Ο εικονικός δολοφόνος με τη μάσκα, ξανασηκώνεται απ' τον τάφο, αυτή τη φορά για να ξαναγεννηθεί, να γυρίσει στις ρίζες του, και να ξανασκοτώσει την οικογένειά του κι ένα σωρό περαστικούς.Σε ένα ύπουλο ξεκίνημα, ο Zombie απομυθοποιεί τον (αντι)ήρωά του παρουσιάζοντάς τον όχι ως ανατριχιαστικό παιδί που του 'στριψε απότομα γιατί στην πραγματικότητα είναι η ενσάρκωση του κακού, αλλά σαν προϊόν διαλυμένης οικογένειας που περνούσε δύσκολα στο σχολείο, σκότωνε ζωάκια για να περάσει την ώρα του, και πάνω απ' όλα αγαπούσε τη μαμά του, για την τιμή της οποίας έκανε τον πρώτο του αληθινό φόνο. Κι έτσι, σου σμπαραλιάζει σαδιστικά όλη εκείνη την ιστορική εναρκτήρια σεκάνς του Carpenter, σκοπίμως και βάσει σχεδίου, για να δώσει ρέστα στη δική του εκδοχή του βαπτίσματος πυρός του μικρού Myers με το οικογενειακό ξεπάστρεμα, και θέτει το ρυθμό στον οποίο κινείται όλη η ταινία, συνεχίζοντας να δίνει ρέστα με τις trademark θολοκουνημένες σκηνές βίας και παράνοιας κι ανθρώπινης ασχήμιας του Zombie, φωλιασμένες μέσα σε (κομματάκι απότομα καμιά φορά) διαλείμματα καρπεντερικά διακριτικής έντασης. Αν και χαμένο δεν θα έβγαινε από λίγο ψαλίδισμα σε αρκετές βασικές σκηνές, το πάντρεμα των παλιών κομματιών του μύθου με τα καινούρια του backstory, εκτός του ότι δίνει ταυτότητα (έστω και σχιζοειδή) στην ταινία, την κάνει να ξεχωρίζει απ' τα γνωστά remakes του συρμού, όχι απλά επειδή είναι καλύτερη, αλλά και γιατί ακολουθεί μια πολύ διαφορετική διαδικασία. Που δεν βγάζει απαραίτητα νόημα (η παιδοψυχολογία περιπτέρου για κάποιο λόγο δε μου δένει με τις υπερφυσικές ικανότητες του Myers), αλλά βγάζει ένταση και αίμα, που είναι βασικά και τα ζητούμενα. Αν είχε και λίγο περισσότερο pole dancing απ' την Sheri Moon Zombie, θα μιλούσαμε για μεγαλεία.

Ένα ενενηντάλεπτο ταξίδι στον πλανήτη μας και την παρούσα του κατάσταση, με κεντρικούς άξονες τα ταξίδια ενός ελέφαντα στην Αφρική, μιας φώκιας στην Ανταρκτική και μιας πολικής αρκούδας στον Αρκτικό.Όταν κοιτάς από ψηλά, μοιάζει η γη με ζωγραφιά, και πουθενά δεν το 'χω δει να επιβεβαιώνεται καλύτερα, απ' ότι στο Earth, ένα εντυπωσιακής κλίμακας και φιλοδοξιών ντοκιμαντέρ (φυσικής ιστορίας), που καταγράφει με εικόνες εξωπραγματικής ομορφιάς τούτο τον κόσμο μας τον μικρό τον μέγα, ξεκινώντας απ' τον έναν πόλο και καταλήγοντας στον άλλο. Αν υπήρχε 3D εκδοχή θα μιλούσαμε για την απόλυτη ζεν εμπειρία, κι είναι πολύ κρίμα που είναι πολύ πιθανό, όταν η τεχνολογία γίνει αρκετά ευέλικτη, ο πλανήτης να μην είναι πια αρκετά εντυπωσιακός. Αν και κρατιέται μακριά από πεσιμιστικά κηρύγματα (για λόγους που εξηγούν και οι δημιουργοί του στη συνέντευξη), πέρα από ιδανικό date movie για να χουχουλιάζει η γκόμενα πάνω σου με τα γουτσουγούτσου ζωάκια και να σου κολλάει όταν τα λιοντάρια την πέφτουν στο καημένο το ελεφαντάκι, είναι σχεδόν ανατριχιαστικό το ότι το Earth πιθανότατα θα λειτουργήσει άψογα και σαν κιβωτός εικόνων για να σταλεί στο διάστημα την 11η ώρα, να δουν οι εξωγήινοι τι ωραία που την είχαμε εδώ κάτω μέχρι που μας βαρέθηκε ο πλανήτης μας και μας τίναξε από πάνω του.

Ώρα να ξεσκονίσεις τον Márquez σου, με άλλο ένα πλασαρισμένο ως σίγουρο στοίχημα για τις φετινές υποψηφιότητες των Όσκαρ, να εμφανίζει το trailer του σήμερα στο MSN.com, μετά από ώρες αναμονής, μια αφίσα, ένα behind the scenes απ' την Κολομβία που γίναν τα γυρίσματα (προς μεγάλη τέρψη όλων των εμπλεκομένων), μια παγκόσμια πρεμιέρα στο διεθνές φεστιβάλ του Ρίο, τη θέση της ταινίας κλεισίματος στο AFI Film Fest, και τους τίτλους έναρξης που είχαν διαρρεύσει και μαζεύτηκαν πίσω, για να περιμένουν, μαζί με τις κριτικές, μέχρι η ταινία ν' ανοίξει επίσημα στην Αμερική στις 16 Νοέμβρη, που ΄ναι παχιά τα considerations. Αν και το σπρώξιμο το 'χει αρχίσει ήδη η Oprah, που ξανάφερε το βιβλίο στις λίστες των best sellers την προηγούμενη Δευτέρα, προτείνοντάς το στα κορίτσια στην εκπομπή της την προηγούμενη Παρασκευή.

Το project ήταν στο ψήσιμο εδώ και πάνω από μια τριετία, απ' όταν ο παραγωγός Scott Steindorff (που έχει και το καινούριο Rififi (2009) στο πιάτο του), ο go-to guy του Hollywood για ταινίες βασισμένες σε βιβλία, κατάφερε να σπάσει τις αντιστάσεις του Gabriel García Márquez καταδιώκοντάς τον για άλλα τρία χρόνια και να αγοράσει στις αρχές του 2004 τα δικαιώματα της κινηματογραφικής μεταφοράς του βιβλίου που ο βραβευμένος με Νόμπελ συγγραφέας κρατούσε σα θησαυρό απ' το 1985. Για να τα πουλήσει μετά στη New Line και να αναθέσει το σενάριο στον οσκαρούχο γραφιά του Πιανίστα 200(), και του επίσης εντυπωσιακού φετινού Le Scaphandre et le Papillon, Ronald Harwood. Οπότε μια θέση σε πεντάδα μάλλον την έχεις ήδη εκεί. Βάλε μετά στους πρωταγωνιστές τον Javier Bardem που με το No Country for Old Men και το Things We Lost in the Fire φέτος έχει πάρει φωτιά, την Catalina Sandino Moreno στα support, ένα τεχνικό team με έντονη λατινοαμερικάνικη μυρωδιά για να πιάσει τους πατριώτες στο LA, και το γεγονός ότι η ταινία καλύπτει πέντε δεκαετίες ιστορίας στο μακιγιάζ, κι έχεις άλλες τρεις-τέσσερις υποψηφιότητες να περιμένουν. Την ίδια ώρα βέβαια υπάρχουν κι οι Shakirάνθρωποι που πανηγυρίζουν τη συμμετοχή της με μπόλικα OMG και WE ARE GOING TO WIN AN OSCAR, αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα μόνο του.

Αμερικανοευρωπαιογιαπωνέζικο ντοκιμαντέρ με Έλληνα παραγωγό, γυρισμένο από Άγγλους και ντουμπλαρισμένο στα Γαλλικά, τη γλώσσα της χώρας που αναγνωρίζει ως νονό του είδους του, το Earth (2007) πιάνει ήδη το μισό πλανήτη απ' τα τεχνικά του μόνο. Και μετά τον πιάνει ολόκληρο με εικόνες που σε πάνε ένα ταξίδι απίστευτης ομορφιάς σ' αυτό το μέρος που καλείς σπίτι σου στο σύμπαν και το αφήνεις να πέφτει να σε πλακώνει. Χρόνια σχεδιασμού και γυρισμάτων, με 40 συνεργεία παρατημένα για βδομάδες σε 250 σημεία του χάρτη να ελπίζουν να πετύχουν κάτι σαν κι αυτό που τους ζήτησε ο σκηνοθέτης, κι ένα παραγωγό κλεισμένο στο γραφείο του να προσεύχεται ότι δεν θα φάει αυτούς καμιά φάλαινα κι αυτόν η μαρμάγκα, το Earth ήταν ένας συνδυασμός λεπτομερούς σχεδιασμού και στωικής αναμονής η φύση να κάνει τη δουλειά της. Μια απαιτητική διαδικασία που αποτυπώθηκε σε 1500 ώρες υλικού, που αν κάποιος καθόταν να τις δει για να τις μοντάρει, παίζει να του έπαιρνε 4 μήνες καθημερινής 12ωρης δουλειάς, μόνο και μόνο για να βάλει ετικέτες στις κασέτες. Οπότε ο παραγωγός βασίστηκε καλή τη πίστη στη μνήμη των δημιουργών, ελπίζοντας ότι δεν του κρύβουν μια δεύτερη, εντελώς διαφορετική ταινία στο βουνό με τις εικόνες, και το μόνο που μπορείς να πεις για να τον καθησυχάσεις, είναι πως αν υπάρχουν και εικόνες πιο όμορφες απ' αυτές που μάζεψαν για το 90λεπτο κινηματογραφικό ταξίδι του Earth, τότε θα 'ναι μάλλον από άλλο κόσμο.

Κυκλοφόρησε τη βδομάδα που πέρασε σε όλη την Ανατολική Ευρώπη το trailer της καινούριας ρώσικης υπερπαραγωγής με τον προχρονολογημένο τίτλο 1612 (2007), όπως γράψανε οι φίλοι μας του Twitch που ξεκίνησαν την ίδια περίοδο και συνεργασία με το AICN, οπότε να περιμένεις να μας λινκάρει και η παρέα του χοντρο-Χάρη οσονούπω (πως λέμε fat chance?).

Το φιλμ αναφέρεται στα κωμικοτραγικά γεγονότα που ακολούθησαν το θάνατο του Ιβάν του Τρομερού και του ψιλοανίκανου διαδόχου του στη Ρωσία, με άπειρους ψευτο- Δημήτριους να ισχυρίζονται ότι είναι ο πεθαμένος στην εξορία γιος του πρώτου τσάρου του βασιλείου, και να καταλαμβάνουν το θρόνο με συμμαχίες και πολέμους Πολωνών, Σουηδών και ντόπιων, σε μια περίοδο που έμεινε στην ιστορία ως Εποχή των Αναστατώσεων και ξεκλήρισε τον μισό πληθυσμό. Οι Πολωνοί εκδιώχθηκαν από το Κρεμλίνο που είχαν καταλάβει στις 4 Νοεμβρίου του 1612, και τσάρος ανέλαβε ο Μιχαήλ Ρομανόφ, πρώτος της δυναστείας που κράτησε μέχρι την Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917.

Η κωμικοτραγική (από το trailer τουλάχιστο) παραγωγή, στη μόδα των ιστορικών επών που πλημμυρίζουν την Ανατολή τώρα που η τεχνολογία επιτρέπει ψηφιακούς κομπάρσους, είναι της TriTe του Nikita Mihalkov, σκηνοθετημένη από τον Vladimir Khotinenko με πείρα στα ρώσικα ταμεία και βραβεία από τον Μουσουλμάνο (1995) και τα 72 Μέτρα (2004). Αν και είναι πανδύσκολο να το υπολογίσεις ακριβώς (εδώ στην Αμερική και δε βρίσκεις άκρη) το κόστος φέρεται κοντά στα $10 εκατομμύρια, με τις έτερες εγχώριες μεγα-παραγωγές Night Watch (2004) και Day Watch (2006) μαζί να έχουν κοστίσει γύρω στα $6, και το Wolfhound (2006) εκεί γύρω και παραπάνω ($11-12 μύρια). Οπότε καταλαβαίνεις ότι η πείρα του σκηνοθέτη που μετράει είναι αυτή στον πατριωτισμό, με τις ιστορίες για γυρισμούς από το Αφγανιστάν και την τραγωδία του Kursk να εξαργυρώνονται σε μια ταινία που δηλωμένα σκοπεύει να μάθει τους Ρώσους γιατί η εθνική τους επέτειος είναι στις 4 του Νοέμβρη και όχι στις 7 (της Οκτωβριανής) πια. Ανεπίσημα το χεράκι τους στην ιστορία και βαθιά στην τσέπη έχουν βάλει ο δισεκατομμυριούχος Viktor Vekselberg που συνηθίζει κάτι τέτοιες εθνικές προσφορές και ο πρόεδρος Vladimir Putin που προφανώς θέλει να συνδέσει το όνομά του με μια ακόμα δυναστεία μετά από εποχή αναστατώσεων. Η πλάκα είναι ότι καμιά σύγκριση δε φαίνεται να μπορεί να γίνει, τόσο σε επένδυση όσο και σε αποτέλεσμα, με τα.. καζακστανικά έπη Nomad (2005) και Mongol (2007).

Σε είδα που παραλίγο το ξέχασες, αλλά μη νομίζεις ότι σε ξέχασε κι αυτό. Το Πανόραμα Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου κλείνει φέτος τη δεύτερη δεκαετία ζωής, και θέλει εσένα για να ξεκινήσει την τρίτη. Και μετανιωμένο απ' το περσινό του άνοιγμα στην αμερικάνικη αγορά, επιστρέφει φέτος με τίτλους ευρωπαϊκούς στις πρεμιέρες του, και κλίση στην ανατολικομπλοκίτικη ποικιλία, προκαλώντας σε να αντέξεις την κινηματογραφία της ηπείρου σου, χωρίς να ρευτείς το δυνατό roster αμερικάνικου ανεξάρτητου που χλαπάκιασες την προηγούμενη βδομάδα. Το πρόγραμμα προβολών του, μπορείς να το βρεις online από σήμερα, στην ανενεωμένη (κι ας μην της φαίνεται) σελίδα του.

Τη δεκαήμερή του διάρκεια, το φεστιβάλ θα την ανοίξει την Πέμπτη 11 Οκτωβρίου στις 20.00 στην πλατεία Δικαστηρίων με συναυλία της Φιλαρμονικής του Δήμου Αθηναίων, που σε μιάμιση ώρα θα παίξει "ένα απάνθισμα αντιπροσωπευτικών μουσικών από γνωστές κινηματογραφικές ταινίες όπως Δόκτωρ Ζιβάγκο, Μπεν Χουρ, Οι Πειρατές της Καραϊβικής, Ζορμπάς αλλά και αφιερώματα στον Νίνο Ρότα, Τσάρλι Τσάπλιν και πολλά ακόμα," κι αμέσως μετά, όλοι μαζί θα περάσουμε απέναντι, για την επίσημη πρεμιέρα της διοργάνωσης με το φετινό Χρυσό Φοίνικα, 4 Μήνες, 3 Εβδομάδες και 2 Μέρες (2007). Η τελετή λήξης θα γίνει πάλι στο Ιντεάλ, την Κυριακή 21, με το βραβευμένο στα παράπλευρα της Βενετίας It's a Free World (2007) του Ken Loach. Ας ελπίσουμε οι αιθουσάρχες να έχουν ρυθμίσει το ηχείο που τρίζει πάνω απ' την είσοδο.

Στο ενδιάμεσο, εκτός από 17 πρεμιέρες σημαντικών επί το πλείστον παραγωγών --μεταξύ των οποίων το Lust, Caution (2007) του Ang Lee και το Elizabeth: The Golden Age (2007) που δε θα χάσεις, το Factory Girl (2006) που μπορείς και να χάσεις, αλλά και το Taxidermia (2006) που δεν πρέπει να χάσεις-- το Ευρωπαϊκό Πανόραμα θα σε χορτάσει και με αφιερώματα, σ' έναν πιτσιρικά που λέγεται Orson Welles και το έργο του δεν έχει αναλυθεί αρκετά, μία συλλογή από cult ταινίες τις μισές εκ των οποίων θα 'χεις δει έτσι κι αλλιώς και τις μισές απ' αυτές σε μεγάλη οθόνη κιόλας, την ενότητα Make Love Not War με αντιπολεμικές "και άλλες ταινίες" όπως το MASH (1970), το Easy Rider (1969) και το Zabriskie Point (1970), μερικές επιλογές απ' τη φιλμογραφία του Ken Loach και του παραγωγού Monte Hellman, πνευματικού τέκνου του Roger Corman, κάποιες (υπερ)ειδικές προβολές προς τιμήν των Antonioni και Bergman, και το μάλλον πιο ενδιαφέρον απ' όλα πρόγραμμα, με τίτλο Επίμαχος Ελληνικός Κινηματογράφος, που καλύπτει ένα ευρύ φάσμα ταινιών ανορθόδοξων, αιρετικών, ή τέλος πάντων αμφιλεγόμενων Ελλήνων δημιουργών.

Ως μη trekkie και κρίνοντας εξ ιδίων, μπορώ με ασφάλεια να χαρακτηρίσω τον παραπάνω χαιρετισμό που εφηύρε ο Leonard Nimoy για τον αξέχαστο χαρακτήρα του Βολκάνιου (εκ του πλανήτη Βόλκαν) Mr Spock, ως ανέτως την πιο αναγνωρίσιμη αναφορά στην τηλεοπτική σειρά που --σε διάφορες μορφές και με μερικά διαλείμματα-- για σχεδόν μισό αιώνα, με θάρρος μας πήγαινε εκεί που κανείς άνθρωπος δεν είχε πάει πριν. Η χειρονομία, που προκάλεσε κράμπες σε ουκ ολίγους συναδέλφους του εμπνευστή της, εκτός από έναν κώδικα που υπερέβη το πλαίσιό του και πέρασε μαζί με πολλά άλλα στοιχεία του Star Trek στο πάνθεον της pop κουλτούρας, γέννησε ταυτόχρονα και το νέο είδος του trekjew, αφού βασιζόταν σε εβραϊκή κίνηση ιερατικής ευλογίας, και αρχικά συνοδευόταν απ' την ελεύθερη αγγλική ερμηνεία "peace and long life" του επίσης εβραϊκού χαιρετισμού shalom aleichem (γνωστό και ως σαλάμ αλέκομ, κυριολεκτικά "ειρήνη και μακροζωία"), πριν αντικατασταθεί απ' το πιο εξωγήινο "μακροημέρευε και ευημέρευε". Πράγμα που απέδειξε ότι τελικά οι Εβραίοι κυβερνούν και το διάστημα.

Και ο λόγος που σου τα λέω όλα αυτά, σε περίπτωση που δεν το 'χεις ψυλλιαστεί ακόμη, είναι γιατί τον ίδιο χαιρετισμό προβάρω για να απευθύνω στον κινηματογράφο Τριανόν, που ξετρύπωσε μια πολύ ιδιαίτερη εκδοχή του αστερόπλοιου Enterprise, μια εκδοχή που φτιάχτηκε από fans και προσφέρεται σε fans (κι όσους αυτοί σούρουν μαζί τους), στην ειδική, one night only προβολή της. Απ' την πώρωση αρχικά του James Cawley, ενός επαγγελματία μιμητή του Elvis και προφανώς άρρωστου trekkie, το Star Trek: New Voyages μετέτρεψε το υπόγειο του εμπνευστή σε άντρο καμένων που έσπευσαν να διαθέσουν τον εθελοντικό τους χρόνο και ό,τι ταλέντο διέθεταν σε ένα project αγάπης και αφοσίωσης, το οποίο αργότερα τίμησαν και τα μέλη του αρχικού cast, George Takei και Walter Koening, παίρνοντας ξανά τη θέση τους στο αντίγραφο της γέφυρας του Enterprise. Απ' τα πέντε επεισόδια που προέκυψαν (συν ένα που βρίσκεται στην προπαραγωγή), τα δύο με τα παλιά μέλη του πληρώματος παίζουν απόψε μετά τα μεσάνυχτα σε ψηφιακή κόπια στη μεγάλη οθόνη του Τριανόν, και αν υπολογίσεις ότι η είσοδος είναι ελεύθερη και θα 'ναι κι άλλοι εκεί με κολλητά χρωματιστά μπλουζάκια και μυτερά αυτιά, νομίζω θα 'ναι καλύτερη φάση να πας κι εσύ εκεί, απ' το να τα δεις στο πισί σου. Αν μη τι άλλο, εκτός από καλό ζέσταμα για την επερχόμενη ταινία του J.J. Abrams, θα δείξεις στον αιθουσάρχη ότι έχεις όρεξη για κάτι τις διαφορετικό στην αίθουσα, και θα του δώσεις θάρρος την επόμενη φορά να σου φέρει και τίποτα χαμένο από Doctor Who και Candy Candy.

Με τα τραγούδια στο minimum για να μην μπερδέψει το κοινό με το concept του musical όπως σημειώνει η Anne Thompson, κυκλοφόρησε χθες βράδυ στο Yahoo! το trailer της υπεραναμενόμενης νέας συνεργασίας Tim Burton – Johnny Depp, η κινηματογραφική βερζιόν του slasher musical του Stephen Sondheim, που είχε αρχίσει να μαζεύει Όσκαρ απ' την Άνοιξη περίπου, μέχρι που η παραγωγή έκανε αναγκαστικές διακοπές για να μπορέσει ο πρωταγωνιστής της να συμπαρασταθεί στην άρρωστη κόρη του, κι οι έτοιμοι από καιρό πολέμιοι να αρχίσουν να πετάνε τα βέλη τους για προβλήματα και κόντρες και δυσκολίες έγκαιρης ολοκλήρωσης και αιτήματα της Warner για λιγότερο αίμα και PG-13 αντί του R rating.

Ο Burton βέβαια, είχε κι άλλες σκηνές να γυρίσει στο μεσοδιάστημα, κι η Warner διέψευσε κατηγορηματικά τις φήμες για κοψίματα και μάλιστα άλλαξε το άνοιγμα από περιορισμένο τα Χριστούγεννα με βλέψεις για διεύρυνση το Γενάρη, σε full-on επίθεση τη βδομάδα που η Αμερική γεμίζει ζαχαρωτά, ενθουσιασμένη με το ιδανικό για counter-programming υλικό της. Η ταινία έκανε τα πρώτα αποκαλυπτήρια με επιλεγμένα κλιπάκια που προκάλεσαν παράκρουση στην Βενετία, και τώρα μπορείς κι εσύ να δεις το γιατί. Ο Depp, που αυτή τη φορά λέει τα τραγούδια του αντουμπλάριστος, φαίνεται έτοιμος να επιβεβαιώσει τις πρώτες ανταποκρίσεις περί μνημειώδους ερμηνείας της πιο σκοτεινής ποικιλίας, στο ρόλο του σαλεμένου μπαρμπέρη που εγγυάται πιο βαθύ ξύρισμα απ' τους συναδέλφους του, και παρέχει και πρώτη ύλη στην τρελή κυρία του ισογείου για τις κρεατόπιτές της. Κι ο Burton που τον καθοδηγεί για έκτη φορά, αποφασισμένος να τεντώσει σαγόνια περισσότερο από ποτέ με τις απίστευτες εικόνες του, και να κλείσει από τώρα την πρόσκλησή του για εκείνο το μεγάλο χειμωνιάτικο κόκκινο χαλί.

Ένας αποστρατευμένος στρατονόμος πληροφορείται ότι ο γιος του γύρισε από το Ιράκ αλλά εξαφανίστηκε και κινδυνεύει να κηρυχτεί λιποτάκτης."Freedom is on the march and America is more secure" ακούγεται να λέει, στην αρχή, o Dumbya σε μια από τις φορές που πιπίλαγε τη γλυκιά καραμέλα της οξυμωρής φράσης-σύλληψης για τους στρατιώτες του που χάσανε τη ζωή τους στο Ιράκ. Και ο Paul Haggis που ξέρεις πια ότι προτιμάει να έχει νόημα από το να το προσποιείται, καταλαβαίνεις και με τι θα αναμετρηθεί στη συνέχεια της Κοιλάδας του Ηλά (2007). Συνέχεια μη ενδεδειγμένη για όσους προτιμάνε να διακρίνουν σοβαρότερα θέματα στους αντικατοπτρισμούς (των χιλιοτραγουδισμένων από τις Μάζες) ιρανικών ερήμων.

Βασισμένο σε πραγματική ιστορία, το σενάριο του Haggis ρέει σαν αστυνομικό θρίλερ και είναι το πιο ώριμό του μέχρι τώρα, με χαρακτήρες που δε χρειάζονται παρελθόν για να (παρα)γίνουν αληθινοί, δεν έχουν μονοδιάστατες προσωπικότητες, έχουν διακριτά ήθη και αρχές (χωρίς απαραίτητα την αγνότητα που συνοδεύει συνήθως τέτοιους όρους) και μπλέκουν σαν αποτέλεσμα σε συνεχόμενες εσωτερικές και εξωτερικές συγκρούσεις, μεταξύ τους και με την πραγματικότητα. Προσθέτοντας και μικρές παράλληλες ιστορίες που ξέρει να χειρίζεται όσο λίγοι, ο σκηνοθέτης δε χάνει ποτέ το focus αν και με λιγότερη συνέπεια απ' ότι στο Crash (2004), παρόλο που ήταν τελικά το ισχυρότερό του ατού (αλλά και αυτό που δέχτηκε τις περισσότερες επιθέσεις). Πιο εξώφθαλμα στον τίτλο που θα πρέπει να έχεις περάσει μια εκπαίδευση με παραλλαγή ερήμου για να διακρίνεις τι υπονοεί. Στους πιο χαμηλούς τόνους βοηθάει και ο συγκλονιστικότατος Tommy Lee Jones που μόνο με τα θλιμμένα μάτια, το σκαμμένο πρόσωπο και την κουρασμένη αλλά σταθερή φωνή έχει ήδη παρουσιάσει όλο το παρελθόν του ήρωά του και προχωράει την ιστορία του ακόμα και στα πλάνα που παραμένει αμίλητος. Στο ρόλο του βέβαια, ο εκτός των άλλων και συμπαραγωγός, προόριζε τον Clint Eastwood και απέναντί του έχει βάλει αντίστοιχα την Charlize Theron βάζοντας και μια αχρείαστη και κάπου κουραστική (και ξανασερβιρισμένη) προσπάθεια να τη νορμαλοποιήσει.

Αν έφτασες κατευθείαν στο συμπέρασμα, αυτό είναι ότι ο Haggis καταπιάνεται με θέμα μη αρεστό περισσότερο κι απ' το Flags of Our Fathers (2006) κι έχει το θάρρος να το υπογράψει και σκηνοθετικά. Και ότι τα καταφέρνει άριστα, απέναντι σε έτοιμους να χαρακτηρίσουν μελόδραμα και τσόντα με τον Γκουσγκούνη με την οποία συνδέεται μέσω έξι βαθμών συγγένειας, είναι ένας μικρός θρίαμβος. Που μπορεί και να μεγαλώσει. Πάλι.

Ο απεμπολημένος πράκτορας με την προβληματική μνήμη ξεκινά ταξίδι εκδίκησης για το φόνο της αγαπημένης του απ' τις αμερικάνικες υπηρεσίες πληροφοριών.Και στην πορεία θυμάται, θυμάται τα πάντα, χάρη και στη βοήθεια ενός ρεπόρτερ που αποδεικνύεται πιο δαιμόνιος απ' όσο του επιτρέπει η υγεία του, σε μια σκηνή πεζής καταδίωξης που αν και σκάει πολύ νωρίς για να είναι τόσο καλή, είναι μια απ' τις πιο ανορθόδοξες, αληθοφανείς και έντονες τέτοιες που θα δεις ποτέ. Κι εκεί που νομίζεις ότι κλείνει το πεντάλεπτο, έχει ήδη περάσει μισή ώρα, κι έχεις τόσο κι άλλο τόσο σε ένα ιδανικά ζυγισμένο στην δράση και την ένταση κατασκοπικό θρίλερ, με συνοπτικές αλλά σαφέστατες αναφορές στην παντοδυναμία των αμερικάνικων μυστικών υπηρεσιών του σήμερα, να του προσθέτουν πολιτικές προεκτάσεις και διαχρονικό υπόβαθρο χωροχρονικής αναφοράς στην παραγωγή. Στο μεσοδιάστημα του λαβύρινθου των στρατηγικών, ο David Strathairn ραφινάρει με την ερμηνευτική του κομψότητα το χαρακτήρα του πανίσχυρου σκακιέρη που βρίσκει αναπάντεχα το δάσκαλό του, κι όταν οι στεντικαμάδες με το Parkinson πατάνε πάλι γκάζια, ο Greengrass αποσαφηνίζει τη διαφορά του να κουνάς την κάμερα για να μη βλέπουμε τι (δεν) κάνεις, και του να κουνάς την κάμερα και να νιώθουμε τη δράση στα μηνίγγια.

Γιος υποψιάζεται ότι η μάνα του αυτοκτονήθηκε και οδηγείται φυσιολογικά σε κατασκοπείες παντός είδους.Το τέταρτο φιλμ του David Mackenzie του Young Adam (2003) έχει μια συνέπεια στην προσπάθειά του να μην τυποποιείται και να ξαφνιάζει σε ότι αφηγείται. Αλλά και πάλι πρωταγωνιστής του είναι η hip ψιλοπορνοδιαστροφή και την παράσταση κλέβει ο.. πρωταγωνιστής (του Billy Elliot (2000)), περισσότερο με το όνομα παρά με την ερμηνεία. Βασισμένος στο ομώνυμο πρώτο βιβλίο ενός Σκωτσέζου δημοσιογράφου ο Young Hallam ξεφεύγει εντελώς, υπερβάλλοντάς το για την οθόνη σε βαθμό παρωδίας. Καταφέρνει έτσι και να μη ξεφεύγει από την αποσπασματικότητα (συνέπεια όσων πρέπει να αφήσει απέξω) και να μην σου προξενεί καμιά συμπάθεια για ένα αδικαιολόγητα περίεργο ήρωα, πράγμα καταστροφικό για το word of mouth, το ιερό δισκοπότηρο κάθε παρόμοιας παραγωγής. Το πράγμα σώζει κάπως η κατακαρακαυτή παρουσία της Claire Forlani (που καταφέρνει ακόμα και να δικαιολογεί κάποια από τα αδικαιολόγητα) σε ρόλο μητριάς που αποτρελαίνει. Και όλα τα υπόλοιπα στοιχεία (παρόμοια φιλόδοξης ανεξάρτητης παραγωγής) είναι στη θέση τους, από υποδειγματικές για τις συνθήκες ερμηνείες και υποδειγματική ηδονοβλεπτική κινηματογράφηση πάνω σε δέντρα και ταράτσες μέχρι indie υπόκρουση από Franz Ferdinand. Συνταγή τελικά καλή για τρίλεπτο υπόγειο mega-hit ή φεστιβαλικές γύρες χωρίς πολλά παραπάνω.

Υστερικιά που ζηλεύει τον γκόμενό της κι έχει βαρεθεί τη μούρη της, τον παρατάει σύξυλλο και πάει σε πλαστικό να την αλλάξει.Κι ο τύπος μένει μπουκάλα και την ψάχνει και μετά του την πέφτουν διάφορες και τις φτύνει, και πιο μετά του την πέφτουν διάφορες και τον φτύνουν αυτές, γιατί είναι κολλημένος και περιμένει την πρώην του να γυρίσει. Κι εμείς υποθέτω σε όλο αυτό πρέπει ν' αγωνιούμε ποια απ' αυτές που παίζουν στα φτυσίματα, είναι η πρώην του που γύρισε κι αν θα το καταλάβει, γιατί εξ αρχής ήθελε να αλλάξει φάτσα για να τον κάνει να την ξαναερωτευτεί, και με την πλαστική που έκανε μπορεί να είναι οποιαδήποτε, κι είμαστε μπερδεμένοι. Που προσωπικά θα ήμουν μπερδεμένος και χωρίς την πλαστική, αφού όλες ίδιες μου φαίνονται, λίγο το μαλλί αλλάζει. Αλλά το θέμα είναι βέβαια πως ο έρως δεν είναι κάτι που κατοικεί στη μάσκα που φοράς κάτω απ' τη μάσκα που φοράς προφανώς. Και το άλλο θέμα είναι το πώς μπορείς να τον νιώσεις για κάποιον αρκετά σχιζοφρενή για να σου κάνει όλη αυτή την ιστορία, αλλά επίσης προφανώς, ο έρως είναι και παράφρων. Και αν είσαι το κορίτσι που θέλει να δει πώς είναι να το ξαναερωτευτεί το αγόρι της ενώ είναι μια άλλη, ίσως να σου βγάλει και κάνα νόημα παρπάνω. Κι ίσως να σου βάλει και ιδέες, αν και το απεύχομαι, και για των δυο σας το καλό.

Γιος πολιτικού με αμερικάνικη ανατροφή, ταξιδεύει στην Κρήτη για να βαφτίσει αντ' αυτού παιδί πολιτικάντη, με στόχο να φέρει τη δημοκρατία στη λεβεντογέννα.Σε ντοπιολαλιές απάνω, ταινίες ολόκληρες δεν στήνονται, και αυτό τουλάχιστον θα περίμενα να το έχουν υπόψιν τους και η Μαλέα και ο Παπανδρέου που υποτίθεται ότι συνεργάστηκαν για να βγάλουν το σενάριο της ταινίας από ένα διήγημα του τελευταίου, και με το "υποτίθεται" δεν αμφισβητώ καθόλου το ότι συνεργάστηκαν, αλλά εντελώς το ότι έβγαλαν σενάριο. Η ανιαρή επαναλαμβανόμενη ιστορία με παιχνιδιάρικες αναφορές στα σπαγγέτι γουέστερν που επιβιώνουν στα κρητικά χωριά των Βροντάκηδων και των Φουρτουνάκηδων, ξεχειλώνεται απελπιστικά για να καλύψει τα μια κι έξω αστεία της ταινίας (που βασικά είναι ο Ακάλυπτος, μουδιασμένος σε κρητική βράκα, και το πιτσιρίκι που στουμπώνεται με καλτσουνάκια και χοχλιούς), με γαρνιτούρα αφόρητη προβλεψιμότητα στα gags και τις ανατροπές, πολιτικά μαθήματα του στυλ what would daddy do, και, αν έχεις όρεξη μετά απ' αυτά, μπορεί στο αμερικανάκι γιο που θέλει απλά να παίξει μπάσκετ, να δεις αμερικανάκι γιο που απλά θέλει να κάνει ποδήλατο. Κι η ουσία ανάγεται στο χρέος της δημοκρατίας να προστατεύσει το μινόριτυ (ναι, καλά το γράφω) των σκατζόχοιρων. Το μινόριτυ των θεατών που θέλουν να βλέπουν κι ελληνικές ταινίες, ποιος το προστατεύει;

Πριν λίγες μέρες στα γαλλικά και χθες βράδυ στα αγγλικά, βγήκε στο δίκτυο το ολοκληρωμένο teaser της επόμενης δουλειάς της Pixar, που από τούδε θα αναφέρεται εδώ ως η θεία εταιρία, ή σκέτο θεία. Σκηνοθετημένο απ' τον Andrew Stanton, τον άνθρωπο που έκανε τον βυθό έναν απ' τους πιο συναρπαστικούς και φυσικά κατοικήσιμους χώρους του animated κόσμου με το Finding Nemo (2003), το WALL•E όπως θα 'χεις ακούσει, είναι η ιστορία ενός μικρού ρομπότ σχεδιασμένου να μαζεύει τα σκουπίδια της ανθρωπότητας, που δεν έχει και πολύ δουλειά πέρα απ' το να τα πηγαίνει από 'δω κι από 'κει, όταν μένει ο μόνος ενεργός μηχανισμός μετά την εγκατάλειψη του πλανήτη απ' τους ανθρώπους. Αυτός κι οι κατσαρίδες.

Κι όπως είχαμε ξαναπεί όταν είχε βγει στο δίκτυο ένα υλικό των είκοσι δευτερολέπτων, ο WALL•E δεν θα 'χει και κανέναν να μιλάει αν υποθέσουμε ότι μπορεί να αρθρώσει πρόταση ιδιαίτερα ευκρινή, πράγμα που 'χει κάνει τους μαρκετίστες της Disney να τρίβουν τα χέρια τους περιμένοντας εκδίκηση για την απόρριψη τους απ' τη θεία, ως ανεπαρκείς στην προώθησή τους για τον Ρατατούη (2007). Γιατί άντε να πουλήσεις ταινία μ' ένα ρομπότ σ' έναν άδειο πλανήτη, που δεν υπάρχει κανείς για να μιλήσει. Είναι όμως μάλλον βέβαιο πως οι ποντικοί θα φάνε την ίδια φόλα που απέφυγε ο αρουραίος στην κουζίνα, αλλά τουλάχιστον θα έχουν πιο εύκολη δουλειά στο να σχεδιάσουν τα κουκλάκια του merchandise. Κι αν έχεις κι εσύ την ίδια αγωνία για το σχεδόν άφωνο, δεν χρειάζεται να σου θυμίσω τον Chaplin, ούτε να σου επιβεβαιώσω ότι η εκφραστικότητα του WALL•E έχει κι ανώτερες ακόμα δυνατότητες, ούτε να σου εξηγήσω πως η θεία με το αλλοιωμένο λογότυπο κλείνει το μάτι ότι ετοιμάζεται να γράψει ιστορία. Εκτός του ότι οι επιδώσεις της μιλάνε από μόνες τους και το ίδιο και το teaser, οι άνθρωποι που δουλεύουν εκεί, έχουν τη μαγική ικανότητα να μετατρέπουν αυτά που φαίνονται ως αντιξοότητες σε δημιουργικές προκλήσεις, κι ακόμα χειρότερα, να τις ξεπερνάνε κιόλας, κάνοντας το κέφι τους. Φοβού τους απ' το χόμπι τους σιτιζομένους.

Μετά από το teaser, το international teaser και το Comicon teaser που αποτέλεσαν τη πρώτη φουρνιά εικόνων με τις δόσεις βίας και γυμνού που θα περίμενες από το καθένα, και το trailer, το international trailer και το internet trailer που ανεβάσαν το ποντάρισμα, την πρώτη ολοκληρωμένη εικόνα για τη πιο φιλόδοξη προσπάθεια του Robert Zemeckis σου δίνει ο δεύτερος "διεθνής" προπομπός της που παρουσιάζει σήμερα το MSN UK. Το σενάριο, το πρώτο στο οποίο βάζει ολοκληρωμένα την υπογραφή του ο Neil Gaiman, ξεκαθαρίζει τη σκοπιά των χαρακτήρων που δε πρέπει να πολυπιστεύεις τι λένε, με την οποία σκοπεύει να αφηγηθεί τον μύθο. Τα CGI φαίνονται πιο δουλεμένα στη συνεχή (και απαραίτητη για να μη φαίνονται ψόφια) κίνησή τους, και ακόμα και τα μάτια (το ευαίσθητο σημείο του motion capture όπως ξαναματάδαμε), φαίνονται σχεδόν μπιρμπιλωτά. Ε και ένα μάτσο καινούριες σκηνές έχεις να παγώσεις να βρεις τα υπόλοιπα και μόνος σου.

Αλλά ενώ η προώθηση δε χαλαρώνει και η διαφορά στα επίπεδα, από το ξεκίνημά της μέχρι τώρα, είναι περίπου τόσο εμφανής όσο και ανάμεσα στον χαρακτήρα του Ray Winstone στο πόστερ του προηγούμενου θέματος με αυτόν εδώ παρακάτω, τα πράγματα δεν είναι εντελώς ειδυλλιακά στο βασίλειο που τρομοκρατεί το Grendel. Το rating δεν έχει ακόμα ανακοινωθεί (ή αποφασιστεί ίσως), η MPAA δεν επιτρέπει να κυκλοφορούν στην αγορά της εκδόσεις και PG-13 και NC-17 όπως είχε σχεδιαστεί αρχικά αν πιστέψεις τις φήμες, και που να ξέρεις τι θα γίνει και στις υπόλοιπες (αγορές). Οι σκεπτικιστές, πιάνοντας από σεναριακές άδειες μέχρι αναγκαιότητα ύπαρξης, και με κύριο όπλο αυτό το φαινόμενο του "uncanny valley" που ξαναματαλέγαμε, συνεχίζουν τις επιθέσεις, ενώ το κοινό δεν έχει ξεκαθαρίσει ακόμα και οι εισπράξεις δε φαίνονται καθόλου σίγουρες. Σίγουρο είναι μόνο ότι ο Zemeckis βουτάει πρώτος στα βαθιά που θα κολυμπήσουν κι άλλοι (όπως ο James Cameron στο υπεραναμενόμενο Avatar (2009)), και δεν ξέρεις αν θα φέρει τελικά στην επιφάνεια κάτι σε κλασικό όπως το Toy Story (1995) ή αξιοπερίεργο όπως το Final Fantasy (2001).

Με το προτεινόμενο απ' την Αργεντινή για τις υποψηφιότητες ξενόγλωσσου Όσκαρ και βραβευμένο πριν κάνα μήνα στο Εδιμβούργο XXY της Lucía Puenzo να παίρνει τη Χρυσή Αθηνά καλύτερης ταινίας, έκλεισε χθες βράδυ το 13ο Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ της Αθήνας Νύχτες Πρεμιέρας (Κόνεξ), σε μια τελετή όχι τόσο λαμπρή, όσο τα διαμαντένια κουμπιά στο πουκάμισο του καλλιτεχνικού διευθυντή του. Φυσικά, οι διοργανωτές φρόντισαν να φέρουν όλους τους νικητές να πάρουν τα βραβεία τους, που δεν είναι καθόλου λίγο πράγμα, αν έχεις πάει μια βόλτα απ' της Θεσσαλονίκης ας πούμε. Απ' την Γαλλίδα Céline Sciamma του Naissance des Pieuvres που πήρε το βραβείο κοινού και τον Μεξικάνο Rodrigo Plá, σκηνοθέτη του La Zona, που παρέλαβε το βραβείο σεναρίου για λογαριασμό της γυναίκας του (οι οποίοι ήταν ούτως ή άλλως εδώ), μέχρι τον Ισραηλινό σκηνοθέτη του The Band's Visit που κέρδισε το βραβείο σκηνοθεσίας εν μέσω των διαπραγματεύσεων για το αν η ταινία του θα προταθεί για τα ξενόγλωσσα Όσκαρ, και τον πρωταγωνιστή του ΧΧΥ που παρέλαβε για λογαριασμό όλων των εμπλεκομένων στην αργεντινογαλλοσπανιόλικη ταινία για τον 15χρονο ερμαφρόδιτο (και οι οποίοι απ' όσο ξέρω, δεν ήταν προγραμματισμένοι να έρθουν από πριν).

Ένστικα αυτοσυντήρησης με κράτησαν μακριά από το διαγωνιστικό φέτος, οπότε πολλά-πολλά για τις ταινίες δεν έχω να σου πω. Ξέρω πάντως πως το βραβείο κοινού του συγκεκριμένου φεστιβάλ, σοβαρό αντίκρισμα δεν πρόκειται ν' αποκτήσει όσο (διαρρέουν φήμες ότι) εκτός απ' το κοινό, αποφασίζεται απ' τα logistics των καλεσμένων κι από προτιμήσεις άλλων, όσο πολλοί απ' το κοινό αναρωτιούνται που 'ναι οι κάλπες (οέο), ποιοι ακριβώς είναι οι υποψήφιοι (οέο), και σε ποια ταινία προσμετρούνται οι ψήφοι που μαζεύονταν σε κάλπες παρατημένες μέχρι ας πούμε και μετά τις προβολές των grindhouse. Κι όσο κι αν μπαίνει στην εφηβεία του, δεν το βλέπω να ωριμάζει, όσο οι υπότιτλοι έχουν τάσεις φυγής, οι προβολές βουβαίνονται στη μέση (ή στην αρχή), οι ψηφιακές αναπηρίες των συστημάτων έκδοσης εισιτηρίων δεν αφήνουν να γεμίσουν σωστά οι αίθουσες, κι οι τελετές γίνονται με μικρόφωνα που δεν δουλεύουν σωστά (δεκατρία χρόνια τώρα, κανείς δεν έχει βρει πώς ρυθμίζεται μια κονσόλα) και χωρίς έναν ψωροπροβολέα στη σκηνή του Αττικόν, να βλέπουμε ποιος διάολο μιλάει. Αυτά, θα μου πεις, είναι ψιλά γράμματα γι' αυτόν που πάει για τις ταινίες και θέσεις για τις τελετές δεν έχει (ούτε και για τις ταινίες βέβαια πολλές φορές), αλλά έλα, εγώ αυτά είχα να πω, κι αυτές τις συμβουλές να δώσω, αν δεν σ' αρέσουν, πέτα τες. Κατά τα άλλα, μια χαρά περάσαμε όπως βλέπεις και στο βίντεο, κι ευχαριστούμε το φεστιβάλ για τις ταινίες που μας έδειξε και τους καλεσμένους που μας γνώρισε, και βέβαια τα κορίτσια της artache για την υπομονή τους στις απαιτήσεις και τις καθυστερήσεις μας στις συνεντεύξεις. Και του χρόνου καλύτερα.