Σε περίπτωση που δεν το έμαθες, οι λίστες ισχυρών Χολυγουντιανών (όπως η power list του Premiere, ας πούμε), έχουν πεθάνει (οπότε το ότι ο Jim Gianopulos ήρθε στη Θεσσαλονίκη δεν είναι τελικά και τόσο μεγάλο πράμα), όπως μας ενημέρωσε χθες το Entertainment Weekly, που αποφάσισε να ανοίξει το δρόμο προς το μέλλον, προσεγγίζοντας το θέμα από μια άλλη σκοπιά: την εξυπνάδα. Παραβλέποντας το γεγονός ότι στις Μάσες το είχαμε προβλέψει πριν καμιά τριετία σχεδόν, που αρχίσαμε να σε ωθούμε να επιδείξεις τη δικιά σου (εξυπνάδα) γράφοντάς την, η Daily News την ίδια μέρα αναγνώρισε τη μπλόφα του EW, βγάζοντάς τη δική της λίστα, της ηλιθιότητας. Κι έτσι, η αμεσότητα του Μέσου, επέδειξε την ταχύτητά του στην σφαιρικότητα της κάλυψης. Παραδοσιακά έναντι Νέων media, σημειώσατε 2.

Απ' τη μια μεριά λοιπόν, ο Judd Apatow ηγείται των έξυπνων, που μπορούν να είναι έξυπνοι όχι στο δείκτη IQ (όπου τα δηλωμένα πρωτεία πρέπει να κατέχουν ακόμα η Geena Davis και η Asia Carrera), αλλά στις επαγγελματικές επιλογές τους, στη γκαρνταρόμπα τους, στη διαχείριση της φήμης και της πορτοφόλας τους, στον τρόπο που αντικατοπτρίζουν το σημερινό Hollywood και διαμορφώνουν το αυριανό, ή στα δημητριακά που επιλέγουν για το πρωινό τους. Αμέσως από κάτω του, ο Steven Spielberg κι ο James Cameron συμπληρώνουν την τριάδα, μιας λίστας όπου η Angelina Jolie (#33) είναι πιο έξυπνη απ' τον Sacha Baron Cohen (#34), που είναι πιο έξυπνος απ' τον Guillermo del Toro (#37), που είναι πιο έξυπνος απ' την Cate Blancett (#45). Λίστα που κλείνει ο Ben Affleck στο #50, όντας προφανώς πιο έξυπνος απ' όλους τους υπόλοιπους ανθρώπους του Hollywood που δεν κατάφεραν να μπουν στην πενηντάδα, όπως ο Tim Burton, o Clive Owen, ο Daniel Craig, οι Rodriguez – Tarantino, ή εκείνος ο Paul Haggis που ήταν αρκετά έξυπνος να ξεγελάσει την Ακαδημία δυο-τρεις φορές, αλλά όχι και το EW.

Στην άλλη άκρη, χωρίς πολύ συζήτηση, η Lindsay Lohan είναι η βασίλισσα της βλακείας, χάρη στις επαγγελματικές επιλογές της, στην γκαρνταρόμπα (ή την έλλειψή της), στις φυλλάδες που είναι φυσικό της περιβάλλον, στον τρόπο που αντικατοπτρίζει το σημερινό Hollywood και διαμορφώνει το αυριανό, στο είδος παραισθησιογόνου που επιλέγει για πρωινό, και το κακό της γούστο στους άντρες. Στη εξίσου αμφισβητήσιμη, κομματάκι πεπαλαιωμένη, αλλά σαφώς θελκτικότερη λίστα, που δεν περιλαμβάνει (λόγω βιασύνης;) την Paris Hilton, ή (λόγω τακτ;) τους λιστογράφους του EW, ξεχωρίζουν η Kim Kardashian (#2) γιατί έχει απίστευτα βυζιά δεν έκανε ντόρο με την sex tape της, η Jessica Simpson (#7) γιατί είναι η τέλεια ξανθιά, η Britney Spears (#14), ο Michael Jackson (#19) κι ο David Hasselhoff (#48) για ευνόητους λόγους, ενώ παραδόξως, ο Tom Cruise δεν κάνει εμφάνιση σε καμία απ' τις δύο πενηντάδες. Χμ.

Μπανγκ μπανγκ, ρατατά, μπουμ, ουά, σλουρπ σλουρπ, ααάργκχ.Το μόνο κακό που μπορείς να βρεις στο Shoot 'Em Up (2007) είναι ότι κινδυνεύει να τυποποιήσει έναν από τους πιο κουλ πρωταγωνιστές της μεγάλης οθόνης στη προστασία μωρών (διαφόρων ειδών). Αλλά από την άλλη δε θα μπορούσες να περιμένεις τίποτα λιγότερο από ένα φιλμ που φιλοδοξεί να συνδυάσει ότι καλύτερο στη βία του John Woo και του Bugs Bunny για μια γενιά που γεννήθηκε με ένα Wiimote στο χέρι και δε μπορείς να καταλάβεις αν σε κοπανάει με αυτό να την ταίσεις ή απλά παίζει. Όπως ακριβώς λοιπόν, θρυλικά πεισματικά, πούλησε την ιδέα του σκιτσάροντάς την καρέ καρέ πάνω από tagline που μίλαγε για ασιατικά υγρά όνειρα, ο Michael Davis τη μεταφέρει και σε φιλμ ρίχνοντας στο καζάνι όπλα σεξ βασανιστήρια λέρα και νεκροφιλία, και ξεχνώντας στην κωλότσεπη οτιδήποτε ορεκτικό για να ξεκινήσει από τη μέση και να συνεχίσει καίγοντας ιδρώτα αίμα και σπέρμα.

Παίρνοντας τη σκυτάλη από το Running Scared (2006) κυρίως και το Crank (2006), το φιλμ συνεχίζει την τάση για στιλιζαρισμένη βία που αγνοεί το στιλιζάρισμα και δε παίρνει τον εαυτό της στα σοβαρά, αφήνοντας τα βιντεοκλίπ και πιάνοντας τα βιντεογκέιμ. Και όλη η μαραθώνια προβληματική και υπερφιλόδοξη παραγωγή του, γράφει τελικά υπέρ του, όσο και η προτίμηση της Μόνικας στη μητρική της γλώσσα, αποπνέοντας απλυσιά και μπιμουβίλα σα τη γκαρσονιέρα που θα πας τη γκόμενα τα ξημερώματα.

Δυο αδέρφια με oικονομικά προβλήματα, στρέφονται στο έγκλημα υπό την παραίνεση εύπορου θείου. Ο ένας αντέχει τις τύψεις, ο άλλος όχι.Με τον Phillip Glass να του βγάζει τη μισή δουλειά απ' την ηχητική μπάντα, ο Woody Allen ρίχνει μια διαφορετική ματιά στο θέμα του θανάτου, αναζητώντας τον στο εσωτερικό του ζωντανού, μέσω της αλλαγής που επιφέρει στο εξωτερικό του, η δολοφονία της ηθικής του καθαρότητας. Δεν βρίσκει και πάρα πολλά, αφού αυτό που τον ενδιαφέρει περισσότερο είναι το σκαρίφημα ενός θρίλερ μαζεμένου αλλά αποτελεσματικού, και δεν έχει και άδικο, αφού μένοντας σ' αυτό, ισορροπεί χωρίς πολλά ρίσκα, ανάμεσα στο εγκεφαλικά και το συναισθηματικά συναρπαστικό. Σπρώχνει αδιάκοπα τους ήρωές του απ' το πολύ κακό στο πολύ χειρότερο, και χρησιμοποιεί τις αντιστίξεις στον τρόπο που διαχειρίζονται την κόλασή τους τα δυο αδέρφια, για να υπογραμμίσει συνεχώς την απόσταση που τους χωρίζει. Mέχρι το σκατό να χτυπήσει τον ανεμιστήρα, και να μετατραπούν στις δυο συγκρατημένα μανιχαϊστικές περσόνες που φαινόντουσαν απ' την αρχή πως είναι, και να οδηγηθούν στην αναπόφευκτη, αλλά και απλουστευτική σύγκρουσή τους, η οποία δίνει ωστόσο είναι πολύ προσεγμένο και εντυπωσιακά καθαρό φινάλε, διεστραμμένα αντιπροσωπευτικό της οικογενειακής εχεμύθειας που κρατούσε εξ αρχής την ταινία στις ράγες της.

Γενετικά βελτιστοποιημένος και εξαντλητικά προγραμματισμένος εκτελεστής, ανακαλύπτει ότι η εταιρεία του προσπαθεί να τον παγιδέψει μετά από απόπειρα δολοφονίας Ρώσου ηγέτη που κρύβει πίσω της πολιτική ίντριγκα.Υποπλοκές που προσπερνιούνται στα γρήγορα με δυο γραμμές διαλόγου για να διευκολυνθεί το πέρασμα στην επόμενη πίστα, χαράζουν ίχνη σεναρίου σε μια ταινία που κανονικά δεν πολυψάχνεις για σενάριο, αλλά στην προκειμένη θα βοηθούσε πολύ αν υπήρχε. Όχι απαραίτητα για να βγάλουν νόημα οι στυλάτες εικόνες που μοιράζονται ανάμεσα σε Χονγκ-Κονγκ-έζικο σφαιρομπαλέτο, ψυχρό βιντεοπαιχνίδι και υπόνοιες νουάρ, αλλά περισσότερο γιατί θα μπορούσαν να βοηθήσουν τη μεταφορά του θρυλικού third-person shooter να είναι κάτι παραπάνω από μερικές αξιομνημόνευτες σκηνές, ατάκτως πεταμένες σ' ένα τσουβάλι χαμηλών προσδοκιών (που τα κάνει σαλάτα σε ένα σωρό ρωσικές εικόνες, από λάθος αλφάβητα σε πινακίδες, μέχρι ανάποδα έθιμα στις εκκλησίες, αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα), και την υπέρκαυτη Olga Kurylenko ως αντιπερισπασμό (που μπορείς να την πετύχεις και πιο ζωντανή στο L' Annulaire (2005)). Διαψεύδοντας όσους ανησυχούσαν για τον ήρωά τους πάντως, ο εκτελεστής με το barcode προκύπτει χάρη στον Timothy Olyphant αρκούντως εικονικός, έστω κι αν όσο προχωράει η ιστορία του, οι σεναριογράφοι του αποδεικνύονται όλο και πιο αναποφάσιστοι για το αν η επιτυχία του είναι αποτέλεσμα ιδιοφυούς σχεδιασμού, χρόνιου προγραμματισμού, συνδυασμός των δύο, ή απλά επιθυμία του δημιουργού, δίχως ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τη λογική του θεατή.

Νεαρός ερωτεύεται νεαρά, τη ζητάει σε γάμο, ο πατέρας της δεν εγκρίνει, τη μετακομίζει και την δίνει σε γιατρό, αλλά ο νεαρός συνεχίζει να την αγαπά και να την ποθεί, μερικές δεκαετίες και κάποια εκατοντάδες πηδήματα μετά.Περισσότερο σαν Forest Gump στα Χρόνια της Γεροντολαγνείας και λιγότερο σα μεταφορά του μυθιστορήματος του Márquez, η κινηματογραφική εκδοχή του Έρωτα στα Χρόνια της Χολέρας είναι μια απελπιστικά απογοητευτική πλουσιοπάροχη παραγωγή, που αποτυγχάνει σε πολλά επίπεδα, απ' τις εικόνες, στη διαχείρισή τους, στην τοποθέτησή τους στη σειρά, και στο ζωντάνεμά τους με κάτι που να θυμίζει συναίσθημα χωρίς να βρωμάει χολεριασμένα βεβιασμένο κι εύκολο, με τον Bardem να δίνει μια απ' τις πιο ενοχλητικές ερμηνείες του, μετριασμένη μονάχα απ' τις αλλού 'ντ' αλλού παρουσίες του John Leguiziamo και του Benjamin Bratt. Χοροπηδώντας άτσαλα από σκηνή σε σκηνή κι από πράξη σε πράξη, ο Mike Newell, δίχως καμιά υποστήριξη απ' τον βραβευμένο με Όσκαρ σεναριογράφο του Πιανίστα (2002), ζωντανεύει στην οθόνη ένα αθεράπευτα μη ρομαντικό ταξίδι, άλλοτε βιαστικό να καλύψει τις δεκαετίες της ζωής δυο χαρακτήρων που συνήθως μετατρέπει (άθελά του, ελπίζω) σε καρικατούρες, κι άλλοτε αργό κι ανιαρό όσο σε προδιαθέτει ο όγκος της πηγής της έμπνευσής του, σημειώνοντας τελικά ως μόνο του κατόρθωμα, να σε κάνει να μη βιάζεσαι ιδιαίτερα να διαβάσεις το βιβλίο στο οποίο βασίζεται.

Οδοντίατρος με κολλητό βυζοπλαστικό ανακαλύπτει ότι κάθε θηλυκό της πόλης θέλει να την ακουμπήσει με το μαγικό καυλί του για να τη μεταμορφώσει σε νύφη μετά πρίγκηπα.Δεν είναι δύσκολο να καταλάβεις γιατί οι Αμερικάνοι (και όχι μόνο) κριτικοί θάψανε τον Ένα για Όλες (2007) με την ίδια μανία που ο ανταποκριτής του Guardian έψαχνε κάτι να μοιάζει σε Δήμητρα Ματσούκα για να το πνίξει με τα ίδια του τα χέρια στη Θεσσαλονίκη. Πρόστυχη (θεωρητικά) κωμωδία, ανάμεσα σε αυτές του Judd Apatow και των αδερφών Farrelly, πιάνει μια καλή ιδέα και την ξεδοντιάζει αντιγράφοντας μηχανικά και άτακτα στοιχεία και καταστάσεις, προσβάλλοντας τελικά και τις δυο σχολές με τον επίπεδο φεμινιστικό.. μισογυνισμό της. Βγάλε λοιπόν ότι έκανε πετυχημένη όποια ενήλικη κωμωδία έχεις δει, βάλε μέσα κάποια ζευγάρια (και τρία ενίοτε) βυζιών και σπυριάρες χοντρές, περίμενε παιδική βοήθεια στην πλοκή (τι κάνεις για να αποφύγεις κάποιον? τον άρρωστο), μη περιμένεις να γδυθεί καμιά Jessica, και έχεις τον Γουρλή Τσακ. Που διατηρεί ωστόσο ένα σωστό ρυθμό και βγάζει γέλιο εκεί που δε το περιμένεις χάρη στον πρωτάρη στη σκηνοθεσία αλλά βετεράνο της μονταζιέρας Mark Helfrich, αποτελώντας έτσι σχεδόν ασφαλή, μέσου όρου όσο και οι πρωταγωνιστές της, επιλογή.

Πιθανότατα θα μπορούσα να το θέσω πιο ευγενικά, αλλά υποθέτω δεν θα με παρεξηγήσεις αν σου πω στα ίσα ότι το μεγαλύτερο ατού του Das Wilde Leben (2007), της βιογραφίας της Uschi Obermaier που βγαίνει αύριο στις αίθουσες, είναι δυο ταλέντα που έχει η πρωταγωνίστριά της κάτω απ' τη μύτη, κι άλλα δύο ανάμεσα στους ώμους. Στα υπόλοιπα, όσο καθημερινή χρειάζεται για να μπορέσει να βολτάρει στην Πλάκα και να χαθεί χωρίς να της την πέσει η μισή Αθήνα ζητώντας να υπογράψει το δισκάκι του Summer Wine και να τη βγάλει για κρασί, αλλά αρκετά εντυπωσιακή όταν φτιαχτεί για να κρεμάσει μερικά σαγόνια στο κόκκινο χαλί της, η Natalia Avelon είχε έρθει πριν λίγο καιρό για να παρουσιάσει την ταινία της στο κοινό των Νυχτών Πρεμιέρας, και να εξηγήσει στις Μάζες τι άλλο θα πρέπει να προσέξουν, πέρα από την ίδια.

Με τον Σταμάτη Κραουνάκη επι κεφαλής μιας τελετής που δίνει ορισμό στο αντίθετο του live, κύλησε αργά και βασανιστικά η διοργάνωση που τιμά τον ελληνικό κινηματογράφο, παίζοντας όλα τα κλιπάκια του σε λάθος διαστάσεις, και κάνοντας έτσι όλους όσοι πέρασαν απ' τη σκηνή, να φαίνονται φαρδύτεροι απ' τον παρουσιαστή της. Ενδεικτικό της διαστρεβλωμένης αντίληψης μιας αυτιστικής σέκτας που αφού πρώτα εξορίσει απ' τις τιμές της όποιον εξωτερικό παράγοντα τύχει ν' ασχοληθεί μαζί της (οι πρωταγωνιστές του El Greco φέτος και του Eduart πέρσι, για παράδειγμα), μετά δεν της φτάνει μία καλύτερη ταινία ανά χρονιά, αλλά θέλει να έχει και δεύτερη και τρίτη, και βέβαια να μοιράσει αναλόγως τα λοιπά βραβεία, για να δικαιολογήσει καταλλήλως τις τρεις πρωτιές.

Έτσι, για να σταθούν η διόρθωση (2007), η Uranya (2006), κι ο El Greco (2007) στην τρίτη, τη δεύτερη και την πρώτη θέση αντίστοιχα, των Κρατικών Βραβείων Ποιότητας για Ταινία Μυθοπλασίας Μεγάλου Μήκους (και μόνο που το λες, χασμουριέσαι), χρειάστηκε να μοιραστούν το σενάριο η Uranya (2006) με τη διόρθωση (2007), για να πάρει ο El Greco τη σκηνοθεσία, το μοντάζ, και τη φωτογραφία απ' τα πρωτεύοντα, μαζί με τα άλλα 4 πιο τεχνικά βραβεία του τελικού του συνόλου, που προδιαγραφόταν μαζικό, παρά τις απουσίες του από κατηγορίες ερμηνευτικές, και θα ήταν μαζικότερο αν βραβευόταν και μη Έλληνες συντελεστές. Αξιοσημείωτο είναι πάντως, πως η διόρθωση (2007), εκτός από "πρώτη ανεξάρτητη ελληνική παραγωγή που φτάνει τόσο ψηλά" όπως είπε ο σκηνοθέτης της, Θάνος Αναστόπουλος (λες και υπάρχουν κι εξαρτημένες, στουντιακές ελληνικές παραγωγές), είναι και η μόνη Καλύτερη Ταινία φέτος, που συνοδεύεται και με βραβείο πρώτης ερμηνείας.

Δεν ξέρω κατά πόσο μπορεί να αλλάξει το σκηνικό της μοιρασιάς η προτεινόμενη απ' την ΠΕΚΚ αναδιάρθρωση του τρόπου της ψηφοφορίας για τα συγκεκριμένα βραβεία, μέσω της διεύρυνσης της πενηνταμελούς επιτροπής για την αποδυνάμωση των κλικών, αφού η ετήσια φιλμογραφία πάντα κάπως έτσι κινείται, με μία ταινία ουσιαστικά να ξεχωρίζει για το μέγεθος της παραγωγής της και τις άλλες να ελπίζουν. Κι αυτό το τελευταίο σίγουρα δεν πρόκειται να αλλάξει, όσα ενάμιση τοις εκατό κι αν δώσει το κράτος, αν δεν χωθούν ακόμη περισσότεροι ιδιώτες στην παραγωγή. Κατά προτίμηση, βέβαια, όχι οι ίδιοι ιδιώτες, γιατί μετά μπορεί να μιλάμε για περισσότερους τσεπωμένους εκλέκτορες. Αυτό που έχει σημασία βέβαια, δεν είναι το πόσα Κρατικά Βραβεία θα βάλει μια ταινία στην αφίσα της, αλλά αυτά τα βραβεία να διαφημίζουν μερικές παραπάνω ταινίες της προκοπής.

Οι μέρες που είχαν γεύση από καραμέλα κανέλας τελείωσαν για το 48ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, το διεθνές φεστιβάλ με τις τούρκικες τουαλέτες στα γραφεία καλωσορίσματος, διαπίστευσης και δημοσίων σχέσεων, αλλά και στο πιο διεθνές και για δεύτερη χρονιά σε δική του αποθήκη Industry Center, με την παγωνιά και τον πανάκριβο καφέ του.

Αν και περισσότερο ενδιαφέρον θα είχε να μάθει κανείς πόσα από τα πληρωμένα εισιτήρια έμειναν έξω απ' τις προβολές τους επειδή οι δικαιούχοι τους δεν κατάφεραν να φτάσουν στις αίθουσες μέχρι και δέκα λεπτά μετά τις ενάρξεις των ταινιών (απαγόρευση εισόδου που παρουσιάζεται ως αποτέλεσμα παραπόνων για ενοχλητικούς αργοπορημένους, αλλά δεν συνοδεύεται από αντίστοιχη για πρόωρη έξοδο απ' την αίθουσα που θα μπορούσε να προκαλέσει ίδιες και χειρότερες οχλήσεις), στο γενικό σύνολο το φεστιβάλ σημείωσε αύξηση της τάξης του 10% περίπου, δείγμα ότι η ολοένα και αυξανόμενη καλεσμένη γκλαμουριά που έφερε η διοίκηση Μουζάκη, έχει τα αποτελέσματά της. Όπως είχαν και τα τρία κεντρικά αφιερώματα στον Νικολαΐδη (απ' το Ελληνικό Πρόγραμμα), τον Ναρούσε (απ' τις Ημέρες Ανεξαρτησίας) και τον Καρανφίλ (απ' τις Ματιές στα Βαλκάνια), που έδωσαν την ευκαιρία στους θεατές να ανακαλύψουν (ή να θυμηθούν) εικόνες και ιστορίες που τους έκαναν να βγαίνουν εκστασιασμένοι απ' τις αίθουσες.

Πάλι καλά δηλαδή, γιατί στις καινούριες ταινίες, αν τα πράγματα πέρσι ήταν απογοητευτικά, φέτος είναι μάλλον ανησυχητικά, και πριν το ρίξεις στη δική μου γκαντεμιά, δεν νομίζω ότι θα βρεις κανέναν να σου πει, ότι όση απ' τη φετινή παραγωγή έκανε βόλτα στις προβλήτες, ήταν κάτι καλύτερο από φτωχή. Πολύ περισσότερο βέβαια για την ελληνική, στην οποία, απ' την Αθήνα ακόμη, ξεχώριζαν το Valse Sentimentale (2007) της οικογένειας Κωνσταντίνας Βούλγαρη και η διόρθωση (2007) του (πιο badass με το κοντό μαλλάκι φέτος) Θάνου Αναστόπουλου, που παρά τους φανατισμένους επαίνους που μάζεψαν, άφησαν τον υπογράφοντα παγερά αδιάφορο, αλλά σύμφωνο με την άποψη ότι είναι οι καλύτερες του τσουβαλιού, με τον ίδιο τρόπο που μπορείς να θεωρήσεις καλύτερο της χαβούζας, το πρώτο σου σφιχτό κομψοτέχνημα μετά από περίοδο διάρροιας.

Αυτές είναι πάντως οι ταινίες μας κι απ' αυτές θεωρητικά πρέπει να διαλέξεις, αν και στην ΠΕΚΚ, την ώρα της ψηφοφορίας για το βραβείο της, παραλίγο να κυριαρχήσει μια άλλη άποψη, πιο κοντινή στην πραγματικότητα του θεατή απ' όσο θα μπορούσε να αντέξει η αρτηριοσκλήρυνση της Ένωσης: η αποχή. Κι αν οι κριτικοί μπορούσαν να μην δώσουν βραβείο αλλά έδωσαν (σε κάτι πειραματικό, που μάλλον δε θα δεις κι ούτε πρόκειται να θυμηθείς), η επιτροπή του DigitalWave 02 έπρεπε να δώσει αλλά δεν, ακυρώνοντας στην ουσία το βραβείο κόβοντάς το στα τρία (και μαζί το ξεροκόμματο των 15 χιλιάδων ευρώ σε ψίχουλα των τριών τάλιρων). Οι δε κριτές του διεθνούς τίμησαν την ελληνική διαμονή τους με το βραβείο σεναρίου στη διόρθωση, με το γυναικείας ερμηνείας στην Άννα Λαλασίδου και την ταινία Έλλη (2007), και με το ανδρικής και το ειδικό της επιτροπής, στον Σπύρο Σταθουλόπουλο και το PVC-1 (2007). Το τελευταίο κέρδισε και το διεθνές βραβείο κοινού, με αυτό της επιτροπής να πηγαίνει όπως αναμένονταν στο Ώριμο Στάχυ (2007) του Τσάι Σανγκτζούν, και με το αντίστοιχο (κοινού) του ελληνικού τμήματος να πηγαίνει εύλογα στον El Greco (2007), του οποίου η Ποιότητα αναμένεται να εξυμνηθεί και αύριο στα Κρατικά. Στα οποία περιμένουμε ως πολυπόθητη έκπληξη την ανακήρυξη του Σάκη Ρουβά όχι μόνο ως ερμηνευτή, αλλά και ως καλύτερου τέτοιου της χρονιάς.

Σηκώθηκε χτες η επίσημη σελίδα του Be Kind Rewind (2008). Και ο λόγος που άργησε λιγάκι είναι γιατί o Jack Black, ο Mos Def, και η παρέα τους έσβησαν κατά λάθος το internet και έπρεπε να το σουιντάρουν πρώτα. Σε μια χρονιά λοιπόν που ανακάλυψε ότι το user-generated περιεχόμενο είναι κατά βάση ένας σωρός από σκατά και θέλει επαγγελματικό σπρώξιμο και οι viral προωθήσεις έχουν βυθίσει τους δικτυο-περιφερόμενους σε παρόμοια χαβούζα και θέλουν κι αυτές τον Γερμανό τους, άλλη μια ολόδροση, καρδιακή ιδέα του Michel Gondry αποκτάει όχι μόνο κινηματογραφική αλλά και διαδιχτυακή υπόσταση, από αυτές που δε χρειάζονται δεύτερη σκέψη να συστήσεις στους φίλους σου για να φτιάξεις και τη δική τους μέρα.

Ο cinemad, που είχε ξετρελαθεί και με το trailer και.. δροσίζει τις μέρες του στη Θεσσαλονίκη, θα έχει περισσότερα όταν επιστρέψει.

H Odeon σας προσκαλεί στην Avant Premiere της δραματικής ταινίας Ο Έρωτας στα Χρόνια της Χολέρας. Την Τετάρτη 28 Νοεμβρίου στις 9 το βράδυ στο Odeon StarCity στο Νέο Κόσμο.

Υποψήφιος για τέσσερα (4) Tony, διαφημισμένος σαν ο πρώτος μετά τον Shakespeare που τέσσερα (4) έργα του παίζανε ταυτόχρονα στο Λονδίνο, ο Ιρλανδός Martin McDonagh είναι πιο γνωστός για τρία-τέσσερα (3-4) λογάκια που πέταξε στα μούτρα του Sean Connery στα Evening Standard Theatre Awards το 1996. "In your face" μαμετοταραντινικό στιλ είναι και το καινούριο που έφερε στο θέατρο, αν κατάλαβα καλά, ο, εκτός των άλλων, Academy Award® Winner για το μικρό Six Shooter (2005). Αλλά τα στιλιζαρισμένα κωμικοβίαια εκτελεστικά φιλμ δεν είναι και καμιά πατέντα στο πανί και πιο δύσκολα προφανώς βρίσκει ο δημιουργός αμερικάνικες αίθουσες πρόθυμες να ανεβάσουν το πρώτο του μεγάλου μήκους φιλμ απ' ότι τα έργα του στο σανίδι, κρίνοντας από το ότι η Focus βγάζει το In Bruges (2008) τον ψόφιο Φλεβάρη.. σε περιορισμένη διανομή, και η παραγωγή τώρα θυμήθηκε να βγάλει σελίδα με το trailer που παίζει (περιορισμένα) στις αίθουσες από την προηγούμενη βδομάδα και το ψάχναν όλοι πριν κάτι μέρες που ανακοινώθηκε ότι το Sundance θα ανοίξει με την ιστορία δυο εκτελεστών που κάνουν αναγκαστικές διακοπές στη Μπριζ.

Πάντως το φιλμ, που νωρίτερα ήταν γνωστό σαν φόντο σε ένα ακόμα ιλαρό σεξοσκάνδαλο του Ralph Fiennes, φαίνεται ικανό να σε σκοτώσει από τα γέλια, όχι μόνο από το trailer αλλά και από τις αναφορές από τα πρώτα screenings.

Με διαφορά η καλύτερη ταινία του φετινού Digital Wave στη Θεσσαλονίκη, και πιθανότατα η καλύτερη ελληνική ταινία γενικότερα που μπορείς να πετύχεις φέτος (κρατάω μια πισινή για το Valse Sentimentale (2007) της Κωνσταντίνας Βούλγαρη που προβλήθηκε χθες στο φουλαρισμένο Ολύμπιον και προκάλεσε μερικές εκστατικές αντιδράσεις μαζί με τις χλιαρόθερμες που την είχαν συνοδεύσει απ' την Αθήνα), Το Μήλο Μέσα στο Κεφάλι Σου που λατρέψαμε στην προκριματική του τμήματος, είναι η νέα ταινία του Άγγελου Σπάρταλη, του εικαστικού απ' τον Άη Νικόλα της Λεβεντογέννας, που και πέρσι είχε αφήσει πολύ καλές ψηφιακές εντυπώσεις με την Αρπαγή της Ευρώπης. Αν ξέρεις για ποιόν σου μιλάω, είμαι σίγουρος πως θα'χεις ήδη κλείσει θέση για την αποψινή προβολή, διαφορετικά μάθε πως φέτος, είναι ξεκάθαρα η χρονιά του, με μοναδικό ενδεχομένως αντίπαλο τον Γιώργη Φωτόπουλο και τη Γερμανική και γερμανόφωνη παραγωγή του, Άκου (2007). Η οποία τυχαίνει να είναι και η μόνη ολοκληρωμένη (διάβαζε κανονική) ταινία του ψηφιακού προγράμματος που να βγάζει κάποιο νόημα. Αλλά ποντάρω στο ότι θα ήταν εξαιρετικά άτολμο αυτό να λειτουργήσει κατά του Σπάρταλη, και τα μέλη της επιτροπής, μέχρι τώρα άτολμα δεν έχεις λόγο να τα πεις. Γιατί εκτός του ότι ψιθυρίζεται ήδη τιμή για τον Γιαγκόναν 3 (2007), ένας απ' αυτούς είχε κάνει κάποτε και ταινία για ένα μουσακά. Για όνομα δηλαδή.

Ατρόμητος τερατοφάγος φτάνει σε βασίλειο της μεσαιωνικής Δανίας, για να το απαλλάξει από τέρας που μισεί την ηχορύπανση, αλλά τον αποπλανεί η τερατομάνα και του χαρίζει το θρόνο του βασιλείου, μαζί με την απειλή καινούριου μπάσταρδου.Δεν ξέρω πόσο μπορεί να χάνει στην κανονική οθόνη (φαντάζομαι αρκετά), ή πόσο μπορεί να κερδίζει στην τρισδιάστατη IMAX (φαντάζομαι αρκετά), αλλά στην Real D που (για ευνόητους λόγους) μας την έδειξε η Village, η συνέχεια του αγώνα του Zemeckis να φτάσει στα άκρα το motion capture που είχε δοκιμάσει στο The Polar Express (2004) κι αργότερα βελτιώθηκε στο Monster House (2006), προσφέρει ένα απολαυστικό υπερθέαμα που εκτός του ότι το παίρνεις μαζί σου στο βιβλίο των εμπειριών σου, δικαιώνει την επιλογή της τεχνικής ως εργαλείο απόδοσης του απαιτητικού fantasy του μεσαιωνικού αγγλικού ποιήματος, για μια πιο συγκρατημένη στο budget και πιο αυστηρά οριζόμενη απ' τον σκηνοθέτη κατάσταση, όσο το δυνατόν κοντινότερη στη μεγαλειώδη υπερπαραγωγή τύπου Δαχτυλιδάρχοντα, και όσο το δυνατόν μακρινότερη από το μπιμουβιάρικο χάος των προηγούμενων αποπειρών απόδοσης του μύθου.

Στοχευμένος στο κοινό του multiplex με συγκρατημένες σεναριακές προθέσεις και όσο το δυνατόν περισσοτέρη φάση κι αφασία δράσης, ο Beowulf είναι αρκούντως ατμοσφαιρικός και επικός, με μια γοητευτική ισορροπία παραμυθιού και γοτθικού ξεκοιλιάσματος γύρω απ' την εύπεπτη αλληγορική προσέγγιση του θελκτικού της εξουσίας και του βρώμικου της υστεροφημίας. Με κάποιες επιλογές να βγαίνουν κατά λάθος κωμικές (ή homage-ικές στον Austin Powers αν θες), και το ενδεχόμενο να μπερδέψει το κοινό όντας συγχρόνως ματωμένο και χρωματιστό, το παραμύθι του Beowulf δείχνει ότι η τεχνική του Zemeckis έχει κάνει τεράστια βήματα μπροστά, και ακόμα περισσότερο ότι μπορεί τεραστιότερα στο μέλλον. Για την ώρα, περνάει σίγουρα το όριο του φιλμικού αξιοπερίεργου, σου μεταφέρει όμως μια αύρα τεχνολογικής αμηχανίας.

Η ισοπέδωση του Racoon City στο Resident Evil: Apocalypse (2004) δεν απέδωσε και o τυρανοϊός έχει εξαπλωθεί σε όλο τον γήινο πληθυσμό. Και σε πεδιάδες και ποτάμια (yep, πεδιάδες και ποτάμια).Το threequel του Resident Evil (2002) μαρτυράει και μόνο από την ύπαρξή του ότι η σειρά είναι η πιο πετυχημένη παιχνιδομεταφορά, γεγονός βέβαια που κανένας άσχετος δε μπόρεσε να καταλάβει ούτε από το πρώτο ούτε από το δεύτερο μέρος της. Το τρίτο κάπου προορίζονταν να είναι το τελευταίο, κάπου υπήρξε και δεύτερη σκέψη, και τελικά το franchise φαίνεται ότι θα συνεχίσει σε τρεις και ψηφιακές διαστάσεις. Απόφαση μάλλον σοφή, αφού ενώ το ένα έπιασε την ατμόσφαιρα του υπερπετυχημένου παιχνιδοτέτοιου (franchise) χωρίς πολλές προσφυγές στην ιστορία του, και το δύο συνέχισε την πλοκή του σε γαμηστερότερο σκηνικό μεταφέροντας κι άλλα μπούτια στοιχεία από τις κονσόλες, το τρία μοιάζει σα τις πρώτες αμήχανες προσπάθειες των 3D FPS να βγουν στην επιφάνεια από τους κλειστοφοβικούς διαδρόμους και τα μπουντρούμια όπου τα περιόριζε αναγκαστικά η τεχνολογία της εποχής. Η προοπτική του Extinction λοιπόν είναι απέραντη αλλά.. έρημη, και από πάνω αναμιγνύει τα χειρότερα των δύο προηγουμένων με κάκιστα CGI (σα πίστες που δεν είναι τόσο έρημες αλλά με υποτυπώδες σκηνικό που δεν αντέχει η κάρτα σου) και κάκιστες "αναφορές" σε Mad Max 2 (1981), Πουλιά (1963) και δε συμμαζεύεται.

Το φιλμ έχει ελάχιστη σχέση τόσο με τα δύο προηγούμενα όσο και με τα παιχνίδια, οι αναδρομές του σε αυτά είναι τόσο βιασμένα γελοίες όσο τα γυαλιά του Albert Wesker (που μεταφέρεται), οι υπόλοιπες είναι τόσο καταστροφικές όσο το χειμερινό κουκούλωμα της Ali Larter και της Ashanti (που συμμετέχουν), το σενάριο είναι επιπεδικό και φανταχτερό (η Alice ξεπερνάει και τη.. Jean Grey σε δυνάμεις), η σκηνοθεσία βετερανικά τηλεοπτική, και το μοντάζ ή έχει να ανταποκριθεί σε υπερβολικές απαιτήσεις (βλ. να παρουσιάσει σκηνές που δε βλέπονται) ή έγινε από ζόμπι με απέραντη όρεξη για τρυφερό φιλμ. Το ότι τελικά κάπου βλέπεται μπορείς να το αποδώσεις στη δυναμική του κουφαριού να κάνει μεγάλη μέχρι και τη ταφόπλακά του.

Με ανανεωμένο site που φοράει τη δάφνη της εκτός συναγωνισμού συμμετοχής του στο διαγωνιστικό του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, καινούριο trailer που αποσαφηνίζει τα θριλερικά του στοιχεία, και σε διαφορετικό λεηάου που υπονοεί το ροουντμούβικο της υπόθεσης, το Small Gods του Ελληνο(απ' τον πατέρα)βέλγου(απ' τη μητέρα) Δημήτρη Καρακατσάνη, ήρθε στη Θεσσαλονίκη, έκλεψε τις εντυπώσεις όσων είχαν την υπομονή να του ανοιχτούν και τα χασμουρητά των υπολοίπων, κι έφυγε αφήνοντας την ανάμνηση μιας απ' τις πιο ενδιαφέρουσες ταινίες του προγράμματος. Το δεύτερο (κατά το σκηνοθέτη του) φλαμανδικό φιλμ με διεθνή καριέρα (μετά το βραβευμένο πρόπερσι με Χρυσό Αλέξανδρο Someone Else's Happiness (2005)) και το πρώτο που παίρνει τέτοια ρίσκα στη γλώσσα, το casting και τη θεματική του, γυρισμένο σε άξονα road movie με παρενθέσεις ψυχολογικού θρίλερ, κρεσέντο slasher και ενέσεις λυρικού συμβολισμού, το Small Gods κρύβει πίσω απ' το φαινομενικά ασύνδετο storyline του ένα παράδοξο σαρκασμό της ποιητικής του άποψης αν έχεις διάθεση να τον δεις, αλλά πάνω και γύρω απ' όλα, είναι τυλιγμένο σε φανταστική φωτογραφία απ' τον αδερφό του σκηνοθέτη, Νικόλα, που δίκαια κέρδισε και τους περισσότερους επαίνους στην Εβδομάδα Κριτικής της Βενετίας, όπου και πρωτοπροβλήθηκε. Κι αν δεν το πρόλαβες στις αίθουσες, ρίξε μια ματιά στο αποκλειστικό κλιπ που σου εξασφάλισαν οι Μάσες, τη σκηνή που είχαν γυρίσει πριν χρόνια τα αδέρφια σκοπεύοντας να στήσουν ταινία τρόμου και τους βγήκε καλύτερο απ' όσο περίμεναν, να πάρεις μια καλή ιδέα.