Γηραιά χήρα εξαναγκάζεται να γίνει η καλύτερη δεξιά χείρα του Λονδίνου, θυσία στο βωμό συγκέντρωσης χρημάτων για τον βαριά άρρωστο εγγονό της.Τελευταία στη σειρά "παροχή σεξο-εξυπηρετήσεων για ενίσχυση φιλανθρωπικών δραστηριοτήτων", από The Full Monty (1997) μέχρι Calendar Girls (2003), η Irina Palm (2007) οφείλει να πάει τα όρια δεκαείκοσι πόντους τουλάχιστο πιο πέρα, αλλά τα καταφέρνει μόνο στη περίληψη, τόσο προκλητική όσο θα περίμενες από σύλληψη του Philippe Blasband (Une Liaison Pornographique (1999), Thomas est Amoureux (2000), La Femme de Gilles (2004)). Το σενάριο όχι μόνο πνίγεται γρήγορα στην σοβαροφάνεια και την απιθανότητά του αλλά ανοίγει και μια ακόμα κάνουλα απ' την οποία ξεχύνονται ατελείωτες σκηνές περιπάτων(!) που συνοδεύονται από τις ίδιες μονότονες λιγοστές νότες μιας κιθάρας που σίγουρα δε ξανάπαιξε άλλες έχοντας φορεθεί κολάρο στον υπεύθυνο από τον ηχολήπτη. Η Faithfull περιφέρεται σε όλη τη διάρκεια με την ίδια έκφραση στο πρόσωπο αλλά και με το ίδιο σκουπόξυλο στη πλάτη, είτε όρθια είτε καθιστή είτε ξαπλωμένη, προσπαθώντας να δώσει αυτόν τον τύπο ερμηνείας που κλασικά αποτελεί το κέντρο, και οπτικά, γύρω απ' το οποίο περιστρέφεται η ιστορία, αλλά καταφέρνοντας μόνο να σκέφτεσαι την τρομάρα οποιουδήποτε θα βρίσκονταν στην άλλη πλευρά του gloryhole και θα τύχαινε ν' ακούσει την τσακισμένη από τις καταχρήσεις φωνή της. Η σκηνοθεσία έχει μια και μοναδική ευφάνταστη στιγμή που έχει γίνει αφίσα και οτιδήποτε άλλο θα μπορούσε να τη στραγγίξει, και κατά τα άλλα αρκείται στην στρατηγική τοποθέτηση αντικειμένων στις τρύπες, και στα πλάνα πάνω από τον ώμο της πρωταγωνίστριας, σε μια απεγνωσμένη απόπειρα να σου πασάρει την ψευδαίσθηση ότι βλέπεις ότι βλέπει ενώ βλέπεις ότι δεν το βλέπεις. Ε και παρολαυτά το αποτέλεσμα εξακολουθεί να σου φαίνεται κινηματογραφικό αξιοπερίεργο, προφανώς γιατί είναι.

Γαμήλιο πάρτυ τινάζεται στον αέρα από τυπογραφικό λάθος στις προσκλήσεις. Παρ' όλα αυτά, οι καλεσμένοι του περνάνε καλά.Την απόσταση εμπορικού ελληνικού κινηματογράφου και ελληνικού κινηματογράφου που να βλέπεται, το Γαμήλιο Πάρτυ μπορεί να μην την μεγαλώνει, αλλά ενισχύει το σταμπιλάρισμα της πυξίδας που δείχνει ότι για το προσεχές (τουλάχιστον) μέλλον, μεγάλα ποσά θα ξοδεύονται σε μεγάλες μαλακίες που θα φέρνουν μεγάλα αποτελέσματα στα ταμεία --στο χέρι σου είναι, βέβαια, να την διαψεύσεις. Ελληνοαμερικάνα σκηνοθέτης που για να λάχει αναγνώρισης στον τόπο της έπρεπε να τύχει να εργαστεί σε πάτρια εδάφη (αν αυτό σου λέει κάτι για την προϋπηρεσία της), βρίσκεται μπλεγμένη στο ντόπιο κινηματογραφικό ιδίωμα που απαιτεί ένα σκασμό γνωστές (ημι)πετυχημένες(;) φάτσες να γεμίζουν τη μαρκίζα, και πασχίζει να συγκρατήσει το σενάριο με τις μπόλικες υποπλοκές που πρέπει να τις χωρέσουν.

Και κινείται μεν αποτελεσματικά μέσα στα φυσικά τοπία της Κρήτης χωρίς να καταφεύγει σε καταναγκαστικές κουλέρ λοκάλ απεικονίσεις, αλλά μη έχοντας αποτελεσματικό σημείο εστίασης, χάνει τον αφηγηματικό ειρμό της στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, εκεί δηλαδή που σκορπίζουν και οι χαμένοι καλεσμένοι του πάρτυ της, ψάχνοντας ενδεχομένως αστείες καταστάσεις της ποικιλίας του παρεΐστικου χαβαλέ, για να βρουν στην πραγματικότητα ξαναζεσταμένα (ή καθόλου ζεσταμένα) gags, που αδυνατούν να δικαιολογήσουν το κινηματογραφικό του μεγέθους της οθόνης και το διασκεδαστικό του μεγέθους της παραγωγής. Η οποία, βέβαια, δεν στερείται και τις στιγμές μιζέριας της. Λυπηρότερη όμως των αδικοσπαταλημένων χρημάτων, χρόνου, production values και ψευτογκλαμουριάς, η εγκληματική κακοδιαχείριση της Χρύσας Ρώπα, που απ' την πρώτη της στιγμή δείχνει ότι μπορεί να κάνει το πάρτυ για πάρτη της, και στο δεκάλεπτο το σενάριο της κοπανάει μια αμνησία που την βάζει να κυκλοφορεί σαν λοβοτομημένη. Εγκληματικότερο ακόμα και του κουκουλώματος των καμπυλών της Μπέττυς Μαγγίρα, σε φαρδιούς χρωματιστούς ανεμοδείκτες.

Πατέρας χάνει τον γιο του σε αυτοκινητιστικό με εγκατάλειψη θύματος και ψάχνοντας τον φονιά ανακαλύπτει ότι ήταν ο δικηγόρος που είχε προσλάβει να τον βοηθήσει. Ο οποίος είναι και πρώην της πρώην δασκάλας μουσικής του γιου του.Αναποφάσιστο αν είναι οικογενειακό δράμα για την διαχείριση της απώλειας και την απόδοση της ευθύνης, πορτραίτο του σύγχρονου Αμερικάνου και της ανάγκης του να ενδύεται τη φορεσιά του δυνατού μοναχικού εκδικητή παύλα εφαρμοστή της δικαιοσύνης που αποκρύπτει ο νόμος, τραγωδία πάνω στις παγίδες της μοίρας και τον τρόπο που διαλύουν τον άνθρωπο, ή ακόμα και θρίλερ για τις συνέπειες των chat rooms στις ευαίσθητες ψυχές, το νέο πόνημα του σκηνοθέτη του Hotel Rwanda (2004) προσπαθεί να πιάσει λίγο απ' όλα, αλλά καταλήγει να μην έχει κανέναν συγκεκριμένο στόχο καθόλου, ή τουλάχιστον κανέναν συγκεκριμένο που να μπορεί να μοιραστεί ολοκληρωμένα μαζί σου. Τσαλαβουτώντας στα λασπόνερα του μελοδράματος και της αντικλιμάκωσης μαζί, ο Terry George διαλέγει όλα τα αφηγηματικά αδιέξοδα που βρίσκει στο διάβα του, κι αφήνει τους πρωταγωνιστές του να εκτίθενται, διαλέγοντας ο Phoenix κι η Connelly το overacting, κι ο Ruffalo τις γκριμάτσες της δυσκοιλιότητας. Ώσπου να φτάσουν όλοι μαζί στο μάλλον προβλέψιμο και σίγουρα αδιάφορο (μη) φινάλε, που υποτίθεται πρέπει να σ' αφήσει να βγεις απ' την αίθουσα χορτάτος κοινωνός της δύναμης της ζωής να βάζει τα πράγματα στη θέση τους, αλλά βγαίνεις χορτάτος καλοφωτισμένη πομπώδη δηθενιά, που ούτε ο συνθέτης της δεν είμαι σίγουρος ότι πολυκαταλαβαίνει.

Κουστουμάτος, μπαρουτοκαπνισμένος στα χαρτοκοψίματα, γίνεται Μπρόνσον, Σταλόνε και Νόρις μαζί, όταν συμμορία σκοτώνει απρόκλητα τον μεγάλο του γιο.Aκουλουθώντας την πρώτη αυτόνομη σκηνοθετική προσπάθεια του James "Saw" Wan στο Dead Silence (2007), βασισμένο στο βιβλίο που ακολούθησε αυτό που έγινε σενάριο για το Death Wish (1974), το Death Sentence (2007) έδωσε στην Αμερική το φιλί του θανάτου και στο The Brave One (2007) που το ακολούθησε τον Σεπτέμβρη στην μίνι αναβίωση των εκδικητικών νυχτόβιων με το νόμο, και πολλά όργανα εξόντωσης, στα χέρια τους. Με παρόμοια του τελευταίου συνταγή, επικέντρωση στον πρωταγωνιστή που τυχαίνει εδώ να έχει κουβαλήσει μπιμουβιές και μπιμουβιές (και μάλλον σαν παράσημα) αντί για μπλοκμπαστεριές. Και παρόμοια αναποφασιστικότητα σε ότι αφορά το κοινό-στόχο, που τυχαίνει εδώ να παίρνει τα χειρότερα από τις τάσεις που πλακώνονται, βλέποντας κάτι βλακαδερό για δράμα και σαλιγκαροκίνητο για ταινία δράσης (και μάλλον αθέλητα). Και τα μόνα που να το ξεχωρίζουν από το άθλιο προηγούμενο του σκηνοθέτη να είναι ο αποφασισμένος επαγγελματισμός του Kevin Bacon, μερικές στιγμές κυνηγητοπυροβολητών, κάποιο γέλιο (και κάποιο από αυτό ηθελημένο) και η υπο-εκτεθειμένη στο φως φωτογραφία του.

Λυκειοπαίς τρώει το ξύλο της χρονιάς του από κοπέλα με προβλήματα οργής, την οποία στη συνέχεια καταδιώκει το φάντασμά του, για να τον βοηθήσει να γυρίσει πίσω στη ζωή.Στην περίπτωση που δεν έχεις ιδέα για την πλοκή του, ο Αόρατος παίρνει κάνα μισάωρο (και κάτι) να σου αποκαλύψει ότι ο διαφαινόμενος στην αρχή ως συμβολικός τίτλος είναι στην πραγματικότητα κυριολεκτικός συμβολικού σεναρίου, αλλά αυτό το μισάωρο (και κάτι) είναι παραδόξως ενδιαφέρον, έστω κι αν διαισθάνεσαι ότι δεν έχεις δει ακόμη τον σκελετό της πλοκής του. Το δυστυχές είναι πως όταν εμφανίζεται αυτός ο σκελετός, είναι που αρχίζει ο δικός σου να τρίζει, και το ενδιαφέρον να εξαφανίζεται. Ούτε οι νυσταγμένες ερμηνείες (ή η καρικατουρίστικη της Marcia Gay Harden), ούτε η εκτός τόπου σκηνοθεσία, βοηθούν ένα άνευρο κι άψυχο σενάριο που μεταμορφώνεται σιγά-σιγά σε μια κάπως διεστραμμένη εκδοχή της δραματοποίησης. Σαν να διαλέγει τις κλιμακώσεις της ιστορίας, κι αντί να δείχνει την διαδικασία που τις δημιουργεί, τις καθιστά αόρατες εκτός κάμερας, και γεμίζει τα κενά με σκηνές του φαντάσματος να ουρλιάζει και να σπάει, και μετά πηγαίνει κατευθείαν στο αποτέλεσμα (της διαδικασίας), κάνοντας τη δραματουργική διαδρομή μια επίπεδη γραμμή που συνδέει προφανείς τελείες. Η ιδέα δράματος που γίνεται ιδέα θρίλερ με ευέλικτες συμβάσεις, γίνεται σύντομα Άρλεκιν εφηβικού άγχους που δεν θες να διαβάσεις, κι ο David S. Goyer κρατάει απλώς την ευκαιρία του να παίξει με ένα τετράλεπτο εναρκτήριο traveling, που είναι πιο αδιάφορο απ' την ενοχλητική του επιμονή να διαγράφει τις καλές του σεναριακές πράξεις με κακές σκηνοθετικές.

Μια ακόμα από τις πολυσυζητημένες σπλατεριές του 2007 φαίνεται να βρίσκει το δρόμο προς τις αίθουσες τη νέα χρονιά. Το Frontière(s) (2007) του Xavier Gens ανοίγει στη Γαλλία τέλος του μήνα, αν και αναμένονταν λίγο νωρίτερα (και στην Αγγλία τουλάχιστο επιπλέον), στις αρχές Γενάρη όταν και τελικά έσκασε μύτη μόνο η επίσημη σελίδα. Που περιέχει και το trailer, μετά από το λιγότερο τέσσερα (4) teaser, γαλλικά, υποτιτλισμένα ή άλαλα, που είχαν κυκλοφορήσει κυρίως με αφορμή τη συμμετοχή της παραγωγής σε διάφορα εγχώριά της φεστιβάλ, στο Midnight Madness του Τορόντο και στο αμερικάνικο After Dark Horrorfest. Το τελευταίο δε κατάφερε τελικά να συμπεριλάβει τα Όρια στα 8 Films to Die For® αφού ξεπέρναγαν αυτά της MPAA για R rating, και θα τα βγάλει μόνα τους τον Μάη, σε όσα θέατρα τολμάνε να ακουμπήσουν NC-17 (for extreme sadistic graphic violence and gore).

Τα ξεκοιλιάσματα, μιας ταινίας κατά τα φαινόμενα από τις πιο βίαιες ποτέ, ήταν πρόβλημα από το ξεκίνημα, όταν κατέβηκε στον Gens σαν αντίδραση στη real-life τρομάρα του δεύτερου γύρου των προεδρικών εκλογών στη Γαλλία, το 2002. Και ελαφρύνθηκε μόνο όταν μπήκε στο κόλπο ο Luc Besson (και η EuropaCorp. του), με αποτέλεσμα να ενθουσιαστεί τόσο που να αναθέσει στον Gens τη σκηνοθεσία και του Hitman (2007). Ανάθεση που δεν έγινε λοιπόν γιατί η Fox ακολούθησε το παράδειγμα του Wes Craven να προσλαμβάνει κάτι Ajas και Ηλιάδηδες για να γλυτώνει λεφτά όπως νόμιζες, αλλά κατέληξε σε απόλυση λόγω υπερβολικής αιματοχυσίας όπως ξέρεις. Και αν δε σου φτάνουν αυτά, μαζί με το παρανοϊκά εξτρεμιστικό πριονοδολοφονικό λουκ, σαν συστάσεις τότε πρόσθεσε και την κριτική που μιλάει (όταν δεν σηκώνεται να φύγει τρέχοντας προς τη βολικότερη τουαλέτα) για συγκρίσεις μόνο με τα σημαδιακότερα φιλμ του χώρου.

Μετά τη Juliette Binoche τον Νοέμβρη και τη Julie Ordon τον Δεκέμβρη, το πρώτο τεύχος της νέας χρονιάς για το γαλλικό Playboy καλύπτει η αποκάλυψη της Ludivine Sagnier γραπωμένη από τον Marcus Mâm και συνοδευμένη από κείμενα του Christophe Honoré και του Frédéric Beigbeder. Αποκάλυψη που δεν είναι τόσο.. αποκαλυπτική όσο οι επί της οθόνης στο Gouttes d'eau sur Pierres Brûlantes (2000) ή στο Swimming Pool (2003), αλλά η 28χρονη ΛουΝτιβίν είναι MILF (i.e. μητέρα) εδώ και 3 χρόνια. Και το περιοδικό, που δεν είναι ακριβώς μέρος της αυτοκρατορίας του Hugh Hefner, προσπαθεί προφανώς να ακολουθήσει την παγκόσμια τάση (όπως έχεις βαρεθεί να ξαματαδιαβάζεις εδώ) με κάτι σε Vogue φωτογραφίσεις και τη συνταγή της διασημότητας που έχει συνδεθεί με τον τίτλο από το πρώτο του τεύχος (βλ. Marilyn Monroe) και σε όλο τον πλανήτη (και στην Ελλάδα από Ζωή Λάσκαρη μέχρι Βάνα Μπάρμπα), σε μια χώρα που απαιτεί παραδοσιακά να απολαμβάνει γυμνές της ιέρειες των τεχνών της.

Εκτός από αυτά που δε βλέπεις και μόνος σου, τις φακιδούλες που έφαγε το ρετουσάρισμα (μπου!) και τις μπουκούλες και τις βυζάρες και τις μπουτάρες που έφαγε το αδυνάτισμα (εδώ κι αν πέφτει μπου), η μούσα του François Ozon δεν έχασε καθόλου την, από δέκα (10) χρονών, συχνότατη επαφή της με την κάμερα, και έτσι πέρσι εμφανίστηκε στο La Fille Coupée en Deux (2007) του Claude Chabrol που πήγε στα τμήματα της Βενετίας, στο για πολλούς chef d'œuvre Les Chansons d'Amour (2007) του Honoré που πήγε στο διαγωνιστικό των Κανών, και στο Un Secret (2007) του Claude Miller που ήταν να έρθει στις ελληνικές αίθουσες τη προηγούμενη βδομάδα (και αναβλήθηκε μέχρι να βγάλουμε τις φωτογραφίες, αν το πιστεύεις). Η μικροσκοπική Γαλλίδα διατηρεί και τους θαυμαστές της στον αντρικό πληθυσμό που, αγαθά, πάντα ελπίζει να ξαναστρουμπουλέψει και δε ξεχνάει, εκτός των άλλων, ότι έπαιξε και την Tinker Bell, χωρίς να μιλάει. Και στα υπόλοιπα φύλα, αν κρίνεις από τις υπερεκδηλωτικές πιτσιρίκες που τη κατασυμπαθούν, κόντρα στις συνηθισμένες εικόνες (μεγαλύτερων και με δυναμική δημόσια ή on-screen εικόνα) γυναικών που τις κάνουν να μουσκεύουν.

Στη θανάσιμη δίνη του πάθους θα παρασύρει η Μαρία Κορινθίου τον Αλέκο Συσσοβίτη, τον Κώστα Σόμερ και την Ναταλία Λιονάκη, κι έχει όλα τα προσόντα να το κάνει, όπως φροντίζει να τονίσει το trailer του πρώτου πρωταγωνιστικού της ρόλου, που βλέπεις πρώτα εδώ, και σου δίνει μια ιδέα του πόσο deep είναι το end της. Το ερωτικό θρίλερ (που είχαμε επισκεφτεί και στα γυρίσματα) του Θανάση Αντωνίου σε σενάριο Αλέξανδρου Κακαβά, για δυο ζευγάρια και μια καραμπίνα με διόπτρα, εκπέμπει ευωδιά αμερικανικής μπημουβιάς απ' αυτές που συνήθως πετυχαίνεις κατευθείαν στα ράφια και εύχεσαι να είχες δει σε μεγάλες διαστάσεις για να εκτιμήσεις τα προσόντα των ερμηνευτών. Ιδίως ετούτη όμως, που έχει και μπόλικη αρμύρα ελληνικής παραλίας και ασορτί ιδρωμένα μαυρισμένα κορμιά για το καρύκευμα, θα μπορείς να την δεις και σε σκοτεινή αίθουσα απ' τις 24 Γενάρη, για να θυμηθείς λίγο το καλοκαίρι μέσα στο καταχείμωνο, που φέτος πάντως, άρχισε απ' το φθινόπωρο να αποδεικνύεται ανοιξιάτικο για την ελληνική παραγωγή. Μπερδεύτηκες; Κοίτα τη Μαρία.

Η δολοφονία του Jesse James, από τον δειλό Robert Ford.Για ταινία που έχει όλη την πλοκή της απλωμένη στον τίτλο της, η διάρκεια των 2μιση ωρών φαίνεται τουλάχιστον τραβηγμένη μπορείς να πεις, αλλά αν αντέξεις να την δεις, το πιθανότερο είναι να πάψεις να το πιστεύεις. Σε κάτι που μπορεί να σου προκύψει με την ίδια ευκολία μεθυστικό ή νανουριστικό ανάλογα με τα γούστα και τις αντοχές σου, χωρίς να τσιγκουνεύεται ούτε το χρόνο του ούτε το υπερστυλιζάρισμα, ο Andrew Dominik που είχε προκαλέσει μια κάποια αίσθηση πριν εφτά χρόνια με το Chopper (2000) (αναδεικνύοντας και τον Eric Bana σε face to watch), με την ανεκτίμητη συμβολή του κινηματογραφιστή του, του Roger Deakins, αναδομεί όχι μόνο την εικόνα, την αίσθηση και τη μυρωδιά του Φαρ Ουέστ με τον παλιομοδίτικο τρόπο γραφής και ανάπτυξής του, αλλά και ένα πανέμορφο, στοιχειωτικό, λιτό πορτραίτο της αμερικάνικης εκδοχής της έννοιας του θρύλου εικονογραφημένου. Την ουσία του star system και τον τρόπο που οι άνθρωποι χτίζουν την ανάγκη τους γι' αστέρια και μετά απομυζούν, σκοτώνουν, στα πτώματα των αστεριών αυτών. Παρουσιάζει με οικονομική λυρικότητα, τον Jesse James ως όλα αυτά τα πράγματα που τον τραγουδούσαν (παρεξηγημένο ημίθεο επαναστάτη, δίκαιο εκδικητή, καταραμένο ιππότη, μια δύναμη της φύσης που κατέβηκε στη γη για να κρατήσει τις ισορροπίες), την ίδια ώρα που με διακριτική μελετημένη εύστροφη ευστοχία, ανατρέπει τον ίδιο και το τοπίο του, αποκαλύπτοντας μέσα απ' την εξέλιξη του δειλού Robert Ford (ή κυρίου Ripley με ημίψηλο) από πρώιμο celebrity stalker σε εραστή της δονκιχωτικής του φαντασίωσης, τον κούφιο ήχο ενός τσίγκινου ειδώλου.

Σαν ενσαρκώσεις δυο διαφορετικών εποχών, η μια στο ξεκίνημα της δύσης των 34 ετών του ειδυλλιακά ιδεαλιστικού αμίληκτου τυχοδιώκτη Jesse James κι η άλλη στην ανατολή των 19 του ανασφαλούς και απελπιστικά πεινασμένου για εμπνεύσεις, ινδάλματα και κατακτήσεις Robert Ford, η σύγκρουσή τους είναι τόσο αναπόφευκτη και το αποτέλεσμα τόσο προδεδικασμένο όσο διατάζει ο τίτλος της ταινίας. Η δολοφονία του Jesse James, του τελευταίου μιας φάρας σπουδαίων ανδρών, από τον δειλό Robert Ford, τον πρώτο μιας φάρας εμποτισμένων με την πεποίθηση ότι γεννήθηκαν για σπουδαία πράγματα, είναι συνάμα η δολοφονία της ρομαντικής αθωότητας απ' την ασχημόφατσα της πραγματικότητας, η δολοφονία του πατέρα απ' την ενηλικίωση του γιου, η δολοφονία της μποέμικης αυτοδικίας και της ελευθερίας του αμερικάνικου ονείρου απ' τον κρατικό παρεμβατισμό του παγκόσμιο ιμπεριαλισμού. Και τελικά, είναι η δολοφονία του τυχαίου, απ' τον ντετερμινισμό του γραπτού, ή της γραμμένης μοίρας. Ένας θρίαμβος της κεκαλυμμένης χειραγώγησης των συμπτώσεων και της κομβικής τοποθέτησής τους στην ευρεία αψίδα της ιστορίας, με τρόπο τέτοιο που να μακελεύουν με βαμβάκι την ψευδαίσθηση των ελεύθερων επιλογών, ώσπου τελικά βρίσκεσαι μ' ένα πιστόλι στο χέρι, την κάνη του στραμμένη στα όνειρά σου, και καμία άλλη επιλογή απ' το να τραβήξεις τη σκανδάλη. Και να τους απλώσεις τα μυαλά, στο άλογο που καβαλούσαν.

Αδερφός περιποιείται την πληγή αδερφού στη πόλη και αναχωρεί με την γυναίκα και τα παιδιά του για την εξοχή.Πριν από καμιά δεκαπενταριά είκοσι χρόνια, η Αποξένωση (2007) θα τύχαινε διθυραμβικής υποδοχής, αλλά πια θα 'λεγες ότι αυτού του είδους ο κινηματογράφος πέθανε με τον Tarkovsky που, αν όχι τιποτάλλο, είχε την ικανότητα να τον θεωρητικοποιεί όχι μόνο μη αρλουμπολογικά αλλά και από τη πλευρά του δημιουργού. Παρολαυτά, είναι δύσκολο να πεις γιατί δεν έτυχε (η ταινία) της ίδιας, θερμής, υποδοχής με την προηγούμενη του Zvyagintsev, την Επιστροφή (2003). Το πιο πιθανό είναι επειδή ο υπεύθυνος θέλησε να πάει την απλή ιστορία με πολλά επίπεδα στην απεικόνιση αρκετά βήματα παραπέρα, στοιβάζοντας πάνω και στην αφήγηση και στους χαρακτήρες του. Ξεκινώντας, αυτή τη φορά, από διήγημα του William Saroyan, ο Zvyagintsev δίνει προφανώς τη δικιά του διάσταση στις φράσεις "Είμαι έγκυος. Δεν είναι δικό σου.", αφού η πρωταγωνίστριά του δε φαίνεται τόσο πυροβολημένη όσο διαβάζεις ότι είναι στο βιβλίο. Και συνεχίζει με την αγαπημένη του σιωπή, σε δυο εκδοχές, αυτή του ζευγαριού που υπονοεί την πλήρη ασυνεννοησία, απέναντι σε αυτή των αδερφών που δε χρειάζονται λόγια για να καταλαβαίνονται. Ενώ χρησιμοποιεί το τρίτο μέρος για να ανατρέψει τα δυο προηγούμενα, αποκαλύπτοντας όχι μόνο την τελική διάσταση της, επίσης αγαπημένης, βιβλικής αναφοράς του (πρωτότυπου) τίτλου αλλά και μια κάποια αγωνιώδη προσπάθεια να ξεπεραστούν τα στρώματα σε προσωπικότητες και επικοινωνία. Όλα με τη δεδομένη συμπαράσταση κι εδώ του διευθυντή φωτογραφίας, Mikhail Krichman, στην εικαστική ψύχωση και τον συμβολισμό που ξεφεύγουν από την διαδοχή του Tarkovsky (ίσως και σαν άρνηση του χρίσματος από την κριτική) αναζητώντας εμπνεύσεις ριζικότερες, στον Antonioni και στον Bresson για παράδειγμα.

Τα μεσαία (και μισοοικεία) πλάνα, το στήσιμο για την κάμερα, οι χρωματικοί συνδυασμοί, οι εμβληματικές λειτουργίες πορτοπαράθυρων και δεντρολιβαδιών, οι πίνακες και οι απαγγελίες κειμένων, όλα δίνουν μια αίσθηση μελετημένης δουλειάς. Κι αν έχεις μπαφιάσει με αναλογίες εξοχής και παραδείσου, λαγοκοιμάσαι όπου βρεις ησυχία και ζεστασιά, και έχεις δει όλη τη συνέχεια πριν πάρει τον αραμπά να ξεκινήσει, δε μπορείς τουλάχιστο να κατηγορήσεις για υποκρισία τους συντελεστές. Ίσα ίσα.

Το 1980, ο Charlie Wilson, γερουσιαστής του Τέξας, με συντροφιά στριπτιτζούδες και κοκαΐνες σε τζακουτζάρα ξενοδοχείου του Λας Βέγκας, βλέπει στην τηλεόραση τον Dan Rather σε ανταπόκριση από το Αφγανιστάν. Και συγκινείται.Αν έχεις δει το trailer του Charlie Wilson's War (2007) τότε, οπτικά, η υπόλοιπη ταινία δεν έχει τίποτα συναρπαστικό να σου προσφέρει εκτός από κατά βάση αρχειακά πλάνα, δεμένα λίγο άτσαλα με φρέσκα, που καταγράφουν την πτώση σοβιετικών ελικοπτέρων και αεροσκαφών πάνω από το Αφγανιστάν και συνειρμικά και αυτή όλης της κομμουνιστικής υπερδύναμης. Πτώση που προκάλεσε ο Wilson, σύμφωνα με το σενάριο του Aaron Sorkin του West Wing που αναλαμβάνει να κάνει ενδιαφέροντα τα υπόλοιπα από τα, συγκρατημένα, 94 λεπτά της διάρκειας με τις απανωτές φιλελευθεριάζουσες ατάκες του. Και κάπου έτσι περιγράφονται τα δομικά προβλήματα της όλης προσπάθειας, αφού οι ισορροπίες είναι ιδιαίτερα λεπτές και ο χειρισμός εξίσου μετρημένος. Από τη μια ο (σκετο)ελευθεριάζων πολιτικός παραδέχεται ακόμα και ο ίδιος ότι του φέρθηκαν ιδιαίτερα ευγενικά, παραλείποντας επεισόδια εγκληματικής αμέλειας και ανικανότητας, και μεταφέροντας τα υπόλοιπα κυρίως εκτός οθόνης και πουπουλιασμένα, για να μη θιχτεί προφανώς και η δημοφιλής εικόνα του Tom Hanks που τον ενσαρκώνει (και είναι γνωστό ότι τα παίρνει άγρια άμα του σπιλώσεις την αγιοσύνη). Από την άλλη ένας συρφετοχετός από θρησκόληπτους δεξιούς, αδίστακτους σπιούνους, Ισραηλινούς, Άραβες και Πακιστανούς, ωραιοποιείται εξίσου στο όνομα του θανάτου στους Ρώσους που γίνεται επαναλαμβανόμενη ιαχή την οποία καλείσαι να συμμεριστείς απεριόριστα (όσο περίπου και τον ενθουσιασμό για την γλοιώδη προϋπηρεσία του "Dr. Dirty" Avrakotos στην Ελλάδα). Και τέλος, οι φανατικοί Μουσουλμάνοι που κυριολεκτικά επωμίστηκαν το να κάνουν πράξη τους αλαλαγμούς, όχι μόνο γίνονται υποσημείωση στη συνέχεια του ιερού τους πολέμου (σα να κάνεις Ορθόδοξη ταινία τη νίκη των Οθωμανών επί των Καθολικών στη μάχη της Βάρνας και να βάζεις σημείωση στα credits "μετά βίασαν ελαφρά την Κωνσταντινούπολη") αλλά αυτή (η υποσημείωση) χρησιμοποιείται, τόσο συγκρατημένα που σου βγάζει το μάτι και στο σερβίρει σούσι, σαν επιχείρημα για την παραμονή των Αμερικανών στο Ιράκ.

Αν μπορείς να ταυτιστείς με το όλο σκηνικό, τότε αυτά τα Παιχνίδια Εξουσίας έχουν κάτι μισοευχάριστο, μισοέξυπνο, πετσοκομμένο (όχι μόνο σεναριακά) και μη λειτουργικό (εκτός από τις σκηνές όπου συμμετέχει ο Philip Seymour Hoffman) να σου προσφέρουν να περάσεις την ώρα σου.

Κάπου στο επαρχιακό Κολοράντο πέφτει σκάφος πήχτρα στα facehuggers και το νέο υβριδικό είδος Predator/Alien που θα καλλιεργηθεί στους ανύποπτους κατοίκους βολικά διπλανής πόλης. Eντωμεταξύ, ένας Κυνηγός ξεκινάει για.. κυνήγι.Στις συγκρίσεις, το AVP2 (2007) έχει έναν εύκολο αντίπαλο, το προηγούμενο VS, και κάποιους πολύ δυσκολότερους, τα τελειωμένα προηγούμενα ιστορικά franchises της Fox. Και παρόλο που φυσικά δε μπορεί να συγκριθεί με όσα θεμελίωσαν τα εμπορικά σήματα, μπορείς να πεις ότι είναι ένα σκαλοπάτι παραπάνω από την πομπώδη δουλειά του Paul W.S. Anderson στο AVP: Alien vs. Predator (2004). Κάπως όπως ο James Cameron βούτηξε στο αίμα το Alien (1979) του Ridley Scott στους Aliens (1986), εδώ οι πρωτοεμφανιζόμενοι αδερφοί Strause χρησιμοποιούν τη προφανή τους πείρα στα εφέ κι ένα κάποιο σκοτάδι που καλύπτει τον προϋπολογισμό για να προσφέρουν το λουτρό που περίμεναν, ανικανοποίητα, οι φανς από το προηγούμενο επεισόδιο, με βάση ένα γλυκά σχηματικό και ευθύ σενάριο που διαφοροποιείται από το σωρό στην εξόντωση με συνοπτικές διαδικασίες χαρακτήρων που δε φαντάζουν τόσο υποψήφια θύματα (όπως διαπιστώνεις από την εισαγωγή ακόμα). Βέβαια τα υπεραγαπημένα τερατάκια είναι κατά τα άλλα υπερχρησιμοποιημένα (με μικρή εξαίρεση το Predalien -- έμπνευση του Anderson) και η παραγωγή δε κάνει και πολλά να τα προστατέψει από την έκθεση ή τη γελοιοποίηση σε κάποιες σκηνές. Και οι αντιπαραθέσεις τους είναι περιορισμένες χωρίς να καταλαβαίνεις ποτέ την έκτασή τους (i.e. πόσα Aliens απομένουν για γδάρσιμο, πάστωμα, και κρέμασμα από το νταβάνι). Ενώ ο ερασιτεχνισμός της σκηνοθεσίας, σε όλα τα υπόλοιπα βασικά, είναι φως φανάρι.

Χωρικός βγάζει το μπούμερανγκ απ' τη ζώνη και ξεκινά να εκδικηθεί άρχοντα τερατοστρατιωτών που του έφαγε το γιο και του έκλεψε τη γυναίκα.Πιστός στην παράδοσή του, με γεμάτη τη μαρκίζα με γνωστές φάτσες των αζήτητων, και σημαία του τον Jason Statham στην μόνη κακή επιλογή της καριέρας του, που θα την έκανε κάποια στιγμή που χρειαζόταν προφανώς την επιταγή, ο Uwe Boll σακατεύει άλλο ένα video game, αυνανιζόμενος με τις φιλοδοξίες του για Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, που θα μπορούσε να περάσει ως ανεκτό τηλεοπτικό επίπεδο Ηρακλή, αν δεν θύμιζε τόσο πολύ Power Rangers. Δυόμισι ώρες φτήνιας, κακογουστιάς και ασυνάρτητης ασκηνοθεσίας, που σε οποιαδήποτε άλλη πιο φυσιολογική κατάσταση θα κατέληγε κατευθείαν στο DVD, αλλά στη χώρα μας υπάρχει ευτυχώς η Hollywood Entertainment, να βρίσκει οθόνες για όλες τις ταινίες του auter. Επόμενη στάση, Postal (2007).

Λίγο πριν και λίγο μετά την αλλαγή του χρόνου μαζεύτηκαν στα mailboxes τους τα μέλη της διεθνούς Κοινότητας Διαδικτυακών Κριτικών Κινηματογράφου (που προσφέρει στο Rotten Tomatoes την πλειονότητα των βαθμολογιών του διαμορφώνοντας έτσι τον γνωστής εμβέλειας δείκτη του) και έφτιαξαν τη μόνη λίστα κινηματογραφικών επιδόσεων της χρονιάς που μ' ενδιαφέρει στ' αλήθεια, βασικά επειδή η αφεντομουτσουνάρα μου έχει λόγο. Κι έτσι, με την WGA να αφήνει βαθούλωμα 130 εκατομμυρίων δολαρίων χαμένων διαφημίσεων και ακυρωμένων πάρτι στο τσίγκινο γόητρο των Χρυσών Σφαιρών, και την DGA να εξαερώνει την ατμομηχανή του Atonement (2007) αφήνοντας τον σκηνοθέτη της εκτός των υποψηφιοτήτων για τα βραβεία της, οι Μάσες επιστρέφουν στα καθήκοντά τους ξεκινώντας από κάτι πιο σπιτικό, που το λες και breaking, αφού δεν έχει ανακοινωθεί ακόμη.
Αναμενόμενα, το No Country for Old Men και το There Will Be Blood ήταν οι σημαντικότεροι διεκδικητές στις περισσότερες κατηγορίες, με τους Coen να θριαμβεύβουν με έξι (6) στα δεκαέξι (16) συνολικά βραβεία, συμπεριλαμβανομένων αυτών της καλύτερης ταινίας, της σκηνοθεσίας, και του διασκευασμένου σεναρίου. Υποφέροντας από περιορισμένη προβολή και την απόφαση της Paramount να στείλει screeners λίγο μετά τη λήξη της ψηφοφορίας, το There Will Be Blood αρκέστηκε στην καλύτερη ερμηνεία για τον Daniel Day Lewis, και στο καλύτερο soundtrack, που είχε μοιραστεί απ' το Νοέμβρη και προλάβαινες να μάθεις απ' έξω. Όπως μπορείς να υποψιαστείς, για τους ίδιους λόγους την πάτησε ο Tim Burton με το Sweeney Todd, και Into the Wild του Sean Penn.

Αναμενόμενα επίσης, το Juno επιλέχθηκε ως κορυφαίο πρωτότυπο σενάριο, αλλά εξίσου αναπάντεχα, η πρωταγωνίστριά του, Ellen Page, έχασε το βραβείο γυναικείας ερμηνείας απ' την Julie Christie του Away from Her. Στα αξιοσημείωτα, τα γοριλάκια του geeky fun King of Kong (για το παγκόσμιο πρωτάθλημα κλασικών arcade) έδειξαν μεγαλύτερο εκτόπισμα απ' τον γορίλα Michael Moore και το Sicko του, και στα παράδοξα, ο J.A. Bayona δεν εντυπωσίασε ιδιαίτερα τους onliners με το Ορφανοτροφείο του, κι έμεινε τέταρτος στις κατηγορίες μη αγγλόφωνης ταινίας και Breakthrough Filmmaker, όπου αρίστευσαν αντίστοιχα το Le Scaphandre et le Papillon και η Sarah Polley με το Away from Her. Η τελευταία, με μία ψήφο διαφορά απ' τον Ben Affleck και το Gone Baby Gone, που ξεχώρισε ωστόσο, για την βοηθητική ερμηνεία της Amy Ryan. Αλλά δες την λίστα με την κατάταξη, να μη σ' τα λέω όλα εγώ.