Ο Ιντιάνα Τζόουνς, ενάντια στους Ρώσους του Στάλιν, που θέλουν το Κρυστάλλινο Κρανίο Απ' το Διάστημα, για να αποκτήσουν τη μεγαλύτερη δύναμη της Φύσης που έχει γνωρίσει άνθρωπος: να ανοίξει το μυαλό τους και να κάνουν έρωτα μαζί σου με τηλεπάθεια.Δεκαεννιά χρόνια μετά την τελευταία του περιπέτεια, ο Indiana Jones επιστρέφει για να μας γυρίσει δεκαεννιά χρόνια μετά την τελευταία του περιπέτεια, που αν δεν το 'πιασες, σημαίνει ότι βρισκόμαστε στα μέσα των '50s, στην ακμή της σημαντικότερης νεότερης πολιτικής αναμπουμπούλας των ΗΠΑ, με τις μακαρθικές αντιαμερικανικές επιτροπές στα φόρτε τους, και τους Ρώσους πράκτορες να κυκλοφορούν κουστουμαρισμένοι ανάμεσα στα οργισμένα ροκαμπίλικα είδωλα. Και τους ένστολους Αμερικάνους, να παίζουν με το καινούριο τους όπλο, την ατομική βόμβα, που ο Spielberg χρησιμοποιεί σε μια εντελώς εκτός του αφηγηματικού πλαισίου σκηνή, η οποία όμως, παραδόξως, πιθανότατα θα μείνει ως η πιο εικονική της ταινίας, όχι μόνο επειδή είναι μάλλον η πιο απολαυστική της, αλλά και ως η πιο ενδεικτική του ύφους της ταινίας, μπερδεύοντας το απροκάλυπτο της ολότελα διασκεδαστικής κι ολότελα απρόκλητης δράσης, και τη διαμάχη του εκρηκτικού κίνδυνου της νέας τεχνολογίας που περιβάλει τον Indiana Jones (είτε είναι η ατομική βόμβα, είτε τα ψηφιακά εφέ), με την αντοχή των παραδόσεων που τον οχυρώνει (είτε είναι το ιπτάμενο, άθραυστο καμπυλωτό ψυγείο, είτε η κινηματογραφική κληρονομιά του ήρωα).

Πιστός στην φόρμα των σήριαλ των απογευματινών κινηματογραφικών παραστάσεων που τον ενέπνευσε, ο Spielberg επιστρέφει στην δομή της ταινίας που θέλει κάθε σκηνή να ξεκινά και να τελειώνει με cliffhanger (περιπέτειας, ή δράματος), στήνοντας έτσι ένα δίωρο υπερθέαμα γεμάτο ένταση και δράση χορταστική, απολαυστική κι αξιομνημόνευτη όσο την πρώτη φορά, που δικαιώνει την καταγωγή της αναβιώνοντάς την, και κερδίζει άξια μια θέση στην δίπλα στην θρυλική τριλογία της. Στηριγμένη ωστόσο σε διεκπεραιωτικό σενάριο του σεναριακού διεκπεραιωτή David Koepp (που ανέλαβε να βγάλει άκρη απ' τις ιδέες και τις ιστορίες καμιάς δεκαριάς σεναριογράφων που είχαν περάσει πριν απ' αυτόν), το δραματουργικό της νήμα είναι αρκετά αδύναμο, ώστε ελλείψει ικανών κινήτρων, να έχει ανάγκη όχι ενός αλλά δύο χαρακτήρων ως δεκανίκια πλοκής (έναν για να προχωρούν οι καλοί κι έναν για τους κακούς να ακολουθούν) να σπρώχνουν απ' το ένα set piece στο άλλο, με την οργανική συνέπεια και διασύνδεση των κεφαλαίων της περιπέτειας, να είναι η σημαντικότερη απώλεια μιας ταινίας που έτσι κι αλλιώς δεν βασίζεται σ' αυτήν, αλλά θα ήταν πολύ δυνατότερη και σφιχτότερη αν την είχε. Απροβλημάτιστο δεν πρέπει να σ' αφήσει βέβαια ούτε ο ζήλος του Koepp (ή όποιων του τον επέβαλαν) να κρατήσει τον ήρωα και το σύμπαν του κλειστό κι αποκομμένο απ' τις προεκτάσεις που θα μπορούσε να έχει η περιπέτειά του με την κοινωνική πραγματικότητα που τον περιβάλλει (12 εξωγήινοι απόστολοι που έφεραν τον πολιτισμό στη Γη και περιμένουν τον 13ο για να αναστηθούν και να εκτοξευτούν σε άλλη διάσταση, δεν γίνεται να περνάει στο ντούκου, στην Αμερική της περιοχής 51), αλλά συγκινητική παραμένει όπως και να 'χει η προσπάθεια των Spielberg και Lucas να κρατήσουν τα πόδια του εξερευνητή τους όσο γίνεται πιο κοντά στο έδαφος, κόπος που αποδίδει καρπούς γάργαρης ροής που δεν σε μπουκώνει στο τεχνητό υπερθέαμα, αλλά αφήνει τον 66άρη σχεδόν πρωταγωνιστή της, να σου κρεμάσει τα σαγόνια με την εντυπωσιακή του ζωντάνια και το ακόμα αιχμηρό στεγνό του χιούμορ. Αν και μεταξύ μας, παρ' ότι το καπέλο του μπορεί να μην το κρεμάει στο τέλος, εγώ πολύ καιρό ακμής δεν του δίνω, αφού καταλήγει κρεμασμένος παντρεμένος με τη μητέρα του γιου του (που φαντάζομαι ξέρεις ποιος είναι). Γιος που δείχνει πρόθυμος φυσικά να γίνει ο πατέρας του παίρνοντας στα χέρια του το μαστίγιο, αλλά το αν θα του το δώσουν, είναι ένα άλλο ζήτημα.

Αποτρελαμένος πατέρας βγαίνει απ' το τρελάδικο και παρασύρει την 16χρονη κόρη του σ' ένα τρελό κυνήγι θησαυρού στις πάλαι ποτέ ερημιές της California.Ναι, όπως φροντίζει να σου διευκρινίσει με υπερβάλλοντα ζήλο ο ελληνικός τίτλος της ταινίας, πρόκειται για κυνήγι θησαυρού, στρατηγικά τοποθετημένο στις αίθουσες τη συγκεκριμένη εβδομάδα όχι βέβαια σαν αντιπρογραμματισμός, αλλά μάλλον σαν ελπίδα προσέλκυσης παράπλευρων απωλειών από ενδεχόμενο τιγκάρισμα των αιθουσών που θα φιλοξενούν τον τύπο με το καπέλο και το μαστίγιο. Και σε περίπτωση που μείνεις απ' έξω, δεν θα σου κακοφανεί υποθέτω παραγωγή του Alexander Payne με τον Michael Douglas στην αφίσα, να σου χαμογελάει τρελιάρικα. Αν την διαλέξεις λοιπόν, καλύτερα απόφυγε τα καφεϊνούχα, γιατί δεν συνάδουν με τους ρυθμούς τούτης της υποτονικής εκδοχής του National Treasure (2004), που αρωματίζεται κατατονία ανεξάρτητου αμερικάνικου, κομπλέ με το φλύαρο voice over για υποκατάστατο της αφήγησης και λίγες ξεκούρδιστες country χορδές στη μουσική υπόκρουση για το σωστό feeling, ιστορίας που μαζί με το θησαυρό των Ισπανών εξερευνητών, αναζητά στην αστικοποίηση των εξοχών της Καλιφόρνιας, την απλότητα της παράδοσης (του να πλένεις τα πιάτα στο χέρι, για παράδειγμα), τη χαρά του να ζεις τη χαρά της ζωής σαν παρανοϊκός που αγνοεί παντελώς σκοτούρες καθημερινότητας (όπως το να σου παίρνουν το σπίτι οι τράπεζες, επίσης για παράδειγμα), και βέβαια την αδιαπραγμάτευτη αγάπη για τους γονείς τους που έχουν εντυπωμένη στο DNA τους τα παιδιά, που φτάνει να τα κάνει να τους ακολουθήσουν σε οποιαδήποτε τρέλα (όπως το κυνήγι χαμένου θησαυρού Ισπανών εξερευνητών, για τελευταίο παράδειγμα). Έχει τις γλυκές και χαριτωμένες στιγμές της, και το παράλογο της πλοκής της δένει με το παράλογο της ατμόσφαιράς της (που σηκώνει στις πλάτες του ο Michael Douglas κυρίως), αλλά θα την κατάπινες πολύ ευκολότερα, αν δεν σου καθόταν στο λαιμό αυτή η δηθενιά της υπερβολικής της αγωνίας να σου το παίξει χαλαρή και easy going.

Μελλοντικός πατέρας που δεν γνώρισε ποτέ τον πραγματικό δικό του, βρίσκεται αντιμέτωπος με τα πλοκάμια της τοπικής μαφίας και την αρχαία ιστορία τους, όταν ένα παράξενο τηλεφώνημα, του υπόσχεται απαντήσεις για το παρελθόν, σε ερωτήσεις που ποτέ δεν έκανε.Προδομένο από την ίδια του την ίντριγκα, το νέο πόνημα του Guillaume Nicloux --ο οποίος δείχνει να προσπαθεί κι αυτός να μάθει όσο προχωράει στο σινεμά φανταστίκ φρανσέ που οι Γάλλοι, όπως λέει, το 'χουν για φτύσιμο (και προφανώς με το δίκιο τους)-- ψάχνει τον αυτοπροσδιορισμό του ανθρώπου στις στάχτες του άγνωστου παρελθόντος των προγόνων του, αλλά δεν βρίσκει παρά υπερδαιδαλώδεις πλεκτάνες που μπλέκονται ακόμη περισσότερο απ' το παράλληλο ξεδίπλωμα πολλαπλών επιπέδων αφήγησης, κουραστικών για τον θεατή που δεν έχει κάνει μια ώρα διαλογισμό πριν την προβολή, για να καθαρίσει το μυαλό του. Ατμοσφαιρικό όσο δεν πάει, και μπερδευτικό όσο δεν αντέχει, δυσκολεύεται να βρει το ρυθμό, κι ασθμαίνει να τον κρατήσει, χτίζοντας για δυο παρά λίγο ώρες την πορεία του προς μια κούφια κορύφωση, που δεν αποκλείεται να είχες μαντέψει πριν καν ανάψεις το πρώτο τσιγάρο περιμένοντας στο φουαγιέ ν' αρχίσει. Κι όταν τη βρίσκει, σκάει σα φούσκα, που το μόνο που μένει μέσα να κρατήσεις, είναι ότι ο Nicloux έχει προβλήματα με τα sex symbols, και μετά τη Belluci, σου στραπατσάρει και την Paradis, ίσως για να σου δείξει ότι η ομορφιά της μπορεί να κρύβεται και στα τζανκιά της Ομόνοιας.

Μετρώντας το ύψος του προϋπολογισμού της ($100-140 μύρια ανάλογα ποιον πιστεύεις), το πλάτος των προσδοκιών (από τον οσκαρικό προγραμματισμό μέχρι τις εντυπωσιακίστικες φωτογραφίες που κάναν το γύρο των διχτύων πριν μερικές βδομάδες) και το τιτανικό βάθος στο οποίο έχει χαθεί το ρομαντικό δράμα τα τελευταία χρόνια, το teaser της Australia (2008), που κυκλοφόρησε χτες στην Apple μια μέρα νωρίτερα απ' ότι είχε προαναγγελθεί, προαναγγέλλει με τη σειρά του χρυσές εποχές για τους καντηλανάφτες στους οποίους αναμένεται να καταφεύγει όλο και περισσότερο η Fox της πατρίδας του Murdoch για να βοηθήσει την παραγωγή της.

Προφανώς κομμένο από το χεράκι (ή έστω το βλέφαρο) του Baz Luhrmann (σκηνοθέτης, σεναριογράφος και παραγωγός όπως πάντα), περιτυλιγμένο από μια κουλή αφήγηση (το ίδιο στημένη και σάπια σέπια όσο και τα φίλτρα στις φωτογραφίες) που προσπαθεί να πασάρει στους Αμερικάνους σα παραμύθι αντίστοιχο του Μάγου του Οζ ένα κάτι σε αβορίτζινο Όσα Παίρνει ο Άνεμος, αποτελούμενο εξ ολοκλήρου από σκηνές που σου θυμίζουν άλλες ανάκατων ειδών (κομπλέ με αντίστοιχη μίξη στην υπόκρουση), μονταρισμένο με το όλο και πιο ξέφρενο στιλ του δημιουργού (αν και υποτίθεται έκλεισε την τριλογία της περιβόητης Κόκκινης Κουρτίνας και πάει για νέα και επική), με μια Nicole Kidman που έχει γίνει ο πάτος του καλαθιού όπου πετάς τα αστεία για τη Jocelyn Wildenstein, το βίντεο συνάντησε υποδοχή.. Χρυσού Φοίνικα στα διαδίχτυα, οπότε σημείωσε τη συνταγή για καμιά διαφήμιση. Το παραπέρα δε φαίνεται τόσο εύκολο, για τους geeks τουλάχιστο, έχοντας κέντρο παλιομοδίτικη ιστορία Αγγλίδας αριστοκράτισσας που καβαλάει ερωτεύεται τον Αυστραλό γελαδάρη της, την εποχή που οι Γιαπωνέζοι αδειάζαν στο Darwin περισσότερες βόμβες απ' ότι στο Pearl Harbor. Οι φήμες για τρίτο άνθρωπο (κι αν είναι μαύρος ακόμα καλύτερα), το αστέρι του Hugh Jackman και το (ολότελα δίκαιο) cult status των προηγούμενων φιλμ του Luhrmann στη πιτσιρικαρία, μαζί φυσικά με το κλειδωμένο Oscar® ερμηνείας κάτω από τόνους BOTOX®, ίσως και να λειτουργήσουν, κάπου, κάπως, κάποτε.

Παρότι δε φημίζεται για τους δημιουργικούς παροξυσμούς του, ο Baz-Mark τα προηγούμενα χρόνια (δεν κάθονταν αλλά) κυνήγαγε αρχικά τον Leonardo DiCaprio για να πρωταγωνιστήσει στον δικό του Αλέξανδρο, μέχρι τη στιγμή προφανώς που αυτός του Oliver Stone χάθηκε στις ερήμους των ταμείων. Και στη συνέχεια τον Russell Crowe και τον Heath Ledger για τη δική του Αυστραλία, με τον δεύτερο να προορίζονταν μάλλον για τρίτος (βλ. παραπάνω), αφού να κάνει το βασικό αμόρε της Nicole θα έκανε και το φιλμ επικό (ή επικότερο απ' ότι διαγράφεται αν προτιμάς) για όλους τους λάθους λόγους. Τελευταία, παραδίδει μαθήματα, με vodcasts στο iTunes, για.. μαθητές και λοιπούς φιλόδοξους σκηνοθέτες.

Το κόκκινο trailer του Tropic Thunder (2008) όχι μόνο επιβεβαιώνει όλο το, γιγαντούμενο από τις πρώτες προβολές για τη βιομηχανία στις αρχές Απρίλη (κι ακόμα νωρίτερα), hype της κωμωδίας του καλοκαιριού αλλά, σαν από τα πιο παλαβά evah και με αναφορές σε 70s και 80s, μάλλον προπέμπει ταινία για (όλες) τις εποχές.

Η σύλληψη ηθοποιών που προσγειώνονται μαζί με το ρόλο τους στη πραγματική ζωή είναι το ίδιο κλασική (βλέπε, για παράδειγμα, ¡Three Amigos! (1986), Galaxy Quest (1999)) όμως όπως είδες, αν ξεκόλλησες από το πάτωμα και ξαναγύρισες στη θέση τους τα εσωτερικά σου όργανα, όλο το στήσιμο και όλο το καστ ξέφυγε εντελώς, μάλλον από την εποχή που ο Ben Stiller, σεναριογράφος και σκηνοθέτης σε μια παραγωγή που ετοίμαζε καμιά εικοσαριά χρόνια, αποφάσισε να βάλει τον Robert Downey Jr. σε ρόλο που είχε γράψει για αράπη. Kαι του βγήκε να παρωδεί τον Russell Crowe. Ο Jack Black κάνει πλάκα στον Eddie Murphy, ο Tom Cruise είναι ήδη γνωστό ότι ρεπλικάρει τον Harvey Weinstein μαζεύοντας το περισσότερο χειροκρότημα της καριέρας του, ο Downey Jr. πάει για οσκαρική υποψηφιότητα με τη φόρα και του αλύγιστου στα ταμεία Iron Man (2008) και των απίθανων αντιδράσεων για ρατσισμό που έχουν σχεδόν τόση πλάκα όσο το trailer, ο Steve Coogan χάνει το κεφάλι του από τους δεκάδες περαστικούς αστέρους σε ρόλο το ίδιο προσβλητικό για τους ασώματους του πλανήτη, και η ταινία βγαίνει στις αμερικάνικες αίθουσες τον Δεκαπενταύγουστο, μια βδομάδα μετά το σχεδόν εξίσου καλολογημένο Pineapple Express (2008).

Ένας ηλικιωμένος άντρας βρίσκεται δολοφονημένος στο υπόγειο διαμέρισμά του. Παράλληλα, στο δωμάτιο ενός ισλανδικού νοσοκομείου, ένας καταρρακωμένος πατέρας νανουρίζει για τελευταία φορά, την νεκρή κόρη του, θύμα μιας σπάνιας γενετικής ασθένειας. Τι σχέση μπορεί να έχουν μεταξύ τους αυτοί οι δύο θάνατοι; Η απάντηση στην μεγάλη οθόνη.Στην Ισλανδία των 300 χιλιάδων κατοίκων, το τοπίο συνθλίβει τους ανθρώπους, όπως υποδηλώνει κάθε έξοχο γενικό πλάνο του Mýrin (2006). Και κάθε φόνος είναι τυπικά χάλια και άσκοπος όπως δηλώνει η εισαγωγή του φιλμ που 'γινε η μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία της χώρας, παρουσιάζοντας τους κατοίκους της αξύριστους, άπλυτους, ναρκομανείς, εγκληματίες, ταιριαστούς με το μοναχικό ψύχος και τη μπόχα των υπονόμων που ποτίζουν τη γη και εκφράζονται καλύτερα στον Βάλτο του πρωτότυπου τίτλου. Για αρχή.

Βασισμένος στο ομώνυμο (στα Ισλανδικά) best seller του συμπατριώτη του Arnaldur Indriðason που ανακατεύει επιπλέον τη διαβόητη πριν μια δεκαετία ιδιωτική εθνική γενετική βάση της deCODE και την αρρώστια να χάνεις το παιδί σου από την οποία πάσχουν όλοι οι χαρακτήρες (κυριολεκτικά ή μεταφορικά), ο Baltasar Kormákur --του 101 Reykjavík (2000) όπως επισημαίνει η προώθηση λες και ήταν η περσινή διαπλανητική επιτυχία-- φτιάχνει μια δικιά του ταινία, ένα ιδιοσυγκρασιακό κράμα παλιού (ως αρχαίου) αμερικάνικου αστυνομικού και σύγχρονου (ως πρωτοποριακού) ευρωπαϊκού κινηματογράφου, ωμά αναλυτικά ρεαλιστικό εκεί που δε το περιμένεις (και πονάει περισσότερο) και ψυχρά.. κινηματογραφικό όπου το απαιτεί η οικονομία της ροής, που σέβεται τη νοημοσύνη σου ακόμα κι αν δεν έχεις (εισάγοντας, για παράδειγμα, μεθοδικά όλα τα στοιχεία οπτικά, δραστικά και διαλογικά) ισορροπώντας όλες τις υποπλοκές που ξεφυτρώνουν σα παρακλάδια οικογενειακού δέντρου και τα υποχθόνια σχόλια του βιβλίου και προσθέτοντας νέα (όπως τη μετατροπή σε κεράτωμα ενός από τους βιασμούς του μυθιστορήματος, αν κατάλαβα καλά), χρησιμοποιώντας τη μονταζιέρα και τη κίνηση της κάμερας με τρόπο που η δράση να μοιάζει αδιάκοπη σε όλη τη διάρκεια, χωρίς να καταφεύγει στην ευκολία του flashback σε μια ιστορία που απαριθμεί καμιά τριανταριά χρόνια. Αν σκεφτείς ότι τα καταφέρνει με.. Ισλανδούς πρωταγωνιστές και βοηθούς, τυπικά θεατρικά μέτριους αν καταφέρεις να το καλοπαρατηρήσεις, με εξαίρεση τον πρωταγωνιστή Ingvar Eggert Sigurðsson που μόνο ο τρόπος που καταβροχθίζει την take-away καψαλισμένη κρύα προβατοκεφαλή θυμίζει το Grendel του Beowulf & Grendel (2005), τον βάζεις (τον σκηνοθέτη) σε κατηγορία σπάνιου ταλέντου, και του συγχωρείς την αδυναμία να βρει κασκαντέρ της προκοπής για μερικές από τις απαιτητικές σκηνές.

Μια μελαμψή 19χρονη με μια βαριά τσάντα στην πλάτη, κόβει βόλτες στο Times Square ρουφώντας εικόνες και ψάχνοντας το θάρρος που την είχε στείλει εκεί για να κάνει την εκρηκτική της έξοδο απ' το μάταιο τούτο καπιταλιστικό κόσμο.Αγγίζοντας τα χρονικά όρια της επανέκδοσης με την σκόνη που μάζεψε στα ράφια της ελληνικής διανομής, το βραβευμένο στις Κάνες και στα Spirits σκηνοθετικό ντεμπούτο της Julia Loktev φτάνει στη χώρα μας κοντά δυο χρόνια αργότερα απ' την εποχή που γυρίστηκε, --και καμιά πενταετία αργότερα απ' τις μέρες που το ενέπνευσαν-- αν και μπορείς εύκολα να πεις ότι η μυρωδιά που φέρνει μαζί του, κρατάει ακόμα, και δεν φαίνεται να έχει σκοπό να κοπάσει σύντομα. Γυρίζοντας οικονομικά μινιμαλιστικά και (εσκεμμένα) συνεπακόλουθα νατουραλιστικά, η Loktev καταφέρνει, σε αντίθεση με τις Ροζέτες (1999) και τους Keane (2004) των αναφορών της, να σε κρατάει εντυπωσιακά κοντά στην άκρη του καθίσματός σου, ξεδιπλώνοντας σταθερά, υπνωτιστικά και ιντριγκαδόρικα κρυπτικά σε στυλ αναποφάσιστικου ψυχολογικού θρίλερ, το τελευταίο 48ωρο μιας υποψήφιας βομβίστριας αυτοκτονίας, ανατριχιαστικά νέας και συμπαθούς, και ύποπτα μελαμψής κι αμυγδαλωμάτας. Αρκετά ύποπτα για να έχει προκαλέσει εύκολα κατηγορίες προπαγανδίστικης στοχοποίησης ήδη στοχοποιημένων λαών, τις οποίες εξίσου εύκολα μπορεί να αποκρούσει επικαλούμενη την πραγματικότητα της στατιστικής, ή κι αυτήν της κοινής γνώσης και λογικής αν θες. Ύστερα, θωρακίζει την ιστορία της μέσα σε μια αφήγηση που δεν ενδιαφέρεται για το παρελθόν της ηρωίδας της και τα αίτια της διαδρομής της, αλλά περιορίζεται και σε περιορίζει στη στοιχειωτική παρουσία της, που στοιχειώνει με την φονική απειλή που κουβαλάει στην πλάτη της φαινομενικής κανονικότητάς της, την ασφαλή καθημερινότητα ενός αρχετυπικά πολυσύχναστου μέρους. Και παρότι σου ανοίγει αρκετές ορέξεις που δεν μπορεί να σου ικανοποιήσει μέσα στην περιορισμένη δραματουργία της και τις αποκομμένες προεκτάσεις της θεματικής της, σε αποζημιώνει σαν μια άσκηση τεχνικής στην εξερεύνηση της μελλοθάνατης φονταμενταλιστικής ψυχής, που δεν δικαιολογεί βέβαια τον ενθουσιασμό με τον οποίο πέταξαν τις κιλότες τους αρκετοί φανατικοί της αφαιρετικής κινηματογράφησης ανά τον κόσμο του αναξάρτητου, αλλά ούτε πρέπει να περάσει απαρατήρητη, έστω και σαν σποραδικά επιτυχημένη και ακριβής.

Απογητευμένος κι απογοητευμένη πάνε στο Vegas να ξεδώσουν, από λάθος γνωρίζονται, από μέθη παντρεύονται, από τύχη κερδίζουν τζακ ποτ σε κουλοχέρη, και για να το αποκτήσουν, πρέπει να μείνουν παντρεμένοι για 6 μήνες παρ' ότι είναι σίγουροι ότι μισιούνται. Ή μήπως...Η γνωστή ροματική κομεντί που βλέπεις χρόνια τώρα, για τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στην αγάπη και στο μίσος (ή την αγάπη που κρύβει το μεγάλο μίσος, αν προτιμάς), το Τζακ Ποτ στον Έρωτα είναι ένα Τζακ Ποτ στα κλισέ που παραδόξως λειτουργεί αναπάντεχα αποτελεσματικά, κυρίως χάρη στην υπερβάλλουσα καρικατουρίστικη απεικόνιση των χαρακτήρων που σε στιγμές φτάνει το ανεγκέφαλα ξεκαρδιστικό και στη χημεία του ζεύγους των ερμηνευτών, με την Cameron Diaz να φοράει το γνωστό της ακαταμάχητο ξανθό γατογουνάκι και τον Ashton Kutcher να επιδεικνύει εξαιρετικό κωμικό ταλέντο, που δεν θα σου κάνει έκπληξη αν τον θυμάσαι ας πούμε απ' το A Lot Like Love (2005) ή το Guess Who (2005), κι όχι απ' τις βασανιστικές του απόπειρες στα πιο δραματικά αργότερα.

Η αληθινή ιστορία κακοποίησης κοριτσιού απ' τη μουρλή γειτόνισσα που προσφέρθηκε να την προσέχει όσο οι γονείς της θα έλειπαν στην περιοδεία τους.Για να μη σου μείνει καμιά απορία, χάρη στην απελπισία των ντόπιων διανομέων, θα δεις όλες τις ταινίες της Ellen Page, το Όσκαρ της οποίας δεν ήταν αρκετό για να εξασφαλίσει στο Αμερικάνικο Έγκλημά της έξοδο στις αμερικάνικες αίθουσες, όπου η ταινία περιορίστηκε στην τηλεόραση, πριν φτάσει στο DVD. Αλλά στην Ελλάδα των δεύτερων ευκαιριών, πάντα υπάρχει χώρος στις άδειες αίθουσες να σου σερβιριστούν τα πάντα. Ιστορία της διπλανής πόρτας που (παρά την περίεργη προσπάθεια του τίτλου να οικειοποιηθεί το έγκλημα τονίζοντας την καταγωγή του) δεν περιορίζεται μόνο στα Αμερικάνικα 60s, αλλά συμβαίνει και παντού και σήμερα, κάτω απ' την προστασία της ηθελημένης γκαβομάρας της γειτονιάς, των αυτοκαρκινοματικών τάσεων των μικρών κοινωνιών και, στη συγκεκριμένη περίπτωση, χάρη στις ικανότητες των παιδιών για τις απεχθέστερες των πράξεων κάτω απ' το αθωωτικό πέπλο του παιχνιδιού που πρέπει να παίξεις γιατί το κάνουν κι οι γύρω σου, κι ας μην βρίσκονται στο νησί του Lord of the Flies. Όχι πως εξερευνεί ιδιαίτερα τίποτε απ' όλα αυτά ο Tommy O' Haver, αλλά η καταλυτικά ακαδημαϊκή εξιστόρησή του, που προβληματίζει με την ιδιάζουσα σαδιστική της χροιά στην παράθεση σοκαριστικών σκηνών βίας δίχως περαιτέρω διερεύνησή τους, αφήνει το μυαλό σου να κυκλοφορεί και να κάνει συνδέσεις μόνο του, με τον ίδιο τρόπο που θα το έκανε κι αν άκουγες για το περιστατικό σε τηλεοπτικό ρεπορτάζ. Μόνο που σου τρώει περισσότερο χρόνο και σου αφήνει μερικές πιο άσχημες αναμνήσεις να συζητάς.

Εξαιτίας λάθους σε κάποιο υπολογιστή, με πήραν στο στρατό πριν γίνω 17 χρονών. Το Σεπτέμβριο του 1982, πριν τα 19α γενέθλιά μου, δε ζύγιζα ούτε 60 κιλά και φαινόμουν πολύ μεγαλύτερος από την ηλικία μου, έχοντας συναντήσει θανάτους και άλλες ασύλληπτες καταστάσεις που βιώνει στον πόλεμο ένα παιδί. Μετά από τρεις μήνες στο Λίβανο, ο εκλεγμένος πρόεδρος Bashir Jumail δολοφονήθηκε τη μέρα της ορκωμοσίας του. Το επόμενο πρωί, έφτασα στη Δυτική Βηρυτό με τον ισραηλινό στρατό: ήμουνα κουρασμένος και στεναχωριόμουνα επειδή δεν είχα καταφέρει ποτέ να βρω στόχο στις καθημερινές μάχες. Άφησα τη Δυτική Βηρυτό μονάχα τρεις μέρες αργότερα, έχοντας γίνει μάρτυρας της φρικτής σφαγής στα στρατόπεδα προσφύγων στη Σάμπρα και Σατίλα. Αυτή είναι η ιστορία μου, μια ιστορία που αποφάσισα να μην αντιμετωπίσω τα προηγούμενα είκοσι χρόνια.

Την ίδια μέρα που ξεχύθηκε στα διαδίχτυα το promo του, διαβόητου ήδη για τα λεσβιακά και τα τρία του, Woody Vicky Cristina Barcelona (2008), με αποτέλεσμα οι Weinsteins να παραδώσουν άμεσα τα όπλα, έχοντάς το κατεβάσει μόνο από καμιά κατοστή σελίδες, και να το ανεβάσουν επίσημα στο Moviefone, Τρίτη και 13 έδωσε στη δημοσιότητα και η Capitol (μέσω Lionsgate των αδερφών) το trailer του τριολέστατου Edge of Love (2008).

Η παραγωγή είναι ακόμα πιο πολυτραγουδισμένη στα internets, από τα χρόνια τα παλιά (διάβαζε 2007) που υπόσχονταν θερμούς εναγκαλισμούς της Keira Knightley με τη Lindsay Lohan, και από τη συνέχεια, όταν η δεύτερη αντικαταστάθηκε από την Sienna Miller μέσα σε βρώμες ότι δε μπορούσε να αντέξει τις σκηνές που πήδαγε και ο Matthew Rhys (στο κρεβάτι). Βέβαια το σενάριο, βασισμένο στη ζωή του Dylan Thomas, τη "φιλία" που αναπτύχθηκε ανάμεσα στη γυναίκα του και μια "φίλη" του από τη παιδική του ηλικία, και τη δυσφορία του όταν προέκυψε κουαρτέτο με το γάμο της τελευταίας, το έγραψε η μάνα της Keira, οπότε ήταν αμφισβητήσιμο πόσο τα εισαγωγικά θα μετακινούνταν από τη θέση τους, και όπως βλέπεις (στη.. θρυλική σκηνή της μπανιέρας για παράδειγμα) δε πήγαν και πολύ μακριά. Αναμενόμενα από τις πρώτες φωτογραφίες ακόμα ήταν και τα χάδια, σε βαθμό που να αναρωτιέσαι τι έκανε η μαμά εκείνη την ώρα, του φακού προς την Βρετανίδα πρωταγωνίστρια που μάλλον βγαίνει πιο μανάρα από ποτέ, αντισταθμίζοντας τη (διαφαινόμενη από το teaser τουλάχιστο, όπως ξαναματάπαμε) γελαδερή γελοιότητα της Duchess (2008).

Η Capitol αιμορραγεί ακατάσχετα τελευταία (σε βαθμό που να ανησυχεί και η ThinkFilm της, όπως επισημαίνει και η φίλη μας η Marina που γράφει πια στο Row Three) και, παρά τις φυτεμένες υπερβολές στις συγκρίσεις με το Atonement (2007) του trailer, ούτε σε αυτό το project μπορείς να τη πεις ανοιχτοχέρα, και μόνο από την άποψη ότι αν τα είχε χώσει χοντρά θα.. φαίνονταν, ενώ αντίθετα αυτό που βλέπεις στα credits είναι ο σχεδιασμός παραγωγής από τον Alan MacDonald των αξέχαστων τσεμπεριών της Βασίλισσας (2006). Η σκηνοθεσία είναι, και φαίνεται κι αυτή, του John Maybury που φάνταζε δυνατοτήτων στο Love Is the Devil: Study for a Portrait of Francis Bacon (1998) και τελείωσε την (αμερικάνικη τουλάχιστο) καριέρα του με το Jacket (2005) και όσα ξεστόμισε για την αντιμετώπισή του, χωρίς να έχει κάνει τίποτα στο ενδιάμεσο. Για τελευταίο οφθαλμοφανέστατο σημείωσε ότι το φιλμ ανοίγει το φεστιβάλ του Εδιμβούργου, κι αν θες να ποντάρεις ότι θα κλείσει με πολλά περισσότερα κάντο χωρίς εμένα.

Μια παράλογη τραγικωμωδία με πολιτική χροιά, σύμφωνα με τον σκηνοθέτη της και το σημείωμά του, είναι η ταινία που αναστάτωνε απ' τις αρχές του Φλεβάρη μέχρι και την περασμένη Παρασκευή που τελειώσαν τα γυρίσματα της, μια ήσυχη πλατωσιά στα στενά του Κολωνού, που μετατράπηκαν σε μικρογραφία της ελληνικής κοινωνίας, για τα γυρίσματα της ιστορίας κλασικού Ελληναρά που χάνει τη γη κάτω απ' τα πόδια του, όταν η μάνα του, μετά από εγκεφαλικό, αρχίζει να μιλάει σε μια γλώσσα που θα μπορούσε να είναι Αλβανικά και να προσπαθεί να τον πείσει ότι ο Αλβανός μπογιατζής μετανάστης είναι ο αδερφός του που είχε αφήσει πίσω σε ορφανοτροφείο όταν έφυγαν απ' την αληθινή τους πατρίδα, ψάχνοντας καλύτερες μέρες στη θετή τους, την Ελλάδα.

Την αναστάτωσε τόσο με τα φώτα και τις φωνές της, όσο και με τον προβοκατόρικο τίτλο που χρειάστηκε να αποσιωπηθεί, όταν προκάλεσε την μήνη τριγύρω κατοίκων και να αντικατασταθεί απ' τον όνομα του Αλβανού ήρωα, που κι αυτό δεν είναι λιγότερο σαρκαστικό σαν σχόλιο, αλλά περισσότερο κεκαλυμένο. Εμπνευσμένο απ' τον Μαρξ, τον Ένγκελς και τον Λένιν, τους τρεις πολιτικούς επιστήμονες που σφράγισαν τη μοίρα του, το όνομα του Αλβανού Μαρενγκλέν είναι χαρακτηριστικό της πρόθεσης του βραβευμένου σκηνοθέτη Φίλιππου Τσίτου, και του ελληνικού του ντεμπούτου μετά από τέσσερις δουλειές στη Γερμανία, "να παρακολουθήσει με κωμική διάθεση πώς οι άνθρωποι άγονται και φέρονται εξαιτίας της Ιστορίας. Πώς οι χαρακτήρες τους διαμορφώνονται χωρίς οι ίδιοι να το πάρουν είδηση. Πόσο σχετική είναι η έννοια «Πατρίδα». Και κυρίως: τι μένει από τους ανθρώπους όταν απαλλαγούν από τα παραπάνω κλισέ; Τι σόι άνθρωποι υπάρχουν πίσω από τις μάσκες του «καημένου Αλβανού μετανάστη» και του «κακού Έλληνα ρατσιστή»". Ο Αντώνης Καφετζόπουλος στο ρόλο του Ελληναρά, ο σπουδαγμένος στην Ακαδημία Τεχνών της Αλβανίας προ τριακονταετίας και μετανάστης οικοδόμος στη χώρα μας την τελευταία δεκαετία, Αναστάσης Κόζντινε, στο ρόλο του μετανάστη μπογιατζή, κι η Τιτίκα Σαριγκούλη στο ρόλο της ζαβωμένης μάνας, είναι μαζί του στην παρακολούθηση, που μπορείς να την περιμένεις στις αίθουσες, "κάποια στιγμή μες στην ερχόμενη σαιζόν", σύμφωνα με ασφαλείς διπλοαδιασταύρωτες πληροφορίες που αποσπάσαμε απ' την artache, που χειρίζεται το publicity για λογαριασμό της Bad Movies.

Το πιο καβλιάρικο πλάσμα του Γαλαξία και παραπέρα βγαίνει ξώβυζο και στάζοντας από γαλαζοπράσινα νερά, στο δάσος που σ' έχει παρασύρει, σου τρίβεται ασυγκράτητα, ανοίγει όσο δε πάει στοματάκι και χειλάρες, και σε δαγκώνει ξέφρενα κι αχόρταγα παντού. Κανένας δεν σ' ακούει να ουρλιάζεις και το μισοφαγωμένο πτώμα σου ποιος ξέρει πότε θα το βρουν. Προς το παρόν μείνε στο πλάσμα, και ευχαρίστησε για την ευτυχέστερη στιγμή της ζωής σου τον καλό σκηνοθέτη Jason Reitman που προειδοποίησε έγκαιρα γήινους και μη για το επικείμενο ξεγύμνωμά του (πλάσματος) στη τρομοταινία που παράγει, καθώς και τον ατρόμητο παπαράτσο που ξεροστάλιαζε από τότε σκυμένος στους δρυμούς του Vancouver, υπομένοντας καρτερικά τις σφήγκες που κάναν φωλιά στην αφάνα του και την αρκούδα που πέρναγε καθημερινά να του τον φορέσει, μέχρι να αναδυθεί (το πλάσμα) όπως ακριβώς το γέννησε η μάνα του, με pasties στις θηλές και top στο χρώμα του δέρματος γύρω από το κωλαράκι.

Περίεργα, το πλάσμα που όταν φωνάζεις Megan ανοίγει, το στόμα και στήνεται για φωτογραφία κοιτώντας σε λοξά, δε βγαίνει από τούνελ απελπισίας σα τα Lohans, ούτε καν απλής αποτοξίνωσης ενός χρόνου σα τα Mendes εσχάτως. Αλλά, ξεκινώντας από μικρή ηλικία, με φυσική διαδικασία πλαστικών και ενέσεων, επίπονο αδυνάτισμα δια τριψίματος παπαριών γκόμενου μέσα σε στενό τζιν κάτω από τραπέζι, αστείρευτο πείσμα και πηγαίο ταλέντο που του 'δωσαν αδιαμφισβήτητα (με κάστινγκ και απέναντι σε γυναίκες όπως είδες στο DVD των Transformers (2007)) το ρόλο της ωραιότερης φιλόδοξης σταρ πέρσι, (το πλάσμα) βρίσκεται στην κορυφή της φετινής λίστας του FHM (όπως είχε προβλέψει φυσικά και το πάλαι ποτέ περιοδικό και ο ενίοτε είρωνας υποφαινόμενος) και του κύματος πόθου αντρικού και γυναικείου πληθυσμού του σύμπαντος. Που προφανώς συνωμότησε να χύσουν όλοι και μια φορά στην ώρα τους, μπροστά στο ενδεχόμενο να καταρρεύσει αν του προκύψει κι άλλη Britney Spears.


Δες/Κρύψε το trailer του How to Lose Friends & Alienate People (2008)

Στο κατα τα φαινόμενα καταστροφικό άνοιγμα του Speed Racer (2008) --που απ' ότι λένε κάτι γνωστοί μας, ο Μέσος Κοινός και ο Μέσος Κρητικός, δε πρόλαβαν να δουν ούτε τη σκόνη του, περίπου από το τρίτο δευτερόλεπτο και μετά, όταν και πάτησε το τούρμπο-- πόνταραν, με νέα trailer, o συμπαθητικός Igor (2008) των Weisteins, τα αγελαδοαρμεγικά Clone Wars (2008) του Lucas και το Kung Fu Panda (2008) της Dreamworks που μοιάζει το πρώτο κινούμενο της εταιρείας πάνω από το χαρακτηριστικά άπατο μέσο όρο της.

Ή τουλάχιστο έτσι λέει το buzz από τη βιομηχανία που υποδέχεται εδώ και μήνες, ειδικά από τη ShoWest και μετά, θριαμβευτικά τη παραγωγή, και φαίνεται αυθεντικό αντί για το αστραφτερά ολοκαίνουριο κεντρικό γρανάζι της πιο καλοσυντηρημένης προωθητικής μηχανής του Hollywood. Το νέο trailer, σε συσκευασία teaser, παίζει σα.. το teaser, παρουσιάζοντας με νέες σκηνές όλους τους χαρακτήρες του συνηθισμένα αστεράτου φωνητικού καστ, και για πρώτη φορά (επίσημα) τον χιονολεοπάρδαλο αντίπαλο του πιο τεμπελόχοντρου πάντα του πλανήτη στη προσπάθειά του να εκπληρώσει την αρχαία προφητεία που τον θέλει αστέρι του κουνγκ φου. Έτσι το απίθανο, χοντρό (κυριολεκτικά) και απανωτό χιούμορ των προηγούμενων περιορίζεται αναγκαστικά, η ελαφρά σρέκικη προδιάθεσή τους αποδεικνύεται ότι δεν ήταν επίπλαστη αλλά έχει ποτίσει και το φιλμ (βλέπε αστεία του κώλου), και ο αφορισμός "Kill Bill των animations" (που σχεδόν σίγουρα φυτεύτηκε από το marketing στις διαδιχτυακές αντιδράσεις) αγκαλιάζεται ολοκληρωτικά στην υπόκρουση, αφήνοντας πίσω το Kung Fu Fighting (που ακούστηκε μιάμιση φορά σε όσα προηγήθηκαν). Παρολαυτά, και παρόλο που η αίσθηση είναι κυρίως Sukiyaki Western Django (2007) σε κινούμενο και από την ανάποδη, το κέφι της χοντροκομμένης κίνησης είναι φανερό και αγνό όσο και η πρωτόγνωρη αυτοσυγκράτηση στις γκριμάτσες (τουλάχιστο) του κεντρικού χαρακτήρα, ο Mark Osborne στη σκηνοθεσία παραμένει εξίσου καθαρό ταλέντο, ο Jack Black (σε.. ταιριαστό ρόλο) κάτι ελπίζεις να 'χει μάθει από τα παθήματα του Shark Tale (2004), και η χρυσή τομή (στιλ Blue Sky ας πούμε) ανάμεσα στις χορδές που σου χώνει η Pixar (πλην Brad Bird) στη καρδιά για να παίξει βιολοντσέλο και το φτερό με το οποίο παραδοσιακά σε γαργαλάει από τη κοιλιά μέχρι λίγο πιο κάτω από τα παπάρια η Dreamworks, φαίνεται ακόμα πιθανή. Για να μη μείνει τίποτα στη τύχη πάντως, ο Black δημιουργεί πανταμόνιο στις Κάνες από χτες, η (φωνή της τιγρούλας) Angelina Jolie θα 'ναι φυσικά εκεί ως ο μαϊντανός κάθε φεστιβάλ τελευταία, και η προώθηση σχεδιάζει να κλέψει και πάλι, όπως πέρσι με το Bee Movie (2007), κάποια από τη λάμψη της πρεμιέρας την Τετάρτη.

Η Videorama και το mftm.gr σας προσκαλούν στην Avant Première του θρίλερ Jar City. Την Τετάρτη 14 Μαΐου στις 11 το βράδυ στο ΖΕΦΥΡΟΣ NEW STAR Artcinema στο Θησείο.

Ότι κι αν φαντάστηκες μπαίνοντας μικρός στον κόσμο του αγαπημένου σου τηλεοπτικού καρτούν, ήταν αποφασιστικά αργόσυρτο, χοντροκομμένο, άχρωμο και δισδιάστατο.
Εικοσπέντε χρόνια μετά το Tron (1982), οι αδερφοί Wachowski φέρνουν στη μεγάλη οθόνη τη πιο αβανγκάρντ μπλοκμπαστεριά του (νέου) αιώνα μεταμφιεσμένη σε ταινία για παιδιά. Και αντίθετα με τον Steven Lisberger (που είχε βυθιστεί στη, σύγχρονη τότε, πρώτη γενιά βιντεοπαιχνιδιών), ζωντανεύουν τη πρώτη γενιά anime (των 60ς), δημιουργώντας ένα ρετροφουτουριστικό κόσμο με προορισμό να παραμείνει αγέραστος.

Από την εισαγωγή, με την ολοζώντανη mise-en-scène σε γεμάτο focus ενώ στο προσκήνιο οι χαρακτήρες της επόμενης σκηνής σμπρώχνουν τη προηγούμενη να φύγει και τα cuts σηματοδοτούν χωροχρονικά πηδήματα στην αφήγηση του παιδικού πάθους του ήρωα για σπιντιές και της σχέσης του με τον αδερφό του όσο στο παρόν που κουβαλάει ακόμα ορατό το φάντασμα του παρελθόντος το κάνει πράξη και την ξεπερνάει μένοντας πίσω, οι δημιουργοί του Matrix (1999) φανερώνουν τη πρόθεσή τους όχι να μουτζουρώσουν το βιβλίο με τους κανόνες της κινηματογραφικής γλώσσας αλλά να το κάνουν αεροπλανάκι και να το πετάξουν από το παράθυρο. Οι σκηνές ταχύτητας μοιάζουν με ονείρωξη του γιου σου για την επόμενη έκδοση του Hot Wheels στο Wii της φαντασίας του όσο σου πηδάει το πόδι σα σκυλάκι αντί να σε κοπανάει στο κεφάλι με τον controller, η δράση είναι προσποιητή --κομπλέ με πολύχρωμες θολές γραμμές κίνησης και χαρακτήρες σε αέναη πτήση--, πλάνα ψευτοματαχρησιμοποιούνται όπως στο κόσμο των φτηνών καρτούν, το χρώμα σου ματώνει τα μάτια, η ηθική έρχεται από ένα πλανήτη που αγνοεί τον κυνισμό και φτύνει τη θρασυδειλία. Ότι σχετικό, ανιμοσουρεαλιστικό, και να προσπάθησαν να κάνουν μέχρι τώρα ο Miike και o Rodriguez γίνεται de facto παλαιολιθικό αν δεν είχε ήδη κόψει και καεί, και η συνταγή των Wachowskis κάπου αργεί να φουσκώσει με κάπου συμβατικά υλικά και χάνει στη γεύση από το εξίσου αναγκαστικό αμερικανιάρικο πασπάλισμα, αλλά το Speed Racer (2008) οι ενήλικοι το χειροκροτάνε στο τέλος, σε όλο τον πλανήτη Γη, κρατώντας παιδιά με όλα τα συμπτώματα υπερβολικής δόσης LSD.