Αμερικανάκι μετακομίζει με τη μάνα του στο Πεκίνο κι αποφασίζει να μάθει Kung Fu για να αντιμετωπίζει τα Κινεζάκια που του την πέφτουν επειδή την πέφτει σε Κινεζούλα.Υποθέτοντας ότι έχεις ξεπεράσει το πρώτο σοκ που προσφέρει η παραγωγή, και δεν είναι άλλο από το ότι ο Will Smith έστησε ολόκληρο reboot με αφορμή να παίξει ο γιος του τον πρωταγωνιστή στην αγαπημένη τους ταινία (και στόχο να μαζέψει μερικά τσουβάλια δολάρια ξαναζωντανεύοντας το franchise), θα σου είναι πολύ πιο εύκολο να ξεπεράσεις όλα τα υπόλοιπα που σου επιφυλάσσει μέσα στην αίθουσα, ετούτη η αναβίωση ενός ορόσημου της δεκαετίας του ’80. Κρατώντας απείραχτο τον κεντρικό σκελετό κι αλλάζοντας όλα τα υπόλοιπα ως οφείλουν, οι Murphey και Kamen παραδίδουν ένα σενάριο στιβαρό στην παιδική απλοϊκότητά του, το οποίο ο Harald Zwart πιάνει και κάνει χαρτοπόλεμο, κόβοντας απ’ την ταινία ένα σωρό επίπεδα αφηγηματικής συνέχειας, για να χωρέσει στον απαιτητικό ρυθμό, ευκαιρίες να καταφέρει μέσα στην αφασία της να προσφέρει και αυθεντικά ρίγη συγκίνησης σε όσους λέει κάτι απ’ τα παλιά η παράδοσή της, και να χορτάσει με την κλοτσοπατινάδα του, όσους τούς ανοίγει καινούριες ορέξεις ο τίτλος της. Αγνοώντας φυσικά, το γεγονός ότι ο πιτσιρικάς μαθαίνει δηλωμένα kung fu, το νέο Karate Kid (2010), εκτός από ακίνδυνο αν δε σε ενοχλεί το σύνδρομο ελλιπούς προσοχής του, είναι και απροσδόκητα απολαυστικό (αν και λιγάκι τρομακτικό), με τα επίπεδα της ωμότητας της (αναίμακτης) βίας στην οποία επιδίδονται οι ανησυχητικά νέοι νεανίες του. Ο Jaden Smith, στοιχειωτικά ίδιος με τον πατέρα του σε φάτσα και εκφράσεις, αποδεικνύεται αρκετά χαρισματικός για να κουβαλήσει την ταινία στα διαλείμματα της κακοφωνίας των σκηνών μάχης, ο Zwart όμως δεν κάνει καμία προσπάθεια να υποδουλώσει την σπινταριστή ερμηνεία του στις διδαχές της πολεμικής τέχνης που τον παρακολουθείς να μαθαίνει με εκπληκτική άνεση, για να σε πείσει για την υπαρξιακή φιλοσοφία που κρύβει μέσα της η παράδοσή της, και που σου τρίβει στη μούρη ο Jackie Chan σε κάθε δεύτερη απ’ τις λιγοστές ατάκες του. Αυτό από μόνο του είναι αρκετά χαρακτηριστικό για τη σοβαρότητα των προθέσεων μιας ταινίας που υποβιβάζει την υποψήφια για Όσκαρ Taraji P Henson σε φιγούρα ταλαίπωρης μάνας με ουρλιαχτά, ξεφυσήματα, γκριμάτσες και υστερικές εκρήξεις, ταινία που δεν μπορείς να μην την καταδιασκεδάσεις, αλλά δεν μπορεί ούτε κατά διάνοια να σου εμπνεύσει τον μελοδραματικό σεβασμό που έκανε την πρωτότυπη εκδοχή της, ένα εικόνισμα της εποχής της.

Ψαράς πιάνει στα δίχτυα του γυναίκα που η κόρη του είναι πεπεισμένη ότι είναι γοργόνα.Ότι δεν χρειάζεται όλα τα παραμύθια να ξεκινούν με το «μια φορά κι έναν καιρό», προσπαθεί να σε πείσει ο Neil Jordan, σ’ αυτήν του την επιστροφή στην πατρίδα του και τη μεταφορά (στοιχείων) ενός αρχαίου ιρλανδικού μύθου στη σύγχρονη εποχή, για να αναδείξει την οικουμενικότητα στο αρχαϊκό και την αλήθεια που χάθηκε στην παράδοση του θρύλου από στόμα σε στόμα. Δίχως να έχει ιδιαίτερη σχέση με το θρύλο της γοργόνας Ondine (που έπιασε τον άντρα της να την κερατώνει και του χάρισε αυτό που αργότερα έγινε γνωστό ως άπνοια ύπνου), στην ερωτική ιστορία του Jordan, ο αρχετυπικός άντρας του ρομάντζου, ένας ψαράς χαμένος στα λάθη του παρελθόντος του, που κρύβει στα μακριά του μαλλιά το βλέμμα της απροθυμίας του να ασχοληθεί με το παρόν, μέσα στη θάλασσα που του δίνει ζωή απ’ τα θολά νερά της, πιάνει στα δίχτυα του την άγνωστη γυναίκα με την ακόμα πιο θολή ιστορία, μασκαρεμένη με την αμνησία του μελό. Τη μαζεύει σα δώρο απ’ το βυθό και τη σώζει από τον πνιγμό, μόνο για να την δει να του σώζει και η ίδια τη δικιά του ζωή, δίνοντάς της νόημα και καθαρό ουρανό. Το παιχνίδισμα του σεναρίου με τη μαγεία του παραμυθιού και την απειλή της πραγματικότητας, δίνει στον Jordan τα συστατικά γι’ αυτό το μείγμα φαντασιακής αφέλειας και πνιγερού ρεαλισμού, που τυλίγει με την φωτογραφία του ο Christopher Doyle, συνοδεύοντας την προσπάθεια του σκηνοθέτη να χτίσει στο θεατή την ελπίδα η μαγεία του παραμυθιού να είναι εφικτή και στην αληθινή ζωή. Κι ύστερα, αρχίζει να την γκρεμίζει σταδιακά, σ’ ένα δεύτερο μισό που περνάει στη γήινη πλευρά του ορθολογισμού, και σε προσγειώνει αναγκαστικά συμβατικά, απογυμνώνοντας τη γοργόνα του από τα λέπια της. Την οδηγεί στην απομυθοποίησή της με μια λύση αρκετά συμβατική ώστε να ταιριάζει με την αίσθησή σου για την έλλειψη φαντασίας της πραγματικότητας, και δίνει με τον ουμανισμό του πάντα παρών, ένα ευτυχισμένο φινάλε αρκετά πικρό για να σε σου θυμίζει πού πατάν τα πόδια σου κι αρκετά γλυκό για να σου αφήσει και μια ελπίδα παραμυθένιου ever-after.

Ζευγάρι γνωρίζεται, ερωτεύεται και χωρίζεται απ’ την ανάγκη αυτής να πάει στην άλλη άκρη της Αμερικής για να βρει ψωμί να φάει, αποφασίζουν όμως να μην αφήσουν την απόσταση να τους απομακρύνει. Φευ.Χαρακτηριστικό δείγμα της βουρκοδυσωδίας που έχει καλύψει ολόκληρο το είδος των ρομεντί απ’ τη στασιμότητα της ασφάλειας των φορμουλαϊκών ξεδιπλωμάτων κλισέ καταστάσεων και αφελών επεκτάσεων, το Going the Distance (2010), σκηνοθετημένο απ’ την κάποτε αξιοπαρακολουθήσιμη δημιουργό του The Kid Stays in the Picture (2002), μηρυκάζει τις αναμενόμενες φόρμουλες και τις γνωστές κοινοτοπίες, στο στάνταρ ρυθμό της διαδρομής απ’ τη γνωριμία στη δυσκολία στην επανασύνδεση και την ευτυχία, διανθίζοντάς την με χρησιμοποιημένα gags που έχεις δει καλύτερα στα Φιλαράκια και χειρότερα στους Γερόλυκους (2009), επιδεικνύοντας μια ακατανόητη αδιαφορία για την ικανότητά σου να αναγνωρίσεις και τα ίδια και την UHU στιγμής που έχει χρησιμοποιηθεί για να κολλήσουν στο ξεχαρβαλωμένο σενάριο. Η προσπάθεια του οποίου, να κρατήσει το δράμα του σε ρεαλιστικά επίπεδα και να μη χρησιμοποιήσει ξόρκια ρομεντί για να λύσει το πρόβλημα των ηρώων του, θα ήταν αξιέπαινη, αν δεν γινόταν αφορμή να μπουν στο παιχνίδι εκνευριστικά αφελείς και εύκολες εκδοχές της σύγχρονης πραγματικότητας μιας οικονομικής κρίσης και βιομηχανικής αναμπουμπούλας, που φαίνεται λες και ο μόνος αντίκτυπος που έχει, είναι ότι κρατάει χώρια τους ερωτευμένους. Την κατάσταση σώζει κάπως η φρεσκάδα που βγάζουν τόσο η αυθεντικότητα της χημείας του πρωταγωνιστικού ζεύγους (που είναι ζεύγος και εκτός οθόνης) όσο και η προσπάθεια της Burstein να τους βάλει να κυκλοφορούν, να μιλάνε και να συμπεριφέρονται σαν φυσιολογικοί άνθρωποι, τουλάχιστον όταν είναι μοναχοί τους κι αποκομμένοι από φίλους και συγγενείς βγαλμένους από απέλπιδες προσπάθειες επίδειξης bromance άνεσης και American-Pie-στικης αβροφροσύνης χυδαιότητας. Επιπλέον πόντους διασκεδασιμότητας της δίνουν και οι πολύ καλύτερες απ’ τα πλαίσιά τους ερμηνείες του πρωταγωνιστικού διδύμου κι ακόμα περισσότερο του ακόμα πιο ενδιαφέροντος υποστηριχτικού cast, στο οποίο, κάνει και την ευπρόσδεκτη επανεμφάνισή της η Christina Applegate, βεβαίως βεβαίως.

Από το trailer που εξαπολύθηκε στα δίκτυα αργά χθες βράδυ, το Attenberg (2010) της Αθηνάς Ραχήλ Τσαγγάρη έχει ήδη αρχίσει να χαιρετίζεται ως ο νέος Κυνόδοντας (2009), κι όχι μόνο γιατί αυτή η δεύτερη σκηνοθετική δουλειά της παραγωγού του Γιώργου Λάνθιμου στην προηγούμενη και την επόμενη ταινία του, δείχνει να ομοιάζει θεματικά και αφηγηματικά με τον τίτλο που έκανε την Ελλάδα καυτή αγορά για φεστιβαλικά υλικά, κι ούτε επειδή ο ίδιος ο Λάνθιμος είναι παρών για να διαμορφώσει άλλη μια σκηνή άβολου σεξουαλικού προσανατολισμού, όπως (θα 'χεις βαρεθεί να βλέπεις από το πρωί ότι) σημειώσανε οι μαζοκολλητοί στο Twitch. Αλλά και γιατί η αμερικανοτραφής σκηνοθέτις, φέρνει τη χώρα σε δεύτερο major κινηματογραφικό πανηγύρι για δεύτερη συνεχή χρονιά μετά τις δάφνες των Κανών, σπάζοντας απουσία 6 ετών απ’ τη Βενετία, που έχει να επιλέξει ελληνικό τίτλο απ’ την εποχή του Delivery (2004), του Νίκου Παναγιωτόπουλου.

Παρά τις ομοιότητες πάντως, και την πρεμούρα σχετικών και άσχετων να τις υπογραμμίσουν, ο Γιώργος Κρασσακόπουλος της Athens Voice, που είδε την ταινία στην πρωινή της δημοσιογραφική, μας την περιγράφει ως συγκλονιστική, αλλά και ολότελα διαφορετική: "Περισσότερο από μια ιστορία σεξουαλικής και συναισθηματικής ενηλικίωσης το Attenberg είναι μια διαφωτιστική βόλτα στον ανθρώπινο ζωολογικό κήπο, μια θεαματική σύγκρουση του εσωτερικού χάους των ενστίκτων με την ξεκάθαρα δομημένη κοινωνία που μάς περιβάλλει. Μια ιστορία για τον θάνατο και την αγάπη, το σεξ και την μουσική, τις άτσαλες κινήσεις, την δίχως κατεύθυνση πορεία μας που ονομάζουμε ζωή. Μια «αληθινή» ιστορία, ειπωμένη δίχως κυνισμό αλλά με μια ειλικρίνεια, καθαρότητα και δύναμη που συγκλονίζει". Το Attenberg έχει μια ακόμη δημοσιογραφική απόψε και θα κάνει την επίσημη παγκόσμια πρώτη του στη Βενετία αύριο, για να φύγει για τα κόκκινα χαλιά του Toronto, στο πρόγραμμα του οποίου ο Δημήτρης Εϊπίδης εξαίρει την ικανότητα της Τσαγγάρη να γεννάει μαγεία μέσα από άχαρα κομμάτια πέτρας, για να μετατρέψει τα ημιεγκαταλελειμμένα ερείπια του βιομηχανικού Attenberg σ’ ενα μείγμα αρχαίου νεκροταφείου και μαγεμένου μνημείου, όπου προσπαθούν να διαιωνίσουν το είδος τους, ζώα που κινδυνεύουν να εξαφανιστούν απ’ τη θανατηφόρα μεταβιομηχανική μοναξιά που χαράσσει και τους ήρωες της σκηνοθέτιδος. Που υποθέτω μπορεί και να σε τρομάξει λίγο, όπως μπορεί να κάνει και η ιστορία για την κόρη του αρχιτέκτονα της στέρφας πειραματικής πόλης του τίτλου, που έχει μεγαλώσει απουσία οποιασδήποτε ανθρώπινης επαφής πέραν αυτής που μπορεί να της προσφέρει ο γονιός της, και γνωρίζεται με την ανθρώπινη διαδραστικότητα κομματάκι αργά στη ζωή της, όταν εμφανίζεται ένας όμορφος ξένος για δουλειές. Το παρελθόν όμως της Τσαγγάρη, που υπήρξε συνιδρυτής του διεθνούς φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους Cinematexas και είχε φιγουράρει στη λίστα των επιλογών των κριτικών της Village Voice με το ντεμπούτο της, The Slow Business of Going (2000), αφήνει αρκετές υποσχέσεις για να ρισκάρεις στο παρόν της.

Η αφίσα του μοιάζει με πρόσκληση για χαρτοκοπτική, ελπίζουμε όμως το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας να μην έχει κρυμμένα ψαλιδίσματα στη 16η διοργάνωσή του, που ετοιμάζεται να ανοίξει τις πόρτες του Απόλλωνα, του Αττικόν και των δυο αιθουσών του Δαναού στις 16 του μήνα, έχοντας ήδη ανοίξει τα ταμεία του απ’ την περασμένη Δευτέρα, κι ανοίγοντας το πρόγραμμά του μια μέρα νωρίτερα απ’ το σύνηθες φέτος, ίσως ως απάντηση στη χρόνια μουρμούρα των φανατικών του, ότι τους βάζει να αγοράζουν διαρκείας στο σακί. Αλλά μάλλον όχι. Αίτημα των τελευταίων ετών πάντως, ικανοποίησαν οι διοργανωτές εκδίδοντας φέτος την 20άρα κάρτα διαρκείας, για να συμπληρώσει το κενό ανάμεσα σ’ αυτές των 10 και των 25 προβολών, διατηρώντας σταθερή σε δύσκολες περιόδους, και την τιμή των καρτών, και την τιμή των εισιτηρίων του, γνώρισμα που είναι μάλλον και το πιο τιμητικό της διοργάνωσης.

Όχι ότι η τιμή του εισιτηρίου είναι το μόνο ελκυστικό γνώρισμα των Νυχτών Πρεμιέρας Conn-x, που για άλλη μια χρονιά φρόντισαν να καπαρώσουν μερικούς απ’ τους πιο αναμενόμενους τίτλους της σαιζόν που εγκαινιάζει το φεστιβάλ. Το οποίο, ανάμεσα στην πρεμιέρα του με το The Kids are All Right της Lisa Cholodenko και το κλείσιμό του με το You Will Meet a Tall Dark Stranger του Woody Allen, θα απλώσει στην Αθήνα έντονο άρωμα Βερολίνου, με ταινίες όπως το A Woman, a Gun and a Noodle Shop του Zhang Yimou που μεταφέρει το Blood Simple (1984) στη φεουδαρχική Κίνα, το The Killer Inside Me όπου ο Michael Winterbottom βάζει τον Casey Affleck να τσούζει τον πισινό της Jessica Alba, το Howl που ρίχνει μια ποιητική ματιά στη ζωή του Allen Ginsberg, το Sex & Drugs & Rock & Roll που ρίχνει μια punk ματιά στη ζωή του Ian Dury, το Exit Through the Gift Shop που επαναπροσδιορίζει το τι είναι τέχνη, με ιδιοφυή ανατρεπτικότητα αντάξια του Banksy που το σκαρφίστηκε, αλλά και το Der Räuber, που ήταν ένα απ’ τα δυνατότερα χαρτιά του γερμανικού φεστιβάλ. Τα δυο τελευταία συμμετέχουν στο Διεθνές Διαγωνιστικό των Νυχτών, πρόγραμμα στο οποίο αξίζει να δώσεις προσοχή και στα R U There και Little Baby Jesus of Flanders, που μαζί με το Kaboom και το Des Hommes et Des Dieux φέρνουν στο φεστιβάλ αμμουδιά Κανών, ενώ το The Town του Ben Affleck θα είναι ο μόνος θορυβώδης τίτλος που θα σου θυμίσει Βενετία.

Απ’ τη Βενετία δε σου έφεραν (επίσημα τουλάχιστον) οι διοργανωτές το Attenberg και τη Χώρα Προέλευσης, για να ενισχύσουν την περσινή τους στροφή στην ελληνική παραγωγή, έχουν όμως να σου δείξουν το πολυταξιδεμένο Μέσα στο Δάσος του Άγγελου Φραντζή σε πρώτη πανελλαδική, ενώ έκλεισαν τις πρεμιέρες κι άλλων ελπιδοφόρων ελληνικών τίτλων, όπως Το Χάρισμα της Χριστίνας Ιωακειμίδη, τα 45 Τετραγωνικά του Στράτου Τζίτζη, τη σειρά συνεντεύξεων της Άντζελα Ισμαΐλος με τον εύγλωττο τίτλο Great Directors, και βέβαια Τα Οπωροφόρα της Αθήνας του Νίκου Παναγιωτόπουλου, που θα προβληθούν στην ελληνική βραδιά του φεστιβάλ, μετά την απονομή των βραβείων σε πρωτοεμφανιζόμενους δημιουργούς και συντελεστές. Οι θεατές με τα πιο ιδιαίτερα γούστα, θα απογοητευθούν με την τελική απόσυρση του Srpski Film απ’ το πρόγραμμα του φεστιβάλ, όμως το σκανδαλιστικό Habitación en Roma, το κλειστοφοβικό Buried, το γκουρμέ splatter Bitter Feast, το ψυχεδελικό giallo Amer, το κρυπτικό Shinboru και το κτηνοβατικό Splice, θα τους κάνουν να ξεχαστούν, σ’ ένα πρόγραμμα που συμπληρώνουν αφιερώματα στον Sebastian Lifshitz, τον Ernst Lubitsch και την έννοια της τρύπας (!), για να 'χεις πράγματα να βλέπεις, όταν δεν είσαι στα πάρτι να συζητάς για το ποια θα είναι η φετινή ταινία έκπληξη.

Εξετάζοντας την επίδραση του χρόνου στη συμπεριφορά και στην επιστροφή στη παιδική ηλικία, ο Vincent Gallo περνάει από το να αναγκάζει γκόμενες να τον πεοθηλάζουν στο να βάζει περαστικές απλά να τον θηλάζουν με την απειλή όπλου, στο Essential Killing (2010), αυτή την ώρα στη Sala Grande. Τυπικά η ταινία του Jerzy Skolimowski που έκανε χτες τις δημοσιογραφικές της, ακολουθεί γενειοφόρο με τουρμπάνι και σε άλλες ταλιμπανιές, όσο αυτός επιβιώνει σε άγνωστό του περιβάλλον με μονάδες συντεταγμένων στο κατόπι του.

Με το μεγαλύτερο πολιτικοκοινωνικό θέμα της προηγούμενης δεκαετίας μαζί με την ύφεση στο τέλος της, με τα ιρακινοαφγανιστανικά, η αμερικάνικη κινηματογραφική δημιουργία και βιομηχανία ασχολήθηκε ήδη σε βαθμό ψύχωσης, και πεισματικά κόντρα στην αδιαφορία του κοινού. Από την άλλη οι Ευρωπαίοι, λιγότερα άμεσα θιγόμενοι κοντόφθαλμα, περιορίστηκαν γενικά στο να κρίνουν αφ' υψηλού και αερολογικά τις προσπάθειες των γιάνκηδων· σε γρήγορη εγκεφαλική αναζήτηση και πέρα από τη συνεχή ενασχόληση του Michael Winterbottom, βρίσκεις να αξίωσαν να ασχοληθούν σοβαρά και ανεξάρτητα μόνο το Brødre (2004) της Susanne Bier που ήδη πέρασε από remake, και το Flandres (2006) του Bruno Dumont που αναδρομικά αξίζει κάνα αστεράκι παραπάνω για τις ανησυχίες του. Έτσι, έχοντας μάθει τη τέχνη του δίπλα σε ακόμα παλιότερους μεγάλους Πολωνούς δημιουργούς όπως θυμίζει το δελτίο τύπου της Biennale, αλλά και έχοντας ουσιαστικά αποσυρθεί στα 00s μέχρι τις 4 Νύχτες με την Άννα (2008), ο Skolimowski δεν ήταν ακριβώς αυτός που θα περίμενες να επιτεθεί ανασχετικά στο θέμα με διάθεση πιτσιρικά σε αλάνα, παρολαυτά το έκανε, μεταφέροντας το πρόβλημα κυριολεκτικά σε ευρωπαϊκά χωράφια. Όπως και στο παζολινικό δράμα του Dumont, οι τοποθεσίες μένουν ασαφείς βέβαια, βοηθώντας τόσο το συμβολισμό όσο και τον προϋπολογισμό, όμως ακόμα και επίσημα πριν τα γυρίσματα, οι συνόψεις των εμπλεκομένων εταιρειών παραγωγής μίλαγαν ευθαρσώς για μεταφορά του Mohammed από το Αφγανιστάν σε μυστική βάση στην Ανατολική Ευρώπη. Στο ρόλο του ήρωα με το δύστροπα αδιάφανα συμβολικό όνομα, που ξεφεύγει κατά τη μεταφορά και ρουφάει το γάλα των Ευρωπαίων σε χιονοκουβερτωμένα δάση, ο σκηνοθέτης έχωσε επιπλέον έναν Σικελο-Αμερικάνο, όχι για να μαζέψει συγκρίσεις με τη φυλετική μεροληψία του σιαμαλανικού Last Airbender (2010) αλλά στοχεύοντας προφανώς να μειώσει ακόμα περισσότερο την απόσταση της απάθειάς σου από τη πραγματικότητα. Τελικά, ακόμα και σαν άσκηση σε αμιγή κινηματογράφο, το αποτέλεσμα σου κόβει την ανάσα σύμφωνα με τις κριτικές, και στη κόβει δυο φορές σε δυο προτάσεις σύμφωνα με τον Τάσο Θεοδωρόπουλο στο ΘΕΜΑ.

Στα 73 χρόνια του σκηνοθέτη, τα 83 λεπτά της Ουσιαστικής Εξόντωσης (αν διαβάσεις τον τίτλο αλαφρά απομακρυσμένα από τη κυριολεξία) αποτελούν και ένα είδος guerilla filmmaking, με προϋπολογισμό γύρω στα $3-4 εκατομμύρια. Αυτή τη τάση της πενίας να κατεργάζεται τέχνας σε περιόδους κρίσης, την έσμπρωξε συνειδητά φέτος η Βενετία παρά τη τριπλή λαμπερή πρεμιέρα του φεστιβάλ, και την εκπροσωπεί ακόμα πιο στοχευμένα ο Gallo, που εκτός από πρωταγωνιστής του φιλμ έχει και δικό του self-produced στο διαγωνιστικό αύριο, το Promises Written In Water (2010), κομπλέ με συμμετοχή στο πρόγραμμα Orizzonti του μικρού μήκους The Agent (2010) από το οποίο μάλλον ξεκίνησε η "παθιασμένα ανεξάρτητη" ιδέα. Ο Gallo βέβαια είναι και γνωστός ρεπουμπλικάνος και γνωστός προβοκάτορας, οπότε πηγαίνοντας πίσω στο Killing και στην αρχή, ο τίτλος του φιλμ υπενθυμίζει πως υπό εξέταση είναι η διαφορά ανάμεσα στα υπόλοιπα και στο πρωταρχικό κυνήγι, αυτό της επιβίωσης, και στη παραβολή του και στη παραβολή τους ο Skolimowski δε φαίνεται να απέφυγε ούτε τις ψιλοεκβιασμένες προκλήσεις ούτε τις ψιλοραμποειδείς αμφισημίες.

Δυο σημαντικές υποψηφιότητες για το λιοντάρι της Mostra πρόσθεσε η Κυριακή στο Lido, το Meek's Cutoff (2010) της Kelly Reichardt που περπάτησε το κόκκινο χαλί το απόγευμα, και το Post Mortem (2010) του Pablo Larraín που έκλεισε τη Sala Grande για το βράδυ. Από το σκηνοθέτη του Tony Manero (2008) το δεύτερο, είναι σίγουρο ότι θα προκαλέσει συζητήσεις στη Χιλή για τη σκηνή νεκροψίας του Salvador Allende που περιλαμβάνει, αλλά στην Ιταλία απασχόλησε περισσότερο με τη προσπάθειά του να καδράρει "χώρο πέρα από την αφηγηματική λογική".

Προσπαθώντας με τη σειρά της να συναντήσει τη δηλωμένη επιδίωξη του σκηνοθέτη στο φιλμ, η κριτική του Variety μιλάει για το κάδρο σα πραγματικό πρωταγωνιστή της Νεκροψίας, για το πώς σε αναγκάζει συνέχεια να σκέφτεσαι το τι υπάρχει πέραν της οθόνης. Αλλά όπως βλέπεις και στο trailer και ήταν σίγουρο από τη σύνοψη του NYFF που το είχε προαναγγείλει για τους ψυλλιασμένους, ο πραγματικός πραγματικός πρωταγωνιστής της Νεκροψίας είναι το καρέ του Alfredo "Tony" Castro, αυτή η καλολιγδιασμένη λευκόχρυση χαίτη που με την επιτηδευμένη ανεκφραστικότητά της σε κάνει στ' αλήθεια να αναλογίζεσαι το διάστημα ανάμεσα, και σε κάνει πολύ περισσότερο από τα, λιγότερο σκοτεινά κωμικά στη σύγκριση, παιχνίδια του σκηνοθέτη με τις αποστάσεις ζωής και θανάτου. Τα θανάσιμα διαστημικά παιχνίδια πάντως, έχουν στο προσκήνιο τον έρωτα ιατροδικαστικού βοηθού και απολυμένης αρτίστας, και στο φόντο τις αναταραχές πριν από το πραξικόπημα στη Χιλή, αναταραχές που ξεχειλίζουν, γεμίζοντας τη σκηνή με πτώματα, στις 11 Σεπτεμβρίου του 1973 φυσικά. Ο Larraín γεννήθηκε τρία χρόνια αργότερα, και περιγράφει και πάλι το έργο του σαν ελεύθερο ιδεολογίας, όμως δε διστάζει να λέει στους ανταποκριτές στα μεγάλα φεστιβάλ, πως η υπόθεση των χιλιάδων Χιλιανών αγνοούμενων δεν έχει κλείσει με κανένα τρόπο, και γι' αυτό τη σκέφτεται και τη συζητάει. Παραπέρα, ζωγραφίζοντας το συμβολισμό στο συγκεκριμένο έργο του, ο Larrain προέτρεψε σήμερα τον καθένα να διαβάσει την αυτοψία του Allende σαν ένα εξαιρετικά δυνατό κείμενο, σα την "αυτοψία της Χιλής". Για την αυθεντικότητα του πράγματος, οι σχετικές σκηνές γυρίστηκαν στο ιστορικό σημείο, "στο ίδιο κρεβάτι, με τον ίδιο φωτισμό, και τα ίδια χειρουργικά εργαλεία", ο Mario Cornejo που κράταγε τις σημειώσεις είναι ο ήρωας του φιλμ κατ' όνομα τουλάχιστο, και όλη αυτή η τυπική, μεταφορμαλιστική και ουσιαστική σοβαρότητα, μαζί φυσικά με τη λιονταρίσια χαίτη του Castro, φαίνεται πια να περιμένει επιβράβευση στην τελετή λήξης του φεστιβάλ των καναλιών.

Τεχνικά, ο σκηνοθέτης χρησιμοποίησε πυκνόκοκκο 16mm και καταξεθώριασε τα χρώματα μέχρι παρατήρησης και από τον τελευταίο θεατή αν το παρατήρησες, για να ενισχύσει την εικόνα νεκροτομείου, των συντετριμμένων προσδοκιών με τις οποίες κλείνει η κριτική του Variety την οποία αναπαρήγαγε σαν επιμύθιο και το Reuters κάνοντάς τη.. ισοπεδωτική για τις υπόλοιπες απόψεις. Τεχνικότερα, το φιλμ χάνει το μεσαίο και μεγαλύτερο σταθμό στη διαδρομή Βενετία - Τορόντο - Νέα Υόρκη που ακολουθεί το Meek's Cutoff, και την ακολουθεί ακόμα και το Ovsyanki (2010) του Aleksei Fedorchenko που μάζεψε χτες αρκετές θετικές κριτικές για τα διαφαινόμενα μια απ' τα ρώσικα ίδια του. Όμως μια τέτοια προγραμματισμένη διαδρομή καταξίωσης για ταινίες που έρχονται από το εμπορικό πουθενά, βοηθάει στο να μαζέψουν επιπλέον αναγνώριση στον κάθε σταθμό ξεχωριστά, όπως έδειξε πιο πρόσφατα πέρσι ο Λίβανος (2009).

Με ήρωα τον Κινέζο Sherlock Holmes, προαναγγελμένος σαν επιστροφή σε φόρμα του Tsui Hark, η τελευταία από τις ασιατικές μπλοκμπαστεριές που κοντράρονται με το Inception (2010) αυτό το μήνα στα ταμεία της χώρας της, ο Detective Dee (2010) κάνει πρεμιέρα εντός διαγωνιστικού απόψε στη Βενετία.

Ο Dí είναι υπαρκτό πρόσωπο, αξιωματούχος στην αυλή των δυναστειών της εποχής του 7ου αιώνα, που τον έκανε θρύλο η ικανότητά του στο να λύνει υποθέσεις ως δικαστής, πέρα από τον εξανθρωπισμό του παλατιού που φαίνεται να του αποδίδει η Ιστορία. Το Μυστήριο της Στοιχειωμένης Φλόγας είναι μια από τις.. paperback περιπέτειές του, που πολύ πιθανά τον είχαν κάνει πρωταθλητή του wire-fu προτού ο Tsui αποφασίσει ότι δε χρειάζεται να είναι (ο Dí) "χοντρός γέρος", στο πνεύμα και του νέου look του Holmes στη Δύση. Έτσι, στον πρωταγωνιστικό ρόλο, ο Andy Lau βαφτίστηκε μεν ερευνητής για να αποφύγει τις συγκρίσεις με γνωστό δικαστή της Mega-City One, όμως οι οδηγίες του ήταν φανερά (και στο trailer) να κάνει τον.. πίθηκο, πολύ έξυπνο, πολύ άτακτο και πολύ ευέλικτο. Στη σκηνοθεσία, ο Tsui είναι βέβαια μόνιμα σταμπαρισμένος από το fantasia που.. ανακάλυψε στα 80s, αλλά όπως λέει είχε αρκετό καιρό να κάνει wuxia --συγκεκριμένα από τα Εφτά Σπαθιά (2005) που είχαν ανοίξει τη Venezia 62--, και επέστρεψε στις ρίζες του για να τις ισχυροποιήσει, επετειακά, με αφορμή τα 25 χρόνια και τη 50η παραγωγή του Film Workshop του. Στα πολλά διαφαινόμενα συν του ιπτάμενου ντεντέκτιβ, τη χορογραφία της δράσης υπογράφει ο Sammo Hung που μόνο για τη saga του Ip Man (2008) είχε δείξει ενδιαφέρον τα τελευταία χρόνια, ενώ τα κινέζικα ¥130 εκατομμύρια της επένδυσης προέρχονται όλα από τη Huayi Media που δε φοβήθηκε το ρίσκο ώστε να ψάχνει συνεργασίες (κίνηση ασφαλείας δεδομένη γενικά για τις ασιατικές μπλοκμπαστεριές). Στη πραγματικότητα, και μόνο από τον χαριποτερικό πλήρη τίτλο, Detective Dee and the Mystery of the Phantom Flame, καταλαβαίνεις πως ετοιμάζονται και συνέχειες, και το σενάριο του sequel φαίνεται να έχει ήδη γραφτεί μετά τις διεθνείς πωλήσεις στην αγορά των Κανών, παρολαυτά η παραγωγή απέφυγε τελικά να κοντραριστεί στα κινέζικα ταμεία με το τρένο της Warner και το Legend of the Fist (2010) του Andrew Lau, και μετακινήθηκε μια βδομάδα αργότερα, στις 29 Σεπτεμβρίου.

Μακριά από χρυσά λιοντάρια αλλά διαγωνιζόμενο για το νεοκαθιερωμένο Persol 3D βραβείο της Βενετίας, το Child's Eye 3D (2010) των αδερφών Pang προβάλλεται, μετά τα μεσάνυχτα φυσικά, στο Lido.

Η παραγωγή του χονγκογκέζικου δίδυμου που βρήκε οίστρο στη Ταϊβάν στα τέλη των 90s, έρχεται μετά από μια σειρά αποτυχιών τους στο δυτικό κόσμο, άμεσα, έμμεσα και μεσόμεσα, με τους Messengers (2006), το Eye (2008) και το Bangkok Dangerous (2008), ενώ νωρίτερα είχαν αποτελειώσει το ασιατικό franchise του Ματιού, με το Jian Gui 10 (2005) όπου τα κακά πνεύματα αντιμετωπίζονταν κυριολεκτικά με πορδές. Οπότε δεν είναι και πολύ δύσκολο να καταλάβεις γιατί επιλέχτηκαν να εκπροσωπήσουν single-handedly το S3D στο φεστιβάλ (οι ανταγωνιστές τους στη κατηγορία είναι όσες ταινίες προβλήθηκαν στην Ιταλία τον τελευταίο χρόνο) με το Παιδικό Μάτι, που προωθείται επιπλέον σαν η πρώτη τρισδιάστατη ασιατική χοροριά, και αν όχι τιποτάλλο δε θα μπορούσε να βγάζει περισσότερο το δικό σου μάτι το exploitation που αντιπροσωπεύει. Παρολαυτά δε χρειάζεται να περιμένεις τις αντιδράσεις από την Ιταλία που προς το παρόν βρίζουν σε όλες τις γλώσσες τον Marco Müller για το βαρυφορτωμένο σαββατοπρωινό, για να διαπιστώσεις ότι η τρίτη διάσταση έδωσε μια κάποια νέα.. διάσταση και στην οπτική των σκηνοθετών. Το trailer που κυκλοφόρησε τον προηγούμενο μήνα, πέρα από τα κουρασμένα πια κόλπα του j-horror, έχει κάδρα που σαφώς ενδιαφέρονται για βάθος αντί για να φτάνουν τις διακεκομμένα χοροπηδηχτές τρομαχτικές περούκες μέχρι το σαγόνι σου, δίνοντας νόημα στα παιχνίδια με καθρέφτες και κεκλιμένες σε δυο άξονες γωνίες. Μια τάση σαφώς επηρεασμένη από japanimation και Nintendo 3DS, καλωσορίσιμη γενικά στο ήδη κουρασμένο gimmick με τα γυαλιά.

Παίρνοντας τη σκυτάλη από τη κατήχηση της Miral (2010) και τα ξεματιάσματα των Happy Few (2010), το Potiche (2010) του François Ozon συνεχίζει σήμερα με μπουλβάρ τον ανορθόδοξο γαλλικό βομβαρδισμό του Lido, απειλώντας να το ισοπεδώσει με τον όγκο της Catherine Deneuve και του Gérard Depardieu.

Από τον Ozon όλοι περιμένουν τις 9 Γυναίκες και ειδικά όσο οι αναζητήσεις του δε φέρνουν κόσμο στα ταμεία όπως ξαναματάπαμε, και το Potiche μοιάζει φυσικά ότι κοντινότερο, αλλά κατά πόσο αποτελεί και.. εκδίκηση για το πρήξιμο το λες δυσκολότερα. Διασκευή θεατρικού των Pierre Barillet και Jean-Pierre Grédy από το 1980, η επιλογή της εποχής για κιτσαρία στο φόντο ταιριάζει με τους τόνους BOTOX® και ΛΙΠΟΥΣ® που περιφέρει στο προσκήνιο το πρωταγωνιστικό δίδυμο, αλλά μόνο η παρουσία της παραγωγής με αξιώσεις στο διαγωνιστικό της Βενετίας ένα.. βάρος της το δίνει, και το σημείωμα του Toronto όπου θα ταξιδέψει στη συνέχεια, μιλάει για στιλ και χάρισμα στο je ne sais quoi. Η ιστορία ακολουθεί μια γλάστρα που αναλαμβάνει το οικογενειακό της εργοστάσιο όσο ο άντρας της αναρρώνει από καρδιακό, και μετά δε το αφήνει, με τη στήριξη βαμμένου σοσιαλιστή δημάρχου που ήταν και παλιός της έρωτας. Τα πρώτα τιτιβίσματα από τις πρωινές δημοσιογραφικές προβολές σχηματίζουν θετική εικόνα, αλλά όχι τόσο θετική όσο για το "ξεκαρδιστικό" La Passione (2010) του Carlo Mazzacurati που φαίνεται έτσι να μη κέρδισε τη βραδινή προβολή στη Sala Grande απλά λόγω εντοπιότητας. Τη παραγωγή την είχαν σνομπάρει οι Κάνες πιθανά επειδή της λείπει το φρέσκο σταριλίκι (Judith Godrèche και Karin Viard αντικατέστησαν τις Ludivine Sagnier και Cécile De France που βλέπεις ακόμα σε άπειρες σελίδες στο δίκτυο), αλλά δύσκολα βλέπεις να κάνουν το ίδιο και οι παγκόσμιες διανομές.

Μετά το Somewhere (2010) της Sofia Coppola που κλείνει αυτή την ώρα έναν αγχωμένο μίνι κύκλο μεγάλων προβολών, η Βενετία τιμάει χαλαρά μέχρι τα μεσάνυχτα τον John Woo με Χρυσό Λιοντάρι καριέρας και τη προβολή του Reign of Assassins (2010).

Ο άνθρωπος που με τον Killer (1989) άλλαξε το διεθνές πρόσωπο του κινηματογράφου του Hong Kong σύμφωνα με το δελτίο τύπου της Biennale και όχι μόνο, δε πολυκουράστηκε κι ακριβώς στα γυρίσματα των Assassins, χρέη σκηνοθέτη είχε ο Ταϊβανέζος Su Chao-Pin υπό την επίβλεψη και τη παραγωγή του Woo. Σύμφωνα με τον Su πριν τα γυρίσματα, και αν κάτι καταλαβαίνεις από το τρέιλερ που πουλάει κεφάλια όπως συνηθίζουν τα ασιατικά και όχι μόνο, το φιλμ χτίστηκε γύρω από τη Michelle Yeoh και περιλαμβάνει τον Νοτιοκορεάτη Jung Woo-Song σα το "love interest" (πράγμα που δεν ακούς ακριβώς εύκολα για αντρικό ρόλο) και αρκετά ονόματα από τις γύρω χώρες, με λεφτά κυρίως από το Hong Kong και τη Κίνα. Ο Woo είχε περιγράψει το φιλμ σαν το Face/Off (1997) να συναντάει τους Mr & Mrs Smith (2005) στη δυναστεία των Μινγκ, και προφανώς τον ενδιέφερε αρκετά το σενάριο για να το κάνει μεγαλοπαραγωγή (κάπου $15 εκατομμυρίων), αλλά ένα promo reel που είχε διαρρεύσει την άνοιξη έδινε αρκετά old school (με την έννοια της περιορισμένης επινοητικότητας) εικόνα, και οι πρώτες σύντομες αντιδράσεις το επιβεβαιώνουν, προσθέτοντας πάντως ένα pop πνεύμα που δεν είχε φανεί ακριβώς πουθενά και μάλλον κάνει το όλο wuxia εγχείρημα από ανεκτό μέχρι συμπαθητικό. Οι Weinsteins έχουν ήδη τα βορειοαμερικάνικα δικαιώματα του φιλμ σύμφωνα με όλες τις λίστες, γεγονός που θα έλεγε κάτι σημαντικό αν δεν είχαν αγοράσει τη μισή Ασία χωρίς να κυκλοφορήσουν τίποτα θεατρικά τόσα χρόνια, αλλά όπως και να 'χει αποτελεί ένα λόγο παραπάνω για να πεις ότι υπάρχουν δυτικές εμπορικές προοπτικές και γι' αυτό ο Marco Müller προγραμμάτισε (και αυτή) τη προβολή πριν οι μισοί μεγαλοεπισκέπτες αρχίσουν να πετάνε για Telluride και Toronto.

Με δυο ζευγάρια που αγαπιούνται σταυρωτά, τους Happy Few (2010) του Antony Cordier, συνεχίζεται απόψε η γαλλική πολιορκία του Lido, μετά το Miral (2010) που επιβεβαίωσε την.. οσκαρικότητά του χτες περιορίζοντας τις ελπίδες του για Χρυσό Λιοντάρι.

Όπως και το ισραηλινοπαλαιστινιακό δράμα του Julian Schnabel, τα ευτυχισμένα στις αλλαξοκωλιές τους ζευγάρια του Cordier φαίνεται να φάνηκαν πολύ ιδανικά στο μέσο κριτικό πάντως. Η γενική εντύπωση, που κάπως δύσκολα τη διακρίνεις και στο trailer πίσω από τις πανίσχυρες θηλές της Marina Foïs, είναι ότι η αφήγηση είναι πολύ ενήλικη και πολιτισμένη στις αντιδράσεις των χαρακτήρων της για να συντηρήσει την έξαψή σου. Από την άλλη, κάτι πιο χαλαροί Βρετανοί έριξαν αρκετό γέλιο στη δημοσιογραφική με τα υπονοούμενα για την ανθρώπινη σεξουαλική συμπεριφορά, και το κουαρτέτο του φιλμ προφανώς δε μένει εκεί (στα υπονοούμενα) αλλά παραδίνει μαθήματα γραφικών και εκτεταμένων πηδημάτων στον Aronofsky που, περίεργα, παραμένει παρολαυτά ο σημαντικότερος υποψήφιος του διαγωνιστικού με το Black Swan (2010) του. Πριν τις προβολές, ο μαζοκολλητός Boyd van Hoeij είχε διακρίνει τους Happy Few κάτω από το ραντάρ, σα δεύτερη δουλειά του σκηνοθέτη των πιο νεανικών και λιγότερο έμπειρων Douches Froides (2005), και δεν ήταν ο μόνος αφού η παραγωγή βρήκε αρκετά ευρωπαϊκά δημοσιεύματα να τη βάλουν στις τέσσερις πιο σημαντικές από τις οχτώ (8) γαλλικές του βενετσιάνικου διαγωνιστικού, δίπλα σε François Ozon και Abdellatif Kechiche εκτός του Schnabel. Στο τέλος βέβαια, όσο και να αποφύγεις τις ηθικές κρίσεις, κάτι τέτοιες φάσεις (που ο Cordier απομακρύνει από το swinging και τις πάει προς.. feng shui επιπλέον) στη καλύτερη απλά σταματάνε από βαρεμάρα κι ενοχές, και προς τα κει πάνε και οι Χαρούμενοι όπως δε βρήκε λόγο να μη σου προεξοφλήσει ο δημιουργός τους από τις σημειώσεις της παραγωγής ακόμα.

Μοναχικός φύλακας πίστας σκι με μετάλλια στο άθλημα και ιστορικό νευρικής κατάρρευσης, μαθαίνει ότι είναι πατέρας κάπου στα βόρεια και ξεκινά ταξίδι στους πάγους με όχημα ένα snowmobile και προμήθειες μερικά λίτρα αλκοόλ κι ένα ατέλειωτο πακέτο τσιγάρα.Off-road road movie με στοιχεία western μέσα στα απέραντα αρκτικά τοπία του αχανούς Νορβηγικού χειμώνα, το Nord δεν είναι ακριβώς αυτό που χρειάζεσαι για επιστροφή απ’ τις ελληνικές παραλίες, αλλά αν παρ’ ελπίδα ο δρόμος σου σε βγάλει σε αίθουσά του, ο Rune Denstad Langlo, βετεράνος ντοκιμαντερίστας στο μυθοπλαστικό του ντεμπούτο (που του έφερε και βραβεία σε Berlinale και Tribeca), θα σε υποδεχτεί με μπόλικο μαύρο χιούμορ, μοιρασμένο ισορροπημένα στα ενσταντανέ της επεισοδιακής του αφήγησης, που σπάει τη διαδρομή του απρόθυμου ταξιδιώτη απ’ την ύπαρξη της παγωμένης ανυπαρξίας προς τις υποχρεώσεις της κανονικότητας, προσφέροντας παιχνιδιάρικες ματιές στα στοιχεία που συνθέτουν την ανθρωπομορφολογία μιας χώρας καταδικασμένης στη γεωμορφολογία της. Όλοι τους ανεξαιρέτως εφοδιασμένοι με καλούς λόγους να είναι δυστυχισμένοι στη στατικότητα που επιβάλει το χιόνι γύρω τους, και οι περισσότεροι ειδικευμένοι στις διάφορες μεθόδους να ξεφεύγουν απ’ το τοπίο τους χάρη κυρίως στις μαγικές δυνατότητες της αρχαίας παράδοσης της απόσταξης (και μερικών πιο new age τρόπων χρήσης του προϊόντος της), οι σταθμοί του ήρωα προσφέρουν στον σκηνοθέτη ασυνήθιστες ευκαιρίες για ανατρεπτική εθνογραφία, ενώ λειτουργούν για τον ταξιδιώτη σαν προωθητήρες περισσότερο να συνεχίσει τη διαδρομή προς την ίαση της φρενοβλάβειάς του, παρά ως οι σειρήνες που αρχικά νομίζεις ότι θέλουν να τον κάνουν να ξεχάσει πως προορισμός είναι ο δρόμος. Ο Andres Baasmo Christiansen περνάει σε άλλο επίπεδο τη στωικότητα που φυτεύει στον ήρωά του, και ανεβάζει δυο κλάσεις πάνω την ταινία στην οποία χαρίζει την ερμηνεία του, δικαιολογώντας απόλυτα την επιλογή του European Film Promotion να χρίσει τον νεαρό Νορβηγό που ήθελε να γίνει Marlon Brando, ως ένα απ’ τα Shooting Stars που παρουσιάστηκαν στο περασμένο φεστιβάλ Βερολίνου.

Ο Σεπτέμβρης είναι για τη μόδα ό,τι ο Γενάρης για το ημερολόγιο, και η Vogue βγάζει τότε το μεγαλύτερο τεύχος κάθε χρονιάς.Και κάθε χρονιά η έκδοση φιλοδοξεί να είναι μεγαλύτερη, καλύτερη και πιο προσοδοφόρα από την προηγούμενη, οπότε μπορείς να υποθέσεις ότι κάθε χρονιά τέτοια εποχή, στον όροφο του κτηρίου της Conde Nast που φιλοξενεί τα γραφεία της βίβλου της μόδας και της ναυαρχίδας ενός απ’ τους μεγαλύτερους εκδοτικούς οίκους του πλανήτη των περιοδικών εκδόσεων, επικρατεί μια κάποια ανησυχία. Και βέβαια, αντίστοιχη ανησυχία οφείλει να επικρατεί και στο κρανίο της σιδηράς κυρίας που τις τελευταίες δεκαετίες έχει συνδέσει το όνομα, τις επιλογές και την άποψή της, όχι μόνο με το τι πουλάνε ως μόδα οι σελίδες του περιοδικού που διευθύνει, αλλά εν τέλει και το τι αποφασίζουν να σχεδιάσουν οι σχεδιαστές, για να πλασάρουν ως μόδα. Θα περίμενες κάποια απ’ αυτά να έχει προλάβει να απαθανατίσει το ντοκιμαντέρ του RJ Cutler, όσο εξώφθαλμα καθ’ υπόδειξιν του υποκειμένου του κι αν είναι, υποκείμενο που, στην περίοδο που έδωσε την άδεια να φιλμαριστεί, πάλευε να σπάσει τα ρεκόρ πάχους των προηγούμενων εκδόσεων Σεπτεμβρίου, για να εδραιώσει τη θέση της απέναντι σε ψιθύρους αντικατάστασής της. Η παγωμένη βασίλισσα της μόδας όμως, μένει αδιαπέραστη απ’ την κάμερα του Cutler, αφήνοντας να καταγραφεί μονάχα η δίκαιη πικρία της προς αυτούς που, όπως τα αδέρφια της, βρίσκουν αυτό που κάνει «πολύ διασκεδαστικό», μιας και όπως και να το κάνουμε, η Anna Wintour είναι η κυρίαρχος ενός απίστευτα προσοδοφόρου σύμπαντος, κι όσο ασήμαντο κι αν το θεωρείς στη δική σου ζωή, δεν παύει να είναι κάτι πολύ, πολύ σοβαρό, σε αντίθεση, ας πούμε, με το ντοκιμαντέρ του Cutler που μολονότι δεν πέφτει στο λάκκο της αγιογραφίας, δεν καταφέρνει να κάνει σωστά και τίποτα απ’ όσα οφείλει να κάνει. Για τη σημασία της Vogue για το χώρο της μόδας, η Meryl Streep τα εξηγεί καλύτερα στο The Devil Wears Prada (2006), για τη φρενίτιδα της προετοιμασίας του τι θα πλασαριστεί ως μόδα, το τηλεοπτικό Le Jour d' Avant: Jean Paul Gaultier (2009) κάνει σαφώς καλύτερη και κινηματογραφικότερη δουλειά, για τη φρενίτιδα του τι σημαίνει να κλείνεις τεύχος, πιάσε καλύτερα απ’ το All the President's Men (1976) μέχρι και το State of Play (2009) κι όσο για πώς ακριβώς γυρνάνε τα γρανάζια στο κρανίο ενός ανθρώπου στην κορυφή του χώρου του, τι να σου πω, το The September Issue πάντως, αυτό σίγουρα δεν σου το δείχνει.

Μια κίνηση μπορεί να σε κάνει να πιστέψεις. Μια κίνηση μπορεί να απελευθερώσει μια ολόκληρη γενιά. Πολλές γκαβές επαναλήψεις μπορούν να σε στείλουν πίσω στην εποχή των πιθήκων.Σα ταινία φτιαγμένη με τη κλασική χολιγουντιανή μαγιά, από επιτροπή παραγωγών με νομισματοβουνά μπροστά στα μάτια, το τρίτο και τρισδιάστατο Step Up καταλήγει ελαφρά προς ανεπαίσθητα καλύτερο από τις προσδοκίες σου, ανάλογα με το ποσοστό που μπορεί να σου μοιάζει μελωδία να βγαίνει από τις καπηλευτικές χορδές που χτυπάει τυφλά ξέφρενα μανιασμένα στη διάρκεια. Σε πλήρη αντίθεση με το Step Up 2 (2008), το 3D μοιάζει ακριβώς με urban εκδοχή High School Musical, κομπλέ με νοσταλγικές (και.. όχι τόσο χάλια) Gene Kelly-ιές, ή καλύτερα με οτιδήποτε μπορείς να φανταστείς ανάμεσα σε διαφήμιση οδοντότσιχλας και Glee, χωρίς να φτάνει ποτέ το κορυφαίο επίπεδο των άκρων του, και χωρίς φυσικά να ξεχνάει να σου γεμίζει δαχτυλιές και ποδαριές τη μούρη. Το μεγαλύτερο πρόβλημα στο απελπισμένο μίξερ είναι η εξωφρενική (αλλά συνεπής με τα γυναικεία ονόματα στην υπογραφή) ασυνέπεια ανάμεσα στα χελωνοσοφήματα που ξερνάει πιο γρήγορα κι από μεταλλαγμένο νίντζα αρουραίο των υπονόμων ο Rick "σποτ αποσμητικού" Malambri, και ανάμεσα στο καθαρό χορευτικό κομμάτι που δεν ενδιαφέρεται να πιάσει το χορό σα τέχνη ανθρώπων ούτε σε επίπεδο πρόβας και εκτέλεσης (i.e. ακόμα και οι όποιες "πρόβες" είναι προβαρισμένες εκτελέσεις που δε τις ξαναβλέπεις καν μπροστά σε κοινό μέσα στην οθόνη). Περίπου τέτοια κακουργηματική ασυνέπεια βρίσκεις και στο camera work που διευθύνει ο Jon Chu, στις ανθρώπινες σκηνές του εξακολουθείς να διακρίνεις εκείνη τη με τη σειρά της διακριτική ματιά στους σωματοσωρούς του The Streets, στα κομμάτια που πληρώνεις για να δεις άμα είσαι δεκατριάχρονη ανοίγει υπέρμετρα τους φακούς του ώστε να βγάζει τον μπροστινό να σου κάνει stomp fu στη μύτη, και οι υπόλοιποι όχι μόνο γίνονται οπτικό κουβάρι αλλά και κουβάρι νάνων από κομμένα χορευτικά του Austin Powers. Στα saving graces, πέρα φυσικά από ότι μπορεί να σε πετύχει από τους exploitative 360 μοιρών πολυβολισμούς, ο Adam G. Sevani αποτελεί τη μοναδική από τις πολλές αυθεντικές στιγμές της προηγούμενης συνέχειας που δε τραβεστοποιήθηκε καλωσορίζοντας το δολάριο τώρα, δυστυχώς το τουλάχιστο απροσποίητα παιδικό ταίριασμά του με την Alyson Stoner από το Step Up (2006) μένει μόνιμα στο φόντο της οικτρής και εντελώς άχρηστης κι από πάνω σαπουνόπερας στο προσκήνιο της σε εισαγωγικά αφήγησης.