Ακολουθώντας τη φετινή τάση να προβάλλεται στη Comicon footage που παίζει ήδη στις αίθουσες και αμέσως μετά να ξεμυτάει και online για να κάνει τα νεύρα κουρέλια όσων περιμένουν υπομονετικά στις ουρές για κάθε panel, το τρέιλερ του τρίτου κινηματογραφικού Resident Evil παίζει στις αμερικάνικες αίθουσες πριν το I Know Who Killed Me (2007) από τη Παρασκευή, παρουσιάστηκε στο συνέδριο του San Diego ξημερώματα, και αμέσως μετά έσκασε μύτη και στο Yahoo! Movies.

Εκτός από μια ακόμα παραπλανητική αρχή, το trailer προσθέτει στο υλικό από το teaser που κάνει φυσικά την επανεμφάνισή του, καλύτερη ματιά στα νέα ψιλοχάλια CGI και τα ψιλοκαλύτερα σούπερ ζόμπι, τα υποχρεωτικά μολυσμένα σκυλιά, και ψήγματα ιστορίας που φέρνει τους επιζώντες του Racoon City να διασχίζουν την έρημο της Νεβάδας. Η ιστορία, που έχει ήδη κυκλοφορήσει νουβελαρισμένη, δεν έχει φυσικά και πολύ σχέση με αυτή των παιχνιδιών που φτάνει στον 5ο τίτλο (στην κύρια σειρά) το 2008 και η Capcom εξακολουθεί να προστατεύει, παρόλο που αφήνει κάποιους χαρακτήρες της να κάνουν.. guest εμφανίσεις στο πανί. Ε και μη περιμένεις να έχει και πολύ σχέση με οτιδήποτε, αφού η πρόθεση του β' διαλογής σκηνοθέτη Russell Mulcahy να κάνει κάτι σε mad max spaghetti horror έδωσε ένα αποτέλεσμα που περιλαμβάνει και αναφορές σε όποια άλλη ταινία έχει δει, οπότε να ελπίζεις να μην έχει πολλά πέρα από τα Πουλιά (1963) στη λίστα με τα νοικιασμένα.

Πάντως η red-band εκδοχή του τρέιλερ στην επίσημη σελίδα φαντάζει καλύτερη και τουλάχιστο να είσαι ζόμπι στα γυρίσματα είχε περισσότερη φάση όπως φαίνεται από την απομνημόνευση στο YouTube. Α και μη ψάχνεις να βρεις το κομματάκι που μίλαγε για "last and final installment" στην επίσημη σύνοψη πια.

Παρόλο που ο Joker είχε αποχαιρετήσει το κοινό του μέχρι το Δεκέμβριο, o Batman (βλ. Christian Bale) δε μπορούσε να παραβρεθεί λόγω γυρισμάτων, ο Chris Nolan δεν είναι και τόσο φαν του San Diego (έχοντας προβλέψει ίσως ότι θα εξελιχθεί σε οικογενειακό πανηγύρι) και η Warner είχε ανακοινώσει ότι δε πρόκειται να εμφανιστεί ούτε σκιά νυχτερίδας πάνω από τη Comicon, τελικά κάποιος βρήκε εκεί γύρω, σύμφωνα με.. τον μύθο, ένα δολάριο με τον George Washington βαμμένο με κραγιόν και το "one dollar" να λέει "WhySoSerious". Αμέσως εκατομμύρια πολίτες του διαδιχτύου έτρεξαν στο WhySoSerious.com για να ανταποκριθούν στο κάλεσμα να γίνουν τσιράκια του ανθρώπου με το μόνιμο μεγάλο χαμόγελο, να λύσουν τα σχετικά μυστήρια και να ανταμειφτούν με διάφορα καλούδια όπως μια φωτογραφία από τη ταινία και ένα κάποιο βίντεο με το σήμα της νυχτερίδας να φωτίζεται σα να το έχει ανακαλύψει ο Agent Mulder μετά από τουλάχιστο δυο σεζόν ψαξίματος.

Με άλλα λόγια το καλύτερο που βγήκε (και) από αυτόν τον θόρυβο είναι το ειρωνικό (σε βαθμό να χτυπιέσαι από τα γέλια) "I wasnt a batman obsessed fan until i saw this teaser" που γράφεται στα φόρα των παθιασμένων με τον νυχτεριδάνθρωπο. Και οι πέρα από τα όρια της ψύχωσης συζητήσεις που ξέσπασαν με αφορμή τη πρώτη επίσημη φωτογραφία του νέου Joker σε δράση που αποκαλύπτει ότι φοράει make-up (βλ. δεν έχει πέσει στο καζάνι με τα χημικά να γίνει ένα με τη μάσκα του, όπως.. συνηθίζονταν μέχρι τώρα). Καταλαβαίνεις λοιπόν ότι αν έχεις και κάποια επαφή αλλά δε κυκλοφορείς τα βράδια με μαύρες κάπες, καλύτερα να περιμένεις μέχρι τον Δεκέμβρη (ή ίσως για τη Wizard World του Chicago, όπου και τα γυρίσματα) για πιο βάσιμες ενδείξεις για το πως οι αδερφοί Nolan σκοπεύουν να χειριστούν Joker και Two-Face για τα επόμενα δύο (κατά πάσα πιθανότητα) φιλμ. Αν και ότι για πρώτη φορά δε βλέπεις πουθενά Batman στον τίτλο, κάτι πρέπει να σου λέει.

Τη παράσταση στη φετινή Comicon που ξεκινάει αυτές τις ώρες στο San Diego, έκλεψε αρχικά η Paramount ξεκινώντας.. από χτες τις παρουσιάσεις της, με σπαθί το Beowulf (2007) του Robert Zemeckis. Βασισμένη στον θρύλο που η παγανιστική παναρχαιότητά του τον κάνει ψιλο-ακινηματογράφητο όπως φάνηκε και στο Beowulf & Grendel (2005) και ωθώντας στα όρια το animation και τις δυο διαστάσεις, η πολυαναμενόμενη μεταφορά προβλήθηκε για είκοσι λεπτά τόσο σε RealD όσο και ParadosiakoD προτού ο προπομπός της αποβιβαστεί στα διαδίκτυα μέσω του apple.com. Αλλά παρόμοια με το Polar Express (2004) και το Monster House (2006) η ανθρωποποίηση της σχεδιοκίνησης ξένισε περισσότερο παρά εντυπωσίασε με τη λεπτομέρειά της.

Jimmy Skodras, who has been working on the Beowulf production states, “Beowulf will be the largest 3D release of all time! It will be shown in IMAX 3D, RealD, and traditional 2D. At the Comic Con festival, we screened two of the Beowulf trailers and twenty minutes of footage, both in Real D. We were stunned by the results. Film making technology just keeps getting better and better.”

“Beowulf was written by one of the brains responsible for Pulp Fiction and directed by a man who has been Back To The Future! One can only imagine what to expect.”

Jimmy is also one of the producers and co-hosts of The Official Beowulf Podcast. “We will be interviewing cast & crew members of the production which will include writers Roger Avary & Neil Gaiman, production designer Doug Chiang, executive producer Steve Starkey, and director Robert Zemeckis, to name a few. We are very excited to be working with them and look forward to hearing their stories about how they turned Beowulf into a reality."

Ανακοινώθηκε το πρωί το πρόγραμμα της 64ης κινηματογραφικής Μόστρα που κλείνει 75 χρόνια ιστορίας (ξεκίνησε το 1932) και θα διαρκέσει από 29 Αυγούστου μέχρι 8 Σεπτεμβρίου.

Φέτος κρατήθηκε επίσημα θέση για το κινέζικο φιλμ έκπληξη που θα προβληθεί μετά τα μεσάνυχτα χωρίς να το δει κανένας και θα πάρει το Χρυσό Λιοντάρι (όπως πέρσι, ξέρεις). Επιπλέον, τα εφτά (7) αγγλόφωνα φιλμ του περσινού διαγωνιστικού αυξήθηκαν σε δέκα (10) και συνολικά έχουν σκορ 22 στα 57 στο επίσημο line-up, με τον τύπο να καλοβλέπει την κίνηση και τον πρόεδρο του φεστιβάλ, Marco Mueller, να το θεωρεί φυσιολογικό αφού "αυτές οι χώρες συνεχίζουν να ρισκάρουν τα πάντα όταν χρειαστεί" (σε αντίθεση με τις φετινές Κάνες, ξέρεις).

Οι περισσότερες από τις συμμετοχές του διαγωνιστικού είναι ήδη γνωστές, όχι μόνο γιατί είναι.. ήδη γνωστές (i.e. είχαν προαναγγελθεί) αλλά και επειδή έρχονται από συνήθεις υπόπτους, όπως ο προπέρσινος νικητής Ang Lee, και η παραγωγή τους έχει ολοκληρωθεί εδώ και καιρό (i.e. έχουμε πήξει στα trailer τους), πράγμα που ο Mueller θεωρεί απόδειξη ότι όλοι οι μεγάλοι τον εμπιστεύονται κι εσύ μπορείς να το αποδώσεις όπου θες. Ανάμεσα στα σχετικά φρέσκα φρούτα, χωρίς αυτό να σημαίνει απαραίτητα και ότι τρώγονται, είναι οι δεύτερες ταινίες δυο Ιταλών, του Paolo Franchi και του Vincenzo Marra, οι νιοστές δύο Γάλλων, του Eric Rohmer και του Claude Chabrol (εκτός διαγωνιστικού), και η δεύτερη στη σειρά συμμετοχή του Brian De Palma μετά το περσινό (και μη φαγώσιμο που λέγαμε) opener The Black Dahlia (2006).

Αναλυτικά το διαγωνιστικό:

Opening Film

Joe WRIGHT

Atonement

2h03

Wes ANDERSON	The Darjeeling Limited		1h31
Kenneth BRANAGH	Sleuth		1h26
Youssef CHAHINE	Heya fawda (Le Chaos)		2h02
Brian DE PALMA	Redacted		1h30
Andrew DOMINIK	The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford		2h35
Paolo FRANCHI	Nessuna qualità agli eroi		1h42
Tony GILROY	Michael Clayton		1h49
Peter GREENAWAY	Nightwatching		2h14
Jose Luis GUERIN	En la ciudad de Sylvia		1h30
Paul HAGGIS	In the Valley of Elah		2h00
Todd HAYNES	I’m not There		2h15
JIANG Wen	Taiyang zhaochang shenqi (The Sun Also Rises)		1h56
LEE Kang Sheng	Bangbang wo aishen (Help Me Eros)		1h47
Ang LEE	Se, jie (Lust, Caution)		2h15
Ken LOACH	It’s a Free World...		1h36
Vincenzo MARRA	L’ora di punta		1h36
MIIKE Takashi	Sukiyaki Western Django		2h01
Nikita MIKHALKOV	12		2h33
Andrea PORPORATI	Il dolce e l’amaro		1h38
Eric ROHMER	Les Amours d’Astrée et Céladon		1h49

Closing Film

Alexi TAN

Tian tang kou (Blood Brothers)

Out of Competition

Φέτος το τμήμα "μυστική ιστορία του [εθνικού] κινηματογράφου" θα είναι αφιερωμένο στα ιταλικά spaghetti western, σε επιμέλεια Quentin Tarantino, που πριν πατήσει το πόδι του στη Βενετία έχει προλάβει να πλακωθεί με όλη την ιταλική βιομηχανία (και όχι μόνο).

Φονιάς σε τέσσερις τροχούς με προτίμηση στο ασθενές φύλο βρίσκει το δάσκαλό του από τρελό chicks παρεάκι που γεννήθηκε για την καταστροφή... στο τιμόνι!Τι μπορείς να πεις για την κάθε νέα ταινία του Quentin Tarantino; Τα έχεις ήδη γράψει από πριν. Ένα και μόνο κείμενο θαυμασμού, με τον γενικό τίτλο "Nobody does it better!", θα έφτανε μια για πάντα, έτσι ώστε ν' αποφύγουμε την επανάληψη. Παγίδα στην οποία δεν πέφτει ποτέ ο δημιουργός, όσο κι αν τον κατηγορούν μερικοί για το στάνταρ copy/paste σε b-trash και exploitation (με έμφαση στα 70's), είδη τα οποία λουστράρει τόσο λατρευτικά για να τα μεταπουλήσει σαν vintage κομψοτεχνήματα σε πελάτες που στην πλειοψηφία τους δεν θα διανοούνταν να προσανατολιστούν ποτέ προς το original διότι, απλούστατα, θα ξερνούσαν! Ο Tarantino, τόσα χρόνια μετά το Reservoir Dogs (1992), εξακολουθεί να βελτιώνει την τέχνη του στην κλεψιτυπία, συνεχίζει το έργο του from the top (ή ακόμη και over the top, αν προτιμάτε) και βρίσκεται στο απυρόβλητο γιατί κάνει ακριβώς αυτό που μισούν οι περισσότεροι κριτικοί κινηματογράφου, οι οποίοι νομίζουν πως... τρώει τις σκόνες τους με το παθητικό τους "θάψιμο": αγαπάει τον κινηματογράφο! Και μεγαλύτερο θράσος από το ν' αγαπάς το σινεμά και να καταφέρνεις να το κάνεις ακόμη καλύτερα, πιστέψτε με, δεν υπάρχει...

Το Death Proof, εκ της επεισοδιακής, σιαμαίας περιπτωσάρας - φόρο τιμής στις αθλιότερες αίθουσες (κάτι σαν τα δικά μας... δύο έργα όλη μέρα, καράτε - σεξ - ψύξη - δροσιά) του disaster στο αμερικανικό box-office με τον κοινό τίτλο Grindhouse (το "αδελφάκι" του Robert Rodriguez, το Planet Terror, έπεται τον Σεπτέμβρη), στηρίζεται πάνω σε ένα στοιχειώδες story ολίγων αράδων, εμπλουτίζεται από τη μαστοριά του pop trivia ταραντινικού διαλόγου και σου πατάει ένα γκάζι καύλας με αντίπαλο την αντοχή σου στο ξέφρενο fun, ειδικά από τη στιγμή που το θηλυκό τρίο της χαράς αισθανθεί το νόημα της αυτοδικίας να βράζει... φεμινιστικά στο χειρόφρενο του δεύτερου μέρους. Τελεία. Κλείσαμε. Τα λόγια είναι περιττά. Το οδόστρωμα σας περιμένει στην αίθουσα.

Αντί επιλόγου, θα ήθελα να σταθώ σε κάτι παράδοξα σαρκαστικό που συμβαίνει, πέρα από τις προθέσεις του Tarantino, και υποδηλώνει με έναν ελαφρώς μακάβριο τρόπο το τέλος της κινηματογραφικής αίθουσας γενικότερα. Ο παραλληλισμός ήταν αναπόφευκτος. Η γενιά του '70 με το Death Proof θα θυμηθεί, θα σιχτιρίσει ή θα νοσταλγήσει όλη εκείνη τη φτήνια του παρελθόντος, τα "σκουπίδια" που ξεπρόβαλαν από τη μηχανή προβολής, τις φθαρμένες κόπιες, μέχρι και τα καθίσματα, τη γύρω πλέμπα θεατών και τον "επικίνδυνο" κόσμο των αποχωρητηρίων. Η σημερινή γενιά θα αδιαφορήσει μπροστά στις ψευδο-φθορές του φιλμ, συνηθισμένη από τα pixels των downloaded ταινιών, την κακοποιημένη από τις κάμερες των επίδοξων "πειρατών" εικόνα που εξισώνει ένα έργο τέχνης με τη χειρότερη σαβούρα multiplex-ικής κατανάλωσης. Καθαρή ειρωνεία. Αυτό που πενθεί ο Tarantino και ο Rodriguez μέσα από το project του Grindhouse, γιορτάζεται εκσυγχρονιστικά στη διπλανή σου πόρτα από παιδιά που μετέτρεψαν το φτηνό σε τσάμπα και το δωμάτιό τους (με μια ταχύτατη σύνδεση στο Internet, πάντοτε) σε... κινηματογραφικό ναό. "Γράμματα, χασάπη;", είπατε; Να σας προτείνω ένα καλό site για υποτίτλους...

Δίδυμοι συντηρούνται οικονομικά από τον ξαναπαντρεμένο πατέρα τους και μένουν με τη χωρισμένη μητέρα τους σε φάρμα. Και δεν ενθουσιάζονται όταν αρχίζει να σκέφτεται να την πουλήσει.Όπως θα περίμενες από γεννημένο σε χώρα που μιλάει δυο γλώσσες, οι δίδυμοι του Βέλγου δημιουργού δε μοιάζουν καθόλου μεταξύ τους, παρόλο που τους ρόλους τους έχει αναθέσει σε πραγματικούς αδερφούς. Σε κλασική αντίθεση, η αυθαίρετη εξωτερίκευση των συναισθημάτων του ενός οδηγεί στην απόσυρση αυτών του άλλου. Και σε αντιστοιχία, παρόλο που ζουν κάτω από την ίδια "στέγη" και μιλάνε για τα ίδια θέματα, ο νεαρούτσικος Joachim Lafosse απέχει από τους γηραλέους αδερφούς Dardenne το ίδιο αντιδραστικά. Στήνει τη κάμερά του μακριά από τους ήρωές του και την αφήνει ακούνητη, πιθανά και για το γύρισμα της επόμενης μέρας, να τους καταπιέζει συμβολικά όχι ταξικά αλλά κοινωνικά στα όρια των συμβατικών υποχρεώσεων και επιθυμιών τους. Όμοια αυστηρά απογυμνωτικά επίμονα παρατηρητικό το σενάριο, καταγράφει όλες αυτές τις μικρές διαφορές που συσσωρεύονται ανεπαίσθητα μέχρι να φτάσουν βαθμό κακουργήματος, αλλά και τον εξίσου αργό έμμεσο τρόπο με τον οποίο επιλύονται οι μεγάλες (διαφορές), στις οικογενειακές σχέσεις. Και κάνει εξαίρεση μόνο για να τονίσει, προκλητικά, τον τρόπο με τον οποίο η (καρακατασυγκρατημένη αν δε το κατάλαβες ακόμα) φόρμα υπηρετεί το περιεχόμενο, σε σκηνές όπως αυτή της αρχής με την, μοναδική Γαλλίδα του καστ και σεσημασμένη ασυμμάζευτη σεξουλιάρα στους ρόλους της, Isabelle Huppert να τσεκάρει αν έχει στητά βυζιά και κώλο στον καθρέφτη, μπροστά στους γιους της, όχι μόνο σα να μη συμβαίνει τίποτα αλλά χωρίς και να συμβαίνει τίποτα.

Στα λίγα λεπτά του τέλους βέβαια, η φόρμα εξακολουθεί να υπηρετεί το περιεχόμενο με μουσική υπόκρουση και αγχωμένες κινήσεις για πρώτη φορά, εφόσο, όπως καταλαβαίνεις, πέφτει και μια μικρή υπερδραματοποίηση για να μη βρεθεί η ταινία στο αδιέξοδο στο οποίο καταλήγουν συνήθως οι σχέσεις που περιγράφει.

Πυροσβέστης παντρεύεται πυροσβέστη για να εξασφαλίσει τα παιδιά του, αλλά πέφτει στα νύχια δημοτικού κομάντο που ψάχνει τα σκουπίδια τους για ενδείξεις στρεητίλας. Για να ξεφύγει προσλαμβάνει δικηγόρο ικανή να κάνει straight τον gay, ακόμη κι όταν δεν είναι ήδη (straight).Στη δεύτερη συνεργασία του με τον Sandler μετά το αηδιαστικά μεγαλειώδες Big Daddy (1999), ο Dugan επιστρέφει για να ξαναδείξει ότι ο ρόλος του σκηνοθέτη σε ταινία του Sandler είναι διακοσμητικός. Κι ακόμη κι αν η συγκεκριμένη δεν είναι ακριβώς ταινία Adam Sandler, το ότι η σκηνοθεσία είναι τόσο πολυεπίπεδη όσο αυτή των καμερών κυκλοφορίας στην Κηφισίας, πάω στοίχημα είναι το λιγότερο που θα προσέξεις μέσα στη σχιζοφρένεια που μαστίζει το υπόλοιπο συνολάκι. Το φοβερότερο είναι το ντουέτο του Sideways (2004) που συνεργάστηκε στο σενάριο με τον γραφιά του MiB II (2002), κι απ' αυτόν τον αλλόκοτο συνδυασμό προέκυψε μια περίεργη ισορροπία παιδιαριώδους χιούμορ και εύστοχης αν και σποραδικής σάτιρας, που στα ξαφνικά παρασέρνεται από μασκαρεμένα συντηρητικά αντανακλαστικά σε νάρκη ανίας, παρόμοια μ' αυτήν που φαίνεται να έχει πέσει ο Sandler, στην πιο αντισαντλερική του εμφάνιση εδώ και χρόνια --με το οποίο εννοώ ότι είναι σαν να τον έχουν τρομπάρει με υπνωτικά από 'κείνα που ρίχνουν κάτω αρκούδα για να μπορέσουν να τον συγκρατήσουν στην υπηρεσία κωμωδίας με concept και σενάριο, και τα σπασμωδικά του σαντλερικά μοιάζουν με ακίνδυνα ροχαλητά του κτήνους. (Ξέρω, οι περισσότεροι δεν θα εννοούν αυτό ακριβώς όταν λένε ότι είναι κακός.)

Ατολμία λοιπόν, απ' την εμπιστοσύνη στο μεγάλο όνομα της μαρκίζας, μέχρι το ίδιο το μήνυμα για την ανοχή της διαφορετικότητας. Δεν έχουν άδικο όσοι αποκαλούν αυτόν τον γάμο ανωριμότητας και συγκρατημένης επαναστατικότητας, ταινία για τα δικαιώματα των gay, φτιαγμένη για ομοφοβικούς ετεροφυλόφιλους. Γιατί όσο κι αν παλεύει να υπερασπιστεί την αποδοχή του αλλιώτικου δείχνοντας την μαλακή εκδοχή του πυροσβεστικού σώματος, πάντα υπάρχουν τα μαλακότερα βυζιά της Jessica Biel και η ανάγκη να μας τα επιδεικνύει για να μην ξεχάσουμε ότι στην πραγματικότητα είναι κρυφοστρέητ. Όχι ότι υπάρχει κανένα πρόβλημα να τα βλέπουμε δηλαδή...

Πέντε άντρες ξυπνούν κλειδωμένοι σε μια μεγάλη αποθήκη στη μέση του πουθενά και προσπαθούν να καταλάβουν πώς βρέθηκαν εκεί, την ώρα που μια γυναίκα με την αστυνομία προσπαθούν να πιάσουν τους απαγωγείς του άντρα της και του συνεργάτη του.Για κάποιο λόγο πολλοί συγκρίνουν το Unknown με το Saw (2004), προφανώς λόγω του concept των άγνωστων κλειδωμένων σ' ένα δωμάτιο, αλλά οι ομοιότητες σταματάνε εκεί, γιατί οι άγνωστοι δεν χρειάζεται να παίξουν κανένα περίεργο παιχνίδι για να βγουν, ούτε να πεθάνουν βασανιστικά για να φύγουν απ' το στόρι. Για κάποιον εξίσου ανεξήγητο λόγο, εμένα μου θύμισε περισσότερο τους Δέκα Μικρούς Νέγρους, μιας και έχει μια ομάδα ανθρώπων που ψάχνει να βρει τον έναν που δεν τους σκοτώνει ακριβώς, αλλά τους έφερε εκεί με τέτοιο σκοπό και προφανώς βρίσκεται ανάμεσά τους. Με τη μόνη διαφορά ότι πιθανότατα δεν είναι πια ούτε ακριβώς ένοχος, ούτε ακριβώς επικίνδυνος, αφού έχει ξεχάσει όχι μόνο ότι το έκανε, αλλά και το γιατί. Όλα αυτά βέβαια, λίγη σημασία έχουν, γιατί απ' τη σύλληψη ως την εκτέλεση, πολλά απ' την έμπνευση χάνονται πίσω από σκηνοθετικές αυθαιρεσίες προχειρότητας, ολέθρια ανισότητα στο casting ανάμεσα στους πρώτους και τους δεύτερους ρόλους, και αχρείαστες σεναριακές κωλοτούμπες που προσπαθούν να συγκρατήσουν twists βασισμένα σε τίποτε περισσότερο απ' το ότι ο χρόνος περνάει κι η ταινία πρέπει κάπως να τελειώσει. Μόνο που μέχρι να τελειώσει, το ποιος είναι ο ένοχος και ποιος ο αθώος έτσι ίδιοι που είναι όλοι με τον αμερικάνικο ύμνο να τους ενώνει και το καλό παιδί που κρύβουν κατά βάθος (δεν είναι και τυχαίο που ο εγκέφαλος της απαγωγής είναι Ιταλοαμερικάνος και τα τσιράκια του Πορτορικάνοι), ελάχιστο ενδιαφέρον έχει, ειδικά με τις απανωτές κοροϊδίες του φινάλε-απάτη.

Ανύποπτοι γονείς εναποθέτουν τα λατρεμένα τους στις αγκάλες νεαρών ομαδαρχών με ιδιάζουσα αντίληψη για το σωστό τρόπο διαπαιδαγώγησης. Μέσα στις τρεις εβδομάδες ομαδικής ζωής θα συμβούν σχεδόν τα πάντα, ευτυχώς χωρίς σοβαρές απώλειες.Το σενάριο βασίζεται σε πραγματικές εμπειρίες των δύο χύμα ομαδαρχών-σεναριογράφων Nakache & Toledano, εξ ου και η έκδηλη ζωντάνια, η γλαφυρότητα στις περιγραφές καταστάσεων και χαρακτήρων και ο απρόσκοπτος ρυθμός. Βέβαια, τα συμβάντα είναι κομματάκι πολλά για μια και μόνη κατασκηνωτική περίοδο, αλλά ας όψεται ο συμπυκνωμένος κινηματογραφικός χρόνος. Νεανικοί έρωτες, ατυχήματα, αρρώστιες, νεροποντές, παρεξηγήσεις --συνταγή που ποτέ δεν παλιώνει, αν δοσομετρήσεις σωστά το κωμικό, το απίθανο και το ρεαλιστικό. Οι ερμηνείες όλων είναι αβίαστες, με κύριο δέκτη των επαίνων τον αρχηγό της κατασκήνωσης Jean-Paul Rouve, που τα καταφέρνει εξίσου σε ταινίες όπως αυτή, όπως και σε άλλες τύπου La Môme (2007), οι φυσιογνωμίες είναι δροσερές, και τα ομαδόπουλα άτακτα. Ανάλαφρη κωμωδία για όσους θέλουν να θυμηθούν τα νιάτα τους, που ακόμη κι αν δε λέει τίποτα καινούργιο, είναι πολύ χαρούμενη και ηλιόλουστη για να της το προσάψεις.

Μια μοναχική σερβιτόρα σε σαπφικό μπαρ που μένει σε μοτέλ, γνωρίζει βετεράνο του Κόλπου και χάνονται στα κορμιά τους.Ο Κόλπος βέβαια είναι ο γεωγραφικός Περσικός, και ο βετεράνος του δεν χρησιμοποιεί την απεξάρτησή του από τον γυναικείο για να ψαρώσει την μέλλουσα σκλάβα του, παρόλο που αυτό συμβαίνει φυσικά. Και το Μικρόβιο του Φόβου απέχει τόσο από ταινία τρόμου που σκιαγραφεί αδρά η προώθηση για να ψαρώσει το μελλοντικό κοινό της, όσο και από παθιασμένο ρομάντζο που περιγράφει η περίληψή του (πιο πάνω) για να σε απομακρύνει, χωρίς να τα καταφέρνει φυσικά.

Πίσω από το σενάριο κρύβεται ένα Off-Off-Broadway θεατρικό κάποιου Tracy Letts (που ανέβηκε το χειμώνα και στην Ελλάδα) και όπως καταλαβαίνεις δεν έχει και πολλά πέρα από το ζευγάρι και το δωμάτιο. Πίσω από τη σκηνοθεσία κρύβεται η μακρόχρονη ανυπαρξία του σκηνοθέτη του Ανθρώπου από τη Γαλλία (1971) και του Εξορκιστή (1973) και όπως καταλαβαίνεις δεν έχει και πολλές ελπίδες να ανατρέψει συμβάσεις πια. Αυτή τη βρωμοδουλειά την έχει αναλάβει o Letts που διαγράφει ουσιαστικά κάθε οδηγό αφήγησης και ανάπτυξης χαρακτήρων, φτιάχνοντας ένα σύστημα που αυτοτροφοδοτείται από την παράνοιά του αντί να παίζει με αυτή του θεατή, με αποτέλεσμα ο τελευταίος (i.e. εσύ) απλά να περιμένει να αποτρελαθούν οι πρωταγωνιστές, αν έχει την υπομονή. Με τον William Friedkin να προσπαθεί να προσθέσει παραδοσιακό gore και κοψοχόλιασμα όπου βρει ευκαιρία. Ή μπορείς να πεις και ότι ο τελευταίος στραγγαλίζει το υπόγειο ανατρεπτικό χιούμορ και τις εξώφθαλμες πολιτικές καταγγελίες του σεναριογράφου του επειδή είδε δωμάτιο και κρεβάτι και θυμήθηκε τα παλιά. Αλλά όπως και να 'χει, μόνο κριτικοί με σχετική διάθεση μπορούν να βρουν άκρη στο ιμπρεσιονιστικό μπάχαλο της τελικής παραγωγής.

Αυτή τη φορά η παλιοπαρέα αναλαμβάνει την επιτήρηση αδίσταχτου Βέλγου εγκληματία. Και τον χάνει φυσικά.Μια σειρά ταινιών που έχει βασίσει την μαζική επιτυχία της στη πλάκα και τη δράση, στραγγίζοντας ένα είδος σε παρακμή, δε μπορεί να αποφύγει να ικανοποιεί όλο και λιγότερους, με φθορά πέρα από τη φυσιολογική, σε κάθε επανάληψη. Τα αυτοκινητο-κυνηγητά για παράδειγμα, πρέπει να ξεπερνάνε τα προηγούμενα αλλά και αυτά του βιντεοπαιχνιδο- ανταγωνισμού, και πάλι πολλοί θα ζητάνε περισσότερα, είτε σε διάρκεια είτε σε συναρπαγή. Και τα αστεία, αναγκαστικά με τους ίδιους πρωταγωνιστές στους ίδιους χώρους, θα πρέπει να μη μοιάζουν σαν αυτοσχέδια με τον Τοτό, απέναντι σε παρόμοιου επιπέδου αλλά κλασικά πια. Το τέταρτο Ταξί με άλλα λόγια έχει να ανταγωνιστεί τον μύθο του στις μάζες, ενώ μετακινείται με αναπηρικό καροτσάκι και ποτέ δεν φημίζονταν για το πνεύμα του. Και είναι η χειρότερη δουλειά στην οποία έχει προσθέσει το όνομά του στα credits ο Luc Besson, εκτός από πάτος του franchise.

Μοιάζει σχεδόν επετειακός ο σημερινός καύσωνας, και το γεγονός ότι η θερμοκρασία έπαιζε γύρω απ' τους 45ºC και τις τρεις φορές που η Μαρία Κορινθίου μπήκε στη ζωή μου, ο αφελής μπορεί να το καταγράψει σαν σύμπτωση, αλλά πριν το κάνεις κι εσύ, σημείωσε το εξής: την πρώτη φορά, τότε με τα πρώτα 45άρια που είχαμε πάει στην Εύβοια στη φοβερή παραλία των γυρισμάτων του Deep End (2007), μετά τη συνέντευξη της Κορινθίου (που γράφει απίστευτα στο φακό, ειδικά με baby oil) εκτός από καμένες καρδιές, κονομήσαμε και καμένο ήχο. Τη δεύτερη, που την ξαναβρήκαμε στο Μητέρα, είχε ήδη καεί ο εγκέφαλός μου, οπότε κι εκείνη η συνέντευξη στράφι πήγε. Σήμερα, μου κάηκε το φαγητό ενώ μόνταρα τη βίζιτα, και δεν ξέρω πώς τα 'χαν φέρει βόλτα τα παιδιά στο MAXIM, αλλά η κοπέλα είναι ξεκάθαρα πυρκαϊά, τουλάχιστον για τις δικές μου εύφλεκτες περιοχές. Για την ώρα πάντως, δεν έχω ακούσει τίποτα για φλεγόμενες μονταζιέρες, οπότε υποθέτω την έχουν θέσει υπό έλεγχο και δεν θα έχουμε και αναφλέξεις μηχανών προβολής όταν η ταινία βγει στις αίθουσες.

Η οποία ταινία, είναι ένα ερωτικό θρίλερ με ανατροπή (ούτε που θυμάμαι από πότε έχουμε να δούμε τέτοιο ελληνικό, κι ούτε που ξέρω αν υπάρχει κανένα που να βλέπεται), που όπως θ' ακούσεις κι απ' τον σκηνοθέτη του, Θανάση Αντωνίου, περιστρέφεται γύρω από τέσσερις ζευγαρωμένους φίλους, όπως τους υποδύονται (ανά ζεύγη) ο Αλέκος Συσσοβίτης με τη Μαρία Κορινθίου, κι ο Κώστας Σόμμερ με τη Ναταλία Λιονάκη. Οι σχέσεις τους φτάνουν σε αιματοβαμμένα άκρα, όταν ανάμεσά τους αποκαλύπτεται ένα ερωτικό τρίγωνο. Το ότι κορυφή του είναι η Κορινθίου, είναι τόσο προφανές, όσο δυστυχές είναι το ότι δεν υπάρχει λεσβιακός δεσμός, άρα η Λιονάκη αποκλείεται απ' το τρίκορφο. Το σενάριο θυμάμαι ότι προσπαθούσε να το στήσει (με διαλείματα, φαντάζομαι) εδώ και καμιά τριετία τουλάχιστον ο Αλέξανδρος Κακαβάς, τον οποίο εσύ θα θυμάσαι για τις δάφνες που είχε δρέψει με το Τέλος Εποχής πριν δεκατρία χρόνια, και πιθανότατα δεν τον έχεις ξανακούσει έκτοτε. Ας ελπίσουμε ότι θα τον ακούσεις αρκετά φέτος. Για καλό.

Υπήρχαν κάποιοι, όπως ο verbal, που τους άρεσε το The Life Aquatic with Steve Zissou (2004). Οι περισσότεροι πάντως είπαν ότι θα ήταν καλύτερα ο Wes Anderson να ασχοληθεί και με κάτι άλλο πέρα από ιδιότροπες δραμωδίες με τους ίδιους (και τους ίδιους) πρωταγωνιστές. Μετά ήρθε η συμμετοχή του στη μεταφορά του The Fantastic Mr. Fox από το χαρτί στο πανί, με stop-motion animation, και μια ελπίδα να γίνει το yang στους yin κόσμους του Tim Burton. Ελπίδα που έπεσε σε λήθη μαζί με τη συγκεκριμένη παραγωγή.

Κρίνοντας από τον ξέχειλο χιονοστιβαδικό ενθουσιασμό με τον οποίο υποδέχονται όλοι το τρέιλερ της νέας του δουλειάς που κυκλοφόρησε πριν λίγες ώρες στην Apple, το αστείο ξανάγινε αστείο στο μεσοδιάστημα, όπως τα ανέκδοτα που τα σιχαίνεσαι να τα ξαναματακούς και μετά γίνονται κλασικά, χωρίς ο σκηνοθέτης να χρειαστεί να κάνει τίποτα. Όλοι είναι έτοιμοι να ξαναγαπήσουν τις χαλαρές καταστάσεις, τις μικρές στιγμές, το εκκεντρικό χιούμορ, τη γλυκιά μουσική και τις ευρείες συνθέσεις που έχουν ήδη υποσχεθεί από το πόστερ να χωράνε σε κάθε κάδρο και τους τρεις αδερφούς σε κρίση μετά το θάνατο του πατέρα τους μαζί με όλη την Ινδία που επισκέπτονται σαν ευκαιρία ενίσχυσης του δεσίματός τους. Αυτή τη φορά πάντως το σενάριο δεν συνυπογράφει ο Noah Baumbach του ψιλοσκαρικού The Squid and the Whale (2005) και του λίαν συντόμως στις οθόνες σου Margot at the Wedding (2007), που η δικιά μου υποψία είναι ότι κατάστρεψε τις Υδάτινες Ιστορίες. Αλλά, σε κάτι σαν συνέχιση της συνεργασίας του Anderson με τον Owen Wilson μέχρι τους Royal Tenenbaums (2001), (συνυπογράφει) ο πρωταγωνιστής Jason Schwartzman και ο ξάδερφός του Roman Coppola που παίζει κι αυτός ένα μικρότερο ρόλο.

Η Natalie Portman θα εμφανίζεται σε μια σκηνή του (οπότε δε την έχασες πίσω από καμιά από τις ιδιότροπες πρωταγωνιστικές μύτες στο βίντεο), κομμάτια των Kinκs θα ακούγονται στο μεγαλύτερο μέρος του (όπως και στο τρέιλερ), και το φιλμ θα παίξει στη Βενετία και θα ανοίξει το φεστιβάλ της Νέας Υόρκης. Το ντιβιντί πολύ πιθανό να βγει κι αυτό στη Criterion παρόλο που είναι παραγωγή της Fox (και όχι της Buena Vista όπως τα προηγούμενα του αγαπημένου νέου της αγαπημένης των σινεφίλ και.. του αγαπημένου νέου).

Μόλις 25 χρονών, η Julie Fournier έχει ήδη επισκεφθεί δις το φεστιβάλ των Κανών ως προσκεκλημένο Νεαρό Ταλέντο της διοργάνωσης στην πραγματική ζωή, και άλλη μια ως σύζυγος προέδρου κριτικής επιτροπής του στην άλλη, την κινηματογραφική, κρατώντας τον αντίστοιχο μικρό ρόλο στις Διακοπές του Κυρίου Bean (2007), όπου αν και είναι για την ώρα το μεγαλύτερο εμπορικό hit που έχει συμμετάσχει και η μόνη της ταινία με σημαντική διεθνή διανομή, ίσα που έχει αρκετό screen-time για να καταλάβεις ότι την είδες. Και τί μ' αυτό; Η Julie Fournier και οι λιγωτικές της αναλογίες ήταν το μόνο καλό πράγμα στο Snow White (2005), μια βαρετή ελβετική γενικότητα καταδικασμένου love-story με βραβείο στο χώρα της και υποψηφιότητα στο Locarno, και είναι ένα απ' τα καλύτερα πράγματα στην οικογενειακή κομεντί Nos Jeurs Heureux (2006) που βγαίνει στις αίθουσες αυτήν την Πέμπτη, έστω κι αν στο βλέμμα της κατοικοεδρεύουν όλες οι όχι και τόσο family-friendly φαντασιώσεις που υπάρχουν για τις baby-sitters και τις καλοκαιρινές κατασκηνώσεις. Απ' όταν ήταν μικρό κοριτσάκι, η πανύψηλη μελαχρινή Γαλλίδα ήξερε ότι ήθελε να γίνει ηθοποιός, κι απ' τα 17 της κάνει ακριβώς αυτό. Και το λατρεύει αρκετά για να έχουμε τους φόβους μας ότι πολύ σύντομα μπορεί να σαλπάρει για άλλες Ηπείρους, οπότε απόλαυσέ την όσο την έχεις ακόμα εδώ. Γιατί στην τελική, σε σύγκριση με το Hollywood, το να πας να την βρεις στο Παρίσι είναι τόσο απλό όσο μια βόλτα στο περίπτερο.

Γράφοντας το σενάριο του X2: X-Men United (2003) (που θεωρήθηκε απ' τα καλύτερα μεταφοράς κόμικ σε ταινία) κι αυτό του Superman Returns (2006) (που ας πούμε απλά ότι δεν συνάντησε τον ίδιο ενθουσιασμό), ο Michael Dougherty ήρθε αρκετά κοντά στον Bryan Singer για να τον πείσει να του βρει τα χρήματα να επιστρέψει στις Burton-ικές εμπνεύσεις του πρώτου του, μικρού μήκους animated, για να ετοιμάσει αυτή τη φορά ένα live-action μεγάλου. Την πρώτη του φορά σε σκηνοθετική καρέκλα, ο Dougherty την πέρασε αναπολώντας την αγαπημένη του επέτειο από το αμερικάνικο εορτολόγιο, μία που έχει σημαδευτεί από έναν συγκεκριμένο μανιακό δολοφόνο με μαχαίρι, μάσκα και ψυχολογικά προβλήματα, αλλά ως εθνική γιορτή, έχει ένα σωρό άλλες ιστορίες φόβου, τρόμου και παραδόσεων να πει πέρα απ' αυτόν.

Και μιας και το Halloween ήταν πιασμένο (και γενικότερα, αλλά και για φέτος ειδικότερα), ο Dougherty διάλεξε τον παβλοφικό συνειρμό του Trick 'r Treat (σε τσιριχτό χορωδιακό) για γενικό τίτλο των τεσσάρων απ' αυτές τις ιστορίες που έχει να θυμίσει στους συντοπίτες του, και να μάθει σ' εμάς τους υπόλοιπους. Αν εξαιρέσεις το σπονδυλωτό της υπόθεσης --που δείχνει ότι η συγκεκριμένη δομή ξεφεύγει απ' τα δραματικά σενάρια και σε λίγο θα τη συναντάς και σε βιβλία μαγειρικής-- και τα χουντινικά στην ημερομηνία εξόδου που εξαφανίζεται κι επανεμφανίζεται, το τετράτ(ρ)ομο φαίνεται απ' το trailer αρκετά παιχνιδιάρικα σαδιστικό για να ταιριάζει με την εποχή του. Κι αν ισχύουν αυτά που έχουν αναφερθεί για ένα δοκιμαστικό cut που παρουσίαζε την ταινία πιο αρρωστημένα χιουμοριστική απ' ό,τι φαίνεται στο τελικό, τότε δεν αποκλείεται να μιλάμε για κάτι σχεδόν τόσο ενδιαφέρον, όσο το remake εκείνου του μανιακού που λέγαμε. Το trailer, που ήταν να κάνει εμφάνιση την άλλη βδομάδα στα DVD του 300 (2006) (και άρα να φτάσει σε πολλά πολλά ζευγάρια μάτια), το έβγαλε πριν της ώρας του το IESB με την προσφιλή του τακτική του (ψιλοπαρανομούτσικου) σταμπαρίσματος.

Στην έξαρση του ιού που μετατρέπει ανθρώπους σε εξαγριωμένους από την πολύ τηλεόραση πιθήκους, άντρας παρατάει τη γυναίκα του για να σωθεί. 28 Εβδομάδες Μετά..Οι φορείς του ιού έχουν πεθάνει από την ασιτία αφού, όπως ξέρεις από τη προηγούμενη ταινία, η δίψα τους για αίμα και η πείνα τους για ωμή σάρκα παραμένουν ακόρεστες, κατά πάσα πιθανότητα από την μετάλλαξη του (ιού) στην επαφή του με μοντέλες που ξερνάνε μετά από κάθε βουλιμική έκρηξη. Και κάποιες περιοχές του ερημωμένου Λονδίνου εποικίζονται, κάτω από την επίβλεψη αμερικάνικων στρατευμάτων. Κάτω από παρόμοια επίβλεψη, χολιγουντιανών στρατιών επαγγελματιών και δολαρίων, το σενάριο έχει την πολυτέλεια να μη χρειαστεί να καταφύγει στην ύπαιθρο αυτή τη φορά, μετά την αναπόφευκτη δεύτερη εμφάνιση των φτεροπόδαρων ζόμπι. Αλλά να μετατρέψει τα μακρινά δυσοίωνα χρωματοφιλτραρισμένα πλάνα της αγγλικής πρωτεύουσας από τις 28 Μέρες Μετά, σε γυρίσματα σε κάθε σημείο της κάτι Βδομάδες αργότερα.

Πολύ μελετημένα λοιπόν ολόκληρο το φιλμ υιοθετεί τα στοιχεία που κάναν το προηγούμενο του Danny Boyle σημείο αναφοράς, την ιδέα, τη φωτογραφία, τη μουσική, και τα χρησιμοποιεί, μερικές φορές ακέραια όπως στο ηχητικό θέμα κάποιων σκηνών, τόσο για να σε έχει ήδη προετοιμασμένο για βουτιά στον τρόμο, όσο και για χορτάσει αυτή την όρεξη που σου είχε ανοίξει ο σκηνοθέτης του τρομο-ριμπούτ. Στη σκηνή της αρχής, για παράδειγμα, όχι μόνο περιμένεις πότε θα αρχίσει το τσιμπούσι των ζόμπι με μενού την ομάδα ανθρώπων που ετοιμάζεται να δειπνήσει, αλλά ήδη σου 'χει σφιχτεί και το στομάχι με τον κεραυνοβόλο αδίστακτο τρόπο που θα το κάνουν. Και στη συνέχεια, οι αλλαγές στο ρυθμό, τα παιχνίδια με την κάμερα και τα αντικείμενά της (που φωνάζουν αναφορά σε προχωρημένα first person shooters), και τα πραγματικά επικά πλάνα (με τη δυνατότητα να ζουμάρουν και να ξεζουμάρουν όποτε θέλουν σε κατακρεουργήματα μολυσμένων από ελικόπτερα) ποτέ δε προδίδουν αυτή την αίσθηση, αλλά αντίθετα την ενισχύουν με τον απροσδόκητο τρόπο που ξεφορτώνονται τους χαρακτήρες.

Συνεχίζοντάς τες σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα και υποδειγματικά μέχρι το τέλος αναπάντεχα, οι 28 Βδομάδες Μετά ξεφορτώνονται τον λυρισμό, τις πρασινάδες και τα σεναριακά πρασινάλογα των Ημερών κάνοντάς τες να μοιάζουν περίπου οίνου και ρόδων.

Ορεξάτος ψάρακας του FBI με μεγάλες φιλοδοξίες στο χώρο της αντικατασκοπίας, αναλαμβάνει undercover προσέγγιση και παρακολούθηση παλιάς καραβάνας με θρυλικό ιστορικό ενάντια στους Ρώσους, τον οποίο το Γραφείο υποπτεύεται ως υπεύθυνο για τη μεγαλύτερη παραβίαση εθνικής ασφάλειας στην ιστορία των ΗΠΑ.Περισσότερο δράμα χαρακτήρων παρά το κατασκοπικό θρίλερ που αφήνει το trailer (ή ο generic ελληνικός τίτλος) να εννοηθεί ότι είναι, το Breach ταιριάζει τόσο με follow up της πρώτης δουλειάς του Billy Ray, μεταφέροντας την αναζήτηση των πηγών και των ορίων της διαστρέβλωσης της προσωπικής ευθύνης απ' τη δημοσιογραφία του Shattered Glass (2003) στον πολύ πιο δαιδαλώδη χώρο των κυβερνητικών μυστικών, όσο και με αμερικάνικη αντιπρόταση στην γερμανική εξερεύνηση των οικογενειακών παραδόσεων του Sommer '04 (2006) που βγαίνει την ίδια μέρα στις αίθουσες. Και σαν follow up, είναι ένα θαρραλέο βήμα μπροστά, που βάζει τον δημιουργό του σε πιο επικίνδυνα και σκοτεινά μονοπάτια, τα οποία αυτός καταφέρνει να διαβεί αποτελεσματικά, κρατώντας τον μίτο του όσο πιο απλό γίνεται χωρίς να τον υπεραπλουστεύει, ενώ παράλληλα βελτιώνει το σκηνοθετικό του στιλ και τη διαχείριση της ατμόσφαιρας, των ηθοποιών και των χρόνων. Την ίδια ώρα σκάβει και τον λάκκο του όσο πιο κοντά φτάνει στη λύση του μυστηρίου, τρίβοντάς σου ασταμάτητα στη μούρη την άποψη ότι το τρίπτυχο πατρίς – θρησκεία - οικογένεια δεν είναι παρά η μάσκα αυτών που έχουν προδώσει και προδίδουν συνέχεια τα πιστεύω τους. Για να κάνει την μεγάλη ανατροπή δικαιώνοντας τα, μέσω της ηλικιακής αλλά όχι (Θεός φυλάξει) ουσιαστικής ανανέωσής τους, όταν στο τέλος το καλό επικρατεί του κακού κάνοντας χρήση ακριβώς των ίδιων τριών ιδανικών. Το κήρυγμα λέει ότι ο σωστός Αμερικάνος είναι αυτός που βάζει κάτω το κεφάλι και υπηρετεί το αλάνθαστο σύστημα, σίγουρος ότι στο τέλος θα δικαιωθεί κι όλος ο πόνος κι η απογοήτευση θα περάσουν γιατί άξιζαν τον κόπο. Οπότε δεν είναι περίεργο, που συμβαίνει ακριβώς αυτό.