Όταν η Katie, μια συνηθισμένη γυναίκα, συνάντησε σε διάλειμμα για τσιγάρο τον Paco, ένα συνηθισμένο εργάτη, κάτι εξαιρετικό προέκυψε στις τουαλέτες του εργοστασίου.Ο Ricky (2009) ξεκινάει με τη μητέρα του να προσπαθεί να τον φορτώσει στη Πρόνοια επειδή δε μπορεί να τα βγάλει πέρα μόνη της έχοντας ήδη και μια κόρη να μεγαλώνει, μια σκηνή - κουκκίδα που δεν έβγαζε ευθεία στην ελλειπτική του αφήγηση και ο Ozon την άφησε αρχικά έξω από το μοντάζ του. Και η ιδέα να τη κολλήσει στην αρχή, σηματοδοτεί και τη πίστη του στην ευφυία του ακροατηρίου του, και την απόφασή του να το βάλει σε ένα ακόμα κινηματογραφικό magical mystery tour με απροσδόκητες στάσεις, αλλά και μια εκπληκτική ομοιότητα με το στιλ των Dardenne που αποτελεί και το πρώτο μέρος της ξενάγησης. Η ταινία βέβαια πλασάρονταν από το στάδιο της παραγωγής της, στις Κάνες του 2008, σαν κλείσιμο του ματιού και στο χώρο του τρόμου, και η πρώτη της σκηνή προσθέτει και μια ακόμα νότα, προοιωνιστική, πιο ηχηρή από τα μουσικά νεύματα στο Μωρό της Ρόζμαρι (1968) της συνέχειας.

Ο Ozon ακολουθεί τις συμβάσεις του κλασικού, ψυχολογικού, τρόμου, όπως αυτές φτάσαν από την εποχή των περιορισμένων τεχνικών δυνατοτήτων που αφήναν τα πολλά για τη τρίτη πράξη, μέχρι στον Cronenberg και την ιδέα ότι οι περίεργες μεταλλάξεις είναι τελικά.. η σκοπιά του θεατή και ευπρόσδεκτοι καταλύτες αλλαγών στις προσωπικότητες των πρωταγωνιστών. Στο ίδιο πνεύμα κολλάνε και οι επιλογές βλοσυρού νατουραλισμού που βασανιστικά αργά πασπαλίζονται με θόλωμα των ορίων μεταξύ πραγματικότητας και (πιθανών) παραισθήσεων, αφού από την εποχή του γερμανικού εξπρεσιονισμού ο τρομοχώρος ήταν ανοιχτός στα και χρησιμοποιούσε τα πολιτισμικά ρεύματα της εποχής του. Όμως, σε όλη τη ροή ο σκηνοθέτης του Sitcom (1998) κολλάει και τα δικά του σήματα κατατεθέντα, από τον νατουραλισμό του ξεσκατώματος μέχρι τον κανιβαλισμό των κοτόπουλων, και προσθέτει και τις δικές του ανησυχίες για το δικαίωμα να ακολουθείς το δρόμο σου στη ζωή από έξι μηνών, αντί να ενδιαφέρεται να εξυπηρετεί την ανάγκη προσανατολισμού του θεατή με σήματα όπως τη λιποθυμία της εγκύου Alexandra Lamy σε διαφυγή χημικών στο εργοστάσιο. Βέβαια, δε του δίνεις και ακριβώς άδικο, μετά τη κριτική αντιμετώπιση της Angel (2007) του σα.. στρέιτ στόρι, και με δεδομένες τις μεγάλες αποστάσεις που πρέπει να κρατήσει από τις σχετικές θρησκευτικές μυθολογίες (αποστάσεις που δε θα άφηναν και σε κανέναν άλλο πολλές επιλογές πέρα από το κοτοπουλέ του πράγματος). Έτσι, σα συλλαβιστική στο γενικότερο πνεύμα σύνοψη, το φιλμ κάνει το ταξίδι ανάμεσα στους κατατονισμένα καταπροαναγγελθέντες σταθμούς Dardenne-Cronenberg, με ξεναγό τη Lamy του κόντρα παρελθόντος σε χαριτωμενιές, και με λιγότερες προθέσεις να αγγίξει την εξαπάτηση, συνεπές στην απίθανη δημιουργική πορεία του Ozon αλλά και κάπως προσαρμοσμένο στα βιομηχανικά αδιέξοδα που αυτή τον έφτασε.

Τσιγγάνα με δυσκολίες αποπληρωμής του δανείου της, στέλνει διάολο να κατασπαράξει τραπεζοϋπάλληλο που την ξεφτίλισε για να πάρει την προαγωγή στην τράπεζά της.O Raimi, πιο ξανανιωμένος, κεφάτος και παιχνιδιάρικος από ποτέ, στήνει ένα απολαυστικό πανηγύρι τρομάρας κι αηδίας, νοσταλγικής της εφηβικής του ηλικίας, τότε που έγραφε ιστορία με την πωρωμένη αφοσίωση του ίδιου και του αδερφού του, να ζωντανέψουν στη μεγάλη οθόνη τα τέρατα που έβλεπαν στις βήτα αναφορές και τα υγρά τους όνειρα, για να στοιχειώσουν και να ξεκοιλιάσουν τα καυλωμένα ομορφόπαιδα της αυλής του λυκείου τους, σπάζοντας πλάκα αντισυμβατική, ιερόσυλη, αιματοθυελιασμένη κι ερωτευμένη με την τερατολαγνική φιλμογραφία των drive-ins της νιότης τους. Με μιας καριέρας εμπειρία πίσω του, λεφτά για εκατό Evil Dead (1983) στις τσέπες του, κι ενθουσιασμό εφάμιλλο πιτσιρικά που του δώσαν διάλειμμα απ’ την άλγεβρα και πέφτει με τα μούτρα στα παιχνίδια του στον κήπο, σκαρώνει ένα θρίλερ που μοιάζει να ’χει ποντάρει τη μπάνκα στην ηχητική μπάντα και να ‘χει στήσει της σκηνές του γύρω απ’ τα κρεσέντο των βιολιών της και των μπάσων και των κρακ και των μπαμ-μπουμ της. Δροσερά κι αθώα καλοενορχηστρωμένα σκιαξίματα, εναλλάσσονται με ανεγκέφαλη πλοκή κι ακόμα πιο ηλίθιους χαρακτήρες, να ψάχνονται και να χάνονται μέσα σ’ ένα απενοχοποιημένα προσχηματικό σενάριο υπερφυσικού, που στα ογδοντακάτι του λεπτά, κυλάει σα νεράκι, και στο τέλος σε αφήνει με τίποτα περισσότερο απ’ αυτό που σου υπόσχεται κι ένα καλό τρενάκι λούνα παρκ: τα νεύρα τσατάλια και τα μυαλά κουβάρια.

Παρέα γλιτώνει μακελειό σε πίστα NASCAR και βγαίνοντας σώζει δυοτρείς ακόμα. Αλλά ο χάρος τους κυνηγάει και τους στήνει ένα σωρό κουλαμάρες για να τους πάρει πίσω.Αν έχεις δει οποιοδήποτε απ’ τα τρία προηγούμενα επεισόδια, όπως δεν σου χρειάζεται η περίληψη από πάνω, έτσι δεν σου χρειάζεται και καμία κριτική από κάτω: ο Ellis επιστρέφει στο franchise για να ανοίξει λίγο τις προδιαγραφές που πρέπει να πληρούν τα θύματα για να τα πάρει ο Χάρος (βάζει, ας πούμε, έναν νεοναζί κι έναν μαύρο που αγαπά τη μάνα του και προσπαθεί να ξεπεράσει τον αλκοολισμό του), κι αφήνει τη δοκιμασμένη δομή στον αυτόματο, με μια σειρά αλλόκοτα ατυχήματα, να σφάζουν και να πνίγουν και να καίνε και να λιώνουν με κλιμακούμενο βαθμό αηδίας, τα ανεγκέφαλα θύματα που ξέφυγαν μυστικιστικά, για να ξεπαστρεφτούν πιο θεαματικά. Τρία επεισόδια μετά, η μηχανική και η οργανικότητα στον τρόπο που στήνονται τα ατυχήματα, είναι κάπως κουρασμένη και σ’ αντάλλαγμα η σειρά τώρα σού δίνει λίγο πιο gorey εναλλακτικές, αλλά το κύριο τράβηγμα της ταινίας είναι έτσι κι αλλιώς το 3D των πιτσιλισμάτων της, το οποίο είναι αεράτο και διασκεδαστικό, και στη σινεφίλ σκηνή λίγο πριν το τέλος του, είναι κι αρκετά εντυπωσιακό, οπότε μπορείς να βάλεις και μισό ακόμα αστεράκι, χαριστικό.

Στο Αφγανιστάν του πέρσι, ταξιτζής βρίσκει στο πίσω κάθισμα μωρό και κάνει ότι μπορεί για να το βρει κανένας άλλος πουθενά αλλού.Το ιρανικό σινεμά έδειξε ότι τα κοινωνικά διαδικαστικά, ατελείωτα βαρετά για ντόπια ακροατήρια, μπορεί να απορροφούν ατελείωτα τα διεθνή, και στα χνάρια του, στο Kabuli Kid (2008) μαθαίνεις από τη τρέχουσα ισοτιμία αφγανικών νομισμάτων με ευρά και δολάρια (και το μερίδιο του μαυραγορίτη) μέχρι πόσο κάνει το μπουκάλι της Coca-Cola άδειο και πόσο γεμάτο. Τα παζαρέματα στις τιμές είναι βέβαια τόσο φυσικό κομμάτι της ζωής στη Μέση Ανατολή όσο και το φαγητό με τα χέρια οπότε γράφουν σχεδόν το ίδιο φυσικά και για τη κάμερα, σε αντίθεση με τις υποχρεωτικές σπόντες του φιλμ για (κατά ιστορική σειρά) Ρώσους, Πακιστανούς και Αμερικάνους που απελευθέρωσαν.. ισοπεδωτικά τη Καμπούλ. Πρακτικά, αυτή η ισοπέδωση και οι επιλογές από ένα από τα χειρότερα αποθεματικά ερασιτεχνών και επαγγελματιών ηθοποιών του πλανήτη, σε κάνουν να δώσεις κάποια εύσημα στον πρωτάρη στη μυθοπλασία Barmak Akram που δε ξεχνάει την υποτυπώδη βασική του ιστορία όσο προσπαθεί να εμβαθύνει στον μικρόκοσμο της περιοχής και στις αντιθέσεις στη (μοντερνο-συντηρητική) συμπεριφορά όλων, αποφεύγοντας γενικά τα κλισέ και την ηδονοβλεψία. Όμως, κρίνοντας από τις Γαλλίδες, τις Αφγανές και τις Αφγανούλες του, δε κακοπέρασε και τόσο στο κάστιν, και με μεζούρα τις πολλές δεκαετίες νεορεαλιστικής παράδοσης, η ταινία του μετριέται λίγο νηπιακή.

Άφραγκος γόης ζει τη ντόλτσε βίτα του LA, ανταλλάσσοντας το κορμί του με τις ανέσεις που κρύβουν στα φουσκωμένα τσαντάκια τους ξαναμένες σαραντάρες. Αλλά κάποια στιγμή βρίσκεται στο δρόμο, ολομόναχος κι ερωτευμένος.Αφού σου τον συστήσει με μια όλο υποσχέσεις κρίση ωραιοπάθειας που σε εισάγει στη λυκοεφηβική μενταλιτέ και κοσμοθεωρία του ήρωά του, ο David Mackenzie αφήνει τον Ashton Kutcher να σολάρει σ’ ένα πρώτο μισό που σου δίνει μερικές κοσμοπολίτικες ιδέες για το πώς να τα περνάς κάβλα φορώντας ακόμα και ηλίθιες τιράντες και σηκωμένα ρεβέρ, την ίδια ώρα που σφίγγεις τα δόντια σου τρομάζοντας στις συγκρίσεις με τον Alfie (1966), και το American Gigolo (1980), κι όταν έχει αρχίσει να σε ψήνει ότι η ιστορία του Nikki μάλλον θα τολμήσει να πρωτοτυπήσει χαϊδεύοντας ένα πιο κυνικό, σύγχρονο προφίλ που θα τον αφήσει ατιμώρητο κι ασημάδευτο από τους συνήθεις ηθικούς ευνουχισμούς και τους φαταλιστικούς παλουκισμούς του είδους, σου πετάει μέσα ένα ηλίθιο ρομάντζο που βγάζει λιγότερη λογική ακόμη κι απ’ όσα λιγοστά είναι τα ρούχα που βγάζει η πρωταγωνίστριά του (για να δείξει την αγνότητα της αγάπης του ήρωα μέσα απ’ την αντίθεσή της με τις χυδαιότητες που έκανε με τα ξέκωλα ως τότε; για να μην εκτεθεί η σεμνότυφη πρωταγωνίστρια και η επιτροπή που τη διάλεξε;). Κι αφού σε τριγυρίσει σε όλα τα κλισέ, τις κοινοτοπίες και τις άψυχες, άχαρες επαναλήψεις του είδους, σου ρίχνει κι ένα τόσο γκα-γκάν για φινάλε που σε κάνει να αναρωτιέσαι μήπως ο Mackenzie, που έκανε το όνομά του συνώνυμο του hip και τολμηρού και δαγκωνιάρικου ενήλικου δράματος, έτσι άμαθος όπως ήταν με τις εγγλέζικες συννεφιές, έκατσε πολύ περισσότερη ώρα απ’ όση άντεχε το τσερβέλο του, στον ηλιθιογόνο ήλιο του Los Angeles.

Μ’ ένα κάπως πένθιμο gradient γι’ αφίσα, υποσχέσεις για το πιο δυνατό του διαγωνιστικό πρόγραμμα ίσως και στην ιστορία του, 25 ταινίες στο τμήμα των πρεμιέρων του και αρκετές δεκάδες ακόμα, διάσπαρτες στα άλλα τμήματα του ωρολόγιού του, το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας – Νύχτες Πρεμιέρας, ετοιμάζεται να γιορτάσει τη 15η επέτειό του γεμίζοντας καθίσματα, σκαμπώ, διαδρόμους και σκαλάκια, παραδοσιακά στις αίθουσες Αττικόν, Απόλλων και Δαναός 1 & 2, απ’ τις 16 ως τις 27 Σεπτέμβρη. Και για τη μιάμιση δεκαετία ζωής του, έρχεται και με τρία νέα βραβεία, αμιγώς ελληνικά και ενδεικτικά της διάθεσης του Φεστιβάλ και της ηγεσίας του, να χωθούν στο κενό που άνοιξε η ρήξη Ελλήνων δημιουργών και Κρατικών Βραβείων και να καθορίσουν τις εξελίξεις, όπως φάνηκε κι απ’ την προσπάθεια του καλλιτεχνικού διευθυντή του, Ορέστη Ανδρεαδάκη, να αγκαλιάσει όσες ντόπιες παραγωγές θέλαν να βολευτούν κάτω απ’ τις φτερούγες του.

Έτσι, κατέληξε με τις πρεμιέρες της Στρέλλας του Πάνου Κούτρα (που θα παραστεί και στην τιμητική προβολή της Επίθεσης του Γιγαντιαίου Μουσακά για να γιορτάσει τα δέκα χρόνια απ’ το ντεμπούτο της ταινίας στο ίδιο φεστιβάλ), της (ήδη βραβευμένης στο Locarno) Ακαδημίας Πλάτωνος του Φίλιππου Τσίτου, και του Κακού στην Εποχή των Ηρώων των Γιώργο Νούσια, Πέτρο Νούσια και Claudio Bolivar. Επίσης ελληνικά, το ντοκιμαντέρ του Δημήτρη Παναγιωτάτου, Ξένες σε Ξένη Χώρα: 50 Ελληνικές Ταινίες Μυστηρίου και Φαντασίας, η νέα καλτοσπλατεριά του Φωκίωνα Μπόγρη, Κάθαρση και τα μουσικά ντοκιμαντέρ 30,000 Miles Ahead: A Last Drive Story του Δημήτρη Κοτσέλη, για τους Last Drive προφανώς, και Once in a Lifetime της Νικόλ Αλεξανδροπούλου, για τον Γιάννη Πετρίδη.

Στα ξενόφερτα, ανοίγοντας με το αγαπημένο του κοινού του Sundance, An Education της Lone Scherfig και κλείνοντας με τον αγαπημένο του Φεστιβάλ, Pedro Almodovar και τις Los Abrazos Rotos του, μέσα σε 11 μέρες, οι ανυπόμονοι θα έχουν την ευκαιρία να δουν πρώτοι ταινίες όπως το Taking Woodstock του Ang Lee, η Julie & Julia της Nora Ephron, το Adventureland του Greg Mottola, το Funny People του Judd Apatow, τα The Informant! και The Girlfriend Experience του Steven Soderbergh, το Fish Tank της Andrea Arnold, το Coco Chanel & Igor Stravinsky με την Anna Mouglalis, το Das Weisse Band του χρυσοφοινικομένου Michael Haneke και το καινούριο Fame απ’ τον χορογράφο της Madonna. Οι πιο διαβασμένοι θα μπορέσουν να δοκιμαστούν με βαβουριάρικες ταινίες απ’ τα φεστιβάλ της υφηλίου, όπως το βραβευμένο στο φεστιβάλ κινούμενου του Annecy, Mary and Max του οσκαρούχου Adam Elliot (που πάει καρφί και για το βραβείο της Αθήνας), το σουξέ του Sundance, Humpday της Lynn Shelton, το μεξικάνικο, πολυταξιδεμένο και βραβευμένο σε Εδιμβούργο και Sundance, Sin Nombre του Cary Fukunaga, το βραβευμένο σε Εδιμβούργο και Seattle, Moon του Duncan Jones που υπόσχεται ανατριχιαστική ερμηνεία απ’ τον Sam Rockwell, την αβράβευτη ακόμα αλλά διαγωνιζόμενη στην Αθήνα σάτιρα του πολέμου στο Ιράκ, In the Loop και το σταμπαρισμένο απ’ την Εβδομάδα Κριτικής των Κανών, Ισπανουρουγουανό κωμικοδραματικό νουάρ Mal Dia para Pescar.

Το αφιέρωμα στο Cult έχει τις ενδιαφέρουσες προτάσεις του ανάμεσα στις ασφαλείς επιλογές, απολαυστική φαίνεται φέτος η μεγάλη επιστροφή του τμήματος Μετά τα Μεσάνυχτα, με ταινίες όπως τα αιματοβαμμένα Lesbian Vampire Killers, Salvage, Smash Cut και Død Snø, ενώ στους ιδιαίτερα τιμούμενούς του, οι Νύχτες Πρεμιέρας θα δώσουν στο κοινό τους την ευκαιρία να τεντώσουν τα μυαλά τους, με τον video-artist, παραγωγό και γενικότερα παλαβιάρη τεχνομανή, βραβευμένο με Όσκαρ μικρού μήκους Πολωνό Zbigniew Rybczynski, τον παρανοϊκό μέντορα του Lars von Trier και μάστορα αντικινηματογραφικό κινηματογραφιστή Jorgen Leth και τον φλιπαρισμένο ευαγγελιστή του μέλλοντος και πειραματιστή της τέχνης και της τεχνολογίας, Peter Greenaway. Εισιτήριο για την Αθήνα έκλεισε την τελευταία τιμή και ο έταιρος τιμώμενος, Sion Sono, ενώ οι τρεις προηγούμενοι καλεσμένοι θα κάνουν και τα masterclasses του Φεστιβάλ στον Ιανό, όπου θα φιλοξενηθούν επίσης και μια στρογγυλή τράπεζα για το σινεμά, την κριτική, τη μουσική, το internet και όλα αυτά, με τη συμμετοχή της κριτικής επιτροπής του τμήματος Μουσική και Φιλμ (πρόεδρος ο Γιάννης Πετρίδης), αλλά και μια συζήτηση για το (θεσμικό) μέλλον του ελληνικού κινηματογράφου, σε μορφή πολιτικού, χρονομετρημένου debate, με τη συμμετοχή Ελλήνων δημιουργών και εκπροσώπων των κομμάτων του κοινοβουλίου. Στα περιφερειακά, ειδικές προβολές, μια ταινία έκπληξη και μια ωχτάδα πάρτι, θα κάνουν το κέντρο να κουνηθεί σε ρυθμούς Νυχτών, σ’ ένα εντεκαήμερο που, γι’ αλλαγή, θα ’ναι περισσότερο φεστιβάλ και λιγότερο Πρεμιέρας, όπως λένε.

Μπαλωμένη φιγουρίτσα με το νούμερο 9 στη πλάτη, ξυπνάει σε μετα-αποκαλυπτικό τοπίο, ανακαλύπτει ότι έχει αδερφάκια, μπορεί να μιλάει, και μπορεί να καταλήξει και σε τίποτα σαγόνια από κανένα μηχανικό τερατάκι.Κάτι σα steampunked Transformers: Revenge of the Fallen (2009) για μικρά παιδιά, το 9 (2009) έχει γιγάντια γαμορομπότ να κυνηγάνε τις κούκλες του μικρού Βασιλάκη Καΐλα, και μετά να τις κυνηγάνε γιγαντιότερα ακόμα περισσότερο, τραβώντας σε 80' ένα εντυπωσιακό και πολυβραβευμένο 11λεπτο κινούμενο του Shane Acker από το 2005. Όπως κατάλαβες, η πρόσθετη διάρκεια μοιάζει όλη σα να τη σκαρφίστηκε ο Michael Bay όσο είχαν απεργία οι σεναριογράφοι του και, παράδοξα αφού το σενάριο είναι γυναίκας με σχετική εμπειρία (συμμετοχή σε Corpse Bride (2005) και Monster House (2006)), πιο τηλεγραφημένη απ' όλες μοιάζει η θηλυκή κούκλα που ερωτεύεται ακόμα τηλεγραφικότερα. Η παραγωγή έχει μια επίγνωση ότι άμα σταματήσει να τρέχει τότε κάτι θα εκραγεί στο πίσω κάθισμα, έχει και σπόνσορες στην αφίσα που της επιτρέπουν μια κάποια χλιδή για το μέγεθός της, και ο Acker κρατάει έξυπνα τους κοντά στο χειροποίητο ψηφιακούς πρωταγωνιστές του στο προσκήνιο ώστε να κρύβουν την ανυπαρξία βάθους στο φόντο και σκηνοθετεί τη δράση του αρκετά αδυσώπητα για να πάρει "κατάλληλο-13" το παραμύθι του. Θα το δούμε στο βίντεο, όπως θα 'λεγε κι ο Τιμογιαννάκης.

Τρέλα πουλάει η Κληρονόμος και με το δεύτερο teaser της, που βλέπεις πρώτος εδώ, η οποία ετοιμάζεται να παίξει μεγάλη μπάλα σ’ ένα αλλόκοτο γήπεδο που θα προσπαθήσει να συνδυάσει γυναικεία κωμωδία και ποδόσφαιρο, ένα κοκτέιλ που μπορεί να αποδειχθεί τόσο παρακινδυνευμένο, όσο και ιδιοφυές απ’ τ’ αποτελέσματά του στα ταμεία. Η Σμαράγδα Καρύδη --που από μόνη της αρκεί για να τραβήξει τα αντρικά πλήθη στις αίθουσες, πόσο μάλλον όταν ντριμπλάρει φουλ αντρικό δόλωμα-- παίζει πρώην αεροσυνοδό που κληρονομεί ποδοσφαιρική ομάδα απ’ τον μακαρίτη τον άντρα της, την οποία πρέπει να διατηρήσει στη «Μεγάλη Κατηγορία», όπως τη λέει ο Δελτίος Τύπου (και πιθανότατα κι η ίδια η κληρονόμος με της αποχρώσεις Ντάλιας Χατζηαλεξάνδρου) για να μη χάσει την υπόλοιπη, διόλου ευκαταφρόνητη περιουσία που της έχει αφήσει στα χαρτιά ο εκλιπών. Κι επειδή η εγγενής της απόσταση απ’ τα ποδοσφαιρικά, δεν φτάνει σα δυσκολία μόνη της, έχει ν’ αντιμετωπίσει κι αετομάτη που θέλει να της φάει την κληρονομιά και φυτεύει σαμποτέρ στην εντεκάδα.

Η ταινία, που ετοιμάζεται για τις αίθουσες στις 17 του Δεκέμβρη, είναι και η πρώτη μεγάλου μήκους σκηνοθετική δουλειά του Παναγιώτη Φαφούτη, τον οποίο θα θυμάσαι από τότε που τον αναφέραμε ως έναν απ’ τους συμμετέχοντες στο ειδικό τμήμα του περσινού Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, το Generation Next, που παρουσίαζε, μέσω των μικρού μήκους δουλειών τους, τα νέα ταλέντα του ελληνικού κινηματογράφου. Στην επίσκεψη που του είχαμε κάνει στα γυρίσματα (το χρονικό της οποίας μπορείς να βάλεις στα χρωστούμενα για προσεχώς), ο Παναγιώτης Φαφούτης μάς έλεγε για το πως είδε μπόλικες ποδοσφαιρικές ταινίες και τηλεμεταδόσεις πριν αποφασίσει το πώς θα προσαρμόσει πράγματα στις δυνατότητες της δικιάς του ταινίας, για να κατεβάσει την κάμερα μέσα στο γήπεδο και να προσεγγίσει τους ποδοσφαιριστές ως ηθοποιούς, ηθοποιούς που έτσι κι αλλιώς είχε επιλέξει με βασικό κριτήριο να μπορούν να παίξουν μπάλα, σε μια ταινία που μπορεί να μην περιστρέφεται γύρω απ’ το δερμάτινο τόπι που κλωτσάνε οι χαρακτήρες της, αλλά όπως λέει κι ο σκηνοθέτης, «αν δεν μπορούν να σε πείσουν ότι κλωτσάνε, πώς να σε πείσουν όταν λένε “σ’ αγαπώ”»; Η ταινία βασίζεται σε μια ιδέα της Λάγιας Γιούργου, που αγόρασε ο Πάνος Παπαχατζής και έδωσε στον Δημήτρη Εμμανουηλίδη να κάνει σενάριο για τους Αργοναύτες.

Μια κωμική Coenική εκδοχή του The Insider (1999), είναι φέτος το δεύτερο μέρος των ένα-δύο χτυπημάτων του Steven Soderbergh, που έκανε το καλλιτεχνικό κομμάτι του με το The Girlfriend Experience (2009) στις αρχές του χρόνου και ετοιμάζεται απόψε να φέρει το μερίδιό του από Χολιγουντιανή λάμψη στη Βενετία, βάζοντας τον Matt Damon να μετρήσει τα κόκκινα χαλιά του Marco Muller, την ώρα που ο ίδιος θα επισκέπτεται τις αίθουσες του Lido για τρίτη φορά μετά τα Out of Sight (1998) και Bubble (2005) (ή τέταρτη, αν μετρήσεις και τη συμμετοχή του στο σπονδυλωτό Eros (2004)).

Βασισμένο στην αληθινή ιστορία καρφώματος στις ομοσπονδιακές υπηρεσίες, το The Informant! κανιβαλίζει το χρονικό του Mark Whitacre, σημαίνοντος στελέχους της τεράστιας Archer Daniels Midland, εταιρίας επεξεργασίας και εμπορίας αγροτικών προϊόντων και τροφίμων και λοιπών σχετικών και μια απ’ τις μεγαλύτερες επιχειρήσεις του πλανήτη, σύμφωνα και με την 500άρα λίστα του Fortune. Ο Mark Whitacre, ένα χειμωνιάτικο βράδι του ’92, πρησμένος απ’ την κρεβατομουρμούρα της γυναίκας του, που απειλούσε ότι θα τον κάρφωνε η ίδια, πήγε στο FBI και ομολόγησε τις τακτικές της εταιρίας του και τον πρωταγωνιστικό του ρόλο σε αυτές, κερδίζοντας έτσι αυτόματα τον τίτλο του υψηλότερα ιστάμενου ρουφιάνου στην Ιστορία της αμερικάνικης υπηρεσίας και θέτοντας σε κίνηση μια σειρά από περιστατικά που έφτασαν τον ίδιο στο να το παίζει κατάσκοπος στα γραφεία του, να οδηγεί στο ξεσκέπασμα του μεγαλύτερου καρτέλ της εποχής, παράλληλα να υπεξαιρεί δισεκατομμύρια δολάρια απ’ την εταιρία και εν τέλει να καταλήγει διαγνωσμένος μανιοκαταθλιπτικός με διπολική διαταραχή, δυσκολίες να ξεχωρίσει ποιες απ’ τις ιστορίες που έλεγε ήταν πραγματικές και ποιες βγαλμένες απ’ το μυαλό του, αλλά και ποιες απ’ αυτές τις είχε διαχειριστεί με τέτοιο τρόπο ώστε να καταλήξουν κοπιαρισμένες απ’ το αγαπημένο του βιβλίο του John Grisham, The Firm.

Αφήνοντας όμως, κατά πώς φαίνεται, εντελώς εκτός τα ψυχολογικά και τα θριλερικά που είχε καταγράψει στο βιβλίο του το 2000 ο δημοσιογράφος των New York Times, Kurt Eichenwald, o Soderbergh ρίχνει έντονα χρώματα, παστέλ πινακίδες, φλοράλ γραβάτες και κουλ ήχους που κάνουν ησυχία για τα κωμικά κρεσέντο και με τον Stephen Mirrione στο μοντάζ και τον Peter Andrews (κατά κόσμον Steven Soderbergh, μόνιμος συνεργάτης του... Steven Soderbergh) στη φωτογραφία, ο μόνος που λείπει στ’ αλήθεια είναι ο David Holmes απ’ το soundtrack, τη θέση του οποίου έχει πάρει ο Marvin Hamlisch, σε μια παρέα συντελεστών που είναι όλοι στη θέση τους για να εφαρμόσουν την ιστορία στο καλούπι των περιπετειών του Danny Ocean και τις δικιάς του παρέας, με ανάλογο χιουμοριστικό μπαγκράου και φλερταρίσματα με τα σύνορα της επιστημονικής φαντασίας στα στησίματα της κωμωδίας. Οι επαΐοντες του θέματος στην άλλη μεριά του Ατλαντικού, βλέπουν στο ρόλο του Damon οσκαρικό δυναμικό που ενδεχομένως να συμπληρώσει κι εκείνο το αναμενόμενο απ’ την βοηθητική ερμηνεία του στο επερχόμενο Invictus (2009), τη βιογραφία του Nelson Mandela που ετοιμάζει ο Clint Eastwood, αλλά αυτά θα τα δούμε κι αργότερα υποθέτω. Το The Informant! πάντως, που περιμένει την αμερικάνικη πρεμιέρα του στο Toronto την άλλη βδομάδα για να βγει στις αμερικάνικες αίθουσες, θα κάνει βόλτα απ’ τις ελληνικές σε ακριβώς δυο Κυριακές απ’ τη σημερινή, χάρη στις Νύχτες Πρεμιέρας, όπου (σε δυο Σάββατο απ’ το χθεσινό) θα προβληθεί κι η άλλη φετινή ταινία του Soderbergh, που λέγαμε στην αρχή.

Από τις αρχές των 80s και μετά, στη pop κουλτούρα, οι άντρες με τα κολάν (και τις υπερδυνάμεις ενίοτε) εξετάστηκαν από κάθε σκοπιά, αποδομήθηκαν, αντιδομήθηκαν, αναδομήθηκαν, και φυσικά.. ΚΥΡΙΑΡΧΗΣΑΝ ΣΤΟ ΣΥΜΠΑΝ όπως έχουμε πει μερικές χιλιάδες φορές. Στη pops κουλτούρα (i.e. αυτή του παππού) όμως, και στον σοβαρό κινηματογράφο της, ακόμα και το να υπάρχει καν εξέταση πριν τη διάγνωση σοβαρής ψυχασθένειας εξακολουθεί να είναι περιττό, και άμα ζεις στη κόψη, τότε προσθέτεις και μια συμπαθητική υποψία δονκιχωτισμού (στη πασιφανή φρενοβλάβεια), όπως κάνει για παράδειγμα ο Καναδός Defendor (2009), το τρέιλερ του οποίου έβγαλε πριν μερικές μέρες ο συμπατριώτης του και φίλος μας, ο Todd Brown, πριν πιάσει να ασπρίζει το Twitch του.

Το σενάριο του Defendor, γραμμένο από έναν κάποιο Peter Stebbings, φαίνεται ότι ήταν αρκετά καλό για να φέρει από το Τέξας τη συμμετοχή του Woody Harrelson σε μια παραγωγή μόλις $3-4 εκατομμυρίων που από πάνω τη σκηνοθετεί πρωτάρης και πρώην ηθοποιός σε τηλεσίριαλ (i.e. o Stebbings). Και όπως βλέπεις, ο Harrelson συμμετέχει με αυτόν τον εξαιρετικά χαριτωμένο ευδιάθετο αέρα που μπορείς να τον δεις να κουβαλάει και όλη τη ταινία, αν και αυτή δε διαγράφεται βέβαια και τόσο εύθυμη σε όλη τη διάρκειά της όσο θέλει να τη παρουσιάσει η προώθηση. Οι οδηγίες του μεγάλου βιβλίου με τα σενάρια λένε ότι σε τέτοιες περιπτώσεις το συμπαθητικό το βγάζει η σκοπιά του ήρωα, το κωμικό και τραγικό οι σκηνές από τη σκοπιά των τρίτων, και τη διάγνωση αναλαμβάνει κορεάτισσα ψυχίατρος που παίζει η Sandra Oh. Στη σκηνοθεσία, ο Stebbings προτιμάει φυσιολογικά τη σιγουριά των σταθερών πλάνων με σποραδικές (αλλά όχι κλεφτές) ματιές πίσω από πλάτες, πράγμα που σου φαίνεται ακόμα φυσιολογικότερο όταν διαβάζεις ότι πρόσθεσε τα τελευταία του 100 χιλιάρικα στα κάποια της (όπως ξαναματάπαμε) αγαπημένης μισητής των Καναδών Telefilm και τα υπόλοιπα που μάζεψε ο Nicholas Tabarrok, "producer to watch" πέρσι για το Variety. Το ότι θα κάνει πρεμιέρα σε ειδική προβολή στο Τορόντο, είναι αυτονόητο για μια ταινία που έχει φτάσει ήδη εδώ που έχει φτάσει.

Παρόλο που έρχεται από τη Δανία, μια χώρα που οι σκηνοθέτες της δε φαίνεται να δυσκολεύονται και πολύ να κάνουν όνομα τις τελευταίες δεκαετίες, κάθε ταινία του Nicolas Winding Refn είναι έκπληξη και που υπάρχει, αφού όχι μόνο έχει ένα στιλ φευγάτο ακόμα και για τη πατρίδα του Dreyer και του Trier αλλά και αρκετά βίαιο για να μαζεύει από τα τριάντα του.. lifetime achievement awards σε ασιατικά φεστιβάλ. Οπότε καταλαβαίνεις ότι πλησιάζει τα όρια του ασύλληπτου το να τον βλέπεις να πηγαίνει, μέσα στην ίδια χρονιά, στο Sundance το Γενάρη με τον Bronson (2009) και στη Βενετία και στο Τορόντο τον Σεπτέμβρη με ένα project που δουλεύει τα τελευταία 3-4 χρόνια, το Valhalla Rising (2009).

Στη ταινία που κάνει πρεμιέρα εκτός συναγωνισμού απόψε μετά τα μεσάνυχτα στη μεγάλη σάλα του κινηματογραφικού παλατιού του Lido, o Mads Mikkelsen παίζει τον μουγκό μονόφθαλμο ανυπότακτο που τον πουλάνε σκλάβο Βίκινγκς σε Σκωτσέζους και τον μαζεύουν δραπέτη κάτι θαλασσόλυκοι Χριστιανοί που ξεκινάνε για Αγίους Τόπους και καταλήγουν περικυκλωμένοι από Ινδιάνους, όπως βλέπεις στα δυο πιο πρόσφατα και πιο επίσημα από τα μέχρι τώρα trailer. Η ιστορία βασίζεται σε μια νουβέλα του Νορβηγού Roy Jacobsen που έχει credit και στο σενάριο, και η προώθηση προσπαθεί να βγάλει κάτι σε Outlander (2008) εναντίον Pathfinder (2007) φυσικά, όμως ο Refn σίγουρα κάτι σε Οδύσσεια του Διαστήματος (1968) εναντίον των Εφτά Σαμουράι (1954) θα έχει στο μυαλό του, και ακόμα σιγουρότερα στο τέλος θα του πετάξει ένα γραφείο και θα φύγει, όπως το 'χει παράδοση όχι μόνο στις ταινίες του αλλά και στη ζωή του από τότε που επισκέπτονταν για μερικά φεγγάρια σα σπουδαστής κινηματογραφικές σχολές εκατέρωθεν του Ατλαντικού. Το αποτέλεσμα βέβαια δε συμφωνεί πάντα με τις προσδοκίες, οπότε για να έχεις συνολική εικόνα πρόσθεσε και τις αναφορές από τη Βενετία που λένε ότι.. στη σημερινή συνέντευξη τύπου δε πάτησε κανένας και στη χτεσινή δημοσιογραφική πήγαν ακόμα λιγότεροι.

Με ένα πιο σοβαρό trailer στην ηχητική μπάντα, αλλά όχι ιδιαίτερα πιο αποκαλυπτικό στην οπτική, από αυτό που κυκλοφόρησε στις αρχές του Ιούλη, συνόδευσε το μεταμεσονύκτιο ντεμπούτο του το [REC]2, που σκόρπισε ουρλιαχτά και πότισε με αίματα προχθές βράδι τις μοκέτες της Βενετίας, όπως είχε κάνει πρόπερσι η πρώτη ταινία στο ίδιο φεστιβάλ. Πιάνοντας (όπως είχε φανεί από το teaser) την ιστορία ακριβώς από εκεί που την άφησαν, φαταλιστικά, σε ένα απ’ τα καλύτερα κλειστοφοβικά θρίλερ της δεκαετίας, οι Jaume Balagueró και Paco Plaza επιστρέφουν στη μολυσμένη πολυκατοικία κάπου στη Βαρκελώνη, αυτή τη φορά φορώντας κάμερες και στα κράνη των ειδικών δυνάμεων που αναλαμβάνουν να την καθαρίσουν, για να ξεκουράσουν τον δύσμοιρο, καινούριο οπερατέρ, που έχει αναλάβει να τους καταγράφει, και να έχουν και μια πισινή σε περίπτωση που καταλήξει κι αυτός σνακ για ζόμπι όπως ο προηγούμενος συνάδελφός του.

Όπως θα θυμάσαι στα διαλείμματα των κυνηγητών και των απίστευτων τρομάρων της πρώτης ταινίας (που έλαχε και εξίσου αποτελεσματικού --δεδομένου ότι ήταν σκηνή προς σκηνή ξαναγύρισμα-- αμερικανόφωνου remake με τίτλο Quarantine (2008), που δεν κατάφερε να βρει το δρόμο του στα ταμεία), οι μελλοθάνατοι ήρωες που είχαν βρεθεί απροσδόκητα αντιμέτωποι με μυστήρια κολλητική ζομπ-ο-ποιητική αρρώστια, λίγο πριν εξοντωθούν είχαν εντοπίσει τις απαρχές της σε κάτι κιτρινισμένα αποκόμματα και επιστημονικά ημερολόγια που έριχναν τις ευθύνες σε κάτι το θρησκευτικό και ανεξήγητο. Η τεράστια επιτυχία του στην Ισπανία, γέννησε στρατιές φανατικών που προώθησαν ιδέες, προσθήκες, παρατηρήσεις και παραλήψεις στους δημιουργούς, απαιτώντας να τους δώσουν σύντομα συνέχεια, κι η προσπάθεια του sequel να προσεγγίσει και να εξηγήσει τα αίτια της νόσου σε μια υποπλοκή που μυρίζει Εξορκιστή, είναι και το μόνο πραγματικά σημείο που χάλασε τον Boyd van Hoeij, που από τότε που τον τσίγκλισα να δει τον Κυνόδοντα (2009) στις Κάνες, έχει γίνει τόσο δημοφιλής στην Ελλάδα, που τον μεταφράζουν και τον κοτσάρουν σε Δελτία Τύπου ταινιών. Κατά τα άλλα, απ’ αυτά που γράφει στο Variety, αντίθετα μ’ αυτό που φαίνεται απ’ το trailer, η ταινία δεν ζορίζει την first person shooter οπτική της κάμερας στο κράνος, χρησιμοποιώντας τη μονάχα σαν εναλλακτική για να εμπλουτίσει λιγάκι τις γωνίες και τις αποστάσεις που κρατάει απ’ τα ακόμα περισσότερα, αγριότερα κι αποτομότερα δαγκώματα και τις αντίστοιχες εκρήξεις των συνδεδεμένων με τα σχετικά σαγόνια κεφαλιών. Παράλληλα, στο παιχνίδι των καμερών μπαίνουν και κάτι πιτσιρίκια που προσπαθούν να γίνουν διάσημοι στο YouTube, όπως αποκαλύπτει ο αρχισυντάκτης μας στο Cineuropa, κι απ’ ότι λέει και το Screen Daily, στο [REC]2 κυκλοφορούν και κάποιοι επιζώντες απ’ την πρώτη ταινία, οι οποίοι όμως, δεν καταφέρνουν να γλιτώσουν τους νεόφερτους από ένα ακόμη πιο δυσοίωνο φινάλε, που αφήνει υποσχέσεις για συνέχεια. Για την ώρα, πάντως, το [REC]2 αναμένεται να εξαπλωθεί στις Ισπανικές αίθουσες στις 9 του Οκτώβρη, πράγμα που το τοποθετεί μια βδομάδα μετά την επίσκεψη των αρχαίων ζόμπι του Κακού στην Εποχή των Ηρώων (2009), δηλαδή, για να μην ξεχνιόμαστε.

Σε λίγα χρόνια, το μέλλον των παιχνιδιών θα είναι παρόν.Χωρίς αμφιβολία, οι Neveldine και Taylor κάνουν ότι πιο συναρπαστικό γίνεται στον κινηματογράφο στο τέλος της πρώτης δεκαετίας του 21ου αιώνα. Μπορείς να διαβάζεις και να παρακολουθείς ώρες το πόσο καταλαβαίνουν και χρησιμοποιούν τον ανθρώπινο, καταναλωτικό, ψηφιακό κόσμο, μπορείς να μη βλέπεις καμία υπερβολή (ίσα ίσα) όταν λένε πως διαμόρφωσαν την επόμενη γενιά της RED, αλλά σίγουρα η πιο ηχηρή δήλωση επιβεβαίωσης είναι η παρουσία (και η ουρά φιλόδοξων από πίσω) τόσων icons της αντικουλτούρας της εποχής σε σκηνές όπου κυριολεκτικά σφυρίζουν φλεγόμενα πολύ μεγάλα πράματα πάνω από το κεφάλι τους. Στον Gamer (2009), που αρχικά ξεκίνησε πιο απλά σαν Game, μπορείς να δεις μια συνέχεια των δυστοπικών τηλεπαιχνιδιών στην ευθεία από The Running Man (1987) μέχρι The Condemned (2007) όμως, όπως σου κοπανάει στο κεφάλι ο τίτλος, πρόκειται για το πρώτο κινηματογραφικό σημείο παύλα παρουσία του αντιδανείου από βιντεοπαιχνίδια στιλ Kill.switch. Και, με τη βοήθεια "καναδυό δεκαεξάχρονων" που τους συμβούλεψαν σε "ότι χρειάζονταν να ξέρουν" όπως είπανε στη Comicon, οι παρανοϊκοί δημιουργοί γύρισαν αυτή τη φορά κάτι που, πιο ξεκάθαρα από τις σπόντες χαβαλέ των Crank, ζωγραφίζει και σχολιάζει για το μεγάλο κοινό το επόμενο γιγαντιαίο πολιτισμικό κοντέινερ που ετοιμάζεται να εκραγεί κάτω από τα πόδια του.

Τέτοιες φιλοδοξίες βέβαια, δεν υλοποιούνται εύκολα με προϋπολογισμό για κορδόνια παπουτσιών. Και μπορεί η παραγωγή να το πίστεψε τελικά και να πρόσθεσε μερικά εκατομμύρια για να προστεθούν και πιο κατάλληλα εφέ στα γενικά πλάνα, και μπορεί η σκηνοθεσία να έχει την αναγκαστικά ρεαλιστική άποψη ότι οι μητροπόλεις του πλανήτη δεν αλλάζουν από τη μια στιγμή στην άλλη, και μπορεί να είναι δείγμα υπερβολικής ευφυίας η χρησιμοποίηση για σκηνικά κατασκευών και τοποθεσιών που δε μοιάζουν φτιαγμένες για να είναι.. σκηνικά, όμως τελικά αυτό που μετράει είναι ότι συχνά πυκνά το κορδόνι το βλέπεις στο πανί να σου θυμίζει, ελαφρά άτσαλα, ότι το μέλλον αργεί ακόμα. Σε αντιστάθμισμα, οι Neveldine και Taylor όχι μόνο βγάζουν από το μανίκι συνέχεια εικόνες που πραγματικά δεν έχεις ξαναδεί σε έναν ολόκληρο αιώνα που σε μπομπάρδιζε με τέτοιες όπου σε πετύχαινε, αλλά χρησιμοποιούν σε αρκετές σκηνές τη κάμερα με τρόπο κβαντικό ένα πράμα: σβουρίζοντας συνεχώς γύρω γύρω ο φακός γίνεται παρατηρητής που αλλάζει αυτό που παρατηρεί με το να το παρατηρεί, οι ηθοποιοί τελικά απελευθερώνονται από τη τυραννία του, αποδεικνύεται ότι δεν είναι καθόλου τυχαία η εμμονή σε όσους αισθάνονται άνετα και με το ρόλο της ζωής τους (Gerard Butler στα χνάρια του Jason Statham) ή έχουν και θεατρική παιδεία (Michael C. Hall), προκύπτει ένα υπόγειο σχόλιο του πώς όλο το lifecasting στα διαδίχτυα προχωράει προς υπερρεαλιστικές καταστάσεις. Εντελώς ανώγεια φυσικά, όλη τη ταινία τη ποτίζει και ο υπαρκτός σουρεαλισμός στα ονλάιν παιχνίδια. Και δε φαίνονταν ποτέ καλύτερος.

Τρεις κάμερες και δεκαπέντε μικρόφωνα, στήνονται στις αίθουσες του Πρωτοδικείου Αθηνών και καταγράφουν.Μικροκλοπές, κατοχές ναρκωτικών, πλαστά διαβατήρια, πολεοδομικές αυθαιρεσίες, μισητοί διαζευγμένοι, τροχαίες ατασθαλίες και όλα όσα φτάνουν καθημερινά στις αίθουσες του πρωτοδικείου, μαζί με τους φουκαράδες που κουβαλάνε μαζί τους, ήταν για μήνες ολόκληρους η καθημερινότητα του Ελληνογάλλου Μάρκου Γκαστίν, που, ενθουσιασμένος με την έμφυτη δικομανία και την εκστατική γραφειοκρατία που είχε συναντήσει στη χώρα μας όταν μετακόμισε μονίμως πριν δυοτρεις δεκαετίες, αποφάσισε να ψάξει στα έδρανα των δικαστηρίων «ένα περιορισμένο πορτραίτο της ελληνικής κοινωνίας», όπως λέει.

Εκεί βρήκε «το πιο καθαρό ντοκιμαντέρ που έκαν[ε] ποτέ», μια εθιστική συρραφή απίθανων ιστοριών, με απίθανους πρωταγωνιστές κι ακόμα πιο απίθανους δικαστές κι υπερασπιστές, που εύστοχα και καυστικά όπως πάντα, συνοψίζει ο Τζίμης Πανούσης λέγοντας ότι «ρίχνουν πρόστιμα και φυλακές, όπως ρίχνουν λουλούδια στα σκυλάδικα», και σ’ ανατριχιάζουν ακόμα περισσότερο κι απ’ τους γραβατομένους που ζητάνε εκλογές, με τις προκάτ εκφορές των νεκρών κι απρόσιτων κωδίκων που κάνουν απεχθές όλο το δικαϊκό σύστημα στην πράξη του, ενώ κατά καιρούς δικαιώνουν την άποψη για το άτοπο παρατήρησης που να μην επηρεάζει το αντικείμενό της απ’ την ύπαρξη και μόνο του παρατηρητή, έτσι όπως στήνονται, φουσκώνουν, εξυπνακίζουν, κομπάζουν και θεατρινίζουν, στις καταδιασκεδαστικές εξάρσεις τους. Περισσότερο από ιδιαίτερα χρήσιμη ματιά στην κοινωνία (και τον φόβο που την παγώνει όταν βρίσκεται απέναντι στην έδρα της κρίσης –αντίστοιχο μ’ αυτόν που την κυριεύει στην αναμονή της ετυμηγορίας του γιατρού, γιατί με το «θα ζήσεις-θα πεθάνεις» μοιάζει περισσότερο το «αθώος-ένοχος» που ξεστομίζουν), η Θέμις του Γκαστίν προσφέρει την κλειδαροτρυπική ηδονή μιας σειράς εικόνων που, αν δεν είσαι του χώρου, δεν έχεις την ευκαιρία να ζήσεις από τόσο κοντά, και το χάσιμο της παράνοιας του να προσπαθείς να βγάλεις δικιά σου απόφαση έχοντας μονίμως την αίσθηση ότι σου λείπουνε στοιχεία, ελπίζοντας παράλληλα ότι δεν βγάζουν τις ετυμηγορίες τους με τα ίδια κενά κι αυτοί πάνω στην έδρα.