Η αρμονία μιας φαινομενικά τέλειας οικογένειας διαταράσσεται, όταν ένας φαινομενικά ιδιοφυής απαγωγέας τους βάζει να του κάνουν θελήματα για να αποδείξουν την αγάπη τους για το παιδί τους.Ο Brosnan βγάζει το ψωμί του κρατώντας το βασικό ρόλο του σαδιστή με τα σκοτεινά κίνητρα και τη βαριά ιρλανδική προφορά (ο παλιοτρομοκράτης), ενώ απέναντί του η Bello κι ο Butler προσπαθούν να κρατήσουν τις ισορροπίες, σ' ένα ψυχολογικό θρίλερ που δεν έχεις και πολλά να του καταλογίσεις πέρα απ' τις μεγάλες του φιλοδοξίες, τις οποίες αποτυγχάνει με γδούπο να πραγματοποιήσει. Σ' ένα βολικό σύμπαν που νυχτώνει ξαφνικά όταν πρέπει και βρέχει όταν χρειάζεται, χαρακτήρες με ενδιαφέρουσα αψίδα εξέλιξης, σκαλώνουν σε εύκολες λύσεις δραματοποίησης, και σε κομβικά σημεία που θα έπρεπε να σε βοηθήσουν να πας παραπέρα, σου βαράνε μια κατραπακιά αναληθοφάνειας και σε πετάνε απ' έξω. Και με τα απανωτά αυτά χαστούκια, πολύ πιθανό είναι σύντομα να χάσεις το ενδιαφέρον για την πλοκή, κι όταν φτάσει η ώρα της ανατροπής, να φρικάρεις, ή να ξεσπάσεις σε νευρικό γέλιο με την ίδια ευκολία.

Αν δεν τύχει τίποτε το ατυχές, η 13η έκδοση παίζει να 'ναι και η πιο τυχερή του Διεθνούς Φεστιβάλ Kινηματογράφου της Αθήνας. Τουλάχιστον στη σούμα των ταμείων, η οποία ήδη άρχισε εκρηκτικά, με € 32.250 (ναι, καλά το διάβασες) να μπαίνουν στην άκρη σε λιγότερο από ένα απόγευμα, μ' αυτή την εκπληχτική κίνηση του Φεστιβάλ να βάλει τους "πιστούς φίλους" του να αγοράσουν τα 550 διαρκείας στα τυφλά, μια βδομάδα πριν ανακοινωθούν οι ταινίες. Και μάλιστα με τον κεκαλυμμένο εκβιασμό την επιπλέον επιλογή των 350 ακριβών πάσων, που εκτός από δωρεάν κατάλογο και τακτικό spam τακτική ενημέρωση στο email τους, δίνουν στους premium passholders τη δυνατότητα να κλείσουν θέσεις δυο μέρες πριν και απ' τους λιγότερο πιστούς φίλους που πήραν τα 200 φτηνά, και φυσικά απ' τους εντελώς άπιστους που δεν πήραν καθόλου, και θα πληρώνουν κι ολόκληρο το εισιτήριο, οι τσίπηδες. Αντιλαμβάνεσαι πώς λειτουργεί το σύστημα, και πώς οι passholders γίνονται passholes για τους υπόλοιπους.

Και σαν να μην φτάνει αυτό, το οργανωμένο σχέδιο ολοκληρώνεται με ένα απ' τα πιο δυνατά line-ups που θυμάμαι. Εκτός από καμιά δεκαριά μεγάλους τίτλους που έχουν ήδη ανακοινωθεί, το Day Watch (2006) που δεν έχει ήδη ανακοινωθεί, το Persepolis που θα ανοίξει το φεστιβάλ και το I'm Not There που θα το κλείσει, υπάρχουν διάσπαρτοι άλλοι τόσοι πολυακουσμένοι μικρότεροι και ανεξαρτητότεροι, όπως το A L' Interieur, το Grace Is Gone, το Eagle vs Shark, το Once, το Teeth, το Zoo, και το Black Sheep, που επειδή ξέρω πως μας παρακολουθείς, ξέρω πως τους ξέρεις ήδη. Παράλληλα, τα τρία αφιερώματα (στον William Friedkin, τον Buddhadev Dasgupta και τον Max Ophüls), οι ενότητες των ντοκιμαντέρ, των οικολογικών συναγερμών (με την διάθεση των εσόδων στους πυροπαθείς) και των grindhouse προβολών, θα σου γεμίσουν όποια κενά υπήρχε πιθανότητα να σου έχουν μείνει, κι αν παρ' όλα αυτά έχεις χρόνο και για άλλα, υπάρχουν πάντα το Διεθνές και το Μουσικό Διαγωνιστικό, και τα masterclasses και οι συζητήσεις των καλεσμένων της διοργάνωσης.

Στο κλείσιμο θα σου έλεγα γι' αυτήν την πολυθρύλητη Προβολή Έκπληξη την Πέμπτη 27, στις 22.20 στον Απόλλωνα. Έναν τίτλο τόσο μυστικό που όχι μόνο δεν πρέπει να τον μάθεις πριν αρχίσει να προβάλλεται, αλλά δεν πρέπει καν να πεις ότι το είδες αφού τελειώσει. Αλλά με 350 θέσεις να μπορούν να φύγουν από σήμερα κιόλας, προτιμώ να μην σου πω τίποτα, μπας και προλάβω καμία για μένα. Εσύ πήγαινε καλύτερα στην μυστική ταινία του Αθηνοράματος, ή στη Χιονάτη και τους Επτά Νάνους (1937), που γιορτάζουν τα 70 χρόνια τους σε αποκατεστημένη κόπια. Και θα σε δω κάπου εκεί. Κι εδώ βέβαια, ε;

Κάνα δωδεκάωρο πριν την προγραμματισμένη του εμφάνιση στα διαλείμματα του The Hills του MTV, έσκασε στο site της Apple το πολυαναμενόμενο teaser του Iron Man (2008), για να αποκαλύψει… λίγο λιγότερα απ' όσα είχαν ήδη αποκαλυφθεί στο περασμένο Comic-Con, αλλά σε αλλιώτικη σειρά και με πιο ωραία μουσική. Και απ' ό,τι φαίνεται ο fan fanatica του ήρωα, Jon Favreau, κάνοντας τη μια ασυνήθιστη επιλογή πίσω απ' την άλλη απ' το casting ως το marketing (και όντας κι ο ίδιος εξίσου αναπάντεχος για τη σκηνοθετική καρέκλα), κατάφερε απ' τη μια να τσατίσει του θανατά τους fans με την τσιγκουνιά του teaser και τις ελευθερίες που πήρε για την ιστορία του ήρωα για να μπορέσει να τη χωρέσει στη δική του άποψη για την ταινία, κι απ' την άλλη να κάνει εμάς τους απ' έξω να μαζεύουμε τα σάλια μας για κάτι που προδιαγράφεται ως μια απ' τις πιο διασκεδαστικές μπλοκμπαστεριές του επόμενου καλοκαιριού, ακόμα κι αν θα είναι περισσότερο χάρη στον Robert Downey Jr., παρά στη γυαλιστερή στολή του.

Πάντως, εκτός απ' το να μας διασκεδάσει και να αναστήσει την καριέρα ενός απ' τους πιο ταλαντούχους alternative Αμερικάνους ηθοποιούς της εποχής μας, το μεγάλο στοίχημα του Favreau θα είναι να καταφέρει να γεννήσει και να εδραιώσει ένα καινούριο franchise, που ενδεχομένως να χρειαστεί να πάρει τη θέση του κατά τα φαινόμενα οδεύοντος προς τη χρεοκοπία (ιδεών) Spider-Man της Sony, την ώρα που το εντελώς αντίθετο είδος κινηματογραφημένων comic ηρώων, αυτό των λιγομίλητων πολυπρόσωπων σκοτεινών, γνωρίζει επάνοδο με τον Σκοτεινό Ιππότη (2008) της Warner, και το ίδιο το concept της κινηματογράφησης των εικονογραφημένων νουβελών, ξαναγεννιέται μέσα από μια καινούρια τεχνική κινηματογράφησης, όπως την συνέλαβε με το Sin City (2005) o Troublemaker Robert Rodriguez στην ανεξάρτητη τρέλα του, την πέρασαν φέτος στο επόμενο επίπεδο 300 ημίγυμνοι φονιάδες της Warner, κι ετοιμάζεται να κάνει τελευταία φινιρίσματα η λίγκα των Watchmen (2009) της Warner, αν δεν την έχει περάσει ήδη σε άλλο γήπεδο ο Speed Racer (2009) των αδερφών Wachowski της Warner. Και αυτά, με λίγα λόγια, είναι τα βάρη που καλούνται να σηκώσουν τα σιδερένια μπράτσα του Iron Man (2008), για να 'χουν στην Paramount κάτι να περηφανεύονται απ' την επένδυσή τους στα χωράφια των comic και των υπερηρώων. Ζόρικο.

Απ' όσα δυνητικά οσκαρικά φιλμ διάλεξαν να πάνε φέτος στο μεγαλύτερο φεστιβάλ του πλανήτη, ζήτημα φτιαξίματος / θαψίματος υπάρχει μάλλον μόνο για τα "οχήματα" στιλ The Brave One για τη Jodie Foster και Michael Clayton για τον George Clooney. Για κάποια άλλα όπως το Rendition και το In the Valley of Elah που είναι σίγουρο ότι δε μυρίζουν το ίδιο σε όλους τους κριτικούς, η δημοσιότητα φάνηκε προφανώς καλή, ενώ κλασικά υπάρχουν και οι υποχρεωτικές συμμετοχές είτε λόγω εθνικότητας (βλ. Eastern Promises) είτε για πιάσιμο από τα μαλλιά (π.χ. Across the Universe).

Στη πρώτη κατηγορία ανήκει και το sequel του Elizabeth (1998) που προβάλλεται σήμερα στο Roy Thompson Hall και κανένας δε ξέρει γιατί ακριβώς φτιάχτηκε (πιθανά η Working Title πέτυχε τη μαμά Universal σε μέρα με καλή διάθεση και λεφτά στη τσέπη), αν και ο Shekhar Kapur που σκηνοθετεί και πάλι, οραματίζονταν τριλογία από την αρχή (και υπόσχεται το τρίτο μέρος σε καμιά δεκαριά χρόνια). Το trademark της πρώτης ταινίας, τα πλάνα με απέραντη γωνία που στη στιγμή γίνονται πολύ προσωπικά συνεχίζει να ισχύει, όπως και οι ιστορικές ανακρίβειες που εξαγριώνουν όσους εξαγριώνονται με αυτές (ο Sir Francis Drake δεν εμφανίζεται πουθενά σε μια ταινία με κύριο θέμα την καταστροφή της Ισπανικής Αρμάδας, για παράδειγμα) αλλά και η διανομή του πρωταγωνιστικού ρόλου στην Cate Blanchett που το '99 έχασε άδικα το Όσκαρ για πολλούς (αν και αυτό μπορείς να το πεις για οποιαδήποτε ταινία την έχει στα credits φυσικά). Η συμμετοχή του Clive Owen σα το καινούριο (και πάντα απαραίτητο) αίσθημα, η αρματωσιά(!) στιλ Jeanne d'Arc και τα αρκετά CGI σε μια παραγωγή πιο πλούσια και με σαφώς μεγαλύτερη αίσθηση του επικού είναι τα νέα στοιχεία, όπως τα βλέπεις, όλα, και μόνος σου. Κι αν μπορείς να σκεφτείς και χειρότερες οσκαρο-υποψήφιες δεν είσαι μόνος σου.

All over the place και πουθενά συγκεκριμένα ανεβοκατεβαίνει το τρέιλερ της υπόσχεσης αιματοχυσίας του Paul Thomas Anderson, που παίζει από χτες πριν το 3:10 to Yuma (2007) στις αμερικάνικες αίθουσες, οπότε ανταποδίδουμε ένα ακόμα λινκ στη ξετρυπωτρούλα φίλη μας τη Marina του Mad About Movies.

Το φιλμ δε πήγε στη Βενετία όπως είχε υποσχεθεί, και ούτε πρόκειται να προβληθεί στο Τορόντο αφού ο σκηνοθέτης, γνωστός για την τελειομανία του, ακόμα το ετοιμάζει. Αλλά ένα εικοσάλεπτο απόσπασμα προβλήθηκε στο Telluride ενισχύοντας το buzz, που φτάνει πλέον σε κατάσταση παροξυσμού των φαν με το τρέιλερ. Τρέιλερ που όπως και το τίζερ δεν έχει επίσημη παρουσία πουθενά, ενώ ακόμα και η επίσημη σελίδα είναι τόσο ντροπαλή που κρύβεται τις περισσότερες ώρες της ημέρας. Και αν προσθέσεις ότι το homage, αυτή τη φορά, στον Terrence Malick είναι πια σκοτωμένο όσο και ο Jesse James από τον Κατρουλιάρη Robert Ford, έχεις ένα φιλμ που έχει ανακηρυχτεί κατεξαιρετικότατο πριν το δει κανένας, με πολλά από τα ατού του καμένα από την καθυστέρηση, και με μια αλλοπρόσαλλη πολιτική προώθησης για τόσο μεγάλες εταιρείες (Paramount / Miramax) που εξίσου αλλοπρόσαλλα καταφέρνει να αποτρελαίνει κόσμο συντηρώντας τον θόρυβο. Το στοίχημα είναι αν θα τα καταφέρουν όλοι μέχρι τα τέλη Δεκέμβρη Νοέμβρη Δεκέμβρη που προγραμμάτισαν έξοδο στις αίθουσες, όταν φέτος ο Οκτώβρης είναι ο νέος Δεκέμβρης στην οσκαρική κούρσα.

Με τις περισσότερες οσκαροδολωματικές παραγωγές του 2007 να μη μοιάζουν και πολύ δυνατές, ένα well-reviewed σενάριο που μυρίζει 3ωρη διάρκεια, μια φωτογραφία που παίζει μπάλα επιπέδου με το φυσικό φως, τον Daniel Day-Lewis να φαίνεται να παραδίδει τη πρώτη μεγάλη ερμηνεία της χρονιάς, και μουσική από τον Jonny Greenwood (των Radiohead), το There Will Be Blood (2007) μπορεί και να αποτελέσει τη τρίτη ματοβαμμένη οσκαρική ταινία, μετά το American Gangster (2007) και το No Country for Old Men (2007). Δηλαδή σίγουρα μοιάζει μεγάλη ταινία όμως οι άλλες είναι πιο μεγάλες και σίγουρες εδώ και καιρό.

Ο Δελτίος Τύπου που είχε (ξανα)φορτώσει προκαταβολικά με χρυσά λιοντάρια το Se Jie του Ang Lee εδώ και μήνες, αποδείχτηκε και η πιο αξιόπιστη πηγή προγνωστικών απόψε στη Βενετία. Σε μια ακόμα απρόσμενη απονομή, όχι τόσο βέβαια όσο η περσινή, τα φαβορί La Graine et le Mulet και I'm Not There περιορίστηκαν σε "ειδικό" βραβείο από την επιτροπή των σκηνοθετών, αφού αυτοί προφανώς δε μπορούσαν να συμφωνήσουν ανάμεσα στο γαλλικό δράμα του Τυνήσιου Abdellatif Kechiche που ήταν και η αποκάλυψη της διοργάνωσης και την ανατρεπτική βιογραφία του Bob Dylan από τον Todd Haynes, κλείνοντας ιδανικά ένα πετυχημένο φεστιβάλ γεμάτο αμφιλεγόμενες ταινίες.Το πιο βαθιά διχαστικό απ' όλα, όχι τόσο για τη θεματολογία βιασμού και δολοφονίας μιας 14χρονης Ιρακινής από τα αμερικάνικα στρατεύματα κατοχής όσο για τη συρραφή footage από ένα σωρό διαφορετικές πηγές, το Redacted του Brian De Palma, έφερε στο σκηνοθέτη το πιο σημαντικό βραβείο της σαραντάχρονης καριέρας του, το Ασημένιο Λιοντάρι σκηνοθεσίας. Εξίσου σημαντικό για τη καριέρα του αλλά και εντελώς απρόσμενο, αφού οι περισσότεροι συμφωνούν ότι ακόμα και στην ίδια τη ταινία δεν έχει την καλύτερη ερμηνεία, είναι το βραβείο αντρικού ρόλου στον Brad Pitt για το The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford (2007). Βραβείο γυναικείας ερμηνείας σε αντρικό ρόλο πήρε η Cate Blanchett του I'm Not There που μοναδική της φιλοδοξία θα πρέπει να είναι πια να βραβευτεί για ταινία που την ευχαριστούν στα credits τέλους. Ενώ φυσικά η φωτογραφία πήγε στον Rodrigo Prieto όπως φαίνονταν από το τρέιλερ του Se Jie ακόμα, και το σενάριο στον μακρόχρονο συνεργάτη του Ken Loach, Paul Laverty, για το It's a Free World...

Το φεστιβάλ που πάντα ένιωθε τη καυτή ανάσα του Τορόντο και από πέρσι βρίσκεται σε βαρύ ανταγωνισμό και με το Roma FilmFest, γιόρτασε φέτος τα 75 του χρόνια στην 64η διοργάνωσή του σε βροχερό καιρό, συνεχίζοντας τη πολιτική των αποκλειστικών πρεμιερών για το διαγωνιστικό τμήμα, μαζεύοντας ακόμα περισσότερους αμερικάνους σταρ στο Lido και εγκαινιάζοντας μάλλον και τη πρακτική να τους βραβεύει αν φέρνουν και τις γυναίκες τους. Η θητεία του πολυφωτισμένου καλλιτεχνικού διευθυντή του Marco Müller λήγει φέτος χωρίς κανείς να ξέρει αν θα θελήσει να την ανανεώσει ή αν θα ανανεωθεί φυσικά.

Διαρροή στρατιωτικού χημικού όπλου μετατρέπει τους κατοίκους μιας μικρής πόλης του Τέξας σε ζόμπι. Και, όπως παραδοσιακά επιβάλλεται, μια ανεκδιήγητη ντουζίνα αμόλυντων αναζητά τρόπους διαφυγής.Το αδελφάκι του ταραντινικού Death Proof (2007), εκ του παρανοϊκού project του Grindhouse, προκαλεί τόσο γέλιο που παραλύει το σαγόνι, αρκεί ν' ανήκεις στην ευγενή μερίδα θεατών η οποία αρέσκεται στη σπλατεριά β΄ διαλογής. Ύμνος κανονικός στο genre, με την απέχθεια να γράφεται απ' άκρη σε άκρη στην οθόνη και τα ευρήματα να σου πετάγονται από παντού τυλιγμένα στ' άντερα, το Planet Terror φέρνει στο μυαλό από Τα Ζόμπι δεν Είναι Χορτοφάγα μέχρι τα πλείστα όσα ακατονόμαστα που ούτε οι μανάδες των μπάσταρδων σκηνοθετών τους δε θέλουν να ενθυμούνται και δε σέβεται καν τη στοιχειώδη σεναριακή του συνοχή όταν, μέσα στον όλο πανικό, κάνει ένα σάλτο προς τη επόμενη μπομπίνα, έχοντας στείλει μυαλά και δευτερεύοντες ρόλους στα κάγκελα!

Στο πλαίσιο του fun, η ταινία του Robert Rodriguez... δέρνει τον αδόξαστο! Επί της ουσίας (λέγε με και καλλιτεχνικό επίπεδο, για να μην παρεξηγηθούμε), όμως, το κομμάτι του Tarantino υπερτερεί. Ο πρώτος νοιάζεται αποκλειστικά για το στιλάκι, ο δεύτερος έχει το ταλέντο και τα κότσια να γεννά το στιλ. Γι' αυτό και ο Rodriguez δε διστάζει να σου πάρει και τους... όρχεις (κυριολεκτικά!), ώστε να μη σου αφήσει περιθώρια για παράπονα. Και, πιστέψτε με, από την πρώτη στιγμή που θα δείτε τη Rose McGowan σε pole-dancing κουνήματα και με μαύρο δάκρυ ασορτί, μέχρι την ένθεση του οπλοπολυβόλου αντί για κάτω άκρο, η μετάβαση μοιάζει με τυφλοσούρτη προς τον παράδεισο της ένοχης απόλαυσης. "No more dead bodies for daddy tonight"; Ρε, άιντε σπίτι σου κι άσε μας να το χαρούμε!