Μετρώντας το ύψος του προϋπολογισμού της ($100-140 μύρια ανάλογα ποιον πιστεύεις), το πλάτος των προσδοκιών (από τον οσκαρικό προγραμματισμό μέχρι τις εντυπωσιακίστικες φωτογραφίες που κάναν το γύρο των διχτύων πριν μερικές βδομάδες) και το τιτανικό βάθος στο οποίο έχει χαθεί το ρομαντικό δράμα τα τελευταία χρόνια, το teaser της Australia (2008), που κυκλοφόρησε χτες στην Apple μια μέρα νωρίτερα απ' ότι είχε προαναγγελθεί, προαναγγέλλει με τη σειρά του χρυσές εποχές για τους καντηλανάφτες στους οποίους αναμένεται να καταφεύγει όλο και περισσότερο η Fox της πατρίδας του Murdoch για να βοηθήσει την παραγωγή της.

Προφανώς κομμένο από το χεράκι (ή έστω το βλέφαρο) του Baz Luhrmann (σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός όπως πάντα), περιτυλιγμένο από μια κουλή αφήγηση (το ίδιο στημένη και σάπια σέπια όσο και τα φίλτρα στις φωτογραφίες) που προσπαθεί να πασάρει στους Αμερικάνους σα παραμύθι αντίστοιχο του Μάγου του Οζ ένα κάτι σε αβορίτζινο Όσα Παίρνει ο Άνεμος, αποτελούμενο εξ ολοκλήρου από σκηνές που σου θυμίζουν άλλες ανάκατων ειδών (κομπλέ με αντίστοιχη μίξη στην υπόκρουση), μονταρισμένο με το όλο και πιο ξέφρενο στιλ του δημιουργού (αν και υποτίθεται έκλεισε την τριλογία της περιβόητης Κόκκινης Κουρτίνας και πάει για νέα και επική), με μια Nicole Kidman που έχει γίνει ο πάτος του καλαθιού όπου πετάς τα αστεία για τη Jocelyn Wildenstein, το βίντεο συνάντησε υποδοχή.. Χρυσού Φοίνικα στα διαδίχτυα, οπότε σημείωσε τη συνταγή για καμιά διαφήμιση. Το παραπέρα δε φαίνεται τόσο εύκολο, για τους geeks τουλάχιστο, έχοντας κέντρο παλιομοδίτικη ιστορία Αγγλίδας αριστοκράτισσας που καβαλάει ερωτεύεται τον Αυστραλό γελαδάρη της, την εποχή που οι Γιαπωνέζοι αδειάζαν στο Darwin περισσότερες βόμβες απ' ότι στο Pearl Harbor. Οι φήμες για τρίτο άνθρωπο (κι αν είναι μαύρος ακόμα καλύτερα), το αστέρι του Hugh Jackman και το (ολότελα δίκαιο) cult status των προηγούμενων φιλμ του Luhrmann στη πιτσιρικαρία, μαζί φυσικά με το κλειδωμένο Oscar® ερμηνείας κάτω από τόνους BOTOX®, ίσως και να λειτουργήσουν, κάπου, κάπως, κάποτε.

Παρότι δε φημίζεται για τους δημιουργικούς παροξυσμούς του, ο Baz-Mark τα προηγούμενα χρόνια (δεν κάθονταν αλλά) κυνήγαγε αρχικά τον Leonardo DiCaprio για να πρωταγωνιστήσει στον δικό του Αλέξανδρο, μέχρι τη στιγμή προφανώς που αυτός του Oliver Stone χάθηκε στις ερήμους των ταμείων. Και στη συνέχεια τον Russell Crowe και τον Heath Ledger για τη δική του Αυστραλία, με τον δεύτερο να προορίζονταν μάλλον για τρίτος (βλ. παραπάνω), αφού να κάνει το βασικό αμόρε της Nicole θα έκανε και το φιλμ επικό (ή επικότερο απ' ότι διαγράφεται αν προτιμάς) για όλους τους λάθους λόγους. Τελευταία, παραδίδει μαθήματα, με vodcasts στο iTunes, για.. μαθητές και λοιπούς φιλόδοξους σκηνοθέτες.

Το κόκκινο trailer του Tropic Thunder (2008) όχι μόνο επιβεβαιώνει όλο το, γιγαντούμενο από τις πρώτες προβολές για τη βιομηχανία στις αρχές Απρίλη (κι ακόμα νωρίτερα), hype της κωμωδίας του καλοκαιριού αλλά, σαν από τα πιο παλαβά evah και με αναφορές σε 70s και 80s, μάλλον προπέμπει ταινία για (όλες) τις εποχές.

Η σύλληψη ηθοποιών που προσγειώνονται μαζί με το ρόλο τους στη πραγματική ζωή είναι το ίδιο κλασική (βλέπε, για παράδειγμα, ¡Three Amigos! (1986), Galaxy Quest (1999)) όμως όπως είδες, αν ξεκόλλησες από το πάτωμα και ξαναγύρισες στη θέση τους τα εσωτερικά σου όργανα, όλο το στήσιμο και όλο το καστ ξέφυγε εντελώς, μάλλον από την εποχή που ο Ben Stiller, σεναριογράφος και σκηνοθέτης σε μια παραγωγή που ετοίμαζε καμιά εικοσαριά χρόνια, αποφάσισε να βάλει τον Robert Downey Jr. σε ρόλο που είχε γράψει για αράπη. Kαι του βγήκε να παρωδεί τον Russell Crowe. Ο Jack Black κάνει πλάκα στον Eddie Murphy, ο Tom Cruise είναι ήδη γνωστό ότι ρεπλικάρει τον Harvey Weinstein μαζεύοντας το περισσότερο χειροκρότημα της καριέρας του, ο Downey Jr. πάει για οσκαρική υποψηφιότητα με τη φόρα και του αλύγιστου στα ταμεία Iron Man (2008) και των απίθανων αντιδράσεων για ρατσισμό που έχουν σχεδόν τόση πλάκα όσο το trailer, ο Steve Coogan χάνει το κεφάλι του από τους δεκάδες περαστικούς αστέρους σε ρόλο το ίδιο προσβλητικό για τους ασώματους του πλανήτη, και η ταινία βγαίνει στις αμερικάνικες αίθουσες τον Δεκαπενταύγουστο, μια βδομάδα μετά το σχεδόν εξίσου καλολογημένο Pineapple Express (2008).

Ένας ηλικιωμένος άντρας βρίσκεται δολοφονημένος στο υπόγειο διαμέρισμά του. Παράλληλα, στο δωμάτιο ενός ισλανδικού νοσοκομείου, ένας καταρρακωμένος πατέρας νανουρίζει για τελευταία φορά, την νεκρή κόρη του, θύμα μιας σπάνιας γενετικής ασθένειας. Τι σχέση μπορεί να έχουν μεταξύ τους αυτοί οι δύο θάνατοι; Η απάντηση στην μεγάλη οθόνη.Στην Ισλανδία των 300 χιλιάδων κατοίκων, το τοπίο συνθλίβει τους ανθρώπους, όπως υποδηλώνει κάθε έξοχο γενικό πλάνο του Mýrin (2006). Και κάθε φόνος είναι τυπικά χάλια και άσκοπος όπως δηλώνει η εισαγωγή του φιλμ που 'γινε η μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία της χώρας, παρουσιάζοντας τους κατοίκους της αξύριστους, άπλυτους, ναρκομανείς, εγκληματίες, ταιριαστούς με το μοναχικό ψύχος και τη μπόχα των υπονόμων που ποτίζουν τη γη και εκφράζονται καλύτερα στον Βάλτο του πρωτότυπου τίτλου. Για αρχή.

Βασισμένος στο ομώνυμο (στα Ισλανδικά) best seller του συμπατριώτη του Arnaldur Indriðason που ανακατεύει επιπλέον τη διαβόητη πριν μια δεκαετία ιδιωτική εθνική γενετική βάση της deCODE και την αρρώστια να χάνεις το παιδί σου από την οποία πάσχουν όλοι οι χαρακτήρες (κυριολεκτικά ή μεταφορικά), ο Baltasar Kormákur --του 101 Reykjavík (2000) όπως επισημαίνει η προώθηση λες και ήταν η περσινή διαπλανητική επιτυχία-- φτιάχνει μια δικιά του ταινία, ένα ιδιοσυγκρασιακό κράμα παλιού (ως αρχαίου) αμερικάνικου αστυνομικού και σύγχρονου (ως πρωτοποριακού) ευρωπαϊκού κινηματογράφου, ωμά αναλυτικά ρεαλιστικό εκεί που δε το περιμένεις (και πονάει περισσότερο) και ψυχρά.. κινηματογραφικό όπου το απαιτεί η οικονομία της ροής, που σέβεται τη νοημοσύνη σου ακόμα κι αν δεν έχεις (εισάγοντας, για παράδειγμα, μεθοδικά όλα τα στοιχεία οπτικά, δραστικά και διαλογικά) ισορροπώντας όλες τις υποπλοκές που ξεφυτρώνουν σα παρακλάδια οικογενειακού δέντρου και τα υποχθόνια σχόλια του βιβλίου και προσθέτοντας νέα (όπως τη μετατροπή σε κεράτωμα ενός από τους βιασμούς του μυθιστορήματος, αν κατάλαβα καλά), χρησιμοποιώντας τη μονταζιέρα και τη κίνηση της κάμερας με τρόπο που η δράση να μοιάζει αδιάκοπη σε όλη τη διάρκεια, χωρίς να καταφεύγει στην ευκολία του flashback σε μια ιστορία που απαριθμεί καμιά τριανταριά χρόνια. Αν σκεφτείς ότι τα καταφέρνει με.. Ισλανδούς πρωταγωνιστές και βοηθούς, τυπικά θεατρικά μέτριους αν καταφέρεις να το καλοπαρατηρήσεις, με εξαίρεση τον πρωταγωνιστή Ingvar Eggert Sigurðsson που μόνο ο τρόπος που καταβροχθίζει την take-away καψαλισμένη κρύα προβατοκεφαλή θυμίζει το Grendel του Beowulf & Grendel (2005), τον βάζεις (τον σκηνοθέτη) σε κατηγορία σπάνιου ταλέντου, και του συγχωρείς την αδυναμία να βρει κασκαντέρ της προκοπής για μερικές από τις απαιτητικές σκηνές.

Μια μελαμψή 19χρονη με μια βαριά τσάντα στην πλάτη, κόβει βόλτες στο Times Square ρουφώντας εικόνες και ψάχνοντας το θάρρος που την είχε στείλει εκεί για να κάνει την εκρηκτική της έξοδο απ' το μάταιο τούτο καπιταλιστικό κόσμο.Αγγίζοντας τα χρονικά όρια της επανέκδοσης με την σκόνη που μάζεψε στα ράφια της ελληνικής διανομής, το βραβευμένο στις Κάνες και στα Spirits σκηνοθετικό ντεμπούτο της Julia Loktev φτάνει στη χώρα μας κοντά δυο χρόνια αργότερα απ' την εποχή που γυρίστηκε, --και καμιά πενταετία αργότερα απ' τις μέρες που το ενέπνευσαν-- αν και μπορείς εύκολα να πεις ότι η μυρωδιά που φέρνει μαζί του, κρατάει ακόμα, και δεν φαίνεται να έχει σκοπό να κοπάσει σύντομα. Γυρίζοντας οικονομικά μινιμαλιστικά και (εσκεμμένα) συνεπακόλουθα νατουραλιστικά, η Loktev καταφέρνει, σε αντίθεση με τις Ροζέτες (1999) και τους Keane (2004) των αναφορών της, να σε κρατάει εντυπωσιακά κοντά στην άκρη του καθίσματός σου, ξεδιπλώνοντας σταθερά, υπνωτιστικά και ιντριγκαδόρικα κρυπτικά σε στυλ αναποφάσιστικου ψυχολογικού θρίλερ, το τελευταίο 48ωρο μιας υποψήφιας βομβίστριας αυτοκτονίας, ανατριχιαστικά νέας και συμπαθούς, και ύποπτα μελαμψής κι αμυγδαλωμάτας. Αρκετά ύποπτα για να έχει προκαλέσει εύκολα κατηγορίες προπαγανδίστικης στοχοποίησης ήδη στοχοποιημένων λαών, τις οποίες εξίσου εύκολα μπορεί να αποκρούσει επικαλούμενη την πραγματικότητα της στατιστικής, ή κι αυτήν της κοινής γνώσης και λογικής αν θες. Ύστερα, θωρακίζει την ιστορία της μέσα σε μια αφήγηση που δεν ενδιαφέρεται για το παρελθόν της ηρωίδας της και τα αίτια της διαδρομής της, αλλά περιορίζεται και σε περιορίζει στη στοιχειωτική παρουσία της, που στοιχειώνει με την φονική απειλή που κουβαλάει στην πλάτη της φαινομενικής κανονικότητάς της, την ασφαλή καθημερινότητα ενός αρχετυπικά πολυσύχναστου μέρους. Και παρότι σου ανοίγει αρκετές ορέξεις που δεν μπορεί να σου ικανοποιήσει μέσα στην περιορισμένη δραματουργία της και τις αποκομμένες προεκτάσεις της θεματικής της, σε αποζημιώνει σαν μια άσκηση τεχνικής στην εξερεύνηση της μελλοθάνατης φονταμενταλιστικής ψυχής, που δεν δικαιολογεί βέβαια τον ενθουσιασμό με τον οποίο πέταξαν τις κιλότες τους αρκετοί φανατικοί της αφαιρετικής κινηματογράφησης ανά τον κόσμο του αναξάρτητου, αλλά ούτε πρέπει να περάσει απαρατήρητη, έστω και σαν σποραδικά επιτυχημένη και ακριβής.

Απογητευμένος κι απογοητευμένη πάνε στο Vegas να ξεδώσουν, από λάθος γνωρίζονται, από μέθη παντρεύονται, από τύχη κερδίζουν τζακ ποτ σε κουλοχέρη, και για να το αποκτήσουν, πρέπει να μείνουν παντρεμένοι για 6 μήνες παρ' ότι είναι σίγουροι ότι μισιούνται. Ή μήπως...Η γνωστή ροματική κομεντί που βλέπεις χρόνια τώρα, για τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στην αγάπη και στο μίσος (ή την αγάπη που κρύβει το μεγάλο μίσος, αν προτιμάς), το Τζακ Ποτ στον Έρωτα είναι ένα Τζακ Ποτ στα κλισέ που παραδόξως λειτουργεί αναπάντεχα αποτελεσματικά, κυρίως χάρη στην υπερβάλλουσα καρικατουρίστικη απεικόνιση των χαρακτήρων που σε στιγμές φτάνει το ανεγκέφαλα ξεκαρδιστικό και στη χημεία του ζεύγους των ερμηνευτών, με την Cameron Diaz να φοράει το γνωστό της ακαταμάχητο ξανθό γατογουνάκι και τον Ashton Kutcher να επιδεικνύει εξαιρετικό κωμικό ταλέντο, που δεν θα σου κάνει έκπληξη αν τον θυμάσαι ας πούμε απ' το A Lot Like Love (2005) ή το Guess Who (2005), κι όχι απ' τις βασανιστικές του απόπειρες στα πιο δραματικά αργότερα.

Η αληθινή ιστορία κακοποίησης κοριτσιού απ' τη μουρλή γειτόνισσα που προσφέρθηκε να την προσέχει όσο οι γονείς της θα έλειπαν στην περιοδεία τους.Για να μη σου μείνει καμιά απορία, χάρη στην απελπισία των ντόπιων διανομέων, θα δεις όλες τις ταινίες της Ellen Page, το Όσκαρ της οποίας δεν ήταν αρκετό για να εξασφαλίσει στο Αμερικάνικο Έγκλημά της έξοδο στις αμερικάνικες αίθουσες, όπου η ταινία περιορίστηκε στην τηλεόραση, πριν φτάσει στο DVD. Αλλά στην Ελλάδα των δεύτερων ευκαιριών, πάντα υπάρχει χώρος στις άδειες αίθουσες να σου σερβιριστούν τα πάντα. Ιστορία της διπλανής πόρτας που (παρά την περίεργη προσπάθεια του τίτλου να οικειοποιηθεί το έγκλημα τονίζοντας την καταγωγή του) δεν περιορίζεται μόνο στα Αμερικάνικα 60s, αλλά συμβαίνει και παντού και σήμερα, κάτω απ' την προστασία της ηθελημένης γκαβομάρας της γειτονιάς, των αυτοκαρκινοματικών τάσεων των μικρών κοινωνιών και, στη συγκεκριμένη περίπτωση, χάρη στις ικανότητες των παιδιών για τις απεχθέστερες των πράξεων κάτω απ' το αθωωτικό πέπλο του παιχνιδιού που πρέπει να παίξεις γιατί το κάνουν κι οι γύρω σου, κι ας μην βρίσκονται στο νησί του Lord of the Flies. Όχι πως εξερευνεί ιδιαίτερα τίποτε απ' όλα αυτά ο Tommy O' Haver, αλλά η καταλυτικά ακαδημαϊκή εξιστόρησή του, που προβληματίζει με την ιδιάζουσα σαδιστική της χροιά στην παράθεση σοκαριστικών σκηνών βίας δίχως περαιτέρω διερεύνησή τους, αφήνει το μυαλό σου να κυκλοφορεί και να κάνει συνδέσεις μόνο του, με τον ίδιο τρόπο που θα το έκανε κι αν άκουγες για το περιστατικό σε τηλεοπτικό ρεπορτάζ. Μόνο που σου τρώει περισσότερο χρόνο και σου αφήνει μερικές πιο άσχημες αναμνήσεις να συζητάς.

Εξαιτίας λάθους σε κάποιο υπολογιστή, με πήραν στο στρατό πριν γίνω 17 χρονών. Το Σεπτέμβριο του 1982, πριν τα 19α γενέθλιά μου, δε ζύγιζα ούτε 60 κιλά και φαινόμουν πολύ μεγαλύτερος από την ηλικία μου, έχοντας συναντήσει θανάτους και άλλες ασύλληπτες καταστάσεις που βιώνει στον πόλεμο ένα παιδί. Μετά από τρεις μήνες στο Λίβανο, ο εκλεγμένος πρόεδρος Bashir Jumail δολοφονήθηκε τη μέρα της ορκωμοσίας του. Το επόμενο πρωί, έφτασα στη Δυτική Βηρυτό με τον ισραηλινό στρατό: ήμουνα κουρασμένος και στεναχωριόμουνα επειδή δεν είχα καταφέρει ποτέ να βρω στόχο στις καθημερινές μάχες. Άφησα τη Δυτική Βηρυτό μονάχα τρεις μέρες αργότερα, έχοντας γίνει μάρτυρας της φρικτής σφαγής στα στρατόπεδα προσφύγων στη Σάμπρα και Σατίλα. Αυτή είναι η ιστορία μου, μια ιστορία που αποφάσισα να μην αντιμετωπίσω τα προηγούμενα είκοσι χρόνια.

Την ίδια μέρα που ξεχύθηκε στα διαδίχτυα το promo του, διαβόητου ήδη για τα λεσβιακά και τα τρία του, Woody Vicky Cristina Barcelona (2008), με αποτέλεσμα οι Weinsteins να παραδώσουν άμεσα τα όπλα, έχοντάς το κατεβάσει μόνο από καμιά κατοστή σελίδες, και να το ανεβάσουν επίσημα στο Moviefone, Τρίτη και 13 έδωσε στη δημοσιότητα και η Capitol (μέσω Lionsgate των αδερφών) το trailer του τριολέστατου Edge of Love (2008).

Η παραγωγή είναι ακόμα πιο πολυτραγουδισμένη στα internets, από τα χρόνια τα παλιά (διάβαζε 2007) που υπόσχονταν θερμούς εναγκαλισμούς της Keira Knightley με τη Lindsay Lohan, και από τη συνέχεια, όταν η δεύτερη αντικαταστάθηκε από την Sienna Miller μέσα σε βρώμες ότι δε μπορούσε να αντέξει τις σκηνές που πήδαγε και ο Matthew Rhys (στο κρεβάτι). Βέβαια το σενάριο, βασισμένο στη ζωή του Dylan Thomas, τη "φιλία" που αναπτύχθηκε ανάμεσα στη γυναίκα του και μια "φίλη" του από τη παιδική του ηλικία, και τη δυσφορία του όταν προέκυψε κουαρτέτο με το γάμο της τελευταίας, το έγραψε η μάνα της Keira, οπότε ήταν αμφισβητήσιμο πόσο τα εισαγωγικά θα μετακινούνταν από τη θέση τους, και όπως βλέπεις (στη.. θρυλική σκηνή της μπανιέρας για παράδειγμα) δε πήγαν και πολύ μακριά. Αναμενόμενα από τις πρώτες φωτογραφίες ακόμα ήταν και τα χάδια, σε βαθμό που να αναρωτιέσαι τι έκανε η μαμά εκείνη την ώρα, του φακού προς την Βρετανίδα πρωταγωνίστρια που μάλλον βγαίνει πιο μανάρα από ποτέ, αντισταθμίζοντας τη (διαφαινόμενη από το teaser τουλάχιστο, όπως ξαναματάπαμε) γελαδερή γελοιότητα της Duchess (2008).

Η Capitol αιμορραγεί ακατάσχετα τελευταία (σε βαθμό που να ανησυχεί και η ThinkFilm της, όπως επισημαίνει και η φίλη μας η Marina που γράφει πια στο Row Three) και, παρά τις φυτεμένες υπερβολές στις συγκρίσεις με το Atonement (2007) του trailer, ούτε σε αυτό το project μπορείς να τη πεις ανοιχτοχέρα, και μόνο από την άποψη ότι αν τα είχε χώσει χοντρά θα.. φαίνονταν, ενώ αντίθετα αυτό που βλέπεις στα credits είναι ο σχεδιασμός παραγωγής από τον Alan MacDonald των αξέχαστων τσεμπεριών της Βασίλισσας (2006). Η σκηνοθεσία είναι, και φαίνεται κι αυτή, του John Maybury που φάνταζε δυνατοτήτων στο Love Is the Devil: Study for a Portrait of Francis Bacon (1998) και τελείωσε την (αμερικάνικη τουλάχιστο) καριέρα του με το Jacket (2005) και όσα ξεστόμισε για την αντιμετώπισή του, χωρίς να έχει κάνει τίποτα στο ενδιάμεσο. Για τελευταίο οφθαλμοφανέστατο σημείωσε ότι το φιλμ ανοίγει το φεστιβάλ του Εδιμβούργου, κι αν θες να ποντάρεις ότι θα κλείσει με πολλά περισσότερα κάντο χωρίς εμένα.

Μια παράλογη τραγικωμωδία με πολιτική χροιά, σύμφωνα με τον σκηνοθέτη της και το σημείωμά του, είναι η ταινία που αναστάτωνε απ' τις αρχές του Φλεβάρη μέχρι και την περασμένη Παρασκευή που τελειώσαν τα γυρίσματα της, μια ήσυχη πλατωσιά στα στενά του Κολωνού, που μετατράπηκαν σε μικρογραφία της ελληνικής κοινωνίας, για τα γυρίσματα της ιστορίας κλασικού Ελληναρά που χάνει τη γη κάτω απ' τα πόδια του, όταν η μάνα του, μετά από εγκεφαλικό, αρχίζει να μιλάει σε μια γλώσσα που θα μπορούσε να είναι Αλβανικά και να προσπαθεί να τον πείσει ότι ο Αλβανός μπογιατζής μετανάστης είναι ο αδερφός του που είχε αφήσει πίσω σε ορφανοτροφείο όταν έφυγαν απ' την αληθινή τους πατρίδα, ψάχνοντας καλύτερες μέρες στη θετή τους, την Ελλάδα.

Την αναστάτωσε τόσο με τα φώτα και τις φωνές της, όσο και με τον προβοκατόρικο τίτλο που χρειάστηκε να αποσιωπηθεί, όταν προκάλεσε την μήνη τριγύρω κατοίκων και να αντικατασταθεί απ' τον όνομα του Αλβανού ήρωα, που κι αυτό δεν είναι λιγότερο σαρκαστικό σαν σχόλιο, αλλά περισσότερο κεκαλυμένο. Εμπνευσμένο απ' τον Μαρξ, τον Ένγκελς και τον Λένιν, τους τρεις πολιτικούς επιστήμονες που σφράγισαν τη μοίρα του, το όνομα του Αλβανού Μαρενγκλέν είναι χαρακτηριστικό της πρόθεσης του βραβευμένου σκηνοθέτη Φίλιππου Τσίτου, και του ελληνικού του ντεμπούτου μετά από τέσσερις δουλειές στη Γερμανία, "να παρακολουθήσει με κωμική διάθεση πώς οι άνθρωποι άγονται και φέρονται εξαιτίας της Ιστορίας. Πώς οι χαρακτήρες τους διαμορφώνονται χωρίς οι ίδιοι να το πάρουν είδηση. Πόσο σχετική είναι η έννοια «Πατρίδα». Και κυρίως: τι μένει από τους ανθρώπους όταν απαλλαγούν από τα παραπάνω κλισέ; Τι σόι άνθρωποι υπάρχουν πίσω από τις μάσκες του «καημένου Αλβανού μετανάστη» και του «κακού Έλληνα ρατσιστή»". Ο Αντώνης Καφετζόπουλος στο ρόλο του Ελληναρά, ο σπουδαγμένος στην Ακαδημία Τεχνών της Αλβανίας προ τριακονταετίας και μετανάστης οικοδόμος στη χώρα μας την τελευταία δεκαετία, Αναστάσης Κόζντινε, στο ρόλο του μετανάστη μπογιατζή, κι η Τιτίκα Σαριγκούλη στο ρόλο της ζαβωμένης μάνας, είναι μαζί του στην παρακολούθηση, που μπορείς να την περιμένεις στις αίθουσες, "κάποια στιγμή μες στην ερχόμενη σαιζόν", σύμφωνα με ασφαλείς διπλοαδιασταύρωτες πληροφορίες που αποσπάσαμε απ' την artache, που χειρίζεται το publicity για λογαριασμό της Bad Movies.

Το πιο καβλιάρικο πλάσμα του Γαλαξία και παραπέρα βγαίνει ξώβυζο και στάζοντας από γαλαζοπράσινα νερά, στο δάσος που σ' έχει παρασύρει, σου τρίβεται ασυγκράτητα, ανοίγει όσο δε πάει στοματάκι και χειλάρες, και σε δαγκώνει ξέφρενα κι αχόρταγα παντού. Κανένας δεν σ' ακούει να ουρλιάζεις και το μισοφαγωμένο πτώμα σου ποιος ξέρει πότε θα το βρουν. Προς το παρόν μείνε στο πλάσμα, και ευχαρίστησε για την ευτυχέστερη στιγμή της ζωής σου τον καλό σκηνοθέτη Jason Reitman που προειδοποίησε έγκαιρα γήινους και μη για το επικείμενο ξεγύμνωμά του (πλάσματος) στη τρομοταινία που παράγει, καθώς και τον ατρόμητο παπαράτσο που ξεροστάλιαζε από τότε σκυμένος στους δρυμούς του Vancouver, υπομένοντας καρτερικά τις σφήγκες που κάναν φωλιά στην αφάνα του και την αρκούδα που πέρναγε καθημερινά να του τον φορέσει, μέχρι να αναδυθεί (το πλάσμα) όπως ακριβώς το γέννησε η μάνα του, με pasties στις θηλές και top στο χρώμα του δέρματος γύρω από το κωλαράκι.

Περίεργα, το πλάσμα που όταν φωνάζεις Megan ανοίγει, το στόμα και στήνεται για φωτογραφία κοιτώντας σε λοξά, δε βγαίνει από τούνελ απελπισίας σα τα Lohans, ούτε καν απλής αποτοξίνωσης ενός χρόνου σα τα Mendes εσχάτως. Αλλά, ξεκινώντας από μικρή ηλικία, με φυσική διαδικασία πλαστικών και ενέσεων, επίπονο αδυνάτισμα δια τριψίματος παπαριών γκόμενου μέσα σε στενό τζιν κάτω από τραπέζι, αστείρευτο πείσμα και πηγαίο ταλέντο που του 'δωσαν αδιαμφισβήτητα (με κάστινγκ και απέναντι σε γυναίκες όπως είδες στο DVD των Transformers (2007)) το ρόλο της ωραιότερης φιλόδοξης σταρ πέρσι, (το πλάσμα) βρίσκεται στην κορυφή της φετινής λίστας του FHM (όπως είχε προβλέψει φυσικά και το πάλαι ποτέ περιοδικό και ο ενίοτε είρωνας υποφαινόμενος) και του κύματος πόθου αντρικού και γυναικείου πληθυσμού του σύμπαντος. Που προφανώς συνωμότησε να χύσουν όλοι και μια φορά στην ώρα τους, μπροστά στο ενδεχόμενο να καταρρεύσει αν του προκύψει κι άλλη Britney Spears.


Δες/Κρύψε το trailer του How to Lose Friends & Alienate People (2008)

Στο κατα τα φαινόμενα καταστροφικό άνοιγμα του Speed Racer (2008) --που απ' ότι λένε κάτι γνωστοί μας, ο Μέσος Κοινός και ο Μέσος Κρητικός, δε πρόλαβαν να δουν ούτε τη σκόνη του, περίπου από το τρίτο δευτερόλεπτο και μετά, όταν και πάτησε το τούρμπο-- πόνταραν, με νέα trailer, o συμπαθητικός Igor (2008) των Weisteins, τα αγελαδοαρμεγικά Clone Wars (2008) του Lucas και το Kung Fu Panda (2008) της Dreamworks που μοιάζει το πρώτο κινούμενο της εταιρείας πάνω από το χαρακτηριστικά άπατο μέσο όρο της.

Ή τουλάχιστο έτσι λέει το buzz από τη βιομηχανία που υποδέχεται εδώ και μήνες, ειδικά από τη ShoWest και μετά, θριαμβευτικά τη παραγωγή, και φαίνεται αυθεντικό αντί για το αστραφτερά ολοκαίνουριο κεντρικό γρανάζι της πιο καλοσυντηρημένης προωθητικής μηχανής του Hollywood. Το νέο trailer, σε συσκευασία teaser, παίζει σα.. το teaser, παρουσιάζοντας με νέες σκηνές όλους τους χαρακτήρες του συνηθισμένα αστεράτου φωνητικού καστ, και για πρώτη φορά (επίσημα) τον χιονολεοπάρδαλο αντίπαλο του πιο τεμπελόχοντρου πάντα του πλανήτη στη προσπάθειά του να εκπληρώσει την αρχαία προφητεία που τον θέλει αστέρι του κουνγκ φου. Έτσι το απίθανο, χοντρό (κυριολεκτικά) και απανωτό χιούμορ των προηγούμενων περιορίζεται αναγκαστικά, η ελαφρά σρέκικη προδιάθεσή τους αποδεικνύεται ότι δεν ήταν επίπλαστη αλλά έχει ποτίσει και το φιλμ (βλέπε αστεία του κώλου), και ο αφορισμός "Kill Bill των animations" (που σχεδόν σίγουρα φυτεύτηκε από το marketing στις διαδιχτυακές αντιδράσεις) αγκαλιάζεται ολοκληρωτικά στην υπόκρουση, αφήνοντας πίσω το Kung Fu Fighting (που ακούστηκε μιάμιση φορά σε όσα προηγήθηκαν). Παρολαυτά, και παρόλο που η αίσθηση είναι κυρίως Sukiyaki Western Django (2007) σε κινούμενο και από την ανάποδη, το κέφι της χοντροκομμένης κίνησης είναι φανερό και αγνό όσο και η πρωτόγνωρη αυτοσυγκράτηση στις γκριμάτσες (τουλάχιστο) του κεντρικού χαρακτήρα, ο Mark Osborne στη σκηνοθεσία παραμένει εξίσου καθαρό ταλέντο, ο Jack Black (σε.. ταιριαστό ρόλο) κάτι ελπίζεις να 'χει μάθει από τα παθήματα του Shark Tale (2004), και η χρυσή τομή (στιλ Blue Sky ας πούμε) ανάμεσα στις χορδές που σου χώνει η Pixar (πλην Brad Bird) στη καρδιά για να παίξει βιολοντσέλο και το φτερό με το οποίο παραδοσιακά σε γαργαλάει από τη κοιλιά μέχρι λίγο πιο κάτω από τα παπάρια η Dreamworks, φαίνεται ακόμα πιθανή. Για να μη μείνει τίποτα στη τύχη πάντως, ο Black δημιουργεί πανταμόνιο στις Κάνες από χτες, η (φωνή της τιγρούλας) Angelina Jolie θα 'ναι φυσικά εκεί ως ο μαϊντανός κάθε φεστιβάλ τελευταία, και η προώθηση σχεδιάζει να κλέψει και πάλι, όπως πέρσι με το Bee Movie (2007), κάποια από τη λάμψη της πρεμιέρας την Τετάρτη.

Η Videorama και το mftm.gr σας προσκαλούν στην Avant Première του θρίλερ Jar City. Την Τετάρτη 14 Μαΐου στις 11 το βράδυ στο ΖΕΦΥΡΟΣ NEW STAR Artcinema στο Θησείο.

Ότι κι αν φαντάστηκες μπαίνοντας μικρός στον κόσμο του αγαπημένου σου τηλεοπτικού καρτούν, ήταν αποφασιστικά αργόσυρτο, χοντροκομμένο, άχρωμο και δισδιάστατο.
Εικοσπέντε χρόνια μετά το Tron (1982), οι αδερφοί Wachowski φέρνουν στη μεγάλη οθόνη τη πιο αβανγκάρντ μπλοκμπαστεριά του (νέου) αιώνα μεταμφιεσμένη σε ταινία για παιδιά. Και αντίθετα με τον Steven Lisberger (που είχε βυθιστεί στη, σύγχρονη τότε, πρώτη γενιά βιντεοπαιχνιδιών), ζωντανεύουν τη πρώτη γενιά anime (των 60ς), δημιουργώντας ένα ρετροφουτουριστικό κόσμο με προορισμό να παραμείνει αγέραστος.

Από την εισαγωγή, με την ολοζώντανη mise-en-scène σε γεμάτο focus ενώ στο προσκήνιο οι χαρακτήρες της επόμενης σκηνής σμπρώχνουν τη προηγούμενη να φύγει και τα cuts σηματοδοτούν χωροχρονικά πηδήματα στην αφήγηση του παιδικού πάθους του ήρωα για σπιντιές και της σχέσης του με τον αδερφό του όσο στο παρόν που κουβαλάει ακόμα ορατό το φάντασμα του παρελθόντος το κάνει πράξη και την ξεπερνάει μένοντας πίσω, οι δημιουργοί του Matrix (1999) φανερώνουν τη πρόθεσή τους όχι να μουτζουρώσουν το βιβλίο με τους κανόνες της κινηματογραφικής γλώσσας αλλά να το κάνουν αεροπλανάκι και να το πετάξουν από το παράθυρο. Οι σκηνές ταχύτητας μοιάζουν με ονείρωξη του γιου σου για την επόμενη έκδοση του Hot Wheels στο Wii της φαντασίας του όσο σου πηδάει το πόδι σα σκυλάκι αντί να σε κοπανάει στο κεφάλι με τον controller, η δράση είναι προσποιητή --κομπλέ με πολύχρωμες θολές γραμμές κίνησης και χαρακτήρες σε αέναη πτήση--, πλάνα ψευτοματαχρησιμοποιούνται όπως στο κόσμο των φτηνών καρτούν, το χρώμα σου ματώνει τα μάτια, η ηθική έρχεται από ένα πλανήτη που αγνοεί τον κυνισμό και φτύνει τη θρασυδειλία. Ότι σχετικό, ανιμοσουρεαλιστικό, και να προσπάθησαν να κάνουν μέχρι τώρα ο Miike και o Rodriguez γίνεται de facto παλαιολιθικό αν δεν είχε ήδη κόψει και καεί, και η συνταγή των Wachowskis κάπου αργεί να φουσκώσει με κάπου συμβατικά υλικά και χάνει στη γεύση από το εξίσου αναγκαστικό αμερικανιάρικο πασπάλισμα, αλλά το Speed Racer (2008) οι ενήλικοι το χειροκροτάνε στο τέλος, σε όλο τον πλανήτη Γη, κρατώντας παιδιά με όλα τα συμπτώματα υπερβολικής δόσης LSD.

Tα trailer λένε διαφορετικές ιστορίες και μεταξύ τους και με τη ταινία (χρησιμοποιώντας και ανύπαρκτα στοιχεία αν χρειαστεί), τα poster βάζουν και τα ρέστα τους, και στις εισαγωγικές σκηνές κάτι ακαταλαβίστικα παραμύθια με φάλαινες που καταπίνουν βάρκες καταλήγουν στο νησί του Lost όπου η Little Miss Sunshine ζούσε σε όλη της τη ζωή.Υποθετικά, ιστορία άντρα, γυναίκας και παιδιού που παλεύουν μόνοι τους και χώρια με θεούς και δαίμονες (διάβαζε με την ώρα που δε σκοτώνεται με τίποτα), το Nim's Island (2008) παίζει σα φαντασίωση οχτάχρονης (διάβαζε σκηνικό απόλυτου τρόμου) που 'σπασε το νυχάκι της προς παπαρόξυση του πατέρα της και το αντιμετωπίζει δημιουργώντας ξένη (φυσικά) Ιντιάνα Μάνα που 'ρχεται να τη σώσει σε νησί έξω από το χάρτη κάθε σχολικού λεωφορείου όσο πετάει σιχαμερά ερπετά σε ανυποψίαστους περαστικούς και ο παπαροπληγικός βολοδέρνει σε θύελλες για να μάθει. Σε κινούμενο, και σε παραγωγή μη φιλόδοξης παλιάς Disney στη θέση Disney που σέρνεται από τις αλλαγές στις χιλιετίες, μπορεί το βιβλίο, που ξεκίνησε να γράφει μια κάποια Wendy Orr στα εννιά (9) της χρόνια, κάπως να σώζονταν. Όμως σε ζωντανή (τρόπος του λέγειν) δράση (τρόπος του λέγειν), με τη συνυπευθυνότητα σε σενάριο και σκηνοθεσία δύο ζευγαριών, καταλήγει σε πατροπαράδοτο τσίρκουλο για διανοητικά νεκρούς. Αν το Speed Racer (2008) κοιτάει σαράντα χρόνια πίσω για να πάει είκοσι μπροστά, το Φανταστικό Ταξίδι στο Νησί της Φανταστικής Φαντασίας (όπως πολύ ταιριαστά έγινε στα Ελληνικά) κοιτάει είκοσι πίσω (όταν η Orr αποφάσισε ότι ήρθε η ώρα να μεγαλουργήσει συγγραφικά) για να πάει ακόμα σαράντα πισώτερα, αντισταθμίζοντας τη ψυχωτικά αντιμεγαλοεταιρική στάση των Wachowskis με μια φαρδιά πλατιά στάμπα Walden Media στη θέση της υπογραφής.

Στον παθογόνο ιστότοπο που το είχε προαναγγείλει εμφανίστηκε στην ώρα του το δεύτερο trailer του Σκοτεινού Ιππότη (2008), οπότε μπορώ να ακουμπήσω ήσυχος το κεφάλι μου στο βιτριολικό μαξιλάρι μου, όσο θα βουτάς στο κενό του, και τα λέμε το πρωί αν το αντέξεις περισσότερο από τον Heath Ledger.

Τελικά η εντυπωσιακότερη, αν και όχι τόσο προμελετημένη, κίνηση του marketing της Paramount για τον τέταρτο Indiana Jones ήταν το κόλλημα του trailer σε όλες τις κόπιες του Iron Man (2008) που σαρώνει τον πλανήτη από την Πέμπτη. Η ευφορία του πιο καλού πελάτη των αιθουσών, Μέσου Κοινού, από μια ταινία που πραγματικά τον ευχαρίστησε, μπορεί να αποδειχτεί ο ιδανικότερος καταλύτης μετατροπής όλου του ενδιαφέροντος για την μετά 20 χρόνια επιστροφή του αρχαίου αρχαιολόγου, σε πραγματική πρόθεση για στήσιμο στις ουρές των ταμείων. Το trailer, που επιμένει να μην αποκαλύπτει και πολλά και να μη φτάνει χαρακτηριστικά ούτε τα 2 λεπτά σε διάρκεια, σίγουρα κάνει μια προσπάθεια να μη φανεί τόσο γηριατρικό όσο το teaser, έστω κι αν χρειάζεται να χρησιμοποιήσει το βαριεστημένο voice over του Harrison Ford (κομμένο πιθανά από διάλογο της ταινίας) στην εισαγωγή. Περισσότερες εξωτερικές σκηνές απαντάνε στα παράπονα για πολλά στουντιογυρίσματα στα προηγούμενα προωθητικά βίντεο, ακόμα και η Cate Blanchett και ο Shia LaBeouf φαίνεται να ακολουθούν τις οβερδετοπικές προθέσεις του εβδομηντάρη πρωταγωνιστή, το πιο γοργό μοντάζ προσπαθεί να κρύψει το γεγονός ότι και πάλι ο Spielberg θα βγάλει τα μεγάλα πλάνα του με ελάχιστα cuts, αναφορά στον Keaton και τον Chaplin, που έκανε και πάλι υπερμοντέρνα στα 80s αλλά μοιάζουν αντιδραστικά την εποχή των οσκαροτιμημένων αλαφιασμένων bourneικών κοψιμάτων.

Από την άλλη, το "σα να μη πέρασε μια μέρα" στιλ είναι το μόνο που χρειάζεται η παραγωγή για να επιβεβαιώσει τις προβλέψεις για μεγαλύτερη της χρονιάς, μη έχοντας ανάγκη να προσθέσει καινούριους φαν σε μια λίστα που περιλαμβάνει ήδη όλη την υφήλιο, γεγονός που κατανοεί πάρα πολύ καλά ο σκηνοθέτης της, επιμένοντας για παραδοσιακότητα ακόμα και στις μηχανές προβολής. Και παραδοσιακά, ο ίδιος θα 'χει σκυλιάσει με τη Paramount, η οποία φαίνεται να τρέχει μια καμπάνια απλά.. καθυστερημένη, μη έχοντας έτσι κι αλλιώς, πέρα από τη μούρη των μεγάλων εισπράξεων, ιδιαίτερα κίνητρα, εφόσον το 87,5% των δολαρίων πέρα από τα πρώτα $400 μύρια θα πηγαίνει στις τσέπες Spielberg, Lucas, Ford και λοιπών μεγαλοσυμμετέχοντων.

Το ίδιο κρυφτούλι που παίζει η παραγωγή με τον τύπο, ακόμα κι αν πρόκειται για τους NY Times, συνεχίζει με το κοινό και το δεύτερο trailer του Hancock (2008), που απλά συνδυάζει το teaser με το "sneak peek" πριν το American Idol μια βδομάδα νωρίτερα και κυκλοφόρησε τη Παρασκευή στο Yahoo! Movies.

Με ιδιαίτερα προνομιακό slot ανοίγματος (αν σου λέει κάτι η 4η Ιουλίου) και τον μεγαλύτερο διαπλανητικό αστέρα σε ρόλο (έστω και έκπτωτου) θεού, προοπτική που κάνει ακόμα και γλυκιές ηλικωμένες σα την Anne Thompson να μουσκεύουν ανάμεσα στα πόδια, το φιλμ φαίνεται, τουλάχιστο σύμφωνα με τις τολμηρές (διάβαζε ψιλοκουφές) προβλέψεις σαν αυτή του EW, προορισμένο να ξεπεράσει σε εισπράξεις, ακόμα και το I Am Legend (2007), ανεβάζοντας οριστικά ένα σκαλοπάτι τις μέχρι τώρα πάγιες ($40-50 μύρια άνοιγμα, $140-180 κλείσιμο) μποξοφικές επιδόσεις των οχημάτων του Will Smith. Και ίσως, ευκολότερα, την ευνουχισμένη ασκοπιά του χριστουγεννιάτικου μπλοκμπάστερ, αν κρίνεις από τις, κατάτι πιο θετικές, ανταποκρίσεις του κοινού στις δοκιμαστικές προβολές. Προβολές που συνεχίζονται με μάλλον ξέφρενους ρυθμούς, στην προσπάθεια να βρεθεί η χρυσή ισορροπία ανάμεσα στα στοιχεία που βλέπεις στο βίντεο (που μάλλον αποκαλύπτει και σχεδόν όλες, ακόμα και τις όχι και τόσο καλογυρισμένες, σκηνές δράσης) και το καταδραματικό κομμάτι, με βιασμούς, διαφυλετικά, κερατούκλικα, κτλ. που αποτελούν και το μεγάλο αγγούρι για την προώθηση, όπως ξαναματάπαμε, και επιπλέον έχουν πάρει "ακατάλληλη" στάμπα από την MPAA δυο φορές ήδη. Και αν δε το κατάλαβες ακόμα, η μπίλια των κοψοραψιμάτων πολύ δύσκολα θα κάτσει σε κάτι δραματικά καλύτερο από τον Θρύλο, που μάλλον είναι και ο στόχος.

Μετά το Towelhead (2007) με το νέο του όνομα και το Escapist (2008) τη βδομάδα που πέρασε, και όσα είδες στις Μάζες τις προηγούμενες, ακόμα ένα indie ψάχνει με το trailer του δημοσιότητα στα internets, έχοντας ξεκινήσει το Γενάρη από το Sundance που όλοι λέγαν τότε αποτυχημένο, όμως ο χορός από τα χιτάκια του ακόμα ανάβει ενώ τα αποπετάματά του κλείνουν τις Κάνες.

Οι Jay και Mark Duplass φαίνονται παιδιά του μεγαλύτερου ανεξάρτητου φεστιβάλ, όχι μόνο γιατί το no budget κοντινό διαλογικό στιλάκι τους μεγάλωσε εκεί στα τέλη του προηγούμενου αιώνα αλλά και επειδή είναι τακτικοί προσκεκλημένοι του στον καινούριο, αρχικά με μικρομηκάδικα και πριν τρία χρόνια με το πρώτο μεγάλο The Puffy Chair (2005) που κέρδισε το βραβείο κοινού στο.. SXSW (στη συνέχεια) και τους έφερε, εντελώς κατάλληλα, υποψήφιους για το John Cassavetes Award στα Spirits. Η ιδέα για το Baghead (2008) τους κατέβηκε στα γυρίσματα (του Puffy Chair) λέει, όταν κάποιος ρώτησε "ποιο είναι το πιο τρομαχτικό που μπορείς να σκεφτείς?" και κάποιος απάντησε "ένας τύπος με χαρτοσακούλα στο κεφάλι να σε κοιτάει έξω από το παράθυρό σου". Ε και για να γίνει πιο "αστείο, αληθινό, συμπαθητικό, και λιγάκι, λιγάκι τρομαχτικό" το φιλμ, ο τύπος με τη χαρτοσακούλα απόκτησε κι ένα μεγάλο σωσίβιο λίπους, όπως βλέπεις. Αν και υποθέτω το τρέιλερ θα πρέπει να 'χεις δει και το φιλμ για να καταλάβεις πόσο καλά το πουλάει, δε τα καταφέρνει καθόλου άσχημα, οι κριτικές από τα φεστιβάλ είναι ιδιαίτερα θετικές, και η Sony Pictures Classics που ακόμα μαθαίνει την ανεξάρτητη διανομή θα αρχίσει τις προβολές στις αίθουσες στις αρχές του καλοκαιριού, χωρίς να αλλάξει τον τίτλο της παραγωγής, όπως φαίνεται να σκέφτονταν σε κάποια φάση, για προφανείς λόγους (αν διάβασες την εισαγωγή).