Χρονικό της απαγωγής και της εκτέλεσης του δημοσιογράφου Daniel Pearl από φονταμενταλιστές εξτρεμιστές στο Πακιστάν, το 2002, ιδωμένο μέσα από την εμπειρία της συζύγου του, Mariane.Διατηρώντας το αγαπημένο του ημι-ντοκιμαντερίστικο free style ύφος, ο αρκετά άνισος Michael Winterbottom φανερώνει μάλλον γρήγορα το πόσο λάθος επιλογή ήταν για το ρόλο του σκηνοθέτη αυτής της ταινίας. Και εντελώς ειρωνικά σε σχέση με τον τίτλο, η καρδιά είναι η μεγάλη απούσα από το φιλμ του! Φυσικά, με την ελπίδα ενός αψεγάδιαστου μοντάζ και την υπερκινητικότητα της κάμερας, επιχειρεί να την σκαπουλάρει, αλλά η ομηρία στην οποία έχει θέσει το συναίσθημα, δίπλα σε μια άκρατη διάθεση ειρωνείας απέναντι στα πάντα και τους πάντες, βγάζει στην επιφάνεια μια ψύχρα που δεν ανταποδίδει στη γενναιότητά σου ως θεατή, ο οποίος μάλλον επιδιώκει να συμμεριστεί το δράμα της ηρωίδας (λογαριάζοντας χωρίς τον ξενοδόχο...). Η απολιτική και εκ του ασφαλούς φιλελεύθερη καταγγελία βγάζει γλώσσα στον ίδιο της τον εαυτό όταν ζυγίζει τους Ισλαμιστές, τις δυτικές "κακές" αστικές συνήθειες, το τσίρκο των media, τα δήθεν ισορροπημένα πρωτόκολλα, τις βιοτικές συνθήκες εξαθλίωσης και τους κακούς χειρισμούς της "ντετεκτιβίστικης" ίντριγκας στο ίδιο σακί δίχως διάθεση αναζήτησης του δικαίου. Σόλο και ικανοποιητικός ο αγώνας της Angelina Jolie που δαγκώνεται με μέτρο πριν μπήξει την τσιρίδα, αλλά την έχει πουλήσει κι αυτήν ο Winterbottom με περαστικές φλασιές ευτυχισμένου ζευγαριού δίχως αληθινή υπόσταση.

Τελικά, μια εικόνα μονάχα μένει στη μνήμη, της γυναίκας που κατηφορίζει το παρισινό σοκάκι στο τέλος της ταινίας, κρατώντας από το χέρι το ορφανό από πατέρα τέκνο της, με την πλάτη γυρισμένη σε όλους (σαν τη στάση που κρατά και ο δημιουργός). Κι εκεί, όμως, τη ζεστασιά και την όποια ανθρωπιά από τη διασκευή των Nouvelle Vague στο In a Manner of Speaking (πρώτη εκτέλεση από τους Tuxedo Moon, για την ιστορία) τη δανείζεται...

Στη κατεχόμενη από τους Γιαπωνέζους Σαγκάη, Κινεζούλα που την εκμεταλλεύονται όλοι ξεσκίζεται στο πήδημα με καθεστωτικό που τον κατασκοπεύει.Ο Ang Lee έχει βαρεθεί να δηλώνει εδώ και καιρό ότι η Ποθοπροσοχή (2007) του είναι πολύ κινέζικη για δυτικά ακροατήρια. Και διαβάζοντας και τη συνέχεια, βλέπεις ότι ενώ στη Δύση η ταινία προβάλλεται σε περιορισμένα και σινεφίλ ακροατήρια με περιθωριοποίηση ενισχυμένη από την οριακή ακαταλληλότητα ορισμένων σκηνών της, στην Ασία παίζει σα δράμα εποχής για ευρύτατο κοινό (στην Κίνα έκανε το σαββατοκύριακο ένα από τα μεγαλύτερα ανοίγματα της χρονιάς) αδιαμαρτύρητα λογοκριμένη στα 9 από τα 157 λεπτά της διάρκειάς της. Αν βάλεις τώρα ότι από τη μια ο σκηνοθέτης δηλώνει ότι το σεξ είναι (προσφυώς) η κορύφωση του φιλμ και δε διαψεύδει τις (ευτυχείς) φήμες ότι είναι και απροσποίητο, ενώ από την άλλη καλοβλέπει την κινέζικη αγορά σαν εν δυνάμει τη μεγαλύτερη του πλανήτη (όπως και όλος ο υπόλοιπος πλανήτης φυσικά), αισθάνεσαι λίγο σαν ιθαγενής που του πασάρουν χάντρες για διαμάντια έξι καρατίων.

Το προκρούστειο δράμα έχει βασιστεί σε σύντομη απολίτικη ιστορία της απολίτικης Eileen Chang και την παραγεμίζει με σκηνές όπως τις διαβόητες στο τραπέζι του mahjongg. Εκεί, μέσα από μαεστρικές αδιάκοπες κινήσεις της κάμερας, παρακολουθείς τις λεπτομέρειες των κομματιών και τις στρατηγικές των χαρακτήρων που τα κινούν, όσο φλυαρούν, για κάνα τέταρτο κάθε φορά. Και το πρόβλημα είναι ότι η κάθε γαμημένη λεπτομέρεια που μετράει, σύμφωνα με το επαναλαμβανόμενο μότο του φιλμ, δεν έχει απολύτως τίποτα πίσω της και παραμένει γυμνή όσο το μαραζωμένο τσουτσούνι του Tony Leung την ώρα που υποτίθεται γαμάει ασυγκράτητα σαδιστικά τη πιτσιρίκα. Έτσι, στο πρώτο δεκαπεντάλεπτο του παιχνιδιού το φόντο είναι απλούστατα ότι η μικρή είναι άσχετη και στο δεύτερο ότι η κυρία παρεμποδίζει τον κύριο να.. σπρώχνει τη δεσποινίδα. Κι αν ατύχησες και δε ξέρεις από ματζόγκια καρντιά μου και δε μιλάς και κινέζικα να υπερβείς την αλλού γι αλλού μετάφραση (τουλάχιστο στη προβολή του Πανοράματος), μην ανησυχείς, θα 'χεις την ευκαιρία να αποκοιμηθείς σε τουλάχιστο μιάμιση ώρα ακόμα όσο ο Ang Lee χρησιμοποιεί μια ολόκληρη περίοδο και μια ολόκληρη μεγαλούπολη σα θέα από το παράθυρο της κρεβατοκάμαρας όπου οι πρωταγωνιστές του βγάζουν τα μάτια τους.

Η εξαιρετική φωτογραφία του βασικού συνεργάτη του Alejandro González Iñárritu, Rodrigo Prieto, η ερμηνεία της πρωτόβγαλτης Tang που επιλέχτηκε από χιλιάδες για να τη βασανίζει ατελείωτα ο Lee στα γυρίσματα, και το κάπου ενδιαφέρον ασιατικό σαδομαζοχιστικό twist σε ένα μοτίβο που έχει στηρίξει από Notorious (1946) μέχρι Black Book (2006) δε μπορούν να σώσουν ένα φιλμ που θεωρεί πιο απαραίτητο να επιδείξει καμιά κατοστή φορές σημάδια από κραγιόν σε ποτήρια και φλυτζάνια αντί να υποθέσει τουλάχιστο αν οι αντιστασιακοί είναι μαοϊκοί ή του κουομιτάνγκ και τι παθιάζει τον δοσίλογο. Α, και οι επίμαχες σκηνές, παρά τα αεροπλανικά της κάμερας και το καμασουτρικό του στησίματος, είναι εξίσου αδιάφορες.

Αρουραίος καταδιωκόμενος από αρουραία, χάνει το σκουλήκι του και καταλήγει σε κοτέτσι με ασχημόπαπο, το οποίο αποφασίζει να πάρει μαζί του στο καρναβάλι των γλάρων να το βάλει να χορέψει, αλλά υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να του προκύψει κύκνος.Βασισμένο ανάλαφρα στο γνωστό παραμύθι του Hans Christian Andersen, Γαλλογερμανοϊρλανδοδανοεγγλέζικο κινούμενο σχέδιο με στόχο να χαϊδέψει βρεφικά αυτιά με μηνύματα περί διαφορετικότητας, εγκαρτέρησης, πίστης και επιμονής στο κυνήγι και την ανακάλυψη της εσωτερικής ομορφιάς του ασχημόπαπου που κρύβει κύκνο, το συγκεκριμένο πουλερικό δεν κρύβει ούτε σπιρτάδα στο χιούμορ και τους διαλόγους, ούτε ενδιαφέρον στην πλοκή που θα μπορούσε να το βοηθήσει να υπερβεί τους περιορισμούς της εικόνας. Το σχέδιο προσεγγίζει την στρογγυλάδα της πλαστελίνης για να καλύψει την ανεπάρκεια του απελπιστικά ερασιτεχνικού animation, σε ένα θέαμα φτωχό και κουραστικό, αν δεν βρίσκεσαι κάτω απ' την ηλικία της προπαίδειας, ή δεν ζεις στα '90s ας πούμε.

Εκτελέστρια τσιμπάει μπούφο που έχει επιβιβαστεί κατά λάθος στο πλοίο για τη Σίφνο και τον παίρνει μαζί της για να του φορτώσει φόνο διαπλεκόμενου επιχειρηματία. Αλλά, λες να τον ερωτευτεί στην πορεία;Δεύτερη ελληνική ταινία σε μια χρονιά για τη Village Films, που καλά κάνει και ρίχνει λεφτά στη ντόπια παραγωγή να την ενισχύσει, αλλά από τη μπλόφα του Alter Ego (2007) στη μούφα του Φιλιού της Παπουτσάκη, η πορεία είναι απ' το κακό στο χειρότερο, και ίσως πρέπει να σκεφτούν πώς ακριβώς τα επενδύουν. Αν τα προβλήματα της πρώτης ταινίας καλυπτόταν κάτω απ' το ιλουστρασιόν της εικονογράφησης του Δημητρόπουλου, εδώ η παπάρα είναι γυμνή, και δεν είναι καθόλου θελκτική, σε αντίθεση με την πρωταγωνίστρια (που είναι γυμνή επίσης, για λίγο). Δεν ξέρω αν το κόστος της παραγωγής το απορρόφησε η Παπουτσάκη, ο Αγούδημος, ή τα rooms to let της Σίφνου, αλλά έτσι κι αλλιώς τα τεχνικά ζητήματα είναι τα μικρότερα, σε μια ταινία με ψευδαισθήσεις νουάρ πλοκής και κατεψυγμένου φαρσοχιούμορ που βρωμάει σα καλαμαράκι παρατημένο στον ήλιο από κάποιο καλοκαίρι των '60s, κι όσο αξιέπαινοι κι αν είναι οι πρωταγωνιστές που κρατάνε σοβαρό πρόσωπο με τα μαργαριτάρια που πετάνε, το μόνο που καταφέρνει η ταινία τελικά, είναι να σε κάνει να υποφέρεις τόσο, ώστε να επαναπροσδιορίσεις όσες ελληνικές μπούρδες έχεις δει μέχρι στιγμής, και να σου φανούν μεγαλειώδεις στη σύγκριση. Οι μόνοι που σώζονται απ' το ναυάγιο του Ζαπατίνα που έχει κράχτες στο κατάστρωμα τους δημοφιλής guests Μπουλά και Ζουγανέλη και τον Θέμο Αναστασιάδη σε σουίτα executive παραγωγού, είναι ο Λαέρτης Μαλκότσης που καταφέρνει να κρατήσει μια κάποια ερμηνευτική αξιοπρέπεια απ' το σχηματικό ρόλο του μπούφου, η Έλενα Παπαρίζου που θα παιχτεί το τραγούδι της διακόσιες πενηνταοχτώ χιλιάδες φορές παραπάνω μέσα απ' την καμπάνια της ταινίας, και η Σίφνος που αν δεν έχεις πάει θα σου φανεί σαν ωραίο μέρος να τραβήξεις καρτ ποστάλ. Αν έχεις πάει, μπορεί να τη θυμάσαι και πιο όμορφη.

Μετά τη χθεσινή συνέντευξη τύπου για την 48η έκδοση του Διεθνούς Κινηματογραφικού Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης (που χαρακτηρίστηκε απ' την άξαφνη φυγή του Υπουργού Πολιτισμού Μισέλ ντε Λιαπί αμέσως μόλις τα μικρόφωνα άνοιξαν για τους δημοσιογράφους), ζωντάνεψε και το φρέσκο site της διοργάνωσης, με έξαλλο καινούριο λουκ, ένα μάτσο γράμματα για τις εκδηλώσεις και τους καλεσμένους, και φυσικά, το πλήρες πρόγραμμα που κατεβάζεις και μ' ένα κλικ. Για να μην ψάχνεσαι όμως στην υπερπροσφορά του, να σ'τα πω εγώ μαζεμένα.

Μετά τις Κάνες, ο Wong Kar Wai θα ανοίξει και τη Θεσσαλονίκη με το My Blueberry Nights (2007), και ο Wes Anderson με το The Darjeeling Limited (2007) θα μας στείλει στο τρένο του γυρισμού κλείνοντάς την. Στο ενδιάμεσο, από τις 27 ταινίες του Διεθνούς Προγράμματος, 14 θα διαγωνιστούν για το διεθνές βραβείο, με 2μιση απ' αυτές να είναι ελληνικές (το μισό μόριο στο PCV-1 (2007) του Σπύρου Σταθόπουλου λόγω συμπαραγωγής με την Κολομβία, και η Διόρθωση (2007) του Θάνου Αναστόπουλου και το Valse Sentimentalle (2007) της κόρης Βούλγαρη από ένα), και μία να είναι του γιου του Alfonso Cuaron, Jonas, με προ προβολής προβάδισμα, έτσι για να γιορτάσουμε τον νεποτισμό της τέχνης. Στα εκτός συναγωνισμού, το μάτι πέφτει στο βελγικό Small Gods (2007), πάλι λόγω ελληνικού ονόματος του δημιουργού Δημήτρη Καρακατσάνη σε πρώτη φάση, και λόγω της φημολογούμενης εξαιρετικής δουλειάς στη φωτογραφία της απ' τον αδερφό του, σε δεύτερη. Το πολύ χαρτί βέβαια θα το μαζέψουν οι Ειδικές Προβολές, με άλλες 12 ταινίες να ετοιμάζονται για τα sold out τους, ξεκινώντας απ' το Irina Palm (2007) του Βερολίνου, περνώντας στο The 11th Hour (2007) των Κανών, τα Into the Wild (2007) και Juno (2007) του Telluride, το Fugitive Pieces (2007) του Toronto και κλείνοντας με το The Assassination of Jesse James (2007) της Βενετίας, για να αναφέρουμε τα μισά, που είχαμε ξαναναφέρει κάτι μήνες πριν.

Στο ημεδαπό κομμάτι, μην αφήσεις να σε ξεγελάσει το φαινομενικά συγκρατημένο νούμερο των 14 ταινιών στη λίστα της μυθοπλασίας (και μόλις 7 να μην έχουν ήδη παιχτεί) γιατί δεν ξέρεις τι σε περιμένει αργότερα στη χρονιά, ενώ στο DigitalWave 02, απ' τις 11 που διαγωνίζονται, μπορώ να σου πω εκ προσωπικής πείρας (μέλους της προκριματικής επιτροπής) ότι κι εκεί 7 είναι αυτές που αξίζουν τον κόπο να κινήσεις να τις δεις, με προσωπικό αγαπημένο βηταριό τον Γιαγκόναν (2007). Επίσης, η φιλμογραφία του Νίκου Νικολαΐδη θα έχει την τιμητική της παράλληλα με μια συλλογή ελληνικών φιλμ νουάρ απ' το '58 μέχρι σήμερα παραπρόπερσι, ενώ θα τιμηθούν και οι μνήμες του Νίκου Κούρκουλου, του Σωτήρη Μουστάκα και του Σωτήρη Καψάσκη, αλλά και του Νίκου Καζαντζάκη, με τον Χριστό Ξανασταυρώνεται (1958) και τον Τελευταίο Πειρασμό (1988) να αναμένεται να προκαλέσουν και σχετικό αντιβλασφημικό τζέρτζελο έξω απ' την αίθουσα.

Από 'κει και πέρα, αφιερώματα μέχρι σκασμού, με τον κλήρο της εθνικής κινηματογραφίας να πέφτει φέτος στην Ισπανία και το El Orfanato (2007) να ξεχωρίζει στη λίστα που δεν περιλαμβάνει το [REC] (2007). Οι Αλέξανδροι συνεισφοράς γυαλίζονται για τους John Sayles και William Klein, στο παράλληλο πρόγραμμα του Ανεξάρτητου σημείωσε από τώρα την προβολή του Hannah Takes the Stairs (2007) του John Swanberg (που θα κληθεί και σε αντίστοιχο masterclass να υπερασπιστεί το αμφιλεγόμενης ισχύος κίνημα του Mumblecore), κύκλωσε και το ντοκιμαντέρ Joy Division (2006) σαν συμπλήρωμα του Control (2007), κι άμα θες γεύση από Βαλκάνια, σημάδεψε και το Auf Der Anderen Seite (2007) του Fatih Akin, που είναι και στις προτάσεις για τα Όσκαρ. Ε και βέβαια φόρα το καλό σου χαμόγελο, γιατί ως γνωστόν, εκτός απ' τους John Malkovich, David Strathairn, Chris Cooper, Danny Glover, Alfonso Cuaron, Sam Rockwell και Diego Luna, στο λιμάνι και τις αποθήκες του Φεστιβάλ θα κυκλοφορήσουν φέτος η Asia Argento (μετά από ασφυκτικό κόρτε του Άκη Καπράνου, λένε οι φήμες), και ο ισχυρότερος άνθρωπος του Hollywood, Jim Gianopulos. Ε κι αν δεν σου κάτσει κανένας απ' αυτούς, έλα να δεις εμάς στη στρογγυλή τράπεζα για τους movie bloggers. Πέφτουμε πιο εύκολα.

H Village Films σας προσκαλεί στην Avant Premiere της ταινίας τρόμου 30 Μέρες Νύχτα. Την Τρίτη 13 Νοεμβρίου στις 8 το βράδυ στα Village 9 Cinemas @ Φάληρο.

Σε διπλό στοίχημα έπεσε ποντάρισμα πριν λίγο στο Yahoo! Movies. Από τη μια ο Denzel Washington, έχοντας μόλις κάνει (κι αυτός) το μεγαλύτερο άνοιγμα της καριέρας του με τον σαρωτικό American Gangster (2007), φιλοδοξεί να γίνει ο this year's George Clooney, με σκηνοθετική και πρωταγωνιστική υποψηφιότητα για διαφορετικές ταινίες. Και από την άλλη η Weinstein Co. με υπο- προωθημένα και περιφερειακά τα άλλα φετινά χαρτιά της (Grace Is Gone, Control, Sicko) δεν έχει άλλη επιλογή από την.. μαύρη, στην οσκαρική κούρσα.

Με τις ταινίες για πολέμους, πολιτικές και δικαιώματα, που το καλοκαίρι φαίνονταν να καλπάζουν, να έχουν πνιγεί στις φθινοπωρινές μπόρες ακόμα και χωρίς να ανοίξουν καν (βλ. Lions for Lambs), οι Weinsteins είδαν συνωστισμό μπλοκμπαστεριών και τελευταίων μεγάλων οσκαροφιλόδοξων την εποχή των γιορτών και.. χώθηκαν και αυτοί, μεταφέροντας τους Μεγάλους Διαλογικούς από τις αρχές του 2008 στην 25η Δεκεμβρίου του 2007. Χωρίς απολύτως καμία προηγούμενη στήριξη λοιπόν, όλο το βάρος της προώθησης πέφτει στην Oprah που φιγουράρει σα μπαρουτοκαπνισμένη μεγαλοπαραγωγός δίπλα στους Academy Award® Winners στα credits και ετοιμάζεται να αντικαταστήσει τον Seinfeld στις ρομποτικές ολοήμερες και ολονύχτιες καναλότσαρκες. Σέρνοντας από κοντά μάλλον και τον Washington που αρχικά ήθελε να περιοριστεί στα σκηνοθετικά καθήκοντα αλλά, όπως περίπου και με τον Antwone Fisher (2002) του, δεν βρήκε ανοιχτές τσέπες να υποδεχτούν την ιδέα ο μόνος Denzel στην αφίσα να είναι ο στρουμπουλός μικρός Whitaker.

Ξαναμασώντας τη κλασική με τους Harlem Globetrotters να κερδίζουν τους Boston Celtics που η ιστορική μνήμη επιβάλλει να παίζει κάθε χρόνο σε αδιευκρίνιστη ημερομηνία (βλ. για παράδειγμα το Glory Road (2006)) η ιστορία βασίζεται σε αυτή του Melvin B. Tolson που προπολεμικά οδήγησε μια ομάδα μαύρων debaters να κατατροπώσει όλες τις άλλες (μαύρες) στο δρόμο για τελική επικράτηση απέναντι στο (λευκό) Harvard. Και αν πιστέψεις τις αναφορές από τα screenings είναι πολύ πιο light και ανατατική, και με περισσότερα ψιλοάτεχνα ζουμαρίσματα σε κεφάλες, απ' ότι στο trailer. Και παρά τις κάποιες καλές στιγμές, αν σου φαίνεται υλικό που αξίζει βραβεύσεις μάλλον είσαι ξεμωραμένος γέρος της Ακαδημίας με ενοχικά συμπλέγματα ή μαύρος υποψήφιος της Ακαδημίας με παρενδυτικά συμπλέγματα.

El Orfanato (2007) μπορεί να μην είναι και τον προστατευτικό μανδύα κανενός del Toro μπορεί να μη φοράει, αλλά το [Rec] (2007), το άλλο θρίλερ από την Ισπανία, δεν πάει πίσω σε διεθνείς δάφνες. Έχοντας τη σφραγίδα του προγράμματος της Βενετίας στην αφίσα του, το [Rec] έχει ήδη καταφέρει να πλήξει καίρια τον συντοπίτη συναγωνιστή του στην έδρα τους, σαρώνοντας το Sitges, το καταλανικό διεθνές φεστιβάλ του φανταστικού, που του χάρισε τα δύο βραβεία των ερμηνειών, ομόφωνα το βραβείο των κριτικών, το βραβείο σκηνοθεσίας, μια εύφημο μνεία για ικανοποίηση φαντασίωσης περί live θανάτου reality παρουσιαστή και το βραβείο του κοινού, που έδωσε στην ταινία το καλύτερο διαπιστευτήριό της μέσω της καταγραφής των αντιδράσεών του κατά τη διάρκεια της προβολής.

Και έχοντας σταθεί απέναντι και στο À L'Intérieur (2007) στο ίδιο φεστιβάλ, το horror δυο Ισπανών σκηνοθετών με αδιάφορο προς βεβαρημένο pedigree, για μια καβλίτσα τηλε- παρουσιάστρια που ξεκινά να ακολουθήσει με ξανθά κοτσιδάκια και αναμμένη κάμερα μια ομάδα πυροσβεστών σε άλλο ένα καθημερινό νυχτοκάματο και βρίσκεται στη μέση της πρώτης ισπανικής εξέγερσης ζόμπι, μπορεί να ξεκίνησε με ένα όχι ιδιαίτερα εντυπωσιακό teaser πριν από κάτι μήνες που το 'χαμε ξαναπετύχει, αλλά όσο περνάει ο καιρός, φαίνεται ότι ίσως και να μην πρόκειται για μακρινό τριτοξάδερφο της φετινής ευρωπαϊκής τρομαχτικής παραγωγής. Τουλάχιστον έτσι φαίνεται να νομίζουν και οι Εγγλέζοι της Sky Flmworks που έσπευσαν να το αγοράσουν όταν το πέτυχαν σε κάτι προβολές στο Toronto, αλλά και οι Αμερικάνοι της Screen Gems (διάβαζε Sony), που έσπευσαν να αγοράσουν τα δικαιώματα του αγγλόφωνου remake, και το έχουν ήδη σε pre-production, με τη δράση να μεταφέρεται στο Los Angeles, και την ημερομηνία εξόδου να στοχεύεται για το 2008, ρίχνοντας χωματάκι στις πέρα απ' τον Ατλαντικό ελπίδες για κανονικό release του original. Και ανεβάζοντας τις ανησυχίες για Blair Witch exploitation project, όχι μόνο γιατί είναι εγγενείς και στο αυθεντικό, αλλά και λόγω της ανάθεσης του remake στον John Eric Dowdle, που το σκηνοθετικό του ντεμπούτο, The Poughkeepsie Tapes (2007), είναι ακριβώς αυτό.

Είναι αυτή η εποχή του χρόνου που βγαίνει trailer του Viy (2009), όπως μας πληροφορεί ο φίλος μας ο Todd Brown του Twitch και αντιγράφει εξ' ολοκλήρου παίζοντάς το ενημερωμένος ειδικός ο Γ.Α. του ΣΙΝΕΜΑ (που στο Twitch ανακάλυψε νωρίτερα και ότι οι Γάλλοι κάνουν sci-fi, πάνω από 100 χρόνια μετά απ' όλο τον υπόλοιπο πλανήτη).

Το Viy βασίζεται, σύμφωνα με την παραγωγή, στην αρχική εκδοχή της ομώνυμης ιστορίας του Gogol, πριν την ξαναγράψει κάτω από κατηγορίες για μυστικισμό από τον φοβερό και τρομερό κριτικό της εποχής Vissarion Grigoryevich Belinsky (που τον είχε περιλάβει και για αντιδραστικό στο διαβόητο Γράμμα στον Γκόγκολ αργότερα). Κάτι που σημαίνει ότι το σενάριο έχει περάσει από εκατονπενήντα κύματα, ξεκινώντας πριν αρκετά χρόνια σαν remake του Viy (1967) και ανταγωνιζόμενο μια παράλληλη παραγωγή που ξεπήδησε στο δρόμο, το Vedma / The Power of Fear (2006). Το τελευταίο διαφημίστηκε κι αυτό σαν "η πρώτη ρώσικη ταινία τρόμου"(!) αμερικανοποιώντας την ιστορία κομπλέ με άθλιους αγγλικούς διαλόγους, και πρόλαβε να έχει παιχτεί (ντουμπλαρισμένο φυσικά) από πέρσι στη χώρα του (και πουθενά αλλού φυσικά) κόβοντας και αρκετά εισιτήρια. Έτσι εκτός από τον τεράστιο προϋπολογισμό που όσο πάει και μεγαλώνει με συμμετοχές και άλλων εταιριών εκτός της RFG, τα γυρίσματα κυρίως στην Τσεχία σε εφτά διαφορετικά χρονικά στάδια, τη δυσκολία στο να βρεθεί πρωταγωνιστής (δεν έχει ανακοινωθεί ακόμα το όνομά του, έχουν ακουστεί διάφοροι από Andy Garcia και Ralph Fiennes μέχρι Vincent Cassel και Sean Bean, με τον τελευταίο να ήταν μισο-επισημοποιημένος πριν κάνα χρόνο) και την πολλή δουλειά που απαιτούν τα εφέ, η παραγωγή είχε ακόμα ένα λόγο να μεταφέρει κάθε 2-3 μήνες την ημερομηνία εξόδου του φιλμ στις αίθουσες. Η τελευταία.. πρόβλεψη ανακοινώθηκε τον Ιούνιο και μιλάει για Μάρτιο του 2009 που θα συμπληρώνονται και διακόσια χρόνια από τη γέννηση του συγγραφέα.

Το trailer του πιο "τρομαχτικού ρώσικου φιλμ" (όπως είναι η ατάκα στις καινούριες αφίσες του) είναι το τρίτο που βγαίνει στη δημοσιότητα και το δεύτερο που απευθύνεται και σε διεθνές κοινό. Προηγήθηκε, τέλη του 2005, ένα ανακοινωτικό που ξεδίπλωσε τον κύκλο και το φάντασμα που κουνιέται σα να παίζει σε ταινία του βωβού, περήφανες αναφορές στο Ringu (1998) του σκηνοθέτη Oleg Stepchenko που κάποιοι στη πατρίδα του βλέπουν σαν Ρώσο Uwe Boll και ο ίδιος λέει ότι κάνει "παγκόσμιο" σινεμά. Τέλη του 2006 (όταν έβγαινε και το Vedma) κυκλοφόρησε ένα ακόμα ανακοινωτικό βίντεο, σε ρώσικη και αγγλική βερσιόν, με τις πρώτες σκηνές από πραγματικά γυρίσματα στην εκκλησία που στήθηκε στην Τσεχία. Το πιο φρέσκο ανακοινωτικό μοντάζ δίνει έμφαση στις σκηνές των καλοκαιρινών γυρισμάτων που είχαν αποτυπωθεί και στις σχετικές φωτογραφίες που δημοσιοποιήθηκαν με το τέλος τους, χάνοντας έτσι αθέλητα αρκετό από το τρομο-στοιχείο των προηγούμενων. Kαι το μόνο που επιβεβαιώνει είναι ότι σε κάθε κύκλο γυρισμάτων θα βλέπεις και καινούρια τέτοια ("trailer").

Η Audio Visual και το CINEMaD σας προσκαλούν στην Avant Premiere της κωμωδίας Superbad. Το Σάββατο 3 Νοεμβρίου στις 2μισι το μεσημέρι στo ΙΝΤΕΑΛ, Πανεπιστημίου 46.

Μετά από μια επίθεση αυτοκτονίας κάπου στη Βόρεια Αφρική, Αμερικανός Χημικός Μηχανικός και οικογενειάρχης απαγάγεται και μεταφέρεται στον τόπο του εγκλήματος για να ανακριθεί.. επιστημονικά.H Έκδοση Κρατουμένου ξεκινάει από θεμέλια βαθιά στη πραγματικότητα. Εντελώς αθώοι βασανίζονται με βάση αυθαίρετες υποψίες σε μυστικές φυλακές των αμερικάνικων υπηρεσιών ανά τον πλανήτη, πέρα από κάθε σύγχρονη πολιτισμένη και νόμιμη διαδικασία, στο όνομα του πολέμου ενάντια στην τρομοκρατία. Και αναπτύσσει τη θέση ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά όσο το δίλημμα "μια ζωή έναντι εφτά χιλιάδων" και άντε να πεις και κάνα συγγνώμη λάθος άμα καταεξαναγκαστείς, αλλά οι συνέπειες είναι περίπλοκα αλυσιδωτές και αυξάνονται εκθετικά όσο διαδίδονται. Το δυστύχημά της είναι ότι η δασκάλα που κρίνει τα επιχειρήματα της έκθεσης, έχει μεγαλώσει μέσα σε βομβαρδισμούς από εικόνες του Jack Bauer να έχει τον τρομοκράτη με τη βόμβα στα χέρια έτοιμη να εκραγεί χωρίς να προλαβαίνει να τον πάει στο δικαστήριο και να αναγκάζεται να του φάει το αυτί για να την αφοπλίσει. Και θεωρεί (η δασκάλα) οτιδήποτε άλλο τόσο απίθανο όσο να μην έχει το Ιράκ μυριάδες αποθήκες με χημικά έτοιμο να τα εκτοξεύσει όλα στο κεφάλι της μάνας της στο γηροκομείο.

Το δυστύχημά σου είναι ότι πρέπει να κάτσεις μέχρι το τέλος για να δεις που το πάει τελικά η ταινία (έξυπνα αλλά όχι τόσο προκλητικά όσο ο τίτλος της), αφού το σενάριο θυσιάζει αρκετή ώρα σιγοβράζοντας για να κάνει εκρηκτική και απρόβλεπτη τη στιγμή που πετάγεται το καπάκι του. Στο ενδιάμεσο ο Gavin Hood ενορχηστρώνει με σιγουριά εντυπωσιακές σκηνές τόσο μέσα σε πλήθος όσο και μέσα σε μπουντρούμια, συντηρώντας μια αίσθηση επείγοντος από το πουθενά. Ενώ οι πολλοί (ακόμα περισσότεροι απ' όσους υπολογίζεις) πρωταγωνιστές του είναι τόσο καλοί όσο θα περίμενες, ισορροπώντας το αλλού χαμηλόφωνο και αλλού κραυγαλέο της ροής με ερμηνείες προς την αντίθετη τάση.

Στο νότιο Αρκάνσας, τρεις αδερφοί έχουν μεγαλώσει μαθαίνοντας να μισούν τον πατέρα τους που τους εγκατέλειψε για να ξαναπαντρευτεί και να σπείρει άλλους τρεις.Αν ο σεναριογράφος - σκηνοθέτης και οι πρωταγωνιστές των Ιστοριών Πυροβολισμών σου φαίνονται παγκοσμίως άγνωστοι, είναι γιατί είναι. Σε όλα τα υπόλοιπα credits όμως θα βρεις την παρέα του David Gordon Green και τον ίδιο στη παραγωγή. Έτσι μπορείς να πεις ότι ο τελευταίος αφού έγινε γνωστός πολύ γρήγορα (ακόμα και στην Ελλάδα) με τον George Washington (2000) και έφτασε στο αποκορύφωμα πολύ γρήγορα (με τις ταινίες του να κινούν το ενδιαφέρον όλο και λιγότερο) δημιουργεί και σχολή πολύ γρήγορα. Σχολή αντιδραστικά αδιάφορη, κρυφά αισιόδοξη, λιγομίλητη, λυρική, γεωργοκτηνοτροφική, επηρεασμένη από τον Terence Malick που κάπου την υιοθέτησε και επίσημα κάνοντάς την παραγωγή στο Undertow / Κύμα Οργής (2004). Αυτό που κάνει τους Πυροβολισμούς να ξεχωρίζουν στην ακολούθησή της είναι η αναπάντεχη συνέπεια και συνοχή της ιστορίας βεντέτας που ο Jeff Nichols έχει τη πολυτέλεια από διπλή θέση να τη συνεχίζει και στην εικόνα, χωρίς διαλόγους. Αναπάντεχη επιπλέον είναι και η εξαιρετική δουλειά στον ήχο που πολλές φορές κυριαρχεί στα... (υπερζητούμενα για τη σχολή) πλάνα, ειδικά στις πιο βίαιες σκηνές όπου ο σκηνοθέτης συνειδητά διαλέγει την οπτική αποχή. Έτσι τελικά έχεις ένα αποτέλεσμα πιο μακρινό από τα περισσότερα που θα δεις φέτος, αλλά η φρεσκάδα του είναι τόσο περιθωριακή όσο και οι ρετρό, αμόρφωτοι και ανίκανοι για πολλά εκφραστικά χαρακτήρες του.

Ντοκιμαντέρ για τα οφέλη της αγιουρβεδικής ιατρικής, του πανάρχαιου ινδικού ιατρικού συστήματος, που θεωρείται ότι έχει επηρεάσει όλα τα σχετικά τύπου ολιστικά και γενικότερα εναλλακτικά των γύρω περιοχών.Τόσο θετικά προδιατεθειμένο όσο προϊδεάζει η ινδική προφορά του, το ντοκιμαντέρ του Pan Nalin παρουσιάζει με τέτοια ζέση την εντυπωσιακή πληθώρα και ποικιλία στα είδη και τις μεθόδους της χρήσης της φύσης για την θεραπεία όλων των ειδών των προβλημάτων υγείας, από στραβά πόδια μέχρι Πάρκινσον, κι από φαγούρες στο χέρι μέχρι λευχαιμίες και εγκεφαλικές αιμορραγίες, που είναι μόνο φυσικό όταν οι παθόντες αρχίζουν να αφηγούνται πώς οι γκουρούδες τούς έσωσαν απ' τον καρκίνο τους, να ψάχνεις να κρυφτείς από τον πράσινο σκορπιό. Κι είναι λυπηρό που ο υπερβάλλων ζήλος του Nalin να προβάλει τις λασποθεραπείες ως αδιαμφισβήτητη πανάκεια δια πάσαν μαλακίαν (ή, έστω, η ακλόνητη πεποίθησή του ότι λειτουργούν), μετατρέπει το ντοκιμαντέρ σε 100λεπτο διαφημιστικό του μυστικού του μπουρμπουληθροποιητή, αντί να προσφέρει και μια σοβαρή εικόνα του περί τίνος πρόκειται και γιατί πρέπει να το πάρεις κι εσύ εξίσου στα σοβαρά. Εκτός κι αν έχεις ήδη αποφασίσει να πας διακοπές στην Ινδία, και θέλεις μονάχα κάποιον να σου δείξει τ' αξιοθέατα.

FBI και βετεράνοι (βλέπε διασωθέντες από τα προηγούμενα) ντετέκτιβ προσπαθούν να λύσουν τα νέα παζλ του... μακαρίτη Jigsaw.Ως fan του είδους, αλλά και του gore αιματοκυλίσματος, τολμώ να ομολογήσω πως τα σίκουελ του Saw στέκονται σαν ταφόπλακες (με déjà vu διάθεση στην υποψία σεναρίου) πάνω από όλους εμάς που λατρέψαμε αυτές τις ταινίες με μια σχεδόν... παιδιάστικη αφέλεια και την ανάλογη έλξη (αν όχι πρόκληση) προς τον φόβο. Ειλικρινά, ύστερα από τόσες δεκαετίες χαράς και πανηγυριώτικων ιαχών, δεν φανταζόμουν πως η φθορά θα ερχόταν σε μορφή αποστροφής από τα δρώμενα στην οθόνη! Η αρχική σεκάνς του Saw IV (η νεκροψία του Jigsaw, με σημασία στη λεπτομέρεια όσον αφορά σε νυστέρια και χειρουργικά ηλεκτρικά πριόνια...) αποτελεί το καλύτερο παράδειγμα για ν' αναλύσει κανείς την άνευ επιστροφής κατάπτωση. Κλινικά παγερά, κοντινά πλάνα υποστηριζόμενα από αρμόζουσας ανατριχίλας ηχητικά εφέ, φανερώνουν σε όλο της το μεγαλείο τη σαδιστική τάση απεικόνισης όχι πλέον της βίας αλλά ενός συναισθήματος που συνορεύει με τον οίκτο, ίσως επειδή αφορά --και ρεαλιστικότατα, μάλιστα-- στο θάνατο.

Το λάθος ή, αν προτιμάτε, η κακή αρχή που έκανε το Saw για το είδος βασίστηκε τόσο στον εντυπωσιασμό των ακρωτηριασμών, αντικαθιστώντας το σασπένς και τον τρόμο με την εκπόρνευση της εικόνας ως βίτσιο. Από κάποια σκοπιά, υπάρχει λογική. Σε μια εποχή όπου η ειδησεογραφία και ο ανοιχτός παράδεισος του διαδικτύου μάχονται για το ποιος θα προσφέρει - με τον πιο ανώδυνο ως προς τους κανόνες της λογοκρισίας τρόπο - το πιο φρικαλέα ή μακάβρια αληθινό θέαμα θανάτου, τότε και ο κινηματογράφος πρέπει να παίξει το ίδιο παιχνίδι. Να παίξει με τα στάνταρ πάνω στα οποία γαλουχήθηκαν σε... ίντσες οι νεότερες γενιές θεατών. Κι επειδή η "παραμύθα" που λέγεται σινεμά θέλει να σου πουλήσει λίγο παραπανίσιο τσαμπουκά (διότι, αντιστοίχως, σου τα αφαιρεί από το πορτοφόλι...), τα εφέ συμπληρώνουν με τον τρόπο τους εκεί που η πραγματικότητα δεν τολμά να εισχωρήσει. Φυσικά, κάπου εκεί χάθηκε το παιχνίδι με την τέχνη και την ίδια της την απάτη. Πλέον, αντί να φλερτάρουμε με την όποια νοσηρή φαντασία και να προσθέτουμε νοητά μαχαιριές πάνω στο κορμί μιας Janet Leigh, βλέπουμε το φακό να παίρνει θέση μέχρι και για... κολονοσκόπηση ακόμη!

Για το συγκεκριμένο φιλμ δεν υπάρχουν και πολλά σχόλια. Είναι τόσο δυνατό το καρμπόν από το προηγούμενο σίκουελ, που καταντά πολυτέλεια να σπαταλήσεις λέξεις για μια πλεκτάνη δύο αράδων και ουκ ολίγους μηχανουργικούς φονιάδες (ξεχωρίζει ο μηχανισμός απεγκλωβισμού με τις λεπίδες στο πρόσωπο), οι οποίοι σου το μπήγουν ως το κόκαλο μπας και νοιώσεις κάτι ή ξεχάσεις πως το' χεις ξαναδεί το έγκλημα... παρεμφερώς (ενίοτε και μ’ ένα θράσος αντιγραφής του Seven (1995)). Περιττό να πω ότι δε χρειάζεται να περιμένεις το πέμπτο για να μουντζώσεις...

Μετά τις φωτογραφίες της Αντζελίνας από τα γυρίσματα στην Πράγα σε διάφορα συμπλέγματα με μια κόκκινη Dodge Viper που βγήκαν τον Αύγουστο, και τις φωτογραφίες της Αντζελίνας από το φιλμ σε διάφορα συμπλέγματα με τα μάτια σου που βγήκαν το σαββατοκύριακο, κυκλοφόρησε τα ξημερώματα και το trailer της Αντζελίνας του Wanted (2007) για να ολοκληρώσει(ς).

Το φιλμ που φιλοδοξεί να επαναλάβει κάπως τα κατορθώματα των 300 (2007) ανοίγοντας την Άνοιξη, με "σκληρό" rating και απευθυνόμενο στο ίδιο κοινό, είναι κι αυτό βασισμένο σε κόμικ, το ομώνυμο του Mark Millar. Βασισμένο κατ' όνομα ακριβέστερα, αφού ο.. θρύλος λέει ότι γράφονταν σχεδόν παράλληλα από την αρχή, με κοινή αναφορά το πρώτο τεύχος. Και ξαναγράφτηκε στη συνέχεια στα μέτρα της (το μάντεψες) Αντζελίνας που ανέλαβε ρόλο δευτεροπρωταγωνίστριας, με λίγο χρόνο στα γυρίσματα και πολύ στην προβολή. Η αρχική σύλληψη του Millar είχε κέντρο έναν υπερκακούργο εκτελεστή με στοιχεία από Eminem, και δορυφόρο-μέντορα κάτι σε Halle Berry ως Catwoman (2004), σε ένα σύμπαν όπου οι υπερήρωες ήταν όλοι νεκροί και κατοικούνταν από αναφορές σε άλλους, κόμικ και μη, χαρακτήρες. Αλλά στο δρόμο της μεταφοράς προέκυψε ότι βλέπεις, για λόγους που μπορείς εύκολα να καταλάβεις (για παράδειγμα, οι υπερ- καταστάσεις θέλανε και υπερ- προϋπολογισμό, η Χάλι έχει συνδεθεί ήδη με αρκετές υπερ- ηρωίδες, και ο Marshall Bruce Mathers III υπερ- αρνήθηκε να συμμετέχει). Όμως τελικά για όλα φταίει, σύμφωνα με όλους, η (yep) Αντζελίνα και ότι απαίτησε.

Η παραγωγή της Universal εξαργυρώνει και όλες τις δάφνες που μάζευε ο Κοζάκος σκηνοθέτης Timur Bekmambetov στη Ρωσία σε απομιμήσεις μπλοκμπαστεριών στιλ Dnevnoy Dozor (2006) και ο Σκωτσέζος James McAvoy στην Αγγλία σε δράματα εποχής στιλ Becoming Jane (2007). Και το αποτέλεσμα είναι ο (ημιτελής ίσως) αχταρμάς που βλέπεις, με ίσες πιθανότητες να βρει γι' αυτόν ακριβώς το λόγο μεγάλο κοινό ή να συναντήσει παγερή αδιαφορία. Με άλλα λόγια, όλα εξαρτιόνται από την Αντζελίνα.