Λιγότερο από μια βδομάδα μετά το παιχνιδιάρικο τηλεοπτικό spot στο Superbowl, το Empire γύρισε τη μίζα στις συζητήσεις για την κατηγορία καλύτερης ταινίας στα Όσκαρ του 2009, απελευθερώνοντας στο δίκτυο (προφανώς χωρίς άδεια αφού μετά χρειάστηκε να το μαζέψει) το πρώτο πλήρες trailer του Wall-E (2008). Εμφανώς προορισμένο για το αγγλικό κοινό του, με αλά 50s σπηκάζ του Sir Ian McKellen να βάζει τα λόγια που θα λείπουν απ' την ταινία, στα κενά που θα οπτικοποιήσουν οι καλλιτέχνες του Andrew Stanton, στην ιστορία του ρομπότ-σκουπιδιάρη μιας παρατημένης γης, που από αστοχία λογισμικού αποκτά προσωπικότητα και νιώθει τα σκιρτήματα του έρωτα για έναν ιπτάμενο άσπρο γλόμπο με νοημοσύνη, χέρια και μπαζούκας.

Δημιουργώντας απύθμενες απαιτήσεις στο δημιουργικό της και ανεξάντλητες προσδοκίες στο κοινό της για οπτικό story telling που θα διαγράφει την ανυπαρξία διαλόγων, η Pixar που έχει πάρει πάνω της την κομματάκι δύσκολη ιστορία της προώθησης μετά τις γκρίνιες για τον Ratatouille (2007), στο TV spot άφησε να φανεί ότι εκτός απ' τους σχεδιαστικούς φόρους τιμής στον Johnny 5 του Short Circuit (1986) (και στον R2-D2 του Star Wars (1977), ή τον Marvin, το paranoid android του Hitchhiker's Guide to the Galaxy (2005) αν προτιμάς), αναφορές με καμουφλαρισμένα sound bites μπορεί να βρίσκονται διάσπαρτες και στην ηχητική μπάντα, η οποία, ούτως ή άλλως, αναγκαστικά έχει φορτωθεί βάρος εξίσου σημαντικό με την χρωματική παλέτα. Και βέβαια, μαζί με όλα αυτά, μετά την πρεμιέρα τους στο φετινό UK ToyFair πριν κάνα δεκαήμερο, οι μικροί κλώνοι του Wall-E και των ειδών υγιεινής του του μεταφορικού του μέσου, ετοιμάζονται να γεμίσουν τα ράφια σε όλο τους το πλαστικό μεγαλείο, περιμένοντας με ανοιχτά χέρια πίσω απ' τις διάφανες συσκευασίες τους, τα πιτσιρίκια που θα συρρεύσουν να τα αγκαλιάσουν, σέρνοντας απ' το μπατζάκι το μπαμπά που θα του ζαλίζουν τα αυτιά για τους επόμενους τέσσερις μήνες μέχρι να ανοίξει η ταινία και να αρχίσει πάλι η Pixar να ακονίζει τα μολύβια της με χρυσές ξύστρες.

Δραπέτης μπαρμπέρης επιστρέφει στο Λονδίνο για να πάρει εκδίκηση από βρώμικο δικαστή που τον είχε καταδικάσει για να του κλέψει την γυναίκα και την κόρη, αλλά τα λεπίδια του έχουν φαγούρα και για όποιον άλλο άτυχο βρεθεί στην καρέκλα του αφέντη τους.Κι όπως τα λεπίδια, έτσι κι ο Burton δεν λυπάται καθόλου το αίμα που κυλάει με τους κουβάδες, στο αιματοβαμμένο μιούζικαλ που αξίζει μια θέση στις υψηλές των εικαστικών μεγαλείων του Burton, κι άλλη μια στις εικονικές των ερμηνειών του Johnny Depp και θα μπορούσε υποθέτω να σκιάσει τον Ψαλιδοχέρη (1990) στις καριέρες και των δυο, αν ο Ψαλιδοχέρης δεν ήταν ήδη σχεδόν 20 χρόνια μεγαλύτερος, αληθινά πρωτότυπος και πρωτοποριακός τότε χωρίς να έχει επαναληφθεί τρεις τέσσερις φορές απ' τον ίδιο σκηνοθέτη, και δεν είχε καρδιά και ψυχή αρκετή για να τυλίξει 20 φορές τον φετινό λεπιδοχέρη, που στο μάτι βγάζει μάτι, αλλά στο νεύρο σου σπάει τα νεύρα να αποκτήσει. Και σαν την πορεία των τραγουδιών και της μουσικής του Sondheim στα αυτιά, η πανέμορφη απεικόνιση του χειρότερου Λονδίνου της ιστορίας του απ' τον Tim Burton, απ' το ένα μάτι μπαίνει κι απ' το άλλο βγαίνει (δεν είναι τόσο επώδυνο όσο ακούγεται), προσφέροντας μπόλικη ικανοποίηση την ώρα που ξεδιπλώνεται, αλλά ελάχιστα να πάρεις μαζί σου έξω απ' την αίθουσα, εκτός από μια γενική αίσθηση σπουδαίας δουλειάς απ' τον Dante Feretti, το άσπρο τσουλούφι του Johnny Depp, το κενό βλέμμα και το σούφρωμα του πηγουνιού του στην επιβλητική μονοδιάστατη ερμηνεία του, και την πανέμορφη τελευταία του εικόνα στο κλείσιμο της ταινίας. Οι δύο παρά κάτι ώρες κυλάνε σχετικά ευχάριστα μέχρι εκεί, αλλά κομματάκι ψυχρά, μονότονα και άψυχα για να περιμένεις μια εικόνα μόνο.

Τέρας διακόπτει αποχαιρετιστήριο πάρτι στη Νέα Υόρκη.Με μια διαφημιστική καμπάνια που δημιούργησε εξωπραγματικό θόρυβο απ' το τίποτα κι ένα κάρο πεινασμένα fanboys να περιμένουν στη γωνία το αποτέλεσμα μετά, η πάμφθηνη παραγωγή του J.J. Abrams και της τηλεοπτικής παρέας του, μπορεί να μην κατάφερε να ανταποκριθεί στις άφταστες προσδοκίες που είχε δημιουργήσει αφήνοντας τις φήμες να σιγοβράζουν με το καπάκι ερμητικά κλειστό, δίνει όμως μαθήματα (που θα πρέπει ν' αρχίσουν να διδάσκονται) για το πώς να φτιάξεις αέρα κοπανιστό για 30 εκατομμύρια, και να τον πουλήσεις σχεδόν για τα διπλά στο πρώτο σαββατοκύριακο. Και πώς να φτιάξεις μια ταινία δράσης που για 80 λεπτά σ' έχει στην τσίτα απ' το πουθενά. Πώς το κάνεις αυτό; Αφού δασκαλέψεις τους οπερατέρ να κάνουν με μαεστριλίκια τους μεθυσμένους για να σου δώσουν ένα ασυνήθιστα εθιστική αίσθηση σινεμά βεριτέ πάνω σε θαρραλέο στις επιφάσεις 11ης Σεπτεμβρίου σενάριο με ιδανικές εναλλαγές ρυθμού και πράξεων στον απλούστερο των σκελετών ταινίας καταστροφής, δίνεις σε άγνωστους πιτσιρικάδες την ευκαιρία της ζωής τους να φτιάξουν την καριέρα σε μια βραδιά αντί να φάνε τη μισή στην τηλεόραση και σε τρίτους ρόλους ελπίζοντας σε καλύτερες μέρες, και βάζεις στην επίβλεψη του ήχου έναν άλλον πιτσιρικά, τον Will Files, με θητεία δίπλα στον οσκαρικό Randy Thom και προϋπηρεσία στα χαμαλίκια του Beowulf (2007), και τον αφήνεις στο πρώτο του κιόλας sound design να σου κάνει παπάδες. Κι εκεί έχεις κερδίσει τα πάντα, φτιάχνοντας μια τσιχλόφουσκα ολκής, που έχει όπως είπαμε κοπανιστό αέρα μέσα, αλλά μια αναθεματισμένη γεύση φοβερή. Κι όσο για τις ομοιότητες με το Blair Witch που σου τσαμπουνάνε, ε οκέη, το Cloverfield μοιάζει τόσο στο Blair Witch Project (1999), όσο όλες οι ταινίες με ήχο, στο The Jazz Singer (1927).

Ο Bob Dylan, τραγουδοποιός με μέγιστη επιρροή κυρίως τη δεκαετία του '60, αποτέλεσε μέχρι τώρα πρόσφορο έδαφος για ντοκιμαντέρ, βιογραφίες και άλλες εκδόσεις, προτείνεται επίμονα για Νόμπελ Λογοτεχνίας, και είναι η πιο πρόσφατη πηγή έμπνευσης του Todd Haynes.Ο βαφτισμένος Robert Allen Zimmerman γεννήθηκε στη Μινεσότα από εβραϊκή οικογένεια με καταγωγή από την Οδησσό της Ουκρανίας, ασπάστηκε το χριστιανισμό, γύρισε στην πατρογονική θρησκεία. Περιπλανήθηκε στα μονοπάτια πλήθους μουσικών ρευμάτων από folk, gospel, country μέχρι rock n’ roll, έγραψε ρεαλιστικούς, σουρεαλιστικούς, συμβολικούς στίχους, αγάπησε και μίσησε (και vice-versa) τους θαυμαστές του, τους κριτικούς, τις γυναίκες. Μια πολυδιάστατη προσωπικότητα βασισμένη κατεξοχήν στις έννοιες της ελευθερίας και της ριζικής αλλαγής θα ήταν δύσκολο να αποτυπωθεί με αληθοφάνεια και πιστότητα σε οποιαδήποτε κινηματογραφική ταινία, δεδομένης της πεπερασμένης φύσης της. Άρα, καθόλου παράξενη δεν είναι η επιλογή του Haynes να φτιάξει ένα κολάζ από χαρακτήρες που έχουν κάτι από αυτόν σε διαφορετικές στιγμές της καριέρας του. "He is everyone, he is no one" είναι το μόνο που υπόσχεται το trailer εξαρχής, παρουσιάζοντας τα έξι διαφορετικά πρόσωπα που ενσαρκώνουν τον Dylan, και η ταινία κρατάει την υπόσχεσή της με το παραπάνω. Ένα δεκάχρονο μαύρο αλητάκι, ένας καταραμένος ποιητής σε ώρα απολογίας, ένας λαϊκός βάρδος που νομίζει ότι με τον κοινωνικό στίχο θα αλλάξει τον κόσμο, ένας πρωταγωνιστής ταινιών, ένας ήρωας γουέστερν και ένας (ή μία) ροκ σταρ με αδυναμία στις γυναίκες και τα ψυχότροπα, μοιράζονται ψήγματα της άπιαστης προσωπικότητας του τραγουδιστή. Μια ιδέα για τη ζωή του την παίρνουμε, γιατί αρκετές από τις ρεαλιστικές τουλάχιστον σεκάνς βασίζονται σε πραγματικά γεγονότα, ποιος είναι όμως με σιγουριά δεν αποκρυσταλλώνεται μέχρι τέλους.

Χωρίς να είναι ρηξικέλευθος στο multi-casting του ο Haynes (αφού τον έχουν προλάβει τουλάχιστον δύο, ο Buñuel και ο συνονόματος Solondz, στην αποτύπωση ενός βασικού ήρωα από ηθοποιούς που εναλλάσσονται και έχουν όχι μόνο διαφορετική ηλικία, αλλά επίσης χρώμα και φύλο), χωρίς όμως να είναι και αυθαίρετος (αφού η επιλογή του υποστηρίζεται περαιτέρω με τη χρήση διαφορετικών φιλμ και τρόπων κινηματογράφησης, οι σεκάνς είναι ασπρόμαυρες, έγχρωμες, με εικόνα λιγότερο ή περισσότερο κοκκιώδη), αποδίδει τη ρευστότητα του χαρακτήρα ενός μύθου και την ποιητική διάσταση του έργου του. Διαλέγει τραγούδια γνωστά, αλλά και σχεδόν άγνωστα ή ανέκδοτα, όπως το τραγούδι του τίτλου, συχνά με κριτήριο την εικονοκλαστική δύναμη των στίχων τους --να γιατί ορισμένες στιγμές βλέπουμε ονειρικές σχεδόν εικόνες--, και κάνει αναφορές σε σχετικά άγνωστες πτυχές. Η ακατανόητη, για ορισμένους, σεκάνς με το Richard Gere να είναι ο Billy the Kid που έρχεται αντιμέτωπος με τον Pat Garrett, θυμίζει όχι μόνο τη μουσική που έγραψε για, αλλά και την συμμετοχή του στην ομώνυμη ταινία του Peckinpah, τραβώντας συγχρόνως παράλληλες με την κατά καιρούς απομόνωσή του. Κατά τον ίδιο τρόπο, η απλή γνώση της βιογραφίας του Dylan λύνει τους περισσότερους γρίφους της ταινίας.

Η ασύλληπτη για κάποιους και ακριβοθώρητη κάπου ποιότητα της πηγής της έμπνευσης, και η έκδηλη λατρεία και η αποσπασματικότητα του αποτελέσματος, είναι μερικοί από τους λόγους που μπορεί να σε αποθαρρύνουν. Για, πέρα απ' όλα τ' άλλα, τη τρομαχτικά πειστική ερμηνεία της Cate Blanchett, το cameo της σταθερής συνεργάτριας του σκηνοθέτη Julianne Moore (βλ. Safe (1995), Far from Heaven (2002)) ως παλιά ερωμένη Joan Baez, και το εικαστικό παιχνίδι ανάμεσα σε είδη και υφή, αξίζει να είσαι εκεί.

Τρία αδέρφια ξεκινάνε ταξίδι στην Ινδία με σκοπό να βρουν κάτι να λένε μεταξύ τους. Και όπως συνήθως συμβαίνει, κάτι θα συμβεί.Παρά το ταξιδιάρικο τρένο σε εξωτικό τοπίο, με στόχο τόσο διακριτό που μοιάζει τεμπέλικος να πάει και πουθενά η δημιουργική συνέχεια του Wes Anderson, το μόνο που τελικά διακρίνεις είναι μια στατική δημιουργική συνέπεια με μόνο πια προτέρημα ότι σου 'χει γίνει οικεία. Συνθέσεις που δε τους φτάνει το widescreen και τρενάρουν, ανεβαίνουν ορόφους ή γίνονται surround. Mε αντίστοιχα πλάνα που ξεκινάνε από τη λεπτομέρεια και αντιπαθούν τα cuts, αγκαλιάζουν τους ιδιοσυγκρασιακούς χαρακτήρες σε ομάδες ώμο με ώμο, και έχουν διακοσμηθεί επιμελημένα οπτικά και ηχητικά, με φόντο και προσκήνιο αντιδραστικά (στα επικά μονοπλάνα) ακούνητο, τις περισσότερες φορές, όσο δε το πιάνει ο φακός. Και ιστορίες με ασυνήθιστο χιούμορ που εκφράζεται ανέκφραστα σε προοδευτικά εφευρετικότερα σκηνικά, και συνήθως χρειάζονται (οι ιστορίες) κάτι δραματικά δραματικό να μπει στη μέση για να πάνε και πουθενά. Και βέβαια δε μπορείς να καθήσεις σε καρέκλα κατηγορούμενου τον Anderson γιατί έχει συγκεκριμένο στιλ, και μάλλον προσπαθεί εδώ να εισάγει και μαρξμπραδερικά στις επιρροές του, αλλά κάπου περιορίζεται από και παραδίνεται σε αυτό. Και το πρόβλημά του αυτή τη φορά είναι ότι οι χαρακτήρες του φαίνονται πιο κενοί από ποτέ παρόλο που τους φορτώνει με ένα σωρό μπαγκάζια Louis Vuitton, και δεν έχει κάποιον από τους παλιότερους πρωταγωνιστές του να προσθέσει συναισθηματικό βάρος, ακόμα και με τα κιλά του, έναν Gene Hackman, μια Cate Blanchett ή έστω έναν Bill Murray (που κάνει φευγαλέες, βιαστικές, εμφανίσεις στην αρχή και στο τέλος). Αντίθετα έχει ακόμα μια φορά τον Owen Wilson να παίζει τον Owen Wilson (καταρρέοντας στη πραγματική του ζωή από.. τέτοιο βάρος) με την ίδια εκφορά που έχεις αποστηθίσει τόσο που να τη μιμείσαι μητσικωστικά και σε προετοιμάζει να ακούσεις μόνο ότι ακούς συνήθως να εκφέρει.

Μαγικά στη διάρκεια ο Wilson χάνει τα μπαγκάζια του, μάλλον γιατί δε μιλάει, όπως και οι άλλοι δυο πρωταγωνιστές κυριολεκτικά και συμβολικά. Και η ταινία, γλυκιά, μικρή, ευχάριστη, σε παρασύρει στον προσεγμένα(?) απεριποίητο ρυθμό της. Και τελικά απλά ευγνωμονείς που τουλάχιστο λάμπει η απουσία της κουφαμάρας του Life Aquatic with Steve Zissou (2004).

Τα αίτια, το χρονικό κι οι επιπτώσεις της "μεγαλύτερης βιομηχανικής καταστροφής στην Ιστορία".Φλύαρος, επαναλαμβανόμενος και κομματάκι σαδιστικός λίβελος κατά της βιομηχανικής απληστίας, το ντοκιμαντέρ του Σταύρου Στάγκου είναι εντυπωσιακά... εντυπωσιακό στο στήσιμό του θυμίζοντας καλά αντίστοιχα τηλεοπτικά αμερικάνικα στην παραγωγή και κυρίως το post production, αλλά αδικείται απ' το ανησυχητικό του, λαϊκίστικο πάθος και αναλώνεται σε μια μονομανή επίδειξη του ανθρώπινου πόνου και της μιζέριας στην περιοχή της Ινδίας που υπέστη την καταστροφή, χάνοντας τον απείρως πιο ενδιαφέρων σε ουσία και μέγεθος στόχο της γενικότερης σαπίλας που επικρατεί στις σχέσεις των ανθρώπων που εκλέγουμε να μας προστατεύουν απ' τον πολυεθνικό γιγαντισμό των πολυεθνικών, με αυτόν τον πολυεθνικό γιγαντισμό των πολυεθνικών. Δάσος άγριο που ακουμπά ανάλαφρα, για να επικεντρωθεί στο τοπικό δέντρο.

Αγροτοπούλα που βρίσκει χαρά σε βόλτες σε ανώμαλο δρόμο καβάλα στη σκληρή σέλα μοτοποδηλάτου με επίτηδες στραβωμένες ρόδες, δέχεται ανέλπιστο δώρο όταν ετοιμοθάνατος προσγειώνεται με το αμάξι του στη φάρμα της.Σαν το Misery (1990) στο πιο μαυροχιουμοριστικό του, αλλά με λιγότερη αναπηρία, και βασισμένο επίσης σε υπερπετυχημένο βιβλίο, τούτο το αλλόκοτο καταραμένο ρομάντζο απ' τη Γερμανία, φτάνει στη χώρα μας με κάνα δυο χρόνια καθυστέρηση, αλλά με εξαιρετική πορεία στα ταμεία και τα βραβεία της χώρας του για να αναπληρώσει. Αν έχεις υπομονή να του δείξεις, θα σε ανταμείψει με την ιδιαίτερη σατιρική του διάθεση (αν και όχι πάντα πετυχημένη), μερικά εμπνευσμένα ευρήματα στο πάντρεμα του ξεκοιλιάσματος των ζώων με το σταδιακό συναισθηματικό ξεγύμνωνα των ηρώων, και δυο εντυπωσιακές ερμηνείες, που μπορεί να μην αρκούν από μόνες τους, αλλά κάνουν πολύ περισσότερα απ' όσα θα περίμενες για να σε κρατήσουν ξύπνιο στους χαλαρούς ρυθμούς και τις άρρυθμες ψιλοχαραμισμένες υποπλοκές τους.

Κατά φαντασία "καλειδοσκοπική ωδή στην αγάπη σε όλες τις αστείες, θλιβερές, σέξι, τρελές εκφάνσεις της".Ο Greg Kinnear εντρυφεί αλματωδώς σε ρόλους αφελή, κερατά, και συνειδητοποιημένα αφελή κερατά, με επόμενο στόχο τη δική του εξειδικευμένη πορνοσελίδα. Ο Robert Benton που κάποτε "ξεγύμνωνε" τους χαρακτήρες του τώρα δε μπαίνει καν στο κόπο να τους δείχνει να βγάζουν τα ρούχα τους (σερβίροντας όλες τις πρωταγωνίστριες γυμνές στο γεροντικά άνουν κοινό-στόχο του φιλμ, στις μόνες άξιες λόγου στιγμές του). Οι ποπ αναφορές, επιμέλεια κάποιου με παιδικό ήρωα τον Langdon-Down, τυποποιούνται στη πνευματώδη επανεφεύρεση του Falling Slowly από το Once (2006) σαν υπόκρουση σε ερασιτεχνική τσόντα. Το σενάριο, στην καλύτερη στιγμή του, φαίνεται να έχει κόψει γύρω στους 20 περιφερειακούς χαρακτήρες από το βιβλίο ενσωματώνοντάς τους όλους (ακόμα και του καράτε κιντ της γειτονιάς) σε αυτόν του Morgan Freeman, που παίζει και κάπου 2 εκατομμύρια κατοίκους του Portland για να βγει ο προϋπολογισμός. Αθέλητο γέλιο αναβλύζει άφθονο σε κάθε σκηνή μιας πραγματικής σαπουνοπερικής πανδαισίας, θρίαμβο για όποιον κατάφερε να τη βγάλει στις αίθουσες.

Πρωθιέρεια του ασυμβίβαστου, θαρραλέου και επιθετικού, αλλά καλλιτεχνικά ακέραιου και ουσιαστικού κινηματογράφου, παραγωγός που αν βάλεις στη σειρά το σερί των ταινιών που έχει βοηθήσει να δουν το φως της μέρας, θα ακούσεις σερί οργασμικών αναστεναγμών, πολυβραβευμένη και πολυτιμημένη από κριτικούς, κοινό και συναδέλφους της, χαρακτηρισμένη ως νονά του νέου queer cinema (τίτλος που η ίδια αρνείται να αποδεχθεί), η Christine Vachon είναι ένα απ' τα σημαντικότερα κεφάλαια του σύγχρονου αμερικάνικου κινηματογράφου. Mε παρακαταθήκη αξιώσεων όχι μόνο για τους θεατές, αλλά και για τους φερέλπιδες μιμητές της, είναι ένα απ' τα σημαντικότερα ονόματα που έχουν φέρει στην Αθήνα οι Νύχτες Πρεμιέρας. Κι εκμεταλλευόμενη την επίσκεψή της για την προώθηση του I'm Not There (2007) την κατάφεραν να φέρει μαζί της και την απαγορευμένη ταινία-έκπληξη που είχε προκαλέσει ουκ ολίγους ψιθύρους, όπως θα θυμάσαι, μερικούς μήνες πριν, τότε που μας είχε μιλήσει για το τι την κινητοποιεί στο να κάνει τις ριψοκίνδυνες επιλογές που κάνει, πώς είχε αντιδράσει στο πρόσφατο φάγωμα του Infamous (2006), της δεύτερης ταινίας για τον Truman Capote απ' τη μαρμάγκα, και πώς είναι να δουλεύεις με έναν απ' τους πιο ενδιαφέροντες Αμερικάνους σκηνοθέτες του σήμερα.

Όπως μάλλον θα 'χεις ψυλλιαστεί πια, ο Judd Apatow έχει φτιάξει γύρω του μια μεγάλη οικογένεια (συνεργατών), απ' την οποία διαλέγει στο κάθε του καινούριο project να δείξει ένα μέλος και βάζει τους υπόλοιπους σε rotation να γεμίζουν τα γύρω-γύρω, και κάπου εκεί θα βρεις και το λόγο που ότι αγγίξει ο εξυπνότερος και πιο γρήγορα ανερχόμενος άνθρωπος του Hollywood, γίνεται κωμικός χρυσός, ή αντιμετωπίζεται ως τέτοιος. Point in case, η νέα του παραγωγή, γραμμένη από ένα απ' τα freaks του στο πρώτο του τηλεοπτικό cult hit, Freaks and Geeks, και σκηνοθετημένη από έναν απ' τους γραφιάδες του στο αποτυχημένο στην τηλεθέαση follow-up του, Undeclared. Και οι γνώριμες φάτσες στο cast, που είναι ευκόλως εννοούμενες.

Το όχι και τόσο κόκκινο trailer που έβγαλε σε αποκλειστικότητα στο δίκτυο το Empire για τύπο ιδιαζόντως ευαίσθητο που τον παρατάει η γκόμενα για rock star και τους πετυχαίνει στη Χαβάη που πάει να την ξεχάσει, δεν έχει και πολλά περισσότερα να δείξει πέρα απ' το δεύτερο μισό ατακών που είχαν κοπεί στο πρώτο, τηλεοπτικό σποτ πριν ενάμιση μήνα για λόγους κοσμιότητας. Επιβεβαιώνει πάντως ότι το χιούμορ θα είναι κυρίως λεκτικό της ποικιλίας του κολεγιακού, δείχνει ότι θα 'χει μεγάλη καρδιά καρφιτσωμένη στο μανίκι, και επαναλαμβάνει την τάση του να ταιριάζει άντρες με γυναίκες δεκαπέντε κατηγορίες πιο πάνω τους, γιατί είναι καλά παιδιά ρε φίλε. Και μετά τους δουλεύει, με τρόπο. Βασικά είναι ταινία του Apatow δηλαδή. Αλλά με τη Veronica Mars σε μπικίνι.

"Όλα ξεκίνησαν το 1995 με 10 ξελογιάστρες ομορφιές σε ένα τρισέλιδο σπαστό εξώφυλλο" του Vanity Fair, όπως θυμίζει το περιοδικό παραθέτοντας σε διχτυακή αποκλειστικότητα (φυσικά) τα εξώφυλλα της Annie Leibovitz για το "γιγαντιαίο" ετήσιο χολιγουντιανό του τεύχος. Από τότε και μέχρι το 2000 η ναυαρχίδα της Condé Nast κανονιοβολούσε μέλλουσες αστέρες (κυρίως) και μέλλοντες αστέρους με επιτυχία κοντά στα 8/10 της πρώτης ομοβροντίας, συμπεριλαμβάνοντας και την αναγκαία odd-one-out (όπως η πρώτη φαγώσιμη αλλά κοινή Patricia Arquette) και τη μαυρομπουτού και μαυρομοίρα της μέσα πτυχής (όπως η αναμενόμενα ακαταξίωτη στη συνέχεια Angela Bassett). Το 2001, η φωτογράφιση της καταξίωσης πρώην φιλόδοξων, με τη συλλεκτική συμμετοχή και κινηματογραφικών απολιθωμάτων, σήμανε και την απαλλαγή από το άγχος της ανακάλυψης ενός κάρου φρέσκων φατσών ανά έτος και του (οφθαλμοφανούς πια τώρα που είσαι εκπαιδευμένος) φωτοσοπιάσματός τους να αγκαλιάζονται. Από τότε τα εξώφυλλα όλων των περιοδικών χάνουν έτσι κι αλλιώς τη σημασία τους και οδεύουν προς μουσειακό είδος, αλλά ακόμα κι αν είχαν μπροστά τους μέλλον λαμπρότερο από μπραντζελινάκια και τομκατάκια, πάλι με σιγουριά θα 'λεγες ότι η αναλαμπή του προπέρσινου, με τη Keira Knightley γυμνή και τη μεγαλειώδη κωλάρα της Scarlett Johansson να απλώνεται απροκάλυπτα (με ξεχωριστό credit), δεν υπήρχε περίπτωση να συγκριθεί με κανένα, εκτός αυτού που θα προέκυπτε αν η Rachel McAdams δεν είχε αντικατασταθεί τη τελευταία στιγμή από τον Tom Ford που το επιμελήθηκε.


Φέτος προφανώς το περιοδικό επιδιώκει ολική επαναφορά, με το ροζ παρανυφίστικο στιλ του John Galliano να προσπαθεί να κρύψει ότι ρισκάρει λιγότερο, με δυο στις δέκα "φρέσκες φάτσες" να είναι τριανταπεντάρες και όλες πλην της Ellen Page μεγαλύτερες ακόμα και από όσο είναι τώρα οι πιτσιρίκες που πλακώνονταν για μια θέση στο, εξω-χολιγουντιανό, σχετικό τεύχος του 2003. Η παράταιρη είναι αυτή τη φορά, όπως σκέφτεσαι, η Jessica Biel που, όσο και να εκτιμάς το ταλέντο και τη σκληρή δουλειά της, η ερμηνεία την οποία μπορείς να φανταστείς πιο εύκολα να δίνει από το λαιμό και πάνω (hint: σκέψου την πρώην εξωφυλλού Chloe Sevigny) θα της φέρει ανάλογα δύσκολα σοβαρές επιβραβεύσεις. Και το σκέφτεσαι παρόλο που η πρωταγωνίστρια της Juno (2007) ψάχνει ακόμα κι εδώ αντισυμβατικότητα με τη καμπουριαστή στάση της. Κατά τα άλλα η Emily Blunt φαίνεται να κρύβει περισσότερα προσόντα από όσα υποψιαζόσουνα, στην κορυφή της τετράδας του βασικού κομματιού του τρίπτυχου. Ενώ η λατινόμαυρη Zoë Saldana της εσωτερικής (φυσικά) και ξεχωριστά (πάγια) φωτογραφημένης εξάδας πολύ πιθανό να μην είναι εκεί μόνο για να φοράει μαγιό, αφού είναι η Uhura του καλοκαιρινού Star Trek (2008) και πρώτο(?) όνομα του υπεραναμενόμενου Avatar (2009). Και τελικά το σημαντικότερο του περιπτερικού εξωφύλλου είναι και πάλι το ονοματάκι Scarlett που δεν είναι καθόλου τυχαία το μεγαλύτερο που εμφανίζεται (έστω και.. με γράμματα), έχοντας κάνει τρεις συνεχόμενες αχαρακτήριστα (in retrospective) καβλιάρικες ολόσωμες εμφανίσεις από το 2004 ως το 2006. Και το άλλο, το Keira, δεύτερο στη σεξαπιλιά της πενταετίας (και βάλε), μαζί με αυτό του Hitchcock, διαλεγμένες σκηνές από το έργο του οποίου αναδημιουργήθηκαν για τις μέσα σελίδες με απαράμιλλο ύφος (κρίνοντας από τον Seth Rogen σε ρόλο φίνα ταχύτατου Cary Grant).

Η Fox έριξε τόσο χαμηλά το είδος της παρωδίας ειδών με τα καθυστερημένα Date Movie (2006), Epic Movie (2007), Meet the Spartans (2008) και The Comebacks (2007) (μοναδικό παιδί με ειδικές ανάγκες της Fox Atomic αντί της Regency), που ο νέος σχετικός άθλος των Weinsteins, μετά τα Scary Movies, αντιμετωπίζεται σαν υπερήρωας που θα το κάνει να πετάει ξανά. Οι ελπίδες βέβαια στηρίζονται στα ονόματα του David Zucker στη παραγωγή και του Leslie Nielsen στο καστ, βασικότατους συντελεστές τόσο στην Απίθανη Πτήση (1980) που δημιούργησε το είδος όσο και (κυρίως ο πρώτος) σε όσα το καθιέρωσαν, μέχρι τις τελευταίες Τρελές Σφαίρες, δεκαπέντε χρόνια μετά.

Από τότε βέβαια ο Zucker περίπου δε ξαναμπλέχτηκε, ο Nielsen περίπου τυποποιήθηκε, και τους βασικούς ρόλους στο Superhero Movie (2008) τους έχουν άλλοι, όπως πιο χαρακτηριστικά προδίδει η αλλαγή του τίτλου από τον αρχικό Superhero! (με το θαυμαστικό, σήμα κατατεθέν των πρώτων δημιουργημάτων του σεναριογράφου, σκηνοθέτη και παραγωγού του Airplane!). Και κυριότερος άλλος είναι ο σκεριμουβίστας Craig Mazin, με ιδιαίτερες συμπάθειες σε κωμικές υπερδυνάμεις στο βιογραφικό του, σε ρόλο αντι-Zucker (βλ. σκηνοθέτη, σεναριογράφου, παραγωγού). Έτσι το αποτέλεσμα, η πρώτη γεύση του οποίου κυκλοφόρησε στο iKlipz, φαίνεται να κουβαλάει τις επιρροές που θα περίμενες. Το φτηνό σλάπστικ χιούμορ κυριαρχεί, αλλά πετάγεται και μια παράδοξη γάτα εκεί που σου σερβίρεται ακόμα μια σκηνή ξαφνικού breakdancing που κάποιος αποφάσισε εδώ και χρόνια ότι επιβάλλεται τόσο όσο και οι κλανιές (και έγινε μέχρι και αστείο-ταινία που άμα δε την έχεις δει δεν είσαι πραγματικός.. σινεφιλ, αφού αποτελεί τη πρώτη σημαντική εμφάνιση της Maria Menounos). Ενώ η σκηνή που ο Nielsen καρφώνει τον μαυρούλη είναι όλα τα λεφτά, και οι υπόλοιπες δείχνουν υπαρκτό σεναριακό άξονα, τον πρώτο Spider-Man, και άρα και υπαρκτό ενδιαφέρον. Νυχτερίδες και φορτηγά, στην αρχή και στο τέλος, παραπέμπουν σε Batman και Fantastic Four που αποτελούν τους υπόλοιπους επίσημους στόχους μιας παραγωγής που στις επίσημες ανακοινώσεις της, ακόμα και για ονόματα συντελεστών, δεν έχει και τόση αξιοπιστία μέχρι τώρα.

Τετράχρονο κοριτσάκι εξαφανίζεται και η θεία του προσλαμβάνει ζευγάρι της γειτονιάς για να βοηθήσει στις έρευνες, αφού η μάνα του ξέρει μόνο τον Jerry Springer και όλους τους τρόπους να φτιαχτείς με ηρωίνη και η αστυνομία προχωράει με ρυθμούς δημοσίου.Το σενάριο του Gone Baby Gone (2007) είναι βασισμένο στο ομώνυμο αστυνομικό του Dennis Lehane, με credits συγγραφέα και για το Mystic River (2003), γεγονός στο οποίο δίνει το μεγαλύτερο βάρος η προώθηση (από την αφίσα ακόμα), προσπαθώντας ίσως να σου τραβήξει το μάτι πέρα από το σκηνοθετικό ντεμπούτο του (ιδιαίτερα αμφιλεγόμενου από την εποχή που 'μπλεξε με τη Lopez) Ben Affleck και το πρωταγωνιστικό του αδερφού του Casey. Γεγονός απ' το οποίο θα πρέπει να ξεκινήσεις κι εσύ να μετράς τις προσδοκίες σου, αφού δε χρειάζεται να είσαι βιβλιοσκώληκας για να 'χεις ήδη καταλάβει ότι ο Βοστονέζος έχει μια ιδιαίτερη προτίμηση στη γειτονιά του, στο Dorchester, και στη παρουσίασή της σα σκοταδερή γωνιά της μεγαλούπολης με χαρακτήρες που τη κουβαλάνε, μαζί με ότι συνεπάγεται μια κοινότητα, όσο ανακαλύπτουν και διαμορφώνουν τα όρια της ηθικής τους, με στιλ σφιχτό, στα όρια του δυσκοίλιου.

Ή αλλιώς, ξεκινάς από μια δυνατή, ακλόνητη και σπάνια βάση, μια ιστορία με πολυσύνθετη ηθική, που τη μεταφέρει ένας Academy Award® Winner αν το 'χεις ξεχάσει και ντόπιος αν δε το ξέρεις. Και τη μεταφέρει, όντας υπεύθυνος και για τη κάμερα, με μια εντυπωσιακή αίσθηση ρυθμού, χώρων και προσώπων, μια ιδιαίτερη ευφυΐα σε σκηνές που θα πρέπει να σε μπερδέψουν αλλά να σου αφήσουν και στοιχεία να βγάλεις άκρη, και μια απρόσμενη σεμνότητα και αυστηρότητα, που κάπου ξεπερνάει κι αυτή του γέρο Clint, στο χαλινάρι των ερμηνειών. Ερμηνείες που έτσι εξυπηρετούν και με το παραπάνω την αφήγηση, χωρίς να εντυπωσιάζουν αν δε προσπαθήσεις να τις προσέξεις (ο Ed Harris κρύβει όλο του το όνομα πίσω από ένα μουσάκι, και την Amy Ryan είσαι πολύ απασχολημένος να τη βρίζεις και να τη σαρκάζεις, για παράδειγμα). Αλλά το αποτέλεσμα άκοπα το κατατάσσεις στις πιο αξιόλογες προσπάθειες της χρονιάς, ένα τικ πίσω από το Mystic River. Παρόλο που τυπικά και κάπου απαραίτητα μπλέκει και ψιλομυθικά στερεότυπα (βίαιων παιδεραστών π.χ.) και pulp στοιχεία, και ξεπληρώνει όλο το καστ, για τη συμμετοχή και την υπομονή του, με έναν μονόλογο για τον καθένα. Και παρόλο που τυπικότατα δε πρόκειται να σε κάνει να αμφισβητήσεις τη δικιά σου, προσωπική, ανωτερότητα.

Καναλάρχης σε πόλη χωρίς φωνές, θέλει να μετατρέψει το μοναδικό φαινόμενο μιας αληθινής τραγουδίστριας σε πομπό υπνωτιστικών σημάτων, για να εξασφαλίσει τον έλεγχο των κατοίκων μέσω του καναλιού του, και να σιγουρέψει τα σατανικά του σχέδια.(Πάντα) επίκαιροι συμβολισμοί κι αλληγορίες για την χειραγώγηση και την καταπίεση της φωνής και της σκέψης της κοινωνίας απ' τα ΜΜΕ δίνουν και παίρνουν σε μια σίγουρα arty και κατάτι ριψοκίνδυνη επιλογή για κινηματογραφική έξοδο, που αν μη τι άλλο ανταμείβει με την δροσιστική ρετρό αισθητική της, και θα εντυπωσιάζει με τον τρόπο που αναδεικνύει, παρ' ότι χωρίς φωνές, τις κουβέντες σε πρωταγωνιστές. Η διασκεδαστική χρήση των υπότιτλων από μόνη της όμως, και η κινηματογραφική και μουσική παιδεία της ταινίας που δοκιμάζει το γούστο σου από κάποιο σημείο κι έπειτα, μαζί με τον έρωτα του δημιουργού με τις εικόνες του που πολλές φορές ξεπερνά τα όρια στις πιο ακατάλληλες στιγμές, δεν λύνουν τα προβλήματα της πλοκής, που όταν αποφασίζει να σου εξηγήσει το όνειρο του ποιητή, εσύ πιθανότατα θα 'χεις αρχίσει να βλέπεις το δικό σου, κι όταν φτάνει η ώρα να μπει σε λειτουργία η υπνωτιστική μηχανή, γίνεται ασαφές αν ο υπνωτιζόμενος είναι τα βουβά ανθρωπάκια στην οθόνη, ή τα καθισμένα από κάτω της.

Πλούσιος ηλικιωμένος καταξιωμένος συγγραφέας προσκαλεί τον νεαρό φιλόδοξο ηθοποιό εραστή της γυναίκας του να.. τα πούνε στην έρημη βίλα του.Το Sleuth (2007) είναι μια απόπειρα του Kenneth Branagh και του Harold Pinter να ξαναμεταφέρουν στην οθόνη το θεατρικό του Anthony Shaffer, 25 35 χρόνια μετά από αυτή του συγγραφέα και του Joseph L. Mankiewicz που είχε πρωταγωνιστές τον Laurence Olivier και τον Michael Caine. Ο τελευταίος αναλαμβάνει τώρα το ρόλο του γεροντότερου, ενώ τον δικό του, ακόμα μια φορά μετά το Alfie (2004), ο Jude Law.

Αν προσπαθούσα να χωρέσω ακόμα και τα βασικά πίσω από τα ονόματα και τους τίτλους στη παραπάνω παράγραφο θα χρειαζόσουνα οθόνη ορατή από το διάστημα, όμως το συμπέρασμα θα ήταν και πάλι ότι το κοινό του φιλμ είναι περιορισμένο και απαιτείται και ιδιαίτερα προετοιμασμένο. Και επιπλέον και ιδιαίτερα περίεργο, αφού ο σεναριογράφος αποφάσισε να αντιμετωπίσει θανατηφόρα πιντερικά σοβαρά μια ιστορία τόσο τραβηγμένη από τα μαλλιά όσο μεγάλο είναι το μέτωπο του Law, ο σκηνοθέτης να βυθίσει στον αυτοϊκανοποιούμενο μινιμαλισμό ένα.. θεατρικό δυο χαρακτήρων, τόσο επιδεικτικά όσο φανερή είναι η ειρωνεία στο casting, και η χημεία μεταξύ των πρωταγωνιστών δε πλησιάζει καν pokes στο Facebook (αντί έστω του, ειρωνικού όπως είπαμε, αλληλοσπαραγμού που θα περίμενες). Έτσι όσο περίεργος Σκορπιός και να 'σαι, το ενδιαφέρον σου σκοτώνεται το πολύ στη δολοφονία στο τέλος της πρώτης πράξης. Και τα 45 λεπτά λιγότερα από τη διάρκεια της προηγούμενης μεταφοράς σου φαίνονται τόσο παράδοξα υπόγεια ελαχιστοποιημένα όσο προσπαθεί να είναι η καινούρια.

Τρεις γυναίκες οργανώνονται για να κλέψουν χρήματα που προορίζονται για καταστροφή (γιατί είναι φθαρμένα). Κι όταν βλέπουν ότι τα καταφέρνουν, δεν ξέρουν που να σταματήσουν.Το Θέλμα και Λουίζ (1991) για 50άρες που βαριούνται, ή όποιο είναι τέλος πάντων το κοινό της κατεψυγμένης πια Diane Keaton που κυκλοφορεί εδώ και καμιά δεκαετία με ίδιο κοστούμι-γυαλί-μαλί-γυψόφατσα για να βοηθήσει τις fans της να πειστούν και να πείθουν ότι ο χρόνος έχει σταματήσει. Σκηνοθετημένο μάλιστα απ' την ίδια την σεναριογράφο του Θέλμα και Λουίζ (1991), που ικανοποιημένη πια με τη γυναικεία χειραφέτηση, αρκείται σε φαρσική σάτιρα του αμερικάνικου ονείρου με λίγη ελληνική πονηριά για πολλά λεφτά με λίγο κόπο, μέσω της γυναικείας εκρηκτικότητας με μια ζαχαρωμένη εσάνς από γυναικεία απληστία, που αθωώνεται αβρόχις ποσί στην κολυμπήθρα της αμερικάνικης κωμωδίας. Για χαζοχαρουμενιά πάντως, δεν είναι τόσο κακή όσο θα σε βόλευε για να γλιτώσεις τη μουρμούρα αν βρεθεί ομόφυλη των πρωταγωνιστριών να σε φάει να το δείτε (προσφέρεται για υποχωρήσεις δηλαδή), αλλά τουλάχιστον έχει τον Ted Danson (όταν τον δεις θα τον γνωρίσεις) να πετάει σπίθες στο βοηθητικό ρόλο του συζύγου, για να 'χεις με κάποιον να ταυτιστείς μέσα στην παράνοια των ορμονών.