Che (2008): Trailer ανεξαρτησίας
Δες/Κρύψε το UK/International trailer
Στη μέση της παραδοσιακής βδομάδας κινηματογραφικής ανεξαρτησίας της χρονιάς, η IFC κυκλοφόρησε, στο Yahoo! Movies, το αμερικάνικο trailer του Che (2008), με τη ταινία να κυκλοφορεί εκεί από την επόμενη (βδομάδα) ολόκληρη σε περιορισμένες αίθουσες και για περιορισμένο διάστημα, για οσκαρική συμπερίληψη.
Πολύ ακριβή ($65 εκατομμύρια από τη Wild Bunch και τη Telecinco, τα περισσότερα καλυμμένα από προπωλήσεις) για να τη συμπεριλάβουν τα Spirits στις υποψηφιότητές τους, πολύ μεγάλη (262' διάρκεια, σε δυο μέρη) για να τη βγάλει ολόκληρη οποιοσδήποτε εχέφρων διανομέας, η παραγωγή είναι και πολύ πολύπαθη ακόμα και για το συμπυκνωμένα ποταμώδες στιλάκι των Μαζών. Χοντρικά, φαίνεται πνευματικό παιδί του Benicio del Toro και της παραγωγού Laura Bickford, σχεδιάζονταν για καμιά δεκαριά χρόνια, σε κάποια φάση ήταν να τη σκηνοθετήσει ο Terrence Malick, κατέληξε (μάλλον για χειρότερα) στον Steven Soderbergh που (μάλλον για καλύτερα) αποφάσισε να προσθέσει, σαν.. πρόλογο, ακόμα μια ταινία στη σχεδιαζόμενη αφήγηση της τελευταίας περιόδου της ζωής του Che στη Βολιβία (1966-67). Έτσι, στον Guerilla (ή Che: Part 2) προστέθηκε και ο Argentine ή (Che: Part 1) που καλύπτει την κουβανική περίοδο, για να εξηγήσει τη μανιασμένη αποφασιστικότητα της συνέχειας, κομπλέ με διαλεκτική αντίθεση ανάμεσα στο "χολιγουντιανά" στημένο πρώτο μέρος και το πιο επαναστατικά χειροκίνητο δεύτερο. Βέβαια, και τα δυο μέρη είναι γυρισμένα με τη (μοντέλο παραγωγής 1) ψηφιακή RED One, ο προϋπολογισμός φαίνονταν και αποδείχτηκε αστείος για πολλά πολλά, και οι (κατά τα άλλα διχασμένες) αναφορές συμφωνούν ότι το αποτέλεσμα είναι ντοκιμενταρίστικα απομακρυσμένο, από τις Κάνες ακόμα, όπου το φιλμ πήγε κατά "98%" τελειωμένο, με τον σκηνοθέτη να το κόβει, περίπου αλά Kubrick, μέχρι μέσα στα χέρια του προβολατζή.
Μεγαλύτερος ήρωας του πιο φωτισμένου (και όπως θες διάβασέ το αυτό) αιώνα στην ανθρώπινη ιστορία, 80 χρόνια μετά τη γέννησή του, 40+1 μετά το θάνατό του, ένα μήνα πριν τα πενηντάχρονα της Κουβανικής Επανάστασης και κάτι μήνες μετά τη σχεδόν πλήρη σοσιαλιστική κάλυψη της Λατινικής Αμερικής, τόσο αποδεκτός πια που να του στήνουν άγαλμα στο χωριό του χωρίς να το ρίχνει μπόμπα το ίδιο βράδυ, ο Ernesto Guevara de la Serna δε θα μπορούσε να αναλυθεί από τον συνήθως ψευτοδιανοούμενο, συνήθως του βάθους, πάντα ανήσυχο και πάντα εφευρέτη του σύγχρονου indie σκηνοθέτη, όταν ο Jean-Paul Charles Aymard Sartre χρειάστηκε πολλές και προσωπικές συζητήσεις για να βεβαιωθεί πως ο Αργεντίνος, μόνος, ικανοποιούσε απόλυτα τον ορισμό του ανθρώπου στη σύγχρονη εποχή. Οπότε μια προσέγγιση απολίτικη, καταγραφική, στηριγμένη στη φωτογραφία και το score, μάλλον ήταν και η καταλληλότερη και η πιο τίμια για τον Soderbergh. Προσέγγιση που ακολουθεί κατά γράμμα η αμερικάνικη προώθηση, χωρίς να συνεχίζει την επική μελοδραματικότητα της ισπανικής και της αγγλικής (οι οποίες έχουν και περισσότερα φράγκα να πάρουν πίσω, βέβαια), φτύνοντας κι αυτή την ατάκα για τις εκτελέσεις (βασανιστών του Batista, στη Cabaña) χωρίς απολογία. Ατάκα, στη δευτερολογία στη σύνοδο των Ηνωμένων Εθνών στη Νέα Υόρκη το Δεκέμβρη του '64, που έχουν κάνει σημαία οι εκπρόσωποι των φασιστοαριστοκρατικών κατακαθιών που ξεβράστηκαν από τη Κούβα στην Αμερική, δίπλα σε ισχυρισμούς για.. εκρηκτικά στο Άγαλμα της Ελευθερίας την ίδια περίοδο, και λες και η επαναστατική ιαχή του ανθρώπου ήταν.. "Ghandi Ji", οπότε μην είσαι τόσο σίγουρος ότι σκοπός της είναι να ξεσηκώσει τον μέσο Γιάνκη που φιλανθρώπωσε το Ιράκ όσο πωρώνει εσένα.
Πολύ ακριβή ($65 εκατομμύρια από τη Wild Bunch και τη Telecinco, τα περισσότερα καλυμμένα από προπωλήσεις) για να τη συμπεριλάβουν τα Spirits στις υποψηφιότητές τους, πολύ μεγάλη (262' διάρκεια, σε δυο μέρη) για να τη βγάλει ολόκληρη οποιοσδήποτε εχέφρων διανομέας, η παραγωγή είναι και πολύ πολύπαθη ακόμα και για το συμπυκνωμένα ποταμώδες στιλάκι των Μαζών. Χοντρικά, φαίνεται πνευματικό παιδί του Benicio del Toro και της παραγωγού Laura Bickford, σχεδιάζονταν για καμιά δεκαριά χρόνια, σε κάποια φάση ήταν να τη σκηνοθετήσει ο Terrence Malick, κατέληξε (μάλλον για χειρότερα) στον Steven Soderbergh που (μάλλον για καλύτερα) αποφάσισε να προσθέσει, σαν.. πρόλογο, ακόμα μια ταινία στη σχεδιαζόμενη αφήγηση της τελευταίας περιόδου της ζωής του Che στη Βολιβία (1966-67). Έτσι, στον Guerilla (ή Che: Part 2) προστέθηκε και ο Argentine ή (Che: Part 1) που καλύπτει την κουβανική περίοδο, για να εξηγήσει τη μανιασμένη αποφασιστικότητα της συνέχειας, κομπλέ με διαλεκτική αντίθεση ανάμεσα στο "χολιγουντιανά" στημένο πρώτο μέρος και το πιο επαναστατικά χειροκίνητο δεύτερο. Βέβαια, και τα δυο μέρη είναι γυρισμένα με τη (μοντέλο παραγωγής 1) ψηφιακή RED One, ο προϋπολογισμός φαίνονταν και αποδείχτηκε αστείος για πολλά πολλά, και οι (κατά τα άλλα διχασμένες) αναφορές συμφωνούν ότι το αποτέλεσμα είναι ντοκιμενταρίστικα απομακρυσμένο, από τις Κάνες ακόμα, όπου το φιλμ πήγε κατά "98%" τελειωμένο, με τον σκηνοθέτη να το κόβει, περίπου αλά Kubrick, μέχρι μέσα στα χέρια του προβολατζή.
Μεγαλύτερος ήρωας του πιο φωτισμένου (και όπως θες διάβασέ το αυτό) αιώνα στην ανθρώπινη ιστορία, 80 χρόνια μετά τη γέννησή του, 40+1 μετά το θάνατό του, ένα μήνα πριν τα πενηντάχρονα της Κουβανικής Επανάστασης και κάτι μήνες μετά τη σχεδόν πλήρη σοσιαλιστική κάλυψη της Λατινικής Αμερικής, τόσο αποδεκτός πια που να του στήνουν άγαλμα στο χωριό του χωρίς να το ρίχνει μπόμπα το ίδιο βράδυ, ο Ernesto Guevara de la Serna δε θα μπορούσε να αναλυθεί από τον συνήθως ψευτοδιανοούμενο, συνήθως του βάθους, πάντα ανήσυχο και πάντα εφευρέτη του σύγχρονου indie σκηνοθέτη, όταν ο Jean-Paul Charles Aymard Sartre χρειάστηκε πολλές και προσωπικές συζητήσεις για να βεβαιωθεί πως ο Αργεντίνος, μόνος, ικανοποιούσε απόλυτα τον ορισμό του ανθρώπου στη σύγχρονη εποχή. Οπότε μια προσέγγιση απολίτικη, καταγραφική, στηριγμένη στη φωτογραφία και το score, μάλλον ήταν και η καταλληλότερη και η πιο τίμια για τον Soderbergh. Προσέγγιση που ακολουθεί κατά γράμμα η αμερικάνικη προώθηση, χωρίς να συνεχίζει την επική μελοδραματικότητα της ισπανικής και της αγγλικής (οι οποίες έχουν και περισσότερα φράγκα να πάρουν πίσω, βέβαια), φτύνοντας κι αυτή την ατάκα για τις εκτελέσεις (βασανιστών του Batista, στη Cabaña) χωρίς απολογία. Ατάκα, στη δευτερολογία στη σύνοδο των Ηνωμένων Εθνών στη Νέα Υόρκη το Δεκέμβρη του '64, που έχουν κάνει σημαία οι εκπρόσωποι των φασιστοαριστοκρατικών κατακαθιών που ξεβράστηκαν από τη Κούβα στην Αμερική, δίπλα σε ισχυρισμούς για.. εκρηκτικά στο Άγαλμα της Ελευθερίας την ίδια περίοδο, και λες και η επαναστατική ιαχή του ανθρώπου ήταν.. "Ghandi Ji", οπότε μην είσαι τόσο σίγουρος ότι σκοπός της είναι να ξεσηκώσει τον μέσο Γιάνκη που φιλανθρώπωσε το Ιράκ όσο πωρώνει εσένα.
Previously on Movies for the Masses: Coraline (2009): Κουμπωμένο trailer
Οι τσόντες και οι τσόντες της χρονιάς
Δες/Κρύψε τη Mischa Barton γυμνή στο Closing the Ring (2007)
Και πάλι, όπως φαίνεται, η Marisa Tomei έδωσε τη μεγαλειωδέστερη κινηματογραφημένη ερμηνεία της χρονιάς, στον Παλαιστή (2008), έστω κι αν δεν έχει εκτιμηθεί ευρύτατα ακόμα, όπως πέρσι. Και θα την έδινε και τηλεφωνικά, κρίνοντας από τον ανταγωνισμό. Μικρή διάκριση στη, μικρή και για μικρή οθόνη, αλλά καλοσχηματισμένη και επαναλαμβανόμενη, ερμηνεία της Lizzy Caplan.
Αν δε το κατάλαβες από τα έλατα που κόβαν βόλτες στα εμπορικά το Νοέμβρη, είναι η εποχή του χρόνου που κρεμάς τις μπάλες σου σε κοινή θέα. Στα κινηματογραφικά, τον εορτασμό ξεκινάει παραδοσιακά ο Mr. Skin (αυτός που έκλεψε την ιδέα των αργόσχολων του Knocked Up (2007) σου για σελίδα, αν θυμάσαι) και ακολουθούν οι Μάζες με τα στολίδια, προσέχοντας μη κρεμάσουν τα μάτια τους (ή άλλα μπαλάκια τους). Και το κάνουν ακόμα και φέτος, χρονιά που διαγράφονταν κατάμαυρη στην αρχή της, και ξεπέρασε όλες τις προσδοκίες. Χρονιά που βρίσκει τυπικά στην κορυφή του δέντρου, με γυρισμένη τη πλάτη, τη Mischa Barton (#1), επιβραβεύοντας την προσπάθειά της να στήνεται όπου δει παπαράτσο και να πάρει κάνα κιλό, παρά οτιδήποτε άλλο. Ενώ το φιλμ του κώλου, το Closing the Ring (2007), πιθανά τελευταίο του Richard Attenborough, δε σταμάτησε ούτε στον πάτο της τηλεσταρίτσας, και εξαφανίστηκε ακόμα και στη Βρετανία.
Πιο καλά στημένη, και με το ξανθό πιποχιλέ στιλ που είναι πάντα στη μόδα, η Sophie Monk (#2), από τον πάτο του πλανήτη, άξιζε σίγουρα τη πρώτη θέση, για τα γούστα του μέσου όρου. Ακόμα και στο ίδιο φιλμ όμως, έρχεται δεύτερη, μπροστά στη κωλάρα και τη χαζομάρα της Jessica Kiper, άμα είσαι πραγματικός Μάσας. Το Sex and Death 101 (2007), το εν λόγω φιλμ που είχε μέχρι και τη Winona Ryder σε ανυψωμένο ρόλο, ξεχώρισε σίγουρα σχετικά το τελευταίο δωδεκάμηνο, μαζί με το παρόμοια απελπισμένο από τον τίτλο ακόμα, και παρόμοια απελπιστικά τηλεοπτικό, Young People Fucking (2007). Το οποίο έβαλε τελικά την Carly Pope (#14) στο τοπ 20, αφού η Diora Baird που ήταν ασύγκριτα η μεγαλύτερη ηρωίδα του, κράτησε τον (καταξεχειλωμένο φυσικά φυσικά) στηθόδεσμό της φορεμένο. Χαρακτηριστικό της απελπισίας όλης της λίστας είναι η παρουσία λειψάνων τύπου Jenna Jameson (#15) και Angelina Jolie (#10), κι απ' το φρέσκο αίμα (κυριολεκτικά, παρεμπιπτόντως), η Laura Ramsey (#11) και η Jess Weixler (#16) δεν είχαν, δυστυχώς, σκηνές που να δικαιολογούν και πολύ το τσοντικόν του ζητουμένου. Έτσι, η Lizzy Caplan (TV#1), φυσιολογικά βγήκε η μικρή μεγάλη αποκάλυψη, κάνοντας τα internets να εκσπερματώνουν απανωτά, ούσα πρωταγωνίστρια και στη σειρά της χρονιάς αλλά και στη χρονιά των σειρών που πήγαν το concept "tits & kati-allo-sxetika-piasariko" στη φυσιολογική του κατάληξη, το "tits & ass".
Δες/Κρύψε όλες τις γυμνέςΑν δε το κατάλαβες από τα έλατα που κόβαν βόλτες στα εμπορικά το Νοέμβρη, είναι η εποχή του χρόνου που κρεμάς τις μπάλες σου σε κοινή θέα. Στα κινηματογραφικά, τον εορτασμό ξεκινάει παραδοσιακά ο Mr. Skin (αυτός που έκλεψε την ιδέα των αργόσχολων του Knocked Up (2007) σου για σελίδα, αν θυμάσαι) και ακολουθούν οι Μάζες με τα στολίδια, προσέχοντας μη κρεμάσουν τα μάτια τους (ή άλλα μπαλάκια τους). Και το κάνουν ακόμα και φέτος, χρονιά που διαγράφονταν κατάμαυρη στην αρχή της, και ξεπέρασε όλες τις προσδοκίες. Χρονιά που βρίσκει τυπικά στην κορυφή του δέντρου, με γυρισμένη τη πλάτη, τη Mischa Barton (#1), επιβραβεύοντας την προσπάθειά της να στήνεται όπου δει παπαράτσο και να πάρει κάνα κιλό, παρά οτιδήποτε άλλο. Ενώ το φιλμ του κώλου, το Closing the Ring (2007), πιθανά τελευταίο του Richard Attenborough, δε σταμάτησε ούτε στον πάτο της τηλεσταρίτσας, και εξαφανίστηκε ακόμα και στη Βρετανία.
Πιο καλά στημένη, και με το ξανθό πιποχιλέ στιλ που είναι πάντα στη μόδα, η Sophie Monk (#2), από τον πάτο του πλανήτη, άξιζε σίγουρα τη πρώτη θέση, για τα γούστα του μέσου όρου. Ακόμα και στο ίδιο φιλμ όμως, έρχεται δεύτερη, μπροστά στη κωλάρα και τη χαζομάρα της Jessica Kiper, άμα είσαι πραγματικός Μάσας. Το Sex and Death 101 (2007), το εν λόγω φιλμ που είχε μέχρι και τη Winona Ryder σε ανυψωμένο ρόλο, ξεχώρισε σίγουρα σχετικά το τελευταίο δωδεκάμηνο, μαζί με το παρόμοια απελπισμένο από τον τίτλο ακόμα, και παρόμοια απελπιστικά τηλεοπτικό, Young People Fucking (2007). Το οποίο έβαλε τελικά την Carly Pope (#14) στο τοπ 20, αφού η Diora Baird που ήταν ασύγκριτα η μεγαλύτερη ηρωίδα του, κράτησε τον (καταξεχειλωμένο φυσικά φυσικά) στηθόδεσμό της φορεμένο. Χαρακτηριστικό της απελπισίας όλης της λίστας είναι η παρουσία λειψάνων τύπου Jenna Jameson (#15) και Angelina Jolie (#10), κι απ' το φρέσκο αίμα (κυριολεκτικά, παρεμπιπτόντως), η Laura Ramsey (#11) και η Jess Weixler (#16) δεν είχαν, δυστυχώς, σκηνές που να δικαιολογούν και πολύ το τσοντικόν του ζητουμένου. Έτσι, η Lizzy Caplan (TV#1), φυσιολογικά βγήκε η μικρή μεγάλη αποκάλυψη, κάνοντας τα internets να εκσπερματώνουν απανωτά, ούσα πρωταγωνίστρια και στη σειρά της χρονιάς αλλά και στη χρονιά των σειρών που πήγαν το concept "tits & kati-allo-sxetika-piasariko" στη φυσιολογική του κατάληξη, το "tits & ass".
Mr Skin's Top 20 Celebrity Nude Scenes of 2008
1. Mischa Barton
Title:Closing the Ring
2. Sophie Monk
Title: Sex and Death 101
3. Heather Graham
Title: Adrift in Manhattan
4. Asia Argento
Title: The Last Mistress
5. Neve Campbell
Title: I Really Hate My Job
6. Anna Faris
Title: The House Bunny
7. Amy Smart
Title: Mirrors
8. Mena Suvari
Title: Stuck
9. Penelope Cruz
Title: Elegy
10. Angelina Jolie
Title: Wanted
11. Laura Ramsey
Title: The Ruins
12. Jessica Morris
Title: Role Models
13. Willa Ford
Title: Impulse
14. Carly Pope
Title: Young People Fucking
15. Jenna Jameson
Title: Zombie Strippers
16. Jess Weixler
Title: Teeth
17. Moran Atias
Title: Mother of Tears
18. Vera Farmiga
Title: Never Forever
19. Maria Bello
Title: Downloading Nancy
20. Amy Adams
Title: Miss Pettigrew Lives for a Day
BOOB TUBE BONUS! ... Mr Skin's Top Ten TV Nude Scenes of 2008
1. Lizzy Caplan
Show: True Blood (HBO)
2. Mary-Louise Parker
Show: Weeds (Showtime)
3. Anna Paquin
Show: True Blood (HBO)
4. Arlene Tur
Show: Crash (Starz)
5. Jenaveve Jolie
Show: Entourage (HBO)
6. Caprice Benedetti
Show: Brotherhood (Showtime)
7. Hayley Marie Norman
Show: Crash (Starz)
8. Cerina Vincent
Show: Manchild (Showtime)
9. Alicia Leigh Willis, Katherine Moennig
Show: The L Word (Showtime)
10. Carla Gallo
Show: Californication (Showtime)
Previously on Movies for the Masses: Οι 50 εξυπνότεροι και ηλιθιότεροι του Hollywood
Μαύρο Λιβάδι (2009): Set visit
Δεν είναι μυστικό το πόσο ενθουσιασμένος είμαι με το Μαύρο Λιβάδι (2009) κι αν με ξέρεις καθόλου, ξέρεις πόσο ενθουσιάζομαι με τις ελληνικές ταινίες γενικότερα, οπότε αυτό από μόνο του κάτι θα σου λέει φαντάζομαι, αλλά η αλήθεια είναι ότι για τη συγκεκριμένη, είχα αρχίσει να χτίζω τις ελπίδες μου απ' τα τέλη του περασμένου καλοκαιριού, τότε που είχαμε επισκεφθεί την παραγωγή σε δύο απ' τα τελευταία τους γυρίσματα, μέσα στο κάστρο του Ναυπλίου. Το να είσαι μέσα στο Παλαμήδι, νύχτα και να το βλέπεις γεμάτο ρασοφορεμένες καλόγριες, είναι από μόνο του αρκετά υποβλητικό, αλλά αυτό που με είχε εντυπωσιάσει περισσότερο, ακόμα και τότε, ήταν το συναρπαστικό μπούστο μιας απ' τις μακιγιέζ η ανατριχιαστική βελτίωση της πραγματικότητας που έβλεπαν τα μάτια μου, όταν έφτανε στο μόνιτορ του σκηνοθέτη μέσα από το φιλτράρισμα του φωτογράφου του. Για μια ιδέα για τι μιλάω, δες το γύρισμα ενός εντυπωσιακού μονοπλάνου που συνοδεύεται από ζωντανό commentary track και μετά πήγαινε σ' εκείνο το promo reel που μας είχε δώσει ο Βαρδής Μαρινάκης στη Θεσσαλονίκη και πιθανότατα θα καταλάβεις γιατί θα ήθελα να ζω μέσα στα κάδρα του Marcus Waterloo.
Όπως είχαμε ξαναπεί, το Μαύρο Λιβάδι, μεγάλου μήκους ντεμπούτο του σπουδαγμένου υπό Stephen Frears, Βαρδή Μαρινάκη, μας μεταφέρει στην Ελλάδα της Τουρκοκρατίας, σε γυναικείο μοναστήρι όπου καταφτάνει τραυματισμένος γενίτσαρος με Τούρκους στο κατόπι του, ο οποίος κλέβει την καρδιά μοναχής που αποδεικνύεται αγόρι χωρίς ποτέ να έχει μάθει ακριβώς τη διαφορά. Ο Χρήστος Πασαλής και η Σοφία Γεωργοβασίλη κρατούν τους αντίστοιχους κεντρικούς ρόλους κι η Δέσποινα Μπεμπεδέλη που παίζει την ηγουμένη, δίνει στο βίντεο μια απ' τις καλύτερες προσεγγίσεις της ταινίας που έχω ακούσει απ' τους συντελεστές της.
Όπως είχαμε ξαναπεί, το Μαύρο Λιβάδι, μεγάλου μήκους ντεμπούτο του σπουδαγμένου υπό Stephen Frears, Βαρδή Μαρινάκη, μας μεταφέρει στην Ελλάδα της Τουρκοκρατίας, σε γυναικείο μοναστήρι όπου καταφτάνει τραυματισμένος γενίτσαρος με Τούρκους στο κατόπι του, ο οποίος κλέβει την καρδιά μοναχής που αποδεικνύεται αγόρι χωρίς ποτέ να έχει μάθει ακριβώς τη διαφορά. Ο Χρήστος Πασαλής και η Σοφία Γεωργοβασίλη κρατούν τους αντίστοιχους κεντρικούς ρόλους κι η Δέσποινα Μπεμπεδέλη που παίζει την ηγουμένη, δίνει στο βίντεο μια απ' τις καλύτερες προσεγγίσεις της ταινίας που έχω ακούσει απ' τους συντελεστές της.
Previously on Movies for the Masses: Αθήνα - Κωνσταντινούπολη (2008): Set visit
Kirschblüten - Hanami (2008)
Ανθισμένες Κερασιές / Cherry Blossoms - Hanami
Σκηνοθεσία: Doris Dörrie
Σενάριο: Doris Dörrie
Παίζουν: Elmar Wepper, Hannelore Elsner, Aya Irizuki
Δες/Κρύψε το trailer
Δες/Κρύψε τις αίθουσες που ανοίγει
Λ. ΠΑΤΗΣΙΩΝ
ΤΡΙΑΝΟΝ FILMCENTER
Κοδριγκτώνος 21 (Πατησίων 101) (ΜΕΤΡΟ Βικτώρια), 210-8215469, 2108222702.
Πεμ. - Τετ.: 18.00/ 20.20/ 22.40
ΜΑΡΟΥΣΙ - ΚHΦΙΣΙΑ
ΔΙΑΝΑ
Περικλέους 14, Μαρούσι (ΗΣΑΠ Μαρούσι), 210-8028587.
Πεμ. - Τετ.: 17.40/ 20.00/ 22.20
VILLAGE PARK ΡΕΝΤΗ
VILLAGE PARK ΡΕΝΤΗ ΑΙΘΟΥΣΑ 3
Πέτρου Ράλλη & Θηβών, Άγιος Ιωάννης Ρέντη, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 14.15/ 17.00/ 19.45/ 22.30/ 01.15. Σάβ., Κυρ. & 11.30
ΧΑΛΑΝΔΡΙ - ΧΟΛΑΡΓΟΣ
ΑΙΓΛΗ 1
Λ. Πεντέλης 98, Χαλάνδρι, 2106841010.
Πεμ. - Τετ.: 18.10/ 20.40
ΠΑΓΚΡΑΤΙ
ΠΤΙ-ΠΑΛΑΙ FILMCENTER
Βασ. Γεωργίου Β' και Ριζάρη (ΜΕΤΡΟ Ευαγγελισμός), 210-7291800, 2107243707.
Πεμ. - Τετ.: 17.30/ 20.00/ 22.30
3/5Σκηνοθεσία: Doris Dörrie
Σενάριο: Doris Dörrie
Παίζουν: Elmar Wepper, Hannelore Elsner, Aya Irizuki
Δες/Κρύψε το trailer
Γυναίκα μαθαίνει ότι ο "ένα μήλο την ημέρα" άντρας της πεθαίνει και, χωρίς να του το πει, τον πείθει, εύκολα, να ταξιδέψουν για να επισκεφτούν τα παιδιά τους, και λίγο παραπέρα.
Συγκινητική, πανέμορφη και μισότρελη, από αυτές που ρίχνουν έξω κάθε αλγόριθμο προτάσεων στα συστήματα ενοικιάσεων, άλλη μια που χρωστάει στον αμερικάνικο ανεξάρτητο (πολύ περισσότερα απ' ότι στα πενηντάχρονα του Ozu τουλάχιστο), η νέα ταινία της Doris Dörrie είναι και από τις σπανιότατες ευρωπαϊκές που κατανοούν τους ήρωές τους αλλά και τι σημαίνει ανάπτυξη χαρακτήρων, λεξούλες φευγαλέες ακόμα και για το μη εμπορικό κινηματογράφο της άλλης πλευράς του Ατλαντικού (κάπου αντιδραστικά βέβαια εκεί). Η Γερμανίδα με την εικοσάχρονη πείρα στα σενάρια και την αγάπη για την Ιαπωνία (Erleuchtung Garantiert (1999)), αφηγείται μια ιστορία σε τρία τόξα που ξεκινάει από τη βαυαρική επαρχία για να καταλήξει στους πρόποδες του όρους Fuji, κάνοντας στις περισσότερες στάσεις άκοπη επίδειξη κατανόησης των ανθρώπινων σχέσεων (όλων των γενιών) και εξοικείωσης με το θάνατο. Ειδικά στην αρχή, όπου σχεδόν χωρίς λόγια, η Hannelore Elsner δημιουργεί χαρακτήρα συζύγου της οποίας η απώλεια είναι ικανή να στείλει στην άλλη άκρη του κόσμου ακόμα και τον πιο ακούνητο Τεύτονα ηλικιωμένο. Με φουστάνια.
Παρά τις παραχωρήσεις στο αντρικό φύλο και τη νοσταλγία για γυναίκες (και μάνες, hint, hint) που βρίσκεις πια μόνο σε κλασικά μυθιστορήματα, η σκηνοθέτρια δε μπορεί να συγκρατήσει, βέβαια, το φεμινιστικό ζώο της, που βρυχάται σε κάποιες χαρακτηριστικά αδέξιες (πέρα από άκομψες) και εντελώς αχρείαστες (ειδικά για δίωρη διάρκεια) σκηνές, όπως αυτή που ο γιος εκμυστηρεύεται μέσα σε αναφιλητά ότι η σκιά της μάνας του πέφτει βαριά όσο μακριά κι αν πήγε για να την αποφύγει. Υποβαθμίζοντας τη ταινία σε απλό next best thing της τυπικά απόλυτης γυναικείας φαντασίωσης: η απούσα ηρωίδα της Dörrie, δε κατάφερε να ταξιδέψει τις καταεγωιστικές επιθυμίες της σε ωκεανό αδιαφορίας για τις συνέπειες, οπότε όλος ο υπόλοιπος πλανήτης θα το πληρώνει όσο ζει και δη και μετανιωμένος. Ακόμα και με αυτό το φως όμως, τόσο ψυχρό όσο γίνεται κάπου και το ψηφιακό της κατά τα άλλα θαυμάσιας φωτογραφίας του Hanno Lentz, το φιλμ αξίζει και με το παραπάνω τη προσοχή σου. Και γιατί ο Elmar Wepper, που φυσιολογικά κέρδισε την ανώτατη φετινή σχετική διάκριση της χώρας του, σου θυμίζει τον πατέρα σου, και γιατί μερικά πλάσματα είναι πιο έξοχα πυροβολημένα από τα υπόλοιπα, όπως και να το κάνεις.
Συγκινητική, πανέμορφη και μισότρελη, από αυτές που ρίχνουν έξω κάθε αλγόριθμο προτάσεων στα συστήματα ενοικιάσεων, άλλη μια που χρωστάει στον αμερικάνικο ανεξάρτητο (πολύ περισσότερα απ' ότι στα πενηντάχρονα του Ozu τουλάχιστο), η νέα ταινία της Doris Dörrie είναι και από τις σπανιότατες ευρωπαϊκές που κατανοούν τους ήρωές τους αλλά και τι σημαίνει ανάπτυξη χαρακτήρων, λεξούλες φευγαλέες ακόμα και για το μη εμπορικό κινηματογράφο της άλλης πλευράς του Ατλαντικού (κάπου αντιδραστικά βέβαια εκεί). Η Γερμανίδα με την εικοσάχρονη πείρα στα σενάρια και την αγάπη για την Ιαπωνία (Erleuchtung Garantiert (1999)), αφηγείται μια ιστορία σε τρία τόξα που ξεκινάει από τη βαυαρική επαρχία για να καταλήξει στους πρόποδες του όρους Fuji, κάνοντας στις περισσότερες στάσεις άκοπη επίδειξη κατανόησης των ανθρώπινων σχέσεων (όλων των γενιών) και εξοικείωσης με το θάνατο. Ειδικά στην αρχή, όπου σχεδόν χωρίς λόγια, η Hannelore Elsner δημιουργεί χαρακτήρα συζύγου της οποίας η απώλεια είναι ικανή να στείλει στην άλλη άκρη του κόσμου ακόμα και τον πιο ακούνητο Τεύτονα ηλικιωμένο. Με φουστάνια.Παρά τις παραχωρήσεις στο αντρικό φύλο και τη νοσταλγία για γυναίκες (και μάνες, hint, hint) που βρίσκεις πια μόνο σε κλασικά μυθιστορήματα, η σκηνοθέτρια δε μπορεί να συγκρατήσει, βέβαια, το φεμινιστικό ζώο της, που βρυχάται σε κάποιες χαρακτηριστικά αδέξιες (πέρα από άκομψες) και εντελώς αχρείαστες (ειδικά για δίωρη διάρκεια) σκηνές, όπως αυτή που ο γιος εκμυστηρεύεται μέσα σε αναφιλητά ότι η σκιά της μάνας του πέφτει βαριά όσο μακριά κι αν πήγε για να την αποφύγει. Υποβαθμίζοντας τη ταινία σε απλό next best thing της τυπικά απόλυτης γυναικείας φαντασίωσης: η απούσα ηρωίδα της Dörrie, δε κατάφερε να ταξιδέψει τις καταεγωιστικές επιθυμίες της σε ωκεανό αδιαφορίας για τις συνέπειες, οπότε όλος ο υπόλοιπος πλανήτης θα το πληρώνει όσο ζει και δη και μετανιωμένος. Ακόμα και με αυτό το φως όμως, τόσο ψυχρό όσο γίνεται κάπου και το ψηφιακό της κατά τα άλλα θαυμάσιας φωτογραφίας του Hanno Lentz, το φιλμ αξίζει και με το παραπάνω τη προσοχή σου. Και γιατί ο Elmar Wepper, που φυσιολογικά κέρδισε την ανώτατη φετινή σχετική διάκριση της χώρας του, σου θυμίζει τον πατέρα σου, και γιατί μερικά πλάσματα είναι πιο έξοχα πυροβολημένα από τα υπόλοιπα, όπως και να το κάνεις.
Δες/Κρύψε τις αίθουσες που ανοίγει
*Το πρόγραμμα αναδημοσιεύεται από το Αθηνόραμα και ισχύει για την πρώτη βδομάδα προβολής
Λ. ΠΑΤΗΣΙΩΝ
ΤΡΙΑΝΟΝ FILMCENTER
Κοδριγκτώνος 21 (Πατησίων 101) (ΜΕΤΡΟ Βικτώρια), 210-8215469, 2108222702.
Πεμ. - Τετ.: 18.00/ 20.20/ 22.40
ΜΑΡΟΥΣΙ - ΚHΦΙΣΙΑ
ΔΙΑΝΑ
Περικλέους 14, Μαρούσι (ΗΣΑΠ Μαρούσι), 210-8028587.
Πεμ. - Τετ.: 17.40/ 20.00/ 22.20
VILLAGE PARK ΡΕΝΤΗ
VILLAGE PARK ΡΕΝΤΗ ΑΙΘΟΥΣΑ 3
Πέτρου Ράλλη & Θηβών, Άγιος Ιωάννης Ρέντη, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 14.15/ 17.00/ 19.45/ 22.30/ 01.15. Σάβ., Κυρ. & 11.30
ΧΑΛΑΝΔΡΙ - ΧΟΛΑΡΓΟΣ
ΑΙΓΛΗ 1
Λ. Πεντέλης 98, Χαλάνδρι, 2106841010.
Πεμ. - Τετ.: 18.10/ 20.40
ΠΑΓΚΡΑΤΙ
ΠΤΙ-ΠΑΛΑΙ FILMCENTER
Βασ. Γεωργίου Β' και Ριζάρη (ΜΕΤΡΟ Ευαγγελισμός), 210-7291800, 2107243707.
Πεμ. - Τετ.: 17.30/ 20.00/ 22.30
W. (2008)
2.5/5
Σκηνοθεσία: Oliver Stone
Σενάριο: Stanley Weiser
Παίζουν: Josh Brolin, Oliver Stone (χωρίς να εμφανίζεται)
Δες/Κρύψε το trailer
Η ιστορία του ανθρώπου που έκανε ανέκδοτο το (όποιο) όνομα της οικογένειας Bush, για να εκδικηθεί τον "μπαμπάκα" του.
Αν θα πλήρωνες ακόμα και για να βλέπεις για καναδυό ώρες την πιο φυσικότατα ξεσκισιμότατη σταρ αυτό το φεγγάρι, την Elizabeth Banks, να ξυρίζει τις μασχάλες της, ή αν από την άλλη χύνεις στη προοπτική να βλέπεις αμέτρητους μικρομεσαίους αστέρους να παίζουν μεσαιομεγάλους ισχυρούς που πρώτη φορά ακούς, μπορείς να πέσεις και σε πολύ χειρότερα από το Ντάμπγιου (2008), υποθέτω. Αν πάλι περιμένεις από τον Oliver Stone να ενισχύσει τα επιχειρήματά σου, κατά ή υπέρ (μην ανησυχείς, όλοι κρύβουν και κάνα υπερμέγεθες μαζοχιστικό αξεσουάρ στη ντουλάπα, υποθέτω) του αποχωρούντος Αμερικάνου Προέδρου, ή έστω να ξεσαλώσει με όσα ήδη έχεις, τότε ανοίγει και ο Ηλίας του 16ου (2008) αυτή τη βδομάδα. Κατά τα άλλα, σε μια παραγωγή που, όπως ξέρεις, έκανε ψιλορεκόρ ταχύτητας σε όλα της τα στάδια για να προλάβει τις εκλογές της 4ης Νοεμβρίου και κυνήγησε το PG-13 σα να την έβγαζε η Fox για οικογενειακή χριστουγεννιάτικη, ο σκηνοθέτης πιάνει το χοντρό ιμπρεσιονιστικό πινέλο με το οποίο ζωγράφισε το πορτρέτο του Nixon (1995) και του προσθέτει ένα μπουκέτο γουρουνότριχες για να κάνει κάτι που θα 'λεγες ότι αρμόζει στο ρηχό, αυθεντικά αστείο υποκείμενό του. Βέβαια η απλότητα (στο κεφάλι) του Bush Jr. δε κάνει ανάξιο εξέτασης τον πολύπλοκο γερακίσιο υπερδεξιό μηχανισμό που τον έφερε και τον διατήρησε στην εξουσία (και που κάθε άλλο παρά κρυφός επεδίωξε ή κατάφερε να παραμείνει), όμως ο Stone, αποδεικνύοντας ότι ξόρκισε το ρεπουμπλικάνικο οικογενειακό του ιστορικό μόνο στη κωλότσεπη που δε βάζει το πορτοφόλι, αποφεύγει ακόμα και τα βασικότερα του σχετικού μαρξιστικού ερωτηματολογίου, ισχυριζόμενος λίγο πολύ πως αρκεί να ξαναβαπτιστείς σε χριστιανική κολυμπήθρα γύρω στα σαράντα σου για να γίνεις πλανητάρχης.
Κατά τα άλλα άλλα, το ανακάτεμα των greatest hits της ζωής του βιογραφούμενου, έχει μια καουμπόικα γρήγορη, περίεργα εθιστική, υπόγεια ειρωνική και φανερά θεατρική ποιότητα, στα μισά που ασχολούνται με το παρελθόν του. Στα υπόλοιπα, σε όσα δραματοποιούν στιγμές γύρω από το οβάλ γραφείο, ο διευθύνων αφήνει εντελώς ξεκρέμαστο το καστ του να κάνει συγκινητικότατες προσπάθειες να γράψει κάτι παραπάνω από το επαγγελματικό makeup του για τη κάμερα που ζουμάρει στα σαγόνια και τα μπιμπίκια του, χωρίς να έχει (η κάμερα κι ο διευθύνοντας) καμία άλλη ιδέα για το πως να ξεκινήσει να αναλύει την ιστορικότητα (ή έστω τη γελοιότητα) όσων διαδραματίζονται. Κατά τα άλλα άλλα άλλα, όσοι αποθέωσαν τη Μοναρχίδα (2006), απορώ γιατί δε λούζονται τώρα αυτή την ασύγκριτα ανώτερη σε όλα συνέχειά της, σα να είναι σαμπουάν μπύρας.
Αν θα πλήρωνες ακόμα και για να βλέπεις για καναδυό ώρες την πιο φυσικότατα ξεσκισιμότατη σταρ αυτό το φεγγάρι, την Elizabeth Banks, να ξυρίζει τις μασχάλες της, ή αν από την άλλη χύνεις στη προοπτική να βλέπεις αμέτρητους μικρομεσαίους αστέρους να παίζουν μεσαιομεγάλους ισχυρούς που πρώτη φορά ακούς, μπορείς να πέσεις και σε πολύ χειρότερα από το Ντάμπγιου (2008), υποθέτω. Αν πάλι περιμένεις από τον Oliver Stone να ενισχύσει τα επιχειρήματά σου, κατά ή υπέρ (μην ανησυχείς, όλοι κρύβουν και κάνα υπερμέγεθες μαζοχιστικό αξεσουάρ στη ντουλάπα, υποθέτω) του αποχωρούντος Αμερικάνου Προέδρου, ή έστω να ξεσαλώσει με όσα ήδη έχεις, τότε ανοίγει και ο Ηλίας του 16ου (2008) αυτή τη βδομάδα. Κατά τα άλλα, σε μια παραγωγή που, όπως ξέρεις, έκανε ψιλορεκόρ ταχύτητας σε όλα της τα στάδια για να προλάβει τις εκλογές της 4ης Νοεμβρίου και κυνήγησε το PG-13 σα να την έβγαζε η Fox για οικογενειακή χριστουγεννιάτικη, ο σκηνοθέτης πιάνει το χοντρό ιμπρεσιονιστικό πινέλο με το οποίο ζωγράφισε το πορτρέτο του Nixon (1995) και του προσθέτει ένα μπουκέτο γουρουνότριχες για να κάνει κάτι που θα 'λεγες ότι αρμόζει στο ρηχό, αυθεντικά αστείο υποκείμενό του. Βέβαια η απλότητα (στο κεφάλι) του Bush Jr. δε κάνει ανάξιο εξέτασης τον πολύπλοκο γερακίσιο υπερδεξιό μηχανισμό που τον έφερε και τον διατήρησε στην εξουσία (και που κάθε άλλο παρά κρυφός επεδίωξε ή κατάφερε να παραμείνει), όμως ο Stone, αποδεικνύοντας ότι ξόρκισε το ρεπουμπλικάνικο οικογενειακό του ιστορικό μόνο στη κωλότσεπη που δε βάζει το πορτοφόλι, αποφεύγει ακόμα και τα βασικότερα του σχετικού μαρξιστικού ερωτηματολογίου, ισχυριζόμενος λίγο πολύ πως αρκεί να ξαναβαπτιστείς σε χριστιανική κολυμπήθρα γύρω στα σαράντα σου για να γίνεις πλανητάρχης.Κατά τα άλλα άλλα, το ανακάτεμα των greatest hits της ζωής του βιογραφούμενου, έχει μια καουμπόικα γρήγορη, περίεργα εθιστική, υπόγεια ειρωνική και φανερά θεατρική ποιότητα, στα μισά που ασχολούνται με το παρελθόν του. Στα υπόλοιπα, σε όσα δραματοποιούν στιγμές γύρω από το οβάλ γραφείο, ο διευθύνων αφήνει εντελώς ξεκρέμαστο το καστ του να κάνει συγκινητικότατες προσπάθειες να γράψει κάτι παραπάνω από το επαγγελματικό makeup του για τη κάμερα που ζουμάρει στα σαγόνια και τα μπιμπίκια του, χωρίς να έχει (η κάμερα κι ο διευθύνοντας) καμία άλλη ιδέα για το πως να ξεκινήσει να αναλύει την ιστορικότητα (ή έστω τη γελοιότητα) όσων διαδραματίζονται. Κατά τα άλλα άλλα άλλα, όσοι αποθέωσαν τη Μοναρχίδα (2006), απορώ γιατί δε λούζονται τώρα αυτή την ασύγκριτα ανώτερη σε όλα συνέχειά της, σα να είναι σαμπουάν μπύρας.
Δες/Κρύψε τις αίθουσες που ανοίγει
*Το πρόγραμμα αναδημοσιεύεται από το Αθηνόραμα και ισχύει για την πρώτη βδομάδα προβολής
ΚΕΝΤΡΟ - ΚΟΛΩΝΑΚΙ - ΕΞΑΡΧΕΙΑ
ΑΤΤΙΚΟΝ CINEMAX CLASS
Σταδίου 19 (ΜΕΤΡΟ Πανεπιστήμιο), 210-3228821.
Πεμ. - Τετ.: 17.15/ 20.00/ 22.30
ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΝΕΑΠΟΛΗ
ΝΙΡΒΑΝΑ Cinemax
Λ. Αλεξάνδρας 192 (ΜΕΤΡΟ Αμπελόκηποι), 210-6469398, 2106445221.
Πεμ. - Τετ.: 18.00/ 20.30/ 23.00
ΜΑΡΟΥΣΙ - ΚHΦΙΣΙΑ
ΚΗΦΙΣΙΑ CINEMAX 3 Class
Δροσίνη 16 (απέναντι στο Βάρσο), Κηφισιά, 210-6231601, 2106231933.
Πεμ. - Τετ.: 17.30/ 20.00/ 22.30
ΧΑΛΑΝΔΡΙ - ΧΟΛΑΡΓΟΣ
ΑΙΓΛΗ 2
Λ. Πεντέλης 98, Χαλάνδρι, 2106841010.
Πεμ. - Τετ.: 18.00/ 20.30/ 22.50
STER CINEMAS ΑΓ. ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ
STER CINEMAS ΑΓ. ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΑΙΘΟΥΣΑ 2
Αχαρνών 373-375. (ΗΣΑΠ Αγ. Ελευθέριος), 2102371000. Τηλ. κρατ. 2102371000, 8018017837.
Πεμ. - Τετ.: 19.10/ 21.45. Παρ., Σάβ. & 00.20. Δευτ., Τρ. 17.30/ 20.00/ 22.30
ΑΕΛΛΩ CINEMAX 5+1
ΑΕΛΛΩ CINEMAX 5+1 ΑΙΘΟΥΣΑ 2
Πατησίων 140, 2108259975, 2108215327.
Πεμ. - Τετ.: 17.50/ 20.20/ 23.00. Σάβ., Κυρ. & 15.20. Κυρ. & 12.30
VILLAGE 15 CINEMAS @ THE MALL
VILLAGE 15 CINEMAS @ THE MALL ΑΙΘΟΥΣΑ 6 VILLAGE CINEMA EUROPA
Aνδρέα Παπανδρέου (παραπλεύρως Αττικής Οδού) ΗΣΑΠ Νερατζιώτισσα, Μαρούσι, 2106104100.
Πεμ. - Τετ.: 19.00/ 21.45/ 00.30
ODEON STARCITY - Λ. ΣΥΓΓΡΟΥ
ODEON STARCITY ΑΙΘΟΥΣΑ 8
Λεωφ.Συγγρου 111 & Λεοντίου, Ν.Κόσμος, 8011160000.
Πεμ. - Τετ.: 18.20/ 21.10/ 00.00
VILLAGE 9 CINEMAS @ FALIRO
VILLAGE 9 CINEMAS @ FALIRO ΑΙΘΟΥΣΑ 5
Παλαιά Λεωφ.Ποσειδώνος 1 & Μωραϊτίνη 3, Δέλτα Π.Φαλήρου, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 17.50/ 20.40/ 23.30
Also on Movies for the Masses: W. (2008): Ντάμπγικο teaser
40 διπλές προσκλήσεις για Το Σημάδι ενός Αγγέλου
Δες/Κρύψε το trailerΗ Odeon σας προσκαλεί στην avant première του ψυχολογικού θρίλερ Το Σημάδι Ενός Αγγέλου. Τη Δευτέρα 1 Δεκεμβρίου στις 5μισι το απόγευμα στο Embassy Nova Odeon στο Κολωνάκι.
(Αν το κλικ δε σου δουλεύει στείλε απλά e-mail: moviesforthemasses@gmail.com)
Κρατικά Βραβεία Ποιότητας 2008: Οι νικητές
Σε έναν και μόνο άνθρωπο πήγαν χθες βράδυ όλα τα Κρατικά Βραβεία Ποιότητας για τις ταινίες που έρχονται, με τον Νίκο Σέκερη να περνάει τη νύχτα της ζωής του, ακούγοντας 14 φορές να τον ευχαριστούν για την παραγωγή των δύο ταινιών που πήραν όλο το χρυσό, είτε μέσω του αμείλικτου lobbying που του καταλογίζουν κάποιοι, είτε μέσω της 20ετούς τριβής του με τους ανθρώπους όλων των κινηματογραφικών συνδικάτων της χώρας, ως διευθυντής παραγωγής και κοντινός συνεργάτης του Θόδωρου Αγγελόπουλου. Με τον Ιεροκλή Μιχαηλίδη να κρατά το ρόλο του άτονου παρουσιαστή και τους The Erasers να στήνουν χαριτωμενιές στη σκηνή με τα live cinema performances τους, o Αλέξανδρος Αβρανάς πρόσθεσε άλλες έξι αιμορροΐδες σε μορφή χρυσών αγαλματιδίων, εκεί που κρατάει και τις υπόλοιπές του, με το Without του να ανακηρύσσεται με διαφορά μιας και μόνης ψήφου, η καλύτερη ταινία της χρονιάς και να σηκώνει τους συντελεστές του για τα βραβεία πρωτοεμφανιζόμενου σκηνοθέτη, μοντάζ, φωτογραφίας, μακιγιάζ, Α’ Γυναικείας Ερμηνείας για την Εύη Σαουλίδου και το 1ο Κρατικό Βραβείο Ποιότητας.
Με επιμέρους βραβεία περισσότερα και μια ψήφο λιγότερη για καλύτερη ταινία, οι Σκλάβοι στα Δεσμά τους, του Τώνη Λυκουρέση, σάρωσαν τις υπόλοιπες απ’ τις επί μέρους διακρίσεις κι έφτασαν ως το 2ο Κρατικό Βραβείο Ποιότητας. Αν και δεν πρέπει να έχουν ξαναϋπάρξει τόσοι πολλοί ηθοποιοί να παίζουν όλοι τόσο υπερβολικά, σε τόσο διαφορετικές ταινίες και σε τόσο διαφορετικές εποχές ο ένας απ’ τον άλλο, όσο στους Σκλάβους στα Δεσμά τους, η ταινία βραβεύθηκε για την Β’ Γυναικεία ερμηνεία της Δήμητρας Ματσούκα, που (ποτέ δεν περίμενα ότι θα το έλεγα αυτό, αλλά) έδωσε την καλύτερη ερμηνεία της ταινίας και της κινηματογραφικής καριέρας της, το Β’ Ανδρικής πήγε στον ανύπαρκτο Χρήστο Λούλη (σκάνδαλο που ο Θέμος Αναστασιάδης δεν ήταν καν υποψήφιος για το Φιλί της Ζωής), και το Α’ Ανδρικής πήγε στον Γιάννη Φέρτη, προφανώς βραβείο σε μεγάλο βαθμό και τιμητικό της καριέρας ενός σημαντικού ηθοποιού, που στην επιστροφή του στη μεγάλη οθόνη μετά από οκτώ χρόνια απουσίας, δίνει τον ορισμό της εκτός τόπου και χρόνου ερμηνείας, ηγούμενος του εξωφρενικού ερμηνευτικού συνόλου. Ανάμεσα στις άλλες αδυναμίες της ταινίας που βραβεύθηκαν, τα κοστούμια καρναβαλιού με τα μουστάκια που κρέμονταν, τα σκηνικά που στη φτήνια και τη μιζέρια τους αντικατόπτριζαν την παρακμή των ευγενών της ιστορίας, το σενάριο που κατάφερε να μετατρέψει τον Θεοτόκη σε σαπουνόπερα και φυσικά ο Τώνης Λυκουρέσης για τη σκηνοθεσία που τα έδεσε όλα αυτά μαζί.
Αν είδες την τηλεοπτική μετάδοση χθες, θα κατάλαβες και μόνος σου ότι οι συνεχείς βραβεύσεις των Σκλάβων σημαίνουν ότι είδαμε 11 φορές τα βυζάκια της Λένας Παπαληγούρα στο σχετικό κλιπάκι, ενδεχομένως όμως να μην έπιασες την αποχή διαμαρτυρίας του Πάνου Καρκανεβάτου και όλων των εμπλεκόμενων στην παραγωγή του Καλά Κρυμμένα Μυστικά – Αθανασία, που κατέληξε, από μόνη επαγγελματική παραγωγή της χρονιάς, να είναι η τρίτη καλύτερη ταινία, χωρίς βραβείο για δείγμα σε επιμέρους κατηγορίες. Κάπου εδώ μπαίνει η άγνοια κινδύνου που σου έλεγα για την συγκεκριμένη, πριν κάνα μήνα στο εισαγωγικό, αφού για μια εμπορική παραγωγή, χειρότερο απ’ το να βάλει αυτά τα παλαιολιθικά βραβεία στην αφίσα της, είναι το να πάει να διαγωνιστεί και να αποτύχει, παίρνοντας μόνο το τρίτο Κρατικό Βραβείο το μακρύτερο.
Σε επιστολή του προς τον Τύπο πάντως, ο Πάνος Καρκανεβάτος ευχαρίστησε την «επιτροπή ανθρώπων ξένων προς τον ελληνικό κινηματογραφικό μικρόκοσμό μας», που του «απένειμε ομόφωνα το βραβείο της FIPRESCI» και τόνισε την ανάγκη να αλλάξει η παρωχημένη διαδικασία των Κρατικών, πράγμα που προσυπέγραψε για άλλη μια χρονιά ο Μισέλ ντε Λιαπί, λέγοντας ότι το νέο νομοσχέδιο φέρνει διαχωρισμό των Κρατικών απ’ το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, χωρίς όμως να αγγίζει ιδιαίτερα το θέμα της αξιοπιστίας της διαδικασίας των επιτροπών, που μας δίνουν αυτό το διασκεδαστικό πανηγύρι ακυροτήτων κάθε χρόνο.
Με επιμέρους βραβεία περισσότερα και μια ψήφο λιγότερη για καλύτερη ταινία, οι Σκλάβοι στα Δεσμά τους, του Τώνη Λυκουρέση, σάρωσαν τις υπόλοιπες απ’ τις επί μέρους διακρίσεις κι έφτασαν ως το 2ο Κρατικό Βραβείο Ποιότητας. Αν και δεν πρέπει να έχουν ξαναϋπάρξει τόσοι πολλοί ηθοποιοί να παίζουν όλοι τόσο υπερβολικά, σε τόσο διαφορετικές ταινίες και σε τόσο διαφορετικές εποχές ο ένας απ’ τον άλλο, όσο στους Σκλάβους στα Δεσμά τους, η ταινία βραβεύθηκε για την Β’ Γυναικεία ερμηνεία της Δήμητρας Ματσούκα, που (ποτέ δεν περίμενα ότι θα το έλεγα αυτό, αλλά) έδωσε την καλύτερη ερμηνεία της ταινίας και της κινηματογραφικής καριέρας της, το Β’ Ανδρικής πήγε στον ανύπαρκτο Χρήστο Λούλη (σκάνδαλο που ο Θέμος Αναστασιάδης δεν ήταν καν υποψήφιος για το Φιλί της Ζωής), και το Α’ Ανδρικής πήγε στον Γιάννη Φέρτη, προφανώς βραβείο σε μεγάλο βαθμό και τιμητικό της καριέρας ενός σημαντικού ηθοποιού, που στην επιστροφή του στη μεγάλη οθόνη μετά από οκτώ χρόνια απουσίας, δίνει τον ορισμό της εκτός τόπου και χρόνου ερμηνείας, ηγούμενος του εξωφρενικού ερμηνευτικού συνόλου. Ανάμεσα στις άλλες αδυναμίες της ταινίας που βραβεύθηκαν, τα κοστούμια καρναβαλιού με τα μουστάκια που κρέμονταν, τα σκηνικά που στη φτήνια και τη μιζέρια τους αντικατόπτριζαν την παρακμή των ευγενών της ιστορίας, το σενάριο που κατάφερε να μετατρέψει τον Θεοτόκη σε σαπουνόπερα και φυσικά ο Τώνης Λυκουρέσης για τη σκηνοθεσία που τα έδεσε όλα αυτά μαζί.
Αν είδες την τηλεοπτική μετάδοση χθες, θα κατάλαβες και μόνος σου ότι οι συνεχείς βραβεύσεις των Σκλάβων σημαίνουν ότι είδαμε 11 φορές τα βυζάκια της Λένας Παπαληγούρα στο σχετικό κλιπάκι, ενδεχομένως όμως να μην έπιασες την αποχή διαμαρτυρίας του Πάνου Καρκανεβάτου και όλων των εμπλεκόμενων στην παραγωγή του Καλά Κρυμμένα Μυστικά – Αθανασία, που κατέληξε, από μόνη επαγγελματική παραγωγή της χρονιάς, να είναι η τρίτη καλύτερη ταινία, χωρίς βραβείο για δείγμα σε επιμέρους κατηγορίες. Κάπου εδώ μπαίνει η άγνοια κινδύνου που σου έλεγα για την συγκεκριμένη, πριν κάνα μήνα στο εισαγωγικό, αφού για μια εμπορική παραγωγή, χειρότερο απ’ το να βάλει αυτά τα παλαιολιθικά βραβεία στην αφίσα της, είναι το να πάει να διαγωνιστεί και να αποτύχει, παίρνοντας μόνο το τρίτο Κρατικό Βραβείο το μακρύτερο.
Σε επιστολή του προς τον Τύπο πάντως, ο Πάνος Καρκανεβάτος ευχαρίστησε την «επιτροπή ανθρώπων ξένων προς τον ελληνικό κινηματογραφικό μικρόκοσμό μας», που του «απένειμε ομόφωνα το βραβείο της FIPRESCI» και τόνισε την ανάγκη να αλλάξει η παρωχημένη διαδικασία των Κρατικών, πράγμα που προσυπέγραψε για άλλη μια χρονιά ο Μισέλ ντε Λιαπί, λέγοντας ότι το νέο νομοσχέδιο φέρνει διαχωρισμό των Κρατικών απ’ το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, χωρίς όμως να αγγίζει ιδιαίτερα το θέμα της αξιοπιστίας της διαδικασίας των επιτροπών, που μας δίνουν αυτό το διασκεδαστικό πανηγύρι ακυροτήτων κάθε χρόνο.
Δες/Κρύψε την πλήρη λίστα των βραβείων
KPATIKA KINHMATOΓPAΦIKA BPABEIA ΠOIOTHTAΣ ETOYΣ 2008
ΤΑΙΝΙΕΣ ΜΕΓΑΛΟΥ ΜΗΚΟΥΣ
Το 1ο Βραβείο ταινίας Μυθοπλασίας Μεγάλου Μήκους ύψους 58.700 ευρώ
Απονέμεται στην ταινία: WITHOUT
Παραγωγή: Nik-S Movies (Νίκος Σέκερης)
Σκηνοθεσία: Αλέξανδρος Αβρανάς
Το 2ο Βραβείο ταινίας Μυθοπλασίας Μεγάλου Μήκους ύψους 44.025 ευρώ
Απονέμεται στην ταινία: ΣΚΛΑΒΟΙ ΣΤΑ ΔΕΣΜΑ ΤΟΥΣ
Παραγωγή: Nik-S Movies (Νίκος Σέκερης), ΕΚΚ, Nova Multichoice Hellas ΑΕ, ΕΡΤ ΑΕ, Τώνης Λυκουρέσης
Σκηνοθεσία: Τώνης Λυκουρέσης
Το 3ο Βραβείο ταινίας Μυθοπλασίας Μεγάλου Μήκους ύψους 29.350 ευρώ
Απονέμεται στην ταινία: ΚΑΛΑ ΚΡΥΜΜΕΝΑ ΜΥΣΤΙΚΑ: ΑΘΑΝΑΣΙΑ
Παραγωγή: Πάνος Καρκανεβάτος, ΕΚΚ, ΕΡΤ ΑΕ, Nova Multichoice Hellas ΑΕ, ODEON AE, GRAAL AE
Σκηνοθεσία: Πάνος Καρκανεβάτος
Το 1ο Βραβείο ταινίας Τεκμηρίωσης ή Ταινίας Κινουμένων Σχεδίων μεγάλου μήκους ύψους 17.610 ευρώ
Απονέμεται στην ταινία τεκμηρίωσης: ΤΗ ΝΥΧΤΑ ΠΟΥ Ο ΦΕΡΝΑΝΤΟ ΠΕΣΣΟΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕ ΤΟΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟ ΚΑΒΑΦΗ
Παραγωγή: ΠΕΡΙΠΛΟΥΣ ΕΠΕ Κινηματογραφικές και τηλεοπτικές παραγωγές, ΕΚΚ, ΕΡΤ ΑΕ, ΑΡΚΤΟΣ, GRAAL
Σκηνοθεσία: Στέλιος Χαραλαμπόπουλος
Το 2ο Βραβείο ταινίας Τεκμηρίωσης ή Ταινίας Κινουμένων Σχεδίων μεγάλου μήκους ύψους 11.740 ευρώ
Απονέμεται από κοινού στις ταινίες: ΕΙΔΩΛΑ ΣΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ και ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ – ΕΙΔΩΛΟ ΣΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ
Παραγωγή:
ΕΙΔΩΛΑ ΣΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ: Γιάννης Βαμβακάς
ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ – ΕΙΔΩΛΟ ΣΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ: Δ. Βερνίκος και ΣΙΑ ΕΕ, ΕΚΚ
Σκηνοθεσία:
ΕΙΔΩΛΑ ΣΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ: Γιάννης Βαμβακάς
ΜΑΝΟΣ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ – ΕΙΔΩΛΟ ΣΤΟΝ ΚΑΘΡΕΦΤΗ: Δ. Βερνίκος
ΤΑΙΝΙΕΣ ΜΙΚΡΟΥ ΜΗΚΟΥΣ
Το 1ο Βραβείο ταινίας Μυθοπλασίας ή Τεκμηρίωσης ή Κινουμένων Σχεδίων Μικρού Μήκους, ύψους 8.805 ευρώ απονέμεται στην ταινία:
PARTNERS
Παραγωγή: Βλάσης Σταθούλας
Σκηνοθεσία: Ιωσηφίνα Μαρκαριάν
Το 2ο Βραβείο ταινίας Μυθοπλασίας ή Τεκμηρίωσης ή Κινουμένων Σχεδίων Μικρού Μήκους, ύψους 6.603,75 ευρώ απονέμεται στην ταινία:
ΟΔΗΓΙΕΣ ΧΡΗΣΗΣ
Παραγωγή: ΕΚΚ, ΣΕΚΙΝ, Άγγελος Τσαούσης, Κωνσταντίνος Γιαλουρίδης,
Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Γιαλουρίδης
Το 3ο Βραβείο ταινίας Μυθοπλασίας ή Τεκμηρίωσης ή Κινουμένων Σχεδίων Μικρού Μήκους, ύψους 4.402,50 ευρώ απονέμεται στην ταινία:
ROSMARINUS OFFICINALIS «ΔΕΝΤΡΟΛΙΒΑΝΟΣ Ο ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΗΣ»
Παραγωγή: Αντρέας Σιαδήμας
Σκηνοθεσία: Αντρέας Σιαδήμας
Τα δέκα (10) Ισότιμα Ειδικά βραβεία ταινιών Μικρού Μήκους Μυθοπλασίας ή Τεκμηρίωσης ή Κινουμένων Σχεδίων, ύψους 2.348 ευρώ το καθένα, απονέμονται στις παρακάτω ταινίες:
1. ΤΟ ΣΗΜΑΔΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ (σκηνοθεσία: Γιάννης Καραπιπερίδης)
2. 10 ΛΕΠΤΑ (σκηνοθεσία: Αλέξανδρος Λεονταρίτης)
3. ΓΑΛΑ (σκηνοθεσία: Αλεξ. Σιπσίδης – Κ. Φραγκούλης)
4. ΟΔΟΜΑΧΙΑ (σκηνοθεσία: Χρίστος Κανάκης)
5. ΧΗΡΑ ΣΤΡΑΤΗΓΟΥ (σκηνοθεσία: Δημ. Κανελλόπουλος)
6. Η ΑΡΚΟΥΔΑ (σκηνοθεσία: Βικτώρια Βελοπούλου)
7. WHEN FISH FLY (σκηνοθεσία: Βίλκα Τζούρα)
8. NEBRASKA (σκηνοθεσία: Αχιλ. Κυριακίδης)
9. ΑΛΜΑ (σκηνοθεσία: Χάρης Σταθόπουλος)
10. BELLA (σκηνοθεσία: Ελένη Τριανταφυλλοπούλου)
ΒΡΑΒΕΙΑ ΕΠΙΜΕΡΟΥΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΩΝ ΤΑΙΝΙΩΝ ΜΕΓΑΛΟΥ ΜΗΚΟΥΣ
Το Βραβείο Σκηνοθεσίας, ύψους 29.350 ευρώ, απονέμεται στον Τώνη Λυκουρέση για τη σκηνοθεσία της ταινίας ΣΚΛΑΒΟΙ ΣΤΑ ΔΕΣΜΑ ΤΟΥΣ.
Το Βραβείο Πρωτοεμφανιζόμενου Σκηνοθέτη, ύψους 14.675 ευρώ, απονέμεται στον Αλέξανδρο Αβρανά για τη σκηνοθεσία της ταινίας WITHOUT
Το Βραβείο Σεναρίου, ύψους 14.675 ευρώ, απονέμεται από κοινού στους Ιωάννη Μαρούδα, Τώνη Λυκουρέση, Μαρία Βαρδάκα για το σενάριο της ταινίας ΣΚΛΑΒΟΙ ΣΤΑ ΔΕΣΜΑ ΤΟΥΣ
Το Βραβείο Ερμηνείας 1ου Ανδρικού Ρόλου, ύψους 11.740 ευρώ, απονέμεται στον Γιάννη Φέρτη για την ερμηνεία του στην ταινία ΣΚΛΑΒΟΙ ΣΤΑ ΔΕΣΜΑ ΤΟΥΣ
Το Βραβείο Ερμηνείας 1ου Γυναικείου Ρόλου, ύψους 11.740 ευρώ, απονέμεται στην Εύη Σαουλίδου για την ερμηνεία της στην ταινία WITHOUT
Το Βραβείο Ερμηνείας 2ου Ανδρικού Ρόλου, ύψους 5.870 ευρώ, απονέμεται στον Χρήστο Λούλη για την ερμηνεία του στην ταινία ΣΚΛΑΒΟΙ ΣΤΑ ΔΕΣΜΑ ΤΟΥΣ
Το Βραβείο Ερμηνείας 2ου Γυναικείου Ρόλου, ύψους 5.870 ευρώ, απονέμεται στην Δήμητρα Ματσούκα για την ερμηνεία της στην ταινία ΣΚΛΑΒΟΙ ΣΤΑ ΔΕΣΜΑ ΤΟΥΣ
Το Βραβείο Φωτογραφίας, ύψους 8.805 ευρώ, απονέμεται στον Ηλία Κωνσταντακόπουλο για τη φωτογραφία στην ταινία WITHOUT
Το Βραβείο Σκηνογραφίας, ύψους 5.870 ευρώ, απονέμεται στον Κωνσταντίνο Ζαμάνη για τα σκηνικά στην ταινία ΣΚΛΑΒΟΙ ΣΤΑ ΔΕΣΜΑ ΤΟΥΣ
Το Βραβείο Μουσικής, ύψους 5.870 ευρώ, απονέμεται στον Μίνω Μάτσα για τη μουσική στην ταινία ΣΚΛΑΒΟΙ ΣΤΑ ΔΕΣΜΑ ΤΟΥΣ
Το Βραβείο Ήχου, ύψους 5.870 ευρώ, απονέμεται στον Νίκο Μπουγιούκο για τον ήχο της ταινίας ΣΚΛΑΒΟΙ ΣΤΑ ΔΕΣΜΑ ΤΟΥΣ
Το Βραβείο Μοντάζ, ύψους 5.870 ευρώ, απονέμεται στον Γιώργο Τριανταφύλλου για το μοντάζ στην ταινία WITHOUT
Το Βραβείο Ενδυματολογίας, ύψους 5.870 ευρώ, απονέμεται στην Μπιάνκα Νικολαρεϊζη για τα κοστούμια στην ταινία ΣΚΛΑΒΟΙ ΣΤΑ ΔΕΣΜΑ ΤΟΥΣ
Το Βραβείο Μακιγιάζ, ύψους 2.935 ευρώ, απονέμεται στη Φανή Αλεξάκη για το μακιγιάζ στην ταινία WITHOUT
Previously on Movies for the Masses: Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης 2008: Τα βραβεία
Coraline (2009): Κουμπωμένο trailer
Το δεύτερο τρισδιάστατο κινούμενο της Disney, το Bolt (2008), έχασε τον κεραυνό του, το φως του και τ' αυγά και τα πασχάλια του από το πρώτο ανάστατο βαμπιρούμενο της Summit, το Twilight (2008), το σαββατοκύριακο στην Αμερική. Αλλά το πρώτο στερεοσκοπικό χειροκίνητο μιας ακόμα φιλόδοξης στο χώρο, το Coraline (2009) της Laika, πόνταρε με το trailer του τόσο σε ζωηρούλες ιστορίες για όλη την οικογένεια όσο και σε μελαγχροινούλες αρλεκινιές για τη μαμά και τη κόρη, και βγήκε προφανώς διπλά κερδισμένο στη προώθησή του.
Ο προφανής μετριασμός της σκοτεινότητας της παραμυθένιας νουβέλας του Neil Gaiman (η οποία έγινε πρόσφατα και graphic novel) για κοινό που θα κυνήγαγε με σταυρούς και πασάλους τους αδερφούς Grimm αν γράφαν σήμερα, μπορεί να ενόχλησε τους φαν αλλά ήταν το πιο δεδομένο από τα χρόνια τα παλιά, από τις αρχές του αιώνα, όταν ο συγγραφέας του Sandman προέτρεπε τον σκηνοθέτη του Nightmare Before Christmas (1993) να αλλάξει τα φώτα στην ιστορία του, απορρίπτοντας τα σενάρια το ένα μετά το άλλο. Ο προφανής μετριασμός της προσοχής στη λεπτομέρεια και το φωτισμό των σκηνών, σε σχέση με τις προηγούμενες ταινίες του Henry Selick, δεν είναι και τόσο (προφανής) όσο νομίζεις από τη προβολή σε δύο διαστάσεις, αφού η παραγωγή προωθείται ακατάπαυστα, από το ξεκίνημά της, ως "the first stop-motion animation to be shot stereoscopically with a dual digital camera rig for digital 3-D exhibition". Η προφανής έλλειψη αναφοράς στον Gaiman στο trailer είναι απλά, όπως εξηγεί ο ίδιος, προσπάθεια να ξορκιστεί το φάντασμα του Tim Burton (που έχει κάτσει φαρδύ πλατύ πάνω από τον Nightmare) με τη προβολή του ονόματος του Selick. Γενικά, τις λίγες αμφιβολίες που μπορεί να έχεις για τη ποιότητα της παραγωγής, κυρίως από τη μέχρι τώρα όχι απoλυτότατα πετυχημένη σχέση του νουβελίστα με το πανί (Beowulf(2007), Stardust (2007)), έρχονται να διαλύσουν οι εκστασιασμένες αναφορές, με διαβεβαιώσεις και για περισσότερο αρρωστημένο μακάβριο, από τις προβολές 20-30 λεπτών του φιλμ για τον φανμποϊκό και λοιπό τύπο.
Το trailer έκανε διχτυακή πρεμιέρα τη Παρασκευή στο Yahoo! Movies. Μια μέρα νωρίτερα είχε ανοίξει και η κλειδαρότρυπα στις επίσημες σελίδες με διάφορους κωδικούς που θα σου πουν τα internets αν τα ρωτήσεις.
Ο προφανής μετριασμός της σκοτεινότητας της παραμυθένιας νουβέλας του Neil Gaiman (η οποία έγινε πρόσφατα και graphic novel) για κοινό που θα κυνήγαγε με σταυρούς και πασάλους τους αδερφούς Grimm αν γράφαν σήμερα, μπορεί να ενόχλησε τους φαν αλλά ήταν το πιο δεδομένο από τα χρόνια τα παλιά, από τις αρχές του αιώνα, όταν ο συγγραφέας του Sandman προέτρεπε τον σκηνοθέτη του Nightmare Before Christmas (1993) να αλλάξει τα φώτα στην ιστορία του, απορρίπτοντας τα σενάρια το ένα μετά το άλλο. Ο προφανής μετριασμός της προσοχής στη λεπτομέρεια και το φωτισμό των σκηνών, σε σχέση με τις προηγούμενες ταινίες του Henry Selick, δεν είναι και τόσο (προφανής) όσο νομίζεις από τη προβολή σε δύο διαστάσεις, αφού η παραγωγή προωθείται ακατάπαυστα, από το ξεκίνημά της, ως "the first stop-motion animation to be shot stereoscopically with a dual digital camera rig for digital 3-D exhibition". Η προφανής έλλειψη αναφοράς στον Gaiman στο trailer είναι απλά, όπως εξηγεί ο ίδιος, προσπάθεια να ξορκιστεί το φάντασμα του Tim Burton (που έχει κάτσει φαρδύ πλατύ πάνω από τον Nightmare) με τη προβολή του ονόματος του Selick. Γενικά, τις λίγες αμφιβολίες που μπορεί να έχεις για τη ποιότητα της παραγωγής, κυρίως από τη μέχρι τώρα όχι απoλυτότατα πετυχημένη σχέση του νουβελίστα με το πανί (Beowulf(2007), Stardust (2007)), έρχονται να διαλύσουν οι εκστασιασμένες αναφορές, με διαβεβαιώσεις και για περισσότερο αρρωστημένο μακάβριο, από τις προβολές 20-30 λεπτών του φιλμ για τον φανμποϊκό και λοιπό τύπο.
Το trailer έκανε διχτυακή πρεμιέρα τη Παρασκευή στο Yahoo! Movies. Μια μέρα νωρίτερα είχε ανοίξει και η κλειδαρότρυπα στις επίσημες σελίδες με διάφορους κωδικούς που θα σου πουν τα internets αν τα ρωτήσεις.
Previously on Movies for the Masses: Cadillac Records (2008):Chuck Berry is a country singer clip
Cadillac Records (2008): Chuck Berry is a country singer clip
Δες/Κρύψε το trailer
Στις 5 Δεκεμβρίου βγαίνουν στην Αμερική όχι μια, αλλά δύο ταινίες με θέμα την θρυλική blues εταιρεία του Σικάγο, Chess Records: το ανεξάρτητο Who Do You Love (2008) και το γεμάτο ηχηρά ονόματα Cadillac Records (2008).
Στα τέλη της δεκαετίας του 1940, ο Πολωνός μετανάστης Leonard Chess, ιδιοκτήτης μαζί με τον αδερφό του Phil του Macamba Club στην νότια πλευρά του Σικάγο, κατάλαβε τι ήθελε να ακούσει η μαύρη Αμερική. Και σκέφτηκε έναν τρόπο για να το μάθει και η λευκή Αμερική. Για 20 χρόνια, μέχρι τον θάνατο του Leonard το 1969, η δισκογραφική με το όνομά τους, η Chess συνδέθηκε άρρηκτα με καλλιτέχνες που σήμερα πια είναι οι μύθοι του blues και του rock n roll: Chuck Berry, Muddy Waters, Etta James, Willie Dixon, Howlin' Wolf, Bo Diddley, Memphis Slim, Benny Goodman, Koko Taylor, Laura Lee, Fontella Bass, The Flamingos, The Dells, και πόσα αλλά τεράστια ονόματα. Στα 70ς και έπειτα, η εταιρεία παρήκμασε στα χέρια των πολυεθνικών. Το 1987 ο Leonard Chess εισήχθη post mortem στο Rock and Roll Hall of Fame, το πάνθεον της μουσικής βιομηχανίας.
Στο Cadillac Records, που προφανώς έρχεται για να καρπωθεί την επιτυχία ταινιών όπως το Ray (2004), το Walk The Line (2005) και το Dreamgirls (2006), τον Leonard Chess υποδύεται ο Adrien Brody (αρχικά είχε ακουστεί ο Matt Dillon), τον Muddy Waters ο Jeffrey Wright, την Etta James η Beyoncé (με καλά λόγια απ' όσους έχουν δει την ταινία), τον Chuck Berry ο Mos Def. Η σκηνοθεσία και το σενάριο είναι της αφροαμερικανής Darnell Martin.
To soundtrack της ταινίας περιλαμβάνει 5 τραγούδια της Beyoncé (το single θα είναι η διασκευή του At Last της Etta James), αλλά και κομμάτια από τους Nas, Buddy Guy, Mos Def, Raphael Saadiq, καθώς και το My Babe του Elvis.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1940, ο Πολωνός μετανάστης Leonard Chess, ιδιοκτήτης μαζί με τον αδερφό του Phil του Macamba Club στην νότια πλευρά του Σικάγο, κατάλαβε τι ήθελε να ακούσει η μαύρη Αμερική. Και σκέφτηκε έναν τρόπο για να το μάθει και η λευκή Αμερική. Για 20 χρόνια, μέχρι τον θάνατο του Leonard το 1969, η δισκογραφική με το όνομά τους, η Chess συνδέθηκε άρρηκτα με καλλιτέχνες που σήμερα πια είναι οι μύθοι του blues και του rock n roll: Chuck Berry, Muddy Waters, Etta James, Willie Dixon, Howlin' Wolf, Bo Diddley, Memphis Slim, Benny Goodman, Koko Taylor, Laura Lee, Fontella Bass, The Flamingos, The Dells, και πόσα αλλά τεράστια ονόματα. Στα 70ς και έπειτα, η εταιρεία παρήκμασε στα χέρια των πολυεθνικών. Το 1987 ο Leonard Chess εισήχθη post mortem στο Rock and Roll Hall of Fame, το πάνθεον της μουσικής βιομηχανίας.
Στο Cadillac Records, που προφανώς έρχεται για να καρπωθεί την επιτυχία ταινιών όπως το Ray (2004), το Walk The Line (2005) και το Dreamgirls (2006), τον Leonard Chess υποδύεται ο Adrien Brody (αρχικά είχε ακουστεί ο Matt Dillon), τον Muddy Waters ο Jeffrey Wright, την Etta James η Beyoncé (με καλά λόγια απ' όσους έχουν δει την ταινία), τον Chuck Berry ο Mos Def. Η σκηνοθεσία και το σενάριο είναι της αφροαμερικανής Darnell Martin.
To soundtrack της ταινίας περιλαμβάνει 5 τραγούδια της Beyoncé (το single θα είναι η διασκευή του At Last της Etta James), αλλά και κομμάτια από τους Nas, Buddy Guy, Mos Def, Raphael Saadiq, καθώς και το My Babe του Elvis.
Previously on Movies for the Masses: Frost/Nixon (2008): Thessaloniki closing trailer
Το κείμενο μας παραχώρησαν από το Από τις 4 στις 5. Το clip είναι από το MTV Movies Blog.
Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης 2008: Τα βραβεία
Με απότομο ανέβασμα του εισιτηρίου απ’ τα πέντε περσινά στα επτά φετινά ευρώ, κόψιμο του κολατσιού απ’ τις παροχές των εθελοντών και κράτημα των πάρτι όλων των τμημάτων του, μέσα στο χώρο-κολαστήριο της Αποθήκης Γ, προσπάθησε να αντιμετωπίσει την καταραμένη οικονομική κρίση το 49ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης, την κρίση όμως στις ταινίες και το ξεχαρβάλωμα του προγράμματός του δεν κατάφερε να το κοντράρει, με αποτέλεσμα αυτό που θα ’χεις διαβάσει και στον Καζαμία σου πια, τουτέστιν, όσες καλές ταινίες μπορεί να έχει μαζέψει και δεν έχουν ήδη ανακαλυφθεί, να μην υπάρχει περίπτωση να ξεμυτίσουν εδώ.
Εν μέσω επανάληψης των φημών για εκδήλωση επιθυμίας του Γιώργου Χωραφά να αποδεσμεύσει την καρέκλα του Προέδρου, αλλά τρεις σκηνοθέτες παλιάς φρουράς να απορρίπτουν την πρόταση να πάρουν τη θέση του σε ένα Φεστιβάλ που μόνο ευκαιρίες να εκτίθεται του προσφέρει, χωρίς καμιά αξιοζήλευτη θέση της διοργάνωσης στον παγκόσμιο φεστιβαλικό χάρτη να τον αποζημιώνει, κυκλοφόρησαν και δημοσιεύματα περί της ανανέωσης της παραμονής της Διευθύντριάς του, Δέσποινας Μουζάκη, λίγο πριν κυκλοφορήσουν άλλα, πιο κακόπιστα, που προσπαθούσαν να αντικρούσουν διατυπώνοντας μια δική τους εκδοχή της πραγματικότητας, τυπικά σωστής, αλλά πρακτικά άνευ αξίας. Η ίδια η Μουζάκη πάντως, αναγκάστηκε να ξεκρεμάσει τα εξάσφαιρά της για να χαρακτηρίσει ανήθικα κακοχρονισμένη την επίθεση που δέχτηκε απ’ τη Μαρία Δαμανάκη (επικεφαλής θεμάτων πολιτισμού για το ΠΑΣΟΚ) με κατηγορίες για αλόγιστες σπατάλες, άστοχους μικρομεγαλισμούς και πολυέξοδους νεποτισμούς.
Πάντως, απ’ τη μία η ΠΕΚΚ, που στη φετινή της συνέντευξη γκρίνιας Τύπου, θυμήθηκε με κάνα οκτάμηνο καθυστέρηση, να δηλώσει ότι δε μασάει από «επιθέσεις κι απειλές» που εκφράζουν προς μέλη της «ελληνικές εταιρίες διανομής και παραγωγής» --φράση που μου πήρε κάνα εξάωρο και βοήθεια μέλους της Ένωσης, για να καταλάβω ότι αναφερόταν στην απόλυση Ηλία Φραγκούλη και την μήνυση κατά Γιάννη Ζουμπουλάκη--, απ’ την άλλη με τις σπαρταριστές ιστορίες απ’ την επίσκεψη Oliver Stone, που μετά τη συνέντευξή του στη Μενεγάκη, ξέσπασε για τον ερασιτεχνισμό των ελληνικών ΜΜΕ που του είχε κανονίσει το Φεστιβάλ και κλείστηκε σε δωμάτιο, το ντουμάνιασε και μετά δεν θυμόταν πώς ανοίγουν τα παράθυρα, κι απ’ την τρίτη με τον Αγγελόπουλο, που αφού εδέησε να δείξει την Σκόνη του Χρόνου (2008) του, δήλωσε ότι του είχαν στερήσει βραβείο στο Βερολίνο “για να το πάρει νέος” και ότι δεν πρόκειται να ξαναπάει σε διαγωνιστικό για να μην κερδίσει, δόξα τω Θεώ το φεστιβάλ είχε πολλά πράγματα να μου γεμίσουν το χρόνο που φρόντισε να μου κρατήσει ελεύθερο το ελληνικό γραφείο Τύπου, αρνούμενο όλα (όλα) τα αιτήματά μου για συνεντεύξεις --αν και για να μην τους αδικώ, δύο απ’ τους high profile καλεσμένους τους (Evan Rachel Wood και Walter Salles), ακύρωσαν την επίσκεψή τους τελικά.
Η ανησυχία για δύσκολες ελληνικές μέρες που είχαν διαφανεί απ’ την περσινή σοδειά, επιβεβαιώθηκε φέτος, με την ντόπια παραγωγή να πιάνει πάτο κατά γενική ομολογία, οπότε στα αυριανά Κρατικά Βραβεία Ποιότητας αναμένεται μπόλικη ποιότητα, απ' τη δε μάζα των ταινιών που διαγωνίστηκαν στα πλαίσια του φεστιβάλ, η κριτική επιτροπή ξεχώρισε το ιρανικό δράμα Aan Ja / Εκεί Πέρα για το Χρυσό Αλέξανδρο, και το ρουμανογαλλικό αντίστοιχο Pescuit Sportiv / Κυριακάτικο Ψάρεμα για τον Αργυρό, δίνοντας εξ ημισείας στις πρωταγωνίστριές του και το βραβείο γυναικείας ερμηνείας. Το αργεντίνικο Una Semana Solos / Μια Εβδομάδα Μόνοι της Celina Murga βραβεύτηκε για τη σκηνοθεσία, τα Three Blind Mice / Τρία Τυφλά Ποντίκια απ' την Αυστραλία για το σενάριο, και οι (άντρες) ηθοποιοί του φιλιππινέζικου Selda / Ο Τρόφιμος εξ ημισείας για την ερμηνεία τους. Το αδιευκρίνιστου στόχου "Βραβείο Καλλιτεχνικού Επιτεύγματος" πήγε στην ουγγρομαυροβουνοσέρβικη Fövenyóra / Κλεψύδρα και η ειδική μνεία στον σκηνοθέτη του Le Bruit des Gents Autour / Ο Θόρυβος των Άλλων Γύρω μας, που μάγεψε και το κοινό, παίρνοντας το αντίστοιχο διεθνές βραβείο. Το βραβείο κοινού του Ελληνικού Τμήματος πήγε όπως φαινόταν από νωρίς στους πίνακες της βαθμολογίας, στο ντοκιμαντέρ Μακρόνησος των Ηλία Γιαννακάκη και Εύης Καραμπάτσου, ακύρωση της ελληνικής φιξιόν που προσυπέγραψε και η ΠΕΚΚ, η οποία έμεινε στη συνέχεια μακριά απ’ το δίλημμα Without ή Ιστορία 52, δίνοντας το δικό της βραβείο στην «δημιουργική χρήση στοιχείων μυθοπλασίας σε ταινία τεκμηρίωσης» από το ντοκιδράμα Τη Νύχτα που ο Φερνάντο Πεσόα Συνάντησε τον Κωνσταντίνο Καβάφη, του Στέλιου Χαραλαμπόπουλου. Ο δε Άγγελος Σπάρταλης, στα 15 χιλιάρικα του ΕΚΚ που δεν ήθελε, αλλά πήρε προχθές το βράδυ, απόψε πρόσθεσε κι άλλα 2 απ' τη Fischer, σηκώνοντας το βραβείο κοινού για το DigitalWave 3.
Εν μέσω επανάληψης των φημών για εκδήλωση επιθυμίας του Γιώργου Χωραφά να αποδεσμεύσει την καρέκλα του Προέδρου, αλλά τρεις σκηνοθέτες παλιάς φρουράς να απορρίπτουν την πρόταση να πάρουν τη θέση του σε ένα Φεστιβάλ που μόνο ευκαιρίες να εκτίθεται του προσφέρει, χωρίς καμιά αξιοζήλευτη θέση της διοργάνωσης στον παγκόσμιο φεστιβαλικό χάρτη να τον αποζημιώνει, κυκλοφόρησαν και δημοσιεύματα περί της ανανέωσης της παραμονής της Διευθύντριάς του, Δέσποινας Μουζάκη, λίγο πριν κυκλοφορήσουν άλλα, πιο κακόπιστα, που προσπαθούσαν να αντικρούσουν διατυπώνοντας μια δική τους εκδοχή της πραγματικότητας, τυπικά σωστής, αλλά πρακτικά άνευ αξίας. Η ίδια η Μουζάκη πάντως, αναγκάστηκε να ξεκρεμάσει τα εξάσφαιρά της για να χαρακτηρίσει ανήθικα κακοχρονισμένη την επίθεση που δέχτηκε απ’ τη Μαρία Δαμανάκη (επικεφαλής θεμάτων πολιτισμού για το ΠΑΣΟΚ) με κατηγορίες για αλόγιστες σπατάλες, άστοχους μικρομεγαλισμούς και πολυέξοδους νεποτισμούς.
Πάντως, απ’ τη μία η ΠΕΚΚ, που στη φετινή της συνέντευξη γκρίνιας Τύπου, θυμήθηκε με κάνα οκτάμηνο καθυστέρηση, να δηλώσει ότι δε μασάει από «επιθέσεις κι απειλές» που εκφράζουν προς μέλη της «ελληνικές εταιρίες διανομής και παραγωγής» --φράση που μου πήρε κάνα εξάωρο και βοήθεια μέλους της Ένωσης, για να καταλάβω ότι αναφερόταν στην απόλυση Ηλία Φραγκούλη και την μήνυση κατά Γιάννη Ζουμπουλάκη--, απ’ την άλλη με τις σπαρταριστές ιστορίες απ’ την επίσκεψη Oliver Stone, που μετά τη συνέντευξή του στη Μενεγάκη, ξέσπασε για τον ερασιτεχνισμό των ελληνικών ΜΜΕ που του είχε κανονίσει το Φεστιβάλ και κλείστηκε σε δωμάτιο, το ντουμάνιασε και μετά δεν θυμόταν πώς ανοίγουν τα παράθυρα, κι απ’ την τρίτη με τον Αγγελόπουλο, που αφού εδέησε να δείξει την Σκόνη του Χρόνου (2008) του, δήλωσε ότι του είχαν στερήσει βραβείο στο Βερολίνο “για να το πάρει νέος” και ότι δεν πρόκειται να ξαναπάει σε διαγωνιστικό για να μην κερδίσει, δόξα τω Θεώ το φεστιβάλ είχε πολλά πράγματα να μου γεμίσουν το χρόνο που φρόντισε να μου κρατήσει ελεύθερο το ελληνικό γραφείο Τύπου, αρνούμενο όλα (όλα) τα αιτήματά μου για συνεντεύξεις --αν και για να μην τους αδικώ, δύο απ’ τους high profile καλεσμένους τους (Evan Rachel Wood και Walter Salles), ακύρωσαν την επίσκεψή τους τελικά.
Η ανησυχία για δύσκολες ελληνικές μέρες που είχαν διαφανεί απ’ την περσινή σοδειά, επιβεβαιώθηκε φέτος, με την ντόπια παραγωγή να πιάνει πάτο κατά γενική ομολογία, οπότε στα αυριανά Κρατικά Βραβεία Ποιότητας αναμένεται μπόλικη ποιότητα, απ' τη δε μάζα των ταινιών που διαγωνίστηκαν στα πλαίσια του φεστιβάλ, η κριτική επιτροπή ξεχώρισε το ιρανικό δράμα Aan Ja / Εκεί Πέρα για το Χρυσό Αλέξανδρο, και το ρουμανογαλλικό αντίστοιχο Pescuit Sportiv / Κυριακάτικο Ψάρεμα για τον Αργυρό, δίνοντας εξ ημισείας στις πρωταγωνίστριές του και το βραβείο γυναικείας ερμηνείας. Το αργεντίνικο Una Semana Solos / Μια Εβδομάδα Μόνοι της Celina Murga βραβεύτηκε για τη σκηνοθεσία, τα Three Blind Mice / Τρία Τυφλά Ποντίκια απ' την Αυστραλία για το σενάριο, και οι (άντρες) ηθοποιοί του φιλιππινέζικου Selda / Ο Τρόφιμος εξ ημισείας για την ερμηνεία τους. Το αδιευκρίνιστου στόχου "Βραβείο Καλλιτεχνικού Επιτεύγματος" πήγε στην ουγγρομαυροβουνοσέρβικη Fövenyóra / Κλεψύδρα και η ειδική μνεία στον σκηνοθέτη του Le Bruit des Gents Autour / Ο Θόρυβος των Άλλων Γύρω μας, που μάγεψε και το κοινό, παίρνοντας το αντίστοιχο διεθνές βραβείο. Το βραβείο κοινού του Ελληνικού Τμήματος πήγε όπως φαινόταν από νωρίς στους πίνακες της βαθμολογίας, στο ντοκιμαντέρ Μακρόνησος των Ηλία Γιαννακάκη και Εύης Καραμπάτσου, ακύρωση της ελληνικής φιξιόν που προσυπέγραψε και η ΠΕΚΚ, η οποία έμεινε στη συνέχεια μακριά απ’ το δίλημμα Without ή Ιστορία 52, δίνοντας το δικό της βραβείο στην «δημιουργική χρήση στοιχείων μυθοπλασίας σε ταινία τεκμηρίωσης» από το ντοκιδράμα Τη Νύχτα που ο Φερνάντο Πεσόα Συνάντησε τον Κωνσταντίνο Καβάφη, του Στέλιου Χαραλαμπόπουλου. Ο δε Άγγελος Σπάρταλης, στα 15 χιλιάρικα του ΕΚΚ που δεν ήθελε, αλλά πήρε προχθές το βράδυ, απόψε πρόσθεσε κι άλλα 2 απ' τη Fischer, σηκώνοντας το βραβείο κοινού για το DigitalWave 3.
Δες/Κρύψε την πλήρη λίστα των βραβείων
49o Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης
Η Κριτική Επιτροπή για το Διεθνές Διαγωνιστικό Τμήμα του 49ου Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης αποτελείται από τους:
Πρόεδρος της Κριτικής Επιτροπής:
* Michael Ondaatje / Μάικλ Οντάτζε (Καναδάς) – συγγραφέας
Μέλη της Κριτικής Επιτροπής:
* David Robinson / Ντέιβιντ Ρόμπινσον (Μ. Βρετανία) - συγγραφέας, κριτικός κινηματογράφου
* Diablo Cody / Ντιάμπλο Κόντι (ΗΠΑ) – σεναριογράφος, παραγωγός
* Lita Stantic / Λίτα Στάντιτς (Αργεντινή) - παραγωγός
* Yeşim Ustaoğlu / Γεσίμ Ουστάογλου (Τουρκία) – σκηνοθέτις
* Émilie Dequenne / Εμιλί Ντεκέν (Βέλγιο) - ηθοποιός
* Διονύσης Σαββόπουλος (Ελλάδα) – τραγουδοποιός, τραγουδιστής
ΤΑ ΒΡΑΒΕΙΑ
* Βραβείο Καλύτερης μεγάλου μήκους ταινίας-Χρυσός Αλέξανδρος (37.000 ευρώ):
ΕΚΕΙ ΠΕΡΑ / AAN JA / OVER THERE, του Abdolreza Kahani (Αμπντολρεζά Καχανί), Ιράν
* Ειδικό βραβείο Κριτικής Επιτροπής – Αργυρός Αλέξανδρος (22.000 ευρώ):
ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟ ΨΑΡΕΜΑ / PESCUIT SPORTIV / HOOKED, του Adrian Sitaru (Αντριάν Σιταρού) Ρουμανία, Γαλλία
* Βραβείο Σκηνοθεσίας:
CELINA MURGA (ΣΕΛΙΝΑ ΜΟΥΡΓΚΑ), για την ταινία ΜΙΑ ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΜΟΝΟΙ / UNA SEMANA SOLOS / A WEEK ALONE, Αργεντινή
* Βραβείο Σεναρίου:
MATTHEW NEWTON (ΜΑΘΙΟΥ ΝΙΟΥΤΟΝ), για την ταινία ΤΡΙΑ ΤΥΦΛΑ ΠΟΝΤΙΚΙΑ / THREE BLIND MISE, Αυστραλία
* Βραβείο Καλύτερης Ηθοποιού:
IOANA FLORA και MARIA DINULESCU (εξ ημισείας), για την ταινία ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΟ ΨΑΡΕΜΑ / PESCUIT SPORTIV / HOOKED, του Adrian Sitaru (Αντριάν Σιταρού) Ρουμανία, Γαλλία
* Βραβείο Καλύτερου Ηθοποιού: SID LUCERO και EMILIO GARCIA (εξ΄ ημισείας), για την ταινία Ο ΤΡΟΦΙΜΟΣ / SELDA / THE INMATE, των Ellen Ramos (Έλεν Ράμος) και Paolo Villaluna (Πάολο Βιγιαλούνα), Φιλιππίνες
* Βραβείο Καλλιτεχνικού Επιτεύγματος: στον σκηνοθέτη SZABOLCS TOLNAI (ΣΑΜΠΟΛΤΣ ΤΟΛΝΑΙ), για την ταινία Η κλεψύδρα / Fövenyóra / Hourglass, Ουγγαρία, Σερβία, Μαυροβούνιο
* Ειδική Μνεία: στον σκηνοθέτη DIASTÉME (ΝΤΙΑΣΤΕΜ), για την ταινία Ο θόρυβος των άλλων γύρω μας / Le Bruit des Gens Autour / Sunny Spells, Γαλλία
ΒΡΑΒΕΙΟ ΤΗΣ ΒΟΥΛΗΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ «ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΑΞΙΕΣ»
Το βραβείο «Ανθρώπινες αξίες» της Βουλής των Ελλήνων, που συνοδεύεται από το χρηματικό έπαθλο των 15.000 ευρώ, απονέμεται στην ταινία:
* ΤΕΖΑ του Haile Gerima (Χαϊλέ Γκερίμα) Γερμανία
Η ταινία με τρυφερότητα και χιούμορ, με σκηνοθετική ευρηματικότητα και έξοχες ερμηνείες των νεαρών ερασιτεχνών πρωταγωνιστών της, προάγει το αίτημα της ανθρώπινης ζεστασιάς και επικοινωνίας.
ΒΡΑΒΕΙΟ «ΓΥΝΑΙΚΑ ΚΑΙ ΙΣΟΤΗΤΑ ΕΥΚΑΙΡΙΩΝ»
Το βραβείο «Γυναίκα και Ισότητα Ευκαιριών» της Γενικής Γραμματείας Ισότητας του Υπουργείου Εσωτερικών, που συνοδεύεται από το χρηματικό έπαθλο των 5.500 ευρώ , απονέμεται στην ταινία:
* ΧΙΟΝΙ / SNIJEG / SNOW της Aida Begić (Αΐντα Μπέγκιτς), Βοσνία & Ερζεγοβίνη, Γερμανία, Γαλλία, Ιράν
Η ταινία αναδεικνύει τις ανισότητες που υπάρχουν σε βάρος των γυναικών και ιδιαίτερα των κοριτσιών σε πολλές εκφράσεις της καθημερινής ζωής. Αναδεικνύει ακόμη την βιαιότητα που υφίστανται οι γυναίκες σε περιόδους πολέμου και τις συνέπειες σε βάρος τους. Το Βραβείο, αποτελεί συνεισφορά στην κατεύθυνση της πολιτικής για την καταπολέμηση των στερεοτυπικών αντιλήψεων σχετικά με τη θέση και τον ρόλο των γυναικών σε όλα τα πεδία της ζωής.
ΒΡΑΒΕΙΟ «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΤΗΤΑ: ΥΠΕΡΒΑΣΗ Ή ΣΥΜΦΙΛΙΩΣΗ»
Το βραβείο «Καθημερινότητα: Υπέρβαση ή Συμφιλίωση» του Υπουργείου Μακεδονίας-Θράκης που συνοδεύεται από το χρηματικό έπαθλο των 15.000 ευρώ απονέμεται στην ταινία:
* ΑΠΟΧΩΡΙΣΜΟΣ / FIRAAQ της Ναντίτα Ντας (Nandita Das), Ινδία
ΒΡΑΒΕΙΟ «ΤΟ ΣΙΝΕΜΑ ΚΑΙ Η ΠΟΛΗ»
O Δήμος Θεσσαλονίκης αναγνωρίζοντας το ρόλο που ο ελληνικός κινηματογράφος και το Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης έχουν διαδραματίσει στην ανάδειξη της πόλης της Θεσσαλονίκης σε κινηματογραφική πρωτεύουσα θεσμοθετεί από φέτος το βραβείο «Το Σινεμά και η Πόλη». Το βραβείο απονέμεται στην ταινία από το διεθνές πρόγραμμα η οποία αναδεικνύει με τον καλύτερο τρόπο το αστικό τοπίο. Το βραβείο που συνοδεύεται από το χρηματικό έπαθλο των 10.000 ευρώ απονέμεται στην ταινία:
* ΓΙΑ ΤΟ ΧΡΟΝΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΟΛΗ / OF TIME AND THE CITY του Terence Davies (Τέρενς Ντέιβις), Μεγάλη Βρετανία
ΒΡΑΒΕΙΑ FIPRESCI
Η Κριτική Επιτροπή της Διεθνούς Ομοσπονδίας των Κριτικών Kινηματογράφου (FIPRESCI) αποτελούμενη από τους: Günter H. Jekubzik / Γκύντερ Χ. Γιεκούμπτσικ Πρόεδρος, (Γερμανία), Andrzej Bukowiecki / Αντρέι Μπουκοβιέτσκι (Πολωνία), Margit Tõnson / Μάργκιτ Τένσον (Εσθονία), Olga Markova / Όλγα Μάρκοβα (Βουλγαρία), Νίκος Κουρμουλής (Ελλάδα)
Απονέμει τα εξής βραβεία:
Για το Eπίσημο Διαγωνιστικό Τμήμα στην ταινία:
* ΘΑ ΕΚΡΑΓΩ / VOY A EXLOTAR / I’M GONNA EXPLODE του Gerardo Naranjo (Χεράρδο Ναράνχο), Μεξικό
Για τον Ελληνικό Κινηματογράφο 2007 στην ταινία:
* ΚΑΛΑ ΚΡΥΜΜΕΝΑ ΜΥΣΤΙΚΑ: ΑΘΑΝΑΣΙΑ του Πάνου Καρκανεβάτου, Ελλάδα, Η.Π.Α., Ολλανδία, Βέλγιο
BΡΑΒΕΙΑ ΚΟΙΝΟΥ FISCHER
Το βραβείο Κοινού FISCHER του Διεθνούς Διαγωνιστικού τμήματος του 49ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, που συνοδεύεται από το χρηματικό έπαθλο των 3.000 ευρώ, απονέμεται στην ταινία:
* Ο ΘΟΡΥΒΟΣ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ ΓΥΡΩ ΜΑΣ / LE BRUIT DES GENS AUTOUR/ SUNNY SPELLS του Diasteme (Ντιαστέμ), Γαλλία
Το βραβείο Κοινού FISCHER του Ελληνικού Προγράμματος του 49ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, που συνοδεύεται από το χρηματικό έπαθλο των 3.000 ευρώ, απονέμεται στην ταινία:
* ΜΑΚΡΟΝΗΣΟΣ των Ηλία Γιαννακάκη και Εύη Καραμπάτσου, Ελλάδα
Το βραβείο Κοινού FISCHER του τμήματος DigitalWave του 49ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, που συνοδεύεται από το χρηματικό έπαθλο των 2.000 ευρώ, απονέμεται στην ταινία:
* ΤΟ ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΧΙΟΝΑΤΗΣ του Άγγελου Σπάρταλη, Ελλάδα
Το βραβείο Κοινού FISCHER του τμήματος Ματιές στα Βαλκάνια του 49ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, που συνοδεύεται από το χρηματικό έπαθλο των 2.000 ευρώ, απονέμεται στην ταινία:
* Η ΠΕΡΙΟΔΕΙΑ / TURNEJA / THE TOUR του Goran Marković (Γκόραν Μάρκοβιτς), Σερβία, Βοσνία & Ερζεγοβίνη, Κροατία
Αξίζει να σημειωθεί ότι η συμμετοχή του κοινού στα φετινά Βραβεία Κοινού FISCHER αυξήθηκε σημαντικά, σε σχέση με πέρυσι.
ΒΡΑΒΕΙΟ ΠΕΚΚ
Το βραβείο της ΠΕΚΚ απονέμεται στην ταινία:
* ΤΗ ΝΥΧΤΑ ΠΟΥ Ο ΦΕΡΝΑΝΤΟ ΠΕΣΣΟΑ ΣΥΝΑΝΤΗΣΕ ΤΟΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟ ΚΑΒΑΦΗ του Στέλιου Χαραλαμπόπουλου, Ελλάδα, Πορτογαλία, Κύπρος
ΒΡΑΒΕΙΟ ΕΤΕΚΤ
Ειδικό βραβείο τεχνικής αρτιότητας ΕΤΕΚΤ – ΟΤ (Ένωση Τεχνικών Ελληνικού Κινηματογράφου Τηλεόρασης - ΟΤ) για ελληνική παραγωγή απονέμεται στην ταινία
* WITHOUT του Αλέξανδρου Αβρανά, Ελλάδα
ΒΡΑΒΕΙΟ CROSSROADS
Το βραβείο της Nokia που συνοδεύεται από το χρηματικό έπαθλο των 10.000 ευρώ απονέμεται εξ΄ ημισείας στα πρότζεκτ:
* ΠΛΑΤΕΙΑ ΑΜΕΡΙΚΗΣ σεναριογράφος / σκηνοθέτης Γιάννης Σακαρίδης, παραγωγοί Πάνος Παπαχατζής και Μαρία Τσίγκα ΑΡΓΩΝΑΥΤΕΣ Α.Ε, Ελλάδα
και
* FALSE WITNESS σεναριογράφος / σκηνοθέτης Iglika Triffonova, παραγωγός Rossitsa Valkanova, KLAS FILM, Βουλγαρία.
Σημείωση: Λόγω της φετινής διπλής βράβευσης, το ποσό του βραβείου θα αυξηθεί κατά 6.000 ευρώ.
ΒΡΑΒΕΙΟ BALKAN FUND – ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΠΤΥΞΗ ΣΕΝΑΡΙΟΥ (10.000 ΕΥΡΩ για κάθε ταινία)
4 ΒΡΑΒΕΙΑ:
* ZINCOGRAPH, σεναριογράφος Vladislav Todorov, σκηνοθέτης, Javor Gardev, παραγωγός Buriana Zakharieva, εταιρία: Perepeteia LLC Βουλγαρία
* NUMBER ZERO, σεναριογράφος/ σκηνοθέτης Sirri Sureyya Onder, παραγωγός Necati Akpinar, εταιρία: Besiktas Kultur Merkezi Τουρκία
* WHITE THREAD, BLACK THREAD, σεναριογράφος Νατάσα Σέγκου, σκηνοθέτης, Χρήστος Καρακέπελης, παραγωγός, Ζωή Λισγάρα, εταιρία: CL Productions Ελλάδα
* SUBMISSION, σεναριογράφος Zeynep Ozcan, σκηνοθέτης, Emre Yalgin, παραγωγός Ayfer Tuncer, εταιρία: SRL Film Productions Τουρκία
Previously on Movies for the Masses: Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης 2008: Το Πρόγραμμα
Frost/Nixon (2008): Thessaloniki closing trailer
Με ότι καλύτερο και μεγαλύτερο μπορούσε, κλείνει αυτή την ώρα το 49ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, που είχε να αντιμετωπίσει και την έλλειψη σε ελληνικές παραγωγές που θα μπορούσαν να γίνουν σημαία των σινεφίλ (στιλ Ψυχής στο Στόμα (2006)) και τον δικαιολογημένο περιορισμό του προϋπολογισμού του, πέρα από την έρημο της αμερικάνικης παραγωγής που σκέπασε όλα τα φεστιβάλ, σαν αποτέλεσμα του συνδυασμού της περσινής απεργίας των σεναριογράφων και της φετινής απροθυμίας των studio να αποκαλύψουν νωρίς τα λιγοστά οσκαρικά χαρτιά τους.
Το Frost/Nixon (2008), κινηματογραφική παραγωγή βασισμένη σε θεατρικό έργο που βασίστηκε στις τηλεοπτικές συνεντεύξεις που παραχώρησε το 1977 ο παραιτημένος Αμερικάνος Πρόεδρος Richard Nixon στον σατιρικό Βρετανό Παρουσιαστή David Frost, φαίνεται να παίζει χωρίς αντίπαλο για τη παλιομοδίτικη θέση στις επιλογές της ©AMPAS®, όπως περίπου συνέβη και με τον Michael Clayton (2007). Και αυτό ακριβώς το πλεονέκτημα ενίσχυσε η προώθηση, επιλέγοντας πιο χαρακτηριστικά να ανοίξει το φεστιβάλ του Λονδίνου και να βάλει τον (σκηνοθέτη) Ron Howard σε ρόλο φιλοξενούμενου σχολιαστή στους Times και φιλοξενούμενου σκέτο στο Frost Over the World. Ακόμα και εντός έδρας βέβαια, η Universal δε κατάφερε να εξασφαλίσει διθυράμβους, όπως λίγο πολύ θα περίμενες, από την ανάθεση ακόμα, ενός τυπικά πεζού θέματος σε ένα τυπικά πεζό σκηνοθέτη. Το βάδισμα στο πεζοδρόμιο συνέχισε η επιλογή του Peter Morgan για τη μετατροπή του έργου του σε σενάριο, και το πέρασμα τόσο του Michael Sheen όσο και του Frank Langella από το σανίδι στο πανί, ώστε να μην είσαι ο μόνος που απορεί γιατί ξοδεύτηκαν $35 μύρια (σύμφωνα με μετριοπαθείς εκτιμήσεις) για να μεταφερθεί σχεδόν αυτούσιο το θεατρικό σε πιο χλιδάτα σκηνικά (και δε δίναν στον Stephen Frears κάνα δεκαχίλιαρο να πάει στη παράσταση με καναδυό κάμερες, να κολλήσει και τίποτα παλιές κασέτες, και να πάει για περισσότερα βραβεία).
Πάντως, η θεατρική παραγωγή είναι από αυτές που θα 'λεγες πολυβραβευμένες, και ο Frank Langella μπορεί να σου θυμίζει Nixon όπως θα τον έπαιζε.. ο Frost αλλά αυτή του η προσπάθεια να πιάσει την "εσάνς του ανθρώπου" έχει ήδη τιμηθεί με Tony (μεταξύ άλλων). Οι κριτικές για τη κινηματογραφική μεταφορά είναι μέχρι τώρα σχεδόν ομόφωνα συγκρατημένα θετικές, και αυτό το μήνυμα "accountability matters" που περνάει, είναι κάτι παραπάνω από ευγενές, ειδικά όσο περνάνε τα χρόνια και ειδικότερα σε χώρες που κυβερνάει η ανευθυνότητα, I guess.
Το Frost/Nixon (2008), κινηματογραφική παραγωγή βασισμένη σε θεατρικό έργο που βασίστηκε στις τηλεοπτικές συνεντεύξεις που παραχώρησε το 1977 ο παραιτημένος Αμερικάνος Πρόεδρος Richard Nixon στον σατιρικό Βρετανό Παρουσιαστή David Frost, φαίνεται να παίζει χωρίς αντίπαλο για τη παλιομοδίτικη θέση στις επιλογές της ©AMPAS®, όπως περίπου συνέβη και με τον Michael Clayton (2007). Και αυτό ακριβώς το πλεονέκτημα ενίσχυσε η προώθηση, επιλέγοντας πιο χαρακτηριστικά να ανοίξει το φεστιβάλ του Λονδίνου και να βάλει τον (σκηνοθέτη) Ron Howard σε ρόλο φιλοξενούμενου σχολιαστή στους Times και φιλοξενούμενου σκέτο στο Frost Over the World. Ακόμα και εντός έδρας βέβαια, η Universal δε κατάφερε να εξασφαλίσει διθυράμβους, όπως λίγο πολύ θα περίμενες, από την ανάθεση ακόμα, ενός τυπικά πεζού θέματος σε ένα τυπικά πεζό σκηνοθέτη. Το βάδισμα στο πεζοδρόμιο συνέχισε η επιλογή του Peter Morgan για τη μετατροπή του έργου του σε σενάριο, και το πέρασμα τόσο του Michael Sheen όσο και του Frank Langella από το σανίδι στο πανί, ώστε να μην είσαι ο μόνος που απορεί γιατί ξοδεύτηκαν $35 μύρια (σύμφωνα με μετριοπαθείς εκτιμήσεις) για να μεταφερθεί σχεδόν αυτούσιο το θεατρικό σε πιο χλιδάτα σκηνικά (και δε δίναν στον Stephen Frears κάνα δεκαχίλιαρο να πάει στη παράσταση με καναδυό κάμερες, να κολλήσει και τίποτα παλιές κασέτες, και να πάει για περισσότερα βραβεία).
Πάντως, η θεατρική παραγωγή είναι από αυτές που θα 'λεγες πολυβραβευμένες, και ο Frank Langella μπορεί να σου θυμίζει Nixon όπως θα τον έπαιζε.. ο Frost αλλά αυτή του η προσπάθεια να πιάσει την "εσάνς του ανθρώπου" έχει ήδη τιμηθεί με Tony (μεταξύ άλλων). Οι κριτικές για τη κινηματογραφική μεταφορά είναι μέχρι τώρα σχεδόν ομόφωνα συγκρατημένα θετικές, και αυτό το μήνυμα "accountability matters" που περνάει, είναι κάτι παραπάνω από ευγενές, ειδικά όσο περνάνε τα χρόνια και ειδικότερα σε χώρες που κυβερνάει η ανευθυνότητα, I guess.
Previously on Movies for the Masses: The Wrestler (2008): Χρυσό trailer
Αθανασία (2008): Συνέντευξη Πάνου Καρκανεβάτου
Αν και η φημολογία για τα φετινά Κρατικά Βραβεία έφτασε αυτή τη φορά στην Θεσσαλονίκη χωρίς να αφήνει περιθώρια για αμφιβολίες κι ελπίδες και η προβολή των Σκλάβων στα Δεσμά τους (2008) του Τώνη Δανέση, αναμενόταν ως αυτή του πρώτου Κρατικού Βραβείου Ποιότητας εξ αρχής, επειδή δεν άντεχα ν’ ασχοληθώ μ’ αυτό το μίζερο απομεινάρι της κρατικής τηλεόρασης του ’70 με τον άκρατο σαπουνοπερικό βραζιλιανισμό του και τις ασυνάρτητες ερμηνείες, ή τουλάχιστον όχι περισσότερο απ’ το να το δω, προτίμησα να μιλήσω με τον Πάνο Καρκανεβάτο, για τα Καλά Κρυμμένα Μυστικά της Αθανασίας του, της μόνης αξιοβραβεύσιμης στα τεχνικά τουλάχιστον ελληνικής, απ’ όσες έχουν περάσει απ’ τα απηυδησμένα μάτια μου, έστω και σαν άψυχη κι απρόθυμη να βουτήξει στα βαθιά, εξιστόρηση μιας στερεοτυπικής ιστορίας με ιστορικά και κοινωνικά υπόβαθρα που δεν καταφέρνει να αναδείξει παρά επιφανειακά. Το Καλά Κρυμμένα Μυστικά – Αθανασία, είναι ένα κάτι σαν τον προπέρσινο Eduart (2006) ας πούμε, ακριβή Ελληνοβελγολλανδοαμερικάνικη παραγωγή, με γυρίσματα στη Νέα Υόρκη και τη Νίσυρο, που μέσα από την προσπάθεια μιας κοπέλας να βρει την αληθινή καταγωγή της, παρακολουθεί μια ιστορία ενδοοικογενειακών αλλαξοκωλιών σε αποκομμένο κομμάτι της Ελλάδας. Στις αίθουσες αναμένεται αρχές Δεκέμβρη, παρά το παραστράτισμα της γλώσσας του σκηνοθέτη στο βίντεο.
Previously on Movies for the Masses: The Good,the Bad,the Weird (2008): Kim Ji-woon interview
The Good, the Bad, the Weird (2008): Kim Ji-woon interview
Την τελειοποιημένη εκδοχή του cut που είχε παίξει στις Κάνες (και ήταν ένα απ’ τα διαφορετικά που ακολούθησαν στο θεατρικό άνοιγμα της Κορέας και στο φεστιβάλ του Τορόντο), έφερε για την ενθουσιώδη ελληνική πρεμιέρα του προχθές ο Kim Jee-woon (ή Ji-Woon), στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης που είχε την τύχη να συστήσει στο ελληνικό κοινό τον Κορεάτη, έχοντας προβάλλει και το Tale of Two Sisters (2003) του, που ετοιμάζεται τώρα για αμερικάνικο remake, αλλά και το A Bittersweet Life (2005) του, που θα αμερικανοποιηθεί οσονούπω, πιθανότατα απ’ τον ίδιο. Για όλα αυτά, αλλά και για τη δομική διαφοροποίηση του kimchi western revival του The Good, the Bad and the Weird (2008), απ’ τις προηγούμενες ταινίες του, μας μίλησε ο άνθρωπος που με το homage του στον Sergio Leone, κατάφερε να μαζέψει το μεγαλύτερο budget που έχει συγκεντρωθεί ποτέ για μη CGI ταινία στη χώρα του, και μετά το ξεπέρασε, για να φτιάξει ένα απ’ τα συναρπαστικότερα thrill rides της χρονιάς.
Previously on Movies for the Masses: Without (2008): Συνέντευξη Αλέξανδρου Αβρανά
Δεύτερη προβολή απόψε στις 00:00 στo Τζων Κασσαβέτης.
The Wrestler (2008): Χρυσό trailer
Μετά το Χρυσό Λιοντάρι στη Βενετία, το χρυσό buzz στο Τορόντο, και ερμμ.. το άνοιγμα της Θεσσαλονίκης, μετά από αμέτρητα αφιερώματα στην επιστροφή του Mickey Rourke και συνεντεύξεις του ηθοποιού που κάποτε έμοιαζε Αλέξανδρος στον Φίλιππο του Marlon Brando, μετά το υπερξεχείλισμα από πραγματικά υπερενθουσιασμένα quotes του οπλοστασίου της προώθησής της, η Fox Searchlight έδωσε στη δημοσιότητα προχτές το trailer του Wrestler (2008), κατάτι αργότερα απ' ότι αναμένονταν, και μάλλον περιμένοντας να ανακοινωθεί πρώτα η υποχώρηση του Gran Torino (2008) από τη μέχρι τώρα κοινή βδομάδα εξόδου τους στις αμερικάνικες αίθουσες, στα μέσα Δεκέμβρη.
Όπως ξέρεις, στο ενδιάμεσο από τότε που μ' έβαζε να καπνίζω Camel σκέτα για καμιά εικοσαριά χρόνια, ο Mickey έκανε τη μούρη του κιμά (επειδή "έπρεπε να επιστρέψει στο μποξ") και μαζί αυτή της Carré Otis (και ποιος τον αδικεί, τόσο μικρά βυζιά που είχε η καριόλα), και επανήλθε ήδη (τουλάχιστο) πεντέξι φορές, τόσες που οι Weinsteins να διστάζουν χαρακτηριστικά από (τουλάχιστο) πέρσι να κυκλοφορήσουν ακόμα μία του. Όπως όμως καταλαβαίνεις ξεκάθαρα, ακόμα κι αν έχεις βαρεθεί να κυκλοφορούν ταινίες κάθε βδομάδα, από την επικέντρωση των πυρών του trailer, της αφίσας και της επίσημης σελίδας, αυτή τη φορά είναι ο πιο καταζητούμενος να παραστεί σε τελετή απονομής συγκεκριμένου χρυσού αγαλματιδίου κατά τον Φλεβάρη, σε ρόλο ξεπεσμένου κατσέρ που παλεύει (και κυριολεκτικά) να έχει ζωή. Ρόλο που λίγο πολύ επαναλαμβάνει και στο πανί και στη ζωή για αρκετό καιρό, φορτίζοντάς τον εκρηκτικά συναισθηματικά, ακόμα και για όσους δεν αγάπησαν ποτέ το αυτοκαταστροφικό, αυθεντικά ανώτερο, μεταμοντέρνο σταριλίκι του.
Από κει και πέρα, η επιστροφή του Darren Aronofsky σε ταινίες που να κάνουν τους κριτικούς να σκίζουν τα κολάν τους ωρυόμενοι στη κορυφή της παλαίστρας του Word, θα παλέψει σαν outsider (και με désavantage τις φημολογούμενες αποχωρήσεις των ρεταλιών της Ακαδημίας από τις προβολές), για την indie θέση στα Oscar®, με την ανάλογη (επιστροφή) του Danny Boyle, έτερου ήρωα των Μαζών και on and off της σνομπαρίας και, σκηνοθέτη του Slumdog Millionaire (2008). Χρυσή πάντα ελπίζεις να γίνει και η λατρεμένη όλων Marisa Tomei που ξαναξεγυμνώνεται για πολλά βραβεία, ενώ στα σίγουρα μπορείς να ποντάρεις στο κομμάτι που ακολουθεί το Bang Your Head στο trailer, το Wrestler, ενός από τους ασυμβίβαστους κολλητούς του μισο-επαναστάτη του IRA πρωταγωνιστή, του κυρίου Bruce Springsteen.
Όπως ξέρεις, στο ενδιάμεσο από τότε που μ' έβαζε να καπνίζω Camel σκέτα για καμιά εικοσαριά χρόνια, ο Mickey έκανε τη μούρη του κιμά (επειδή "έπρεπε να επιστρέψει στο μποξ") και μαζί αυτή της Carré Otis (και ποιος τον αδικεί, τόσο μικρά βυζιά που είχε η καριόλα), και επανήλθε ήδη (τουλάχιστο) πεντέξι φορές, τόσες που οι Weinsteins να διστάζουν χαρακτηριστικά από (τουλάχιστο) πέρσι να κυκλοφορήσουν ακόμα μία του. Όπως όμως καταλαβαίνεις ξεκάθαρα, ακόμα κι αν έχεις βαρεθεί να κυκλοφορούν ταινίες κάθε βδομάδα, από την επικέντρωση των πυρών του trailer, της αφίσας και της επίσημης σελίδας, αυτή τη φορά είναι ο πιο καταζητούμενος να παραστεί σε τελετή απονομής συγκεκριμένου χρυσού αγαλματιδίου κατά τον Φλεβάρη, σε ρόλο ξεπεσμένου κατσέρ που παλεύει (και κυριολεκτικά) να έχει ζωή. Ρόλο που λίγο πολύ επαναλαμβάνει και στο πανί και στη ζωή για αρκετό καιρό, φορτίζοντάς τον εκρηκτικά συναισθηματικά, ακόμα και για όσους δεν αγάπησαν ποτέ το αυτοκαταστροφικό, αυθεντικά ανώτερο, μεταμοντέρνο σταριλίκι του.
Από κει και πέρα, η επιστροφή του Darren Aronofsky σε ταινίες που να κάνουν τους κριτικούς να σκίζουν τα κολάν τους ωρυόμενοι στη κορυφή της παλαίστρας του Word, θα παλέψει σαν outsider (και με désavantage τις φημολογούμενες αποχωρήσεις των ρεταλιών της Ακαδημίας από τις προβολές), για την indie θέση στα Oscar®, με την ανάλογη (επιστροφή) του Danny Boyle, έτερου ήρωα των Μαζών και on and off της σνομπαρίας και, σκηνοθέτη του Slumdog Millionaire (2008). Χρυσή πάντα ελπίζεις να γίνει και η λατρεμένη όλων Marisa Tomei που ξαναξεγυμνώνεται για πολλά βραβεία, ενώ στα σίγουρα μπορείς να ποντάρεις στο κομμάτι που ακολουθεί το Bang Your Head στο trailer, το Wrestler, ενός από τους ασυμβίβαστους κολλητούς του μισο-επαναστάτη του IRA πρωταγωνιστή, του κυρίου Bruce Springsteen.
Previously on Movies for the Masses: Μαύρο Λιβάδι (2009): Θεσσαλονικιώτικο promo reel
Without (2008): Συνέντευξη Αλέξανδρου Αβρανά
Δες/Κρύψε το trailer
Πρωτάρης στα μεγάλα μήκη του κινηματογράφου μυθοπλασίας, αλλά όχι και της καλλιτεχνικής έκφρασης γενικότερα, ο Αλέξανδρος Αβρανάς είναι ο έτερος των δυο σκηνοθετών που εκπροσωπούν τη χώρα μας στο φετινό διεθνές διαγωνιστικό του Φεστιβάλ, κι έχει πίσω του σειρά διακρίσεων στην γλυπτική, την πρωταρχική του τέχνη, αλλά κι άλλες τρεις μικρού μήκους και δύο ντοκιμαντέρ, στα τελευταία τρία χρόνια. Το Without (2008) του, ένα αντισυμβατικό οικογενειακοκοινωνικό δράμα που ψάχνει τις αντοχές του ανθρώπου στις πιέσεις του εγγύτερου και του ευρύτερου περίγυρού του, είχε διχάσει κοινό και κριτικούς απ’ το περασμένο Σάββατο που έκανε την πρεμιέρα του στο γεμάτο Ολύμπιον και παρά κάποιες μπλαζέ φωνές που έχουν ψελλίσει μερικά αδιάφορα so what κατά τη διάρκεια της βδομάδας, η ταινία γέμισε σήμερα και την Τόνια Μαρκετάκη, μια πιο μικρή και ταιριαστή αίθουσα για την ταινία, που όπως λέει ο ίδιος, δεν είναι φτιαγμένη για ευρύ κοινό. Ενώ παραμένει πάντως η μόνη απ’ τις δύο ελληνικές, που έχουν ελπίδες για διάκριση την Κυριακή το βράδυ κι επιπλέον το σίγουρο στοίχημα για το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου τη Δευτέρα στα Κρατικά Βραβεία Ποιότητας, το αν και πόσες φορές θα ακουστεί το όνομα του Αβρανά και πού, εξακολουθεί να τον αφήνει αδιάφορο.
Previously on Movies for the Masses: Τρεις Στιγμές (2008): Συνέντευξη Πέτρου Σεβαστίκογλου
Μαύρο Λιβάδι (2009): Θεσσαλονικιώτικο promo reel
Με το promo reel του Μαύρου Λιβαδιού (2009) που κυκλοφορούσε αυτές τις μέρες στο industry του 49ου Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, ο 37χρονος, πολυβραβευμένος για τις μικρού μήκους του, Βαρδής Μαρινάκης, βάζει το όνομά του ανάμεσα σ’ αυτά του Άγγελου Φραντζή και του Πάνου Κούτρα, που ηγούνται στις ελπίδες ότι η 50η θα είναι η καλύτερη έκδοση του φεστιβάλ εδώ και χρόνια, σε αντίθεση με την 49η που αποδεικνύεται η χειρότερη, τουλάχιστον στο ελληνικό της κομμάτι. Η ιστορία του, για τραυματισμένο γενίτσαρο που βρίσκεται νοσηλευόμενος σε γυναικείο μοναστήρι της τουρκοκρατούμενης Ελλάδας και καταλήγει να ερωτεύεται καλόγρια με την οποία κλέβεται, προτού αποδειχθεί ότι κι αυτή είναι αγόρι χωρίς ποτέ να έχει μάθει τη διαφορά, αν με ρωτήσεις, βάζει από τώρα υποψηφιότητα για τα βραβεία φωτογραφίας του 2009, δικαιολογώντας τη θέση του Μαρινάκη στο αφιέρωμα του φετινού Ελληνικού Τμήματος, με τίτλο Greece: Generation Next. Οι επιρροές του Μαρινάκη απ’ τον Terrence Malick είναι τόσο εμφανείς, όσο ήταν και διαφημιζόμενες στα δελτία τύπου των γυρισμάτων, κι η ευχέρειά του στη διαχείριση της έντασης προβάλλεται αρκούντως, η εμμονή του όμως, στην τελειότητα στο στήσιμο του φωτισμού και την ακρίβεια της σιλουέτας, που αγγίζει τους θρησκευτικούς βαθμούς που ταιριάζουν με την ιστορία του, είναι το μεγαλύτερο ατού του πρώτου δείγματος της ταινίας και μεγάλο κομμάτι απ’ αυτή τη διαφαινόμενη επιτυχία, οφείλει στον Άγγλο δ/ντη φωτογραφίας του, Marcus Waterloo, που αν μη τι άλλο, ελπίζουμε ότι θα καταφέρει να ανυψώσει τη μπάρα των απαιτήσεων και για τους ντόπιους φωτογράφους μας.
Η ταινία βρίσκεται περίπου ένα μήνα μακριά από ένα πρώτο cut εργασίας, οι νέοι Χρήστος Πασαλής και Σοφία Γεωργοβασίλη μοιράζονται με την βετεράνο Σοφία Μπαμπαδέλη Δέσποινα Μπεμπεδέλη το ρίσκο του να πρωταγωνιστούν σε μια ενδεχομένως σοκαριστική ιστορία για την βολεμένη ασφάλεια της ελληνικής μυθοπλασίας, όπως θριάμβευσε φέτος στο Φεστιβάλ, ενώ ο παραγωγός Γιώργος Λυκιαρδόπουλος κι η Highway Productions, με τίτλους όπως ο Δεκαπενταύγουστος (2001) κι ο Όμηρος (2005) του Κωνσταντίνου Γιάνναρη και το Σπιρτόκουτο (2002) του Γιάννη Οικονομίδη στο ενεργητικό της, είναι οι άνθρωποι που κρατούν ζωντανή την ελπίδα. Εμείς, κρατάμε ένα set visit απ’ το περασμένο καλοκαίρι, που σου το 'χω στα χρωστούμενα για προσεχώς.
Η ταινία βρίσκεται περίπου ένα μήνα μακριά από ένα πρώτο cut εργασίας, οι νέοι Χρήστος Πασαλής και Σοφία Γεωργοβασίλη μοιράζονται με την βετεράνο Σοφία Μπαμπαδέλη Δέσποινα Μπεμπεδέλη το ρίσκο του να πρωταγωνιστούν σε μια ενδεχομένως σοκαριστική ιστορία για την βολεμένη ασφάλεια της ελληνικής μυθοπλασίας, όπως θριάμβευσε φέτος στο Φεστιβάλ, ενώ ο παραγωγός Γιώργος Λυκιαρδόπουλος κι η Highway Productions, με τίτλους όπως ο Δεκαπενταύγουστος (2001) κι ο Όμηρος (2005) του Κωνσταντίνου Γιάνναρη και το Σπιρτόκουτο (2002) του Γιάννη Οικονομίδη στο ενεργητικό της, είναι οι άνθρωποι που κρατούν ζωντανή την ελπίδα. Εμείς, κρατάμε ένα set visit απ’ το περασμένο καλοκαίρι, που σου το 'χω στα χρωστούμενα για προσεχώς.
Previously on Movies for the Masses: Star Trek (2009): Αντικανονικό trailer