο από κοινό και μεγάλη μερίδα της κριτικής στην εποχή του, το ντεμπούτο του Βρετανού Phillip Ridley (γύρισε μόλις δύο μεγάλου μήκους ταινίες κι ύστερα στράφηκε προς το θέατρο) στέκει σήμερα ως ένα από τα πλέον αξιοθαύμαστα έργα με θέμα τον εφιάλτη που μερικοί αποκαλούν... παιδική ηλικία. Ίχνη της επίδρασής του στα κινηματογραφικά πράγματα ακόμη διαφαίνονται αραιά και που, με αποκορύφωμα το σοκαριστικής ομοιότητας Tideland (2005) του Terry Gilliam.

Επιλέγοντας μια λιτή γραμμή στη φόρμα, πέρα από τις αντιθέσεις του αγοραφοβικά wide μεγαλείου του φακού του Dick Pope και των λυρικά αποθεωτικών συνθέσεων του Nick Bicat, ο Ridley αφηγείται την ιστορία του πάνω στον άξονα της ατάκας "sometimes terrible things happen quite naturally". Η φυσικότητα αυτή πηγάζει από το αθώο βλέμμα του μικρού Seth Dove, ο οποίος χρεώνεται κληρονομικά τις δεισιδαιμονίες μιας κλειστής κοινωνίας θρησκευτικού φανατισμού και νοσηρών σεξουαλικών αποκλίσεων, μα αντιστέκεται μέσα από την αφέλειά του προς τον άγνωστο, ενήλικο κόσμο για να γεννήσει δικές του φοβίες κι αντιλήψεις που δημιουργούν ένα είδος προστατευτικού "αλεξίσφαιρου" γύρω του.

Σαν ένας πεσιμιστικός θρίαμβος της σήψης επί του ανθρώπινου είδους, το Διάφανο Δέρμα αποσυνθέτει σταδιακά την κόλαση της παιδικής ηλικίας και καταλήγει στην τραγωδία της ενηλικίωσης ή ενός βίου που όσο προχωράει μας καταδικάζει να μεταμορφωθούμε σε κάτι διόλου όμορφο και... ζωντανό. Διαχωριστική γραμμή, η παράδοση στην ερωτική επιθυμία ως μορφή αμαρτίας που, μοιραία κι αυτή, βρίσκει την ολοκλήρωσή της στο θάνατο.

Σε μια εποχή όπου οι επανεκδόσεις μαστίζονται από μια στείρα έμπνευση παλαιολιθικής "κουλτούρας", η επανεμφάνιση τούτου του σπάνιου φιλμ στη μεγάλη οθόνη δίνει μια ελπίδα και το ερέθισμα για περισσότερο τολμηρές και αληθινά cult προτάσεις. Ελπίζω να υποστηριχθεί η απόπειρα και να μη θρηνήσουμε... απόντες. Γιατί, αν μη τι άλλο, κάθε φορά που κλαίμε σκοτώνουμε κι έναν άγγελο...

Μια (σχεδόν) ήσυχη κωμόπολη της Μετεμφυλιακής Ελλάδας, αναστατώνεται όταν εμφανίζεται η Πανδώρα. Μια πανέμορφη γυναίκα βγαλμένη από αμερικάνικα pinups, που φέρνει μαζί της μια αμερικάνικη ηθική ελαφρότητα, και μια αμερικάνικη συνομωσία λαθρεμπορίου.Αν και σε στιγμές φλερτάρει με το over acting, η Θεοδώρα Τζήμου είναι το μόνο πράγμα που δίνει συνεχώς παλμό στην ταινία, με την αξιοσημείωτη ερμηνεία της στη femme fatale (γύναιο, στα ελληνικά) του τίτλου. Με τον Γιάννη Στάνκογλου στο πλάι της, η δουλεμένη χημεία των δύο προσφέρει ηλεκτρισμό σε μια ταινία εποχής που υποφέρει από αργόσυρτο ρυθμό και ζήλο στην αναπαράσταση της εποχής τόσο μεγάλο, που ελλείψει τόλμης στο μπλέξιμο των δυο αφηγηματικών ταμπλό (της αποπλάνησης και του λαθρεμπορίου) δείχνει τόσο υπερβάλλων, ώστε να κάνει την ταινία να μοιάζει με fashion show του Βασίλη Ζούλια.

Μέχρι να αρχίσουν να ξεδιπλώνονται στο δεύτερο μισό τα νήματα της επικείμενης απειλής απ’ τα παιγνίδια των Αμερικάνων στα κεφάλια των πονηρεμένων, αλλά αθώων ως Έλληνες κατοίκων του χωριού, η ταινία κινείται απελπιστικά αργά, και δέχεται ανανήψεις μονάχα από τα μπούτια της Πανδώρας, με τον αφηγητή που πάει κι έρχεται χωρίς συνέπεια και συνοχή, να βρομάει αφηγηματικό δεκανίκι απ' το χιλιόμετρο. Από 'κει κι έπειτα, καθώς το δίχτυ ξεκινά να στήνεται, το φιλμ παίρνει ξανά μπρος (αφού σ' έχει ξυπνήσει με το απαραίτητο συμβολικό και λαογραφικό νταούλι) για να στήσει την καθυστερημένη ένταση που θα σε οδηγήσει στο αναπάντεχο αλυτρωτικό φινάλε.