L' Immortel (2010)
22 Σφαίρες / 22 Bullets
Σκηνοθεσία: Richard Berry
Σενάριο: Richard Berry, Eric Assous, Franz-Olivier Giesbert (βιβλίο)
Παίζουν: Jean Reno, Kad Merad, λακέδες
Δες/Κρύψε το trailer
Δες/Κρύψε τις αίθουσες που ανοίγει
ΚΕΝΤΡΟ - ΚΟΛΩΝΑΚΙ - ΕΞΑΡΧΕΙΑ
ΔΕΞΑΜΕΝΗ
Πλατεία Δεξαμενής, Κολωνάκι, 210-3623942, 210-3602363.
Πέμ.-Τετ.: 20.45/ 23.00
ΓΚΑΖΙ
ΛΑΪΣ (ΤΑΙΝΙΟΘΗΚΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ)
Ιερά Οδός 48 & Μεγ. Αλεξάνδρου, (Μετρό Κεραμεικός), 210-3609695.
Πέμ.-Τετ.: 20.50/ 23.00
ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΝΕΑΠΟΛΗ
ΑΝΕΣΙΣ
Λ. Κηφισίας 14, Αμπελόκηποι, 210-7788778.
Πέμ.-Τετ.: 20.50/ 23.00
ΑΓ. ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ - ΠΑΠΑΓΟΥ
ΑΜΑΡΥΛΛΙΣ SUZUKI
Αγ. Ιωάννου 2, Αγ. Παρασκευή, 210-6010561, 210-6010497.
Πέμ.-Τετ.: 21.00/ 23.10
ΑΡΤΕΜΙΣ (ΔΗΜ. ΚΙΝ./ΦΟΣ)
Νευροκοπίου 2- 4 (παραπλεύρως Κέντρου Νεότητας), Παπάγου, 210-6561153.
Πέμ.-Τετ.: 20.50/ 23.00
ODEON KOSMOPOLIS - ΜΑΡΟΥΣΙ
ODEON KOSMOPOLIS ΜΑΡΟΥΣΙ - ΑΙΘΟΥΣΑ 9
Λεωφ.Κηφισίας 73, Αγ.Θωμάς, Μαρούσι (Κόμβος Αττικής Οδού), 8011160000Τηλ. Κρατ. 2106786000..
Πέμ.-Τετ.: 21.10/ 23.40, Σάβ., Κυρ. & 18.40
VILLAGE 15 CINEMAS @ THE MALL
VILLAGE 15 CINEMAS @ THE MALL - ΑΙΘΟΥΣΑ 9
Aνδρέα Παπανδρέου (παραπλεύρως Αττικής Οδού) ΗΣΑΠ Νερατζιώτισσα, Μαρούσι, 2108108080.
Πέμ.-Τετ.: 17.15/ 19.45/ 22.15/ 00.45
ΑΕΛΛΩ CINEMAX 5+1
ΑΕΛΛΩ CINEMAX 5+1 - ΑΙΘΟΥΣΑ 3
Πατησίων 140, 2108259975, 2108215327.
Πέμ.-Τετ.: 19.50/ 22.10
ΑΕΛΛΩ CINEMAX 5+1 - ΑΙΘΟΥΣΑ 6
Πατησίων 140210-8259975, 210-8215327.
Πέμ.-Τετ.: 21.00/ 23.10
ΓΑΛΑΤΣΙ
ΣΙΝΕ ΓΑΛΑΤΣΙ
Άλσος Βεΐκου, 210-2138119.
Πέμ.-Τετ.: 20.50/ 23.00
ΠΑΓΚΡΑΤΙ - ΒΥΡΩΝΑΣ - ΥΜΗΤΤΟΣ
ΛΑΟΥΡΑ
Φορμίωνος & Νικηφορίδη 24, Νέο Παγκράτι, 210-7662040.
Πέμ.-Τετ.: 20.50/ 23.00
VILLAGE CINEMAS ΠΑΓΚΡΑΤΙ
VILLAGE CINEMAS ΠΑΓΚΡΑΤΙ - ΑΙΘΟΥΣΑ 5
Υμηττού 110 & Χρεμωνίδου (Εμπ. Κέντρο Athens Millenium), Παγκράτι, 2108108080.
Πέμ.-Τετ.: 17.00/ 19.30/ 22.00/ 00.30
ΔΑΦΝΗ - ΗΛΙΟΥΠΟΛΗ - ΑΡΓΥΡΟΥΠΟΛΗ
ΣΙΝΕ ΑΡΓΥΡΟΥΠΟΛΗ
Κύπρου 68 & Δωδεκανήσου, Αργυρούπολη, 210-9922098.
Πέμ.-Τετ.: 20.45/ 23.10
VILLAGE 9 CINEMAS @ FALIRO
VILLAGE 9 CINEMAS @ FALIRO - ΑΙΘΟΥΣΑ 5
Παλαιά Λεωφ.Ποσειδώνος 1 & Μωραϊτίνη 3, Δέλτα Π.Φαλήρου, 2108108080.
Πέμ.-Τετ.: 17.20/ 19.40/ 22.00/ 00.20, Σάβ., Κυρ. & 15.00
ΦΙΞ - Ν. ΣΜΥΡΝΗ - Π.ΦΑΛΗΡΟ
ΣΙΝΕ ΦΛΟΙΣΒΟΣ
Πάρκο Φλοίσβου Π. Φαλήρου (πλησίον Μαρίνας), 210-9821256.
Πέμ.-Τετ.: 21.00/ 23.15
ΣΠΟΡΤΙΓΚ - ΑΙΘΟΥΣΑ 3
Κ. Παλαιολόγου 18, Ν. Σμύρνη, 2109333820, 2109350439.
Πέμ.-Τετ.: 21.00/ 23.15
ODEON STARCITY - Λ. ΣΥΓΓΡΟΥ
ODEON STARCITY - Λ. ΣΥΓΓΡΟΥ - ΑΙΘΟΥΣΑ 6
Λεωφ.Συγγρού 111 & Λεοντίου, Ν.Κόσμος, 8011160000.
Πέμ.-Τετ.: 21.00/ 23.30, Σάβ., Κυρ. & 18.30
VILLAGE SHOPPING AND MORE
VILLAGE SHOPPING AND MORE - VILLAGE CINEMAS GOLD CLASS 1
Πέτρου Ράλλη & Θηβών, Άγιος Ιωάννης Ρέντη, 2108108080.
Πέμ.-Τετ.: 20.00/ 22.30
VILLAGE SHOPPING AND MORE - ΑΙΘΟΥΣΑ 9 G ΓΕΡΜΑΝΟΣ
Πέτρου Ράλλη & Θηβών, Άγιος Ιωάννης Ρέντη, 2108108080.
Πέμ.-Τετ.: 17.30/ 20.00/ 22.30/ 01.00, Σάβ., Κυρ. & 15.00
STER CINEMAS ΙΛΙΟΝ
STER CINEMAS ΙΛΙΟΝ - ΑΙΘΟΥΣΑ 8
Λεωφ.Δημοκρατίας 67Α, Ίλιον, 2102371000. Τηλ. κρατ. 2102371000, 8018017837.
Πέμ.-Τετ.: 21.00/ 23.20
ΑΘΗΝΑΙΟΝ CINEPOLIS 3D DIGITAL
ΑΘΗΝΑΙΟΝ CINEPOLIS 3D DIGITAL - ΑΙΘΟΥΣΑ 1
Ζησιμοπούλου 7 & Α. Μεταξά, Γλυφάδα, 211-211-2222, 210-8983238.
Πέμ.-Τετ.: 20.40/ 23.00
ΑΘΗΝΑΙΟΝ CINEPOLIS 3D DIGITAL - ΑΙΘΟΥΣΑ 2
Ζησιμοπούλου 7 & Α. Μεταξά, Γλυφάδα, 211-211-2222, 210-8983238.
Πέμ.-Τετ.: 18.10
ΣΑΡΩΝΙΔΑ
ΤΡΙΑΝΟΝ CINEMAX
Κεφαλληνίας 4, Σαρωνίδα, 22910-54931.
Πέμ.: 23.00, Παρ.-Τετ. 20.50/ 23.00
ΜΑΡΑΘΩΝΑΣ
VILLAGE COOL ΤΥΜΒΟΣ - ΑΙΘΟΥΣΑ 2
Παραλία Μαραθώνα, 2294055566. 6977500030.
Πέμ.-Τετ.: 21.00/ 23.15
ΠΟΡΤΟ ΡΑΦΤΗ
VILLAGE COOL MARIEL
Λ. Μαρκοπούλου 39, Πόρτο Ράφτη, 22990/71335.
Πέμ.-Τετ.: 20.50/ 23.10
2.5/5Σκηνοθεσία: Richard Berry
Σενάριο: Richard Berry, Eric Assous, Franz-Olivier Giesbert (βιβλίο)
Παίζουν: Jean Reno, Kad Merad, λακέδες
Δες/Κρύψε το trailer
Νονός εν αποστρατεία, δέχεται 22 απρόοπτες σφαίρες, επιβιώνει και ζητάει εκδίκηση.
Πατώντας σε μια δυναμική πλοκή εκδίκησης που όλο και κάπου θα έχεις ξαναδεί, ο Richard Berry ενορχηστρώνει μια οπερέτα βίας, με πρώτες φωνές την ίντριγκα, το ψέμα και την προδοσία, το μυστήριο και τη απληστία να ρίχνουν κανονιές βαρύτονου, κι από πίσω μια ψιλή φωνούλα να πλέκει ψαλμωδία για την αγάπη, την μετάνοια, την λύτρωση και την κάθαρση. Λίγο πομπώδες, λίγο φαφλατάδικο, λίγο αμερικανίστικο και λίγο γυαλιστερό, μπορεί να μην έχει ούτε την ατμόσφαιρα, ούτε τη βαθιά κοινωνική ματιά, ούτε τη μεθυστική ρυθμικότητα της παράδοσης του film noir, έχει όμως απόλυτη αφοσίωση στην απεικόνιση της βίας που κουβαλά ο μύθος του Μασσαλιώτη γκάνγκστερ, κι όπως η πλειάδα των αντιηρώων του, έτσι κι ο Richard Berry, είναι ανελέητος στο αιματοκύλισμά του και απλόχερος στο να σου σβήσει τη δίψα για δράση αυθεντική και χειροπιαστή, μέσα απ’ την ένταση με την οποία ποτίζει την ιστορία εκδίκησης του χαρακτήρα του Jean Reno. Ο οποίος Reno, μ’ έναν ρόλο γραμμένο και ραμμένο πάνω του, κάνει εδώ ένα δυναμικό come-back σε φιγούρα σκληροτράχηλου, θυμίζοντάς σου πόσο καλός είναι στο να γεμίζει δισδιάστατους χαρακτήρες και να σε κάνει να πιστέψεις ότι μπορεί να έχουν και βάθος. Απ’ την άλλη, ο Kad Merad σε εξαιρετικό κόντρα casting, σχεδόν του κλέβει την παράσταση, προσφέροντάς του έναν άξιο αντίπαλο, και δείχνοντας σ’ αυτήν την πρώτη του δραματική κινηματογραφική εμφάνιση, μια απροσδόκητα πιστευτή ικανότητα να εκπέμψει την απειλή του εν υπνώσει μανιακού, πίσω απ’ αυτό που έχεις συνηθίσει να βλέπεις ως βλακόφατσα. Το σενάριο που συνυπογράφει ο Berry, μολονότι αξιοπρεπέστατο σε πλοκή, στροφές κι ανατροπές και αξιέπαινο σε φιλοδοξίες, δεν καταφέρνει στ’ αλήθεια να σε εκπλήξει, ούτε να φτάσει τους υψηλούς δραματικούς του στόχους, κυρίως γιατί είναι πολύ απασχολημένο με το να σε χορτάσει σε πιστολίδι και σφαγές, για να βρει χρόνο να αναπτύξει κι αυτές τις υψηλές αρετές που σου ανέλυσε ο εμπνευστής του στη συνέντευξή του χθες. Εξίσου ανεπεισοδιακή είναι και η σκηνοθεσία, με το φυσικό τοπίο να προσφέρει στον Berry μερικά εξαιρετικά σκηνικά να στήσει μερικές εξαιρετικά δυναμικές σκηνές, αλλά και τη μουσική να προσπαθεί απελπισμένα να καλύψει την ανεπάρκειά του σε όσες περιπτώσεις χρειάζεται την ένταση να τη βγάλει χωρίς να έχει βοήθειες ερμηνευτικές (οι καταδιώξεις του, για παράδειγμα, είναι σχεδόν τραγικές). Αυτό έχει μεν σαν αποτέλεσμα να εντοπίζεις διάσπαρτες στη διάρκεια μερικές μικρές κοιλιές, αλλά η αλήθεια είναι ότι δε θα σ’ αφήσει απογοητευμένο, αφού δίνει ακριβώς αυτό που θες.
Πατώντας σε μια δυναμική πλοκή εκδίκησης που όλο και κάπου θα έχεις ξαναδεί, ο Richard Berry ενορχηστρώνει μια οπερέτα βίας, με πρώτες φωνές την ίντριγκα, το ψέμα και την προδοσία, το μυστήριο και τη απληστία να ρίχνουν κανονιές βαρύτονου, κι από πίσω μια ψιλή φωνούλα να πλέκει ψαλμωδία για την αγάπη, την μετάνοια, την λύτρωση και την κάθαρση. Λίγο πομπώδες, λίγο φαφλατάδικο, λίγο αμερικανίστικο και λίγο γυαλιστερό, μπορεί να μην έχει ούτε την ατμόσφαιρα, ούτε τη βαθιά κοινωνική ματιά, ούτε τη μεθυστική ρυθμικότητα της παράδοσης του film noir, έχει όμως απόλυτη αφοσίωση στην απεικόνιση της βίας που κουβαλά ο μύθος του Μασσαλιώτη γκάνγκστερ, κι όπως η πλειάδα των αντιηρώων του, έτσι κι ο Richard Berry, είναι ανελέητος στο αιματοκύλισμά του και απλόχερος στο να σου σβήσει τη δίψα για δράση αυθεντική και χειροπιαστή, μέσα απ’ την ένταση με την οποία ποτίζει την ιστορία εκδίκησης του χαρακτήρα του Jean Reno. Ο οποίος Reno, μ’ έναν ρόλο γραμμένο και ραμμένο πάνω του, κάνει εδώ ένα δυναμικό come-back σε φιγούρα σκληροτράχηλου, θυμίζοντάς σου πόσο καλός είναι στο να γεμίζει δισδιάστατους χαρακτήρες και να σε κάνει να πιστέψεις ότι μπορεί να έχουν και βάθος. Απ’ την άλλη, ο Kad Merad σε εξαιρετικό κόντρα casting, σχεδόν του κλέβει την παράσταση, προσφέροντάς του έναν άξιο αντίπαλο, και δείχνοντας σ’ αυτήν την πρώτη του δραματική κινηματογραφική εμφάνιση, μια απροσδόκητα πιστευτή ικανότητα να εκπέμψει την απειλή του εν υπνώσει μανιακού, πίσω απ’ αυτό που έχεις συνηθίσει να βλέπεις ως βλακόφατσα. Το σενάριο που συνυπογράφει ο Berry, μολονότι αξιοπρεπέστατο σε πλοκή, στροφές κι ανατροπές και αξιέπαινο σε φιλοδοξίες, δεν καταφέρνει στ’ αλήθεια να σε εκπλήξει, ούτε να φτάσει τους υψηλούς δραματικούς του στόχους, κυρίως γιατί είναι πολύ απασχολημένο με το να σε χορτάσει σε πιστολίδι και σφαγές, για να βρει χρόνο να αναπτύξει κι αυτές τις υψηλές αρετές που σου ανέλυσε ο εμπνευστής του στη συνέντευξή του χθες. Εξίσου ανεπεισοδιακή είναι και η σκηνοθεσία, με το φυσικό τοπίο να προσφέρει στον Berry μερικά εξαιρετικά σκηνικά να στήσει μερικές εξαιρετικά δυναμικές σκηνές, αλλά και τη μουσική να προσπαθεί απελπισμένα να καλύψει την ανεπάρκειά του σε όσες περιπτώσεις χρειάζεται την ένταση να τη βγάλει χωρίς να έχει βοήθειες ερμηνευτικές (οι καταδιώξεις του, για παράδειγμα, είναι σχεδόν τραγικές). Αυτό έχει μεν σαν αποτέλεσμα να εντοπίζεις διάσπαρτες στη διάρκεια μερικές μικρές κοιλιές, αλλά η αλήθεια είναι ότι δε θα σ’ αφήσει απογοητευμένο, αφού δίνει ακριβώς αυτό που θες.Δες/Κρύψε τις αίθουσες που ανοίγει
*Το πρόγραμμα αναδημοσιεύεται από το Αθηνόραμα και ισχύει για την πρώτη βδομάδα προβολής
ΚΕΝΤΡΟ - ΚΟΛΩΝΑΚΙ - ΕΞΑΡΧΕΙΑ
ΔΕΞΑΜΕΝΗ
Πλατεία Δεξαμενής, Κολωνάκι, 210-3623942, 210-3602363.
Πέμ.-Τετ.: 20.45/ 23.00
ΓΚΑΖΙ
ΛΑΪΣ (ΤΑΙΝΙΟΘΗΚΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ)
Ιερά Οδός 48 & Μεγ. Αλεξάνδρου, (Μετρό Κεραμεικός), 210-3609695.
Πέμ.-Τετ.: 20.50/ 23.00
ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΝΕΑΠΟΛΗ
ΑΝΕΣΙΣ
Λ. Κηφισίας 14, Αμπελόκηποι, 210-7788778.
Πέμ.-Τετ.: 20.50/ 23.00
ΑΓ. ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ - ΠΑΠΑΓΟΥ
ΑΜΑΡΥΛΛΙΣ SUZUKI
Αγ. Ιωάννου 2, Αγ. Παρασκευή, 210-6010561, 210-6010497.
Πέμ.-Τετ.: 21.00/ 23.10
ΑΡΤΕΜΙΣ (ΔΗΜ. ΚΙΝ./ΦΟΣ)
Νευροκοπίου 2- 4 (παραπλεύρως Κέντρου Νεότητας), Παπάγου, 210-6561153.
Πέμ.-Τετ.: 20.50/ 23.00
ODEON KOSMOPOLIS - ΜΑΡΟΥΣΙ
ODEON KOSMOPOLIS ΜΑΡΟΥΣΙ - ΑΙΘΟΥΣΑ 9
Λεωφ.Κηφισίας 73, Αγ.Θωμάς, Μαρούσι (Κόμβος Αττικής Οδού), 8011160000Τηλ. Κρατ. 2106786000..
Πέμ.-Τετ.: 21.10/ 23.40, Σάβ., Κυρ. & 18.40
VILLAGE 15 CINEMAS @ THE MALL
VILLAGE 15 CINEMAS @ THE MALL - ΑΙΘΟΥΣΑ 9
Aνδρέα Παπανδρέου (παραπλεύρως Αττικής Οδού) ΗΣΑΠ Νερατζιώτισσα, Μαρούσι, 2108108080.
Πέμ.-Τετ.: 17.15/ 19.45/ 22.15/ 00.45
ΑΕΛΛΩ CINEMAX 5+1
ΑΕΛΛΩ CINEMAX 5+1 - ΑΙΘΟΥΣΑ 3
Πατησίων 140, 2108259975, 2108215327.
Πέμ.-Τετ.: 19.50/ 22.10
ΑΕΛΛΩ CINEMAX 5+1 - ΑΙΘΟΥΣΑ 6
Πατησίων 140210-8259975, 210-8215327.
Πέμ.-Τετ.: 21.00/ 23.10
ΓΑΛΑΤΣΙ
ΣΙΝΕ ΓΑΛΑΤΣΙ
Άλσος Βεΐκου, 210-2138119.
Πέμ.-Τετ.: 20.50/ 23.00
ΠΑΓΚΡΑΤΙ - ΒΥΡΩΝΑΣ - ΥΜΗΤΤΟΣ
ΛΑΟΥΡΑ
Φορμίωνος & Νικηφορίδη 24, Νέο Παγκράτι, 210-7662040.
Πέμ.-Τετ.: 20.50/ 23.00
VILLAGE CINEMAS ΠΑΓΚΡΑΤΙ
VILLAGE CINEMAS ΠΑΓΚΡΑΤΙ - ΑΙΘΟΥΣΑ 5
Υμηττού 110 & Χρεμωνίδου (Εμπ. Κέντρο Athens Millenium), Παγκράτι, 2108108080.
Πέμ.-Τετ.: 17.00/ 19.30/ 22.00/ 00.30
ΔΑΦΝΗ - ΗΛΙΟΥΠΟΛΗ - ΑΡΓΥΡΟΥΠΟΛΗ
ΣΙΝΕ ΑΡΓΥΡΟΥΠΟΛΗ
Κύπρου 68 & Δωδεκανήσου, Αργυρούπολη, 210-9922098.
Πέμ.-Τετ.: 20.45/ 23.10
VILLAGE 9 CINEMAS @ FALIRO
VILLAGE 9 CINEMAS @ FALIRO - ΑΙΘΟΥΣΑ 5
Παλαιά Λεωφ.Ποσειδώνος 1 & Μωραϊτίνη 3, Δέλτα Π.Φαλήρου, 2108108080.
Πέμ.-Τετ.: 17.20/ 19.40/ 22.00/ 00.20, Σάβ., Κυρ. & 15.00
ΦΙΞ - Ν. ΣΜΥΡΝΗ - Π.ΦΑΛΗΡΟ
ΣΙΝΕ ΦΛΟΙΣΒΟΣ
Πάρκο Φλοίσβου Π. Φαλήρου (πλησίον Μαρίνας), 210-9821256.
Πέμ.-Τετ.: 21.00/ 23.15
ΣΠΟΡΤΙΓΚ - ΑΙΘΟΥΣΑ 3
Κ. Παλαιολόγου 18, Ν. Σμύρνη, 2109333820, 2109350439.
Πέμ.-Τετ.: 21.00/ 23.15
ODEON STARCITY - Λ. ΣΥΓΓΡΟΥ
ODEON STARCITY - Λ. ΣΥΓΓΡΟΥ - ΑΙΘΟΥΣΑ 6
Λεωφ.Συγγρού 111 & Λεοντίου, Ν.Κόσμος, 8011160000.
Πέμ.-Τετ.: 21.00/ 23.30, Σάβ., Κυρ. & 18.30
VILLAGE SHOPPING AND MORE
VILLAGE SHOPPING AND MORE - VILLAGE CINEMAS GOLD CLASS 1
Πέτρου Ράλλη & Θηβών, Άγιος Ιωάννης Ρέντη, 2108108080.
Πέμ.-Τετ.: 20.00/ 22.30
VILLAGE SHOPPING AND MORE - ΑΙΘΟΥΣΑ 9 G ΓΕΡΜΑΝΟΣ
Πέτρου Ράλλη & Θηβών, Άγιος Ιωάννης Ρέντη, 2108108080.
Πέμ.-Τετ.: 17.30/ 20.00/ 22.30/ 01.00, Σάβ., Κυρ. & 15.00
STER CINEMAS ΙΛΙΟΝ
STER CINEMAS ΙΛΙΟΝ - ΑΙΘΟΥΣΑ 8
Λεωφ.Δημοκρατίας 67Α, Ίλιον, 2102371000. Τηλ. κρατ. 2102371000, 8018017837.
Πέμ.-Τετ.: 21.00/ 23.20
ΑΘΗΝΑΙΟΝ CINEPOLIS 3D DIGITAL
ΑΘΗΝΑΙΟΝ CINEPOLIS 3D DIGITAL - ΑΙΘΟΥΣΑ 1
Ζησιμοπούλου 7 & Α. Μεταξά, Γλυφάδα, 211-211-2222, 210-8983238.
Πέμ.-Τετ.: 20.40/ 23.00
ΑΘΗΝΑΙΟΝ CINEPOLIS 3D DIGITAL - ΑΙΘΟΥΣΑ 2
Ζησιμοπούλου 7 & Α. Μεταξά, Γλυφάδα, 211-211-2222, 210-8983238.
Πέμ.-Τετ.: 18.10
ΣΑΡΩΝΙΔΑ
ΤΡΙΑΝΟΝ CINEMAX
Κεφαλληνίας 4, Σαρωνίδα, 22910-54931.
Πέμ.: 23.00, Παρ.-Τετ. 20.50/ 23.00
ΜΑΡΑΘΩΝΑΣ
VILLAGE COOL ΤΥΜΒΟΣ - ΑΙΘΟΥΣΑ 2
Παραλία Μαραθώνα, 2294055566. 6977500030.
Πέμ.-Τετ.: 21.00/ 23.15
ΠΟΡΤΟ ΡΑΦΤΗ
VILLAGE COOL MARIEL
Λ. Μαρκοπούλου 39, Πόρτο Ράφτη, 22990/71335.
Πέμ.-Τετ.: 20.50/ 23.10
Also on Movies for the Masses: L' Immortel (2010): Richard Berry interview
The Last Station (2009)
Ο Τελευταίος Σταθμός
Σκηνοθεσία: Michael Hoffman
Σενάριο: Michael Hoffman, Jay Parini (νουβέλα)
Παίζουν: Christopher Plummer, Helen Mirren, James McAvoy, Paul Giamatti
Δες/Κρύψε το trailer
Δες/Κρύψε τις αίθουσες που ανοίγει
ΘΗΣΕΙΟ - ΠΛΑΚΑ
CINE PARIS
Κυδαθηναίων 22, Πλάκα, 210-3222071, 210-3248057.
Πέμ.-Τετ.: 20.45/ 23.10
ΨΥΧΙΚΟ -ΦΙΛΟΘΕΗ
CINE ΦΙΛΟΘΕΗ
Πλ. Δροσοπούλου, Φιλοθέη, 210-6833398.
Πέμ.-Τετ.: 20.50/ 23.00
ΑΓ. ΣΤΕΦΑΝΟΣ-ΔΡΟΣΙΑ
ΑΛΙΚΗ
Πλατεία Δροσιάς, 210-6229645, 2102234226.
Πέμ.-Τετ.: 20.50/ 23.00
ΦΙΞ - Ν. ΣΜΥΡΝΗ - Π.ΦΑΛΗΡΟ
ΦΙΛΙΠ
Ελ. Βενιζέλου 40, Ν. Σμύρνη,, 210-9332766.
Πέμ.-Τετ.: 21.00/ 23.15
ΣΑΡΩΝΙΔΑ
ΚΟΡΑΛΙ CINEMAX
Αφροδίτης & Ιθάκης, Σαρωνίδα, 22910-54097.
Πέμ.-Τρ.: 20.50/ 23.00, Τετ. 23.00
1.5/5Σκηνοθεσία: Michael Hoffman
Σενάριο: Michael Hoffman, Jay Parini (νουβέλα)
Παίζουν: Christopher Plummer, Helen Mirren, James McAvoy, Paul Giamatti
Δες/Κρύψε το trailer
Γραμματέας στέλνεται στο εξoχικό του Λέοντα Τολστόι για να βοηθά τον μεγάλο διανοούμενο και να καταγράφει τις κινήσεις της υστερικής γυναίκας του που προσπαθεί να τον σταματήσει απ’ το να χαρίσει τα πνευματικά δικαιώματα των έργων του στο λαό.
Βασισμένο στο oμότιτλο βιβλίο του Jay Parini, για τον τελευταίο χρόνο του Λέοντα Τολστόι, το φιλμ του Michael Hoffman πατά στην δημοφιλή φόρμουλα των βιογραφικών ταινιών, που παρουσιάζουν τη ζωή τεράστιων ιστορικών μορφών, μέσα απ’ τα μάτια ενθουσιωδών νεαρών θαυμαστών, που έχουν την καλή τύχη να βρεθούν κοντά στα ινδάλματά τους. Πρακτική που δεν είναι απαραίτητα κακή, αφού προσφέρει στον σκηνοθέτη έναν εύπλαστο αφηγητή, πρόθυμο να μοιραστεί τη μαγεία αυτουνού που πρέπει να βιογραφηθεί, κι ύστερα να απογοητευθεί και να βρει την αληθινή σπουδαιότητα του σπουδαίου προσώπου, επιστρέφοντας στις απαρχές του και την αγνότητα που έχει διαστρεβλωθεί απ’ την πατίνα της διασημότητας. Παράλληλα μ’ αυτά, ο Hoffman έχει να ξεδιπλώσει και το παρασκήνιο του πώς ο Tolstoy έφτασε στο σημείο να παραχωρήσει τα δικαιώματα του έργου του στο λαό για τον οποίο εργαζόταν, μια ιστορία γεμάτη ίντριγκες και δολοπλοκίες, ικανές να στήσουν γύρω απ’ την κεντρική φιγούρα, ένα δράμα τραγικό, σαικσπηρικών διαστάσεων.
Και η ταινία βρίθει ευκαιριών για τέτοιες καταστάσεις, ευκαιρίες που τις σκορπάει στον άνεμο, χάρη στην ανεπάρκεια του σκηνοθέτη παύλα σεναριογράφου της να αρθεί σε κανένα επίπεδο υψηλότερο απ’ τον εύκολο μελοδραματισμό που είχε επιδείξει και στο The Emperor’s Club (2002), στήνοντας αυτή τη φορά το γαϊτανάκι του γύρω από τέσσερις φτωχά μελετημένους χαρακτήρες, που μοιάζουν να ξεπήδησαν από γυρίσματα τηλεταινίας, γραμμένης στο πόδι και γυρισμένης στην τρεχάλα. Η ταινία βρίσκει το σπάνιο παλμό της όταν μοιράζονται σκηνές ο Christopher Plummer και η Helen Mirren (οσκαρικοί υποψήφιοι κι οι δυο τους γι' αυτούς τους ρόλους), ζωντανεύοντας με χαρακτηριστική ερμηνευτική οικονομία (όταν δεν τους βγάζει ο Hoffman την Παναγία), τόσο την αγάπη πάνω στην οποία στήθηκε (και την οποία έθρεψε) ένας 60ετής γάμος, αλλά και την απόσταση που έσκαψε ανάμεσά τους το πέρασμα των χρόνων, αλλοιώνοντας τις κοσμοθεωρίες τους. Και οι δύο χαρακτήρες όμως, δεν καταφέρνουν να αντέξουν την ευκολία και την αφέλεια με την οποία τους διαχειρίζεται στο κείμενό του ο Hoffman, με τη μεν κόμισσα να μετατρέπεται σταδιακά και σταθερά σε περιοδεία επιδείξεων υστερίας και θεατρινισμού, τον δε σοφό να μειώνεται σε απλό διακοσμητικό γεροξεκούτη, με ρόλο εντελώς παθητικό και υποβοηθητικό, σ’ ένα σενάριο που δεν βρίσκει στο χαρακτήρα του McAvoy το ενδιαφέρον και την αξιοπιστία που χρειάζεται για αφηγητή και αδικεί περισσότερο ίσως απ’ όλους τους ερμηνευτές που πειθήνια υπομένουν το μαρτύριό τους, τον Paul Giamatti, δίνοντάς του ρόλο απ’ τα βιβλία των κλισέ. Κι αν η ταινία διατηρεί μια δροσιά κουλέρ λοκάλ και κουλαμάρας ως τη μέση της που αρχίζει η επαναληπτικότητα, ο στόχος χάνεται τελείως όταν περνά στην τρίτη πράξη, την υποτίθεται και πιο δραματική, αλλά δεν είναι στ’ αλήθεια τίποτα άλλο, από φουλ χασμουρηστική.
Βασισμένο στο oμότιτλο βιβλίο του Jay Parini, για τον τελευταίο χρόνο του Λέοντα Τολστόι, το φιλμ του Michael Hoffman πατά στην δημοφιλή φόρμουλα των βιογραφικών ταινιών, που παρουσιάζουν τη ζωή τεράστιων ιστορικών μορφών, μέσα απ’ τα μάτια ενθουσιωδών νεαρών θαυμαστών, που έχουν την καλή τύχη να βρεθούν κοντά στα ινδάλματά τους. Πρακτική που δεν είναι απαραίτητα κακή, αφού προσφέρει στον σκηνοθέτη έναν εύπλαστο αφηγητή, πρόθυμο να μοιραστεί τη μαγεία αυτουνού που πρέπει να βιογραφηθεί, κι ύστερα να απογοητευθεί και να βρει την αληθινή σπουδαιότητα του σπουδαίου προσώπου, επιστρέφοντας στις απαρχές του και την αγνότητα που έχει διαστρεβλωθεί απ’ την πατίνα της διασημότητας. Παράλληλα μ’ αυτά, ο Hoffman έχει να ξεδιπλώσει και το παρασκήνιο του πώς ο Tolstoy έφτασε στο σημείο να παραχωρήσει τα δικαιώματα του έργου του στο λαό για τον οποίο εργαζόταν, μια ιστορία γεμάτη ίντριγκες και δολοπλοκίες, ικανές να στήσουν γύρω απ’ την κεντρική φιγούρα, ένα δράμα τραγικό, σαικσπηρικών διαστάσεων.
Και η ταινία βρίθει ευκαιριών για τέτοιες καταστάσεις, ευκαιρίες που τις σκορπάει στον άνεμο, χάρη στην ανεπάρκεια του σκηνοθέτη παύλα σεναριογράφου της να αρθεί σε κανένα επίπεδο υψηλότερο απ’ τον εύκολο μελοδραματισμό που είχε επιδείξει και στο The Emperor’s Club (2002), στήνοντας αυτή τη φορά το γαϊτανάκι του γύρω από τέσσερις φτωχά μελετημένους χαρακτήρες, που μοιάζουν να ξεπήδησαν από γυρίσματα τηλεταινίας, γραμμένης στο πόδι και γυρισμένης στην τρεχάλα. Η ταινία βρίσκει το σπάνιο παλμό της όταν μοιράζονται σκηνές ο Christopher Plummer και η Helen Mirren (οσκαρικοί υποψήφιοι κι οι δυο τους γι' αυτούς τους ρόλους), ζωντανεύοντας με χαρακτηριστική ερμηνευτική οικονομία (όταν δεν τους βγάζει ο Hoffman την Παναγία), τόσο την αγάπη πάνω στην οποία στήθηκε (και την οποία έθρεψε) ένας 60ετής γάμος, αλλά και την απόσταση που έσκαψε ανάμεσά τους το πέρασμα των χρόνων, αλλοιώνοντας τις κοσμοθεωρίες τους. Και οι δύο χαρακτήρες όμως, δεν καταφέρνουν να αντέξουν την ευκολία και την αφέλεια με την οποία τους διαχειρίζεται στο κείμενό του ο Hoffman, με τη μεν κόμισσα να μετατρέπεται σταδιακά και σταθερά σε περιοδεία επιδείξεων υστερίας και θεατρινισμού, τον δε σοφό να μειώνεται σε απλό διακοσμητικό γεροξεκούτη, με ρόλο εντελώς παθητικό και υποβοηθητικό, σ’ ένα σενάριο που δεν βρίσκει στο χαρακτήρα του McAvoy το ενδιαφέρον και την αξιοπιστία που χρειάζεται για αφηγητή και αδικεί περισσότερο ίσως απ’ όλους τους ερμηνευτές που πειθήνια υπομένουν το μαρτύριό τους, τον Paul Giamatti, δίνοντάς του ρόλο απ’ τα βιβλία των κλισέ. Κι αν η ταινία διατηρεί μια δροσιά κουλέρ λοκάλ και κουλαμάρας ως τη μέση της που αρχίζει η επαναληπτικότητα, ο στόχος χάνεται τελείως όταν περνά στην τρίτη πράξη, την υποτίθεται και πιο δραματική, αλλά δεν είναι στ’ αλήθεια τίποτα άλλο, από φουλ χασμουρηστική.
Δες/Κρύψε τις αίθουσες που ανοίγει
*Το πρόγραμμα αναδημοσιεύεται από το Αθηνόραμα και ισχύει για την πρώτη βδομάδα προβολής
ΘΗΣΕΙΟ - ΠΛΑΚΑ
CINE PARIS
Κυδαθηναίων 22, Πλάκα, 210-3222071, 210-3248057.
Πέμ.-Τετ.: 20.45/ 23.10
ΨΥΧΙΚΟ -ΦΙΛΟΘΕΗ
CINE ΦΙΛΟΘΕΗ
Πλ. Δροσοπούλου, Φιλοθέη, 210-6833398.
Πέμ.-Τετ.: 20.50/ 23.00
ΑΓ. ΣΤΕΦΑΝΟΣ-ΔΡΟΣΙΑ
ΑΛΙΚΗ
Πλατεία Δροσιάς, 210-6229645, 2102234226.
Πέμ.-Τετ.: 20.50/ 23.00
ΦΙΞ - Ν. ΣΜΥΡΝΗ - Π.ΦΑΛΗΡΟ
ΦΙΛΙΠ
Ελ. Βενιζέλου 40, Ν. Σμύρνη,, 210-9332766.
Πέμ.-Τετ.: 21.00/ 23.15
ΣΑΡΩΝΙΔΑ
ΚΟΡΑΛΙ CINEMAX
Αφροδίτης & Ιθάκης, Σαρωνίδα, 22910-54097.
Πέμ.-Τρ.: 20.50/ 23.00, Τετ. 23.00
Also on Movies for the Masses: The Last Station (2009): Οσκαρικό trailer
L' Immortel (2010): Richard Berry interview
Movies for the Masses | interviews | Richard Berry
Έμαθε τι θέλει να κάνει στη ζωή του, όταν ήταν οκτώ ετών κι έβλεπε τον James Cagney να προσπαθεί να πάρει πίσω μια βαλίτσα με λεφτά απ΄τα χέρια του Humphrey Bogart στο Angels with Dirty Faces (1938) κι αν και του πήρε λίγα χρόνια να καταλάβει τη διαφορά του ηθοποιού από το ρόλο και να ερμηνεύσει τον τρόμο που έβλεπε στο πρόσωπο του πατέρα του όταν έδειχνε την αφίσα για να του πει τι θέλει να γίνει όταν μεγαλώσει, ο Richard Berry κατάφερε να γίνει ένας απ’ τους πιο αναγνωρίσιμους καρατερίστες του γαλλικού νουάρ των ‘80s, με σχεδόν μια κατοστάρα τίτλους στο βιογραφικό του πια. Πίσω από την κάμερα, πέρασε μόλις στις αρχές της τελευταίας δεκαετίας, και ξεκίνησε με τι άλλο από κωμωδίες, προσπαθώντας θαρρείς να απεμπλακεί απ’ το είδος των ταινιών που τον άνδρωσαν και το πρότυπο μέσα στο οποίο είχε εγκλωβιστεί. Όπως όμως λέει κι ο ίδιος στη συνέντευξη που μας είχε παραχωρήσει πριν μερικούς μήνες, στα πλαίσια του 11ου Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου, όλοι μας κουβαλάμε το βάρος της ιστορίας μας κι ο ίδιος δεν είναι παρά το φρούτο της κουλτούρας του.
Πιο γνωστό έξω απ’ τη Γαλλία ως 22 Σφαίρες, απ’ τις ισάριθμες σφαίρες που βάζουν μπρος την πλοκή, το L’ Immortel είναι η δεύτερη απόπειρα του Berry να δοκιμαστεί με το θρίλερ (μετά το αμνησιακό La Boîte Noire (2005)), είναι όμως η πρώτη του επιστροφή σε πλοκή αστυνομικού. Για να τη στήσει, βασίστηκε στην αληθινή ιστορία του Jacky “Le Mat” Imbert, του «Τελευταίου Νονού» της Μασσαλίας, ενός μαφιόζου που υπήρξε απ’ τους πλέον διαβόητους της γενικότερης νοτίου Γαλλίας στη δεκαετία του ’60 κι ο οποίος κατέληξε να μοιράζεται όλον τον υπόκοσμο της παραθαλάσσιας κωμόπολης και των προαστίων της, με τη συμμορία του καλού του συναδέλφου, Tany Zampa, αφού μαζί φρόντισαν να εξοντώσουν τον ανταγωνισμό. Ενθουσιασμένος μ’ αυτήν την τελευταία τακτική, ο Zampa προσπάθησε να την εφαρμόσει και στον Imbert, αδειάζοντας πάνω του ένα μάτσο περίστροφα. Ο Imbert όμως επέζησε, και παρ’ ότι έγινε σουρωτήρι, όταν βγήκε πάλι στους δρόμους, προφανώς κουρασμένος πια απ’ την έξαλλη ζωή, ήρθε σε ανακωχή με τον παλιόφιλό του. Αυτό τουλάχιστον λέει η επίσημη εκδοχή, κι όχι αυτή του Richard Berry, που εξηγεί στη συνέντευξη ότι η πεισματική άρνηση του Imbert να μπει σε οποιουδήποτε είδους λεπτομέρεια για την ιστορία του, ανάγκασε τον σκηνοθέτη να βγάλει από το μυαλό του όλο το υπόβαθρο των περιστατικών που οδήγησαν τον ήρωά του στο να μάθει να χειρίζεται περίστροφο με το αριστερό του χέρι, να προσθέσει μια ακόρεστη δίψα για αίμα και εκδίκηση στην τρίτη πράξη της περιπέτειάς του, και να βρει μόνος του το χώρο για να αφήσει να ανθίσει η αγάπη για την οικογένεια και η ανάγκη για ηρεμία, που έκαναν τον άνθρωπο που σκότωνε για πλάκα, να προτιμά να ζει ψήνοντας ρέγκες στη θράκα.
Μαζί με την επιστροφή του Berry στο noir, το L’ Immortel σημειώνει και την επιστροφή του Jean Reno σε ρόλο σκληροτράχηλου, ρόλο τον οποίο ο Berry έγραψε με αποκλειστικά τον Reno στο νου του, όπως έγραψε και αποκλειστικά για την κόρη του, το ρόλο της κόρης του Reno, σε ένα cast που αποτελείται σε μεγάλο βαθμό από ηθοποιούς της ευρύτερης περιοχής της Μασσαλίας (κι αν ξέρεις λίγα Γαλλικά, πιθανότατα θα μπορέσεις να εντοπίσεις τη διαφορά στις προφορές), για μια ταινία που άνοιξε στην τρίτη θέση των γαλλικών ταμείων την εβδομάδα που την πρώτη έπαιρνε το Alice in Wonderland (2010) (και τη δεύτερη καπάρωνε το L’ Arnacoeur (2010)) και την οποία θα βρίσκεις στις ελληνικές αίθουσες από αύριο.
Πιο γνωστό έξω απ’ τη Γαλλία ως 22 Σφαίρες, απ’ τις ισάριθμες σφαίρες που βάζουν μπρος την πλοκή, το L’ Immortel είναι η δεύτερη απόπειρα του Berry να δοκιμαστεί με το θρίλερ (μετά το αμνησιακό La Boîte Noire (2005)), είναι όμως η πρώτη του επιστροφή σε πλοκή αστυνομικού. Για να τη στήσει, βασίστηκε στην αληθινή ιστορία του Jacky “Le Mat” Imbert, του «Τελευταίου Νονού» της Μασσαλίας, ενός μαφιόζου που υπήρξε απ’ τους πλέον διαβόητους της γενικότερης νοτίου Γαλλίας στη δεκαετία του ’60 κι ο οποίος κατέληξε να μοιράζεται όλον τον υπόκοσμο της παραθαλάσσιας κωμόπολης και των προαστίων της, με τη συμμορία του καλού του συναδέλφου, Tany Zampa, αφού μαζί φρόντισαν να εξοντώσουν τον ανταγωνισμό. Ενθουσιασμένος μ’ αυτήν την τελευταία τακτική, ο Zampa προσπάθησε να την εφαρμόσει και στον Imbert, αδειάζοντας πάνω του ένα μάτσο περίστροφα. Ο Imbert όμως επέζησε, και παρ’ ότι έγινε σουρωτήρι, όταν βγήκε πάλι στους δρόμους, προφανώς κουρασμένος πια απ’ την έξαλλη ζωή, ήρθε σε ανακωχή με τον παλιόφιλό του. Αυτό τουλάχιστον λέει η επίσημη εκδοχή, κι όχι αυτή του Richard Berry, που εξηγεί στη συνέντευξη ότι η πεισματική άρνηση του Imbert να μπει σε οποιουδήποτε είδους λεπτομέρεια για την ιστορία του, ανάγκασε τον σκηνοθέτη να βγάλει από το μυαλό του όλο το υπόβαθρο των περιστατικών που οδήγησαν τον ήρωά του στο να μάθει να χειρίζεται περίστροφο με το αριστερό του χέρι, να προσθέσει μια ακόρεστη δίψα για αίμα και εκδίκηση στην τρίτη πράξη της περιπέτειάς του, και να βρει μόνος του το χώρο για να αφήσει να ανθίσει η αγάπη για την οικογένεια και η ανάγκη για ηρεμία, που έκαναν τον άνθρωπο που σκότωνε για πλάκα, να προτιμά να ζει ψήνοντας ρέγκες στη θράκα.
Μαζί με την επιστροφή του Berry στο noir, το L’ Immortel σημειώνει και την επιστροφή του Jean Reno σε ρόλο σκληροτράχηλου, ρόλο τον οποίο ο Berry έγραψε με αποκλειστικά τον Reno στο νου του, όπως έγραψε και αποκλειστικά για την κόρη του, το ρόλο της κόρης του Reno, σε ένα cast που αποτελείται σε μεγάλο βαθμό από ηθοποιούς της ευρύτερης περιοχής της Μασσαλίας (κι αν ξέρεις λίγα Γαλλικά, πιθανότατα θα μπορέσεις να εντοπίσεις τη διαφορά στις προφορές), για μια ταινία που άνοιξε στην τρίτη θέση των γαλλικών ταμείων την εβδομάδα που την πρώτη έπαιρνε το Alice in Wonderland (2010) (και τη δεύτερη καπάρωνε το L’ Arnacoeur (2010)) και την οποία θα βρίσκεις στις ελληνικές αίθουσες από αύριο.
Previously on Movies for the Masses: Gainsbourg (Vie héroïque) (2010): Joann Sfar interview
Notre Jour Viendra (2010): Redheads trailer
Notre Jour Viendra - Trailer
Buzz boy του γαλλικού σινεμά εδώ και καναδυό χρόνια, όπως λέει και ο Todd στο Twitch, o Romain Gavras περνάει το Σεπτέμβρη από τα videoclip στη μυθοπλασία με το Notre Jour Viendra / Redheads (2010), και από τη προηγούμενη βδομάδα το σχετικό trailer φωτίζει (ή προσπαθεί τουλάχιστο) την ιστορία απροσάρμοστων που τα γράφουν όλα και ταξιδεύουν στη γη των κοκκινοτρίχιδων, την Ιρλανδία. Ο μικρός Γαβράς δεν αποφεύγει βέβαια τις συγκρίσεις με το μεγάλο πατέρα του, περισσότερες όσο τον παίρνει χαμπάρι μεγαλύτερο κοινό, αλλά η υπογραφή του μπαίνει κάπου ανάμεσα σε αυτή των Antonioni και Noé όπως βλέπεις και όπως είχε ειδικά προαναγγείλει το video για το Born Free της MIA (το οποίο δεν είπαν και λίγοι viral marketing για τη Μέρα που θα 'ρθει, μιας και κυκλοφόρησε μερικές βδομάδες νωρίτερα από το σχετικό teaser). Τα ξεθωριασμένα χρώματα με αυξημένο contrast σε "καθαρό" DV, η βία και το βιομηχανικό περιθώριο σα καθαρότερο σχόλιο στο άσκοπο των πραγμάτων, είναι όμως εξαρχής μέρος της δουλειάς του Γαβρά, από το I Believe μέχρι το Stress. Και από την εποχή ακόμα του (απαγορευμένου όσο και το Born Free) κομματιού των Jus†ice, οι δημιουργικές παρωδίες το αμφισβητούσαν.
(συνεχίζεται)
(συνεχίζεται)
Previously on Movies for the Masses: Sucker Punch (2011): Comic-Con teaser
Sucker Punch (2011): Comic-Con teaser
Σε glorious snyderovision, το trailer του Sucker Punch (2011), της πρώτης πρωτότυπης δουλειάς του Zack Snyder, κυκλοφορεί από τα ξημερώματα στο δίχτυο, ακολουθώντας τη προβολή του το σαββατοκύριακο, που αλλού, στη Comicon.
Η πρωτοτυπία είναι βέβαια σχετική, ο σκηνοθέτης των 300ων (2007) αράδιαζε εμπνεύσεις και αναφορές για αρκετή ώρα στο San Diego, για ότι έχει συνοψίσει εδώ και πολλά χρόνια σαν "Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων με πολυβόλα". Ήδη γνωστό είναι και ότι ο Snyder είχε παγώσει το project για να αναλάβει τους Watchmen (2009), των οποίων η επιτυχία (σύμφωνα με το studio τουλάχιστο) έπεισε τη Warner να το διανείμει, σε παραγωγή του σκηνοθέτη. Σε ότι μπορείς να δεις να βγαίνει τώρα, πέρα από το υπερστιλιζάρισμα που από μόνο του δεν είναι βέβαια κακό, ο Snyder φαίνεται να έχει δώσει και διαφορετική ταυτότητα σε κάθε επίπεδο, να υπογράφει το καθένα ξεχωριστά, με αποτέλεσμα ή να εκσπερματώνεις από τη συρραφή μεταχειρισμένων πορνοεικόνων ή να σε πιάνει ναυτία. Κάπου ανάμεσα, κάποια πλάνα είναι πραγματικά εντυπωσιακά (αν και τα καινότερα όλο και σε κάποιον θυμίζουν κάτι), τα εφέ πιθανά δεν έχουν ολοκληρωθεί (τα γυρίσματα τελείωσαν το Γενάρη, η έξοδος πάει κλασικά για Μάρτη), το μοντάζ πιθανά να λειτουργεί περισσότερο με υπόκρουση το Zeppelin-ικό When the Levee Breaks που ήταν βέβαια πολύ ακριβό για εκπομπή σε όλο τον πλανήτη (και ακούστηκε μόνο στο σχετικό πάνελ στο Hall H). Τη ψηφιακή κίνηση έχει αναλάβει η Animal Logic που υπογράφει και το Legend of the Guardians (2010), και προβάλλοντας αυτή ακριβώς τη δουλειά σα μέτρο σύγκρισης ο Snyder αντιστάθηκε στην ιδέα να ρίξει και τρισδιαστατοποίηση στο χωνευτήρι του.
Η πρωτοτυπία είναι βέβαια σχετική, ο σκηνοθέτης των 300ων (2007) αράδιαζε εμπνεύσεις και αναφορές για αρκετή ώρα στο San Diego, για ότι έχει συνοψίσει εδώ και πολλά χρόνια σαν "Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων με πολυβόλα". Ήδη γνωστό είναι και ότι ο Snyder είχε παγώσει το project για να αναλάβει τους Watchmen (2009), των οποίων η επιτυχία (σύμφωνα με το studio τουλάχιστο) έπεισε τη Warner να το διανείμει, σε παραγωγή του σκηνοθέτη. Σε ότι μπορείς να δεις να βγαίνει τώρα, πέρα από το υπερστιλιζάρισμα που από μόνο του δεν είναι βέβαια κακό, ο Snyder φαίνεται να έχει δώσει και διαφορετική ταυτότητα σε κάθε επίπεδο, να υπογράφει το καθένα ξεχωριστά, με αποτέλεσμα ή να εκσπερματώνεις από τη συρραφή μεταχειρισμένων πορνοεικόνων ή να σε πιάνει ναυτία. Κάπου ανάμεσα, κάποια πλάνα είναι πραγματικά εντυπωσιακά (αν και τα καινότερα όλο και σε κάποιον θυμίζουν κάτι), τα εφέ πιθανά δεν έχουν ολοκληρωθεί (τα γυρίσματα τελείωσαν το Γενάρη, η έξοδος πάει κλασικά για Μάρτη), το μοντάζ πιθανά να λειτουργεί περισσότερο με υπόκρουση το Zeppelin-ικό When the Levee Breaks που ήταν βέβαια πολύ ακριβό για εκπομπή σε όλο τον πλανήτη (και ακούστηκε μόνο στο σχετικό πάνελ στο Hall H). Τη ψηφιακή κίνηση έχει αναλάβει η Animal Logic που υπογράφει και το Legend of the Guardians (2010), και προβάλλοντας αυτή ακριβώς τη δουλειά σα μέτρο σύγκρισης ο Snyder αντιστάθηκε στην ιδέα να ρίξει και τρισδιαστατοποίηση στο χωνευτήρι του.
Previously on Movies for the Masses: Μέσα στο Δάσος (2010): Τολμηρό trailer
Μέσα στο Δάσος (2010): Τολμηρό trailer
Μέσα στο Δάσος - Trailer
Τα διεθνή φεστιβάλ φαίνεται να έχουν μια ιδιαίτερη θέση στην καρδιά τους (και στα προγράμματά τους) για ελληνικές ταινίες που δεν φοβούνται να δείξουν το πουλί πλήρες εύρος των χαρισμάτων των πρωταγωνιστών τους κι άλλη μια απόδειξη είναι το Μέσα στο Δάσος (2010), του Άγγελου Φραντζή, που έχει τον τελευταίο καιρό σημειώσει μια ασταμάτητη, αν και μάλλον σιωπηρή, πορεία σε κινηματογραφικές συγκεντρώσεις της αλλοδαπής. Την ταινία παύλα art-project του σκηνοθέτη του Ονείρου του Σκύλου (2005) [1], θα την θυμάσαι στα ραντάρ των Μαζών από πρόπερσι, που ήταν ακόμα στις ετοιμασίες, ενώ η απουσία της απ’ το περασμένο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, ήταν απ’ αυτές που αισθανθήκαμε περισσότερο, όμως η γενικότερη αναμπουμπούλα της περιόδου, προφανώς έδωσε στον Φραντζή περιθώριο να δουλέψει περισσότερο αυτό το περίεργο δια-τεχνικό πείραμα που είχε στο μυαλό του και έκανε εικόνα, χρησιμοποιώντας αποκλειστικά τις δυνατότητες καταγραφής που του παρείχαν «μια ψηφιακή φωτογραφική μηχανή αξίας 190 ευρώ, (με το video της οποίας γυρίστηκε όλη η ταινία), ένας ηχητικός εγγραφέας και ένα laptop», όπως γράφει ο ίδιος στο σημείωμά του.
Ένα ερωτικό θρίλερ αυτοανακάλυψης, ας το πούμε, γυρισμένο σε απόσταση αναπνοής, για δυο αγόρια κι ένα κορίτσι, που προσπαθούν χαμένοι μέσα στο έντονο περιβάλλον του τίτλου, να επαναπροσδιορίσουν έννοιες όπως ο ερωτισμός, η ύπαρξη, ο χώρος, ο άλλος, ο εαυτός, το Μέσα στο Δάσος ξεκίνησε ως ένα πείραμα του Φραντζή, που εξελίχθηκε στο μυαλό του σε κάτι πολύ πιο φιλόδοξο απ’ το να δοκιμάσει τα όρια της τεχνικής στην κινηματογραφική τέχνη. Το project μεταφράστηκε σε μια απ’ τις πιο πετυχημένες παραστάσεις του Φεστιβάλ Αθηνών το καλοκαίρι του 2009, ενώ το κινηματογραφικό του δέσιμο, έκανε την παγκόσμια πρώτη του στο Διεθνές Φεστιβάλ του Ρότερνταμ τον περασμένο Μάρτη, συνεχίζοντας τον Απρίλη στο Hong Kong, που ενέπνευσε τον σκηνοθέτη να γυρίσει κι ένα σχετικό φιλμάκι. Στα τέλη του Ιούνη, η ταινία διαγωνίσθηκε πλάι στον φρέσκο νικητή των φετινών Κανών, για τον τίτλο της Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας στο Φεστιβάλ του Μονάχου (βραβείο που κέρδισε ο Bong Joon-ho με το Mother (2009), που είχε χάσει απ’ τον Κυνόδοντα (2009) στο Un Certain Regard των περσινών Κανών), ενώ σήμερα και αύριο η ταινία θα προβληθεί και στο διεθνές φεστιβάλ του Wroclaw της Πολωνίας. Οπότε, με καλό timing και για διαδικτυακό μοστράρισμα, ο ταχυδρόμος έφερε στις Μάσες το trailer που είχε κάνει μερικές πρώτες βόλτες στο υπερπλήρες blog της ταινίας, ώσπου να του κόψει τη φιλοξενία το youtube, λόγω της κυριολεκτικής μαλακίας που βλέπεις στα καρέ του. Την ολοκλήρωση της οποίας, μαζί με όλη την υπόλοιπη μυστικιστικά ιντριγκαδόρικη ταινία, θα μπορέσεις να δεις από κοντά, σε μερικές βδομάδες που θα γίνουν και τα ελληνικά αποκαλυπτήρια, ξεκινώντας από τις ερχόμενες Νύχτες Πρεμιέρας και συνεχίζοντας με κανονική διανομή στις 30 Σεπτεμβρίου, με το επικοινωνιακό σπονσοράρισμα, φυσικά, του Movies for the Masses.
Ένα ερωτικό θρίλερ αυτοανακάλυψης, ας το πούμε, γυρισμένο σε απόσταση αναπνοής, για δυο αγόρια κι ένα κορίτσι, που προσπαθούν χαμένοι μέσα στο έντονο περιβάλλον του τίτλου, να επαναπροσδιορίσουν έννοιες όπως ο ερωτισμός, η ύπαρξη, ο χώρος, ο άλλος, ο εαυτός, το Μέσα στο Δάσος ξεκίνησε ως ένα πείραμα του Φραντζή, που εξελίχθηκε στο μυαλό του σε κάτι πολύ πιο φιλόδοξο απ’ το να δοκιμάσει τα όρια της τεχνικής στην κινηματογραφική τέχνη. Το project μεταφράστηκε σε μια απ’ τις πιο πετυχημένες παραστάσεις του Φεστιβάλ Αθηνών το καλοκαίρι του 2009, ενώ το κινηματογραφικό του δέσιμο, έκανε την παγκόσμια πρώτη του στο Διεθνές Φεστιβάλ του Ρότερνταμ τον περασμένο Μάρτη, συνεχίζοντας τον Απρίλη στο Hong Kong, που ενέπνευσε τον σκηνοθέτη να γυρίσει κι ένα σχετικό φιλμάκι. Στα τέλη του Ιούνη, η ταινία διαγωνίσθηκε πλάι στον φρέσκο νικητή των φετινών Κανών, για τον τίτλο της Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας στο Φεστιβάλ του Μονάχου (βραβείο που κέρδισε ο Bong Joon-ho με το Mother (2009), που είχε χάσει απ’ τον Κυνόδοντα (2009) στο Un Certain Regard των περσινών Κανών), ενώ σήμερα και αύριο η ταινία θα προβληθεί και στο διεθνές φεστιβάλ του Wroclaw της Πολωνίας. Οπότε, με καλό timing και για διαδικτυακό μοστράρισμα, ο ταχυδρόμος έφερε στις Μάσες το trailer που είχε κάνει μερικές πρώτες βόλτες στο υπερπλήρες blog της ταινίας, ώσπου να του κόψει τη φιλοξενία το youtube, λόγω της κυριολεκτικής μαλακίας που βλέπεις στα καρέ του. Την ολοκλήρωση της οποίας, μαζί με όλη την υπόλοιπη μυστικιστικά ιντριγκαδόρικη ταινία, θα μπορέσεις να δεις από κοντά, σε μερικές βδομάδες που θα γίνουν και τα ελληνικά αποκαλυπτήρια, ξεκινώντας από τις ερχόμενες Νύχτες Πρεμιέρας και συνεχίζοντας με κανονική διανομή στις 30 Σεπτεμβρίου, με το επικοινωνιακό σπονσοράρισμα, φυσικά, του Movies for the Masses.
Previously on Movies for the Masses: Let Me In (2010): Redband Comic-Con trailer
Let Me In (2010): Redband Comic-Con trailer
Let Me In - Redband Comic-Con Trailer
Το remake του Låt den Rätte Komma In (2008) είχε κρατήσει χρόνο προβολής στο Hall H το σαββατοκύριακο, και από τα ξημερώματα έχει και trailer, κομμένο από την αμερικάνικη διανομή του, να προβάλλεται στο Facebook, πρασινο- ή κοκκινοκόρδελο ανάλογα με την ηλικία σου.
Η διανομή του Let Me In (2010) δεν είναι ακριβώς αταλάντευτη, τα δικαιώματα είχε η Overture, ακόμα μια από τις ανεξάρτητες που χτύπησε η κρίση των τελευταίων χρόνων, η οποία απορροφήθηκε από τη Relativity σχεδόν πριν προλάβουν να εμφανιστούν οι αναφορές ότι έψαχνε (η Overture) για συνεταίρους στη προώθηση των ταινιών της. Και αυτό είναι μάλλον το σημαντικότερο που μπορείς να πεις για μια παραγωγή που σίγουρα έχει μόνο εμπορικό λόγο ύπαρξης, από την ώρα που η Hammer είχε αγοράσει τα δικαιώματα για remake στο προπέρσινο Tribeca, πριν καν το πρωτότυπο βγει σε καμιά αίθουσα. Τα επιχειρήματα ένθεν και ένθεν είναι σχετικά αλλοπρόσαλλα, η αναδημιουργία της ταινίας (και η μη δημιουργία νέας, βασισμένης στο βιβλίο του John Ajvide Lindqvist) εξόργισε όλο το σχετικό κόσμο, αλλά ο σχετικός κόσμος θα εξοργίζονταν έτσι κι αλλιώς, και όλο το πανηγύρι επικεντρώνεται στη προσπάθεια της παραγωγής να πείσει πως είναι.. καλλιτεχνικά ξεπουλημένη. Πράγμα στο οποίο φαίνεται να πετυχαίνει, με την έμφαση στο φαίνεσθαι, το σενάριο (τουλάχιστο στα πρώτα drafts του) είναι κυριολεκτική αντιγραφή με πρόσθετα κάποια εφετζίδικα (και πολύ πιθανά ακριβά για τους Σουηδούς) κομμάτια της νουβέλας, τα πλάνα φαίνονται εξίσου πανομοιότυπα αλλά παίζουν φυσικά πιο κοντά σε αισθητική τυπικής χοροριάς. Και στις λεπτομέρειες είναι βέβαια η διαφορά, στον τρόπο με τον οποίο το νέο σενάριο μετατρέπει κάθε σκηνή ώστε να προοιωνίζεται κακά (και να μη βγάζει νόημα), τρόπο εξωφρενικό που τον αισθάνεσαι στο στομάχι σου και στα trailer, χωρίς να χρειάζεσαι το μαύρισμα της οθόνης ανά μισό δευτερόλεπτο.
Η διανομή του Let Me In (2010) δεν είναι ακριβώς αταλάντευτη, τα δικαιώματα είχε η Overture, ακόμα μια από τις ανεξάρτητες που χτύπησε η κρίση των τελευταίων χρόνων, η οποία απορροφήθηκε από τη Relativity σχεδόν πριν προλάβουν να εμφανιστούν οι αναφορές ότι έψαχνε (η Overture) για συνεταίρους στη προώθηση των ταινιών της. Και αυτό είναι μάλλον το σημαντικότερο που μπορείς να πεις για μια παραγωγή που σίγουρα έχει μόνο εμπορικό λόγο ύπαρξης, από την ώρα που η Hammer είχε αγοράσει τα δικαιώματα για remake στο προπέρσινο Tribeca, πριν καν το πρωτότυπο βγει σε καμιά αίθουσα. Τα επιχειρήματα ένθεν και ένθεν είναι σχετικά αλλοπρόσαλλα, η αναδημιουργία της ταινίας (και η μη δημιουργία νέας, βασισμένης στο βιβλίο του John Ajvide Lindqvist) εξόργισε όλο το σχετικό κόσμο, αλλά ο σχετικός κόσμος θα εξοργίζονταν έτσι κι αλλιώς, και όλο το πανηγύρι επικεντρώνεται στη προσπάθεια της παραγωγής να πείσει πως είναι.. καλλιτεχνικά ξεπουλημένη. Πράγμα στο οποίο φαίνεται να πετυχαίνει, με την έμφαση στο φαίνεσθαι, το σενάριο (τουλάχιστο στα πρώτα drafts του) είναι κυριολεκτική αντιγραφή με πρόσθετα κάποια εφετζίδικα (και πολύ πιθανά ακριβά για τους Σουηδούς) κομμάτια της νουβέλας, τα πλάνα φαίνονται εξίσου πανομοιότυπα αλλά παίζουν φυσικά πιο κοντά σε αισθητική τυπικής χοροριάς. Και στις λεπτομέρειες είναι βέβαια η διαφορά, στον τρόπο με τον οποίο το νέο σενάριο μετατρέπει κάθε σκηνή ώστε να προοιωνίζεται κακά (και να μη βγάζει νόημα), τρόπο εξωφρενικό που τον αισθάνεσαι στο στομάχι σου και στα trailer, χωρίς να χρειάζεσαι το μαύρισμα της οθόνης ανά μισό δευτερόλεπτο.
Previously on Movies for the Masses: Drive Angry 3D (2011): Comic-Con teaser
Drive Angry 3D (2011): Comic-Con teaser
Τίτλο ελαχιστότερου ενδιαφέροντος στη φετινή Comicon διεκδικεί με αξιώσεις η καινούρια καλτιά του Nicolas Cage για λογαριασμό της Millenium, το panel του Drive Angry 3D (2011) στο San Diego είχε λιγότερο κόσμο κι από κοντσέρτο του Alexandre Desplat στη Θεσσαλονίκη, παρολαυτά δύσκολα βάζεις το φιλμ στα χωρίς λόγο ύπαρξης ή επισκέψεων σε τεράστια κομικοσυνέδρια, όπως φαίνεται και στο σύντομο teaser που έβγαλε στη συνέχεια στον αέρα το Bloody Disgusting.
Todd Farmer στο σενάριο και Patrick Lussier στη σκηνοθεσία, σίγουρα κάτι κάνανε στο My Bloody Valentine 3D (2009) νωρίτερα. Τη χρησιμότητα του ότι κάνανε τη καθορίζεις βέβαια με λιγότερη σιγουριά, το φιλμ ήταν σταθμός στην νέα ξαναεπανεμφάνιση του S3D, ξεδιάντροπα πηγμένο στη πραγματική διάσταση της σχετικής "τεχνολογίας" (στα πράγματα που πετάγονται στη μούρη σου, δηλαδή), τεχνολογία την οποία έβαλε σχετικά άψογα στον 21ο αιώνα, με ψηφιακή αισθητική στην εικόνα αλλά 70s νοοτροπία στο μοντάζ, πιο χαρακτηριστικά στην ατελείωτη τσίτσιδη περιπλάνηση της Betsy Rue που από μόνη της έκανε.. ενημερωμένη ενημέρωση σε κλασικά επιτεύγματα. Το Drive Angry επιστρέφει στα 70s πιο ολοκληρωτικά όπως βλέπεις, σε στιλ Tarantino στο Death Proof (2007), χωρίς CGI στα αυτοκίνητα όπως τόνισε ο Lussier στη Comicon, και με αρκετή σκέψη στην ιστορία (αναγκαστικά, για να ξεπεραστεί ο περιορισμένος προϋπολογισμός) όπως είχε γράψει νωρίτερα ο Farmer στο blog του. Από τις αρχές της χρονιάς και από ακόμα νωρίτερα, το pitch του παραγωγού είναι για "υπερ-pulp, ματοβαμμένο, heavy, heavy, κυνηγητό αυτοκινήτων", για φαν του Two-Lane Blacktop (1971) και του Vanishing Point (1971), αλλά άμα έμπαινες στον (αρκετό) κόπο να διαβάσεις και τη πλήρη σύνοψη της ιστορίας (ή το απίθανο σενάριο), έβλεπες ότι αφήνει κυριολεκτικά ανοιχτό το δρόμο για τη κόλαση, για να ξεπηδήσει ο William Fichtner σα.. Λογιστής, σα δαίμονας που κυνηγάει τον Cage όσο αυτός κυνηγάει τους σατανιστές που σκότωσαν τη κόρη του και ετοιμάζονται να θυσιάσουν την εγγονή του.
Todd Farmer στο σενάριο και Patrick Lussier στη σκηνοθεσία, σίγουρα κάτι κάνανε στο My Bloody Valentine 3D (2009) νωρίτερα. Τη χρησιμότητα του ότι κάνανε τη καθορίζεις βέβαια με λιγότερη σιγουριά, το φιλμ ήταν σταθμός στην νέα ξαναεπανεμφάνιση του S3D, ξεδιάντροπα πηγμένο στη πραγματική διάσταση της σχετικής "τεχνολογίας" (στα πράγματα που πετάγονται στη μούρη σου, δηλαδή), τεχνολογία την οποία έβαλε σχετικά άψογα στον 21ο αιώνα, με ψηφιακή αισθητική στην εικόνα αλλά 70s νοοτροπία στο μοντάζ, πιο χαρακτηριστικά στην ατελείωτη τσίτσιδη περιπλάνηση της Betsy Rue που από μόνη της έκανε.. ενημερωμένη ενημέρωση σε κλασικά επιτεύγματα. Το Drive Angry επιστρέφει στα 70s πιο ολοκληρωτικά όπως βλέπεις, σε στιλ Tarantino στο Death Proof (2007), χωρίς CGI στα αυτοκίνητα όπως τόνισε ο Lussier στη Comicon, και με αρκετή σκέψη στην ιστορία (αναγκαστικά, για να ξεπεραστεί ο περιορισμένος προϋπολογισμός) όπως είχε γράψει νωρίτερα ο Farmer στο blog του. Από τις αρχές της χρονιάς και από ακόμα νωρίτερα, το pitch του παραγωγού είναι για "υπερ-pulp, ματοβαμμένο, heavy, heavy, κυνηγητό αυτοκινήτων", για φαν του Two-Lane Blacktop (1971) και του Vanishing Point (1971), αλλά άμα έμπαινες στον (αρκετό) κόπο να διαβάσεις και τη πλήρη σύνοψη της ιστορίας (ή το απίθανο σενάριο), έβλεπες ότι αφήνει κυριολεκτικά ανοιχτό το δρόμο για τη κόλαση, για να ξεπηδήσει ο William Fichtner σα.. Λογιστής, σα δαίμονας που κυνηγάει τον Cage όσο αυτός κυνηγάει τους σατανιστές που σκότωσαν τη κόρη του και ετοιμάζονται να θυσιάσουν την εγγονή του.
Previously on Movies for the Masses: Megamind (2010): Comic-Con extended trailer
Megamind (2010): Comic-Con extended trailer
Megamind - Comic-Con Extended Trailer
To πιο totally awesome panel στη φετινή Comicon φαίνεται να ήταν μέχρι τώρα αυτό του Megamind (2010), και όχι μόνο γιατί οι σχετικές λεξούλες είναι πιπίλα στη προώθηση της Dreamworks, όπως μπορείς να συμπεράνεις από το 4λεπτο trailer που προβλήθηκε τη Πέμπτη στο San Diego Convention Center και εμφανίστηκε online μια μέρα μετά. Αυτή η αίσθηση ότι όλη η ταινία αποτελείται από κύρια γενικά πλάνα, με κάμερα που κάνει γύρους και παίζει με το βάθος εστίασης αποκλειστικά για S3D προβολές, όλο αυτό το στήσιμο που φωνάζει δες με σε μεγάλη οθόνη με σκούρα ματογυάλια, παραμένει βέβαια χωρίς πολύ αμφισβήτηση, όμως δε μπορείς να έχεις και πολλές αμφιβολίες πια ότι έπεσε μεγάλη μελέτη σε κλασικά υπερηρωϊκά κόμικ και καρτούν, και το όλο στιλ είναι ακριβώς στο κεφάλι, όπως φαίνεται καθαρότερα στην εισαγωγή που σε υποδέχεται στην επίσημη σελίδα της παραγωγής. Στο Hall H, o Will Ferrell υποδέχτηκε τους geeks με στολή εργασίας, βαμμένος μπλε και με μια μεγάλη γυαλιστερή μπάλα για καπέλο, ενώ ο Brad Pitt εμφανίστηκε σε χαρτόνι να τον πηγαινοφέρνει το υπόλοιπο καστ (παρόλο που η γυναίκα του ήταν εκεί, μπας και καταφέρει να πείσει κανέναν καθυστερημένο να πάει να δει το Salt (2010)), πράγματα που δείχνουν επιπλέον ότι η Dreamworks έχει απόλυτη αίσθηση του τι πουλάει και σε ποιον, παρόλο που η πιο mainstream προώθησή της σμπρώχνει τα ονόματα στη μαρκίζα και ειδικότερα ένα που δε βγάζει το πρώτο τόξο στην αφήγηση. Στις σχετικές δηλώσεις του Tom McGrath, επισημοποιήθηκε και η δημιουργική πρόθεση του παιχνιδιού με τις συμβάσεις, που δεν ήταν και τόσο φανερή στα trailer που προηγήθηκαν αλλά σκάει με εκρηκτική φόρα στο καινούριο, σα το σκελετό του Metro Man, και δικαιολογεί κάπως τη με το αζημίωτο ψιλοεξαπάτηση των υποψήφιων θεατών. Μετά το πρώτο βασικό twist που τώρα πια πάει το 'μαθες αφού ήσουνα περίεργος, ακολουθεί και δεύτερο, αλλά άμα το ξεφούρνιζε ο Jonah Hill θα του πέρναγε βέλος από το κεφάλι ο Jeffrey Katzenberg, λέει.
Previously on Movies for the Masses: TRON: Legacy (2010): Comic-Con trailer
TRON: Legacy (2010): Comic-Con trailer
TRON: Legacy - Comic-Con Trailer 2010
Ακολουθώντας τη λήξη του πιο αναμενόμενου panel στη φετινή μεγαλύτερη κομικοσύναξη του πλανήτη, η Disney έδωσε στη δημοσιότητα σχεδόν όλο το υλικό του, και αναμενόμενα τα δίχτυα γέμισαν από τα ξημερώματα με προγράμματα που μιλάνε για το δεύτερο trailer του Tron Legacy (2010). Ένα trailer που ξεφούσκωσε αλαφρά τις προσδοκίες με τη σχετική προχειρότητά του, με τη πρώτη εικόνα του CLU 2.0 να δίνει την εντύπωση ψηφιακού lifting εποχής προ Beowulf (2007) ακόμα, με τους φρουρούς του να περπατάνε σα κομπάρσοι του Ed Wood (άντε του Roger Corman στη καλύτερη), με τη φουσκωμένη εμφάνιση του Garrett Hedlund να μοιάζει χωρίς λόγο περίσσευμα από το casting του New Moon (2009), με τη μη εμφάνιση του Michael Sheen να αφήνει υποψίες ότι η εμπνευσμένη από τον Ziggy Stardust περσόνα του δε περπάτησε ακριβώς στην εκτίμηση του κοινού, με το score των Daft Punk να επιβεβαιώνει κάπως τη χρησιμότητα των βιβλιοθηκών με μουσική για trailer. Το trailer είναι βέβαια πλοκής και όχι ενθουσιασμού, τον δεύτερο τον ανέλαβε ένα 8λεπτο κλιπάκι που ήταν και το μοναδικό που έπαιξε μόνο για τα μάτια όσων φώναζαν "Disk! War", "Rinz! Ler!", και "Dee! Rez!" στο San Diego για να ηχογραφηθεί ο θόρυβος και να γίνει στη συνέχεια κομμάτι του κόσμου του Flynn στη ταινία. Σύμφωνα με τις αναφορές, το κλιπ συμπίπτει με την άφιξη του γιου του Flynn στο σκοτεινό κόσμο με το νέον φωτισμό, αλλά η διάρκειά του δε μπορείς να πεις ότι ήταν αρκετή για να απαντήσει στο δεύτερο βασικότερο ερώτημα για τη παραγωγή, στο πόσο μπορεί να αντέξεις αυτό το υπερ-στιλιζάρισμα πριν σε πιάσει η βαρεμάρα. Το βασικότερο ερώτημα, το κατά πόσο η ιστορία μπορεί να αντέξει το βάρος των προσμονών, ο Jeff Bridges το άφησε να απαντηθεί το Δεκέμβρη παρά τις σχετικές ερωτήσεις, και καλύτερα μάλλον, αφού είναι ήδη γνωστό πως στην ανθρωπιά του σεναρίου κλήθηκε να βοηθήσει σύσσωμη η Pixar.
Previously on Movies for the Masses: Due Date (2010): Trailer με Hangover
Η Marion Cotillard μπαίνει γυμνή στα όνειρά σου
Το Inception (2010) συνεχίζει να κόβει εισιτήρια με αμείωτο ρυθμό στην Αμερική, και η Marion Cotillard συνεχίζει να μονοπωλεί τα εξώφυλλα των περιοδικών σε όλο το κόσμο, για να μπαίνει στα όνειρά σου, να μαχαιρώνει όποια πιτσιρίκα βρει, και να σου φυτεύει στο υποσυνείδητο την ιδέα να περάσεις μαζί της την αιωνιότητα. Μετά από Vogue, Elle, Harper's Bazaar και λοιπούς καταλόγους φυτεμένης γυναικείας κοσμάρας, η σταρ της σημαντικότερης ταινίας της χρονιάς φόρεσε τους κορσέδες και τα μπεϊμπιντόλ της (και τιποτάλλο) για το Interview Αυγούστου, ώστε να είναι πιο αποτελεσματικό το inception, το να αποφασίσεις υποβοηθούμενα μόνος σου ότι είναι το ομορφότερο πλάσμα στον πλανήτη. Ανάμεσα στις φωτογραφίσεις, η Marion κάνει αυτές τις μέρες και τη πρώτη κυρία της Γαλλίας στα γυρίσματα της επόμενης ταινίας του Woody Allen που δε χάνει ευκαιρία να βάλει πλάσμα μέσα στις, αποσχισμένες από τον πλανήτη Γη εδώ και πολύ καιρό, αλτζχαϊμεριές που κάνει ταινίες κάθε χρόνο. Πριν τα ταξίδια σε κόσμους και κοσμάρες, το πλάσμα δε βρέθηκε στο Kodak Theatre στις αρχές της χρονιάς, αφού οι Weinsteins εκτέλεσαν εν ψυχρώ την υποψηφιότητά της για το Nine (2009) βάζοντάς τη σε κατηγορία Α' ρόλου, αλλά εμφανίστηκε στο Funny or Die να κάνει πλάκα με την εξωτικά κοσμοπολίτικη εικόνα της στην Αμερική, απρόσμενα για όσους αγνοούν ότι ήταν υπεύθυνη για περίπου τα μισά από τα πολλά εκατομμύρια εισιτήρια του Taxi (1998) και του Taxi 2 (2000).
Previously on Movies for the Masses: Τα βυζιά της Kelly Brook παίρνουν εικονικές πόζες
Grown Ups (2010)
Οι Μεγάλοι
Σκηνοθεσία: Dennis Dugan
Σενάριο: Adam Sandler, Fred Wolf
Παίζουν: Adam Sandler, Kevin James, Chris Rock, κ.ά.
Δες/Κρύψε το trailer
Δες/Κρύψε τις αίθουσες που ανοίγει
ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΝΕΑΠΟΛΗ
ΕΛΛΗΝΙΣ CINEMAX
Λ. Κηφισίας 29, Αμπελόκηποι, 210-6464009.
Πέμ.-Τετ.: 21.00/ 23.00
ΨΥΧΙΚΟ -ΦΙΛΟΘΕΗ
CINE ΦΙΛΟΘΕΗ
Πλ. Δροσοπούλου, Φιλοθέη, 210-6833398.
Πέμ.-Τετ.: 21.00/ 23.00
ΧΑΛΑΝΔΡΙ - ΧΟΛΑΡΓΟΣ
ΑΜΙΚΟ
Επιδαύρου & Ανδρούτσου 20, Χαλάνδρι, 210-6815532, 2106826372.
Πέμ.-Τετ.: 21.00/ 23.00
ΑΓ. ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ - ΠΑΠΑΓΟΥ
ΑΜΑΡΥΛΛΙΣ SUZUKI
Αγ. Ιωάννου 2, Αγ. Παρασκευή, 210-6010561, 210-6010497.
Πέμ.-Τετ.: 21.00/ 23.00
ΜΑΡΟΥΣΙ - ΚHΦΙΣΙΑ - ΜΕΛΙΣΣΙΑ
ΜΠΟΜΠΟΝΙΕΡΑ
Παπαδιαμάντη 12, Κηφισιά, 210-8019687.
Πέμ.-Τετ.: 20.50/ 23.00
ODEON KOSMOPOLIS - ΜΑΡΟΥΣΙ
ODEON KOSMOPOLIS ΜΑΡΟΥΣΙ - ΑΙΘΟΥΣΑ 9
Λεωφ.Κηφισίας 73, Αγ.Θωμάς, Μαρούσι (Κόμβος Αττικής Οδού), 8011160000Τηλ. Κρατ. 2106786000..
Πέμ.-Κυρ., Τρ., Τετ.: 18.10/ 20.40/ 23.00
ODEON KOSMOPOLIS ΜΑΡΟΥΣΙ - ΑΙΘΟΥΣΑ 12
Λεωφ.Κηφισίας 73, Αγ.Θωμάς, Μαρούσι (Κόμβος Αττικής Οδού), 8011160000Τηλ. Κρατ. 2106786000..
Δευτ.: 18.10/ 20.40/ 23.00
VILLAGE 15 CINEMAS @ THE MALL
VILLAGE 15 CINEMAS @ THE MALL - ΑΙΘΟΥΣΑ 7 MAX SCREEN
Aνδρέα Παπανδρέου (παραπλεύρως Αττικής Οδού) ΗΣΑΠ Νερατζιώτισσα, Μαρούσι, 2108108080.
Πέμ.-Τετ.: 18.30/ 21.15/ 23.45, Σάβ., Κυρ. & 16.00
VILLAGE 15 CINEMAS @ THE MALL - ΑΙΘΟΥΣΑ 10
Aνδρέα Παπανδρέου (παραπλεύρως Αττικής Οδού) ΗΣΑΠ Νερατζιώτισσα, Μαρούσι, 2108108080.
Πέμ.-Τετ.: 17.30/ 20.00/ 22.30/ 01.00, Σάβ., Κυρ. & 15.00
VILLAGE 15 CINEMAS @ THE MALL - ΑΙΘΟΥΣΑ 13 VILLAGE CINEMAS GOLD CLASS
Aνδρέα Παπανδρέου (παραπλεύρως Αττικής Οδού) ΗΣΑΠ Νερατζιώτισσα, Μαρούσι, 2108108080.
Πέμ.-Τετ.: 20.00/ 22.30, Παρ., Σάβ. & 01.00, Σάβ., Κυρ. & 17.30
ΑΕΛΛΩ CINEMAX 5+1
ΑΕΛΛΩ CINEMAX 5+1 - ΑΙΘΟΥΣΑ 3
Πατησίων 140, 2108259975, 2108215327.
Πέμ.-Τετ.: 17.40/ 20.00/ 22.20
STER CINEMAS ΑΓ. ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ
STER CINEMAS ΑΓ. ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ - ΑΙΘΟΥΣΑ 4
Αχαρνών 373-375. (ΗΣΑΠ Αγ. Ελευθέριος), 2102371000. Τηλ. κρατ. 2102371000, 8018017837.
Πέμ.-Τετ.: 18.50/ 21.00/ 23.20, Σάβ., Κυρ. & 16.30
STER CINEMAS ΑΓ. ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ - ΑΙΘΟΥΣΑ 5
Αχαρνών 373-375. (ΗΣΑΠ Αγ. Ελευθέριος), 2102371000. Τηλ. κρατ. 2102371000, 8018017837.
Πέμ.-Τετ.: 19.50/ 22.00, Παρ., Σάβ. & 00.10, Σάβ., Κυρ. & 17.30
ΓΑΛΑΤΣΙ
ΑΤΤΙΚΟΝ ΑΛΣΟΣ SUZUKI
Στο Αττικόν Άλσος (Περιφερειακός Πολυγώνου-Γαλατσίου), 210-6997755, 210-6997788.
Πέμ.-Τετ.: 21.00/ 23.00
ΠΑΓΚΡΑΤΙ - ΒΥΡΩΝΑΣ - ΥΜΗΤΤΟΣ
ΑΡΚΑΔΙΑ
Καραολή Δημητρίου 36 & Φορμίωνος 222, Πάρκο Ν. Ελβετίας, Βύρωνας, 210-7661166, 210-7661226.
Πέμ.-Τετ.: 21.00/ 23.00
VILLAGE CINEMAS ΠΑΓΚΡΑΤΙ
VILLAGE CINEMAS ΠΑΓΚΡΑΤΙ - ΑΙΘΟΥΣΑ 4
Υμηττού 110 & Χρεμωνίδου (Εμπ. Κέντρο Athens Millenium), Παγκράτι, 2108108080.
Πέμ.-Τετ.: 17.45/ 20.00/ 22.15/ 00.30, Σάβ., Κυρ. & 15.30
VILLAGE 9 CINEMAS @ FALIRO
VILLAGE 9 CINEMAS @ FALIRO - ΑΙΘΟΥΣΑ 7 Vmax
Παλαιά Λεωφ.Ποσειδώνος 1 & Μωραϊτίνη 3, Δέλτα Π.Φαλήρου, 2108108080.
Πέμ.-Τετ.: 17.10/ 19.30/ 21.50/ 00.10, Σάβ., Κυρ. & 15.00
VILLAGE 9 CINEMAS @ FALIRO - ΑΙΘΟΥΣΑ 8 GOLD GLASS
Παλαιά Λεωφ.Ποσειδώνος 1 & Μωραϊτίνη 3, Δέλτα Π.Φαλήρου, 2108108080.
Πέμ.-Τετ.: 19.10/ 21.30/ 23.50
ΦΙΞ - Ν. ΣΜΥΡΝΗ - Π.ΦΑΛΗΡΟ
ΦΙΛΙΠ
Ελ. Βενιζέλου 40, Ν. Σμύρνη,, 210-9332766.
Πέμ.-Τετ.: 21.00/ 23.00
ODEON STARCITY - Λ. ΣΥΓΓΡΟΥ
ODEON STARCITY - Λ. ΣΥΓΓΡΟΥ - ΑΙΘΟΥΣΑ 6
Λεωφ.Συγγρού 111 & Λεοντίου, Ν.Κόσμος, 8011160000.
Πέμ.-Τετ.: 18.00/ 20.40/ 23.00
VILLAGE SHOPPING AND MORE
VILLAGE SHOPPING AND MORE - VILLAGE CINEMAS GOLD CLASS 1
Πέτρου Ράλλη & Θηβών, Άγιος Ιωάννης Ρέντη, 2108108080.
Πέμ.-Τετ.: 20.00/ 22.15
VILLAGE SHOPPING AND MORE - ΑΙΘΟΥΣΑ 9 G ΓΕΡΜΑΝΟΣ
Πέτρου Ράλλη & Θηβών, Άγιος Ιωάννης Ρέντη, 2108108080.
Πέμ.-Τετ.: 20.00/ 22.15/ 00.30
VILLAGE SHOPPING AND MORE - ΑΙΘΟΥΣΑ 14
Πέτρου Ράλλη & Θηβών, Άγιος Ιωάννης Ρέντη, 2108108080.
Πέμ.-Τετ.: 17.00/ 19.15/ 21.30/ 23.45
VILLAGE SHOPPING AND MORE - VILLAGE COOL
Θηβών 228 & Παρνασσού (μέσα στον κήπο του Park), 210-4278600.
Πέμ.-Τετ.: 21.00/ 23.15
STER CINEMAS ΙΛΙΟΝ
STER CINEMAS ΙΛΙΟΝ - ΑΙΘΟΥΣΑ 5
Λεωφ.Δημοκρατίας 67Α, Ίλιον, 2102371000. Τηλ. κρατ. 2102371000, 8018017837.
Πέμ.-Τετ.: 19.50/ 22.00, Παρ., Σάβ. & 00.10, Σάβ., Κυρ. & 17.40
STER CINEMAS ΙΛΙΟΝ - ΑΙΘΟΥΣΑ 8
Λεωφ.Δημοκρατίας 67Α, Ίλιον, 2102371000. Τηλ. κρατ. 2102371000, 8018017837.
Πέμ.-Τετ.: 21.00/ 23.10
ΑΘΗΝΑΙΟΝ CINEPOLIS 3D DIGITAL
ΑΘΗΝΑΙΟΝ CINEPOLIS 3D DIGITAL - ΑΙΘΟΥΣΑ 1
Ζησιμοπούλου 7 & Α. Μεταξά, Γλυφάδα, 211-211-2222, 210-8983238.
Πέμ.-Τετ.: 19.00/ 21.00/ 23.00
ΓΛΥΦΑΔΑ -ΒΟΥΛΙΑΓΜΕΝΗ - ΒΑΡΚΙΖΑ
ΑΚΤΗ
Θησέως και Αιόλου, Βουλιαγμένη, 210-8961337.
Πέμ.-Τετ.: 20.50/ 23.00
ΣΑΡΩΝΙΔΑ
ΤΡΙΑΝΟΝ CINEMAX
Κεφαλληνίας 4, Σαρωνίδα, 22910-54931.
Πέμ.-Τετ.: 21.00/ 23.00
ΜΑΡΑΘΩΝΑΣ
VILLAGE COOL ΤΥΜΒΟΣ - ΑΙΘΟΥΣΑ 3
Παραλία Μαραθώνα, 2294055566. 6977500030.
Πέμ.-Τετ.: 21.00/ 23.00
Σκηνοθεσία: Dennis Dugan
Σενάριο: Adam Sandler, Fred Wolf
Παίζουν: Adam Sandler, Kevin James, Chris Rock, κ.ά.
Δες/Κρύψε το trailer
Η κηδεία του προπονητή που τους είχε φτάσει στην κατάκτηση τροπαίου στο μπάσκετ όταν πηγαίνανε μαζί σχολείο, γίνεται αφορμή να ξαναβρεθεί στο εξοχικό που καιγότανε παραδοσιακά τα καλοκαίρια, μια πεντάδα παλιόφιλων που έχουν απομακρυνθεί ακολουθώντας τους δρόμους τους.
Το blurb από πάνω, μπορεί να σου ακούγεται πιο συναισθηματικό απ’ όσο σε προϊδεάζουν τα ονόματα που βλέπεις στη μαρκίζα, η αλήθεια όμως είναι πως αυτή η πιο ατίθαση εκδοχή του The Big Chill (1983) είναι ακριβώς αυτό. Με τη μεγάλη παιδική καρδιά της να δίνει στην ταινία σφυγμό νοσταλγικής επανασύνδεσης με την παλιά αντροπαρέα και τους πρωταγωνιστές της να περνούν περισσότερη ώρα κυνηγώντας απ’ τις πολυθρόνες τους, τις απίθανες φάσεις αφασίας που στήνανε μικροί, παρά σκαρώνοντας καινούριες, η πεντάδα πρωταγωνιστών που μάζεψε ο Sandler για να δώσει σάρκα σ’ ένα concept που είχε στο μυαλό του μάλλον από μικρότερος, για όταν μεγαλώσει, μαζεύεται περισσότερο στο εξοχικό για να σου δώσει ένα ιδεατό μπαγκράου για το πού να μαζέψεις κι εσύ τη δικιά σου, παρά για να δώσει ιδέες για το πώς να περάσεις την τελευταία βραδιά σου, πριν την κρεμάλα του The Hangover (2009), ας πούμε. Το σενάριο δεν μπαίνει καν στον κόπο να προσποιηθεί ότι κρύβει κάπου πλοκή και η σκηνοθεσία φαίνεται να προτιμά να είναι όσο μπορεί πιο στατική, απέναντι σ’ ένα πληθωρικό cast που παλεύει να βρει αρκετό χώρο για το κάθε ένα απ’ τα μέλη του να σταθεί. Οι αναπόφευκτες υπεραπλουστεύσεις δευτερευόντων χαρακτήρων, παραμένουν αναπόφευκτες (η Salma Hayek ως κινούμενο σετ από καμπύλες, η Maria Bello ως ξανθιά μανουλομάνα, η Ebony Jo-Ann ως η μαύρη γρια που κλάνει), οι υπόλοιποι βοηθητικοί ίσα που εμφανίζονται μόλις κοντεύεις να τους ξεχάσεις, η ουσία όμως είναι στην ατμόσφαιρα της άνεσης και της οικειότητας κι εκείνης της χειροπιαστής στον αέρα αίσθησης, που υπάρχει όταν βλέπεις ανθρώπους που γνωρίζονται τόσο καλά, όσο μπορούν να γνωρίζονται μόνο άνθρωποι που έχουν αντρωθεί μαζί και μάλιστα από επιλογή. Κι αυτήν την ουσία την πιάνει, τη διαχειρίζεται καλά και στη σερβίρει με γαρνιτούρα χιούμορ διαφόρων επιπέδων, πάντα με μια γλύκα και μια ευγένεια, ακόμα και στα πιο χοντροκομμένα της σκηνικά. Ε, μέσα σ’ όλα αυτά, σου πατάει και κάτι κηρύγματα που σου σηκώνουν την τρίχα κάγκελο απ’ την προχειρότητα και την ηθικοπλαστική τεμπελιά, αλλά εντάξει, δεν μπορείς να το κατηγορήσεις ότι δεν το κάνει με καλή καρδιά.
Το blurb από πάνω, μπορεί να σου ακούγεται πιο συναισθηματικό απ’ όσο σε προϊδεάζουν τα ονόματα που βλέπεις στη μαρκίζα, η αλήθεια όμως είναι πως αυτή η πιο ατίθαση εκδοχή του The Big Chill (1983) είναι ακριβώς αυτό. Με τη μεγάλη παιδική καρδιά της να δίνει στην ταινία σφυγμό νοσταλγικής επανασύνδεσης με την παλιά αντροπαρέα και τους πρωταγωνιστές της να περνούν περισσότερη ώρα κυνηγώντας απ’ τις πολυθρόνες τους, τις απίθανες φάσεις αφασίας που στήνανε μικροί, παρά σκαρώνοντας καινούριες, η πεντάδα πρωταγωνιστών που μάζεψε ο Sandler για να δώσει σάρκα σ’ ένα concept που είχε στο μυαλό του μάλλον από μικρότερος, για όταν μεγαλώσει, μαζεύεται περισσότερο στο εξοχικό για να σου δώσει ένα ιδεατό μπαγκράου για το πού να μαζέψεις κι εσύ τη δικιά σου, παρά για να δώσει ιδέες για το πώς να περάσεις την τελευταία βραδιά σου, πριν την κρεμάλα του The Hangover (2009), ας πούμε. Το σενάριο δεν μπαίνει καν στον κόπο να προσποιηθεί ότι κρύβει κάπου πλοκή και η σκηνοθεσία φαίνεται να προτιμά να είναι όσο μπορεί πιο στατική, απέναντι σ’ ένα πληθωρικό cast που παλεύει να βρει αρκετό χώρο για το κάθε ένα απ’ τα μέλη του να σταθεί. Οι αναπόφευκτες υπεραπλουστεύσεις δευτερευόντων χαρακτήρων, παραμένουν αναπόφευκτες (η Salma Hayek ως κινούμενο σετ από καμπύλες, η Maria Bello ως ξανθιά μανουλομάνα, η Ebony Jo-Ann ως η μαύρη γρια που κλάνει), οι υπόλοιποι βοηθητικοί ίσα που εμφανίζονται μόλις κοντεύεις να τους ξεχάσεις, η ουσία όμως είναι στην ατμόσφαιρα της άνεσης και της οικειότητας κι εκείνης της χειροπιαστής στον αέρα αίσθησης, που υπάρχει όταν βλέπεις ανθρώπους που γνωρίζονται τόσο καλά, όσο μπορούν να γνωρίζονται μόνο άνθρωποι που έχουν αντρωθεί μαζί και μάλιστα από επιλογή. Κι αυτήν την ουσία την πιάνει, τη διαχειρίζεται καλά και στη σερβίρει με γαρνιτούρα χιούμορ διαφόρων επιπέδων, πάντα με μια γλύκα και μια ευγένεια, ακόμα και στα πιο χοντροκομμένα της σκηνικά. Ε, μέσα σ’ όλα αυτά, σου πατάει και κάτι κηρύγματα που σου σηκώνουν την τρίχα κάγκελο απ’ την προχειρότητα και την ηθικοπλαστική τεμπελιά, αλλά εντάξει, δεν μπορείς να το κατηγορήσεις ότι δεν το κάνει με καλή καρδιά.Δες/Κρύψε τις αίθουσες που ανοίγει
*Το πρόγραμμα αναδημοσιεύεται από το Αθηνόραμα και ισχύει για την πρώτη βδομάδα προβολής
ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΝΕΑΠΟΛΗ
ΕΛΛΗΝΙΣ CINEMAX
Λ. Κηφισίας 29, Αμπελόκηποι, 210-6464009.
Πέμ.-Τετ.: 21.00/ 23.00
ΨΥΧΙΚΟ -ΦΙΛΟΘΕΗ
CINE ΦΙΛΟΘΕΗ
Πλ. Δροσοπούλου, Φιλοθέη, 210-6833398.
Πέμ.-Τετ.: 21.00/ 23.00
ΧΑΛΑΝΔΡΙ - ΧΟΛΑΡΓΟΣ
ΑΜΙΚΟ
Επιδαύρου & Ανδρούτσου 20, Χαλάνδρι, 210-6815532, 2106826372.
Πέμ.-Τετ.: 21.00/ 23.00
ΑΓ. ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ - ΠΑΠΑΓΟΥ
ΑΜΑΡΥΛΛΙΣ SUZUKI
Αγ. Ιωάννου 2, Αγ. Παρασκευή, 210-6010561, 210-6010497.
Πέμ.-Τετ.: 21.00/ 23.00
ΜΑΡΟΥΣΙ - ΚHΦΙΣΙΑ - ΜΕΛΙΣΣΙΑ
ΜΠΟΜΠΟΝΙΕΡΑ
Παπαδιαμάντη 12, Κηφισιά, 210-8019687.
Πέμ.-Τετ.: 20.50/ 23.00
ODEON KOSMOPOLIS - ΜΑΡΟΥΣΙ
ODEON KOSMOPOLIS ΜΑΡΟΥΣΙ - ΑΙΘΟΥΣΑ 9
Λεωφ.Κηφισίας 73, Αγ.Θωμάς, Μαρούσι (Κόμβος Αττικής Οδού), 8011160000Τηλ. Κρατ. 2106786000..
Πέμ.-Κυρ., Τρ., Τετ.: 18.10/ 20.40/ 23.00
ODEON KOSMOPOLIS ΜΑΡΟΥΣΙ - ΑΙΘΟΥΣΑ 12
Λεωφ.Κηφισίας 73, Αγ.Θωμάς, Μαρούσι (Κόμβος Αττικής Οδού), 8011160000Τηλ. Κρατ. 2106786000..
Δευτ.: 18.10/ 20.40/ 23.00
VILLAGE 15 CINEMAS @ THE MALL
VILLAGE 15 CINEMAS @ THE MALL - ΑΙΘΟΥΣΑ 7 MAX SCREEN
Aνδρέα Παπανδρέου (παραπλεύρως Αττικής Οδού) ΗΣΑΠ Νερατζιώτισσα, Μαρούσι, 2108108080.
Πέμ.-Τετ.: 18.30/ 21.15/ 23.45, Σάβ., Κυρ. & 16.00
VILLAGE 15 CINEMAS @ THE MALL - ΑΙΘΟΥΣΑ 10
Aνδρέα Παπανδρέου (παραπλεύρως Αττικής Οδού) ΗΣΑΠ Νερατζιώτισσα, Μαρούσι, 2108108080.
Πέμ.-Τετ.: 17.30/ 20.00/ 22.30/ 01.00, Σάβ., Κυρ. & 15.00
VILLAGE 15 CINEMAS @ THE MALL - ΑΙΘΟΥΣΑ 13 VILLAGE CINEMAS GOLD CLASS
Aνδρέα Παπανδρέου (παραπλεύρως Αττικής Οδού) ΗΣΑΠ Νερατζιώτισσα, Μαρούσι, 2108108080.
Πέμ.-Τετ.: 20.00/ 22.30, Παρ., Σάβ. & 01.00, Σάβ., Κυρ. & 17.30
ΑΕΛΛΩ CINEMAX 5+1
ΑΕΛΛΩ CINEMAX 5+1 - ΑΙΘΟΥΣΑ 3
Πατησίων 140, 2108259975, 2108215327.
Πέμ.-Τετ.: 17.40/ 20.00/ 22.20
STER CINEMAS ΑΓ. ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ
STER CINEMAS ΑΓ. ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ - ΑΙΘΟΥΣΑ 4
Αχαρνών 373-375. (ΗΣΑΠ Αγ. Ελευθέριος), 2102371000. Τηλ. κρατ. 2102371000, 8018017837.
Πέμ.-Τετ.: 18.50/ 21.00/ 23.20, Σάβ., Κυρ. & 16.30
STER CINEMAS ΑΓ. ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ - ΑΙΘΟΥΣΑ 5
Αχαρνών 373-375. (ΗΣΑΠ Αγ. Ελευθέριος), 2102371000. Τηλ. κρατ. 2102371000, 8018017837.
Πέμ.-Τετ.: 19.50/ 22.00, Παρ., Σάβ. & 00.10, Σάβ., Κυρ. & 17.30
ΓΑΛΑΤΣΙ
ΑΤΤΙΚΟΝ ΑΛΣΟΣ SUZUKI
Στο Αττικόν Άλσος (Περιφερειακός Πολυγώνου-Γαλατσίου), 210-6997755, 210-6997788.
Πέμ.-Τετ.: 21.00/ 23.00
ΠΑΓΚΡΑΤΙ - ΒΥΡΩΝΑΣ - ΥΜΗΤΤΟΣ
ΑΡΚΑΔΙΑ
Καραολή Δημητρίου 36 & Φορμίωνος 222, Πάρκο Ν. Ελβετίας, Βύρωνας, 210-7661166, 210-7661226.
Πέμ.-Τετ.: 21.00/ 23.00
VILLAGE CINEMAS ΠΑΓΚΡΑΤΙ
VILLAGE CINEMAS ΠΑΓΚΡΑΤΙ - ΑΙΘΟΥΣΑ 4
Υμηττού 110 & Χρεμωνίδου (Εμπ. Κέντρο Athens Millenium), Παγκράτι, 2108108080.
Πέμ.-Τετ.: 17.45/ 20.00/ 22.15/ 00.30, Σάβ., Κυρ. & 15.30
VILLAGE 9 CINEMAS @ FALIRO
VILLAGE 9 CINEMAS @ FALIRO - ΑΙΘΟΥΣΑ 7 Vmax
Παλαιά Λεωφ.Ποσειδώνος 1 & Μωραϊτίνη 3, Δέλτα Π.Φαλήρου, 2108108080.
Πέμ.-Τετ.: 17.10/ 19.30/ 21.50/ 00.10, Σάβ., Κυρ. & 15.00
VILLAGE 9 CINEMAS @ FALIRO - ΑΙΘΟΥΣΑ 8 GOLD GLASS
Παλαιά Λεωφ.Ποσειδώνος 1 & Μωραϊτίνη 3, Δέλτα Π.Φαλήρου, 2108108080.
Πέμ.-Τετ.: 19.10/ 21.30/ 23.50
ΦΙΞ - Ν. ΣΜΥΡΝΗ - Π.ΦΑΛΗΡΟ
ΦΙΛΙΠ
Ελ. Βενιζέλου 40, Ν. Σμύρνη,, 210-9332766.
Πέμ.-Τετ.: 21.00/ 23.00
ODEON STARCITY - Λ. ΣΥΓΓΡΟΥ
ODEON STARCITY - Λ. ΣΥΓΓΡΟΥ - ΑΙΘΟΥΣΑ 6
Λεωφ.Συγγρού 111 & Λεοντίου, Ν.Κόσμος, 8011160000.
Πέμ.-Τετ.: 18.00/ 20.40/ 23.00
VILLAGE SHOPPING AND MORE
VILLAGE SHOPPING AND MORE - VILLAGE CINEMAS GOLD CLASS 1
Πέτρου Ράλλη & Θηβών, Άγιος Ιωάννης Ρέντη, 2108108080.
Πέμ.-Τετ.: 20.00/ 22.15
VILLAGE SHOPPING AND MORE - ΑΙΘΟΥΣΑ 9 G ΓΕΡΜΑΝΟΣ
Πέτρου Ράλλη & Θηβών, Άγιος Ιωάννης Ρέντη, 2108108080.
Πέμ.-Τετ.: 20.00/ 22.15/ 00.30
VILLAGE SHOPPING AND MORE - ΑΙΘΟΥΣΑ 14
Πέτρου Ράλλη & Θηβών, Άγιος Ιωάννης Ρέντη, 2108108080.
Πέμ.-Τετ.: 17.00/ 19.15/ 21.30/ 23.45
VILLAGE SHOPPING AND MORE - VILLAGE COOL
Θηβών 228 & Παρνασσού (μέσα στον κήπο του Park), 210-4278600.
Πέμ.-Τετ.: 21.00/ 23.15
STER CINEMAS ΙΛΙΟΝ
STER CINEMAS ΙΛΙΟΝ - ΑΙΘΟΥΣΑ 5
Λεωφ.Δημοκρατίας 67Α, Ίλιον, 2102371000. Τηλ. κρατ. 2102371000, 8018017837.
Πέμ.-Τετ.: 19.50/ 22.00, Παρ., Σάβ. & 00.10, Σάβ., Κυρ. & 17.40
STER CINEMAS ΙΛΙΟΝ - ΑΙΘΟΥΣΑ 8
Λεωφ.Δημοκρατίας 67Α, Ίλιον, 2102371000. Τηλ. κρατ. 2102371000, 8018017837.
Πέμ.-Τετ.: 21.00/ 23.10
ΑΘΗΝΑΙΟΝ CINEPOLIS 3D DIGITAL
ΑΘΗΝΑΙΟΝ CINEPOLIS 3D DIGITAL - ΑΙΘΟΥΣΑ 1
Ζησιμοπούλου 7 & Α. Μεταξά, Γλυφάδα, 211-211-2222, 210-8983238.
Πέμ.-Τετ.: 19.00/ 21.00/ 23.00
ΓΛΥΦΑΔΑ -ΒΟΥΛΙΑΓΜΕΝΗ - ΒΑΡΚΙΖΑ
ΑΚΤΗ
Θησέως και Αιόλου, Βουλιαγμένη, 210-8961337.
Πέμ.-Τετ.: 20.50/ 23.00
ΣΑΡΩΝΙΔΑ
ΤΡΙΑΝΟΝ CINEMAX
Κεφαλληνίας 4, Σαρωνίδα, 22910-54931.
Πέμ.-Τετ.: 21.00/ 23.00
ΜΑΡΑΘΩΝΑΣ
VILLAGE COOL ΤΥΜΒΟΣ - ΑΙΘΟΥΣΑ 3
Παραλία Μαραθώνα, 2294055566. 6977500030.
Πέμ.-Τετ.: 21.00/ 23.00
Also on Movies for the Masses: Grown Ups (2010): Μεγάλο trailer
25 Kilates (2008)
25 Καράτια / 25 Carat
Σκηνοθεσία: Patxi Amézcua
Σενάριο: Patxi Amézcua
Παίζουν: Francesc Garrido, Aida Folch, Joan Massotkleiner
Δες/Κρύψε το trailer
Δες/Κρύψε τις αίθουσες που ανοίγει
ΓΚΑΖΙ
ΛΑΪΣ (ΤΑΙΝΙΟΘΗΚΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ)
Ιερά Οδός 48 & Μεγ. Αλεξάνδρου, (Μετρό Κεραμεικός), 210-3609695.
Πέμ.-Τετ.: 21.00/ 23.00
2/5Σκηνοθεσία: Patxi Amézcua
Σενάριο: Patxi Amézcua
Παίζουν: Francesc Garrido, Aida Folch, Joan Massotkleiner
Δες/Κρύψε το trailer
Μικροαπατεώνισσα μπλέκει με μπράβο, κι απ’ τις εκρήξεις βίας που προκαλεί το σμίξιμο των δρόμων τους, αντιλαμβάνονται τη μοίρα τους μαζί.
Τοποθετημένο σε μια αγνώριστη Βαρκελώνη, ζωγραφισμένη με αποπνικτικές όχρες, το φιλμ του πρωτάρη Ισπανού σκηνοθέτη, είναι μια αξιοπρόσεκτη μαθητεία πάνω στους κανόνες του κλασικού νουάρ, τους οποίους προσπαθεί να προσαρμόσει στο παρόν της χειροκίνητης κάμερας, με αποτελέσματα όχι ιδιαίτερα εντυπωσιακά, αλλά αρκετά πετυχημένα αν είσαι διψασμένος για αστυνομικό που να πουλάει ατμόσφαιρα, και να μιλάει κι ισπανικά. Πατώντας σ’ ένα αρκετά προβλέψιμο κι αρκετά συντηρητικό σενάριο, ο Amézcua προσπαθεί να τρυπώσει στις ζωές απατεώνων των κατώτερων κλιμακίων της τροφικής αλυσίδας της παρανομίας, ψάχνοντας στην απόγνωση της άχρωμης καθημερινότητάς τους, τις μικρές ελπίδες για το μέλλον, και τις στιγμές που κρατάνε για μεγάλες απ’ το παρελθόν, μπας και αντέξουν το παρόν τους. Τιγκάρει την εικόνα του στον κόκκο (τόσο που να μην είσαι σίγουρος αν είναι επιλογή, ή λάθος, ή λάθος επιλογή) και βάζει τους χαρακτήρες του να ζήσουν το κλασικό ρομάντζο, που πρέπει να τσαλαπατήσει η ασχήμια που τους περιβάλλει, πριν αναπτυχθεί και τους λυτρώσει. Μέσα ρίχνει και δυο υποπλοκές, που όσο είναι βασικές, άλλο τόσο είναι κι αδύναμες, και τις αφήνει να περιπλέκονται, μέχρι να φτάσουν να συναντηθούν με τρόπο που στερείται της απαραίτητης διακριτικότητας, και μαζί να φτιάξουν τη θηλιά που πρέπει να αποφύγουν οι ήρωες, για να φτάσουν στο φινάλε που περιμένεις να τους περιμένει, αφού έχουν περάσει απ’ τα διάφορα κλισέ που θα τους ετοιμάσουν πρώτα, σ’ ένα φιλμ που έχει τις δυνατές ερμηνείες των δυο πρωταγωνιστών, να υπογραμμίζουν τις καλές προθέσεις της παραγωγής, αλλά πέρα απ’ αυτά, δεν σου δίνει και τίποτε άλλο να 'χεις να διηγηθείς.
Τοποθετημένο σε μια αγνώριστη Βαρκελώνη, ζωγραφισμένη με αποπνικτικές όχρες, το φιλμ του πρωτάρη Ισπανού σκηνοθέτη, είναι μια αξιοπρόσεκτη μαθητεία πάνω στους κανόνες του κλασικού νουάρ, τους οποίους προσπαθεί να προσαρμόσει στο παρόν της χειροκίνητης κάμερας, με αποτελέσματα όχι ιδιαίτερα εντυπωσιακά, αλλά αρκετά πετυχημένα αν είσαι διψασμένος για αστυνομικό που να πουλάει ατμόσφαιρα, και να μιλάει κι ισπανικά. Πατώντας σ’ ένα αρκετά προβλέψιμο κι αρκετά συντηρητικό σενάριο, ο Amézcua προσπαθεί να τρυπώσει στις ζωές απατεώνων των κατώτερων κλιμακίων της τροφικής αλυσίδας της παρανομίας, ψάχνοντας στην απόγνωση της άχρωμης καθημερινότητάς τους, τις μικρές ελπίδες για το μέλλον, και τις στιγμές που κρατάνε για μεγάλες απ’ το παρελθόν, μπας και αντέξουν το παρόν τους. Τιγκάρει την εικόνα του στον κόκκο (τόσο που να μην είσαι σίγουρος αν είναι επιλογή, ή λάθος, ή λάθος επιλογή) και βάζει τους χαρακτήρες του να ζήσουν το κλασικό ρομάντζο, που πρέπει να τσαλαπατήσει η ασχήμια που τους περιβάλλει, πριν αναπτυχθεί και τους λυτρώσει. Μέσα ρίχνει και δυο υποπλοκές, που όσο είναι βασικές, άλλο τόσο είναι κι αδύναμες, και τις αφήνει να περιπλέκονται, μέχρι να φτάσουν να συναντηθούν με τρόπο που στερείται της απαραίτητης διακριτικότητας, και μαζί να φτιάξουν τη θηλιά που πρέπει να αποφύγουν οι ήρωες, για να φτάσουν στο φινάλε που περιμένεις να τους περιμένει, αφού έχουν περάσει απ’ τα διάφορα κλισέ που θα τους ετοιμάσουν πρώτα, σ’ ένα φιλμ που έχει τις δυνατές ερμηνείες των δυο πρωταγωνιστών, να υπογραμμίζουν τις καλές προθέσεις της παραγωγής, αλλά πέρα απ’ αυτά, δεν σου δίνει και τίποτε άλλο να 'χεις να διηγηθείς.Δες/Κρύψε τις αίθουσες που ανοίγει
*Το πρόγραμμα αναδημοσιεύεται από το Αθηνόραμα και ισχύει για την πρώτη βδομάδα προβολής
ΓΚΑΖΙ
ΛΑΪΣ (ΤΑΙΝΙΟΘΗΚΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ)
Ιερά Οδός 48 & Μεγ. Αλεξάνδρου, (Μετρό Κεραμεικός), 210-3609695.
Πέμ.-Τετ.: 21.00/ 23.00
Due Date (2010): Trailer με Hangover
Ανάμεσα στις βαριές παραγωγές που σμπρώχνονταν για λίγο αέρα πριν τη πιο αναμενόμενη ταινία του καλοκαιριού τη προηγούμενη εβδομάδα, η Warner είχε κρατήσει μια θέση και για το Due Date (2010) που διάλεξε να σκηνοθετήσει ο Todd Phillips πριν το Hangover 2 (2011).
Διαδεχόμενο τη μεγαλύτερη ενήλικη κωμωδία των εποχών, το Due Date έχει βέβαια διαφορετικού είδους βαρύτητα, και όπως βλέπεις και στο τιζεροτρέιλερ παίζει στα σοβαρά σε τρίτο επίπεδο γέλιου. Τυπικά στις ιστορίες της εποχής του Κολοκοτρώνη, ο ήρωας μονολογούσε για το κρυφό δράμα του αρχικά με μελοδραματική αφορμή και στη συνέχεια εκεί που δε το περίμενες (όσο σφίγκονταν στη τουαλέτα ας πούμε) μπας και σε πετύχει χωρίς προκατάληψη να βάλεις τα γέλια. Τα μαθήματα σεναρίου για αρχάριους επαναλάμβαναν για κάναν αιώνα ότι έπρεπε να τον πρήζει (τον ήρωα με το κρυφό δράμα) κάποιος να το αποκαλύψει, ώστε να χύνεται η μελούρα πιο εύκολα πάνω στον θεατή, όμως λίγοι το χώνεψαν για να το εφαρμόσουν, ειδικά ανάμεσα στις σεναριογράφες παύλα αστροναύτριες (αν και, περίεργα, οι γυναίκες γενικά είναι αυτές που στη πραγματική ζωή χρησιμοποιούν κατά κόρο το τέχνασμα). Ο Phillips έρχεται, κατευθείαν όσο ακόμα πέφτουν τα λογότυπα των εταιρειών στο trailer, να βάλει τον Galifianakis να ψοφάει στα γέλια στη κορύφωση της δραματικής αποκάλυψης μέσα σε βροχή στην ερημιά, θες δε θες λύνεσαι κι εσύ, και επιπλέον παίρνεις μια καλή ιδέα και για το δημιουργικό και για το.. εκτελεστικό επίπεδο της παραγωγής.
Πριν την εκτέλεση, την ιδέα, τυπικού ασύμβατου road trip, την επεξεργάστηκαν κάποιοι Alan R. Cohen και Alan Freedland. Πιο γνωστή εφαρμογή της ιδέας είναι βέβαια το Planes, Trains & Automobiles (1987), όμως οι υπεύθυνοι φαίνεται να είχαν χειρουργήσει το σενάριο του Flight Risk που είναι σε development αρκετά χρόνια από τη Disney και το οποίο βάζει πιτσιρικά με απαγορευμένη την επιβίβαση σε αεροπλάνα να ταξιδεύει την Αμερική με άτυχο συνοδό (για να πάει σε ειδικό σχολείο για προβληματικά παιδιά). Κάπως παρόμοια, ο Robert Downey Jr. αναγκάζεται να ακολουθήσει τον Zach Galifianakis για να γυρίσει πίσω στη γυναίκα του που γεννάει, με τη γέννα και τη γυναίκα γενικότερα και όλο το παρελθόν των ηρώων που σκάει στη τρίτη πράξη, να δίνουν και τη δραματική ένταση στο σενάριο. Σενάριο που, και στις σκηνές που αποκαλύπτονται επίσημα ακόμα, φαίνεται να το έχει επεξεργαστεί αρκετά ο Phillips από την αρχική του μορφή, και σίγουρα έχει κέντρο του τον Downey Jr. παρόλο που ακόμα κι αυτόν, τον Tony Sherlock Stark Holmes, τον σκιάζει το άστρο του Zach στη προώθηση, εδώ τουλάχιστο με περισσότερες αφορμές από τις αμέτρητες παραγωγές που από πέρσι το καλοκαίρι διαφήμισαν ανελέητα τα καναδυο δευτερόλεπτα εμφάνισής του σε αυτές.
Διαδεχόμενο τη μεγαλύτερη ενήλικη κωμωδία των εποχών, το Due Date έχει βέβαια διαφορετικού είδους βαρύτητα, και όπως βλέπεις και στο τιζεροτρέιλερ παίζει στα σοβαρά σε τρίτο επίπεδο γέλιου. Τυπικά στις ιστορίες της εποχής του Κολοκοτρώνη, ο ήρωας μονολογούσε για το κρυφό δράμα του αρχικά με μελοδραματική αφορμή και στη συνέχεια εκεί που δε το περίμενες (όσο σφίγκονταν στη τουαλέτα ας πούμε) μπας και σε πετύχει χωρίς προκατάληψη να βάλεις τα γέλια. Τα μαθήματα σεναρίου για αρχάριους επαναλάμβαναν για κάναν αιώνα ότι έπρεπε να τον πρήζει (τον ήρωα με το κρυφό δράμα) κάποιος να το αποκαλύψει, ώστε να χύνεται η μελούρα πιο εύκολα πάνω στον θεατή, όμως λίγοι το χώνεψαν για να το εφαρμόσουν, ειδικά ανάμεσα στις σεναριογράφες παύλα αστροναύτριες (αν και, περίεργα, οι γυναίκες γενικά είναι αυτές που στη πραγματική ζωή χρησιμοποιούν κατά κόρο το τέχνασμα). Ο Phillips έρχεται, κατευθείαν όσο ακόμα πέφτουν τα λογότυπα των εταιρειών στο trailer, να βάλει τον Galifianakis να ψοφάει στα γέλια στη κορύφωση της δραματικής αποκάλυψης μέσα σε βροχή στην ερημιά, θες δε θες λύνεσαι κι εσύ, και επιπλέον παίρνεις μια καλή ιδέα και για το δημιουργικό και για το.. εκτελεστικό επίπεδο της παραγωγής.
Πριν την εκτέλεση, την ιδέα, τυπικού ασύμβατου road trip, την επεξεργάστηκαν κάποιοι Alan R. Cohen και Alan Freedland. Πιο γνωστή εφαρμογή της ιδέας είναι βέβαια το Planes, Trains & Automobiles (1987), όμως οι υπεύθυνοι φαίνεται να είχαν χειρουργήσει το σενάριο του Flight Risk που είναι σε development αρκετά χρόνια από τη Disney και το οποίο βάζει πιτσιρικά με απαγορευμένη την επιβίβαση σε αεροπλάνα να ταξιδεύει την Αμερική με άτυχο συνοδό (για να πάει σε ειδικό σχολείο για προβληματικά παιδιά). Κάπως παρόμοια, ο Robert Downey Jr. αναγκάζεται να ακολουθήσει τον Zach Galifianakis για να γυρίσει πίσω στη γυναίκα του που γεννάει, με τη γέννα και τη γυναίκα γενικότερα και όλο το παρελθόν των ηρώων που σκάει στη τρίτη πράξη, να δίνουν και τη δραματική ένταση στο σενάριο. Σενάριο που, και στις σκηνές που αποκαλύπτονται επίσημα ακόμα, φαίνεται να το έχει επεξεργαστεί αρκετά ο Phillips από την αρχική του μορφή, και σίγουρα έχει κέντρο του τον Downey Jr. παρόλο που ακόμα κι αυτόν, τον Tony Sherlock Stark Holmes, τον σκιάζει το άστρο του Zach στη προώθηση, εδώ τουλάχιστο με περισσότερες αφορμές από τις αμέτρητες παραγωγές που από πέρσι το καλοκαίρι διαφήμισαν ανελέητα τα καναδυο δευτερόλεπτα εμφάνισής του σε αυτές.
Previously on Movies for the Masses: Salt (2010): To όνομά της είναι Evelyn Salt
Salt (2010): To όνομά της είναι Evelyn Salt
Salt - 'My Name is Evelyn Salt' Clip
Μια βδομάδα πριν το φιλμ βγει στις αίθουσες, η Sony έκλεισε τη καμπάνια του Salt (2010) όπως την άνοιξε πριν οχτώ μήνες, με την Angelina Jolie να δηλώνει ότι τη λένε Salt, Evelyn Salt, και τον Daniel Olbrychski να της απαντάει ότι τότε είναι κατάσκοπος από τη Ρωσία με αγάπη.
Το σχετικό κλιπ που συμπλήρωσε το υπόλοιπο δημοσιογραφικό υλικό τη Πέμπτη έχοντας παίξει στο Summer of Sony στις αρχές του μήνα, δίνει ολοκληρωμένη και διαφορετική εικόνα της σκηνής που έπαιζε στο teaser του Νοεμβρίου και στο τρέιλερ του Απριλίου, αφού αποκαλύπτει μεν ότι η Angelina κατηγορείται για sleeper agent των Ρώσων στη CIA, αλλά χωρίς το άγχος (των trailer) να το κοπανήσει στο κεφάλι του κοινού που θα 'λεγες ότι έχει διάφορα εγκεφαλικά σύνδρομα αν είχε εγκέφαλο. Η αποκάλυψη ότι η μάνα των παιδιών του Brad Pitt παίζει τον Bourne με βυζιά, είναι βέβαια και το κεντρικό και μόνο selling point του φιλμ, και έτσι, για να μη της ξεφύγει κανείς καθυστερημένος, η προώθησή του επαναλάμβανε όλους αυτούς τους μήνες το ερώτημα Who is Salt, με την απάντηση να βρίσκεται στο WhoIsSalt.com για να μη τη περιμένεις στα billboards την εποχή του δικτύου. Φυσικά άμα πήγαινες στο site σε υποδέχονταν να σε σκιάξει πάλι το ίδιο Gollum με περούκα (ή άντε η ίδια κοκαλιάρα γιαγιά, άμα θες να είσαι ευγενικός), και τα clips που ακολούθησαν τα trailer ενίσχυσαν αυτό το point και βγάλαν και μια γενικότερη εικόνα ταινίας χωρίς ψυχή, αλλά η παραγωγή δεν απευθύνονταν ποτέ σε σένα τον σκιαγμένο ψαγμένο, είχε ξεκινήσει χωρίς καν το μοναδικό της ενδιαφέρον, προτείνοντας τον πρωταγωνιστικό ρόλο στον άβυζο Tom Cruise. Ο Tom την έκανε με ελαφρά πηδηματάκια προτιμώντας το Knight and Day (2010) και χρησιμοποιώντας σα δικαιολογία ότι ο ρόλος ήταν πολύ κοντά σε αυτόν του Ethan Hunt (που δε θα τον ξανάβλεπε μετά ούτε με σφαίρες), ο Lorenzo di Bonaventura πήγε να βρει την Angelina που έψαχνε να πρωταγωνιστεί σε τέτοιο franchise (και τώρα που το βρήκε θα πρωταγωνιστεί μάλλον στους εφιάλτες σου η σκέψη ότι θα συνεχιστεί), το σενάριο ξαναγράφτηκε, τα γυρίσματα έγιναν την άνοιξη του 2009, τα εκτεταμένα επαναληπτικά για να δώσουν υπόσταση και σε κάνα ρόλο (από αυτούς χωρίς βυζιά εννοείται) έγιναν τον Δεκέμβρη.
Και μέχρι τώρα η παραγωγή κράτησε χαμηλό προφίλ αφού ακολουθεί την έξοδο του Inception (2010), το οποίο αναμένεται να κόβει εισιτήρια για πολλές βδομάδες σαν πρωτότυπη δημιουργία στον ωκεανό της μπλοκμπαστερικής κοινοτοπίας, και το οποίο έτσι κι αλλιώς είχε μονοπωλήσει τους διαφημιστικούς χώρους και χρόνους σα καλοκαιρινή ναυαρχίδα της Warner. Αντί της πρωταγωνίστριας με τη περούκα (που έχει και παιδιά να φροντίζει) γύρους έκανε ο εξηντάρης πια Phillip Noyce εξηγώντας πως ο Christopher Doyle του έμαθε στο Rabbit-Proof Fence (2002) και στον Quiet American (2002) να αγαπάει τη κουνιστή κάμερα (μιας και Bourne-οειδές δε γίνεται χωρίς αυτή), κάτι online παιχνίδια βγήκαν για όσους ενδιαφέρονταν να τα παίξουν, η ιδέα πούλαγε μόνη της σε όσους ήταν να πουλήσει όπως έδειχνε το tracking. Πριν φτάσει η Δευτέρα και σταματήσει το review embargo της Sony, τα trades βγάλανε στον αέρα συγκρατημένες κριτικές (του είδους που πρέπει να περιμένεις να μπει και η ντομάτα για να είσαι σίγουρος αν είναι φρέσκια, με εξαίρεση αυτή του Screen που ήδη φιγουράρει μόνη της και σάπια), οι γνωστοί κουοουτχουοουριάκηδες βγάλανε τις γνωστές ασυγκράτητες δικές τους, η παραγωγή φαίνεται σχεδόν σίγουρο πια ότι θα προστεθεί στο πετυχημένο σερί του στούντιο που έχει προς το παρόν σταματήσει στους Grown Ups (2010).
Το σχετικό κλιπ που συμπλήρωσε το υπόλοιπο δημοσιογραφικό υλικό τη Πέμπτη έχοντας παίξει στο Summer of Sony στις αρχές του μήνα, δίνει ολοκληρωμένη και διαφορετική εικόνα της σκηνής που έπαιζε στο teaser του Νοεμβρίου και στο τρέιλερ του Απριλίου, αφού αποκαλύπτει μεν ότι η Angelina κατηγορείται για sleeper agent των Ρώσων στη CIA, αλλά χωρίς το άγχος (των trailer) να το κοπανήσει στο κεφάλι του κοινού που θα 'λεγες ότι έχει διάφορα εγκεφαλικά σύνδρομα αν είχε εγκέφαλο. Η αποκάλυψη ότι η μάνα των παιδιών του Brad Pitt παίζει τον Bourne με βυζιά, είναι βέβαια και το κεντρικό και μόνο selling point του φιλμ, και έτσι, για να μη της ξεφύγει κανείς καθυστερημένος, η προώθησή του επαναλάμβανε όλους αυτούς τους μήνες το ερώτημα Who is Salt, με την απάντηση να βρίσκεται στο WhoIsSalt.com για να μη τη περιμένεις στα billboards την εποχή του δικτύου. Φυσικά άμα πήγαινες στο site σε υποδέχονταν να σε σκιάξει πάλι το ίδιο Gollum με περούκα (ή άντε η ίδια κοκαλιάρα γιαγιά, άμα θες να είσαι ευγενικός), και τα clips που ακολούθησαν τα trailer ενίσχυσαν αυτό το point και βγάλαν και μια γενικότερη εικόνα ταινίας χωρίς ψυχή, αλλά η παραγωγή δεν απευθύνονταν ποτέ σε σένα τον σκιαγμένο ψαγμένο, είχε ξεκινήσει χωρίς καν το μοναδικό της ενδιαφέρον, προτείνοντας τον πρωταγωνιστικό ρόλο στον άβυζο Tom Cruise. Ο Tom την έκανε με ελαφρά πηδηματάκια προτιμώντας το Knight and Day (2010) και χρησιμοποιώντας σα δικαιολογία ότι ο ρόλος ήταν πολύ κοντά σε αυτόν του Ethan Hunt (που δε θα τον ξανάβλεπε μετά ούτε με σφαίρες), ο Lorenzo di Bonaventura πήγε να βρει την Angelina που έψαχνε να πρωταγωνιστεί σε τέτοιο franchise (και τώρα που το βρήκε θα πρωταγωνιστεί μάλλον στους εφιάλτες σου η σκέψη ότι θα συνεχιστεί), το σενάριο ξαναγράφτηκε, τα γυρίσματα έγιναν την άνοιξη του 2009, τα εκτεταμένα επαναληπτικά για να δώσουν υπόσταση και σε κάνα ρόλο (από αυτούς χωρίς βυζιά εννοείται) έγιναν τον Δεκέμβρη.
Και μέχρι τώρα η παραγωγή κράτησε χαμηλό προφίλ αφού ακολουθεί την έξοδο του Inception (2010), το οποίο αναμένεται να κόβει εισιτήρια για πολλές βδομάδες σαν πρωτότυπη δημιουργία στον ωκεανό της μπλοκμπαστερικής κοινοτοπίας, και το οποίο έτσι κι αλλιώς είχε μονοπωλήσει τους διαφημιστικούς χώρους και χρόνους σα καλοκαιρινή ναυαρχίδα της Warner. Αντί της πρωταγωνίστριας με τη περούκα (που έχει και παιδιά να φροντίζει) γύρους έκανε ο εξηντάρης πια Phillip Noyce εξηγώντας πως ο Christopher Doyle του έμαθε στο Rabbit-Proof Fence (2002) και στον Quiet American (2002) να αγαπάει τη κουνιστή κάμερα (μιας και Bourne-οειδές δε γίνεται χωρίς αυτή), κάτι online παιχνίδια βγήκαν για όσους ενδιαφέρονταν να τα παίξουν, η ιδέα πούλαγε μόνη της σε όσους ήταν να πουλήσει όπως έδειχνε το tracking. Πριν φτάσει η Δευτέρα και σταματήσει το review embargo της Sony, τα trades βγάλανε στον αέρα συγκρατημένες κριτικές (του είδους που πρέπει να περιμένεις να μπει και η ντομάτα για να είσαι σίγουρος αν είναι φρέσκια, με εξαίρεση αυτή του Screen που ήδη φιγουράρει μόνη της και σάπια), οι γνωστοί κουοουτχουοουριάκηδες βγάλανε τις γνωστές ασυγκράτητες δικές τους, η παραγωγή φαίνεται σχεδόν σίγουρο πια ότι θα προστεθεί στο πετυχημένο σερί του στούντιο που έχει προς το παρόν σταματήσει στους Grown Ups (2010).
Previously on Movies for the Masses: Howl (2010): Beat generation trailer
Howl (2010): Beat generation trailer
Howl - Trailer
Με μερικούς μήνες καθυστέρηση, αλλά με μπόλικο καιρό για να ετοιμάσει την κανονική έξοδο της ταινίας στα τέλη του Σεπτέμβρη, εμφανίστηκε τη βδομάδα που πέρασε, το πρώτο trailer για το Howl (2010), την ταινία που είχε ανοίξει διαγωνιζόμενη στο περασμένο Sundance, πριν πάρει το δρόμο για όποιο φεστιβάλ βρισκόταν μπροστά της, μετά από μια στάση στη Berlinale, που σύστησε στο ευρωπαϊκό κοινό, αυτήν την πρώτη μυθοπλαστική δουλειά του μυθικού διδύμου ντοκιμαντεριστών, Rob Epstein και Jeffrey Friedman. Οι δυο τους, έχουν αφήσει το στίγμα τους στο αμερικάνικο, ανεξάρτητο και μη ντοκιμαντέρ, με τα βραβευμένα με Όσκαρ Common Threads: Stories from the Quilt (1989) και The Times of Harvey Milk (1984) και αυτό το δεύτερο, που χρησιμοποιήθηκε ως διδακτέα ύλη απ’ τον Gus Van Sant στις προετοιμασίες του Milk (2008), ήταν που έφερε και τον Franco σε επαφή με τους δημιουργούς, για να τον επιλέξουν μετά για τον ρόλο του Allen Ginsberg. Του εικονικού ποιητή που έπαιζε ψωλοσφαλιάρες με τον Jack Kerouac και τον Neal Cassady, και αναδείχθηκε σε ηγετική φυσιογνωμία της Beat Generation, όπως θα ξέρεις αν έχεις κάνει το διάβασμά σου στα λογοτεχνικά κινήματα της σύγχρονης εποχής.
Αν δεν το 'χεις, μην περιμένεις η ταινία να σε διαφωτίσει ιδιαίτερα, αφού όπως έλεγαν κι οι σκηνοθέτες στη συνέντευξη Τύπου τους στο Βερολίνο τον περασμένο Φλεβάρη, δεν είχαν σκοπό να γυρίσουν μια βιογραφία του Ginsberg, αλλά μια ταινία για ένα ποίημα. Ένα ποίημα που ήξεραν απ’ το λύκειο, αλλά δεν είχαν ιδιαίτερα μελετήσει, μέχρι που τους ήρθε η ιδέα να πατήσουν πάνω του για να κάνουν το πέρασμά τους στη μυθοπλασία. «Θέλαμε,» είχαν πει, «να κάνουμε κάτι διαφορετικό απ’ την προηγούμενή μας δουλειά, να κάνουμε ένα υβρίδιο,» και το συγκεκριμένο project το ένιωθαν σωστό να το προσεγγίσουν με «αυτόν τον μη-παραδοσιακό τρόπο,» μιας και «η φύση του ποιήματος ήταν φορμαλιστικά επαναστατική: σπάει κανόνες, συνδυάζοντας καθημερινό λόγο με ποιητικές εικόνες, οπότε θέλαμε να κάνουμε κάτι που θα προσέγγιζε» αυτή τη νοοτροπία. Στο trailer που κυκλοφόρησε η Oscilloscope, στην οποία κατέληξαν τα δικαιώματα διανομής στις ΗΠΑ τον περασμένο Απρίλη, δεν βλέπεις ίχνος της διαφορετικότητας με την οποία το προσέγγισαν, και η οποία δεν έχει τίποτε να κάνει με το συνδυασμό μυθοπλασίας και δραματοποιημένου ντοκιμαντέρ που βλέπεις στις εικόνες. Αντίθετα, βασίζεται απόλυτα στην μετατροπή των στροφών του ποιήματος, σε animation, πράγμα που είχε βασανίσει αρκετά τους δυο σκηνοθέτες, οι οποίοι βασάνισαν καμιά ντουζίνα σχεδιαστές από εταιρείες του πλανήτη, προτού καταλήξουν στον Eric Drooker. Ιδιαίτερη μορφή κι ο ίδιος, κομίστας, ζωγράφος, illustrator και γενικότερος διανοούμενος της ζωγραφιστής εικόνας, ο Drooker είχε συνεργαστεί με τον Ginsberg όταν έφτιαχνε το Illuminated Poems, έναν τόμο εικονογραφήσεων ποιημάτων του τελευταίου, οπότε μπορείς να υποθέσεις ότι ήταν εξαρχής ο κατάλληλος άνθρωπος για τη δουλειά. Ο Drooker σχεδίασε ένα graphic novel ως οδηγό για τη διαδικασία εικονογράφησης που θα αναλάμβανε να επιβλέπει, κι έφτιαξε έτσι τη σειρά πανέμορφων κομματιών δραματοποιημένης ποίησης, που έγιναν το θέμα συζήτησης για τους κριτικούς στο Βερολίνο, επισκιάζοντας όχι μόνο την ηλεκτρισμένη υποπλοκή για τη δίκη περί χυδαιότητας του ποιήματος, που πιάνει και τον κύριο όγκο της ταινίας, αλλά ακόμα και την εξαιρετική κι αξιοβράβευτη ερμηνεία του James Franco.
Αν δεν το 'χεις, μην περιμένεις η ταινία να σε διαφωτίσει ιδιαίτερα, αφού όπως έλεγαν κι οι σκηνοθέτες στη συνέντευξη Τύπου τους στο Βερολίνο τον περασμένο Φλεβάρη, δεν είχαν σκοπό να γυρίσουν μια βιογραφία του Ginsberg, αλλά μια ταινία για ένα ποίημα. Ένα ποίημα που ήξεραν απ’ το λύκειο, αλλά δεν είχαν ιδιαίτερα μελετήσει, μέχρι που τους ήρθε η ιδέα να πατήσουν πάνω του για να κάνουν το πέρασμά τους στη μυθοπλασία. «Θέλαμε,» είχαν πει, «να κάνουμε κάτι διαφορετικό απ’ την προηγούμενή μας δουλειά, να κάνουμε ένα υβρίδιο,» και το συγκεκριμένο project το ένιωθαν σωστό να το προσεγγίσουν με «αυτόν τον μη-παραδοσιακό τρόπο,» μιας και «η φύση του ποιήματος ήταν φορμαλιστικά επαναστατική: σπάει κανόνες, συνδυάζοντας καθημερινό λόγο με ποιητικές εικόνες, οπότε θέλαμε να κάνουμε κάτι που θα προσέγγιζε» αυτή τη νοοτροπία. Στο trailer που κυκλοφόρησε η Oscilloscope, στην οποία κατέληξαν τα δικαιώματα διανομής στις ΗΠΑ τον περασμένο Απρίλη, δεν βλέπεις ίχνος της διαφορετικότητας με την οποία το προσέγγισαν, και η οποία δεν έχει τίποτε να κάνει με το συνδυασμό μυθοπλασίας και δραματοποιημένου ντοκιμαντέρ που βλέπεις στις εικόνες. Αντίθετα, βασίζεται απόλυτα στην μετατροπή των στροφών του ποιήματος, σε animation, πράγμα που είχε βασανίσει αρκετά τους δυο σκηνοθέτες, οι οποίοι βασάνισαν καμιά ντουζίνα σχεδιαστές από εταιρείες του πλανήτη, προτού καταλήξουν στον Eric Drooker. Ιδιαίτερη μορφή κι ο ίδιος, κομίστας, ζωγράφος, illustrator και γενικότερος διανοούμενος της ζωγραφιστής εικόνας, ο Drooker είχε συνεργαστεί με τον Ginsberg όταν έφτιαχνε το Illuminated Poems, έναν τόμο εικονογραφήσεων ποιημάτων του τελευταίου, οπότε μπορείς να υποθέσεις ότι ήταν εξαρχής ο κατάλληλος άνθρωπος για τη δουλειά. Ο Drooker σχεδίασε ένα graphic novel ως οδηγό για τη διαδικασία εικονογράφησης που θα αναλάμβανε να επιβλέπει, κι έφτιαξε έτσι τη σειρά πανέμορφων κομματιών δραματοποιημένης ποίησης, που έγιναν το θέμα συζήτησης για τους κριτικούς στο Βερολίνο, επισκιάζοντας όχι μόνο την ηλεκτρισμένη υποπλοκή για τη δίκη περί χυδαιότητας του ποιήματος, που πιάνει και τον κύριο όγκο της ταινίας, αλλά ακόμα και την εξαιρετική κι αξιοβράβευτη ερμηνεία του James Franco.
Previously on Movies for the Masses: Miral (2010): Οσκαρικό trailer
Miral (2010): Οσκαρικό trailer
Miral - International Trailer
Στα trailer των οσκαροφιλόδοξων που συνωστίζονται στην Αμερική πριν το Inception (2010), η Pathé πρόσθεσε, στο AlloCiné, και αυτό του Miral (2010), ενισχύοντας έμμεσα την εντύπωση ότι το φιλμ του Julian Schnabel θα είναι το φετινό βαρύ πυροβολικό των Weinsteins στο βομβαρδισμό του Kodak Theatre με υποψηφιότητες μέχρι να παραδώσει χρυσά αγαλματάκια.
Από την ώρα που αγόρασε τα σχετικά δικαιώματα διανομής, ο Les Grossman Harvey Weinstein δηλώνει υποστηρικτής του και σαν παράλληλος πιστός του Ισραήλ, οπότε μπορείς να βλέπεις το φιλμ και σαν πανηγυρική επέτειο του Ολοκαυτώματος (με ότι αυτό σημαίνει για επιπλέον ολοκαύτωμα στα βραβεία) παρόλο που αφηγείται την ιστορία της Hind al-Husseini η οποία έστησε πριν 60 χρόνια ορφανοτροφείο για Παλαιστίνιους πρόσφυγες στην Ιερουσαλήμ, βασισμένο (το φιλμ) σε σχετικό βιβλίο. Με τίτλο La Strada dei Fiori di Miral το βιβλίο φαίνεται να κυκλοφορεί μόνο στα Ιταλικά (αλλά να ετοιμάζονται μεταφράσεις του φυσικά, με επιμέλεια του Schnabel), και να αφηγείται την ιστορία μέσα από τα μάτια πιτσιρίκας που μεγαλώνει δέκα χρόνια υπό την επίβλεψη της Αl-Husseini, αρκετά αργότερα, από το '78 και προφανώς μέχρι την ανακύρηξη ανεξαρτησίας από τη Παλαιστίνη (το Νοέμβρη του '88). Στην οικουμενικά αρεστή διδαχή της Αl-Husseini περί μόρφωσης που φέρνει την ειρήνη, η παραγωγή προσθέτει όπως βλέπεις την οικουμενικότερα αρεστότερη παρουσία της Freida Pinto, οπότε δύσκολα βλέπεις το συνδυασμό να μην αποδεικνύεται ακαταμάχητος. Εύκολα όμως βλέπεις, ακόμα και από το all over the place trailer, ότι ο σκηνοθέτης είχε πολλά προβλήματα αυτή τη φορά στο να δημιουργήσει εικόνες που να σε καταπίνουν παρά τις υπογραφές στη κινηματογράφιση, και το σχετικά κοινότοπο και της ιστορίας αλλά και της ερμηνείας της Ινδής μοντελίτσας μάλλον δε τον βοήθησε. Το Miral δεν έγινε δεκτό εντός συναγωνισμού στο σαβουροπρόγραμμα των φετινών Κανών, πράγμα που μπορεί να λέει πολλά, μπορεί και τίποτα -- μόνο πρόσφατα, Vera Drake (2004) και Brokeback Mountain (2005) φάγαν φτύσιμο από τις Κυανές Ακτές αλλά έσκισαν στη Βενετία και στη συνέχεια στα Oscar®, ενώ ο δημιουργός είχε κάνει πολλές, και δίκαιες, εκνευρισμένες δηλώσεις κατά των πολιτικών που του στέρησαν τη τελευταία στιγμή το Χρυσό Φοίνικα για το τεράστιο Σκάφανδρο και τη Πεταλούδα (2007). Η παραγωγή θα πάει φυσικά στη Βενετία, αλλά κι εκεί τα πράγματα δεν είναι καθόλου σίγουρα γι' αυτή, φέτος ο Marco Müller έχει προγραμματίσει τόσες μεγάλες πρεμιέρες που οι αμερικάνοι δημοσιογράφοι σκέφτονται να παρατήσουν το Telluride για χάρη του πριν καν ανακοινώσει τις περισσότερες, ενώ οι πρώτες αναφορές από τα screenings της Weinstein Co. δεν είναι και πολύ ενθουσιασμένες (χωρίς να είναι αρνητικές).
Από την ώρα που αγόρασε τα σχετικά δικαιώματα διανομής, ο Les Grossman Harvey Weinstein δηλώνει υποστηρικτής του και σαν παράλληλος πιστός του Ισραήλ, οπότε μπορείς να βλέπεις το φιλμ και σαν πανηγυρική επέτειο του Ολοκαυτώματος (με ότι αυτό σημαίνει για επιπλέον ολοκαύτωμα στα βραβεία) παρόλο που αφηγείται την ιστορία της Hind al-Husseini η οποία έστησε πριν 60 χρόνια ορφανοτροφείο για Παλαιστίνιους πρόσφυγες στην Ιερουσαλήμ, βασισμένο (το φιλμ) σε σχετικό βιβλίο. Με τίτλο La Strada dei Fiori di Miral το βιβλίο φαίνεται να κυκλοφορεί μόνο στα Ιταλικά (αλλά να ετοιμάζονται μεταφράσεις του φυσικά, με επιμέλεια του Schnabel), και να αφηγείται την ιστορία μέσα από τα μάτια πιτσιρίκας που μεγαλώνει δέκα χρόνια υπό την επίβλεψη της Αl-Husseini, αρκετά αργότερα, από το '78 και προφανώς μέχρι την ανακύρηξη ανεξαρτησίας από τη Παλαιστίνη (το Νοέμβρη του '88). Στην οικουμενικά αρεστή διδαχή της Αl-Husseini περί μόρφωσης που φέρνει την ειρήνη, η παραγωγή προσθέτει όπως βλέπεις την οικουμενικότερα αρεστότερη παρουσία της Freida Pinto, οπότε δύσκολα βλέπεις το συνδυασμό να μην αποδεικνύεται ακαταμάχητος. Εύκολα όμως βλέπεις, ακόμα και από το all over the place trailer, ότι ο σκηνοθέτης είχε πολλά προβλήματα αυτή τη φορά στο να δημιουργήσει εικόνες που να σε καταπίνουν παρά τις υπογραφές στη κινηματογράφιση, και το σχετικά κοινότοπο και της ιστορίας αλλά και της ερμηνείας της Ινδής μοντελίτσας μάλλον δε τον βοήθησε. Το Miral δεν έγινε δεκτό εντός συναγωνισμού στο σαβουροπρόγραμμα των φετινών Κανών, πράγμα που μπορεί να λέει πολλά, μπορεί και τίποτα -- μόνο πρόσφατα, Vera Drake (2004) και Brokeback Mountain (2005) φάγαν φτύσιμο από τις Κυανές Ακτές αλλά έσκισαν στη Βενετία και στη συνέχεια στα Oscar®, ενώ ο δημιουργός είχε κάνει πολλές, και δίκαιες, εκνευρισμένες δηλώσεις κατά των πολιτικών που του στέρησαν τη τελευταία στιγμή το Χρυσό Φοίνικα για το τεράστιο Σκάφανδρο και τη Πεταλούδα (2007). Η παραγωγή θα πάει φυσικά στη Βενετία, αλλά κι εκεί τα πράγματα δεν είναι καθόλου σίγουρα γι' αυτή, φέτος ο Marco Müller έχει προγραμματίσει τόσες μεγάλες πρεμιέρες που οι αμερικάνοι δημοσιογράφοι σκέφτονται να παρατήσουν το Telluride για χάρη του πριν καν ανακοινώσει τις περισσότερες, ενώ οι πρώτες αναφορές από τα screenings της Weinstein Co. δεν είναι και πολύ ενθουσιασμένες (χωρίς να είναι αρνητικές).
Previously on Movies for the Masses: The Town (2010): Περήφανο trailer
The Town (2010): Περήφανο trailer
The Town - Trailer
Σχετικά καθυστερημένα αφού το φιλμ ανοίγει αρχές Σεπτέμβρη, αλλά στα σίγουρα, ξεκινώντας μπροστά από το Inception (2010), το trailer του Town (2010), της δεύτερης σκηνοθετικής δουλειάς του Ben Affleck, παίζει από αυτή τη βδομάδα παντού, με τις ευλογίες της Warner που, ασυνήθιστα για τις μεγάλες του Hollywood, δείχνει σε αυτό (το trailer) σημάδια περηφάνιας για τις ταινίες που προωθεί, θυμίζοντας ότι είναι το studio το οποίο σου έφερε και το Departed (2006).
Η περηφάνια της Warner έχει βέβαια να κάνει περισσότερο με συγκεκριμένη μπλοκμπαστεριά που σου κάνει με τη σειρά της τον εγκέφαλο σκηνή εγκλήματος, φιλοδοξώντας να σώσει τον κινηματογράφο στη πορεία, αλλά και ο Affleck έχει κάτι για να παίζει με μεγάλα γράμματα στα trailer, το Gone Baby Gone (2007), ένα φιλμ που ατύχησε να βγει τη τελευταία μεγάλη χρονιά του κινηματογράφου και έμεινε χωρίς βραβειακή αναγνώριση, αλλά θα το 'βλεπες άνετα στις οσκαρικές λίστες των επόμενών του ετών. Στην ίδια συνταγή με το Baby, ο Affleck διασκευάζει αστυνομική νουβέλα τοποθετημένη στη γειτονιά του, αυτή τη φορά τον Prince of Thieves κάποιου κυρίου Chuck Hogan, με πιο συγκεκριμένη από τη Βοστόνη γειτονιά, τη Charlestown στα βόρεια της πόλης. Η νουβέλα του Hogan μάζεψε εύσημα από τον Stephen King, συγκρίσεις με το Mystic River του Dennis Lehane, και ξεκινάει αναφέροντας πως η Charlestown, ή χαϊδευτικά.. Town, είναι εργατική συνοικία με τους περισσότερους ληστές τραπεζών και χρηματαποστολών ανά τετραγωνικό μίλι στο κόσμο. Όμως, όπως γράφουν οι κριτικές της στο Amazon και τόνιζε και ο Affleck πριν ξεκινήσει γυρίσματα, η ιστορία δεν είναι τυπική ξέφρενων εγκλημάτων και κυνηγητών (όπως τη προωθούσε ο εκδότης της και συνεχίζει να κάνει και το στούντιό της), παρακολουθεί πώς πραγματικά περνάνε τη ζωή τους αυτοί οι τύποι, και ειδικά ο αρχηγός τους που σκέφτεται να τα παρατήσει και μπλέκει σε αλά Heat (1995) σύγκρουση με αστυνομικό μέσω του κοινού τους.. ενδιαφέροντος για την υπερκαβλιάρα Rebecca Hall.
Ο πρίγκιπας των κλεφτών είναι βέβαια ο ίδιος ο Affleck που ξαναγύρισε σε πρωταγωνιστικούς ρόλους με το State of Play (2009) κουβαλώντας και όλη αυτή την αμφισβήτηση από την οποία ήταν εντελώς αντίθετα απαλλαγμένος ο αδερφός του στο Baby Gone. Δεύτερος στα credits είναι θεωρητικά ο Jon Hamm, τη παράσταση κλέβει όπως βλέπεις και μόνος σου ο Jeremy Renner που οι αναφορές από τα screenings τον έχουν σίγουρο στην οσκαρική πεντάδα και φέτος. Τη παράσταση στα κουτσομπολιά έχει ήδη κλέψει φυσικά η Blake Lively, που φανερά έχει και τις πιο τσοντόβιες σκηνές και σίγουρα ήταν αρκετά καλή στο audition για να της δώσει ο Affleck το ρόλο της πρώην του, παρόλο που φαίνεται καμιά εικοσαριά χρόνια μικρότερή του και χρειάζονταν να προσαρμόσει ανάλογα το σενάριο. Καί το μπούτι γκόσιπ γκιρλ σκίζει απ' ότι φαίνεται στο πανί, μιας και από κει πήρε και το ρόλο της Carol Ferris στο Green Lantern (2011), καί αυτό το αδιανόητα υπερσίγουρο στιλάκι του Affleck δε χρειάζεται πολύ για να το ξαναδιακρίνεις, καί το σενάριο (τουλάχιστο στην εκδοχή με τις διορθώσεις του Chuck Hogan που παρέλαβε ο σκηνοθέτης) είναι αξιόλογο παρόλο που δε δικαιολογεί αρκετά όλη τη ρομαντζαρία, παρολαυτά η ταινία πέρασε από αρκετούς κύκλων προβολών και γυρισμάτων, χωρίς καν να είναι σίγουρο ακόμα ότι έχει ολοκληρωθεί, και άρα θα πρέπει να περιμένεις και τις επίσημες προβολές για να μετρήσεις το πόσο κομμένα είναι τα οσκαρικά της μούσκουλα.
Η περηφάνια της Warner έχει βέβαια να κάνει περισσότερο με συγκεκριμένη μπλοκμπαστεριά που σου κάνει με τη σειρά της τον εγκέφαλο σκηνή εγκλήματος, φιλοδοξώντας να σώσει τον κινηματογράφο στη πορεία, αλλά και ο Affleck έχει κάτι για να παίζει με μεγάλα γράμματα στα trailer, το Gone Baby Gone (2007), ένα φιλμ που ατύχησε να βγει τη τελευταία μεγάλη χρονιά του κινηματογράφου και έμεινε χωρίς βραβειακή αναγνώριση, αλλά θα το 'βλεπες άνετα στις οσκαρικές λίστες των επόμενών του ετών. Στην ίδια συνταγή με το Baby, ο Affleck διασκευάζει αστυνομική νουβέλα τοποθετημένη στη γειτονιά του, αυτή τη φορά τον Prince of Thieves κάποιου κυρίου Chuck Hogan, με πιο συγκεκριμένη από τη Βοστόνη γειτονιά, τη Charlestown στα βόρεια της πόλης. Η νουβέλα του Hogan μάζεψε εύσημα από τον Stephen King, συγκρίσεις με το Mystic River του Dennis Lehane, και ξεκινάει αναφέροντας πως η Charlestown, ή χαϊδευτικά.. Town, είναι εργατική συνοικία με τους περισσότερους ληστές τραπεζών και χρηματαποστολών ανά τετραγωνικό μίλι στο κόσμο. Όμως, όπως γράφουν οι κριτικές της στο Amazon και τόνιζε και ο Affleck πριν ξεκινήσει γυρίσματα, η ιστορία δεν είναι τυπική ξέφρενων εγκλημάτων και κυνηγητών (όπως τη προωθούσε ο εκδότης της και συνεχίζει να κάνει και το στούντιό της), παρακολουθεί πώς πραγματικά περνάνε τη ζωή τους αυτοί οι τύποι, και ειδικά ο αρχηγός τους που σκέφτεται να τα παρατήσει και μπλέκει σε αλά Heat (1995) σύγκρουση με αστυνομικό μέσω του κοινού τους.. ενδιαφέροντος για την υπερκαβλιάρα Rebecca Hall.
Ο πρίγκιπας των κλεφτών είναι βέβαια ο ίδιος ο Affleck που ξαναγύρισε σε πρωταγωνιστικούς ρόλους με το State of Play (2009) κουβαλώντας και όλη αυτή την αμφισβήτηση από την οποία ήταν εντελώς αντίθετα απαλλαγμένος ο αδερφός του στο Baby Gone. Δεύτερος στα credits είναι θεωρητικά ο Jon Hamm, τη παράσταση κλέβει όπως βλέπεις και μόνος σου ο Jeremy Renner που οι αναφορές από τα screenings τον έχουν σίγουρο στην οσκαρική πεντάδα και φέτος. Τη παράσταση στα κουτσομπολιά έχει ήδη κλέψει φυσικά η Blake Lively, που φανερά έχει και τις πιο τσοντόβιες σκηνές και σίγουρα ήταν αρκετά καλή στο audition για να της δώσει ο Affleck το ρόλο της πρώην του, παρόλο που φαίνεται καμιά εικοσαριά χρόνια μικρότερή του και χρειάζονταν να προσαρμόσει ανάλογα το σενάριο. Καί το μπούτι γκόσιπ γκιρλ σκίζει απ' ότι φαίνεται στο πανί, μιας και από κει πήρε και το ρόλο της Carol Ferris στο Green Lantern (2011), καί αυτό το αδιανόητα υπερσίγουρο στιλάκι του Affleck δε χρειάζεται πολύ για να το ξαναδιακρίνεις, καί το σενάριο (τουλάχιστο στην εκδοχή με τις διορθώσεις του Chuck Hogan που παρέλαβε ο σκηνοθέτης) είναι αξιόλογο παρόλο που δε δικαιολογεί αρκετά όλη τη ρομαντζαρία, παρολαυτά η ταινία πέρασε από αρκετούς κύκλων προβολών και γυρισμάτων, χωρίς καν να είναι σίγουρο ακόμα ότι έχει ολοκληρωθεί, και άρα θα πρέπει να περιμένεις και τις επίσημες προβολές για να μετρήσεις το πόσο κομμένα είναι τα οσκαρικά της μούσκουλα.
Previously on Movies for the Masses: The Social Network (2010): Thefacebook trailer