Οι φαντασιώσεις και η ψευδομαρτυρία ενός ζηλόφθονου 13χρονου κοριτσιού γίνονται αιτία να χωρίσουν οι δρόμοι ενός ζευγαριού που μόλις παραδεχόταν τα συμπτώματα της αμοιβαίας ερωτικής έλξης, λίγο πριν το ξέσπασμα του πολέμου, στη Βρετανία του '30.Τι θα ήταν η άβυσσος του μυαλού δίχως τις λέξεις; Πως θα ήταν η ζωή σ' έναν κόσμο δίχως φαντασία, δίχως τη διεγερτική τέχνη της μυθοπλασίας, τη δύναμη της δημιουργίας που πνέει μέσα μας συναισθήματα μεγάλης ευτυχίας ή μιας κατάρας που τίποτε δε μπορεί να εξιλεώσει... Πριν προχωρήσω σε ένα πλήθος από ερωτήματα που ταυτίζονται ιδανικά με το φιλμ του Joe Wright, θα ήθελα να εξομολογηθώ κάτι, απλά και τίμια: υπάρχουν αμέτρητες λέξεις τις οποίες θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει κανείς, σε μια απόπειρά του ν' αποτολμήσει να περιγράψει τούτο το εξαίρετο λογοτεχνικό σύμπαν του Ian McEwan. Λέξεις που δύσκολα μπορούν να κοντραριστούν με τη σεναριακή διασκευή - κέντημα του Christopher Hampton. Λέξεις που πέφτουν στο κενό μπροστά στο φιλμικό αποτέλεσμα. Ήδη φλυαρώ, αλλά, πρέπει να δείτε την Εξιλέωση με τα ίδια σας τα μάτια για να νοιώσετε την επίδραση που μπορεί να έχει μέσα μας η εμπειρία ενός κινηματογραφικού έργου. Χωρίς λόγια.

Με μια σιγουριά που σε αφήνει σύξυλο (ακόμη περισσότερο μετά τη δεύτερη θέαση του φιλμ!), ο Wright, στα 35 του και με μόλις μια ακόμη μεγάλου μήκους ταινία στο βιογραφικό του, αναβιώνει και εκ-μοντερνίζει ταυτόχρονα τη μεγάλη παράδοση του μεταπολεμικού βρετανικού σινεμά στο μελόδραμα, σα να σου λέει πως μπορεί ν’ αγγίζει το επίπεδο μιας Σύντομης Συνάντησης (1945)! Παλαιομοδίτικη στη βάση της, σχεδόν σημερινή ή έστω διαχρονική στην ψυχολογία γραφής της, δραματουργημένη φιλμικά όσο πιο σύγχρονα γίνεται χωρίς να "κλωτσάει" εκτός τόπου και χρόνου, η Εξιλέωση δένει ένα ολόκληρο χάσμα κινηματογραφικών γενεών μέσα από στρώσεις αφηγηματικών ανατροπών και σκηνοθετικών ευρημάτων με φινέτσα που βροντοφωνάζει "instant classic", για να κορυφωθεί σε τραγωδία... λεκτική. Προτού συνειδητοποιήσουμε το αληθινό δράμα και καλά κρυμμένο μυστικό του φιλμ, η Briony μας εξηγεί τη φύση της ασθένειάς της, που την καταδικάζει να χάνει το νόημα των λέξεων, μαζί με τη μνήμη της και ότι άλλο σημαντικό κρατάει στη ζωή έναν συγγραφέα. Αλλά, τελικά, αξίζει να θρηνούμε περισσότερο για την απώλεια όλων αυτών των λέξεων, για το κακό που μπορεί να διέπραξαν μέσα από τη φαντασία της συγκεκριμένης αφηγήτριας του έργου ή για την απώλεια των ψυχών που όλοι μας αναζητούμε να ανακουφίσουμε τεχνηέντως, φραστικά, ιδεατά, μέσα από τρεμάμενες συλλαβές, με την ελπίδα της εξιλέωσης στον άλλο κόσμο; Μπορούν οι λέξεις να γιατρέψουν την αλήθεια και το κόστος των επιλογών της Briony; Και πάλι, με τα ίδια σας τα μάτια, σε έναν επίλογο που κόβει την ανάσα θα βρείτε την απάντηση, όχι στα λόγια της όποιας κριτικής...

Πολλοί οι συνοδοιπόροι στο σκηνοθετικό επίτευγμα του Wright (το μονοπλάνο διαρκείας με τα στρατεύματα στο λιμάνι της Δουνκέρκης αρκεί για να θαυμάσει κανείς τον οραματιστή δημιουργό). Η Saoirse Ronan που κλέβει την παράσταση στο ρόλο της 13χρονης Briony, για να δώσει τη σκυτάλη στο γερασμένο βλέμμα οδύνης της Vanessa Redgrave. Το συγκλονιστικό κινηματογραφικό score του Dario Marianelli, που αναδεικνύει και πάει την αποκαλούμενη source music σε μονοπάτια έμπνευσης που σου τεντώνουν τ' αυτιά. Η φωτογραφία του Seamus McGarvey που φλουτάρει φετιχιστικά πάνω σε αντανακλάσεις της Keira Knightley μέχρι την ολοφώτεινη εικόνα της βρετανικής επαρχίας του '30, πριν πνιγεί στο σκοτάδι που φέρνει το ψέμα και ο πόλεμος. Το μοντάζ του Paul Tothill που μοιάζει να βηματίζει πάνω στην παρτιτούρα του Marianelli. Η γκαρνταρόμπα της Jacqueline Durran που προσθέτει θηλυκότητα πάνω στην παγερή σιλουέτα της Knightley. Και, πηγή όλων, πρωταρχική, η πένα του McEwan που έπλασε ένα φινάλε λυγμικά λυτρωτικό το οποίο δεν πρόκειται ν' αφήσει βλέμμα στεγνό στις αίθουσες.

Χωρίς να θέλω να παρασυρθώ από λέξεις απόλυτες όπως "αριστούργημα", πιστεύω πως η Εξιλέωση είναι μια ταινία που πρέπει να δοκιμαστεί από το χρόνο, πρέπει να επουλωθεί μέσα μας σαν τραύμα της ψυχής, της λαβωμένης από λόγια εσφαλμένα. Ειλικρινά, κάθε επόμενη φορά που έβλεπα το φιλμ, η συναισθηματική φόρτιση δεν έχανε ίχνος από την έντασή της. Το αντίθετο, μάλιστα! Άσχετα από την όποια τύχη της στα Όσκαρ (επτά υποψηφιότητες), λοιπόν, θα στοιχημάτιζα με μεγαλύτερη σιγουριά για την άξια θέση της στο αύριο. Ίσως τότε ζητήσω κι εγώ τη δική μου εξιλέωση από ένα έργο που... έβλεπε πιο μπροστά από την αλήθεια την οποία μπόρεσα να αντιμετωπίσω σήμερα σαν θεατής.

Σε πλήρη αντίθεση με high school musicals, νεανικό άγχος είναι να κυοφορείς παιδί από τον Michael Cera με 80s σορτσάκι που τονίζει το προσόν του (να ανήκει στον αντρικό πληθυσμό).Η Juno (2007) φτάνει στις ελληνικές αίθουσες έχοντας ξεπηδήσει σχεδόν θρυλικά πια από τα ανεξάρτητα και φεστιβαλικά κυκλώματα το Σεπτέμβρη για να γίνει, τον τελευταίο μήνα, αγγίζοντας τα $90 εκατομμύρια σε εισπράξεις, με διαφορά η μεγαλύτερη επιτυχία της Fox Searchlight (με ιστορία και ειδίκευση στο να κάνει ακριβώς αυτό, όπως ξέρεις) και να τσιμπήσει τέσσερις οσκαρικές υποψηφιότητες στις βασικές κατηγορίες (καλύτερης ταινίας, σκηνοθεσίας, σεναρίου, γυναικείας ερμηνείας) προχτές, για όλους αυτούς τους λόγους που σου 'χαμε πει από το trailer.

Επιπλέον, παρόλο που ξεκινάει σαν ένα ακόμα έξυπνο indie για έξυπνους indieφιλ και η Diablo Cody ποτέ δεν αντιστέκεται στον πειρασμό να προσθέσει ακόμα μια (και ακόμα μια) ατάκα σε όλη της τη διάρκεια, η ταινία αγκαλιάζει τελικά την εκπεφρασμένη της φιλοδοξία για απλότητα όπως η πρωταγωνίστριά της το αγέννητο μωρό, φοράει την καρδιά της στο μανίκι της όπως όλο το καστ και οι συντελεστές, και σε βρίσκει να γέρνεις ασυναίσθητα προς τα μπρος με αγαλλίαση όπως παρατηρεί ο Roger Ebert που την έβαλε στην κορυφή της λίστας του με τις καλύτερες της χρονιάς. Τα εύσημα πάνε φυσικά σε όλους αλλά μάλλον περισσότερο και μάλλον απρόσμενα στον υπερβουηγμένο για το Thank You for Smoking (2005) Jason Reitman, για την αυτοσυγκράτηση και την τήρηση των ισορροπιών που δεν επιτρέπει σε κανένα, ακόμα και κακοπροαίρετο, να βρει πάτημα για κατηγορίες. Έτσι, όπως θα σου πουν και καναδυό ακόμα, μη περιμένεις τίποτα τόσο έμμονο όσο το Ghost World (2001) αλλά κάπου κάτι θα σου μείνει να πιάνεις και αργότερα εκτός από το sassy χιούμορ. Και το πιο πιθανό είναι, αν ακολούθησες τη συμβουλή μου από το φθινόπωρο και πας στη προβολή με πεντέξι γκομενίτσες που σε θεωρούν πια πολύ υποψιασμένο, να θες να κρατήσεις μετά μόνο την Ellen Page, και ότι άλλο σου γεννοβολήσει, για οικόσιτο ζωάκι.

Κάποιοι Βιρμανοί είναι εχθροί μας, κι ο John Rambo φίλος μας.Κι αυτό είναι το μόνο που χρειάζεται να ξέρεις για την μεγάλη επιστροφή του τεράστιου (κυριολεκτικά, πλέον) John Rambo, που μετά το σχετικό τρομολαγνικό μοντάζ ρεπορτάζ, ξεκινά με έτερο, ειδυλλιακό, όπου ο John δένει κόμπρες φιόγκο και (στην αγαπημένη μου εικόνα της σαιζόν, τουλάχιστον), ψαρεύει με τόξο και βέλος, κι έτσι περνάει ο καιρός. Ώσπου η ήσυχη ζωή του αλλάζει, όταν γκόμενα με φωνή party line και ιδέες αθώου αλτρουισμού ταιριαστού με τις αφέλειες του μαλλιού της, τον προκαλεί σε face off με φιλοσοφικά τσιτάτα. H δική σου campy άνεση χαλάει στο 15λεπτο, με ολική επίθεση εικόνων συγκλονιστικής στρατιωτικής βαναυσότητας, που σιγουρεύουν το μυαλό σου ότι κάποιος πρέπει να επέμβει, το προετοιμάζουν για τη βαναυσότητα που θα ακολουθήσει, και του δίνουν πάτημα να την δικαιολογήσει. Κάνει μια κοιλάρα μέχρι να έρθει βέβαια, και κάποια απ' τα βασανιστήρια που την προκαλούν μπορεί να τα βλέπεις σ' επανάληψη για να τα εμπεδώσεις, αλλά όταν γυρίσεις απ' το φουαγιέ, είναι εγγυημένο οι παλμοί σου να πιάσουν τα rpm των μυδραλιοβόλων που γαζώνουν ό,τι μελαψό βρεθεί μπροστά τους, κι ανοίγουν τρύπες μεγαλύτερες κι απ' την οικονομική κρίση της Αμερικής, για να σου σερβίρουν αχνιστά λαχταριστά άντερα σχηματικών σαδιστών αλλοεθνών τρομοκρατών, ανεβάζοντας το death count στους τρεις νεκρούς ανά λεπτό, όπως περηφανεύεται το promotion. Ο δρόμος της επιστροφής είναι μακρύς και ματωμένος, αλλά ο βετεράνος ο σωστός, τη δουλειά του θα την κάνει.

Μουσικός του δρόμου γνωρίζει μετανάστρια με παιδεία στο πιάνο, κάνουν παρέα, γράφουν τραγούδια, ερωτεύονται, κι αυτός πρέπει να φύγει, να πάει να γίνει σταρ. Θα την πάρει μαζί του;Ταιριάζοντας την ειλικρίνεια της απελπισμένης αισιοδοξίας των χαρακτήρων του και της ιστορίας ελπίδας μέσα στη μιζέρια τους, με την λεπτότητα της βεριτέ απεικόνισής της με την κάμερα στο χέρι, ο John Carney πετυχαίνει έναν συνδυασμό σπάνιο, σπουδαίο και δύσκολο, και τον περνάει σ' ένα ολότελα διαφορετικό κι ολότελα αλλόκοτο επίπεδο με την άποψή του για indie εκδοχή σύγχρονου μιούζικαλ κομπλέ με indie ήχους να σετάρουν με την indie παραγωγή του. Κι αυτό που προκύπτει, είναι ένα μυστήριο πλάσμα που μπορείς εύκολα να καταλάβεις γιατί μπορεί να εξυψωθεί μέσα απ' το σωρό ανεξάρτητων wannabe ταινιών που αποτελούν το Sundance όπου και ξεχώρισε με το βραβείο κοινού, αλλά στο δικό του χώρο και χρόνο, δύσκολα στέκεται στα πόδια του. Δεν είναι λίγες οι σκηνές που το πάντρεμα ταινίας και τραγουδιού είναι ιδανικό, με τα κυρίως σπαραχτικά τραγούδια του να λειτουργούν άψογα για να πάνε την ιστορία μπροστά (ή για να σου πουν τη κρύβεται από πίσω), αλλά δεν είναι και λίγες εκείνες που η κατάσταση θυμίζει τσόντα, με τη διαφορά ότι αντί οι πρωταγωνιστές να μπαίνουν στο κάδρο και να λένε δυο ατάκες για να πηδηχτούν, οι πρωταγωνιστές μπαίνουν στο κάδρο και λένε δυο ατάκες για να τραγουδήσουν. Πάντως, και παρ' ότι τις ισορροπίες περισσότερες φορές τις χάνει απ' ότι τις κρατάει, το Once παραμένει σίγουρα μια ιδιαίτερη κινηματογραφική εμπειρία, έστω και σαν κολάζ, από μια σειρά βιντεοκλίπ με τους ίδιους, αγαπημένους σου πρωταγωνιστές.

Πιτσιρικάς με μέλλον στο χόκει, τα χάνει όλα σε αυτοκινητιστικό, και αναγκάζεται να βλέπει τον εαυτό τον να σαπίζει σφουγγαρίζοντας τράπεζα, μέχρι που τον προσεγγίζει σπείρα και τον πείθει να τη ληστέψουν.Οι δυσκολίες του εν λόγω πιτσιρικά να ζήσει κανονική ζωή υποφέροντας απ' τις σωματικές και συναισθηματικές αναπηρίες που κληρονόμησε απ' το ατύχημα, δίνουν στον Joseph Gordon Levitt σανίδα σωτηρίας ν' απλώσει πάνω την υπόληψη του, ερμηνεύοντας τον προβληματικό χαρακτήρα του με διακριτικότητα, αλλά δεν φτάνει να χωρέσει και κανέναν άλλο. Ξεκινώντας ως υποσχόμενο νεονουάρ με νόστιμες προεκτάσεις για τις αλληλεπιδράσεις παρελθόντος και παρόντος σε πιο ανθρωπιστική εκδοχή Memento-ειδούς παραλλαγής, ο ιστός που αρχίζει να υφαίνει ο Scott Frank, σύντομα μεταλλάσσεται σε ασταθή δραματική φιοριτούρα που δεν αποκτά ποτέ νεύρο ικανό να δικαιολογήσει την έκτασή της. Παράλληλα, η παράλληλη πλοκή της ληστείας μένει πολύ ώρα στο περιθώριο και δεν καταφέρνει ποτέ να λειτουργήσει σαν τονωτικό, ενός σεναρίου που όταν κάνει τον κύκλο του, επιβεβαιώνει την υποψία που είχες λίγο μετά την αρχή, ότι θα παραβεί τον βασικό κανόνα που τόσην ώρα σου προμόταρε: δεν μπορείς να πεις μια ιστορία, αν δεν ξέρεις πού θες να την πας.

Κερατάς που έχει καταλάβει γιατί δεν χωράει στις πόρτες, παίρνει τη γυναίκα του και μια καραμπίνα σε ερημική παραλία, με σκοπό να γυρίσει μόνο με την καραμπίνα. Όταν όμως φτάνει στην ερημιά και το ζευγάρι του οποίου τον άντρα υποπτεύεται, τα πράγματα περιπλέκονται.Μη φανταστείς και κανέναν λαβύρινθο βέβαια. Όχι ότι δεν έχει μερικές καλές ιδέες ρίξει μέσα, αλλά ο Αλέξανδρος Κακαβάς (που θα θυμάσαι ίσως απ' το Τέλος Εποχής (1994) και δεν νομίζω ότι θα ήθελε να τον θυμάσαι για τίποτ' άλλο), ξεχειλώνει πέραν αντοχής το στόρι για να γεμίσει με το ζόρι το σενάριό του τη διάρκεια της ταινίας μέχρι να φτάσει στο κλεμμένο φινάλε-έκπληξη, κι ο Θανάσης Αντωνίου προσπαθεί με άκομψο τρόπο και περισσότερο απ' όσο μπορεί, να καλύψει τα κενά με χοντροκομμένες απόπειρες δημιουργίας σασπένς, φορτώνοντας και την ηχητική μπάντα με τόσο απειλητικά κρεσέντο που νομίζεις ότι θα σου δείξει τον Βελζεβούλη τον ίδιο, όταν ετοιμάζεται να σου αποκαλύψει μια φτέρη.

Μέσα από το παχύ στρώμα B-movie και κάτω απ' τη γλυκιά αφέλεια που δίνει μια συμπαθητική χαριτωμενιά στις επαναλαμβανόμενες πράξεις, τις αργόσυρτες εξελίξεις και τις πομπώδεις ατάκες αποδομένες αρκετά πομπωδώς για να βγάλουν σαπουνάδα τ' αυτιά σου, οι τρεις ηθοποιοί με τη σημαντική τηλεοπτική προϋπηρεσία καταφέρνουν (με δυσκολία) να σώσουν όποια αξιοπρέπεια μπορεί να άφησε άθικτη η συμμετοχή τους, κι αφήνουν μόνη τη Μαρία Κορινθίου να εκτίθεται, μεταφορικά και κυριολεκτικά, με κορυφαίο κατόρθωμά της, να αποκαλύπτει στην αποκαλυπτική της εμφάνιση, ή πόσο άχρηστοι ήταν οι του μακιγιάζ στην ταινία, ή πόσο απάτη είναι οι ορεχτικές τις φωτογραφήσεις. Διαλέγεις και παίρνεις. Αν και θα μιλούσαμε για κάτι σαφώς μεγαλειωδέστερο αν κάποιος ξαμολούσε έναν λυσσασμένο μ' ένα μαχαίρι και δέκα κουβάδες αίμα, δεν παύει να είναι καύλα και η Μαρία που την παίρνουν όλοι, και η ταινία που θα τη δείτε όλοι, εξασφαλίζοντάς της μακροημέρευση στο DVD και ενθουσιώδη υποδοχή στο Cult Film Festival, όταν παιχτεί. Ενδεχομένως μαζί με τις βιντεοταινίες που έκανε ο σκηνοθέτης της, στην αρχή της καριέρας του. Στα trivia πάντως, την πρώτη απ' τις σκηνές που είχαμε πετύχει στο set visit, μπορείς να την πεις και συλλεκτική άμα έχεις κέφια, αφού κόπηκε στο μοντάζ όπως ανακάλυψα, μαζί με τις υποσχέσεις του σκηνοθέτη για εντυπωσιακό ψηφιακό καρχαρία, και μπόλικα άλλα πράγματα.

Στην περιφερειακή Μογγολία, γυναίκα προσπαθεί να υποστηρίξει την οικογένειά της, με τον άντρα της σακάτη. Και όταν δε τα καταφέρνει, ξαναπαντρεύεται, όπως θα μάντεψες.Χαρακτηριστικό δείγμα της έκτης γενιάς Κινέζων κινηματογραφιστών, όπως την αποκαλείς εσύ που έχεις επαφή και με τις πέντε προηγούμενες, ο Γάμος της Τούγια (2006) είναι τόσο δύσκολος να τον βαθμολογήσεις όσο να διακρίνεις τον ένα Μογγόλο από τον άλλο. Ημιντοκιμενταρίστικο στιλ, δραματικοί χαρακτηρισμοί, ερασιτεχνικό καστ, στοιχειώδης ιστορία, ευγενικό άγγιγμα, ανθρώπινοι ρυθμοί, όλα φέρνουν στον παραδιπλανό αγροτικό ιρανικό κινηματογράφο. Και, κρίνοντας από την βερολινέζικη Χρυσή Αρκούδα - έκπληξη στην περσινή όχι και τόσο καλή χρονιά για το φεστιβάλ, όλα δείχνουν και σε παρόμοια πορεία κατανάλωσης αποκλειστικά εκτός συνόρων. Το μόνο που μπορείς να πεις ότι ξεχωρίζει είναι η... παρουσία, έστω και κάτω από τόνους ρούχων, της πρωταγωνίστριας (και μόνης στον επαγγελματισμό) Yu Nan, και η κινηματογραφία του (μόνου Ευρωπαίου) Lutz Reitemeier. Κατά τα άλλα, πόσο μπορείς να εμπιστευτείς μια τέτοια ταινία, όταν οι Μογγόλοι της μιλάνε Κινέζικα, το αφήνω να το εξηγήσουν όποιοι γνωρίζουν από τα μέσα και την Περσία.

Σε πλήρη συμφωνία με φτηνά μελοδράματα της εποχής που οι εβδομηντάρηδες συντελεστές της παραγωγής ήταν παιδιά, να πεθαίνεις από καρκίνο σημαίνει αφορμή για υπερστουντιοποιημένες στιγμές κόντακ ανά τον πλανήτη.Οι Επιθυμίες ...στο Παρά Πέντε (2007), με βαρύτατο ως υπέρβαρο καστ, άνοιξαν την περίοδο που κάποτε θεωρούνταν οσκαρική (βλ. τέλη Δεκέμβρη), για να αγνοηθούν καταεντελώς από την αμερικάνικη Ακαδημία στις προχτεσινές υποψηφιότητες, για όλους αυτούς τους λόγους που βαρεθήκαμε να θάψουμε το trailer και κραυγάζει ο κωμικός ελληνικός τίτλος τους. Σε ένα ακόμα σκαλοπάτι πιο κάτω προς την καταβόθρα στην αρχικά εξαιρετική καριέρα του Rob Reiner, οι αλλόκοτοι χαρακτήρες και η ασυναρτησία του σεναρίου γίνονται οι καταλληλότεροι βοηθοί στην εναλλαγή άγαρμπα (όσο τα εφέ της) αποτρελαμένης κωμωδίας και βλακωδώς (όσο του παππού σου με Αλτζχάιμερ) διδαχτικού δράματος που σε κάνει να εύχεσαι το πολύ από την αρχή της δεύτερης πράξης, όταν και ξεκινάει η ζωή με ημερομηνία λήξης των δυο πρωταγωνιστών, να εξαπλώνονταν γρηγορότερα ο καρκίνος. Αλλά ακόμα και στη πρώτη, που κάτι κάπου κάπως μπορεί να καταπιείς, πάλι παπαριές βλέπεις, όπως λέει ο Roger Ebert που 'χει βρεθεί σε παρόμοια θέση, και η συγκινητική προσπάθεια του Morgan Freeman να το παίξει άγριος γερούλης και του Jack Nicholson να μη μασήσει τα σκηνικά τόσο όσο συνήθως (μάλλον προσβλέποντας σε κάνα ακόμα βραβείο για αυτή του την πράα υπερκινητικότητα) δεν αποτελούν λόγο για να σπαταλήσεις το χρόνο σου, ακόμα κι αν έχεις περισσότερα χρόνια από την ηλικία όλων αυτών μαζί μπροστά σου.

Ανακοινώθηκαν μόλις οι υποψηφιότητες για τα 80α Όσκαρ. Χωρίς εκπλήξεις, με το Atonement να κερδίζει τη θέση για την οποία ξεκίνησε φαβορί και έφτασε να κυνηγάει καταϊδρωμένο για κάποιους. Και το Into the Wild να μη κερδίζει υποψηφιότητα ούτε στη κατηγορία του τραγουδιού, όπου ξέσκισε το.. Enchanted. No Country for Old Men (8) και There Will Be Blood (8) οδηγούν τη κούρσα, όπως θα κατάλαβες τόσους μήνες που τα 'χουμε στα features.

Οι βασικές κατηγορίες:


Best motion picture of the year
Atonement (Focus Features)
Juno (Fox Searchlight)
Michael Clayton (Warner Bros.)
No Country for Old Men (Miramax and Paramount Vantage)
There Will Be Blood (Paramount Vantage and Miramax)


Performance by an actress in a leading role
Cate Blanchett in Elizabeth: The Golden Age (Universal)
Julie Christie in Away from Her (Lionsgate)
Marion Cotillard in La Vie en Rose (Picturehouse)
Laura Linney in The Savages (Fox Searchlight)
Ellen Page in Juno (Fox Searchlight)

Performance by an actor in a leading role
George Clooney in Michael Clayton (Warner Bros.)
Daniel Day-Lewis in There Will Be Blood (Paramount Vantage and Miramax)
Johnny Depp in Sweeney Todd The Demon Barber of Fleet Street (DreamWorks and Warner Bros., Distributed by DreamWorks/Paramount)
Tommy Lee Jones in In the Valley of Elah (Warner Independent)
Viggo Mortensen in Eastern Promises (Focus Features)

Performance by an actor in a supporting role
Casey Affleck in The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford (Warner Bros.)
Javier Bardem in No Country for Old Men (Miramax and Paramount Vantage)
Philip Seymour Hoffman in Charlie Wilson’s War (Universal)
Hal Holbrook in Into the Wild (Paramount Vantage and River Road Entertainment)
Tom Wilkinson in Michael Clayton (Warner Bros.)

Performance by an actress in a supporting role
Cate Blanchett in I’m Not There (The Weinstein Company)
Ruby Dee in American Gangster (Universal)
Saoirse Ronan in Atonement (Focus Features)
Amy Ryan in Gone Baby Gone (Miramax)
Tilda Swinton in Michael Clayton (Warner Bros.)

Achievement in directing
The Diving Bell and the Butterfly (Miramax/Pathe Renn), Julian Schnabel
Juno (Fox Searchlight), Jason Reitman
Michael Clayton (Warner Bros.), Tony Gilroy
No Country for Old Men (Miramax and Paramount Vantage), Joel Coen and Ethan Coen
There Will Be Blood (Paramount Vantage and Miramax), Paul Thomas Anderson

Adapted screenplay
Atonement (Focus Features), Screenplay by Christopher Hampton
Away from Her (Lionsgate), Written by Sarah Polley
The Diving Bell and the Butterfly (Miramax/Pathe Renn), Screenplay by Ronald Harwood
No Country for Old Men (Miramax and Paramount Vantage), Written for the screen by Joel Coen & Ethan Coen
There Will Be Blood (Paramount Vantage and Miramax), Written for the screen by Paul Thomas Anderson

Original screenplay
Juno (Fox Searchlight), Written by Diablo Cody
Lars and the Real Girl (MGM), Written by Nancy Oliver
Michael Clayton (Warner Bros.), Written by Tony Gilroy
Ratatouille (Walt Disney), Screenplay by Brad Bird; Story by Jan Pinkava, Jim Capobianco, Brad Bird
The Savages (Fox Searchlight), Written by Tamara Jenkins

Best animated feature film of the year
Persepolis (Sony Pictures Classics): Marjane Satrapi and Vincent Paronnaud
Ratatouille (Walt Disney): Brad Bird
Surf’s Up (Sony Pictures Releasing): Ash Brannon and Chris Buck

Best foreign language film
Beaufort Israel
The Counterfeiters Austria
Katyn Poland
Mongol Kazakhstan
12 Russia

Achievement in cinematography
The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford (Warner Bros.): Roger Deakins
Atonement (Focus Features): Seamus McGarvey
The Diving Bell and the Butterfly (Miramax/Pathe Renn): Janusz Kaminski
No Country for Old Men (Miramax and Paramount Vantage): Roger Deakins
There Will Be Blood (Paramount Vantage and Miramax): Robert Elswit

Achievement in film editing
The Bourne Ultimatum (Universal): Christopher Rouse
The Diving Bell and the Butterfly (Miramax/Pathe Renn): Juliette Welfling
Into the Wild (Paramount Vantage and River Road Entertainment): Jay Cassidy
No Country for Old Men (Miramax and Paramount Vantage): Roderick Jaynes
There Will Be Blood (Paramount Vantage and Miramax): Dylan Tichenor

Achievement in music written for motion pictures (Original song)
Falling Slowly from Once (Fox Searchlight)
Happy Working Song from Enchanted (Walt Disney)
Raise It Up from August Rush (Warner Bros.)
So Close from Enchanted (Walt Disney)
That’s How You Know from Enchanted (Walt Disney)

Best documentary feature
No End in Sight (Magnolia Pictures)
Operation Homecoming: Writing the Wartime Experience (The Documentary Group)
Sicko (Lionsgate and The Weinstein Company)
Taxi to the Dark Side (THINKFilm)
War/Dance (THINKFilm)

Η Audio Visual σας προσκαλεί στην Avant Premiere της δραματικής ταινίας Χωρίς Ίχνη. Την Κυριακή 27 Ιανουαρίου στις 12 το μεσημέρι στo ΙΝΤΕΑΛ, Πανεπιστημίου 46.

Έχει την καλύτερη αφίσα που έχω δει σε ελληνική ταινία εδώ και χρόνια, έχει το μόνο teaser που έχω δει να ανοίγει την όρεξη του cheaplog (εντάξει, μέχρι που μας στείλαν το trailer του Deep End (2008) τουλάχιστον), έχει θέμα φτιαγμένο για τη μέρα εξόδου του, έχει τη Ζέτα Μακρυπούλια και την Ελισάβετ Κωνσταντινίδου φρέσκες κι αλώβητες απ' την εξωπραγματική αστεροποιητική επιτυχία του Παρά Πέντε, έχει την Μαρία Μπακοδήμου και τη Σίσσυ Χρηστίδου σε guest εμφανίσεις, κι έχει κι αυτόν τον Τσιμιτσέλη που είναι ικανός να κάνει τα κοριτσάκια (και κάποια αγοράκια που τον θυμούνται κι απ' το Οξυγόνο (2003)) να παρατήσουν τους γκόμενούς τους ομαδικά, για να συρρεύσουν του Αγίου Βαλεντίνου ανήμερα στις αίθουσες να τον παρηγορήσουν που μόλις χώρισε. Ε κι έχει και το ομότιτλο θεατρικό και τους συντελεστές του από πίσω του να εγγυάται τον πρότερο βίο, και τον εύγλωττο τίτλο να εξηγεί από μόνος του την υπόθεση (για κάποια που μόλις χώρισε προφανώς, και προσπαθεί να συνέλθει προφανώς) για όσους κρατούν απόσταση ασφαλείας απ' τα σανίδια. Δες και το 6λεπτο αποκλειστικό preview που έχει στις Μάσες, και πες μου τι του λείπει για να ταράξει τα ταμεία στις 14 Φλεβάρη.

Μετά το απρόσμενα, τουλάχιστο για την αμερικάνικη αγορά, cult Dog Soldiers (2002) και το υπερβολικά hyped για το καλό του The Descent (2005), ο Neil Marshall μαζεύει τα αγόρια από το ένα, τα κορίτσια από το άλλο και όλους τους συνεργάτες του, προσθέτει Bob Hoskins, Malcolm McDowell και Rhona Mitra και επιστρέφει με δεκαπλάσιο προϋπολογισμό ($30m) και λιγότερο σπλατεριάρικες διαθέσεις για να δώσει υπόσταση και εύρος στην κεντρική ιδέα που είχε πριν αρκετά χρόνια, να βάλει "φουτουριστικούς στρατιώτες να συναντάνε έφιππο ιππότη με πανοπλία στα δάση κάπου". Το αποτέλεσμα, όπως βλέπεις, θέλει ιό που μετατρέπει τους φορείς σε πανκ και φρικιά να έχει διαδοθεί σε όλη τη Σκωτία, και τον κώλο της Mitra και μια ιπτάμενη Bentley να αναλαμβάνουν να τη διασχίσουν.

Ή με διαφορετικά λόγια έχεις μια εξ' ορισμού καλτιά, φόρο τιμής σε Escape from New York (1981), Mad Max Beyond Thunderdome (1985) και The Simpsons Movie (2007), που θα κριθεί από την ισορροπία όλων των στοιχείων της και, όπως φαίνεται από τα screenings που ξεκίνησαν από το φθινόπωρο, προορίζεται να διχάσει το κοινό, ανάλογα με τα γούστα. Πάντως ο σκηνοθέτης, όπως λέει, προσπάθησε και αυτή τη φορά να κάνει κάτι πολύ παραπάνω από τα χρήματα που του δώσανε και δεν αντιστάθηκε στον πειρασμό να αδειάσει και μερικούς κουβάδες αίμα, η πρώτη επίσημη ενσάρκωση της Lara Croft παραμένει από τις πιο υπερκαβλιάρικες παρουσίες στην (μικρή και μεγάλη) οθόνη ever, και η Rogue Pictures παρέδωσε τη προώθηση και τη διανομή της παραγωγής στη γιαγιά Universal που τη βγάζει στις αίθουσες σχετικά νωρίς, από 14 Μαρτίου.

Γνωστή στους geeky ευρωπαϊκούς κύκλους ως η θελκτική ενσάρκωση του DSL provider Alice, και στους fashionistas ως ένα απ' τα μοντέλα των Calvin Klein, Giorgio Armani και L' Oreal, η Vanessa Hessler ήρθε στην Ελλάδα για να ανάψει με τη λάμψη και το περπάτημα πασαρέλας της, το κόκκινο χαλί της επίσημης πρεμιέρας της κινηματογραφικής μεταφοράς του Αστερίξ στους Ολυμπιακούς Αγώνες, απόψε, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Με μια ιταλική ταινία πίσω της και άλλες δυο μπροστά της, η 20χρονη Ιταλίδα μοιράζει τις μέρες της ανάμεσα στην Ουάσιγκτον και τη Ρώμη, και ανάμεσα στο modeling που ασκεί εδώ και μιάμιση δεκαετία, και την ηθοποιία που θέλει να ασκήσει από 'δω και πέρα. Και με το ρόλο της πριγκίπισσας Ειρήνης, του ζουμερού μήλου για χάρη του οποίου ο Βρούτος αντιμετωπίζει τους Γαλάτες σε μια ψηφιακή Αρχαία Ολυμπία, στην μεγαλύτερη ευρωπαϊκή παραγωγή μέχρι σήμερα, τα όνειρά της για περατζάδες κι απ' το Hollywood, μπορεί να μην είναι καθόλου μακρινά. Η ταινία βγαίνει κανονικά στις αίθουσες, μαζί με την υπόλοιπη Ευρώπη, στις 30 Ιανουαρίου.

Γηραιά χήρα εξαναγκάζεται να γίνει η καλύτερη δεξιά χείρα του Λονδίνου, θυσία στο βωμό συγκέντρωσης χρημάτων για τον βαριά άρρωστο εγγονό της.Τελευταία στη σειρά "παροχή σεξο-εξυπηρετήσεων για ενίσχυση φιλανθρωπικών δραστηριοτήτων", από The Full Monty (1997) μέχρι Calendar Girls (2003), η Irina Palm (2007) οφείλει να πάει τα όρια δεκαείκοσι πόντους τουλάχιστο πιο πέρα, αλλά τα καταφέρνει μόνο στη περίληψη, τόσο προκλητική όσο θα περίμενες από σύλληψη του Philippe Blasband (Une Liaison Pornographique (1999), Thomas est Amoureux (2000), La Femme de Gilles (2004)). Το σενάριο όχι μόνο πνίγεται γρήγορα στην σοβαροφάνεια και την απιθανότητά του αλλά ανοίγει και μια ακόμα κάνουλα απ' την οποία ξεχύνονται ατελείωτες σκηνές περιπάτων(!) που συνοδεύονται από τις ίδιες μονότονες λιγοστές νότες μιας κιθάρας που σίγουρα δε ξανάπαιξε άλλες έχοντας φορεθεί κολάρο στον υπεύθυνο από τον ηχολήπτη. Η Faithfull περιφέρεται σε όλη τη διάρκεια με την ίδια έκφραση στο πρόσωπο αλλά και με το ίδιο σκουπόξυλο στη πλάτη, είτε όρθια είτε καθιστή είτε ξαπλωμένη, προσπαθώντας να δώσει αυτόν τον τύπο ερμηνείας που κλασικά αποτελεί το κέντρο, και οπτικά, γύρω απ' το οποίο περιστρέφεται η ιστορία, αλλά καταφέρνοντας μόνο να σκέφτεσαι την τρομάρα οποιουδήποτε θα βρίσκονταν στην άλλη πλευρά του gloryhole και θα τύχαινε ν' ακούσει την τσακισμένη από τις καταχρήσεις φωνή της. Η σκηνοθεσία έχει μια και μοναδική ευφάνταστη στιγμή που έχει γίνει αφίσα και οτιδήποτε άλλο θα μπορούσε να τη στραγγίξει, και κατά τα άλλα αρκείται στην στρατηγική τοποθέτηση αντικειμένων στις τρύπες, και στα πλάνα πάνω από τον ώμο της πρωταγωνίστριας, σε μια απεγνωσμένη απόπειρα να σου πασάρει την ψευδαίσθηση ότι βλέπεις ότι βλέπει ενώ βλέπεις ότι δεν το βλέπεις. Ε και παρολαυτά το αποτέλεσμα εξακολουθεί να σου φαίνεται κινηματογραφικό αξιοπερίεργο, προφανώς γιατί είναι.

Γαμήλιο πάρτυ τινάζεται στον αέρα από τυπογραφικό λάθος στις προσκλήσεις. Παρ' όλα αυτά, οι καλεσμένοι του περνάνε καλά.Την απόσταση εμπορικού ελληνικού κινηματογράφου και ελληνικού κινηματογράφου που να βλέπεται, το Γαμήλιο Πάρτυ μπορεί να μην την μεγαλώνει, αλλά ενισχύει το σταμπιλάρισμα της πυξίδας που δείχνει ότι για το προσεχές (τουλάχιστον) μέλλον, μεγάλα ποσά θα ξοδεύονται σε μεγάλες μαλακίες που θα φέρνουν μεγάλα αποτελέσματα στα ταμεία --στο χέρι σου είναι, βέβαια, να την διαψεύσεις. Ελληνοαμερικάνα σκηνοθέτης που για να λάχει αναγνώρισης στον τόπο της έπρεπε να τύχει να εργαστεί σε πάτρια εδάφη (αν αυτό σου λέει κάτι για την προϋπηρεσία της), βρίσκεται μπλεγμένη στο ντόπιο κινηματογραφικό ιδίωμα που απαιτεί ένα σκασμό γνωστές (ημι)πετυχημένες(;) φάτσες να γεμίζουν τη μαρκίζα, και πασχίζει να συγκρατήσει το σενάριο με τις μπόλικες υποπλοκές που πρέπει να τις χωρέσουν.

Και κινείται μεν αποτελεσματικά μέσα στα φυσικά τοπία της Κρήτης χωρίς να καταφεύγει σε καταναγκαστικές κουλέρ λοκάλ απεικονίσεις, αλλά μη έχοντας αποτελεσματικό σημείο εστίασης, χάνει τον αφηγηματικό ειρμό της στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, εκεί δηλαδή που σκορπίζουν και οι χαμένοι καλεσμένοι του πάρτυ της, ψάχνοντας ενδεχομένως αστείες καταστάσεις της ποικιλίας του παρεΐστικου χαβαλέ, για να βρουν στην πραγματικότητα ξαναζεσταμένα (ή καθόλου ζεσταμένα) gags, που αδυνατούν να δικαιολογήσουν το κινηματογραφικό του μεγέθους της οθόνης και το διασκεδαστικό του μεγέθους της παραγωγής. Η οποία, βέβαια, δεν στερείται και τις στιγμές μιζέριας της. Λυπηρότερη όμως των αδικοσπαταλημένων χρημάτων, χρόνου, production values και ψευτογκλαμουριάς, η εγκληματική κακοδιαχείριση της Χρύσας Ρώπα, που απ' την πρώτη της στιγμή δείχνει ότι μπορεί να κάνει το πάρτυ για πάρτη της, και στο δεκάλεπτο το σενάριο της κοπανάει μια αμνησία που την βάζει να κυκλοφορεί σαν λοβοτομημένη. Εγκληματικότερο ακόμα και του κουκουλώματος των καμπυλών της Μπέττυς Μαγγίρα, σε φαρδιούς χρωματιστούς ανεμοδείκτες.

Πατέρας χάνει τον γιο του σε αυτοκινητιστικό με εγκατάλειψη θύματος και ψάχνοντας τον φονιά ανακαλύπτει ότι ήταν ο δικηγόρος που είχε προσλάβει να τον βοηθήσει. Ο οποίος είναι και πρώην της πρώην δασκάλας μουσικής του γιου του.Αναποφάσιστο αν είναι οικογενειακό δράμα για την διαχείριση της απώλειας και την απόδοση της ευθύνης, πορτραίτο του σύγχρονου Αμερικάνου και της ανάγκης του να ενδύεται τη φορεσιά του δυνατού μοναχικού εκδικητή παύλα εφαρμοστή της δικαιοσύνης που αποκρύπτει ο νόμος, τραγωδία πάνω στις παγίδες της μοίρας και τον τρόπο που διαλύουν τον άνθρωπο, ή ακόμα και θρίλερ για τις συνέπειες των chat rooms στις ευαίσθητες ψυχές, το νέο πόνημα του σκηνοθέτη του Hotel Rwanda (2004) προσπαθεί να πιάσει λίγο απ' όλα, αλλά καταλήγει να μην έχει κανέναν συγκεκριμένο στόχο καθόλου, ή τουλάχιστον κανέναν συγκεκριμένο που να μπορεί να μοιραστεί ολοκληρωμένα μαζί σου. Τσαλαβουτώντας στα λασπόνερα του μελοδράματος και της αντικλιμάκωσης μαζί, ο Terry George διαλέγει όλα τα αφηγηματικά αδιέξοδα που βρίσκει στο διάβα του, κι αφήνει τους πρωταγωνιστές του να εκτίθενται, διαλέγοντας ο Phoenix κι η Connelly το overacting, κι ο Ruffalo τις γκριμάτσες της δυσκοιλιότητας. Ώσπου να φτάσουν όλοι μαζί στο μάλλον προβλέψιμο και σίγουρα αδιάφορο (μη) φινάλε, που υποτίθεται πρέπει να σ' αφήσει να βγεις απ' την αίθουσα χορτάτος κοινωνός της δύναμης της ζωής να βάζει τα πράγματα στη θέση τους, αλλά βγαίνεις χορτάτος καλοφωτισμένη πομπώδη δηθενιά, που ούτε ο συνθέτης της δεν είμαι σίγουρος ότι πολυκαταλαβαίνει.