Λογιστής που το πιο συναρπαστικό στη ζωή του είναι να βλέπει progress bars στις μεταφορές ποσών, συναντά δικηγόρο που το πιο συναρπαστικό στη ζωή του είναι να βλέπει progress bars στις μεταφορές ποσών στο λογαριασμό του. Ακολουθεί περιήγηση σε πολυτελή sex clubs.Η Αποπλάνηση είναι τυπικά (αν και όχι ακριβώς) το δεύτερο προϊόν της Seed Productions, εταιρείας που έστησε ο Hugh Jackman με τη γυναίκα του και έναν βοηθό (του ενίοτε) σε διάφορες παραγωγές. Το πρώτο (προϊόν) ήταν το τηλεοπτικό Viva Laughlin που το CBS κατέβασε μετά από δύο (2) επεισόδια στον αέρα. Και η απειρία (της παραγωγής) φαίνεται και στο δεύτερο. Ιστορία που θα ήταν hot property στα 80s, pitchable στα 90s, και μπορεί να έπαιζε και στα 00s αν το σενάριο δεν ήταν του τυπικά υπερβλακωτή Mark Bomback (Θεόσταλτος (2004), Πολύ Σκληρός για να Πεθάνει 4.0 (2007)). Πρωταγωνιστές σε κόντρα ρόλους, που οι ίδιοι ονειρεύονται και οι άλλοι δε τους αφήνουν να παίξουν για κάποιο λόγο: ο Jackman υπερβάλλει τόσο στις εκφράσεις που βλέπεις το μουστάκι που λείπει, ο Ewan McGregor ξεφορτώνει όλες τις πρόβες που 'χε κάνει για Peter Parker. Σκηνοθέτης από το χώρο της διαφήμισης που θέλει να γίνει De Palma και να γυρίσει σε φιλμ, φωτογράφος μεταξύ άλλων του Mann στα 90s με όρεξη να τον ακολουθήσει στα παιχνίδια με τη Genesis (τελικά γύρισαν τις βραδυνές σκηνές ψηφιακά με παλιούς φακούς, και τις άλλες σε φιλμ με Prima). Αποτέλεσμα, σχετικά γλασέ και συμπαθητικό όταν εμφανίζεται η Michelle Williams, το οποίο στην Αμερική δε θα 'παιζε στις αίθουσες αν η Fox δεν είχε τον Wolverine (2009) να έρχεται (για να κάνει τα χατήρια του πρωταγωνιστή του). Σε πιο καθυστερημένες αγορές (βλ. Ελλάδα) κολλάει καλύτερα (στη πρεμιέρα για τις Μάζες έγινε ψιλοπατημός), και στο DVD θα σκίσει παντού.

Κάποια teaser, όπως αυτό του Cloverfield (2008), εύχεσαι να μην είχαν γίνει ποτέ trailer, πολύ περισσότερο ταινία. Όμως αυτό του Eagle Eye (2008), που έπαιζε πριν τον πρόσφατο Indiana Jones, είχε κοπεί παραπλανητικά για να αποσπάσει τη προσοχή σου από κάτι πενήντα φορές μεγαλύτερο, τουλάχιστο σύμφωνα με τη μεγάλη του συνέχεια που κυκλοφόρησε στο Yahoo! Movies.

Βιομηχανίες, βραβεία και παουερλίστες, όλα μοιάζουν όλο και πιο ασήμαντα μπροστά στον Steven Spielberg που υπογράφει τη συγκεκριμένη παραγωγή και θα μπλέκονταν από πιο κοντά αν είχε προλάβει. Ο άνθρωπος(?) ψάχνει καναδυο δις μετρητά, έτσι γιατί μπορεί να του 'ρθει καμιά καλή ιδέα, και την άλλη μέρα του 'χουν δώσει τα μισά, μαζί με καναδυο χώρες μπόνους (για σύγκριση αν κάτι Rothman και Gianopuloi ψάχναν το ένα δέκατο με τις ίδιες συνθήκες, θα ψόφαγε όλος ο πλανήτης για δέκα μέρες). Οπότε, το ότι βρήκε έναν πιτσιρικά και τον συμπάθησε και είπε να τον κάνει διαγαλαξιακό αστέρα, περνάει στα ψιλά. Όπως και το ότι αυτή η δουλειά, που την προόριζε για 8/8/8, του βγήκε λίγο καθυστερημένη --απλά θα ανακαλύψει και το φθινοπωρινό μπλοκμπάστερ, έστω και με μεσαίο προϋπολογισμό.

Κατά τα άλλα, το Αετίσιο Μάτι ακόμα θυμίζει σε κάποιους τη Σκιά των Τεσσάρων Γιγάντων (1959), μάλλον γιατί το Disturbia (2007), πάλι με D.J. Caruso στη τελειομανή σκηνοθεσία και Shia LaBeouf στη τελειοκοινή υποκριτική, ανακύκλωνε την ιδέα του Σιωπηλού Μάρτυρα (1954). Και σε πολλούς (ακόμα θυμίζει) το πρώτο Matrix, μάλλον γιατί δεν έχουν δει άλλη ταινία και νομίζουν ότι οι Wachowskis ανακάλυψαν το τηλέφωνο. Το σενάριο πάντως θέλει Syriana (2005) εναντίον WarGames (1983), το trailer το κόβω προς The Game (1997), και η σχετική βαλίτσα πάει πολύ μακριά. Ο Spielberg λέει ότι η ιδέα είναι πρωτότυπη (όσο γίνεται στη τέχνη) και δικιά του, όπως και η τελεία.

Πολλά τρέιλερ με ενδιαφέρον βλέπουμε τελευταία, σαν τις ταινίες που αρέσουν στο κοινό και στον τύπο απ' ότι μαθαίνουμε στην Αμερική αλλά και όλο τον κόσμο. Αλλά το πιο εντυπωσιακό είναι αυτό για το Disaster Movie (2008). Πρόκειται για τη νέα παραγωγή του διδύμου Jason Friedberg και Aaron Seltzer, υπεύθυνων για επιτυχίες όπως Date Movie (2006), Epic Movie (2007) και Σπαρτιάτες για Κλάματα (2008). Και όπως παρατηρούμε κάνανε μια ταινία τη χρονιά αλλά φέτος αποφάσισαν να κάνουν δύο!

Ένα άλλο που παρατηρούμε είναι ότι αυτή δεν είναι μια ταινία της Fox που είναι μια μεγάλη χολιγουντιανή εταιρεία αλλά γράφει Lionsgate που είναι η μεγάλη της αδερφή όπως δείχνει και το όνομα (Αλεπού - Λιοντάρι). Και οι δαιμόνιοι σεναριογράφοι όχι μόνο βλέπουν πάρα πολλές ταινίες όπως ξέρουμε, αλλά και πρώτοι από όλους. Γιατί ο Hancock (2008) που τον βλέπουμε να πετάει και μετά να χτυπάει στον στύλο της ΔΕΗ και μετά να πέφτει κάτω είναι καινούριος και δεν έχει ακόμα κυκλοφορήσει. Και άλλες είναι πολύ καινούριες!

Τα αστεία στο τρέιλερ έχουν πολύ σκέψη από πίσω και μάλλον θα χρειαστεί να δούμε και την ταινία για να τα καταλάβουμε, όπως αυτό με τη Hannah Montana που φαίνεται να πεθαίνει και λέει να αγοράσουμε τον δίσκο της. Τι να εννοεί άραγε?

Η θεματολογία της ταινίας μπορεί να είναι οι ταινίες καταστροφής όπως Iron Man (2008), Ο Απίθανος Χουλκ (2008), The Simpsons: Η Ταινία (2007), Η Μαγεμένη (2007) και Sex and the City (2008). Αλλά επειδή ήταν κανονικά να έχει αστεία από το Superbad (2007) και το Με την Πρώτη (2007) και άλλες κωμωδίες, και αυτά συμβαίνουν στις καλές ταινίες, θα πρέπει να περιμένουμε να τη δούμε για να πούμε με τι ασχολείται.

Τα δράματα εποχής είναι το νέο Ιράκ για το Hollywood, τουλάχιστο σύμφωνα με τον Reporter του, και από την εποχή τους, που αρχίζει με τα πρωτοβρόχια, δε θα λείψουν φυσικά οι Βρετανοί ούτε η βασίλισσα των κουστουμιών Keira Knightley. Η Δούκισσα (2008) αποτελεί από πέρσι το φετινό οσκαρικό χαρτί για την οσκαρική πέρσι και απορροφημένη φέτος Paramount Vantage, τη φετινή προπέρσινη καταποντισμένη Marie Antoinette (2006) για τις Μάζες, την επόμενη ταινία που θα κάναν η Susanne Bier με τον Anders Thomas Jensen μετά το Μετά το Γάμο (2006) μέχρι που η πρώτη άφησε τις ψευτοαμερικανιές και πήγε στην Αμερική να κάνει ψευτο-οσκαριές, την πρώτη ταινία που φαίνεται πιο παρακμιακή στην προώθηση απ' όσο παρακμιακή φαίνεται να είναι στην αναπαράσταση της πιο παρακμιακής ευρωπαϊκής περιόδου.

Η elmord2, επίτιμη υπερηρωίδα του comicworld.gr (και προφανώς η καταλληλότερη να μιλήσει για κουστούμια), το σκέφτηκε καμιά βδομάδα, από τότε που βγήκε το παρακμιακό διεθνές τρέιλερ, έχοντας παγώσει το καρέ με το παρακμιακό κωλαράκι της πρωταγωνίστριας, και κάνει μια προσπάθεια να εξηγήσει πως μια παραγωγή, που ξόδεψε μύρια για να αναπαραστήσει με ακρίβεια τις φωλιές με ψόφια πουλιά στις κομμώσεις της εποχής, κατέληξε να έχει ήδη ως καλύτερη σύσταση το "προορίζεται να διχάσει τους κριτικούς".

Σε κάποιες γυναίκες το κουράγιο αφθονεί. Σε κάποιες οικογένειες η τόλμη είναι κληρονομική. Σε κάποιες περιπτώσεις το δράμα είναι αναπόφευκτο. Ή τουλάχιστον αυτό θα θέλανε να πιστέψουμε οι δημιουργοί του νέου ιστορικού δράματος The Duchess, βασισμένου σε.. μη εξουσιοδοτημένη βιογραφία, με πρωταγωνιστές τους Keira Knightley και Ralph Fiennes. H γνωστή δούκισσα του Devonshire, πριγκίπισσα D-iana, εεεε, συγνώμη, Georg-iana, είχε την πρωτοφανή στα ιστορικά χρονικά ατυχία να κάνει ένα γάμο σκοπιμοτήτων και να βρεθεί στο πλευρό ενός άνδρα που δεν ενδιαφέρεται πραγματικά για εκείνη αλλά επιθυμεί απλά έναν αρσενικό διάδοχο, δεν καλύπτει τις συναισθηματικές της ανάγκες και, το κερασάκι στη τούρτα, την απατά και από πάνω με μια θρασύτατη μελαχρινή.

Παρά την μεγάλη εμπειρία της Knightley στο να οδύρεται μέσα σε κουστούμια εποχής, η συγκεκριμένη δημιουργία φαίνεται να μην έχει την απαιτούμενη ορμή να τραβήξει την ανηφόρα. Το μεγαλύτερο κατά την άποψή μου μειονέκτημα της ταινίας είναι αυτό που προφανώς η εταιρία θεωρεί το μεγαλύτερο διαφημιστικό της πλεονέκτημα: η ταύτιση με την ιστορία της Diana. Αυτό που υπονοείται αρχικά στο teaser, προβάλλεται με τον πιο ακαλαίσθητο και άκομψο τρόπο στο επίσημο βρετανικό trailer. Ο απανωτός βομβαρδισμός με την εικόνα της αποθανούσας, μόνο αμηχανία μπορεί να προκαλέσει ακόμα και σε όσους υπήρξαν φανατικοί θιασώτες του γαλαζοαίματου παραμυθιού. Είμαστε πια περισσότερο εξοικειωμένοι με την εικόνα και την ιστορία της θλιμμένης πριγκίπισσας παρά με το μισό μας σόι που μένει στην ίδια πόλη με εμάς, παρόλα αυτά αυτή η καταναγκαστική σύνδεση που σε μπουκώνει με το ζόρι η παραγωγή, μόνο αποστροφή και ανατριχίλα μπορεί να προκαλέσει. Αν και ανήκω στους φαν των ταινιών εποχής --ειδικά αν έχουν αρκετά άλογα, I know, I'm weird, το εισιτήριό μου είναι εξασφαλισμένο--, εν τούτοις, δεν ξέρω τι θα κάτσω στην πολυθρόνα να δω καθώς αυτή η ταινία που προσπαθεί να πατάει ταυτόχρονα σε δύο αιώνες (παρελθόν αλλά με σύγχρονα πάθη και προβληματισμούς) μοιάζει τελικά να μην στηρίζεται πουθενά και να κολυμπά σε ένα χάος συρραφών. Όταν θα τελειώσει τι θα πρέπει να αναρωτηθούμε: αν είδαμε ένα αξιοπρεπές δράμα εποχής ή αν πέτυχε η μεταφορά της ιστορίας της Diana στον 18ο αιώνα;

Η Odeon σας προσκαλεί στην avant première του θρίλερ Αποπλάνηση. Την Τετάρτη 25 Ιουνίου στις 9 το βράδυ στο Odeon StarCity στο Νέο Κόσμο.

Στην εποχή των Κοζάκων, το μεγαλύτερο από δυο αδέρφια σκοτώνει το μικρότερο από δυο άλλα αδέρφια, απ’ τα οποία το μεγαλύτερο ξεκινά να πάρει πίσω το αίμα του νεκρού του αδελφού.Μια αναζωογονητική ματιά στη δυαδικότητα των αδερφικών σχέσεων και των εναλλαγών τρυφερότητας και έντασης που κρύβουν, όπως τις εντοπίζει και αναδεικνύει με εντυπωσιακή ηρεμία και ευκρίνεια ο 35άρης Βέλγος, στην γαλήνη και την απειλη-τικότητα του πανέμορφου φυσικού τοπίου, στο οποίο δίνει εξίσου σημαντικό με τους χαρακτήρες του ρόλο , σ’ αυτή τη, σε εναλλαγές γοητευτική και βάναυση, συναρπαστική ιστορία εκδίκησης, που κέρδισε δικαίως το βραβείο επιτροπής στο περασμένο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου Κινηματογράφου της Αθήνας. Εγκεφαλική ταινία δράσης (αν και όχι όσο ταινία εγκεφαλικής δράσης θα μπορούσε να είναι), χρωστά τα μέγιστα στο κουαρτέτο ηθοποιών που παρέχουν ερμηνείες αρκετά στιβαρές ώστε να εξασφαλίζουν την αφηγηματική συνοχή που θα μπορούσε να θέσει εν κινδύνω ο Micha Wald με την σεναριακή δομή των ξεχωριστών κεφαλαίων του, οι Κλέφτες Αλόγων υποφέρουν από τον προϊδεασμό φολκλορικότητας που πρέπει συνεχώς να μάχονται για να ξεπεράσουν, αλλά αν τον ξεπεράσεις κι εσύ, θα σου αποκαλύψουν αυτό που τελικά έχουν να σου δώσουν να πάρεις μαζί σου έξω απ’ την αίθουσα, που είναι μια ιστορία σκληρής ενηλικίωσης αξιοσημείωτα ουμανιστική μέσα στη μοβοροσύνη της, και διαχρονική μεν, εκ προοιμίου δε, αφού δεν κοντράρεται ποτέ στα σοβαρά με την εποχή στην οποία την τοποθετεί ο σκηνοθέτης της (και η οποία όπως θα θυμάσαι απ’ τη συνέντευξη που μας είχε δώσει πριν κάτι μήνες και φιγουράρει και στη σχετική σελίδα του αθηνοράματος σήμερα, προέκυψε συμβιβαστικά και δεν είχε ποτέ ιδιαίτερη σημασία).

Ξουράφι αναλυτής της μυστικής υπηρεσίας πληροφοριών CONTROL προάγεται σε πράκτορας και καλείται να προστατεύσει το σινάφι του αλλά και την πατρίδα από τα... πυρηνικά καυτά σχέδια του αρχηγού της τρομοκρατικής οργάνωσης KAOS..Σε μια εποχή στέρησης από πρωτότυπες ιδέες και σενάρια, το Χόλιγουντ στρέφεται και πάλι στο τιμημένο τηλεοπτικό παρελθόν, με τη διαφορά ότι για να θυμάστε την ομώνυμη επιτυχημένη σειρά, κάποιων σαφώς μικρότερων και διόλου wide ιντσών, θα πρέπει να είχατε γεννηθεί μερικά χρονάκια πριν από τα μέσα της δεκαετίας του '60... Κοινώς, η σημερινή νεολαία, που κόβει και τα περισσότερα εισιτήρια στα multiplex, δεν έχει ιδέα περί τίνος πρόκειται, πόσο μάλλον να κατεβάσει και... πλερέζα όταν αντιληφθεί πως το πάλαι ποτέ δημιούργημα του Mel Brooks (ο βασικός creator της σειράς) έχει χάσει την κωμική του φόρμα στο βωμό της κασκαντερο-δράσης με τζεϊμσμποντικά πρότυπα. Να γίνω περισσότερο ειλικρινής; Εκεί που περιμένεις να δεις κωμωδία (η συντριπτική πλειοψηφία των αντίστοιχων σκηνών βρίσκονταν ήδη στο trailer) με ένα κάποιο κατασκοπευτικό background, το Get Smart (2008) σου αποκαλύπτει την αστοχία των λυπηρών προθέσεων των συντελεστών, οι οποίοι έχουν βάλει σ’ ένα μίξερ χιουμοριστικής αστοχίας από Ian Fleming μέχρι τον χιτσκοκικό Άνθρωπο που Γνώριζε Πολλά (1934/1956), και τολμούν να τα σερβίρουν με θράσος αλά True Lies (1994), για να φάνε, εν τέλει, τα μούτρα τους σε όλα τα ταμπλό! Η βλακωδώς μη εκφραστικότητα του Steve Carell προστατεύει τον κεντρικό ήρωα από κακοτοπιές ενός σεναρίου που δεν του κόβει ιδιαιτέρως (πόσο σαρκαστική η αντίθεση με τον τίτλο του φιλμ...), αλλά τη διαρκή επανάληψη αυτής της καρικατούρας θα τη βαρεθούν ακόμη και οι πιο ψύχραιμοι, δηλαδή εκείνοι που θα "τσιμπήσουν" με τις σεκάνς καταδίωξης και το εκρηκτικό κρεσέντο. Και για να κλείσω με μια "εξυπνάδα", δεν τους βλέπω για sequel. Με αντιλαμβάνεσαι;

Ο άντρας των ονείρων σου ανακαλύπτει ότι πάντα εσένα αγαπούσε, τη φανταστική του φίλη και μόνη γυναίκα στον πλανήτη που δεν έχει πηδήξει. Η 68η ρομεντί, αυτού του αιώνα, που καταλήγει σε εισβολή την ώρα του "speak now or forever hold your peace". Ο Γάμος του Καλύτερού μου Φίλου (1997) με τα φύλα διεστραμμένα αντεστραμμένα.Υπάρχουν δεκάδες τρόποι να περιγράψεις με ένα δυο κλισέ ολόκληρο το Made of Honor (2008) και προφανώς δεν έτυχε, σε μια ταινία που αποτελούσε υποτίθεται γυναικεία αντιπρόταση στον Iron Man (2008). Όμως είναι αυτή η σιδερένια και μηχανική. Μοναδική της πρωτοτυπία, το ψεκάστε-σκουπίστε στο (συνήθως παρατεταμένο ηδονικό) ξεκαθάρισμα ότι το πρωταγωνιστικό ζευγάρι και αγαπιέται παράφορα και είναι και ιδανικό και χωρίς να το ξέρει: τα όποια αισθήματα κυρίως.. δηλώνονται συνοπτικά (αντί να φαίνονται) όμως αυτό τελικά λειτουργεί, σπρώχνοντας το ρυθμό και δείχνοντας μια κάποια ειλικρίνεια στην αντιμετώπιση και του θεατή και της θεατούς (με τη παραδοχή ότι σερβίρει, κατά παραγγελία, ένα κόσμο όπου οι πράξεις δεν έχουν καμία σημασία αλλά τα αναντίστοιχα λόγια τεράστια). Το (μεγάλο) πρόβλημα είναι ότι μένουν άπειρα λεπτά να ψεκάσει η γενικά ψεκασιάρα σκηνοθεσία και γεμίζουν με σεναριακές εμπνεύσεις ανέμπνευστες όσο ο τίτλος ή η τοποθέτηση του McDreamy σε σκοτσέζικο φόντο. Σε σημείο που όταν βλέπεις στιγμιότυπα από DVD του εμπορίου με οδηγίες για δεσποινίδες επί των τιμών, να μη ξέρεις αν είναι κάνα χοντρό αστείο σα τις κωλομπίλιες που φοράει μια γριά στο λαιμό στη μισή ταινία, μαύρη διαφήμιση, απεγνωσμένη προσπάθεια απόδειξης γνώσης του θέματος ή (το πιο πιθανό) βαρεμάρα να γυριστεί καμιά παραπάνω σκηνή.

Ο Patrick Dempsey κάνει αξιοπρόσεκτα ότι μπορεί για να συνεχίσει το καινούριο του σερί που άνοιξε το Enchanted (2007) για μια γενιά που πιθανά δε θυμάται και πολλά (γιατί έβλεπε μαστούς πάρα πολύ κοντά τότε, όχι γιατί έπαθε Αλτσχάιμερ τώρα) από το superstardom του στα nerdy 80s. Αλλά δεν έχει την εκπληκτική άνεση της Katherine Heigl στη προηγούμενη γαμοταινία που ξεπήδησε από το Grey's Anatomy. Όπως και να 'χει, η σύντομη τελευταία εμφάνιση του Sydney Pollack, να διαπραγματεύεται τον αριθμό από τακτικές υποχρεωτικές πίπες με τη μέλλουσα 7η γυναίκα του, στην εκκλησία του γάμου, αξίζει ένα τουλάχιστο αστέρι από μόνη της.

Διάφορες εγκυμονούσες, σε διάφορα σημεία της Γης, γενούν με διάφορους τρόπους.Σχηματική μελέτη διαφόρων μεθόδων φυσικής και βοηθούμενης γέννας, που δίχως να εξερευνά ιδιαίτερα καμία τους, ή να εντρυφεί στις επιπτώσεις και τα προτερήματα / μειονεκτήματα της μιας επί της άλλης, λειτουργεί περισσότερο σαν ευκαιρία βελτίωσης εκφοράς επιφωνημάτων «αχουτομωρέ» και «τιγλυκοπουείναι», εξασφαλίζοντας την απόστασή του απ’ τα pregophilliac φετίχ στρέφοντας τις κάμερες σε σχεδόν αποκλειστικά μη θελκτικές εγκυμονούσες και εδραιώνει την αξιοπρέπειά του απορρίπτοντας τις γραφικές αναπαραστάσεις της επί του προκείμενου διαδικασίας. Κάπου μέσα παίζει και μια υποπλοκή με έκλειψη ηλίου που δεν αποκτά ποτέ σαφή χαρακτήρα για να δώσει τουλάχιστον μια υφή X-File στο ντοκιμαντέρ, μπας και το σώσει απ’ το σακί με τα υπνωτικά, και μάλιστα τα επικίνδυνα, αφού στις παρενέργειές του έχει και καραμπινάτη ανακατωσούρα γυναικείων ορμονών, με τα γνωστά συμπτώματα του «ποτεθαγινωμάνα». Ωστόσο, αν είσαι στην ανάποδη κατηγορία που προσπαθείς να πείσεις τη σύζυγο να σε κάνει πατέρα, μπορεί να σε βοηθήσει να τη ρίξεις, αφού επί το πλείστον τα πιτσιρίκια πετάγονται απ’ τις κοιλιές πιο εύκολα, πιο γρήγορα και πιο ανώδυνα απ’ ότι βγαίνουν τα παγάκια απ’ τις κυψέλες.

Το πιο αναμενόμενο trailer των τελευταίων εβδομάδων, αυτό για το Miracle at St. Anna (2008) του Spike Lee, κυκλοφόρησε τη Παρασκευή στο Yahoo! Movies. Και ήταν αναμενόμενο με την έννοια ότι και η Μαρία η Κουτσή πια ξέρει ότι ο σκηνοθέτης δεν υιοθετεί απλά τις πιο ακραίες απαιτήσεις για αντιπροσωπευτικότητα, συμπερίληψη και λοιπές αντι- (και όχι μη) ρατσιστικές θεωρήσεις, στιλ "σε κάθε ταινία για σύρραξη στην οποία συμμετείχαν αποκλειστικά λευκοί πρέπει να εμφανίζεται και ο αράπης που τους καθάριζε τις τουαλέτες". Αλλά, τις υιοθετεί στρατηγικά και μάλλον αποκλειστικά για να πουλήσει τις ταινίες του. Και προφανώς αυτή τη φορά έχει πολύ εμπόρευμα να διαθέσει, αν κρίνεις από το ότι τη σχετική διαφήμιση - δημόσια επίθεση διαρκείας, την έκανε με βάση ανύπαρκτα ιστορικά στοιχεία ισχυριζόμενος ανύπαρκτο αποκλεισμό μαύρων. Και την έκανε, για.. προπέρσινη ταινία, το Flags of Our Fathers (2006), στον Clint Eastwood που όχι μόνο πάσχει από απόλυτη αχρωματοψία αλλά έχει και τη τάση να τα λέει χύμα σε όλους με αποτέλεσμα να του λείπουν οι φίλοι σε ψηλές θέσεις που προστατεύουν από κάτι τέτοια.

Το εμπόρευμα, είναι κατά κύριο λόγο ιταλική επένδυση (των Luigi Musini και Roberto Cicutto που είχαν την ανεξάρτητη Mikado) αλλά με συμμετοχή και διανομή της Touchstone, η οποία έχει πια περιοριστεί σε 1-2 ταινίες το χρόνο μετά το γενικότερο scale back της Disney. Επομένως η αμερικάνικη προώθηση δε θα είναι ασήμαντη, και όπως όλες τέτοιο καιρό έχει και οσκαρικές φιλοδοξίες, ενισχυμένες από τις εκστατικές κριτικές που γράφει.. ο Spike Lee (κομπλέ με "joint" αντί για "film") για όποιον ενδιαφέρεται να τις δημοσιεύσει. Οι υπόλοιποι αναφέρουν ότι οι δοκιμαστικές προβολές ακόμα ψάχνουν να βρουν ισορροπία ανάμεσα σε όλα τα, στρατιωτικά, κοινωνικά, θρησκευτικά, πολιτισμικά και φανταστικά, στοιχεία των γυρισμάτων. Στοιχεία όλα δανεισμένα από το μυθιστόρημα του James McBride που υπογράφει και το σενάριο και εμπνεύστηκε την ιστορία από τη σφαγή του πληθυσμού του ιταλικού χωριού Sant'Anna di Stazzema από τους Γερμανούς, αλλά και από την 92 Μεραρχία Πεζικού, τη μοναδική μαύρων Αμερικάνων στην Ευρώπη κατά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο.

Όπως βλέπεις και μόνος σου στο τιζεροτρέιλερ που υποδέχτηκαν με ανακούφιση τα διαδίχτυα --ελπίζοντας να απαλλαχτούν από δηλώσεις τύπου "θα ακολουθήσω το δύσκολο μονοπάτι του Obama" ακολουθούμενες από τη σχετική δύσκολη σιωπή για.. πεντεδέκα λεπτά και καταιγισμό κατηγοριών και προσωπικών χαρακτηρισμών στη συνέχεια--, η φωτογραφία του Matthew Libatique (που ο Lee έμαθε από τον Aronofsky) απέκτησε ένα πιο μεσογειακό φως για να πάει με το τοπίο. Και η Touchstone δε σκοπεύει να σε μπλέξει περισσότερο απ' ότι χρειάζεται για να σε δελεάσει, ούτε φυσικά να αναγνωρίσει τιποτάλλο πέρα από τον πετυχημένο Inside Man (2006), ούτε καν τη δικιά της 25η Ώρα (2002), στην ιστορία του σκηνοθέτη. Σκηνοθέτη που, στη σύνοψη, μπορεί να γυρίσει και καλές ταινίες, φαίνεται να έκανε το σωστό να μην μπλεχτεί στο σενάριο (που με τη σειρά του φαίνεται αρκετά σχηματικό και μπλεγμένο στους στόχους του, χωρίς άλλη.. βοήθεια) και περιμένει τώρα από τον μόνιμο μονταζιέρη του (που δε τα 'χει συνηθίσει λέει αυτά τα ευρωπαϊκά εκτός των άλλων) να κάνει το θαύμα του. Και είναι λίγο πολύ θρασύδειλος μαλάκας κατά τα άλλα.

Ένα κίτρινο χέρι που κλέβει ένα d'oh-nut, έκλεψε και τις ψήφους των φετινών Key Art Awards του The Hollywood Reporter, της διοργάνωσης που κάθε χρόνο τιμά τις προωθητικές εμπνεύσεις του Hollywood, και φέτος τίμησε τις αντίστοιχες του περάσματος των κατοίκων του Springfield, ως best of show στο έντυπο κομμάτι του, με ειδική μνεία στο αντίστοιχο stand του.


Με άλλες δυο πρωτιές για καλύτερο site και ειδική μνεία Νέων Μέσων στην κινηματογραφική προώθηση, το The Simpsons Movie (2007) μοιράστηκε την κορυφή των τεσσάρων βραβεύσεων την Παρασκευή, με το 300 (2007) και το No Country for Old Men (2007), που αναγνωρίστηκαν για καλύτερα trailer δράσης, διεθνή trailer και τηλεοπτικά spot, ειδική μνεία στην έντυπη διαφήμιση και new media οικιακού πακέτου το πρώτο, και για καλύτερη διαφημιστική καμπάνια, καλύτερο trailer δραματικής, καλύτερα motion graphics και μνεία χρήσης οπτικοακουστικών μέσων το δεύτερο. Best of Show ανακηρύχθηκαν και τα Bee Movie (2007) στο οπτικοακουστικό και Borat! (2006) στο πακέτο προώθησης του DVD, ενώ το νοσταλγικό ρετρό του Grindhouse (2007), η φουσκωμένη κοιλιά της Juno (2007), και η μαγική εικόνα του Premonition (2007), μάζεψαν τα βραβεία για καλύτερες αφίσες θρίλερ, κωμωδίας και δράματος αντίστοιχα. Όπως και πέρσι, το βραβείο αφίσας ντοκιμαντέρ πήγε στο βραβευμένο με Όσκαρ ντοκιμαντέρ, που φέτος ήταν το Taxi to the Dark Side (2007), ενώ ο επίσης Οσκαρούχος Ρατατούης (2007) αναδείχθηκε καλύτερη αφίσα οικογενειακής ταινίας και το Knocked Up (2007) βραβεύθηκε για καλύτερη διεθνή αφίσα, ανεβάζοντας τον Judd Apatow στη σκηνή για να αναγνωρίσει ότι κλείνει έναν κύκλο, τιμώμενος από ανθρώπους που παλιά θεωρούσε fucking assholes, και φέτος του έδωσαν και το Βραβείο Οραματιστή, γιατί με τη δουλειά του εμπνέει τους διαφημιστές να κάνουν σπουδαία πράματα.



Δες/Κρύψε όλους τους νικητές

---

BEST CAMPAIGN
-- No Country for Old Men, Miramax

BEST OF SHOW-- AUDIOVISUAL
-- Bee Movie, The Ant Farm/Sameth A.D.V., Dreamworks Animation/Paramount Pictures

BEST OF SHOW -- PRINT
-- The Simpsons Movie, Drissi Advertising, Inc., Idea Planet, LP, Twentieth Century Fox

BEST OF SHOW -- HOME ENTERTAINMENT
-- Borat, CMP Home Entertainment, & Fox Home Entertainment

ACTION ADVENTURE/HORROR TRAILERS -- FIRST PLACE
-- 300, Mojo, LLC, Warner Bros.

ACTION ADVENTURE/HORROR TV SPOTS -- FIRST PLACE
-- War, Ocean, Lions Gate

ACTION/ADVENTURE/HORROR PRINT -- FIRST PLACE
-- Grindhouse, BLT & Associates, Inc., The Weinstein Co. / Dimension

AV TRAILERS - HOME ENTERTAINMENT -- FIRST PLACE
-- Blade Runner, Skip Film, Warner Brothers Home Entertainment

BEST COPY LINE-(ALL MEDIA) -- FIRST PLACE
-- The TV Set, Crew Creative, Think Film

BEST WEBSITE DESIGN -- FIRST PLACE
-- The Simpsons Movie, 65 Media, 20th Century Fox

COMEDY PRINT -- FIRST PLACE
-- Juno, BLT & Associates, Inc., Fox Searchlight

COMEDY TRAILERS -- FIRST PLACE
-- Superbad, Ignition Creative, Sony

COMEDY TV SPOTS -- FIRST PLACE
-- Juno, Seismic Productions, Fox Searchlight

DOCUMENTARY A/V TRAILERS & TV SPOTS -- FIRST PLACE
-- God Grew Tired of Us, Trailer Park, New Market Films

DOCUMENTARY PRINT -- FIRST PLACE
-- Taxi to the Dark Side, Cold Open, ThinkFilm

DRAMA PRINT -- FIRST PLACE
-- Premonition, Ignition Print, Sony Screen Gems

DRAMA TRAILERS -- FIRST PLACE
-- No Country For Old Men, Giaronomo Productions, Inc., Miramax Films

DRAMA TV SPOTS -- FIRST PLACE
-- There Will Be Blood, The Pant Farm, Paramount Vantage

DVD PACKAGING-HOME ENTERTAINMENT -- FIRST PLACE
-- Saturday Night Fever 30th Anniversary Special Collector's Edition, SR3 Solutions, Paramount Home Entertainment

FAMILY PRINT -- FIRST PLACE
-- Ratatouille, Animation Creative Services, The Walt Disney Studios/Pixar Animation Studios

FAMILY TRAILERS -- FIRST PLACE
-- Bee Movie, The Ant Farm/Sameth A.D.V., Dreamworks Animation/Paramount Pictures

FAMILY TV SPOTS -- FIRST PLACE
-- Ratatouille, Craig Murray Productions, The Walt Disney Studios

FESTIVAL/MARKET PRINT -- FIRST PLACE
-- LA Shorts Fest, Crew Creative, LA Shorts Fest

HOME ENTERTAINMENT - SPECIAL RECOGNITION -- FIRST PLACE
-- All Harry Potter Films, 30sixty Advertising+Design, Inc., Warner Home

INTERNATIONAL A/V TRAILERS & TV SPOTS -- FIRST PLACE
-- 300, Mojo, LLC, Warner Bros. International

INTERNATIONAL PRINT -- FIRST PLACE
-- Knocked Up, Crew Creative, Universal Pictures

MOTION GRAPHICS -- FIRST PLACE
-- No Country For Old Men, Matthew Cohen Creative, Buddha Jones, Miramax

NEW MEDIA-HOME ENTERTAINMENT -- FIRST PLACE
-- 300, Hybrid Studio, a Division of The Visionaire Group, Warner Bros. Home Entertainment

OUTDOOR ADVERTISING PRINT -- FIRST PLACE
-- Transformers, BLT & Associates, Inc., Dreamworks SKG / Paramount Pictures

SPECIAL RECOGNITION AUDIOVISUAL
-- No Country For Old Men, Matthew Cohen Creative, Buddha Jones, & Miramax

SPECIAL RECOGNITION NEW MEDIA
-- The Simpsons Movie, 65 Media, 20th Century Fox

SPECIAL RECOGNITION PRINT
-- 300, Mojo, LLC, Warner Bros. International

THEATRICAL STANDEES PRINT -- FIRST PLACE
-- The Simpsons Movie, Drissi Advertising, Inc., Idea Planet, LP, Twentieth Century Fox

TV SPOTS-HOME ENTERTAINMENT -- FIRST PLACE
-- Borat, CMP Home Entertainment, Fox Home Entertainment

Η Audio Visual σας προσκαλεί στην Avant Première της ταινίας τρόμου [REC]. Την Τετάρτη 18 Ιουνίου στις 7 το απόγευμα στα Ster Cinemas στον Αγ. Ελευθέριο.

Δανοβραζιλιάνα ταξιδιάρα ιεραπόστολος επισκέπτεται το αγόρι της, μοναχικό νέο σε μικρή παγωμένη και εξίσου θρησκευόμενη βορειοαμερικάνικη πόλη. Οι συγγενείς του καταλαβαίνουν φυσικά ότι δε μπορεί να κοιμηθεί σπίτι του, ανέχονται ότι τη γνώρισε στο διαδίχτυο και είναι φτιαγμένη από 100% μη βιοδιασπώμενη σιλικόνη, αλλά δυσκολεύονται με το ότι δε μπορεί να πάρει τα πόδια της.Ο Λαρς και η Κούκλα του (2007) δε φιλοδοξούν βέβαια να κατοχυρώσουν τις σχέσεις άντρα και κομματιού πλαστικού, αφού αυτές είναι πια τόσο καταξιωμένες στη συνείδηση μιας κοινωνίας ρατσιστικά βιολογικά στραμένης στο κρέας που ακόμα και ο Will Smith μπορεί να τις έχει (έστω και με απαρχαιωμένα μοντέλα) επί της οθόνης. Ούτε προσπαθούν να σε πείσουν ότι δεν συνοψίζονται όλες οι ψυχικές ασθένειες στην εξής μια, την.. ψυχασθένεια, αφού αυτό δε πρόκειται να σου συμβεί ποτέ. Εξαιρετικά απλά, το φιλμ προτείνει στις ανθρώπινες ομάδες να αντιμετωπίζουν, ας πούμε τις κλινικές αυταπάτες, με τον ίδιο σοβαρό τρόπο που μάθαν (κυρίως δια της ευγενικά προσεγγιστικής μεθόδου γνωστής ως "οι εννιά ουρές" από το εργαλείο που χρησιμοποιεί) να συμπεριφέρονται μπροστά σε σωματικές και διανοητικές παθήσεις. Πολύ περισσότερο εφόσον είναι συνυπεύθυνες, σύμφωνα με την πανάρχαια αντίληψη που επιχείρησε να (επανα)εκλαϊκεύσει μέχρι και μια κάποτε Πρώτη Κυρία στην Αμερική, και εκεί τουλάχιστο δεν υιοθετείται μόνο για μεγάλωμα παιδιών. Δυστυχώς, παντού, ελάχιστοι προσπάθησαν να καταλάβουν, κάποιοι κάτι άκουσαν ανάμεσα στους χτύπους της καρδιάς τους, οι πολλοί περιμένουν το remake με τον Adam Sandler για να συγκινηθούν ανάμεσα στους ήχους μασουλήματος ποπκόρν και να το ξεχάσουν μόλις βγουν από την αίθουσα. Ευτυχώς, στην Αμερική τουλάχιστο, η brilliant φάρα των σεναριογράφων τίμησε, όπως έχεις μάθει να περιμένεις πια από αυτή, τη προσπάθεια με μια οσκαρική υποψηφιότητα.

Και το απίστευτο, μόνο με τη καλή έννοια, σενάριο είναι το πιο δυνατό σημείο της παραγωγής. Με χιούμορ υπόγειο και μορφωμένο όπου χρειάζεται, παραδέχεται ότι κάποιοι θα κορόιδευαν ή θα προτιμούσαν να "λογικέψουν" τον ήρωα, τους εκπροσωπεί όλους με την αρχική αντίδραση του αδερφού του, δείχνει ότι το καλύτερο που θα κατάφερναν είναι αυτό που θα βγάζαν και με το να χτυπάνε το κεφάλι τους στον τοίχο μέχρι η κούκλα να αποσυντεθεί (σε καμιά 500αριά χρόνια για τα πολυμερή), και δε ξανασχολείται. Ούτε χρησιμοποιεί κανένα χαρακτήρα για να περάσει να πει την ατάκα-μαλακία του και να εξαφανιστεί, αντηχώντας αυτό που σκέφτεσαι, ούτε μασάει για σένα "αναπαριστάνοντας" τι βλέπει ο πρωταγωνιστής. Έχει πραγματικές ιστορίες να πει, πραγματικές συζητήσεις να ανοίξει (πότε θα γίνεις καμιά φορά άντρας, για παράδειγμα) και η σκηνοθεσία το ακολουθεί με πραγματική άνεση, περνώντας από τα αστεία στα συγκινητικά, απηχώντας την ευκολία με την οποία μια μικρή κοινωνία (και όχι μόνο Λουθηρανή) συχνά περνάει από.. μικρότητες σε σεβασμό του δράματος κάποιου ανθρώπου της. Αδύνατο σημείο στο σύνολο, ο Ryan Gosling, indie king πια, δε φαίνεται να αισθάνεται και τόσο άνετα στα ζεστά γιαγιαδίστικα πουλόβερ του, σε αντίθεση με το υπόλοιπο καστ. Σαφώς και δε μανιερίζει στις πολύ συγκεκριμένες σκηνές (κάτω από προφανώς συγκεκριμένες οδηγίες) στις οποίες έχει να αναπαραστήσει τις φυσικές αντιδράσεις του σώματος όσο το διχοτομημένο μυαλό του παλεύει να συνθέσει ενιαία πραγματικότητα. Αλλά ψιλοσέρνει την υποκριτική του, σα τα κιλά που πήρε για το ρόλο, φυσικά μεν προσωρινά δε, πιο χαρακτηριστικά στις σκηνές που φανερά του 'χουν ζητήσει να αυτοσχεδιάσει (και καταλήγουν οι μοναδικές άτσαλες).

Η ταινία βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα. Το 2003, η αμερικάνικη κοινότητα, γενναία και ανθρώπινα, υποκρίθηκε ότι έβλεπε παντού όπλα μαζικής καταστροφής, όπως ο αγαπημένος της Πρόεδρος, Νταμπλιγιουμπούς.

Ο απίθανος Χουλκ προσπαθεί να κερδίσει αγάπη και κατανόηση παλεύοντας τον Έκτρωμα.Φιλοδοξώντας να ανατρέψει την «αποτυχία» του σκέτου Χουλκ (2003) (που έφτασε τα $245 εκατομμύρια με $137 μύρια budget), ο Απίθανος Χουλκ (2008) ξεκίνησε χαρακτηριστικά απ’ το casting του ακόμα να ξορκίζει οποιαδήποτε συνδεσιμότητα με την πρώτη ταινία, κρατώντας μακριά όποιον ηθοποιό κρατούσε κεντρικό ρόλο την πρώτη φορά, και ολοκλήρωσε φτιάχνοντας μια credit sequence που ξαναγράφει την ιστορία της καταγωγής του πράσινου τέρατος, διαγράφοντας με ιδιαίτερη επιμέλεια, το Οιδιπόδειο σύμπλεγμα που είχε στήσει ο Ang Lee, ψάχνοντας (εναγωνίως ίσως) παραλληλισμούς της κληρονομικής βίας της ταινίας, με εκείνες της οργισμένης Αμερικής του μετά-9/11 υιού Bush. Παραδόξως, το reboot του Leterrier κατέληξε να μοιάζει ανησυχητικά με το non-prequel του, τουλάχιστον στο μέγεθος του σχιζοφρενικού χάσματος στο δίπολο δράμα-περιπέτεια, και όχι μόνο γιατί το δικό του (και του συν-σεναριογράφου και πρωταγωνιστή του, Edward Norton) επιθυμητό τελικό cut θα εστίαζε πολύ περισσότερο στο ψυχολογικό υπόβαθρο του μίζερου ταλαιπωρημένου κλαψομούνη ήρωά τους που θέλει να απαλλαγεί απ’ το πολύ πιο ενδιαφέρον (εικονογραφικά, αν μη τι άλλο) ευερέθιστο και μαχητικό σε βαθμό καταστροφικής δύναμης της φύσης άλλο του μισό. Αλλά και γιατί με το cut που τους έφτιαξε τελικά η Marvel, στην πρεμούρα της να εξασφαλίσει ότι η δραματουργία δεν θα παρασκεπάζει την πυροτεχνουργία, κατάφερε ακριβώς το αντίθετο.

Γιατί με τον Norton που κάλεσαν ως σωτήρα, να συνεχίζει το ερμηνευτικό του σερί όπου αφήνει ακόμα και τα κασώματα απ’ τις πόρτες να του κλέβουν την παράσταση και τους μόνους που αποδίδουν ερμηνευτικά να είναι ο William Hurt, τα πολυβόλα των κομπάρσων του, και το ανθεκτικό στα γαστρικά υγρά USB του πρωταγωνιστή (θα καταλάβεις όταν το δεις), και με τον Leterrier να αποδεικνύεται τόσο ανεπαρκής ώστε σε σκηνές που οι ήρωές του χρησιμοποιούν μόνο τους μύες που χρειάζονται για να μιλήσουν εσύ να απορείς γιατί δεν ακούς βραζιλιάνικα, οι παραγωγοί θα έπρεπε τελικά να κληθούν υπόλογοι όχι που δεν άφησαν τους δημιουργούς να παρουσιάσουν το πλήρες όραμά τους, αλλά που δεν έκοψαν παντελώς τους διαλόγους, αφήνοντας μονάχα τον Lou Ferrigno να γρυλίζει HULK SMASH σε λούπα. Και ok, από ένα πράσινο υπεργραμμωμένο τέρας δεν απαιτείς ρεσιτάλ εκφραστικότητας –-ούτε κι απ’ τα ανθρωπόχρωμα αντίστοιχα, άλλωστε-- αλλά όσο αμελητέα προβληματικό κι αν το βρίσκεις που η ταινία αφήνει σχεδόν όλη την ανάπτυξη χαρακτήρων στο non-prequel που δεν υπάρχει, είναι ολότελα αβάσταχτο η λίγη που κρατάει, να είναι αρκετά χάλια ώστε να εύχεσαι να μην υπήρχε επίσης. Αλλά κι αν την κόβαν, τι θα έμενε; Το crew του Leterrier με άνεση υπερβαίνει τις σκηνές δράσης του Lee (που δεν ήταν λιγότερο άβολες απ’ ότι οι ερωτικές του στο Lust, Caution (2007), εδώ που τα λέμε), με βαβουριάρικα εκρηκτικές, φροντισμένες στα ψηφιακά (που στοιχειοθετούσαν καταδίκη σε εκτελεστικό απόσπασμα την πρώτη φορά) και απλόχερες τεστοστερονικά, αλλά όχι ιδιαίτερα incredible ευρηματικά (παράδοξο, αν σκεφτείς το ξαναγράψιμο της Φυσικής που έκανε ο Leterrier στους Transporters του), παρά μάλλον αναμενόμενες ανιαρά, χωρίς ρυθμό ριγμένες στη σειρά, και ευκολοξέχαστες τελικά. Τη δε τεράστια διαφορά της δυνητικής επιτυχίας απ’ τον τελική αποτυχία του revamp, θα την καταλάβεις και μόνος σου διαισθητικά, όταν το νεύρο θα ανέβει εκθετικά, στην τελευταία σκηνή, που είναι από άλλη ταινία ουσιαστικά.