Αν δεν τύχει τίποτε το ατυχές, η 13η έκδοση παίζει να 'ναι και η πιο τυχερή του Διεθνούς Φεστιβάλ Kινηματογράφου της Αθήνας. Τουλάχιστον στη σούμα των ταμείων, η οποία ήδη άρχισε εκρηκτικά, με € 32.250 (ναι, καλά το διάβασες) να μπαίνουν στην άκρη σε λιγότερο από ένα απόγευμα, μ' αυτή την εκπληχτική κίνηση του Φεστιβάλ να βάλει τους "πιστούς φίλους" του να αγοράσουν τα 550 διαρκείας στα τυφλά, μια βδομάδα πριν ανακοινωθούν οι ταινίες. Και μάλιστα με τον κεκαλυμμένο εκβιασμό την επιπλέον επιλογή των 350 ακριβών πάσων, που εκτός από δωρεάν κατάλογο και τακτικό spam τακτική ενημέρωση στο email τους, δίνουν στους premium passholders τη δυνατότητα να κλείσουν θέσεις δυο μέρες πριν και απ' τους λιγότερο πιστούς φίλους που πήραν τα 200 φτηνά, και φυσικά απ' τους εντελώς άπιστους που δεν πήραν καθόλου, και θα πληρώνουν κι ολόκληρο το εισιτήριο, οι τσίπηδες. Αντιλαμβάνεσαι πώς λειτουργεί το σύστημα, και πώς οι passholders γίνονται passholes για τους υπόλοιπους.

Και σαν να μην φτάνει αυτό, το οργανωμένο σχέδιο ολοκληρώνεται με ένα απ' τα πιο δυνατά line-ups που θυμάμαι. Εκτός από καμιά δεκαριά μεγάλους τίτλους που έχουν ήδη ανακοινωθεί, το Day Watch (2006) που δεν έχει ήδη ανακοινωθεί, το Persepolis που θα ανοίξει το φεστιβάλ και το I'm Not There που θα το κλείσει, υπάρχουν διάσπαρτοι άλλοι τόσοι πολυακουσμένοι μικρότεροι και ανεξαρτητότεροι, όπως το A L' Interieur, το Grace Is Gone, το Eagle vs Shark, το Once, το Teeth, το Zoo, και το Black Sheep, που επειδή ξέρω πως μας παρακολουθείς, ξέρω πως τους ξέρεις ήδη. Παράλληλα, τα τρία αφιερώματα (στον William Friedkin, τον Buddhadev Dasgupta και τον Max Ophüls), οι ενότητες των ντοκιμαντέρ, των οικολογικών συναγερμών (με την διάθεση των εσόδων στους πυροπαθείς) και των grindhouse προβολών, θα σου γεμίσουν όποια κενά υπήρχε πιθανότητα να σου έχουν μείνει, κι αν παρ' όλα αυτά έχεις χρόνο και για άλλα, υπάρχουν πάντα το Διεθνές και το Μουσικό Διαγωνιστικό, και τα masterclasses και οι συζητήσεις των καλεσμένων της διοργάνωσης.

Στο κλείσιμο θα σου έλεγα γι' αυτήν την πολυθρύλητη Προβολή Έκπληξη την Πέμπτη 27, στις 22.20 στον Απόλλωνα. Έναν τίτλο τόσο μυστικό που όχι μόνο δεν πρέπει να τον μάθεις πριν αρχίσει να προβάλλεται, αλλά δεν πρέπει καν να πεις ότι το είδες αφού τελειώσει. Αλλά με 350 θέσεις να μπορούν να φύγουν από σήμερα κιόλας, προτιμώ να μην σου πω τίποτα, μπας και προλάβω καμία για μένα. Εσύ πήγαινε καλύτερα στην μυστική ταινία του Αθηνοράματος, ή στη Χιονάτη και τους Επτά Νάνους (1937), που γιορτάζουν τα 70 χρόνια τους σε αποκατεστημένη κόπια. Και θα σε δω κάπου εκεί. Κι εδώ βέβαια, ε;

Κάνα δωδεκάωρο πριν την προγραμματισμένη του εμφάνιση στα διαλείμματα του The Hills του MTV, έσκασε στο site της Apple το πολυαναμενόμενο teaser του Iron Man (2008), για να αποκαλύψει… λίγο λιγότερα απ' όσα είχαν ήδη αποκαλυφθεί στο περασμένο Comic-Con, αλλά σε αλλιώτικη σειρά και με πιο ωραία μουσική. Και απ' ό,τι φαίνεται ο fan fanatica του ήρωα, Jon Favreau, κάνοντας τη μια ασυνήθιστη επιλογή πίσω απ' την άλλη απ' το casting ως το marketing (και όντας κι ο ίδιος εξίσου αναπάντεχος για τη σκηνοθετική καρέκλα), κατάφερε απ' τη μια να τσατίσει του θανατά τους fans με την τσιγκουνιά του teaser και τις ελευθερίες που πήρε για την ιστορία του ήρωα για να μπορέσει να τη χωρέσει στη δική του άποψη για την ταινία, κι απ' την άλλη να κάνει εμάς τους απ' έξω να μαζεύουμε τα σάλια μας για κάτι που προδιαγράφεται ως μια απ' τις πιο διασκεδαστικές μπλοκμπαστεριές του επόμενου καλοκαιριού, ακόμα κι αν θα είναι περισσότερο χάρη στον Robert Downey Jr., παρά στη γυαλιστερή στολή του.

Πάντως, εκτός απ' το να μας διασκεδάσει και να αναστήσει την καριέρα ενός απ' τους πιο ταλαντούχους alternative Αμερικάνους ηθοποιούς της εποχής μας, το μεγάλο στοίχημα του Favreau θα είναι να καταφέρει να γεννήσει και να εδραιώσει ένα καινούριο franchise, που ενδεχομένως να χρειαστεί να πάρει τη θέση του κατά τα φαινόμενα οδεύοντος προς τη χρεοκοπία (ιδεών) Spider-Man της Sony, την ώρα που το εντελώς αντίθετο είδος κινηματογραφημένων comic ηρώων, αυτό των λιγομίλητων πολυπρόσωπων σκοτεινών, γνωρίζει επάνοδο με τον Σκοτεινό Ιππότη (2008) της Warner, και το ίδιο το concept της κινηματογράφησης των εικονογραφημένων νουβελών, ξαναγεννιέται μέσα από μια καινούρια τεχνική κινηματογράφησης, όπως την συνέλαβε με το Sin City (2005) o Troublemaker Robert Rodriguez στην ανεξάρτητη τρέλα του, την πέρασαν φέτος στο επόμενο επίπεδο 300 ημίγυμνοι φονιάδες της Warner, κι ετοιμάζεται να κάνει τελευταία φινιρίσματα η λίγκα των Watchmen (2009) της Warner, αν δεν την έχει περάσει ήδη σε άλλο γήπεδο ο Speed Racer (2009) των αδερφών Wachowski της Warner. Και αυτά, με λίγα λόγια, είναι τα βάρη που καλούνται να σηκώσουν τα σιδερένια μπράτσα του Iron Man (2008), για να 'χουν στην Paramount κάτι να περηφανεύονται απ' την επένδυσή τους στα χωράφια των comic και των υπερηρώων. Ζόρικο.

Απ' όσα δυνητικά οσκαρικά φιλμ διάλεξαν να πάνε φέτος στο μεγαλύτερο φεστιβάλ του πλανήτη, ζήτημα φτιαξίματος / θαψίματος υπάρχει μάλλον μόνο για τα "οχήματα" στιλ The Brave One για τη Jodie Foster και Michael Clayton για τον George Clooney. Για κάποια άλλα όπως το Rendition και το In the Valley of Elah που είναι σίγουρο ότι δε μυρίζουν το ίδιο σε όλους τους κριτικούς, η δημοσιότητα φάνηκε προφανώς καλή, ενώ κλασικά υπάρχουν και οι υποχρεωτικές συμμετοχές είτε λόγω εθνικότητας (βλ. Eastern Promises) είτε για πιάσιμο από τα μαλλιά (π.χ. Across the Universe).

Στη πρώτη κατηγορία ανήκει και το sequel του Elizabeth (1998) που προβάλλεται σήμερα στο Roy Thompson Hall και κανένας δε ξέρει γιατί ακριβώς φτιάχτηκε (πιθανά η Working Title πέτυχε τη μαμά Universal σε μέρα με καλή διάθεση και λεφτά στη τσέπη), αν και ο Shekhar Kapur που σκηνοθετεί και πάλι, οραματίζονταν τριλογία από την αρχή (και υπόσχεται το τρίτο μέρος σε καμιά δεκαριά χρόνια). Το trademark της πρώτης ταινίας, τα πλάνα με απέραντη γωνία που στη στιγμή γίνονται πολύ προσωπικά συνεχίζει να ισχύει, όπως και οι ιστορικές ανακρίβειες που εξαγριώνουν όσους εξαγριώνονται με αυτές (ο Sir Francis Drake δεν εμφανίζεται πουθενά σε μια ταινία με κύριο θέμα την καταστροφή της Ισπανικής Αρμάδας, για παράδειγμα) αλλά και η διανομή του πρωταγωνιστικού ρόλου στην Cate Blanchett που το '99 έχασε άδικα το Όσκαρ για πολλούς (αν και αυτό μπορείς να το πεις για οποιαδήποτε ταινία την έχει στα credits φυσικά). Η συμμετοχή του Clive Owen σα το καινούριο (και πάντα απαραίτητο) αίσθημα, η αρματωσιά(!) στιλ Jeanne d'Arc και τα αρκετά CGI σε μια παραγωγή πιο πλούσια και με σαφώς μεγαλύτερη αίσθηση του επικού είναι τα νέα στοιχεία, όπως τα βλέπεις, όλα, και μόνος σου. Κι αν μπορείς να σκεφτείς και χειρότερες οσκαρο-υποψήφιες δεν είσαι μόνος σου.

All over the place και πουθενά συγκεκριμένα ανεβοκατεβαίνει το τρέιλερ της υπόσχεσης αιματοχυσίας του Paul Thomas Anderson, που παίζει από χτες πριν το 3:10 to Yuma (2007) στις αμερικάνικες αίθουσες, οπότε ανταποδίδουμε ένα ακόμα λινκ στη ξετρυπωτρούλα φίλη μας τη Marina του Mad About Movies.

Το φιλμ δε πήγε στη Βενετία όπως είχε υποσχεθεί, και ούτε πρόκειται να προβληθεί στο Τορόντο αφού ο σκηνοθέτης, γνωστός για την τελειομανία του, ακόμα το ετοιμάζει. Αλλά ένα εικοσάλεπτο απόσπασμα προβλήθηκε στο Telluride ενισχύοντας το buzz, που φτάνει πλέον σε κατάσταση παροξυσμού των φαν με το τρέιλερ. Τρέιλερ που όπως και το τίζερ δεν έχει επίσημη παρουσία πουθενά, ενώ ακόμα και η επίσημη σελίδα είναι τόσο ντροπαλή που κρύβεται τις περισσότερες ώρες της ημέρας. Και αν προσθέσεις ότι το homage, αυτή τη φορά, στον Terrence Malick είναι πια σκοτωμένο όσο και ο Jesse James από τον Κατρουλιάρη Robert Ford, έχεις ένα φιλμ που έχει ανακηρυχτεί κατεξαιρετικότατο πριν το δει κανένας, με πολλά από τα ατού του καμένα από την καθυστέρηση, και με μια αλλοπρόσαλλη πολιτική προώθησης για τόσο μεγάλες εταιρείες (Paramount / Miramax) που εξίσου αλλοπρόσαλλα καταφέρνει να αποτρελαίνει κόσμο συντηρώντας τον θόρυβο. Το στοίχημα είναι αν θα τα καταφέρουν όλοι μέχρι τα τέλη Δεκέμβρη Νοέμβρη Δεκέμβρη που προγραμμάτισαν έξοδο στις αίθουσες, όταν φέτος ο Οκτώβρης είναι ο νέος Δεκέμβρης στην οσκαρική κούρσα.

Με τις περισσότερες οσκαροδολωματικές παραγωγές του 2007 να μη μοιάζουν και πολύ δυνατές, ένα well-reviewed σενάριο που μυρίζει 3ωρη διάρκεια, μια φωτογραφία που παίζει μπάλα επιπέδου με το φυσικό φως, τον Daniel Day-Lewis να φαίνεται να παραδίδει τη πρώτη μεγάλη ερμηνεία της χρονιάς, και μουσική από τον Jonny Greenwood (των Radiohead), το There Will Be Blood (2007) μπορεί και να αποτελέσει τη τρίτη ματοβαμμένη οσκαρική ταινία, μετά το American Gangster (2007) και το No Country for Old Men (2007). Δηλαδή σίγουρα μοιάζει μεγάλη ταινία όμως οι άλλες είναι πιο μεγάλες και σίγουρες εδώ και καιρό.

Ο Δελτίος Τύπου που είχε (ξανα)φορτώσει προκαταβολικά με χρυσά λιοντάρια το Se Jie του Ang Lee εδώ και μήνες, αποδείχτηκε και η πιο αξιόπιστη πηγή προγνωστικών απόψε στη Βενετία. Σε μια ακόμα απρόσμενη απονομή, όχι τόσο βέβαια όσο η περσινή, τα φαβορί La Graine et le Mulet και I'm Not There περιορίστηκαν σε "ειδικό" βραβείο από την επιτροπή των σκηνοθετών, αφού αυτοί προφανώς δε μπορούσαν να συμφωνήσουν ανάμεσα στο γαλλικό δράμα του Τυνήσιου Abdellatif Kechiche που ήταν και η αποκάλυψη της διοργάνωσης και την ανατρεπτική βιογραφία του Bob Dylan από τον Todd Haynes, κλείνοντας ιδανικά ένα πετυχημένο φεστιβάλ γεμάτο αμφιλεγόμενες ταινίες.Το πιο βαθιά διχαστικό απ' όλα, όχι τόσο για τη θεματολογία βιασμού και δολοφονίας μιας 14χρονης Ιρακινής από τα αμερικάνικα στρατεύματα κατοχής όσο για τη συρραφή footage από ένα σωρό διαφορετικές πηγές, το Redacted του Brian De Palma, έφερε στο σκηνοθέτη το πιο σημαντικό βραβείο της σαραντάχρονης καριέρας του, το Ασημένιο Λιοντάρι σκηνοθεσίας. Εξίσου σημαντικό για τη καριέρα του αλλά και εντελώς απρόσμενο, αφού οι περισσότεροι συμφωνούν ότι ακόμα και στην ίδια τη ταινία δεν έχει την καλύτερη ερμηνεία, είναι το βραβείο αντρικού ρόλου στον Brad Pitt για το The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford (2007). Βραβείο γυναικείας ερμηνείας σε αντρικό ρόλο πήρε η Cate Blanchett του I'm Not There που μοναδική της φιλοδοξία θα πρέπει να είναι πια να βραβευτεί για ταινία που την ευχαριστούν στα credits τέλους. Ενώ φυσικά η φωτογραφία πήγε στον Rodrigo Prieto όπως φαίνονταν από το τρέιλερ του Se Jie ακόμα, και το σενάριο στον μακρόχρονο συνεργάτη του Ken Loach, Paul Laverty, για το It's a Free World...

Το φεστιβάλ που πάντα ένιωθε τη καυτή ανάσα του Τορόντο και από πέρσι βρίσκεται σε βαρύ ανταγωνισμό και με το Roma FilmFest, γιόρτασε φέτος τα 75 του χρόνια στην 64η διοργάνωσή του σε βροχερό καιρό, συνεχίζοντας τη πολιτική των αποκλειστικών πρεμιερών για το διαγωνιστικό τμήμα, μαζεύοντας ακόμα περισσότερους αμερικάνους σταρ στο Lido και εγκαινιάζοντας μάλλον και τη πρακτική να τους βραβεύει αν φέρνουν και τις γυναίκες τους. Η θητεία του πολυφωτισμένου καλλιτεχνικού διευθυντή του Marco Müller λήγει φέτος χωρίς κανείς να ξέρει αν θα θελήσει να την ανανεώσει ή αν θα ανανεωθεί φυσικά.

Διαρροή στρατιωτικού χημικού όπλου μετατρέπει τους κατοίκους μιας μικρής πόλης του Τέξας σε ζόμπι. Και, όπως παραδοσιακά επιβάλλεται, μια ανεκδιήγητη ντουζίνα αμόλυντων αναζητά τρόπους διαφυγής.Το αδελφάκι του ταραντινικού Death Proof (2007), εκ του παρανοϊκού project του Grindhouse, προκαλεί τόσο γέλιο που παραλύει το σαγόνι, αρκεί ν' ανήκεις στην ευγενή μερίδα θεατών η οποία αρέσκεται στη σπλατεριά β΄ διαλογής. Ύμνος κανονικός στο genre, με την απέχθεια να γράφεται απ' άκρη σε άκρη στην οθόνη και τα ευρήματα να σου πετάγονται από παντού τυλιγμένα στ' άντερα, το Planet Terror φέρνει στο μυαλό από Τα Ζόμπι δεν Είναι Χορτοφάγα μέχρι τα πλείστα όσα ακατονόμαστα που ούτε οι μανάδες των μπάσταρδων σκηνοθετών τους δε θέλουν να ενθυμούνται και δε σέβεται καν τη στοιχειώδη σεναριακή του συνοχή όταν, μέσα στον όλο πανικό, κάνει ένα σάλτο προς τη επόμενη μπομπίνα, έχοντας στείλει μυαλά και δευτερεύοντες ρόλους στα κάγκελα!

Στο πλαίσιο του fun, η ταινία του Robert Rodriguez... δέρνει τον αδόξαστο! Επί της ουσίας (λέγε με και καλλιτεχνικό επίπεδο, για να μην παρεξηγηθούμε), όμως, το κομμάτι του Tarantino υπερτερεί. Ο πρώτος νοιάζεται αποκλειστικά για το στιλάκι, ο δεύτερος έχει το ταλέντο και τα κότσια να γεννά το στιλ. Γι' αυτό και ο Rodriguez δε διστάζει να σου πάρει και τους... όρχεις (κυριολεκτικά!), ώστε να μη σου αφήσει περιθώρια για παράπονα. Και, πιστέψτε με, από την πρώτη στιγμή που θα δείτε τη Rose McGowan σε pole-dancing κουνήματα και με μαύρο δάκρυ ασορτί, μέχρι την ένθεση του οπλοπολυβόλου αντί για κάτω άκρο, η μετάβαση μοιάζει με τυφλοσούρτη προς τον παράδεισο της ένοχης απόλαυσης. "No more dead bodies for daddy tonight"; Ρε, άιντε σπίτι σου κι άσε μας να το χαρούμε!

Το αληθινό... παρασκήνιο γύρω από έναν serial killer που σκότωσε κάμποσο κοσμάκη στο Σαν Φρανσίσκο των 70's και δεν συνελήφθη ποτέ.Η πρώτη παρατήρηση που έχω να κάνω για τούτη την ταινία αφορά στα logos των στούντιο που θα δείτε να εμφανίζονται στο ξεκίνημά της: είναι πανομοιότυπα με εκείνα που χρησιμοποιούσε η Warner και η Paramount στα 1969! Υπό άλλες συνθήκες, θα επρόκειτο απλά για μια χαριτωμένη λεπτομέρεια. Σε μια ταινία του David Fincher με κεντρικό άξονα την εμμονή, όμως, μεταφράζεται σε... κάτι αρρωστημένο.

Το Zodiac μας μιλά για την αληθινή περίπτωση ενός ψυχωτικού serial killer που έγινε έμμονη ιδέα για έναν ψυχωτικό σκιτσογράφο εφημερίδας και μετατράπηκε σε ευαγγέλιο της σημασίας στη λεπτομέρεια από έναν ψυχωτικό δημιουργό! Ως σύλληψη, οι συνειρμοί λειτουργούν. Στο αποτέλεσμα, όμως, το φιλμ βγάζει αυθάδικα της γλώσσα της αδιαφορίας απέναντι στο θεατή και θαυμάζει εαυτόν ως κατόρθωμα, αναζητώντας πιθανούς καθρέφτες στο σκοτάδι. Αδυνατώντας να εμβαθύνει στην ψυχολογία ενός κατά συρροή φονιά που παίζει περίτεχνα με τα media, την αστυνομία και την ανάγκη του να δικαιωθεί ως "καλλιτέχνης", κυρίως διότι η παρουσία του δολοφόνου στην ταινία είναι σχεδόν... αόρατη (υποχρεώνοντας οριακά και σε ένα μη φινάλε, καθώς η ταυτότητα του πραγματικού ενόχου ποτέ δεν αποκαλύφθηκε), ο Fincher περιορίζει εαυτόν στη φιλαρέσκεια μέσω μιας κατασκευής που εξυμνεί τη μεθοδολογία. Με λίγα λόγια, το Zodiac είναι τόσο διασκεδαστικό όσο μια νεκροψία! Το "πτώμα", βέβαια, σε προκαλεί να χαζέψεις. Η αναπαράσταση εποχής ξεπερνά τη λογική, η δουλειά του Harris Savides στη φωτογραφία ανεβάζει επικίνδυνα τα στάνταρ του high-definition και το καστ, με ηγέτη τον Robert Downey Jr., δείχνει να γεννήθηκε γι' αυτό που κάνει.

Δυστυχώς, δεν θα πρέπει να παραγνωρίζουμε κάποιες σκιές του παρελθόντος που βαραίνουν άσχημα πάνω από την τεχνοκρατική μεγαλομανία του Fincher. Ως απάντηση, λοιπόν, σ' εκείνους που από σήμερα κιόλας αποδίδουν στο Zodiac βαρύγδουπους τίτλους όπως "instant american classic", θα αντιπρότεινα να στρέψουν πρώτα το βλέμμα τους, να επαναπροσδιορίσουν ή και να μη ντραπούν ανακαλύπτοντας... παρθενικά τη σημασία "συγγενικών" έργων σαν τη Συνομιλία (1974) του Coppola και το Όλοι οι Άνθρωποι του Προέδρου (1976) του Pakula. Ταινίες που στερούν από το εγχείρημα του Fincher την όποια αυθεντικότητα. Τουλάχιστον...

Τουρκοκύπριος βοσκός που μεγαλώνει σαν παραγιός στο σπίτι Ελληνοκύπριου, ερωτεύεται την κόρη του σωτήρα του, έρωτας που αντιμετωπίζεται σαν ύβρις.Χρησιμοποιώντας μια δυνατή ιστορία απαγορευμένου έρωτα σαν συναισθηματικό πυρήνα, ο Πανίκος Χρυσάνθου στήνει γύρω του την εικόνα μιας χώρας καταραμένης στον διχασμό, ξεκινώντας πριν ακόμη την εποχή του αντιστασιακού αγώνα ενάντια στους Εγγλέζους άποικους, και φτάνοντας μέχρι μετά την τελική διχοτόμηση από τον Τουρκικό στρατό και την επιβολή της ανταλλαγής πληθυσμών. Και το κάνει αρκετά καλά για να καλύπτει τις ατέλειές του (τις ανεπάρκειες σε σκηνές δράσης και σωματικής βίας ας πούμε), και μέχρι αργά στο δεύτερο μισό που ξαφνικά η μονταζιέρα δείχνει να χάνει τον έλεγχο κάνοντας ρετάλια την αφήγηση για να ανεβάσει την ένταση, η ταινία υπερβαίνει την καταγωγή της, τα όποια προβλήματα συνεπάγεται αυτό στην παραγωγή της, και τις όποιες προσδοκίες λανθάνουσας κωμωδίας προκαλούν η προφορά της, τα φολκλόρ κοστούμια και το άθλιο trailer της. Τόσο ώστε να δικαιολογεί κι ένα αστεράκι παραπάνω, ή παρακάτω, ανάλογα σε ποια μεριά μπορεί να στέκεσαι στην απλουστευμένη, αφελώς ουμανιστική πολιτική της τοποθέτηση.

Ο Ακάμας είχε προκαλέσει διεθνές σούσουρο πέρσι στη Βενετία που προβλήθηκε, όταν τα ξένα Μέσα ανακάλυψαν ότι ο Χρυσάνθου αναγκάστηκε να σταθεί απέναντι στην κυβέρνησή του, η οποία του έκοψε τη χρηματοδότηση και απέσυρε την έγκρισή της για προβολή στην Κύπρο, επειδή ο σκηνοθέτης αρνήθηκε να αφαιρέσει-αλλάξει σκηνή εκτέλεσης προδότη από μέλη της ΕΟΚΑ μέσα σε εκκλησία. Ενδεικτικό της ζόρικης κατάστασης που, μεταξύ άλλων, φέρνει τους Κύπριους σκηνοθέτες να δοκιμάσουν τις δυνάμεις τους στη χώρα μας. Αν μη τι άλλο, αξίζει και μια επιβράβευση παραπάνω στον Χρυσάνθου που έμεινε και το πάλεψε εκεί. Και να τα βλέπουν αυτά βέβαια οι Έλληνες δημιουργοί που λεν πως δεν υπάρχει έμπνευση Τζο, αλλά δεν κοιτάνε να την αντλήσουν κι απ' τον τόπο τους.

Ετοιμάζοντας τη διπλωματική της για τη βία στα οπτικοακουστικά μέσα, η Angela βρίσκεται μπλεγμένη σε κύκλωμα δημιουργών αληθινών ταινιών snuff, και πρέπει να βρει διέξοδο πριν την κάνουν πρωταγωνίστρια.Πολύ πριν αμερικανοποιηθεί αρκετά για να εντυπωσιάσει τα ταμεία με φρεσκοβαμμένες αντιγραφές του εαυτού του και καλογυαλισμένα δάνεια από μεταφυσικές παραδόσεις, ο Alejandro Amenabar είχε και οράματα και ικανότητες, όπως μπορεί κανείς εύκολα να διακρίνει απ' το σκηνοθετικό του ντεμπούτο, μια φιλόδοξη απόπειρα σχολίου στη βία του μέσου που υπηρετεί, τον τρόπο που αυτή χρησιμοποιείται ως οπιούχο σκεύασμα, και έτσι για τον χαβαλέ, τον συμβολισμό του εργαλείου που κουβαλάει στον ώμο του (ως εργαλείο αποκάλυψης της αλήθειας, με περισσότερες από μία έννοιες). Με την ίδια ευκολία όμως, βλέπεις ότι δεν ήταν και ιδιαίτερα σίγουρος για το πώς να διαχειριστεί τα χαρίσματά του, για να κρατήσει υπό έλεγχο την πλοκή ενός θρίλερ με whodunit άξονα, που από το όλο υποσχέσεις πρώτο 50λεπτο με μια απ' τις πιο καλογυρισμένες σκηνές πεζής καταδίωξης και μια παράδοξα αναζωογονητική πλοκή, γιγαντώνεται σε κουβάρι κουραστικά ασυγκράτητων περιφορών του προβολέα της ενοχής από χαρακτήρα σε χαρακτήρα, που δεν εξυπηρετούν τίποτα περισσότερο απ' το να ξεπεράσει η διάρκεια το αχρείαστο δίωρό της και δεν καταφέρνουν παρά να μετατρέψουν υπόπτους και μη σε εκνευριστικά αναποφάσιστες μαριονέτες, εγκλωβισμένες στην εκστατική κλειστοφοβική ατμόσφαιρα των σφιχτών πλάνων.

Ασχέτως απ' αυτά πάντως, ο κινηματογράφος Δαναός κι η Strada Films, έχoυν δεσμευτεί να διαθέσουν όλα τα έσοδα από τις προβολές της ταινίας, στους πληγέντες των πυρκαγιών. Οπότε αξίζει τον κόπο να πας, κι ας κάνεις λίγη υπομονή με την ταινία.

Ο Shrek, λίγο πριν γίνει πατέρας, αναλαμβάνει να εντοπίσει και να φέρει στο θρόνο του, τον Artie, τον νέο βασιλιά του Πολύ Πολύ Μακριά.Διαδικαστική σκηνοθεσία διαδικαστικού σεναρίου, που ξεκινά στο πρώτο δεκάλεπτο με φτηνό χιούμορ για να γίνει σχεδόν κακόγουστο στο δεύτερο, και να ανέβει σε επίπεδα ασφαλούς μετριότητας στο τρίτο, συνεχίζοντας σε χλιαρούς ρυθμούς μέχρι το τέλος. Το τρίτο sequel μιας απ' τις πιο δημοφιλείς μυθολογίες στην ιστορία του animation, που αποδεικνύεται πέρα από αχρείαστο, ολότελα εισιτηριοθηρικό και σαφώς κατώτερο της ιστορίας του κλείσιμο ενός franchise που έχει, απ' ό,τι φαίνεται, πια εξαντληθεί. Τόσο σεναριακά, όσο και δημιουργικά, με το animation του να διατηρεί φυσικά τα υψηλά standards της εταιρείας, αλλά χωρίς ποτέ να δοκιμάζει τα όρια των υπολογιστών της, ή της φαντασίας των σχεδιαστών της.

Νεαρός επιστρέφει από ειδυλλιακό περιβάλλον, μετά από πικρό χωρισμό με τη γκόμενά του, να μείνει με τον πατέρα και τον αδερφό του σε διαμέρισμα στην πρωτεύουσα.Από το ξεκίνημα της ταινίας, με τον γνωστό για τα τριολέ του στο Παρίσι Louis Garrel (βλ. The Dreamers (2003)) να πηδάει από το κρεβάτι με ένα μουσάτο και μια γκομενίτσα και να βγαίνει στο μπαλκόνι για να σου κάνει την εισαγωγή, κατάματα, ελπίζεις σε κάτι εκπτωτικά τσοντόβιο στιλ Quiet Days in Clichy (1970) ή έστω εκπτωτικά βαρετό σα το Ma Mère (2004) του σκηνοθέτη, κι εύχεσαι να μην είναι ένα πιο προχωρημένα κοψοφλέβικο hommage στη Nouvelle Vague. Αλλά τελικά ο Honoré αρκείται στο να επιδείξει τη κατάκτηση μαεστρικής αρτιότητας στη παράδοση της τελευταίας, αγκαλιάζοντάς την ολοκληρωτικά. Η παιχνιδιάρικη διάθεση, τα ελαφρά ειρωνικά jump-cuts, η chic αφήγηση, οι μελαγχολικά τραγουδιάρηδες χαρακτήρες ποτέ δε μοιάζουν βιασμένοι και σπάνια τετριμμένοι αλλά και ποτέ δε χτυπάνε τις σωστές νότες και σπάνια περνάνε το επίπεδο ανίας της παρακολούθησης αυτοσχεδιασμών σε ένα μοτίβο που δεν είναι πια καθόλου nouveau.

Το αταίριαστο δίδυμο αυτή τη φορά τα βάζει με κινέζικες Τριάδες. Στο Παρίσι.Οι τρίτοι Αλεξίσφαιροι Ντετέκτιβ, όπως περίπου και το τέταρτο T4xi (2007), είναι από τις ταινίες ενός είδους καταδικασμένου σε εξαφάνιση όσο και η αγελαδοαλεπού η πλατυποδάρα. Η αμερικάνικη προσπάθεια είναι ακόμα πιο κουρασμένη και προσβλητική κι αν ψάχνεις κι αφορμή να αρπαχτείς βλέπεις ας πούμε ότι ο Chris Tucker έχει κάνει λεφτά και για τα εγγόνια του ταξιδεύοντας τρεις φορές από τη μακρινή χώρα των μαύρων στριγκλιάρηδων γουρλομάτηδων όπου έχει αποσυρθεί τη τελευταία δεκαετία για να εισπράξει $25 εκατομμύρια μόνο για το τελειωτικό (όσο ζεις ελπίζεις) χτύπημα. Ή ότι οι Ευρωπαίοι ιθαγενείς που επιλέχτηκαν να συμμετέχουν, Max von Sydow και Roman Polanski(!), είναι πιο γνωστοί στον μέσο Αμερικάνο για τη πραγματική ή όχι και τόσο λατρεία τους για τον ανήλικο πληθυσμό του πλανήτη. Ή ότι οι έτσι κι αλλιώς ψηλομύτηδες Κινέζοι τα πήραν τόσο που απαγόρεψαν η ταινία να αντιγραφεί από πανάρχαιο κινητό και να πουληθεί από πλανόδιους στη χώρα τους. Ή ότι οι συμπατριώτες του Brett Ratner στράβωσαν άσχημα, κατά τη διάρκεια της προώθησης, όταν υπονοήθηκε ότι έχει τη δυνατότητα να γυρνάει ταινίες που μπορεί και να μην ενοχλούν έστω κάποιο από τα ζώα και φυτά που εξαφανίστηκαν με τους Παγετώνες. Κι αν οι προηγούμενες προσπάθειες είχαν κάποια στοιχεία που τις κάναν υποφερτές, σ' αυτή εδώ ο Jackie Chan είναι πιο γερασμένος απ' όσες φορές έχεις ακούσει ότι είναι πιο γερασμένος από ποτέ, και προφανώς έχει βάλει όρο ο συμπρωταγωνιστής του να βρίσκεται σε απόσταση ασφαλείας από εκτοξευόμενα σάλια (οπότε και η περίφημη χημεία τους εντοπίζεται μόνο στις σκηνές των credits τέλους όπου ο καθένας προσπαθεί να πει τις ατάκες του απέναντι σε κάτι που μοιάζει με φουσκωτό ομοίωμα του άλλου).

Στην Κόλαση όπου μετακόμισε θα υποδέχεται πια τους φίλους του ο μεγάλος καταραμένος του ελληνικού κινηματογράφου. Ο Νίκος Νικολαΐδης, κουβαλώντας απέναντι σε θεούς και δαίμονες ταινίες που γίναν θρύλος, παρασύνθημα σε συγκεντρώσεις και σύνθημα σε τοίχους, έδωσε στα 68 του την τελευταία του μάχη με τον καρκίνο μέχρι και σήμερα το πρωί.

Γεννημένος 25 Οκτωβρίου 1939 στα Εξάρχεια ο Νικολαΐδης δήλωνε και ήταν παιδί της Κατοχής, ιδεολόγος, αντιδραστικός, ρομαντικός, σκοτεινός, παρανοϊκός Σκορπιός. Στη Θεσσαλονίκη τον γιούχαραν και τον βράβευαν, του τη πέφταν στον εξώστη ενώ χειροκρόταγε η πλατεία (αυτόν ή το πέσιμο, άγνωστο) και ανάποδα, στα διεθνή φεστιβάλ έβρισκε ένα σωρό λόγους και προφάσεις να μη πάει και όταν το 'κανε ήταν από τη μια πολύ μπροστά απ' την Ελλάδα και από την άλλη πολύ πίσω (όντας) απ' την Ελλάδα, τις ταινίες του τις έκανε πάντα μόνος για να έχει τον έλεγχο και να μη τις πουλάει σε κανέναν (αλλά να τις αντιγράφει τζάμπα άμα τύχαινε), το κοινό του λες και το απόφευγε μπερδεύοντάς το με ταινίες διαφορετικές στη σειρά και τριλογίες που κλείναν εκτός τόπου και χρόνου, τα λεφτά του τα έβγαλε μάλλον από τα σύντομα κλιπάκια ανάμεσα στο τηλεοπτικό πρόγραμμα και τα συνθήματα στους τοίχους ήταν από τους πρώτους που τα έκαναν (βλ. τα χρησιμοποίησαν ως) διαφήμιση, απαγορευμένος από τη Δεξιά με κομμουνιστικό σκεπτικό ήταν πολύ πιθανά πιο κοντά από κάθε Έλληνα σκηνοθέτη στο πραγματικό αντιδραστικό και λούμπεν περιθώριο και σίγουρα ο πιο cult τέτοιος (Έλληνας σκηνοθέτης) έξω από τα σύνορά μας.

Οι ταινίες του ξεκίνησαν από την Κόλαση (φυσικά) και τον αριθμό του αυτοκινήτου του με την Ευριδίκη ΒΑ 2037 (1975) που του έφερε και το πρώτο από τα τέσσερα (4) βραβεία σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Τα Κουρέλια Τραγουδάνε Ακόμα (1979) και η Γλυκιά Συμμορία (1983), κόντρα στην ηθική, την εικόνα, την γεύση, τις μαζικές προσδοκίες μιας χώρας που αρχίζει να βολεύεται και να μικροαστίζει και μιας θεωρητικοκρατικά ελεγχόμενης βιομηχανίας που όλοι θέλουν πια να ξεχάσουν, δημιουργούν και εδραιώνουν τον μύθο του και κόβουν εκατοντάδες χιλιάδες εισιτήρια. Ο Νικολαΐδης φυσικά κόβει απότομα το τιμόνι και πάει μέχρι το κάποτε Φανταστικό Avoriaz με τη Πρωινή Περίπολο (1987) και κορυφώνει τη καριέρα του σερβίροντας το πιο εκρηκτικό κοκτέιλ του ελληνικού κινηματογράφου, το Singapore Sling (1990), στα μεγαλύτερα φεστιβάλ και σε λογοκρισίες και bootleggers. Ακολούθησαν Θα Σε Δω στην Κόλαση Αγάπη μου (1999), Ο Χαμένος Τα Παίρνει Όλα (2002), The Zero Years (2005) που κλείσαν χρωστούμενα, τριλογίες και το τελευταίο σχεδόν επίσημα και τη καριέρα του πρόπερσι στη Θεσσαλονίκη.

Η Rosebud σας προσκαλεί στην Avant Premiere της ρομαντικής κομεντί 2 Μέρες στο Παρίσι. Την Τετάρτη 12 Σεπτεμβρίου στις 7 το απόγευμα στο Odeon Kosmopolis, στο Μαρούσι.

Η καινούρια ταινία του Takashi Miike που κάνει τον γύρο των φεστιβάλ, παίζοντας απόψε για τους δημοσιογράφους κι αύριο μετά τα μεσάνυχτα στη Sala Grande στη Βενετία και την άλλη βδομάδα στο Midnight Madness του Τορόντο, δεν είναι από τις συνηθισμένες ακραίες του που περνάνε τα σύνορα της Ιαπωνίας, όπως καταλαβαίνεις από τον τίτλο ακόμα. Τοποθετημένο χρονικά σε ένα εναλλακτικό.. παρελθόν, "εκατοντάδες χρόνια μετά τη μάχη του Dan-no-ura", όπου οι clans των Genji και των Heike συνεχίζουν να μάχονται μάλλον για τίποτα κοπάδια αντί για τον αυτοκρατορικό θρόνο, το Sukiyaki Western: Django (2007) είναι προφανώς sukiyaki western (i.e. το ιαπωνικό αντίστοιχο των ιταλικών spaghetti στην μίμηση τoυ αμερικάνικου είδους) και ριμέικ του θρυλικού και χιλιοκακομιμημένου άμα τη προβολή του Django (1966).

Αν βάλεις ότι η παραγωγή του Sergio Corbucci "επηρεάστηκε" από το Για Μια Χούφτα Δολάρια (1964) που "εμπνεύστηκε" από το Yojibo (1961) που παραμένει αμφισβητούμενο από ποια μυθιστορήματα του Dashiell Hammett "δανείστηκε" στοιχεία, καταλαβαίνεις γιατί ο Miike αποδέχεται τις συγκρίσεις με τον Tarantino παρόλο που κάνει συνήθως σε ένα χρόνο όσες ταινίες ο τελευταίος σε όλη του τη καριέρα (μετρώντας του και τις κομμένες στη μέση και τις μισές που τεντώθηκαν). Αφού και οι δυο ανακυκλώνουν και αναμιγνύουν υπέργηρα είδη και ποπ αναφορές, και μάλλον προσφυώς ο Tarantino αντιμετωπίζεται εξίσου σαν τρελάρας στην Ιαπωνία με τον Miike στη Δύση. Έτσι ο Γιαπωνέζος, νομίζοντας μάλλον ότι συμμετείχε σε ταινία του Αμερικάνου εμφανιζόμενος στο Hostel (2005), του φύλαξε και μια θέση στη δικιά του (στο ρόλο του Ringo φυσικά), όπως μπορείς να δεις στο trailer. Κι αν προσέξεις θα παρατηρήσεις ότι η προαναγγελία της ανταποδοτικής εμφάνισης είναι μάλλον από καμιά απωανατολίτικη διαφήμιση, από αυτές που ενίσχυσαν το προφίλ του (Tarantino) ως πυροβολημένου που πουλάει καθαριστικά τουαλέτας με καουμπόικο ντύσιμο, αφού οι σκηνές του δεν είχαν ακόμα γυριστεί.

Η Βενετία έχει φέτος αφιέρωμα στα spaghetti western επιμέλειας.. Quentin Tarantino, όπως ξαναματάπαμε. Η γλώσσα που ακούς στο trailer να μιλάνε σαν καθυστερημένοι επιτιθέμενοι σε γλωσσοδέτη είναι.. Αγγλική και μάλιστα αναμένεται να αυξήσει και την εμπορικότητα του φιλμ στην.. Ιαπωνία. Στην επίσημη σελίδα κυκλοφόρησαν δυο teaser και ίσως και το trailer και μετά κατέβηκαν και αντικαταστάθηκαν από ένα πιο σύντομο απ' όλα που βαφτίστηκε "trailer", με ένα κάποιο "teaser"(!) να είναι.. "coming soon". Το εικονικό φέρετρο (με την σουπερπυροβολάρα μέσα) της πρωτότυπης (λέμε τώρα) ταινίας, παίζει φυσικά και στο remake και έχει πρώτο πλάνο στα παλιά teaser. Μπορείς να το δεις και στο video clip του rework του πρώτου θέματος από τον Saburō Kitajima που έβαλα κάτω από το trailer όχι μόνο γιατί περιέχει και τις περισσότερες σκηνές από την ταινία αλλά για να ολοκληρώσει και τον ποπ κατακλυσμό της ανάρτησης. Αν παρ' ελπίδα δε πνίγηκες ακόμα, δες και τα ιταλικά credits, κομπλέ με φέρετρο και επικά βηταδιαλογίστικα διαπολιτισμικά μελοδραματικό θέμα, στο YouTube.

Πριν από μερικούς μήνες έφτασε στα χέρια μου ένα DVD με ένα preview trailer. Στο εξώφυλλο έγραφε μονάχα τον τίτλο της ταινίας: Ιστορία 52. Ελληνική ταινία; Έστειλαν σε μένα trailer ελληνικής ταινίας για να παίξει στην εκπομπή; "Τι ανόητοι", είπα μέσα μου. Δεν ξέρουν πως συνήθως ξερνάω όταν ακούω αυτές τις δύο λέξεις μαζί (μάντεψε...);

Έβαλα το DVD στο player. Πάτησα play. Μερικά λεπτά αργότερα, φώναζα σε όσους βρίσκονταν στα γύρω μοντάζ ή γραφεία να έρθουν να το δουν κι αυτοί! Μέχρι να καταφέρω να δω ένα πρώτο, ολοκληρωμένο cut της ταινίας, αρκετοί ήταν εκείνοι που με ρωτούσαν με αφέλεια: "Τι ήταν εκείνο το trailer που έπαιξες πριν από καιρό στην εκπομπή; Ποιος το γύρισε; Πότε βγαίνει;" και πολλές ακόμη ατάκες ενθουσιασμού, περιέργειας και ασυνήθιστου ενδιαφέροντος για... ελληνική ταινία!

Ιδού μερικές απαντήσεις: H Ιστορία 52 πρόκειται για το μεγάλου μήκους ντεμπούτο του Αλέξη Αλεξίου (σενάριο, σκηνοθεσία). Ο σκηνοθέτης λέει πως είναι "η ιστορία ενός άνδρα που, κόντρα στις δυνάμεις της λογικής, προσπαθεί να αλλάξει το πεπρωμένο, το εξαρχής προδιαγεγραμμένο τέλος μίας σχέσης". Με δικά μου λόγια, η Ιστορία 52 είναι ένα ψυχολογικό δράμα-θρίλερ "δωματίου" που στριφογυρίζει στο μυαλό του κεντρικού ήρωα σαν ένα ασταμάτητο loop μέσα στο χρόνο, προσπαθώντας να κάνει διορθωτικές κινήσεις στην τροχιά μιας τελειωμένης σχέσης. Συνέβησαν αυτά που βλέπουμε; Υπήρξε ποτέ η Πηνελόπη; Ζει εκεί έξω ή σ’ ένα λάκκο κάπου στην εξοχή; Πόσες αλήθειες, πόσες ενοχές, πόσα λάθη και πόσα φαντάσματα ερωτικά κρύβει αυτό το διαμέρισμα 52;

Μετά το trailer (νέα, βελτιωμένη εκδοχή του preview σε διαδικτυακή πρεμιέρα), θα τη φας μια μικρή φρίκη στο περίμενε για να περάσεις κι εσύ το κατώφλι του...