Οδοντίατρος με κολλητό βυζοπλαστικό ανακαλύπτει ότι κάθε θηλυκό της πόλης θέλει να την ακουμπήσει με το μαγικό καυλί του για να τη μεταμορφώσει σε νύφη μετά πρίγκηπα.Δεν είναι δύσκολο να καταλάβεις γιατί οι Αμερικάνοι (και όχι μόνο) κριτικοί θάψανε τον Ένα για Όλες (2007) με την ίδια μανία που ο ανταποκριτής του Guardian έψαχνε κάτι να μοιάζει σε Δήμητρα Ματσούκα για να το πνίξει με τα ίδια του τα χέρια στη Θεσσαλονίκη. Πρόστυχη (θεωρητικά) κωμωδία, ανάμεσα σε αυτές του Judd Apatow και των αδερφών Farrelly, πιάνει μια καλή ιδέα και την ξεδοντιάζει αντιγράφοντας μηχανικά και άτακτα στοιχεία και καταστάσεις, προσβάλλοντας τελικά και τις δυο σχολές με τον επίπεδο φεμινιστικό.. μισογυνισμό της. Βγάλε λοιπόν ότι έκανε πετυχημένη όποια ενήλικη κωμωδία έχεις δει, βάλε μέσα κάποια ζευγάρια (και τρία ενίοτε) βυζιών και σπυριάρες χοντρές, περίμενε παιδική βοήθεια στην πλοκή (τι κάνεις για να αποφύγεις κάποιον? τον άρρωστο), μη περιμένεις να γδυθεί καμιά Jessica, και έχεις τον Γουρλή Τσακ. Που διατηρεί ωστόσο ένα σωστό ρυθμό και βγάζει γέλιο εκεί που δε το περιμένεις χάρη στον πρωτάρη στη σκηνοθεσία αλλά βετεράνο της μονταζιέρας Mark Helfrich, αποτελώντας έτσι σχεδόν ασφαλή, μέσου όρου όσο και οι πρωταγωνιστές της, επιλογή.

Πιθανότατα θα μπορούσα να το θέσω πιο ευγενικά, αλλά υποθέτω δεν θα με παρεξηγήσεις αν σου πω στα ίσα ότι το μεγαλύτερο ατού του Das Wilde Leben (2007), της βιογραφίας της Uschi Obermaier που βγαίνει αύριο στις αίθουσες, είναι δυο ταλέντα που έχει η πρωταγωνίστριά της κάτω απ' τη μύτη, κι άλλα δύο ανάμεσα στους ώμους. Στα υπόλοιπα, όσο καθημερινή χρειάζεται για να μπορέσει να βολτάρει στην Πλάκα και να χαθεί χωρίς να της την πέσει η μισή Αθήνα ζητώντας να υπογράψει το δισκάκι του Summer Wine και να τη βγάλει για κρασί, αλλά αρκετά εντυπωσιακή όταν φτιαχτεί για να κρεμάσει μερικά σαγόνια στο κόκκινο χαλί της, η Natalia Avelon είχε έρθει πριν λίγο καιρό για να παρουσιάσει την ταινία της στο κοινό των Νυχτών Πρεμιέρας, και να εξηγήσει στις Μάζες τι άλλο θα πρέπει να προσέξουν, πέρα από την ίδια.

Με τον Σταμάτη Κραουνάκη επι κεφαλής μιας τελετής που δίνει ορισμό στο αντίθετο του live, κύλησε αργά και βασανιστικά η διοργάνωση που τιμά τον ελληνικό κινηματογράφο, παίζοντας όλα τα κλιπάκια του σε λάθος διαστάσεις, και κάνοντας έτσι όλους όσοι πέρασαν απ' τη σκηνή, να φαίνονται φαρδύτεροι απ' τον παρουσιαστή της. Ενδεικτικό της διαστρεβλωμένης αντίληψης μιας αυτιστικής σέκτας που αφού πρώτα εξορίσει απ' τις τιμές της όποιον εξωτερικό παράγοντα τύχει ν' ασχοληθεί μαζί της (οι πρωταγωνιστές του El Greco φέτος και του Eduart πέρσι, για παράδειγμα), μετά δεν της φτάνει μία καλύτερη ταινία ανά χρονιά, αλλά θέλει να έχει και δεύτερη και τρίτη, και βέβαια να μοιράσει αναλόγως τα λοιπά βραβεία, για να δικαιολογήσει καταλλήλως τις τρεις πρωτιές.

Έτσι, για να σταθούν η διόρθωση (2007), η Uranya (2006), κι ο El Greco (2007) στην τρίτη, τη δεύτερη και την πρώτη θέση αντίστοιχα, των Κρατικών Βραβείων Ποιότητας για Ταινία Μυθοπλασίας Μεγάλου Μήκους (και μόνο που το λες, χασμουριέσαι), χρειάστηκε να μοιραστούν το σενάριο η Uranya (2006) με τη διόρθωση (2007), για να πάρει ο El Greco τη σκηνοθεσία, το μοντάζ, και τη φωτογραφία απ' τα πρωτεύοντα, μαζί με τα άλλα 4 πιο τεχνικά βραβεία του τελικού του συνόλου, που προδιαγραφόταν μαζικό, παρά τις απουσίες του από κατηγορίες ερμηνευτικές, και θα ήταν μαζικότερο αν βραβευόταν και μη Έλληνες συντελεστές. Αξιοσημείωτο είναι πάντως, πως η διόρθωση (2007), εκτός από "πρώτη ανεξάρτητη ελληνική παραγωγή που φτάνει τόσο ψηλά" όπως είπε ο σκηνοθέτης της, Θάνος Αναστόπουλος (λες και υπάρχουν κι εξαρτημένες, στουντιακές ελληνικές παραγωγές), είναι και η μόνη Καλύτερη Ταινία φέτος, που συνοδεύεται και με βραβείο πρώτης ερμηνείας.

Δεν ξέρω κατά πόσο μπορεί να αλλάξει το σκηνικό της μοιρασιάς η προτεινόμενη απ' την ΠΕΚΚ αναδιάρθρωση του τρόπου της ψηφοφορίας για τα συγκεκριμένα βραβεία, μέσω της διεύρυνσης της πενηνταμελούς επιτροπής για την αποδυνάμωση των κλικών, αφού η ετήσια φιλμογραφία πάντα κάπως έτσι κινείται, με μία ταινία ουσιαστικά να ξεχωρίζει για το μέγεθος της παραγωγής της και τις άλλες να ελπίζουν. Κι αυτό το τελευταίο σίγουρα δεν πρόκειται να αλλάξει, όσα ενάμιση τοις εκατό κι αν δώσει το κράτος, αν δεν χωθούν ακόμη περισσότεροι ιδιώτες στην παραγωγή. Κατά προτίμηση, βέβαια, όχι οι ίδιοι ιδιώτες, γιατί μετά μπορεί να μιλάμε για περισσότερους τσεπωμένους εκλέκτορες. Αυτό που έχει σημασία βέβαια, δεν είναι το πόσα Κρατικά Βραβεία θα βάλει μια ταινία στην αφίσα της, αλλά αυτά τα βραβεία να διαφημίζουν μερικές παραπάνω ταινίες της προκοπής.

Οι μέρες που είχαν γεύση από καραμέλα κανέλας τελείωσαν για το 48ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, το διεθνές φεστιβάλ με τις τούρκικες τουαλέτες στα γραφεία καλωσορίσματος, διαπίστευσης και δημοσίων σχέσεων, αλλά και στο πιο διεθνές και για δεύτερη χρονιά σε δική του αποθήκη Industry Center, με την παγωνιά και τον πανάκριβο καφέ του.

Αν και περισσότερο ενδιαφέρον θα είχε να μάθει κανείς πόσα από τα πληρωμένα εισιτήρια έμειναν έξω απ' τις προβολές τους επειδή οι δικαιούχοι τους δεν κατάφεραν να φτάσουν στις αίθουσες μέχρι και δέκα λεπτά μετά τις ενάρξεις των ταινιών (απαγόρευση εισόδου που παρουσιάζεται ως αποτέλεσμα παραπόνων για ενοχλητικούς αργοπορημένους, αλλά δεν συνοδεύεται από αντίστοιχη για πρόωρη έξοδο απ' την αίθουσα που θα μπορούσε να προκαλέσει ίδιες και χειρότερες οχλήσεις), στο γενικό σύνολο το φεστιβάλ σημείωσε αύξηση της τάξης του 10% περίπου, δείγμα ότι η ολοένα και αυξανόμενη καλεσμένη γκλαμουριά που έφερε η διοίκηση Μουζάκη, έχει τα αποτελέσματά της. Όπως είχαν και τα τρία κεντρικά αφιερώματα στον Νικολαΐδη (απ' το Ελληνικό Πρόγραμμα), τον Ναρούσε (απ' τις Ημέρες Ανεξαρτησίας) και τον Καρανφίλ (απ' τις Ματιές στα Βαλκάνια), που έδωσαν την ευκαιρία στους θεατές να ανακαλύψουν (ή να θυμηθούν) εικόνες και ιστορίες που τους έκαναν να βγαίνουν εκστασιασμένοι απ' τις αίθουσες.

Πάλι καλά δηλαδή, γιατί στις καινούριες ταινίες, αν τα πράγματα πέρσι ήταν απογοητευτικά, φέτος είναι μάλλον ανησυχητικά, και πριν το ρίξεις στη δική μου γκαντεμιά, δεν νομίζω ότι θα βρεις κανέναν να σου πει, ότι όση απ' τη φετινή παραγωγή έκανε βόλτα στις προβλήτες, ήταν κάτι καλύτερο από φτωχή. Πολύ περισσότερο βέβαια για την ελληνική, στην οποία, απ' την Αθήνα ακόμη, ξεχώριζαν το Valse Sentimentale (2007) της οικογένειας Κωνσταντίνας Βούλγαρη και η διόρθωση (2007) του (πιο badass με το κοντό μαλλάκι φέτος) Θάνου Αναστόπουλου, που παρά τους φανατισμένους επαίνους που μάζεψαν, άφησαν τον υπογράφοντα παγερά αδιάφορο, αλλά σύμφωνο με την άποψη ότι είναι οι καλύτερες του τσουβαλιού, με τον ίδιο τρόπο που μπορείς να θεωρήσεις καλύτερο της χαβούζας, το πρώτο σου σφιχτό κομψοτέχνημα μετά από περίοδο διάρροιας.

Αυτές είναι πάντως οι ταινίες μας κι απ' αυτές θεωρητικά πρέπει να διαλέξεις, αν και στην ΠΕΚΚ, την ώρα της ψηφοφορίας για το βραβείο της, παραλίγο να κυριαρχήσει μια άλλη άποψη, πιο κοντινή στην πραγματικότητα του θεατή απ' όσο θα μπορούσε να αντέξει η αρτηριοσκλήρυνση της Ένωσης: η αποχή. Κι αν οι κριτικοί μπορούσαν να μην δώσουν βραβείο αλλά έδωσαν (σε κάτι πειραματικό, που μάλλον δε θα δεις κι ούτε πρόκειται να θυμηθείς), η επιτροπή του DigitalWave 02 έπρεπε να δώσει αλλά δεν, ακυρώνοντας στην ουσία το βραβείο κόβοντάς το στα τρία (και μαζί το ξεροκόμματο των 15 χιλιάδων ευρώ σε ψίχουλα των τριών τάλιρων). Οι δε κριτές του διεθνούς τίμησαν την ελληνική διαμονή τους με το βραβείο σεναρίου στη διόρθωση, με το γυναικείας ερμηνείας στην Άννα Λαλασίδου και την ταινία Έλλη (2007), και με το ανδρικής και το ειδικό της επιτροπής, στον Σπύρο Σταθουλόπουλο και το PVC-1 (2007). Το τελευταίο κέρδισε και το διεθνές βραβείο κοινού, με αυτό της επιτροπής να πηγαίνει όπως αναμένονταν στο Ώριμο Στάχυ (2007) του Τσάι Σανγκτζούν, και με το αντίστοιχο (κοινού) του ελληνικού τμήματος να πηγαίνει εύλογα στον El Greco (2007), του οποίου η Ποιότητα αναμένεται να εξυμνηθεί και αύριο στα Κρατικά. Στα οποία περιμένουμε ως πολυπόθητη έκπληξη την ανακήρυξη του Σάκη Ρουβά όχι μόνο ως ερμηνευτή, αλλά και ως καλύτερου τέτοιου της χρονιάς.

Σηκώθηκε χτες η επίσημη σελίδα του Be Kind Rewind (2008). Και ο λόγος που άργησε λιγάκι είναι γιατί o Jack Black, ο Mos Def, και η παρέα τους έσβησαν κατά λάθος το internet και έπρεπε να το σουιντάρουν πρώτα. Σε μια χρονιά λοιπόν που ανακάλυψε ότι το user-generated περιεχόμενο είναι κατά βάση ένας σωρός από σκατά και θέλει επαγγελματικό σπρώξιμο και οι viral προωθήσεις έχουν βυθίσει τους δικτυο-περιφερόμενους σε παρόμοια χαβούζα και θέλουν κι αυτές τον Γερμανό τους, άλλη μια ολόδροση, καρδιακή ιδέα του Michel Gondry αποκτάει όχι μόνο κινηματογραφική αλλά και διαδιχτυακή υπόσταση, από αυτές που δε χρειάζονται δεύτερη σκέψη να συστήσεις στους φίλους σου για να φτιάξεις και τη δική τους μέρα.

Ο cinemad, που είχε ξετρελαθεί και με το trailer και.. δροσίζει τις μέρες του στη Θεσσαλονίκη, θα έχει περισσότερα όταν επιστρέψει.

H Odeon σας προσκαλεί στην Avant Premiere της δραματικής ταινίας Ο Έρωτας στα Χρόνια της Χολέρας. Την Τετάρτη 28 Νοεμβρίου στις 9 το βράδυ στο Odeon StarCity στο Νέο Κόσμο.

Υποψήφιος για τέσσερα (4) Tony, διαφημισμένος σαν ο πρώτος μετά τον Shakespeare που τέσσερα (4) έργα του παίζανε ταυτόχρονα στο Λονδίνο, ο Ιρλανδός Martin McDonagh είναι πιο γνωστός για τρία-τέσσερα (3-4) λογάκια που πέταξε στα μούτρα του Sean Connery στα Evening Standard Theatre Awards το 1996. "In your face" μαμετοταραντινικό στιλ είναι και το καινούριο που έφερε στο θέατρο, αν κατάλαβα καλά, ο, εκτός των άλλων, Academy Award® Winner για το μικρό Six Shooter (2005). Αλλά τα στιλιζαρισμένα κωμικοβίαια εκτελεστικά φιλμ δεν είναι και καμιά πατέντα στο πανί και πιο δύσκολα προφανώς βρίσκει ο δημιουργός αμερικάνικες αίθουσες πρόθυμες να ανεβάσουν το πρώτο του μεγάλου μήκους φιλμ απ' ότι τα έργα του στο σανίδι, κρίνοντας από το ότι η Focus βγάζει το In Bruges (2008) τον ψόφιο Φλεβάρη.. σε περιορισμένη διανομή, και η παραγωγή τώρα θυμήθηκε να βγάλει σελίδα με το trailer που παίζει (περιορισμένα) στις αίθουσες από την προηγούμενη βδομάδα και το ψάχναν όλοι πριν κάτι μέρες που ανακοινώθηκε ότι το Sundance θα ανοίξει με την ιστορία δυο εκτελεστών που κάνουν αναγκαστικές διακοπές στη Μπριζ.

Πάντως το φιλμ, που νωρίτερα ήταν γνωστό σαν φόντο σε ένα ακόμα ιλαρό σεξοσκάνδαλο του Ralph Fiennes, φαίνεται ικανό να σε σκοτώσει από τα γέλια, όχι μόνο από το trailer αλλά και από τις αναφορές από τα πρώτα screenings.

Με διαφορά η καλύτερη ταινία του φετινού Digital Wave στη Θεσσαλονίκη, και πιθανότατα η καλύτερη ελληνική ταινία γενικότερα που μπορείς να πετύχεις φέτος (κρατάω μια πισινή για το Valse Sentimentale (2007) της Κωνσταντίνας Βούλγαρη που προβλήθηκε χθες στο φουλαρισμένο Ολύμπιον και προκάλεσε μερικές εκστατικές αντιδράσεις μαζί με τις χλιαρόθερμες που την είχαν συνοδεύσει απ' την Αθήνα), Το Μήλο Μέσα στο Κεφάλι Σου που λατρέψαμε στην προκριματική του τμήματος, είναι η νέα ταινία του Άγγελου Σπάρταλη, του εικαστικού απ' τον Άη Νικόλα της Λεβεντογέννας, που και πέρσι είχε αφήσει πολύ καλές ψηφιακές εντυπώσεις με την Αρπαγή της Ευρώπης. Αν ξέρεις για ποιόν σου μιλάω, είμαι σίγουρος πως θα'χεις ήδη κλείσει θέση για την αποψινή προβολή, διαφορετικά μάθε πως φέτος, είναι ξεκάθαρα η χρονιά του, με μοναδικό ενδεχομένως αντίπαλο τον Γιώργη Φωτόπουλο και τη Γερμανική και γερμανόφωνη παραγωγή του, Άκου (2007). Η οποία τυχαίνει να είναι και η μόνη ολοκληρωμένη (διάβαζε κανονική) ταινία του ψηφιακού προγράμματος που να βγάζει κάποιο νόημα. Αλλά ποντάρω στο ότι θα ήταν εξαιρετικά άτολμο αυτό να λειτουργήσει κατά του Σπάρταλη, και τα μέλη της επιτροπής, μέχρι τώρα άτολμα δεν έχεις λόγο να τα πεις. Γιατί εκτός του ότι ψιθυρίζεται ήδη τιμή για τον Γιαγκόναν 3 (2007), ένας απ' αυτούς είχε κάνει κάποτε και ταινία για ένα μουσακά. Για όνομα δηλαδή.

Ατρόμητος τερατοφάγος φτάνει σε βασίλειο της μεσαιωνικής Δανίας, για να το απαλλάξει από τέρας που μισεί την ηχορύπανση, αλλά τον αποπλανεί η τερατομάνα και του χαρίζει το θρόνο του βασιλείου, μαζί με την απειλή καινούριου μπάσταρδου.Δεν ξέρω πόσο μπορεί να χάνει στην κανονική οθόνη (φαντάζομαι αρκετά), ή πόσο μπορεί να κερδίζει στην τρισδιάστατη IMAX (φαντάζομαι αρκετά), αλλά στην Real D που (για ευνόητους λόγους) μας την έδειξε η Village, η συνέχεια του αγώνα του Zemeckis να φτάσει στα άκρα το motion capture που είχε δοκιμάσει στο The Polar Express (2004) κι αργότερα βελτιώθηκε στο Monster House (2006), προσφέρει ένα απολαυστικό υπερθέαμα που εκτός του ότι το παίρνεις μαζί σου στο βιβλίο των εμπειριών σου, δικαιώνει την επιλογή της τεχνικής ως εργαλείο απόδοσης του απαιτητικού fantasy του μεσαιωνικού αγγλικού ποιήματος, για μια πιο συγκρατημένη στο budget και πιο αυστηρά οριζόμενη απ' τον σκηνοθέτη κατάσταση, όσο το δυνατόν κοντινότερη στη μεγαλειώδη υπερπαραγωγή τύπου Δαχτυλιδάρχοντα, και όσο το δυνατόν μακρινότερη από το μπιμουβιάρικο χάος των προηγούμενων αποπειρών απόδοσης του μύθου.

Στοχευμένος στο κοινό του multiplex με συγκρατημένες σεναριακές προθέσεις και όσο το δυνατόν περισσοτέρη φάση κι αφασία δράσης, ο Beowulf είναι αρκούντως ατμοσφαιρικός και επικός, με μια γοητευτική ισορροπία παραμυθιού και γοτθικού ξεκοιλιάσματος γύρω απ' την εύπεπτη αλληγορική προσέγγιση του θελκτικού της εξουσίας και του βρώμικου της υστεροφημίας. Με κάποιες επιλογές να βγαίνουν κατά λάθος κωμικές (ή homage-ικές στον Austin Powers αν θες), και το ενδεχόμενο να μπερδέψει το κοινό όντας συγχρόνως ματωμένο και χρωματιστό, το παραμύθι του Beowulf δείχνει ότι η τεχνική του Zemeckis έχει κάνει τεράστια βήματα μπροστά, και ακόμα περισσότερο ότι μπορεί τεραστιότερα στο μέλλον. Για την ώρα, περνάει σίγουρα το όριο του φιλμικού αξιοπερίεργου, σου μεταφέρει όμως μια αύρα τεχνολογικής αμηχανίας.

Η ισοπέδωση του Racoon City στο Resident Evil: Apocalypse (2004) δεν απέδωσε και o τυρανοϊός έχει εξαπλωθεί σε όλο τον γήινο πληθυσμό. Και σε πεδιάδες και ποτάμια (yep, πεδιάδες και ποτάμια).Το threequel του Resident Evil (2002) μαρτυράει και μόνο από την ύπαρξή του ότι η σειρά είναι η πιο πετυχημένη παιχνιδομεταφορά, γεγονός βέβαια που κανένας άσχετος δε μπόρεσε να καταλάβει ούτε από το πρώτο ούτε από το δεύτερο μέρος της. Το τρίτο κάπου προορίζονταν να είναι το τελευταίο, κάπου υπήρξε και δεύτερη σκέψη, και τελικά το franchise φαίνεται ότι θα συνεχίσει σε τρεις και ψηφιακές διαστάσεις. Απόφαση μάλλον σοφή, αφού ενώ το ένα έπιασε την ατμόσφαιρα του υπερπετυχημένου παιχνιδοτέτοιου (franchise) χωρίς πολλές προσφυγές στην ιστορία του, και το δύο συνέχισε την πλοκή του σε γαμηστερότερο σκηνικό μεταφέροντας κι άλλα μπούτια στοιχεία από τις κονσόλες, το τρία μοιάζει σα τις πρώτες αμήχανες προσπάθειες των 3D FPS να βγουν στην επιφάνεια από τους κλειστοφοβικούς διαδρόμους και τα μπουντρούμια όπου τα περιόριζε αναγκαστικά η τεχνολογία της εποχής. Η προοπτική του Extinction λοιπόν είναι απέραντη αλλά.. έρημη, και από πάνω αναμιγνύει τα χειρότερα των δύο προηγουμένων με κάκιστα CGI (σα πίστες που δεν είναι τόσο έρημες αλλά με υποτυπώδες σκηνικό που δεν αντέχει η κάρτα σου) και κάκιστες "αναφορές" σε Mad Max 2 (1981), Πουλιά (1963) και δε συμμαζεύεται.

Το φιλμ έχει ελάχιστη σχέση τόσο με τα δύο προηγούμενα όσο και με τα παιχνίδια, οι αναδρομές του σε αυτά είναι τόσο βιασμένα γελοίες όσο τα γυαλιά του Albert Wesker (που μεταφέρεται), οι υπόλοιπες είναι τόσο καταστροφικές όσο το χειμερινό κουκούλωμα της Ali Larter και της Ashanti (που συμμετέχουν), το σενάριο είναι επιπεδικό και φανταχτερό (η Alice ξεπερνάει και τη.. Jean Grey σε δυνάμεις), η σκηνοθεσία βετερανικά τηλεοπτική, και το μοντάζ ή έχει να ανταποκριθεί σε υπερβολικές απαιτήσεις (βλ. να παρουσιάσει σκηνές που δε βλέπονται) ή έγινε από ζόμπι με απέραντη όρεξη για τρυφερό φιλμ. Το ότι τελικά κάπου βλέπεται μπορείς να το αποδώσεις στη δυναμική του κουφαριού να κάνει μεγάλη μέχρι και τη ταφόπλακά του.

Με ανανεωμένο site που φοράει τη δάφνη της εκτός συναγωνισμού συμμετοχής του στο διαγωνιστικό του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, καινούριο trailer που αποσαφηνίζει τα θριλερικά του στοιχεία, και σε διαφορετικό λεηάου που υπονοεί το ροουντμούβικο της υπόθεσης, το Small Gods του Ελληνο(απ' τον πατέρα)βέλγου(απ' τη μητέρα) Δημήτρη Καρακατσάνη, ήρθε στη Θεσσαλονίκη, έκλεψε τις εντυπώσεις όσων είχαν την υπομονή να του ανοιχτούν και τα χασμουρητά των υπολοίπων, κι έφυγε αφήνοντας την ανάμνηση μιας απ' τις πιο ενδιαφέρουσες ταινίες του προγράμματος. Το δεύτερο (κατά το σκηνοθέτη του) φλαμανδικό φιλμ με διεθνή καριέρα (μετά το βραβευμένο πρόπερσι με Χρυσό Αλέξανδρο Someone Else's Happiness (2005)) και το πρώτο που παίρνει τέτοια ρίσκα στη γλώσσα, το casting και τη θεματική του, γυρισμένο σε άξονα road movie με παρενθέσεις ψυχολογικού θρίλερ, κρεσέντο slasher και ενέσεις λυρικού συμβολισμού, το Small Gods κρύβει πίσω απ' το φαινομενικά ασύνδετο storyline του ένα παράδοξο σαρκασμό της ποιητικής του άποψης αν έχεις διάθεση να τον δεις, αλλά πάνω και γύρω απ' όλα, είναι τυλιγμένο σε φανταστική φωτογραφία απ' τον αδερφό του σκηνοθέτη, Νικόλα, που δίκαια κέρδισε και τους περισσότερους επαίνους στην Εβδομάδα Κριτικής της Βενετίας, όπου και πρωτοπροβλήθηκε. Κι αν δεν το πρόλαβες στις αίθουσες, ρίξε μια ματιά στο αποκλειστικό κλιπ που σου εξασφάλισαν οι Μάσες, τη σκηνή που είχαν γυρίσει πριν χρόνια τα αδέρφια σκοπεύοντας να στήσουν ταινία τρόμου και τους βγήκε καλύτερο απ' όσο περίμεναν, να πάρεις μια καλή ιδέα.

Το teaser της τερατώδους μίνι παραγωγής του J.J. Abrams, που έπαιξε το καλοκαίρι πριν τους θρυλικούς πια Transformers (2007), έπαιξε σωστά και με τη περιέργεια του κοινού, χρησιμοποιώντας σκοτάδι, μουσική, οινόπνευμα, μεθυσμένες γκόμενες να κουνάνε τα βυζιά τους για την κάμερα, και τεράστια ιπτάμενα κεφάλια αμερικάνικων εμβληματικών αγαλμάτων να σκάνε στη μέση του δρόμου. Από κει ξεκινάει τώρα το trailer, για να σου αποκαλύψει ότι Cloverfield είναι ο τίτλος του project που όλο το δίκτυο λέει από τότε (και νωρίτερα).. Cloverfield, ότι η κάμερα που ακολουθεί τα βυζιά την παρέα κατά πάσα πιθανότητα έχει την ικανότητα να αποχαιρετάει τους φίλους της να φεύγουν με το ελικόπτερο και μετά να τους φιλμάρει χαιρέκακα από μέσα όσο περιδινίζεται στη πτώση του, και όχι πολλά ακόμα.

Έτσι, εκτός αν είσαι από αυτούς που βρήκαν μια ακόμα εναλλακτική πραγματικότητα να γεμίσει με διάσπαρτες εικόνες τη ζωή τους, παρακολούθησαν όλα τα στοιχεία στις περίεργες slushoσελίδες, διάβασαν όλα τα διάφορα "major spoilers" που δημοσιεύτηκαν εδώ κι εκεί, είδαν όλες τις εκδοχές του τρέιλερ που "εμφανίζονται" από τη Πέμπτη στα γιουτούμπια (ξεκινώντας από ένα γραμμένο σε κινητό κομμένο σε τρία μέρη με κενά ανάμεσα, και συνεχίζοντας με όλο και καλύτερη ποιότητα), ζωγράφισαν τέρατα σε καπνούς και σκιές του βίντεο, και διαβάζουν λάθος blog αντί να πάνε σε κανένα πιο σχετικό, καταλαβαίνεις ότι η προώθηση έπιασε κορυφή πολύ νωρίς, θα ήταν καλύτερα ίσως να κολλήσει το τίζερ στα ντιβιντιά των καλοκαιρινών μπλοκμπαστεριών που κυκλοφορούν (έστω και αν δε τα πάνε και τόσο καλά) από το να συντηρεί ένα διχτυακό θόρυβο που δεν έχει τα φόντα ούτε τον προϋπολογισμό να κάνει ενδιαφέροντα από μόνο του, και δε πρόκειται να σου αποκαλύψει χωρίς αντίτιμο (και αν) την αμερικάνικη εκδοχή του Γκοτζίλα που οραματίστηκε ο Αbrams να κληροδοτήσει στις επόμενες γενιές των συμπατριωτών του. Αν πάλι σκέφτεσαι να αρχίσεις να ασχολείσαι τώρα, το Empire που διατείνεται και αποκλειστικότητα για το trailer (που βγήκε και στην Apple) έχει και την σχετική εισαγωγή στο τι θα πρέπει να αναρωτιέσαι σε κάθε καρέ του.

Δύσκολες στο σμπρώξιμο αποδεικνύονται οι μεγάλες ταινίες των γιορτών, σε μια αγορά κάπου κουρασμένη (και ξεφραγκιασμένη) από το καλοκαίρι. Ο Sweeney Todd (2007) από trailer σε trailer προσπαθεί να κόψει με μπαρμπέρικη λεπίδα το λαρύγγι οποιουδήποτε τραγουδάει έστω και στο μπάνιο, και μετά από κάποια δοκιμαστικά screenings ξαναγύρισε στα εικοσάλεπτα που 'δειχνε και στη Βενετία για να δημιουργήσει εντυπώσεις. Και ο Charlie Wilson δεν εμφανίζεται πουθενά, κρατάει μακριά τους δημοσιογράφους, κυνηγάει με αντιαρματικά (και βάλε) όσους διαδίδουν ότι έκανε επαναληπτικά γυρίσματα, και από trailer σε trailer κοιτάει να πνίξει (στο γέλιο) όσους περίμεναν έστω κάτι μαυροχιουμοριστικό, πνευματώδες, εριστικό από Mike Nichols και Aaron Sorkin.

Ο Charlie Wilson, γερουσιαστής του Τέξας, ήταν ο κύριος υπεύθυνος για τη χρηματοδότηση του μοναδικού πετυχημένου ιερού πολέμου (i.e τζιχάντ) της πρόσφατης ιστορίας, αυτού των Αφγανών Μουτζαχεντίν ενάντια στους κομμουνιστές που είχαν καταλάβει την εξουσία και τα στρατεύματα της τότε Σοβιετικής Ένωσης που τους στήριζαν. Σύμφωνα με την αφίσα, ο καλοπερασάκιας πολιτικός "έριξε την σοβιετική αυτοκρατορία". Σύμφωνα με την Ιστορία, έριξε τα αεροπλάνα στους δίδυμους πύργους και τις κεφάλες του Πενταγώνου (και είχε μια κάποια ευθιξία να ζητήσει μια κάποια δημόσια συγγνώμη από τους συμπατριώτες του). Αφίσα και Ιστορία πάντως συμφωνούν ότι η ιστορία είναι τόσο κουλή που μόνο στην αλήθεια θα μπορούσε να βασιστεί, ενώ τα κουλότερα δεν αναβιώνουν καν στο φιλμ αν πιστέψεις τις φήμες. Και σε όλη αυτή τη κουλαμάρα στηρίζεται και η προώθηση που μάλλον προγραμμάτιζε να αποτελέσει το συντηρητικό και κωμικό αντίδοτο στις υπόλοιπες πολεμοθεματικές. Και προφανώς, μετά την αδιαφορία του κοινού (για τις άλλες), της έμεινε μόνο το κωμικό και το "War" στον τίτλο για ξεφόρτωμα.

Βραβευμένος ως πρωτοεμφανιζόμενος σκηνοθέτης πριν μερικά χρόνια στο 8ο Πανόραμα Ανεξάρτητων Δημιουργών Φιλμ και Βίντεο για το πρώτο μέρος της τριλογίας των δυο επεισοδίων του μύθου του Γιαγκόναν, ο Γιάγκος Ραυτόπουλος έφτασε στη Θεσσαλονίκη χειμαρώδης όσο και η ταινία του, και γεμάτος ασυγκράτητο ενθουσιασμό απ' τη συμμετοχή του και μόνο στο φετινό τμήμα του Digital Wave, με το Γιαγκόναν: Οι Σκοτεινές Μέρες του Χαμού. Μια απ' τις πιο εναλλακτικές προτάσεις του τμήματος, και σίγουρα η πιο κοντινή στο πνεύμα του προγράμματος, αν την ψηφιακή επανάσταση στον κινηματογράφο την ερμηνεύσει κανείς με την έννοια ότι ο οποιοσδήποτε μπορεί να φτιάξει ταινία. Ο Γιαγκόναν θα παίξει απόψε στο ταιριαστό με το ύφος του μεταμεσονύχτιο slot της αίθουσας Τόνια Μαρκετάκη, αναζητώντας το κοινό που θα το λατρέψει για να το ανεβάσει στο cult βάθρο του, ή τουλάχιστον θα βοηθήσει να γίνει το απαιτούμενο τζέρτζελο στην προβολή. Κι αν ανησυχείς που έχασες την πρώτη γνωριμία με τον μυθικό ήρωα, προλαβαίνεις να κατεβάσεις, ή να δεις κατευθείαν τον Θρύλο του Γιαγκόναν (2003) στη σελίδα του.

Από το trailer, η πιο πρόσφατη δημιουργική δουλειά του τεράστιου Sean Penn (screenplay and directed by, κάτω από τον τίτλο στην αφίσα) μοιάζει λίγο σαν τηλεοπτική παραγωγή αληθινής ασυνήθιστης ιστορίας από αυτές που λατρεύουν οι καναπέδες στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, με επιμελημένες εξάρσεις (πιο χαρακτηριστικά στην κινηματογραφία) να κλείνουν το μάτι στα μέλη της Ακαδημίας® (ή να τους το βγάζουν αν προτιμάς), και γι' αυτό δε το πολυαναφέραμε στις Μάζες από το καλοκαίρι που βγήκε. Από την υποδοχή, στο Telluride στο Toronto (κυρίως) και σε όλα τα φεστιβάλ που γύρισε από τότε (χωρίς η σημερινή στάση στη Θεσσαλονίκη να έχει προγραμματιστεί να είναι η τελευταία), σε glossy ανακυκλωμένες και online σελίδες, και στα αμερικάνικα ταμεία όπου έχει συνεχή αξιόλογη παρουσία από τον Σεπτέμβρη, το Into the Wild (2007) φαίνεται παραπάνω από ικανό να γίνει το φετινό οσκαρικό indie hit όπως αναφέρουν πια από Variety μέχρι Esquire.

Η ιστορία βασίζεται στο ομώνυμο best-seller που περιγράφει τη σύντομη ζωή του Christopher McCandless στο δρόμο και τις ερημιές από τη Virginia μέχρι την Alaska. Το σενάριο φέρεται αρκούντως δραματοποιημένο, σε αντίθεση με το ντοκιμενταρίστικο στιλ του βιβλίου. Το καστ έχει δημοφιλείς παρουσίες (Vince Vaughn, Marcia Gay Harden, Catherine Keener), βετεράνους (William Hurt, Hal Holbrook), και.. πρωταγωνιστή (Emile Hirsch). Τα τραγούδια του Eddie Vedder είναι μάλλον το πιο σίγουρο στοίχημα στις υποψηφιότητες. Και η παραγωγή, που μοιάζει κάπως σαν την αμερικάνικη απάντηση στη περσινή Βασίλισσα (2006) στα φετινά βραβεία, δίνει αν θες κι ένα στίγμα του 48ου Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης σε σχέση με το 47ο (που είχε ανοίξει με τη τηλεταινία του Frears).

Φρέσκος απ' την πρόταση της ταινίας του για τα ξενόγλωσσα Όσκαρ εκπροσωπώντας τη Γερμανία, κι όχι τόσο φρέσκος απ' τη βράβευση του σεναρίου του στο φεστιβάλ των Φοινίκων, ο Fatih Akin, ίσως το μεγαλύτερο ταλέντο της χώρας του αυτή τη στιγμή και σίγουρα ένα απ' τα σημαντικότερα της Ευρώπης, έκανε την περατζάδα του απ' τη συννεφιασμένη Θεσσαλονίκη, για την προβολή του Auf der Anderen Seite του στο παραμελημένο απ' τους ντόπιους κομμάτι Ματιές στα Βαλκάνια. Και φυσικά τον έπιασαν οι Μάζες, και τον έβαλαν να τους πει για την ταινία του, τη διαφορετικότητά της απ' την υπόλοιπη φιλμογραφία του και πώς αυτό λειτούργησε ως φάρος στο στήσιμό της, και βέβαια για τις ελπίδες του για το μεγαλύτερο κόκκινο χαλί του πλανήτη κινηματογράφου, λίγες ώρες πριν την προβολή στο Φεστιβάλ (20.15 στον Σταύρο Τορνέ), και το σχετικό πάρτι που θα ακολουθήσει (στο it's only, Βενιζέλου 17), με τον ίδιο στα ντέκια. Η ταινία του θα βγει στις αίθουσες στις 17 Γενάρη.

Έχοντας άπλετο χρόνο από πέρσι, ο stams, ο επίσημος κρυφός καμεροκασκαντέρ μας, αποφάσισε την περασμένη βδομάδα να βάλει στη σειρά τις 13 ώρες υλικού που είχε μαζέψει απ' το προηγούμενο φεστιβάλ, και αφού προσπέρασε με χαρακτηριστικό μπρίο καναδυοτρία deadlines που του είχα βάλει, κατάφερε μετά από ένα 12ωρο μάχης σώμα με σώμα με φόρμες και φορμάτ, να βγάλει έναν δεκάλεπτο οδηγό επιβίωσης, όπου οι άνθρωποι πίσω απ' τα προγράμματα πίσω απ' τις εκατοντάδες ταινίες που γεμίζουν τις αίθουσες και οι υπεύθυνοι των υπόλοιπων τμήματων που δίνουν στους καλεσμένους δουλειά να κάνουν όταν δεν βλέπουν ταινίες, εξηγούν τα τί και πώς των τμημάτων τους, και σου δίνουν μια ιδέα του τί χάνεις αν δεν είσαι εδώ, ή τί σε περιμένει αν έρθεις. Φέτος, ή όποια άλλη χρονιά. Enjoy.

Μέρα πρεμιέρας σήμερα για το τεσσαρακοστό όγδοο, και διόλου επετειακό κατά συνέπεια, φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης. Με το πρώτο αγγλόφωνο φιλμ του Wong Kar-Wai να σηματοδοτεί την χαμηλόφωνη τάση της φετινής διοργάνωσης, έχοντας ανοίξει τις Κάνες μέσα σε συγκρατημένη ως αδιάφορη υποδοχή.

Αδιαφορία που φυσικά ακολούθησε και την αποκάλυψη του trailer τον Σεπτέμβρη, όταν τα περισσότερα διεθνή media είχαν ασχοληθεί με το teaser τον Μάη, και συνεχίζεται και στη διανομή με καμιά εταιρεία να μη φαίνεται και πολύ ορεξάτη να ανοίξει το φιλμ πριν το κάνει άλλη αλλού (και κάπως έτσι η προγραμματισμένη αρχικά για αυτή τη βδομάδα έξοδος στις ελληνικές αίθουσες πήρε αναβολή, υπό τον φόβο να γίνει παγκόσμια πρώτη I guess). Έτσι, όσοι ανησυχούσαν για μετακόμιση του σκηνοθέτη σε εμπορικές ηπείρους, παρόλο που η παραγωγή είναι γαλλοχονγκογκέζικη και η Jet Tone (του Wong) είναι από τους μεγαλύτερους παίχτες στην (έστω και σε κρίση) αγορά της (δεύτερης) πατρίδας του, μπορούν να είναι πιο σίγουροι ότι εκ των πραγμάτων δε μπορεί να συμβεί. Και όπως κάνει ξεκάθαρο και το trailer, εκτός από το ότι.. συμμετέχουν και η Natalie Portman με την Rachel Weisz (που δεν εμφανίζονταν στο πειραχτήρικο) και υπάρχει και road στο road movie, αν ένας ολόκληρος δημιουργικός κύκλος έκλεισε με το 2046 (2004) τα ιδιόρρυθμα χαρακτηριστικά του δημιουργού, από την ελαφρά αποσπασματικότητα των σκηνών που κάνει κόλαση τη ζωή του μονταζιέρη και θέλει βαριά voice overs, μέχρι τις νέον αντανακλάσεις στις τζαμαρίες, παραμένουν αναλλοίωτα παρά την αλλαγή χώρων, χρόνων, πρωταγωνιστών και διευθυντών φωτογραφίας.

Στα 43 του ο Jean-Dominique Bauby, δημοσιογράφος και εκδότης του γαλλικού ELLE, έπαθε εγκεφαλικό που τον άφησε εντελώς παράλυτο. Παρολαυτά, το βιβλίο για την ιστορία το κυκλοφόρησε.Αν όχι τιποτάλλο τρελά και κάπου προκλητικά (αν κάτσεις να σκέφτεσαι ποιους βάζει να του κάνουν τι) εφευρετικός, πίσω από την κάμερα εδώ και μια δεκαετία όσο και μπροστά στον καμβά στα 80s, ο Julian Schnabel καταπιάνεται μετά τον Jean-Michel Basquiat (Basquiat (1996)) και τον Reinaldo Arenas (Before Night Falls (2000)) με έναν ακόμα δημιουργό που παλεύει να εκφραστεί. Και μάλλον βάζει τελεία, αφού για να ξεπεράσει τον αγώνα καταπαράλυτου που κουνάει μόνο το αριστερό του μάτι θα πρέπει να στραφεί στη μετεμψύχωσή του σε γκαβό σαλιγκάρι με αρθριτικά. Και επιπλέον γιατί θα πρέπει να προσπαθήσει ακόμα περισσότερο για να ξεπεράσει μια από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς και πιο φρέσκιες της δεκαετίας.

Με τη συνηθισμένη του υπερβολική αυτοπεποίθηση που αποπνέει από το ότι τις περισσότερες φορές ξέρει τι κάνει και κάποιες μεγαλουργεί, ο δημιουργός (λεξούλα που σπάνια έχει τόση βαρύτητα όταν τη πιπιλάμε στις Μάζες) φορτώνει με χρώματα την ξεθωριασμένη παλέτα του καταβραβευμένου διευθυντή φωτογραφίας του Spielberg, Janusz Kaminski, κάνει χαοτικό πάρτι με τις εικόνες που η φτωχή φαντασία του σεναριογράφου του Πιανίστα (2002) τολμάει να συνθέσει, τρίβει ασυμβίβαστα τον ρεαλισμό την πικρή ευθυμία και την ιλουστρασιόν κοφτή αφήγηση του ήρωά του σε χολιγουντιανά και μη δράματα καθυστερημένων παραπληγικών, και σου γεμίζει την οθόνη με δροσερά παιχνιδιάρικα σέξι γκόμενες που θα 'θελες να τις βλέπεις μερικούς μήνες τουλάχιστο να σου κουνάνε γραμματοκαρτέλες και να σου βγάζουν τη γλώσσα στο μάτι. Ο Schnabel έμαθε Γαλλικά για να μπορέσει να γυρίσει στη γλώσσα αλλά η πραγματική του φιλμ είναι οπτική, ειδικά στη πρώτη πράξη όπου αγγίζει σχεδόν τον βικιπαιδευμένο ορισμό του σκοπού της τέχνης του, "να δημιουργήσει μια συναισθηματική κατάσταση στην οποία μπορείς κυριολεκτικά να περπατήσεις και να σε καταπιεί", με σκηνές αποκλειστικά από τη σκοπιά του δεξιού ματιού σου, μέχρι που στο ράβει ο κακούργος χειρούργος. Το άλλο στο αφήνει ανοιχτό να το καταβροχθίσει η καθημερινότητα του Bauby, κουβάρι τυχαίων αναμνήσεων από το παρελθόν, ονειρικών επιθυμιών από το παρόν και κατάφωτων πυλών στον ουρανό από το μέλλον.

Το Σκάφανδρο και η Πεταλούδα πήραν βραβείο σκηνοθεσίας και τεχνικό μεγάλο βραβείο φωτογραφίας στις Κάνες. Αδικήθηκαν λοιπόν.

Το πουλί φλογοβόλο, ο πρωταθλητής της αγωνιστικής ταχυφαγίας, κι ο καλλιτέχνης ταριχευτής, τρεις γενιές μιας οικογένειας, σε πάνε ταξίδι στο πιο ανατριχιαστικά όμορφο είδος σωματικού τρόμου που μπορείς να πετύχεις.Όπως αναφέρει και το Variety, το Taxidermia είναι η πιο φυσική επιλογή που μπορεί να κάνει ένα φεστιβάλ για τις μεταμεσονύχτιες προβολές του, κι είναι ενθαρρυντικό κι αξιέπαινο για την ντόπια εταιρία που ρισκάρει να το βγάλει σε "κανονική" διανομή. Γιατί ακόμη κι αν σε πείσω να πας να το δεις, επαινώντας την εξωπραγματική σκηνοθετική του ευρηματικότητα, με την εντυπωσιακή οικονομία κι αποτελεσματικότητα στη χρήση ψηφιακών βοηθημάτων, το αναζωογονητικό οπτικό στυλ και τον μεθυστικό εσωτερικό ρυθμό που καταφέρνει και βρίσκει ο Palfi (που ίσως θυμάσαι απ' το βραβευμένο στο Sundance, Hukkle (2002)) δίνοντας ζωντάνια και νόημα στα Béla-Tarr-ικά του traveling και τις διαδρομές τους στο χωροχρόνο, ακόμα κι αν σε ψήσω για τον τρόπο που βρίσκει ομορφιά στην αηδία και την υπογραμμίζει με το ξεκαρδιστικό αρρωστημένο χιούμορ του και την ασυγκράτητη σάτιρα για το human condition, και σου κρεμάσω πάνω απ' το αίμα, το σπέρμα και τον ανθρώπινο εσωτερικό πλούτο του (της ποικιλίας του χασάπικου) τον τίτλο υβριδίου Cronenberg και Monty Python που σαν μεταλλαγμένος κοριός ροκανίζει τις βασικές ορμές και τις λαίμαργες τάσεις που μας κλειδώνουν στην αποξένωση και τη μοναξιά, πάντα υπάρχει περίπτωση να ξεπεράσεις το φόβο σου στη λέξη "αλληγορία", να πας να το δεις, και να ξερνάς στους διαδρόμους, όπως ο cinemad, και να με πεις και παπάρα με το δίκιο σου. Γιατί το Taxidermia, αν είναι κάτι, είναι ο ορισμός της ταινίας που διχάζει, ακραία. Κι αν είναι κάτι άλλο, είναι ό,τι πιο κοντινό έχω να σου προτείνω στον ορισμό της κινηματογραφικής εμπειρίας.