Mes Stars et Moi (2008)
My Stars / Οι Γυναίκες των Ονείρων μου
Σκηνοθεσία: Laetitia Colombani
Σενάριο: Laetitia Colombani
Παίζουν: Kad Merad, Catherine Deneuve, Emmanuelle Béart, Mélanie Bernier
Δες/Κρύψε το trailer
Δες/Κρύψε τις αίθουσες που ανοίγει
ΚΕΝΤΡΟ - ΚΟΛΩΝΑΚΙ - ΕΞΑΡΧΕΙΑ
ΑΘΗΝΑΙΑ
Χάρητος 50, Κολωνάκι (στάση Μετρό Ευαγγελισμός), 210-7215717.
Πεμ. - Τετ.: 21.00/ 23.00
ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΝΕΑΠΟΛΗ
ΑΝΕΣΙΣ (Θερινός)
Λ. Κηφισίας 14, Αμπελόκηποι, 210-3833527.
Πεμ. - Τετ.: 21.00/ 23.00
ΘΗΣΕΙΟ - ΠΛΑΚΑ
ΘΗΣΕΙΟN
Απ. Παύλου 7, 210-3420864, 2103470980.
Πεμ. - Τετ.: 20.50/ 23.05
1.5/5Σκηνοθεσία: Laetitia Colombani
Σενάριο: Laetitia Colombani
Παίζουν: Kad Merad, Catherine Deneuve, Emmanuelle Béart, Mélanie Bernier
Δες/Κρύψε το trailer
Καθαριστής σε γραφείο ατζέντη μεγάλων σταρ, αλλοιώνει τις πορείες των αγαπημένων του ηθοποιών και παρεμβαίνει στη ζωή τους χρησιμοποιώντας πληροφορίες που κλέβει τα βράδια, ανάμεσα στο άζαξ και την ηλεκτρική.
Χαριτωμένη κομεντί ηθών και καταστάσεων, με τον Merad του Bienvenue chez les Ch'tis (2009) πολύ πριν γίνει σουπερδιάσημος (τουλάχιστον στη χώρα του), να παίζει απολαυστικότερα απ’ το μεγάλο του hit, τον φουκαριάρη φανατικό κάπου εκεί στα όρια του stalker, σε κάτι που ξεκινά ως ενδιαφέρουσα σάτιρα της σχέσης ινδαλμάτων και λατρών τους, με υποσχόμενες ματιές στα αλληλοφαγώματα στις κλίμακες της ιεραρχίας της διασημότητας, και προχωρά για να χαϊδέψει την αποξένωση του αφοσιωμένου fan απ’ τον πραγματικό (του) κόσμο και να ψιλοζωγραφίσει τη σατανικότητα που μπορούν να κρύβουν μέσα τους οι λαμπεροί θεοί και ημίθεοι του star system. Όταν πλησιάζει προς την κορύφωση, μαλακώνει απότομα και σε αγκαλιάζει με πνιγηρή γλυκαναλατίλα, καθώς μπαίνει στον αυτόματο για να υπογραμμίσει την καλή πλευρά πάντων των διπόδων και να κλείσει με καθησυχαστικό αναμενόμενο happy end.
Χαριτωμένη κομεντί ηθών και καταστάσεων, με τον Merad του Bienvenue chez les Ch'tis (2009) πολύ πριν γίνει σουπερδιάσημος (τουλάχιστον στη χώρα του), να παίζει απολαυστικότερα απ’ το μεγάλο του hit, τον φουκαριάρη φανατικό κάπου εκεί στα όρια του stalker, σε κάτι που ξεκινά ως ενδιαφέρουσα σάτιρα της σχέσης ινδαλμάτων και λατρών τους, με υποσχόμενες ματιές στα αλληλοφαγώματα στις κλίμακες της ιεραρχίας της διασημότητας, και προχωρά για να χαϊδέψει την αποξένωση του αφοσιωμένου fan απ’ τον πραγματικό (του) κόσμο και να ψιλοζωγραφίσει τη σατανικότητα που μπορούν να κρύβουν μέσα τους οι λαμπεροί θεοί και ημίθεοι του star system. Όταν πλησιάζει προς την κορύφωση, μαλακώνει απότομα και σε αγκαλιάζει με πνιγηρή γλυκαναλατίλα, καθώς μπαίνει στον αυτόματο για να υπογραμμίσει την καλή πλευρά πάντων των διπόδων και να κλείσει με καθησυχαστικό αναμενόμενο happy end.Δες/Κρύψε τις αίθουσες που ανοίγει
*Το πρόγραμμα αναδημοσιεύεται από το Αθηνόραμα και ισχύει για την πρώτη βδομάδα προβολής
ΚΕΝΤΡΟ - ΚΟΛΩΝΑΚΙ - ΕΞΑΡΧΕΙΑ
ΑΘΗΝΑΙΑ
Χάρητος 50, Κολωνάκι (στάση Μετρό Ευαγγελισμός), 210-7215717.
Πεμ. - Τετ.: 21.00/ 23.00
ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΝΕΑΠΟΛΗ
ΑΝΕΣΙΣ (Θερινός)
Λ. Κηφισίας 14, Αμπελόκηποι, 210-3833527.
Πεμ. - Τετ.: 21.00/ 23.00
ΘΗΣΕΙΟ - ΠΛΑΚΑ
ΘΗΣΕΙΟN
Απ. Παύλου 7, 210-3420864, 2103470980.
Πεμ. - Τετ.: 20.50/ 23.05
Η Charlotte Gainsbourg έχει τον Αντίχριστο πίσω της
Με τον τρόπο που σε αναπολούν οι παλιές σου αγάπες, η Charlotte Gainsbourg αισθάνεται ακόμα τον Αντίχριστο πάνω της, στο συγκεκριμένο σημείο που βλέπεις, από τις Γαλλικές Αντίλες όπου λούεται, με το βραβείο ερμηνείας των Κανών περιτύλιγμα για το αντιηλιακό της.
Το σμπρώξιμο προς τα μπρος, της ταινίας του Lars von Trier στη καριέρα της κόρης του Serge Gainsbourg και της Jane Birkin, ήταν φυσικά αρκετά ευρύ και δυνατό. Ο ιδιοφυής Δανός κατάφερε να κάνει το φιλμ να συζητηθεί σχεδόν τόσο όσο οι φήμες ότι ο Brad Pitt συμπλήρωσε τα απαραίτητα χρόνια συνεχούς παρουσίας ώστε ο Χρυσός Φοίνικας να μετονομαστεί σε Pitt d'Or ή (τόσο όσο) οι αναφορές για το φούσκωμα και τη γωνία που προκάλεσε στο ανιμομαλλί του Robert Pattinson ο άνεμος από τη Γαλλική παραλία. Η ηθοποιός και τραγουδίστρια-τραγουδοποιός, φρόντισε να τονίσει και από μόνη της το ύψος της καλλιτεχνικής της ερμηνείας, περιδιαβαίνοντας τη Croisette με ενάμισο μέτρο τακούνι και τον σύζυγό της, ηθοποιό και σκηνοθέτη Yvan Attal, σε ρόλο αξιαγάπητου κανίς. Η Charlotte έγινε τη Κυριακή η δεύτερη γυναίκα στην ιστορία που τιμήθηκε στις Κάνες για τον επί της οθόνης αυτο-ακρωτηριασμό της εκεί χαμηλά, οχτώ χρόνια μετά την Isabelle Huppert που προέδρευε φέτος στην επιτροπή που απένειμε το βραβείο, επιτροπή η οποία για πρώτη φορά αποτελούνταν από γυναίκες στη πλειοψηφία της. Ο Αντίχριστος, που διεκδικεί και τη πρωτιά παραγωγής με σύμβουλο μισογυνίας στα credits της, καταδικάστηκε αποκλειστικά από τον ευαίσθητο αντρικό πληθυσμό για τη πρότασή του να παραδοθεί η γυνή στη πυρά παλουκωμένη ώστε να μπορέσει ο άνθρωπος να ορθοποδήσει. Εκτός από την επιτροπή, και κάθε άλλη θηλυκή αναφορά από το φεστιβάλ κάθε άλλο παρά δυσφορία φάνηκε να επέδειξε για το λατρευτικό μίσος του Trier.
Το σμπρώξιμο προς τα μπρος, της ταινίας του Lars von Trier στη καριέρα της κόρης του Serge Gainsbourg και της Jane Birkin, ήταν φυσικά αρκετά ευρύ και δυνατό. Ο ιδιοφυής Δανός κατάφερε να κάνει το φιλμ να συζητηθεί σχεδόν τόσο όσο οι φήμες ότι ο Brad Pitt συμπλήρωσε τα απαραίτητα χρόνια συνεχούς παρουσίας ώστε ο Χρυσός Φοίνικας να μετονομαστεί σε Pitt d'Or ή (τόσο όσο) οι αναφορές για το φούσκωμα και τη γωνία που προκάλεσε στο ανιμομαλλί του Robert Pattinson ο άνεμος από τη Γαλλική παραλία. Η ηθοποιός και τραγουδίστρια-τραγουδοποιός, φρόντισε να τονίσει και από μόνη της το ύψος της καλλιτεχνικής της ερμηνείας, περιδιαβαίνοντας τη Croisette με ενάμισο μέτρο τακούνι και τον σύζυγό της, ηθοποιό και σκηνοθέτη Yvan Attal, σε ρόλο αξιαγάπητου κανίς. Η Charlotte έγινε τη Κυριακή η δεύτερη γυναίκα στην ιστορία που τιμήθηκε στις Κάνες για τον επί της οθόνης αυτο-ακρωτηριασμό της εκεί χαμηλά, οχτώ χρόνια μετά την Isabelle Huppert που προέδρευε φέτος στην επιτροπή που απένειμε το βραβείο, επιτροπή η οποία για πρώτη φορά αποτελούνταν από γυναίκες στη πλειοψηφία της. Ο Αντίχριστος, που διεκδικεί και τη πρωτιά παραγωγής με σύμβουλο μισογυνίας στα credits της, καταδικάστηκε αποκλειστικά από τον ευαίσθητο αντρικό πληθυσμό για τη πρότασή του να παραδοθεί η γυνή στη πυρά παλουκωμένη ώστε να μπορέσει ο άνθρωπος να ορθοποδήσει. Εκτός από την επιτροπή, και κάθε άλλη θηλυκή αναφορά από το φεστιβάλ κάθε άλλο παρά δυσφορία φάνηκε να επέδειξε για το λατρευτικό μίσος του Trier.
Previously on Movies for the Masses: Η Megan Fox σου λέει καλημέρα. Στο κρεβάτι.
Κυνόδοντας (2009): Dogtooth trailer
Dogtooth - International trailer
Έχοντας στις αποσκευές του τη μεγαλύτερη διάκριση του ελληνικού κινηματογράφου της τελευταίας δεκαετίας, στις Κάνες και όχι μόνο, ο Κυνόδοντας (2009) του Γιώργου Λάνθιμου επέστρεψε στα μέρη μας, φέρνοντας μαζί και το τρέιλέρ του, που παίζονταν, σε δαιμονισμένη λούπα σύμφωνα με τον verbal, στη γιγαντοθόνη του ελληνικού περιπτέρου στη Croisette.
Συνοψίζοντας όσα χιλιοξαναματάπαμε (και όχι μόνο εδώ) προς όφελος όσων τώρα την ανακαλύπτουν, η παραγωγή της Boo Productions κέρδισε το Σάββατο το Prix Un Certain Regard, του δεύτερου τη τάξει τμήματος των Κανών με δουλειά θεωρητικά "να ενθαρρύνει καινοτόμες δημιουργίες νέων ταλέντων". Το τμήμα φέτος συγκέντρωσε αρκετές από τις πιο ενδιαφέρουσες ταινίες όλου του φεστιβάλ, αφού το κύριο διαγωνιστικό του προτίμησε κυρίως φλεβοτόμες δημιουργίες παλιών παραλυμένων. Κατακαταξιωμένα ονόματα, σα του Bong Joon-ho που έκανε όλον τον πλανήτη να τον προσέξει με το Gwoemul (2006) και του Cristian Mungiu που κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα πριν δυο χρόνια, και ωραίοι νέοι σα τον Corneliu Porumboiu που όλοι περίμεναν ότι θα γυρίσει στη Ρουμανία με το μεγάλο βραβείο (και πήρε τελικά και το βραβείο της επιτροπής και αυτό των κριτικών), κάναν την επικράτηση του Λάνθιμου "θρίαμβο" σύμφωνα με το Variety, τη μεγαλύτερη έκδοση της κινηματογραφικής βιομηχανίας. Ο Guardian τον χαρακτήρισε.. "νορβηγικό δράμα", ο Hollywood Reporter.. δε κατάλαβε ότι κέρδισε, αλλά όλη τη βδομάδα που πέρασε οι πιο ψυλλιασμένοι τρέχαν να γράψουν για τον Κυνόδοντα ακόμα και δίπλα στον Robert Pattinson, και προς το τέλος ακόμα και όσοι καταλαβαίναμε τι διάσταση θα είχε μια τέτοια επιτυχία αρχίσαμε να πιστεύουμε σε αυτή.
Ο verbal έγραψε ήδη στις Μάζες ότι
Συνοψίζοντας όσα χιλιοξαναματάπαμε (και όχι μόνο εδώ) προς όφελος όσων τώρα την ανακαλύπτουν, η παραγωγή της Boo Productions κέρδισε το Σάββατο το Prix Un Certain Regard, του δεύτερου τη τάξει τμήματος των Κανών με δουλειά θεωρητικά "να ενθαρρύνει καινοτόμες δημιουργίες νέων ταλέντων". Το τμήμα φέτος συγκέντρωσε αρκετές από τις πιο ενδιαφέρουσες ταινίες όλου του φεστιβάλ, αφού το κύριο διαγωνιστικό του προτίμησε κυρίως φλεβοτόμες δημιουργίες παλιών παραλυμένων. Κατακαταξιωμένα ονόματα, σα του Bong Joon-ho που έκανε όλον τον πλανήτη να τον προσέξει με το Gwoemul (2006) και του Cristian Mungiu που κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα πριν δυο χρόνια, και ωραίοι νέοι σα τον Corneliu Porumboiu που όλοι περίμεναν ότι θα γυρίσει στη Ρουμανία με το μεγάλο βραβείο (και πήρε τελικά και το βραβείο της επιτροπής και αυτό των κριτικών), κάναν την επικράτηση του Λάνθιμου "θρίαμβο" σύμφωνα με το Variety, τη μεγαλύτερη έκδοση της κινηματογραφικής βιομηχανίας. Ο Guardian τον χαρακτήρισε.. "νορβηγικό δράμα", ο Hollywood Reporter.. δε κατάλαβε ότι κέρδισε, αλλά όλη τη βδομάδα που πέρασε οι πιο ψυλλιασμένοι τρέχαν να γράψουν για τον Κυνόδοντα ακόμα και δίπλα στον Robert Pattinson, και προς το τέλος ακόμα και όσοι καταλαβαίναμε τι διάσταση θα είχε μια τέτοια επιτυχία αρχίσαμε να πιστεύουμε σε αυτή.
Ο verbal έγραψε ήδη στις Μάζες ότι
Και ο φίλος μας ο Boyd συμπλήρωσε στο Variety πωςη κρυπτική πλοκή περιστρέφεται γύρω από μια, αποκομμένη απ' την πραγματικότητα, πενταμελή οικογένεια, που μένει σ' ένα σπίτι κάπου στην ύπαιθρο, κλεισμένο μ' έναν ψηλό φράχτη, μέσα στον οποίο τα τρία παιδιά παίζουν κι εκπαιδεύονται όπως κρίνουν οι γονείς τους ότι αρμόζει, και νομίζουν ότι τα αεροπλάνα που πετάνε πάνω απ' το σπίτι είναι παιχνίδια και ζόμπι είναι εκείνα τα κίτρινα λουλουδάκια που φυτρώνουν στην αυλή. Μόνη τους επαφή με τον υπόλοιπο πλανήτη, είναι μια σεκιουριτού, την οποία φέρνει για επίσκεψη ο πατέρας όταν χρειάζονται ανακούφιση οι σεξουαλικές ορμές του γιου και η οποία χαλάει την οικογενειακή γαλήνη, όταν χαρίζει ένα τσιμπιδάκι στη μεγάλη κόρη και ζητάει "κάτι άλλο" για αντάλλαγμα.
Two brief erect-penis shots guarantee pic's arthouse cred.
Previously on Movies for the Masses: Enter the Void (2009): Sélection officielle court teaser
Κάνες 2009: Τα βραβεία
Ο Michael Haneke τιμήθηκε με τον φετινό Χρυσό Φοίνικα για το Weiße Band (2009) του, στη λήξη του 62ου φεστιβάλ των Κανών, μια λήξη της οποίας η τελετή απέδειξε ότι φέτος η διοργάνωση είχε πολύ περισσότερα βραβεία να μοιράσει απ' ότι ταινίες που να τα αξίζουν, με αποτέλεσμα οι μισές τουλάχιστο απονομές να συνοδευτούν από γιούχες.
Το μεγάλο βραβείο έδωσε στον σκηνοθέτη η Isabelle Huppert, πρόεδρος στη φετινή επιτροπή και πρωταγωνίστρια στη Δασκάλα του Πιάνου (2001) του (Haneke) που είχε μισοσκουπίσει τις απονομές στη Croisette οχτώ (8) χρόνια νωρίτερα αλλά χωρίς να καταφέρει τη σημαντικότερη τότε. Η ταινία, που κατατρομοκρατεί και πάλι τη σύγχρονη μπουρζουαζία όπως αναφέρει χαρακτηριστικότερα απ' όλους το AFP, κουβάλαγε τη κατάρα της κριτικής αποδοχής από τη Πέμπτη, ενισχυμένη από χτες και με το βραβείο FIPRESCI (τιμή που είχε λαβει και το Caché (2005) για να περιοριστεί στη συνέχεια στο βραβείο σκηνοθεσίας). Παρολαυτά, η εκλεκτική συγγένεια του Haneke με την Huppert του βγήκε στο τέλος συν, αντί για μείον όπως υπολογίζαμε αρκετοί χωρίς να υπολογίζουμε παράλληλα και τη βοργιαστική ευρωπαϊκή παράδοση αιώνων και δη και στα καλλιτεχνικά -- οι φήμες φουσκώναν όλη τη βδομάδα ότι οι διαφωνίες και οι συμπάθειες μέσα στην επιτροπή ήταν έντονες, το αποτέλεσμα έδειξε ότι επικράτησε σχετική συμμόρφωση με τις απέξω γνώμες, και μπορείς να φανταστείς ποιοι συμβάλλανε περισσότερο σε αυτό. Το Weiße Band είχε πουληθεί για αμερικάνικη διανομή (στη Sony Classics) με το που προσγειώθηκε στις Κάνες, πράγμα που αυτόματα το έβαλε στη κατηγορία ενδιαφέροντος και για το ευρύτερο κινηματογραφόφιλο κοινό, μαζί με το Bright Star (2009) της Jane Campion που είχε μαζέψει υποψήφιους αγοραστές πολύ νωρίτερα και στις Κάνες ξεκίνησε ουσιαστικά την οσκαρική του καμπάνια.
Το Μεγάλο Βραβείο (Grand Prix) και δεύτερο σε σημασία μετά το πραγματικό μεγάλο βραβείο, πήρε ο Jacques Audiard για τον Un Prophète (2009), παραγωγή που έκανε τους Γάλλους να τη συγκρίνουν ξανά και ξανά (και ξανά) με τους Goodfellas (1990) του Scorsese, και τους αλλοεθνείς να τη βρίσκουν πολύ καλή σε σχέση με τις υπόλοιπες αλλά λειψή ακόμα και σε σύγκριση με τα Gomorra (2008) του Garrone. Τρίτο βραβείο, μεγάλο σύμφωνα με τη σειρά απονομής, και τιμητικό για τη θρυλική του καριέρα και ακόμα περισσότερο για το γεγονός ότι ζει ακόμα, πήρε ο 90άρης Alain Resnais για τα Herbes Folles (2009), και μάλλον με το σκεπτικό ότι αν έπαιρνε οποιοδήποτε άλλο (όπως ακούγονταν), τότε θα μάζευε και τα περισσότερα boos. Μεγάλο αντι-βραβείο δόθηκε για πρώτη φορά από τη χριστιανική "οικουμενική" επιτροπή, στον Αντίχριστο (2009) του Lars von Trier, γιατί "προτείνει ότι η γυναίκα πρέπει να καεί παλουκωμένη για να μπορέσει ο άνθρωπος να ορθοποδήσει", πράγμα το οποίο προτείνουν και οι Μάζες και όλες οι θρησκείες από αρχαιοτάτων χρόνων αλλά τείνει να ξεχαστεί στον 21ο αιώνα.
Το κλίμα στις Κάνες δεν ήταν καλό από την αρχή, τα ξενοδοχεία ψάχναν κόσμο μέχρι τις τελευταίες μέρες, η αμερικάνικη βιομηχανία ενδιαφέρθηκε ελαχιστότατα να παρουσιαστεί, το διαγωνιστικό έγινε λίστα μπουγάδας για να προσελκύσει τους υπόλοιπους. Και το 'φαγε και ο γάιδαρος, με τη μεγάλη επιτροπή να έχει για τέταρτη φορά στην ιστορία Madame la Présidente και για πρώτη γυναικεία πλειοψηφία (5-4) για να χάσει φυσικά τον μπούσουλα, και με τους συνηθισμένους από πέρσι πολύ μικρούς ενδιαφερόμενους (Sony Classics, IFC Films) να αγοράζουν και ελάχιστα από πάνω. Στα, ιδιαίτερα ενισχυμένα φέτος, περιφερειακά κυριάρχησε, όπως ήδη είπαμε, ο Κυνόδοντας (2009) του Γιώργου Λάνθιμου, μια από τις καλύτερες ταινίες όλης της διοργάνωσης και μεγαλύτερη διάκριση για την Ελλάδα τη τελευταία δεκαετία. Στο Ένα Κάποιο Βλέμμα είχε πανίσχυρο αντίπαλο τον Ρουμάνο Corneliu Porumboiu και το Politist, Adjectiv (2009) του, ενώ αξιοσημείωτο είναι και το σάρωμα του Δεκαπενθημέρου των Σκηνοθετών από το J'ai Tué ma Mère (2009) του Xavier Dolan-Tadros, παρά τη παρουσία κάποιων αμερικάνικων παραγωγών, ακόμα και μεγέθους Coppola.
Το μεγάλο βραβείο έδωσε στον σκηνοθέτη η Isabelle Huppert, πρόεδρος στη φετινή επιτροπή και πρωταγωνίστρια στη Δασκάλα του Πιάνου (2001) του (Haneke) που είχε μισοσκουπίσει τις απονομές στη Croisette οχτώ (8) χρόνια νωρίτερα αλλά χωρίς να καταφέρει τη σημαντικότερη τότε. Η ταινία, που κατατρομοκρατεί και πάλι τη σύγχρονη μπουρζουαζία όπως αναφέρει χαρακτηριστικότερα απ' όλους το AFP, κουβάλαγε τη κατάρα της κριτικής αποδοχής από τη Πέμπτη, ενισχυμένη από χτες και με το βραβείο FIPRESCI (τιμή που είχε λαβει και το Caché (2005) για να περιοριστεί στη συνέχεια στο βραβείο σκηνοθεσίας). Παρολαυτά, η εκλεκτική συγγένεια του Haneke με την Huppert του βγήκε στο τέλος συν, αντί για μείον όπως υπολογίζαμε αρκετοί χωρίς να υπολογίζουμε παράλληλα και τη βοργιαστική ευρωπαϊκή παράδοση αιώνων και δη και στα καλλιτεχνικά -- οι φήμες φουσκώναν όλη τη βδομάδα ότι οι διαφωνίες και οι συμπάθειες μέσα στην επιτροπή ήταν έντονες, το αποτέλεσμα έδειξε ότι επικράτησε σχετική συμμόρφωση με τις απέξω γνώμες, και μπορείς να φανταστείς ποιοι συμβάλλανε περισσότερο σε αυτό. Το Weiße Band είχε πουληθεί για αμερικάνικη διανομή (στη Sony Classics) με το που προσγειώθηκε στις Κάνες, πράγμα που αυτόματα το έβαλε στη κατηγορία ενδιαφέροντος και για το ευρύτερο κινηματογραφόφιλο κοινό, μαζί με το Bright Star (2009) της Jane Campion που είχε μαζέψει υποψήφιους αγοραστές πολύ νωρίτερα και στις Κάνες ξεκίνησε ουσιαστικά την οσκαρική του καμπάνια.
Το Μεγάλο Βραβείο (Grand Prix) και δεύτερο σε σημασία μετά το πραγματικό μεγάλο βραβείο, πήρε ο Jacques Audiard για τον Un Prophète (2009), παραγωγή που έκανε τους Γάλλους να τη συγκρίνουν ξανά και ξανά (και ξανά) με τους Goodfellas (1990) του Scorsese, και τους αλλοεθνείς να τη βρίσκουν πολύ καλή σε σχέση με τις υπόλοιπες αλλά λειψή ακόμα και σε σύγκριση με τα Gomorra (2008) του Garrone. Τρίτο βραβείο, μεγάλο σύμφωνα με τη σειρά απονομής, και τιμητικό για τη θρυλική του καριέρα και ακόμα περισσότερο για το γεγονός ότι ζει ακόμα, πήρε ο 90άρης Alain Resnais για τα Herbes Folles (2009), και μάλλον με το σκεπτικό ότι αν έπαιρνε οποιοδήποτε άλλο (όπως ακούγονταν), τότε θα μάζευε και τα περισσότερα boos. Μεγάλο αντι-βραβείο δόθηκε για πρώτη φορά από τη χριστιανική "οικουμενική" επιτροπή, στον Αντίχριστο (2009) του Lars von Trier, γιατί "προτείνει ότι η γυναίκα πρέπει να καεί παλουκωμένη για να μπορέσει ο άνθρωπος να ορθοποδήσει", πράγμα το οποίο προτείνουν και οι Μάζες και όλες οι θρησκείες από αρχαιοτάτων χρόνων αλλά τείνει να ξεχαστεί στον 21ο αιώνα.
Το κλίμα στις Κάνες δεν ήταν καλό από την αρχή, τα ξενοδοχεία ψάχναν κόσμο μέχρι τις τελευταίες μέρες, η αμερικάνικη βιομηχανία ενδιαφέρθηκε ελαχιστότατα να παρουσιαστεί, το διαγωνιστικό έγινε λίστα μπουγάδας για να προσελκύσει τους υπόλοιπους. Και το 'φαγε και ο γάιδαρος, με τη μεγάλη επιτροπή να έχει για τέταρτη φορά στην ιστορία Madame la Présidente και για πρώτη γυναικεία πλειοψηφία (5-4) για να χάσει φυσικά τον μπούσουλα, και με τους συνηθισμένους από πέρσι πολύ μικρούς ενδιαφερόμενους (Sony Classics, IFC Films) να αγοράζουν και ελάχιστα από πάνω. Στα, ιδιαίτερα ενισχυμένα φέτος, περιφερειακά κυριάρχησε, όπως ήδη είπαμε, ο Κυνόδοντας (2009) του Γιώργου Λάνθιμου, μια από τις καλύτερες ταινίες όλης της διοργάνωσης και μεγαλύτερη διάκριση για την Ελλάδα τη τελευταία δεκαετία. Στο Ένα Κάποιο Βλέμμα είχε πανίσχυρο αντίπαλο τον Ρουμάνο Corneliu Porumboiu και το Politist, Adjectiv (2009) του, ενώ αξιοσημείωτο είναι και το σάρωμα του Δεκαπενθημέρου των Σκηνοθετών από το J'ai Tué ma Mère (2009) του Xavier Dolan-Tadros, παρά τη παρουσία κάποιων αμερικάνικων παραγωγών, ακόμα και μεγέθους Coppola.
Previously on Movies for the Masses: Deutscher Filmpreis 2009: Οι νικητές
Dogtooth (2009): Συνέντευξη συντελεστών
Movies for the Masses|Interviews|Dogtooth
Δες/Κρύψε την απονομή του Prix Un Certain Regard σε έναν κάποιον Yorgos Lanthimos
Στη συνέντευξη μιλάει η Αγγελική Παπούλια (μεγάλη αδερφή στο φιλμ) και όχι η Μαίρη Τσώνη (μικρή αδερφή), όπως αναφέρονταν αρχικά στο βίντεο. Και οι δυο τους ήταν στις Κάνες για τα φλας.
Ήταν με διαφορά η καλύτερη ταινία που είχα δει στο φεστιβάλ, μέχρι χθες που ο Gaspar Noé πήρε την πρωτιά απ’ τον Γιώργο Λάνθιμο, αλλά ο ίδιος κι ο Κυνόδοντάς του, εξακολουθούν να είναι απ’ τα πιο μουρμουρισμένα ονόματα των φετινών Κανών, αν όχι για το εμπορικό δυναμικό τους, σίγουρα τουλάχιστον για το καλλιτεχνικό κριτήριό τους.
Αφού έκανε τους Έλληνες περήφανους με την προβολή του την περασμένη Δευτέρα, ο Λάνθιμος είδε τη δημοτικότητά του να εκτοξεύεται και τα αιτήματα συνεντεύξεων να πολλαπλασιάζονται κι αφού έκανε «δέκα χιλιάδες συναντήσεις» την άλλη μέρα, τον πέτυχα ζαλισμένο στο ετήσιο πάρτι του Greek Pavilion, εκεί που έπαιζε σε δαιμονισμένη λούπα, όλες τις μέρες του φεστιβάλ, το trailer της ταινίας του στη γιγαντοθόνη, κι εκεί που τον έψαχναν απ’ το φεστιβάλ του Telluride για να τον κλείσουν για το πρόγραμμά τους, αφού τους τον είχε προλάβει όμως το Toronto.
Τον κάθισα σε μια εξέδρα λίγο πιο πέρα, μαζί με δύο απ’ τους πρωταγωνιστές του, τον Χρήστο Πασσαλή (που θα θυμάσαι από εκείνο το set visit στο Μαύρο Λιβάδι (2009)) και τη Μαίρη Τσώνη Αγγελική Παπούλια, και τους έβαλα να μου πουν για την ξεκαρδιστική, ιδιοφυή, προβοκατόρικη, γλυκόπικρη και τραγελαφική, παραβολικά αφαιρετική και δαιμονισμένα εύστοχη δηκτική ματιά τους στο θεσμό της οικογένειας, το μεγάλωμα των παιδιών ως μέθοδο καλλιέργειας εξάρτησης απ’ τους γονείς, και την επιμέλεια και την επιμονή που χρειάζονται οι άνθρωποι για να χτίσουν τους τοίχους από ψέμματα και παρερμηνείες γύρω από τους ανθρώπους που θέλουν να κρατήσουν ως κτήματα κοντά τους.
Αναφερθήκαμε και στην παράνοια του να παίζεις σε τέτοιου κύρους φεστιβάλ, να σε διανέμουν σε ξένες χώρες και στην Ελλάδα να δυσκολεύεσαι να κλείσεις διανομή που να ‘χει νόημα, αλλά για το τελευταίο, μπορείς να υποθέσεις βέβαια, ότι οι άνθρωποι κρατιόντουσαν μέχρι κι απόψε πριν κάνουν τελειωτικές συζητήσεις για τα ενδιαφέροντα που έχουν μαζέψει, αφού παρά τον ζόρικο ανταγωνισμό, η ταινία του Λάνθιμου δεν είναι και χωρίς ελπίδες να αποσπάσει κάτι απ’ τα βραβεία του Un Certain Regard που μοιράζονται σε καμιά ώρα. Γι’ αυτό, θα έπαιρνα σαν ένδειξη και το ότι ο παραγωγός, Γιώργος Τσούργιαννης, ήταν ακόμα στις Κάνες χθες, παρ’ ότι είχε προγραμματίσει να φύγει νωρίτερα, αλλά σήμερα δεν τον πέτυχα πουθενά, οπότε μη σε πάρω και στο λαιμό μου.
Αφού έκανε τους Έλληνες περήφανους με την προβολή του την περασμένη Δευτέρα, ο Λάνθιμος είδε τη δημοτικότητά του να εκτοξεύεται και τα αιτήματα συνεντεύξεων να πολλαπλασιάζονται κι αφού έκανε «δέκα χιλιάδες συναντήσεις» την άλλη μέρα, τον πέτυχα ζαλισμένο στο ετήσιο πάρτι του Greek Pavilion, εκεί που έπαιζε σε δαιμονισμένη λούπα, όλες τις μέρες του φεστιβάλ, το trailer της ταινίας του στη γιγαντοθόνη, κι εκεί που τον έψαχναν απ’ το φεστιβάλ του Telluride για να τον κλείσουν για το πρόγραμμά τους, αφού τους τον είχε προλάβει όμως το Toronto.
Τον κάθισα σε μια εξέδρα λίγο πιο πέρα, μαζί με δύο απ’ τους πρωταγωνιστές του, τον Χρήστο Πασσαλή (που θα θυμάσαι από εκείνο το set visit στο Μαύρο Λιβάδι (2009)) και τη Μαίρη Τσώνη Αγγελική Παπούλια, και τους έβαλα να μου πουν για την ξεκαρδιστική, ιδιοφυή, προβοκατόρικη, γλυκόπικρη και τραγελαφική, παραβολικά αφαιρετική και δαιμονισμένα εύστοχη δηκτική ματιά τους στο θεσμό της οικογένειας, το μεγάλωμα των παιδιών ως μέθοδο καλλιέργειας εξάρτησης απ’ τους γονείς, και την επιμέλεια και την επιμονή που χρειάζονται οι άνθρωποι για να χτίσουν τους τοίχους από ψέμματα και παρερμηνείες γύρω από τους ανθρώπους που θέλουν να κρατήσουν ως κτήματα κοντά τους.
Αναφερθήκαμε και στην παράνοια του να παίζεις σε τέτοιου κύρους φεστιβάλ, να σε διανέμουν σε ξένες χώρες και στην Ελλάδα να δυσκολεύεσαι να κλείσεις διανομή που να ‘χει νόημα, αλλά για το τελευταίο, μπορείς να υποθέσεις βέβαια, ότι οι άνθρωποι κρατιόντουσαν μέχρι κι απόψε πριν κάνουν τελειωτικές συζητήσεις για τα ενδιαφέροντα που έχουν μαζέψει, αφού παρά τον ζόρικο ανταγωνισμό, η ταινία του Λάνθιμου δεν είναι και χωρίς ελπίδες να αποσπάσει κάτι απ’ τα βραβεία του Un Certain Regard που μοιράζονται σε καμιά ώρα. Γι’ αυτό, θα έπαιρνα σαν ένδειξη και το ότι ο παραγωγός, Γιώργος Τσούργιαννης, ήταν ακόμα στις Κάνες χθες, παρ’ ότι είχε προγραμματίσει να φύγει νωρίτερα, αλλά σήμερα δεν τον πέτυχα πουθενά, οπότε μη σε πάρω και στο λαιμό μου.
Previously on Movies for the Masses: Cliente (2008): Josiane Balasko interview
Enter the Void (2009): Sélection officielle court teaser
Εκτεταμένη, εμφατική, μηδενιστική συνέχεια του avant-garde των Wachowskis στο Speed Racer (2008) σύμφωνα με τους auteurs, η μοναδική του φεστιβάλ που μπορεί να τολμήσει και να πει ότι πάει το σινεμά μπροστά σύμφωνα με τον cinemad, δουλειά που ξεχωρίζει για τη προσπάθειά της να σου δείξει πραγματικά κάτι που δεν έχεις ξαναδεί σύμφωνα με τη Manohla Dargis, το Enter the Void (2009) φαίνεται η μόνη ταινία του φετινού διαγωνιστικού των Κανών που δε πρέπει να χάσεις, ακόμα κι αν είσαι από αυτούς που δε πιστεύουν ότι για να κάνεις ένα καλό μελόδραμα χρειάζεσαι σπέρμα, αίμα, και δάκρυα, όπως ο σκηνοθέτης του, Gaspar Noé, που μισο-απογοητεύτηκε επειδή δε παρατήρησε τόσες γιούχες και αποχωρήσεις όσες περίμενε στη σημερινή προβολή του φιλμ.
Ο verbal που είδε μισοτελειωμένα τη μισοτελειωμένη εκδοχή, από την οποία λείπουν το ραφινάρισμα στα ψηφιακά εφέ, στον ήχο και στα χρώματα, άντε και μερικοί τίτλοι, λέει, προσθέτει:
Ο verbal που είδε μισοτελειωμένα τη μισοτελειωμένη εκδοχή, από την οποία λείπουν το ραφινάρισμα στα ψηφιακά εφέ, στον ήχο και στα χρώματα, άντε και μερικοί τίτλοι, λέει, προσθέτει:
Η πρώτη ταινία του Noé εδώ κι εφτά χρόνια, ξεκινά απ' την οπτική του first person shooter, χωρίς τα όπλα, αλλά με το μαύρισμα της οθόνης στο ανοιγόκλειμα των ματιών του χαρακτήρα, για να σε εισάγει αλά POV, στη ζωή ενός ημιτελειωμένου πρεζονιού στο Τόκιο (με μια αδερφή απ' αυτές τις τόσο καβλιάρες που θα μπορούσαν να σε κάνουν να εύχεσαι να μην ήσουν μοναχοπαίδι και πώς να μην είναι, αφού την παίζει η Paz de la Huerta, κάνοντας στριπτίζ, τσιμπούκια και αβίαστα πισωκολλητά με τ' αφεντικό της, όταν δεν γλύφει το αυτί του αδερφού της), ο οποίος σύντομα καταλήγει νεκρός, για να πραγματοποιηθεί η προφητεία που διάβαζε σε ένα βιβλίο για πνεύματα.
Κάπου εκεί ξεκινάει στ' αλήθεια η ταινία του Noé, που κουνώντας πέρα-δώθε την κάμερα όπως στο Irréversible (2002), αλλά πιο συγκρατημένα για να μη κάνει άλλο πλούσιες τις εταιρίες δραμαμίνης, σε βάζει στην οπτική γωνία της ψυχής του τύπου, που ίπταται πάνω απ' το Τόκιο κι επισκέπτεται συγγενείς και φίλους, για να δει τις συνέπειες που έχουν πάνω τους οι πράξεις του. Παράλληλα, μια ζωή κομμάτια περνάει μπροστά στα μάτια του/σου και αιωρείται σε μια μεθυστική αντιβαρυτική χρονοκάψουλα, την ώρα που ο Noé σπάει τα όρια της κινηματογράφησης σχεδόν αποκλειστικά με γερανούς και πλάνα-αεροπλάνα (και κάτι γυροσκοπικά σε ελικόπτερα, πιο σταθερά κι από επαγγελματικά τοπογραφικά), και μιξάρει ήχους, χρώματα, φώτα, κάβλες και σωματικά υγρά, σ' ένα τριπάκι που δεν σε απομακρύνει απ' τις γνωστές μιζεράμπλ γειτονιές της βίας και της ψυχολογικοηθικής κατάπτωσης που συχνάζει συνήθως ο τύπος, αλλά βρίσκει αυτή τη φορά μια γλυκιά μελωδική μελοδραματικίζουσα ομορφιά ακόμα και στη σαπίλα που συνήθως κυνηγά.
Και μπορεί μετά, στη συνέντευξη τύπου, όταν τον ρώτησα αν έχει αλλάξει γνώμη για την αθανασία της ψυχής, να επέμεινε ότι δεν είναι παρά ένας σκληρός υλιστής που θεωρεί το 2001: Η Οδύσσεια του Διαστήματος (1968) αγαπημένη του ταινία, επειδή καταφέρνει να είναι μια θρησκευτική ταινία για άθεους, αλλά όπως είπε κι ο Καπράνος, το απόγευμα που του τα έλεγα στο ραδιόφωνο, το γεγονός και μόνο ότι αποφάσισε να απεικόνισει ψυχή, είναι μια στροφή στην αισιοδοξία για δαύτον. Βέβαια ο Noé επίσης είπε ότι η ταινία που θα ήθελε να δει περισσότερο απ' όλες τις άλλες στις Κάνες, είναι ο Αντίχριστος (2009) του Trier, κι ελπίζει να την προβάλλουνε την Κυριακή (που για να γίνει, χρειάζεται να κερδίσει το Χρυσό), αλλά αυτό υποθέτω κι ο Καπράνος ασχολίαστο θα το άφηνε.
Previously on Movies for the Masses: Das Weisse Band (2009): Sélection officielle clip montage
Das Weisse Band (2009): Sélection officielle clip montage
Ένα σκοινί δεμένο από δυο δέντρα, στην διαδρομή που κάνει την ιππασία του ο γιατρός του χωριού, ρίχνει το άλογο και σπάει τα κόκαλα του αναβάτη του. Ο γιος του βαρώνου αρπάζεται βίαια και ξυλοκοπείται ζωωδώς. Ο ανάπηρος γιος της μαμής, τυφλώνεται από βίαια από έναν άγνωστο. Ο αυστηρός προτεστάντης ιεροκήρυκας, εκτοξεύει μύδρους κατά των δυνάμεων της αμαρτίας και του πειρασμού, που διαφθείρουν τον κλήρο του το ποίμνιό του.
Ο γιατρός, έχει μια σάπια σχέση με τη μαμή και αρρωστημένες αιμομικτικές επαφές με την κόρη του. Ο βαρώνος απειλείται από τη γυναίκα του ότι θα εγκαταλείψει την αποπνικτική σχέση τους για τον έρωτα ενός ξένου. Η αστυνομία ψάχνει τους ενόχους μιας σειράς τελετουργικών ειδεχθών πράξεων, μέσα στη σιωπή και την άρνηση μιας κλειστής, φοβισμένης κοινωνίας. Ο αυστηρός προτεστάντης ιεροκήρυκας, μιλά παθιασμένα για την ανάγκη του ποιμνίου του να αποβάλει τις δυνάμεις της αμαρτίας και του πειρασμού που τον διαφθείρουν.
Ένα ταξίδι στην ιστορία του κινηματογράφου, που επιδεικνύει το πόσο κοντά βρίσκεται στο τέρμα της διαδρομής του προς την τελειοποίηση της τέχνης του ο Haneke, ο οποίος ραφινάρει το στιλ του ταινία με την ταινία, με την εξαίρεση της πορδής που πήγε κι έκανε πέρσι στην Αμερική. Αυτό μου έλεγε ο Fabien Lemercier, ο Γάλλος του Cineuropa, ότι είναι στην ουσία του το Das Weisse Band (2009), που μπορεί να μην κατάφερα να το δω ακόμη, αλλά το πάθος με το οποίο απαιτούν να το προλάβω στην επαναληπτική του, όσοι το είδαν στις δημοσιογραφικές, προφανώς επεξηγεί όχι μόνο την δικαίωση που ένιωσαν όσοι απ’ τον Τύπο περίμεναν μέχρι χθες το απόγευμα τις πρώτες προβολές του, αλλά και την αναγνώρισή του μετά, ως ανώτερο διεκδικητή του Χρυσού Φοίνικα, ανάμεσα σε υψηλής αισθητικής γιορτές χασμουρητού όπως το Bright Star της Jane Campion και περιορισμένου βεληνεκούς αξιέπαινες ασκήσεις στιβαρότητας, όπως το Un Prophète του Jacques Audiard.
Δεν το λες παράλογο το φεστιβάλ να κρατάει μερικά απ’ τα καλύτερά του για το τέλος του, και για την ώρα που η αγορά μαζεύει τα συμπράγκαλά της για να γυρίσει πίσω, να έχει τον Haneke να ανεβαίνει το κόκκινο χαλί, με μόνα ντεσαβαντάζ του, απ’ ό,τι φαίνεται, για τη βραδιά της απονομής, εκείνο το βραβείο επιτροπής που είχε πάρει εδώ με το Le Pianiste (2001) και την προεδρεύουσα της φετινής επιτροπής, Isabelle Huppert, που είχε πάρει το βραβείο ερμηνείας τότε, για την ίδια ταινία του.
Ο γιατρός, έχει μια σάπια σχέση με τη μαμή και αρρωστημένες αιμομικτικές επαφές με την κόρη του. Ο βαρώνος απειλείται από τη γυναίκα του ότι θα εγκαταλείψει την αποπνικτική σχέση τους για τον έρωτα ενός ξένου. Η αστυνομία ψάχνει τους ενόχους μιας σειράς τελετουργικών ειδεχθών πράξεων, μέσα στη σιωπή και την άρνηση μιας κλειστής, φοβισμένης κοινωνίας. Ο αυστηρός προτεστάντης ιεροκήρυκας, μιλά παθιασμένα για την ανάγκη του ποιμνίου του να αποβάλει τις δυνάμεις της αμαρτίας και του πειρασμού που τον διαφθείρουν.
Ένα ταξίδι στην ιστορία του κινηματογράφου, που επιδεικνύει το πόσο κοντά βρίσκεται στο τέρμα της διαδρομής του προς την τελειοποίηση της τέχνης του ο Haneke, ο οποίος ραφινάρει το στιλ του ταινία με την ταινία, με την εξαίρεση της πορδής που πήγε κι έκανε πέρσι στην Αμερική. Αυτό μου έλεγε ο Fabien Lemercier, ο Γάλλος του Cineuropa, ότι είναι στην ουσία του το Das Weisse Band (2009), που μπορεί να μην κατάφερα να το δω ακόμη, αλλά το πάθος με το οποίο απαιτούν να το προλάβω στην επαναληπτική του, όσοι το είδαν στις δημοσιογραφικές, προφανώς επεξηγεί όχι μόνο την δικαίωση που ένιωσαν όσοι απ’ τον Τύπο περίμεναν μέχρι χθες το απόγευμα τις πρώτες προβολές του, αλλά και την αναγνώρισή του μετά, ως ανώτερο διεκδικητή του Χρυσού Φοίνικα, ανάμεσα σε υψηλής αισθητικής γιορτές χασμουρητού όπως το Bright Star της Jane Campion και περιορισμένου βεληνεκούς αξιέπαινες ασκήσεις στιβαρότητας, όπως το Un Prophète του Jacques Audiard.
Δεν το λες παράλογο το φεστιβάλ να κρατάει μερικά απ’ τα καλύτερά του για το τέλος του, και για την ώρα που η αγορά μαζεύει τα συμπράγκαλά της για να γυρίσει πίσω, να έχει τον Haneke να ανεβαίνει το κόκκινο χαλί, με μόνα ντεσαβαντάζ του, απ’ ό,τι φαίνεται, για τη βραδιά της απονομής, εκείνο το βραβείο επιτροπής που είχε πάρει εδώ με το Le Pianiste (2001) και την προεδρεύουσα της φετινής επιτροπής, Isabelle Huppert, που είχε πάρει το βραβείο ερμηνείας τότε, για την ίδια ταινία του.
Previously on Movies for the Masses: Inglourious Basterds (2009): Sélection officielle teaser
Night at the Museum: Battle of the Smithsonian (2009)
Μια Νύχτα στο Μουσείο 2
Σκηνοθεσία: Shawn Levy
Σενάριο: Robert Ben Garant, Thomas Lennon
Παίζουν: Ben Stiller, Amy Adams, κ.ά.
Δες/Κρύψε το trailer
Δες/Κρύψε τις αίθουσες που ανοίγει
ΚΕΝΤΡΟ - ΚΟΛΩΝΑΚΙ - ΕΞΑΡΧΕΙΑ
ODEON ΟΠΕΡΑ 1
Ακαδημίας 57, Αθήνα, 2103622683..
Πεμ. - Τετ.: 17.40/ 20.00/ 22.20
ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΝΕΑΠΟΛΗ
ΓΑΛΑΞΙΑΣ 1
Μεσογείων 6 (ΜΕΤΡΟ Αμπελόκηποι), 2107773319.
Πεμ. - Τρ.: 18.40/ 20.40/ 23.00
ΜΑΡΟΥΣΙ - ΚHΦΙΣΙΑ
ΑΣΤΕΡΙΑ
Κηφισίας 336 (Φ. Ερυθραίας), 210-6208521.
Πεμ. - Τετ.: 18.30/ 20.30/ 22.30
ΗΡΑΚΛΕΙΟ - Ν. ΙΩΝΙΑ
ΤΡΙΑ ΑΣΤΕΡΙΑ 2
Λ. Ηρακλείου 386, Ν. Ηράκλειο, 2102826873, 2102825607.
Πεμ. - Τετ.: Πέμ.-Τρ. 19.00. Τετ. 19.00/ 21.00/ 23.00
ΤΡΙΑ ΑΣΤΕΡΙΑ 3
Λ. Ηρακλείου 386, Ν. Ηράκλειο, 2102826873, 2102825607.
Πεμ. - Τρ.: 21.00/ 23.00
ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ - ΑΙΓΑΛΕΩ - ΧΑΪΔΑΡΙ
CINE CITY 2
Κωνσταντινουπόλεως 82, Πλατεία Μπουρνάζι, 210-5756243.
Πεμ. - Τετ.: 18.30/ 20.45/ 23.00
VILLAGE CINEMAS ΠΑΓΚΡΑΤΙ
VILLAGE CINEMAS ΠΑΓΚΡΑΤΙ ΑΙΘΟΥΣΑ 2 G ΓΕΡΜΑΝΟΣ
Υμηττού 110 & Χρεμωνίδου (Εμπ. Κέντρο Athens Millenium), Παγκράτι, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 18.00/ 20.15/ 22.30/ 00.45. Σάβ. & 15.45. Κυρ. & 11.15/ 13.30/ 15.45
VILLAGE CINEMAS ΠΑΓΚΡΑΤΙ ΑΙΘΟΥΣΑ 4
Υμηττού 110 & Χρεμωνίδου (Εμπ. Κέντρο Athens Millenium), Παγκράτι, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 19.00/ 21.15/ 23.30
VILLAGE PARK ΡΕΝΤΗ
VILLAGE PARK ΡΕΝΤΗ ΑΙΘΟΥΣΑ 4
Πέτρου Ράλλη & Θηβών, Άγιος Ιωάννης Ρέντη, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 16.15/ 18.45/ 21.15/ 23.45. Σάβ., Κυρ. & 11.15/ 13.45. Τετ. 16.00/ 18.30/ 21.00/ 23.30
VILLAGE PARK ΡΕΝΤΗ ΑΙΘΟΥΣΑ 5
Πέτρου Ράλλη & Θηβών, Άγιος Ιωάννης Ρέντη, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 15.45/ 18.15/ 20.45/ 23.15. Σάβ., Κυρ. & 13.15. Τετ. 15.30/ 18.00/ 20.30/ 23.00/ 01.30
VILLAGE PARK ΡΕΝΤΗ ΑΙΘΟΥΣΑ 6
Πέτρου Ράλλη & Θηβών, Άγιος Ιωάννης Ρέντη, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 20.15/ 22.45/ 01.15. Τετ. 20.00/ 22.30/ 01.00
VILLAGE PARK ΡΕΝΤΗ ΑΙΘΟΥΣΑ 10 COSMOTE
Πέτρου Ράλλη & Θηβών, Άγιος Ιωάννης Ρέντη, 2108108080.
Τετ.: 14.00/ 16.30/ 19.00/ 21.30/ 00.00
VILLAGE PARK ΡΕΝΤΗ ΑΙΘΟΥΣΑ 20
Πέτρου Ράλλη & Θηβών, Άγιος Ιωάννης Ρέντη, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 19.30/ 22.00/ 00.30. Σάβ. & 12.00/ 14.30/ 17.00
VILLAGE COOL (ΘΕΡΙΝΟΣ)
Θηβών 228 & Παρνασσού (μέσα στον κήπο του Park), 210-4278600.
Πεμ. - Τρ.: 21.00/ 23.30
ΓΛΥΦΑΔΑ - ΒΑΡΚΙΖΑ
ΓΛΥΦΑΔΑ (θερινός)
Ζέππου 14, Πλ. Ξενοφώντος, 210-9650318.
Πεμ. - Τετ.: 21.00/ 23.10
ΒΑΡΚΙΖΑ 2
Θάσου 22, Βάρκιζα, 2108973926.
Πεμ. - Τετ.: 19.00/ 21.00/ 23.00
ΓΑΛΑΤΣΙ
ΣΙΝΕ ΓΑΛΑΤΣΙ
Άλσος Βεΐκου, 210-2138119.
Πεμ. - Τετ.: 20.50/ 23.00
ΖΩΓΡΑΦΟΥ
ΑΛΕΚΑ (ΔΗΜ. ΚΙΝ/ΦΟΣ) (ΘΕΡΙΝΟΣ)
3ης Ορ. Ταξιαρχίας, Ζωγράφου, 210-7773608.
Πεμ. - Τετ.: 20.50/ 23.00
STER CINEMAS ΙΛΙΟΝ
STER CINEMAS ΙΛΙΟΝ ΑΙΘΟΥΣΑ 5
Λεωφ.Δημοκρατίας 67Α, Ίλιον, 2102371000. Τηλ. κρατ. 2102371000, 8018017837.
Πεμ. - Τετ.: 19.15/ 21.45. Σάβ., Κυρ. & 11.45/ 14.15/ 16.45. Παρ., Σάβ. & 00.15
STER CINEMAS ΙΛΙΟΝ ΑΙΘΟΥΣΑ 6
Λεωφ.Δημοκρατίας 67Α, Ίλιον, 2102371000. Τηλ. κρατ. 2102371000, 8018017837.
Πεμ. - Τρ.: 18.00/ 20.30/ 23.00
STER CINEMAS ΙΛΙΟΝ ΑΙΘΟΥΣΑ 8 (ΘΕΡΙΝΟΣ)
Λεωφ.Δημοκρατίας 67Α, Ίλιον, 2102371000. Τηλ. κρατ. 2102371000, 8018017837.
Πεμ. - Τετ.: 21.20/ 23.30
STER CINEMAS ΑΓ. ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ
STER CINEMAS ΑΓ. ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΑΙΘΟΥΣΑ 1
Αχαρνών 373-375. (ΗΣΑΠ Αγ. Ελευθέριος), 2102371000. Τηλ. κρατ. 2102371000, 8018017837.
Πεμ. - Τετ.: 19.20/ 21.40. Παρ., Σάβ. & 00.10
STER CINEMAS ΑΓ. ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΑΙΘΟΥΣΑ 2
Αχαρνών 373-375. (ΗΣΑΠ Αγ. Ελευθέριος), 2102371000. Τηλ. κρατ. 2102371000, 8018017837.
Πεμ. - Τρ.: 18.10/ 20.30/ 22.50
STER CINEMAS ΑΓ. ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΑΙΘΟΥΣΑ 9
Αχαρνών 373-375. (ΗΣΑΠ Αγ. Ελευθέριος), 2102371000. Τηλ. κρατ. 2102371000, 8018017837.
Πεμ. - Τετ.: 21.10/ 23.30. Σάβ., Κυρ. & 13.45/ 16.20/ 18.50
STER CINEMAS ΑΓ. ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΑΙΘΟΥΣΑ 10
Αχαρνών 373-375. (ΗΣΑΠ Αγ. Ελευθέριος), 2102371000. Τηλ. κρατ. 2102371000, 8018017837.
Πεμ. - Τετ.: 20.00/ 22.20. Σάβ., Κυρ. & 12.15/ 15.10/ 17.40. Παρ., Σάβ. & 00.40
ΔΑΦΝΗ - ΑΡΓΥΡΟΥΠΟΛΗ
ΑΤΛΑΝΤΙΣ ΑΙΘΟΥΣΑ 1
Λ.Βουλιαγμένης 245, Δάφνη (ΜΕΤΡΟ Δάφνης), 210-9711511, 2109750936..
Πεμ. - Τρ.: 18.00/ 20.15/ 22.30
ΑΤΛΑΝΤΙΣ ΑΙΘΟΥΣΑ 2
Λ.Βουλιαγμένης 245, Δάφνη (ΜΕΤΡΟ Δάφνης), 210-9711511, 2109750936..
Τετ.: 17.50/ 20.00
ODEON KOSMOPOLIS - ΜΑΡΟΥΣΙ
ODEON KOSMOPOLIS ΜΑΡΟΥΣΙ ΑΙΘΟΥΣΑ 6
Λεωφ.Κηφισίας 73, Αγ.Θωμάς, Μαρούσι (Κόμβος Αττικής Οδού), 8011160000.
Πεμ. - Τετ.: 18.40/ 21.00/ 23.30. Σάβ., Κυρ. & 14.10/ 16.20
ODEON KOSMOPOLIS ΜΑΡΟΥΣΙ ΑΙΘΟΥΣΑ 8 VODAFONE
Λεωφ.Κηφισίας 73, Αγ.Θωμάς, Μαρούσι (Κόμβος Αττικής Οδού), 8011160000.
Πεμ. - Τετ.: 18.00/ 20.20/ 22.50. Σάβ., Κυρ. & 13.30/ 15.50
ODEON KOSMOPOLIS ΜΑΡΟΥΣΙ ΑΙΘΟΥΣΑ 10
Λεωφ.Κηφισίας 73, Αγ.Θωμάς, Μαρούσι (Κόμβος Αττικής Οδού), 8011160000.
Πεμ. - Τρ.: 17.20/ 19.40/ 22.00/ 00.20. Σάβ., Κυρ. & 12.40/ 15.00
ODEON KOSMOPOLIS ΜΑΡΟΥΣΙ ΑΙΘΟΥΣΑ 12
Λεωφ.Κηφισίας 73, Αγ.Θωμάς, Μαρούσι (Κόμβος Αττικής Οδού), 8011160000.
Τετ.: 17.20/ 19.40/ 22.00/ 00.20
ΑΕΛΛΩ CINEMAX 5+1
ΑΕΛΛΩ CINEMAX 5+1 ΑΙΘΟΥΣΑ 4
Πατησίων 140, 2108259975, 2108215327.
Πεμ. - Τετ.: 17.20/ 19.30/ 21.50/ 00.10
ΑΕΛΛΩ CINEMAX 5+1 ΑΙΘΟΥΣΑ 6 (Θερινός)
Πατησίων 140210-8259975, 210-8215327.
Πεμ. - Τετ.: 20.40/ 23.00
VILLAGE 15 CINEMAS @ THE MALL
VILLAGE 15 CINEMAS @ THE MALL ΑΙΘΟΥΣΑ 2
Aνδρέα Παπανδρέου (παραπλεύρως Αττικής Οδού) ΗΣΑΠ Νερατζιώτισσα, Μαρούσι, 2106104100.
Πεμ. - Τρ.: 15.15/ 17.30/ 19.45/ 22.00/ 00.15. Σάβ., Κυρ. & 13.00
VILLAGE 15 CINEMAS @ THE MALL ΑΙΘΟΥΣΑ 4
Aνδρέα Παπανδρέου (παραπλεύρως Αττικής Οδού) ΗΣΑΠ Νερατζιώτισσα, Μαρούσι, 2106104100.
Πεμ. - Τετ.: 14.30/ 16.45/ 19.00/ 21.15/ 23.30. Σάβ., Κυρ. & 12.15. Τετ. 14.30/ 16.45/ 19.00/ 21.15/ 23.45
VILLAGE 15 CINEMAS @ THE MALL ΑΙΘΟΥΣΑ 8 COSMOTE
Aνδρέα Παπανδρέου (παραπλεύρως Αττικής Οδού) ΗΣΑΠ Νερατζιώτισσα, Μαρούσι, 2106104100.
Τετ.: 15.15/ 17.30/ 19.45/ 22.00/ 00.15
VILLAGE 15 CINEMAS @ THE MALL ΑΙΘΟΥΣΑ 10
Aνδρέα Παπανδρέου (παραπλεύρως Αττικής Οδού) ΗΣΑΠ Νερατζιώτισσα, Μαρούσι, 2106104100.
Πεμ. - Τετ.: 20.30/ 22.45/ 01.00. Τετ. 20.30/ 22.45/ 01.15
ODEON STARCITY - Λ. ΣΥΓΓΡΟΥ
ODEON STARCITY ΑΙΘΟΥΣΑ 1
Λεωφ.Συγγρου 111 & Λεοντίου, Ν.Κόσμος, 8011160000.
Πεμ. - Τρ.: 17.10/ 19.45/ 22.00/ 00.15
ODEON STARCITY ΑΙΘΟΥΣΑ 2
Λεωφ.Συγγρου 111 & Λεοντίου, Ν.Κόσμος, 8011160000.
Τετ.: 17.10/ 19.45/ 22.00/ 00.15
ODEON STARCITY ΑΙΘΟΥΣΑ 5
Λεωφ.Συγγρου 111 & Λεοντίου, Ν.Κόσμος, 8011160000.
Τετ.: 18.30/ 20.50/ 23.20
ODEON STARCITY VODAFONE ΑΙΘΟΥΣΑ 7
Λεωφ.Συγγρου 111 & Λεοντίου, Ν.Κόσμος, 8011160000.
Πεμ. - Τρ.: 18.45/ 21.00/ 23.20. Σάβ., Κυρ. & 12.00/ 14.10/ 16.20
VILLAGE 9 CINEMAS @ FALIRO
VILLAGE 9 CINEMAS @ FALIRO ΑΙΘΟΥΣΑ 1
Παλαιά Λεωφ.Ποσειδώνος 1 & Μωραϊτίνη 3, Δέλτα Π.Φαλήρου, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 13.00/ 15.20/ 17.40/ 20.00/ 22.20/ 00.40
VILLAGE 9 CINEMAS @ FALIRO ΑΙΘΟΥΣΑ 4
Παλαιά Λεωφ.Ποσειδώνος 1 & Μωραϊτίνη 3, Δέλτα Π.Φαλήρου, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 14.10/ 16.30/ 18.50/ 21.10/ 23.30. Σάβ., Κυρ. & 11.50
3/5Σκηνοθεσία: Shawn Levy
Σενάριο: Robert Ben Garant, Thomas Lennon
Παίζουν: Ben Stiller, Amy Adams, κ.ά.
Δες/Κρύψε το trailer
Ανάμεσα στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας της Νέας Υόρκης και το Λούβρο που ελπίζεις να δεις στο επόμενο, η στάση γράφει αχανές Smithsonian στην Washington.
Όπως περίπου και οι Illuminati: Οι Πεφωτισμένοι (2009) τη προηγούμενη βδομάδα, η Νύχτα στο Μουσείο 2 (2009) είναι επένδυση για το threequel, εφόσον η πρώτη ταινία, παρόλο που ζωντάνεψε μαγικά στη τσέπη της Fox ένα βουνό από δολάρια, κουβαλάει την αιγυπτιακή κατάρα να μην ικανοποίησε και πολλούς. Και τα χολιγουντιανά στούντιο έχουν μάθει πια, με καθυστέρηση μεγαλύτερη και από Έλληνα καταστηματάρχη έστω, ότι ο δυσαρεστημένος πελάτης κάνει τον Γιαπωνέζο Μιντόν Ι-Δατέ, όταν του λες να ξαναπεράσει. Το μάθημα ισχύει και για το πιο τσιγγούνικο (στούντιο) απ' όλα, που δείχνει έμπρακτα να υπολογίζει το συγκεκριμένο franchise του περισσότερο κι από αυτό των X-Men, και ακόμα και με την αυστηρά λογιστική λογική του δεν έχει καθόλου άδικο.
Η δεύτερη Νύχτα αφήνει σε όλη τη διάρκειά της υπαινιγμούς ότι είναι διπλάσια, τόσο λεπτούς όσο να βάζει δυο πιθήκους (αντί για ένα) να πλακώνουν στις μάπες τον Ben Stiller. Αλλά, σημαντικότερα, δείχνει ότι σημείωσε και το τελευταίο παράπονο πελάτη της πρώτης: η ιστορία πατάει το τούρμπο και σταματάει μόνο για να κάνει πλάκα με το πόσο ηλίθια είναι˙ τα παπούδια αντικαταστάθηκαν από κακούς αιμοδιψείς στο στιλ του Count Duckula με τον Hank Azaria να τον μιμείται ακόμα και στα σάλια˙ γκόμενα.. υπάρχει και είναι και αγαπησιάρικα φεμινίστρια Amy Adams˙ o ζωολογικός κήπος έγινε ζωντανή επιστήμη και τέχνη στο φόντο και σε κάνει να χαίρεσαι σα παιδί επειδή είσαι ενήλικας (ώστε να ξέρεις ας πούμε ότι τα χοροπηδηχτά μπαλονάκια του Koons είναι ατσάλινα τόνων)˙ τα περισσότερα εφέ μοιάζουν πια αληθινά˙ οι Jonas Brothers κάνουν φωνητικό καμέο και για πρώτη φορά.. το ευχαριστιέσαι. Την ίδια ευχαρίστηση διακρίνεις και σε όλο το καστ, και ο Shawn Levy αφήνει παλιούς και νέους να αυτοσχεδιάζουν χωρίς να κάνει διακρίσεις, σε μια παραγωγή που έχει και τις αδυναμίες της (οι μισοί ρόλοι είτε είναι κακογραμμένοι είτε κακοπαιγμένοι, τα ζωο-CGI είναι και πάλι πλαστικά) αλλά δικαιολογεί εκ των υστέρων ότι τράβηξες πριν δυόμισι χρόνια, και ίσως και να σε βγάλει κι από πάνω αν οι μπόμπιρές σου δεν έχουν μεγαλώσει και πολύ. Και μπορείς να πας και μόνος σου.
Όπως περίπου και οι Illuminati: Οι Πεφωτισμένοι (2009) τη προηγούμενη βδομάδα, η Νύχτα στο Μουσείο 2 (2009) είναι επένδυση για το threequel, εφόσον η πρώτη ταινία, παρόλο που ζωντάνεψε μαγικά στη τσέπη της Fox ένα βουνό από δολάρια, κουβαλάει την αιγυπτιακή κατάρα να μην ικανοποίησε και πολλούς. Και τα χολιγουντιανά στούντιο έχουν μάθει πια, με καθυστέρηση μεγαλύτερη και από Έλληνα καταστηματάρχη έστω, ότι ο δυσαρεστημένος πελάτης κάνει τον Γιαπωνέζο Μιντόν Ι-Δατέ, όταν του λες να ξαναπεράσει. Το μάθημα ισχύει και για το πιο τσιγγούνικο (στούντιο) απ' όλα, που δείχνει έμπρακτα να υπολογίζει το συγκεκριμένο franchise του περισσότερο κι από αυτό των X-Men, και ακόμα και με την αυστηρά λογιστική λογική του δεν έχει καθόλου άδικο.Η δεύτερη Νύχτα αφήνει σε όλη τη διάρκειά της υπαινιγμούς ότι είναι διπλάσια, τόσο λεπτούς όσο να βάζει δυο πιθήκους (αντί για ένα) να πλακώνουν στις μάπες τον Ben Stiller. Αλλά, σημαντικότερα, δείχνει ότι σημείωσε και το τελευταίο παράπονο πελάτη της πρώτης: η ιστορία πατάει το τούρμπο και σταματάει μόνο για να κάνει πλάκα με το πόσο ηλίθια είναι˙ τα παπούδια αντικαταστάθηκαν από κακούς αιμοδιψείς στο στιλ του Count Duckula με τον Hank Azaria να τον μιμείται ακόμα και στα σάλια˙ γκόμενα.. υπάρχει και είναι και αγαπησιάρικα φεμινίστρια Amy Adams˙ o ζωολογικός κήπος έγινε ζωντανή επιστήμη και τέχνη στο φόντο και σε κάνει να χαίρεσαι σα παιδί επειδή είσαι ενήλικας (ώστε να ξέρεις ας πούμε ότι τα χοροπηδηχτά μπαλονάκια του Koons είναι ατσάλινα τόνων)˙ τα περισσότερα εφέ μοιάζουν πια αληθινά˙ οι Jonas Brothers κάνουν φωνητικό καμέο και για πρώτη φορά.. το ευχαριστιέσαι. Την ίδια ευχαρίστηση διακρίνεις και σε όλο το καστ, και ο Shawn Levy αφήνει παλιούς και νέους να αυτοσχεδιάζουν χωρίς να κάνει διακρίσεις, σε μια παραγωγή που έχει και τις αδυναμίες της (οι μισοί ρόλοι είτε είναι κακογραμμένοι είτε κακοπαιγμένοι, τα ζωο-CGI είναι και πάλι πλαστικά) αλλά δικαιολογεί εκ των υστέρων ότι τράβηξες πριν δυόμισι χρόνια, και ίσως και να σε βγάλει κι από πάνω αν οι μπόμπιρές σου δεν έχουν μεγαλώσει και πολύ. Και μπορείς να πας και μόνος σου.
Δες/Κρύψε τις αίθουσες που ανοίγει
*Το πρόγραμμα αναδημοσιεύεται από το Αθηνόραμα και ισχύει για την πρώτη βδομάδα προβολής
ΚΕΝΤΡΟ - ΚΟΛΩΝΑΚΙ - ΕΞΑΡΧΕΙΑ
ODEON ΟΠΕΡΑ 1
Ακαδημίας 57, Αθήνα, 2103622683..
Πεμ. - Τετ.: 17.40/ 20.00/ 22.20
ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΝΕΑΠΟΛΗ
ΓΑΛΑΞΙΑΣ 1
Μεσογείων 6 (ΜΕΤΡΟ Αμπελόκηποι), 2107773319.
Πεμ. - Τρ.: 18.40/ 20.40/ 23.00
ΜΑΡΟΥΣΙ - ΚHΦΙΣΙΑ
ΑΣΤΕΡΙΑ
Κηφισίας 336 (Φ. Ερυθραίας), 210-6208521.
Πεμ. - Τετ.: 18.30/ 20.30/ 22.30
ΗΡΑΚΛΕΙΟ - Ν. ΙΩΝΙΑ
ΤΡΙΑ ΑΣΤΕΡΙΑ 2
Λ. Ηρακλείου 386, Ν. Ηράκλειο, 2102826873, 2102825607.
Πεμ. - Τετ.: Πέμ.-Τρ. 19.00. Τετ. 19.00/ 21.00/ 23.00
ΤΡΙΑ ΑΣΤΕΡΙΑ 3
Λ. Ηρακλείου 386, Ν. Ηράκλειο, 2102826873, 2102825607.
Πεμ. - Τρ.: 21.00/ 23.00
ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ - ΑΙΓΑΛΕΩ - ΧΑΪΔΑΡΙ
CINE CITY 2
Κωνσταντινουπόλεως 82, Πλατεία Μπουρνάζι, 210-5756243.
Πεμ. - Τετ.: 18.30/ 20.45/ 23.00
VILLAGE CINEMAS ΠΑΓΚΡΑΤΙ
VILLAGE CINEMAS ΠΑΓΚΡΑΤΙ ΑΙΘΟΥΣΑ 2 G ΓΕΡΜΑΝΟΣ
Υμηττού 110 & Χρεμωνίδου (Εμπ. Κέντρο Athens Millenium), Παγκράτι, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 18.00/ 20.15/ 22.30/ 00.45. Σάβ. & 15.45. Κυρ. & 11.15/ 13.30/ 15.45
VILLAGE CINEMAS ΠΑΓΚΡΑΤΙ ΑΙΘΟΥΣΑ 4
Υμηττού 110 & Χρεμωνίδου (Εμπ. Κέντρο Athens Millenium), Παγκράτι, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 19.00/ 21.15/ 23.30
VILLAGE PARK ΡΕΝΤΗ
VILLAGE PARK ΡΕΝΤΗ ΑΙΘΟΥΣΑ 4
Πέτρου Ράλλη & Θηβών, Άγιος Ιωάννης Ρέντη, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 16.15/ 18.45/ 21.15/ 23.45. Σάβ., Κυρ. & 11.15/ 13.45. Τετ. 16.00/ 18.30/ 21.00/ 23.30
VILLAGE PARK ΡΕΝΤΗ ΑΙΘΟΥΣΑ 5
Πέτρου Ράλλη & Θηβών, Άγιος Ιωάννης Ρέντη, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 15.45/ 18.15/ 20.45/ 23.15. Σάβ., Κυρ. & 13.15. Τετ. 15.30/ 18.00/ 20.30/ 23.00/ 01.30
VILLAGE PARK ΡΕΝΤΗ ΑΙΘΟΥΣΑ 6
Πέτρου Ράλλη & Θηβών, Άγιος Ιωάννης Ρέντη, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 20.15/ 22.45/ 01.15. Τετ. 20.00/ 22.30/ 01.00
VILLAGE PARK ΡΕΝΤΗ ΑΙΘΟΥΣΑ 10 COSMOTE
Πέτρου Ράλλη & Θηβών, Άγιος Ιωάννης Ρέντη, 2108108080.
Τετ.: 14.00/ 16.30/ 19.00/ 21.30/ 00.00
VILLAGE PARK ΡΕΝΤΗ ΑΙΘΟΥΣΑ 20
Πέτρου Ράλλη & Θηβών, Άγιος Ιωάννης Ρέντη, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 19.30/ 22.00/ 00.30. Σάβ. & 12.00/ 14.30/ 17.00
VILLAGE COOL (ΘΕΡΙΝΟΣ)
Θηβών 228 & Παρνασσού (μέσα στον κήπο του Park), 210-4278600.
Πεμ. - Τρ.: 21.00/ 23.30
ΓΛΥΦΑΔΑ - ΒΑΡΚΙΖΑ
ΓΛΥΦΑΔΑ (θερινός)
Ζέππου 14, Πλ. Ξενοφώντος, 210-9650318.
Πεμ. - Τετ.: 21.00/ 23.10
ΒΑΡΚΙΖΑ 2
Θάσου 22, Βάρκιζα, 2108973926.
Πεμ. - Τετ.: 19.00/ 21.00/ 23.00
ΓΑΛΑΤΣΙ
ΣΙΝΕ ΓΑΛΑΤΣΙ
Άλσος Βεΐκου, 210-2138119.
Πεμ. - Τετ.: 20.50/ 23.00
ΖΩΓΡΑΦΟΥ
ΑΛΕΚΑ (ΔΗΜ. ΚΙΝ/ΦΟΣ) (ΘΕΡΙΝΟΣ)
3ης Ορ. Ταξιαρχίας, Ζωγράφου, 210-7773608.
Πεμ. - Τετ.: 20.50/ 23.00
STER CINEMAS ΙΛΙΟΝ
STER CINEMAS ΙΛΙΟΝ ΑΙΘΟΥΣΑ 5
Λεωφ.Δημοκρατίας 67Α, Ίλιον, 2102371000. Τηλ. κρατ. 2102371000, 8018017837.
Πεμ. - Τετ.: 19.15/ 21.45. Σάβ., Κυρ. & 11.45/ 14.15/ 16.45. Παρ., Σάβ. & 00.15
STER CINEMAS ΙΛΙΟΝ ΑΙΘΟΥΣΑ 6
Λεωφ.Δημοκρατίας 67Α, Ίλιον, 2102371000. Τηλ. κρατ. 2102371000, 8018017837.
Πεμ. - Τρ.: 18.00/ 20.30/ 23.00
STER CINEMAS ΙΛΙΟΝ ΑΙΘΟΥΣΑ 8 (ΘΕΡΙΝΟΣ)
Λεωφ.Δημοκρατίας 67Α, Ίλιον, 2102371000. Τηλ. κρατ. 2102371000, 8018017837.
Πεμ. - Τετ.: 21.20/ 23.30
STER CINEMAS ΑΓ. ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ
STER CINEMAS ΑΓ. ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΑΙΘΟΥΣΑ 1
Αχαρνών 373-375. (ΗΣΑΠ Αγ. Ελευθέριος), 2102371000. Τηλ. κρατ. 2102371000, 8018017837.
Πεμ. - Τετ.: 19.20/ 21.40. Παρ., Σάβ. & 00.10
STER CINEMAS ΑΓ. ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΑΙΘΟΥΣΑ 2
Αχαρνών 373-375. (ΗΣΑΠ Αγ. Ελευθέριος), 2102371000. Τηλ. κρατ. 2102371000, 8018017837.
Πεμ. - Τρ.: 18.10/ 20.30/ 22.50
STER CINEMAS ΑΓ. ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΑΙΘΟΥΣΑ 9
Αχαρνών 373-375. (ΗΣΑΠ Αγ. Ελευθέριος), 2102371000. Τηλ. κρατ. 2102371000, 8018017837.
Πεμ. - Τετ.: 21.10/ 23.30. Σάβ., Κυρ. & 13.45/ 16.20/ 18.50
STER CINEMAS ΑΓ. ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΑΙΘΟΥΣΑ 10
Αχαρνών 373-375. (ΗΣΑΠ Αγ. Ελευθέριος), 2102371000. Τηλ. κρατ. 2102371000, 8018017837.
Πεμ. - Τετ.: 20.00/ 22.20. Σάβ., Κυρ. & 12.15/ 15.10/ 17.40. Παρ., Σάβ. & 00.40
ΔΑΦΝΗ - ΑΡΓΥΡΟΥΠΟΛΗ
ΑΤΛΑΝΤΙΣ ΑΙΘΟΥΣΑ 1
Λ.Βουλιαγμένης 245, Δάφνη (ΜΕΤΡΟ Δάφνης), 210-9711511, 2109750936..
Πεμ. - Τρ.: 18.00/ 20.15/ 22.30
ΑΤΛΑΝΤΙΣ ΑΙΘΟΥΣΑ 2
Λ.Βουλιαγμένης 245, Δάφνη (ΜΕΤΡΟ Δάφνης), 210-9711511, 2109750936..
Τετ.: 17.50/ 20.00
ODEON KOSMOPOLIS - ΜΑΡΟΥΣΙ
ODEON KOSMOPOLIS ΜΑΡΟΥΣΙ ΑΙΘΟΥΣΑ 6
Λεωφ.Κηφισίας 73, Αγ.Θωμάς, Μαρούσι (Κόμβος Αττικής Οδού), 8011160000.
Πεμ. - Τετ.: 18.40/ 21.00/ 23.30. Σάβ., Κυρ. & 14.10/ 16.20
ODEON KOSMOPOLIS ΜΑΡΟΥΣΙ ΑΙΘΟΥΣΑ 8 VODAFONE
Λεωφ.Κηφισίας 73, Αγ.Θωμάς, Μαρούσι (Κόμβος Αττικής Οδού), 8011160000.
Πεμ. - Τετ.: 18.00/ 20.20/ 22.50. Σάβ., Κυρ. & 13.30/ 15.50
ODEON KOSMOPOLIS ΜΑΡΟΥΣΙ ΑΙΘΟΥΣΑ 10
Λεωφ.Κηφισίας 73, Αγ.Θωμάς, Μαρούσι (Κόμβος Αττικής Οδού), 8011160000.
Πεμ. - Τρ.: 17.20/ 19.40/ 22.00/ 00.20. Σάβ., Κυρ. & 12.40/ 15.00
ODEON KOSMOPOLIS ΜΑΡΟΥΣΙ ΑΙΘΟΥΣΑ 12
Λεωφ.Κηφισίας 73, Αγ.Θωμάς, Μαρούσι (Κόμβος Αττικής Οδού), 8011160000.
Τετ.: 17.20/ 19.40/ 22.00/ 00.20
ΑΕΛΛΩ CINEMAX 5+1
ΑΕΛΛΩ CINEMAX 5+1 ΑΙΘΟΥΣΑ 4
Πατησίων 140, 2108259975, 2108215327.
Πεμ. - Τετ.: 17.20/ 19.30/ 21.50/ 00.10
ΑΕΛΛΩ CINEMAX 5+1 ΑΙΘΟΥΣΑ 6 (Θερινός)
Πατησίων 140210-8259975, 210-8215327.
Πεμ. - Τετ.: 20.40/ 23.00
VILLAGE 15 CINEMAS @ THE MALL
VILLAGE 15 CINEMAS @ THE MALL ΑΙΘΟΥΣΑ 2
Aνδρέα Παπανδρέου (παραπλεύρως Αττικής Οδού) ΗΣΑΠ Νερατζιώτισσα, Μαρούσι, 2106104100.
Πεμ. - Τρ.: 15.15/ 17.30/ 19.45/ 22.00/ 00.15. Σάβ., Κυρ. & 13.00
VILLAGE 15 CINEMAS @ THE MALL ΑΙΘΟΥΣΑ 4
Aνδρέα Παπανδρέου (παραπλεύρως Αττικής Οδού) ΗΣΑΠ Νερατζιώτισσα, Μαρούσι, 2106104100.
Πεμ. - Τετ.: 14.30/ 16.45/ 19.00/ 21.15/ 23.30. Σάβ., Κυρ. & 12.15. Τετ. 14.30/ 16.45/ 19.00/ 21.15/ 23.45
VILLAGE 15 CINEMAS @ THE MALL ΑΙΘΟΥΣΑ 8 COSMOTE
Aνδρέα Παπανδρέου (παραπλεύρως Αττικής Οδού) ΗΣΑΠ Νερατζιώτισσα, Μαρούσι, 2106104100.
Τετ.: 15.15/ 17.30/ 19.45/ 22.00/ 00.15
VILLAGE 15 CINEMAS @ THE MALL ΑΙΘΟΥΣΑ 10
Aνδρέα Παπανδρέου (παραπλεύρως Αττικής Οδού) ΗΣΑΠ Νερατζιώτισσα, Μαρούσι, 2106104100.
Πεμ. - Τετ.: 20.30/ 22.45/ 01.00. Τετ. 20.30/ 22.45/ 01.15
ODEON STARCITY - Λ. ΣΥΓΓΡΟΥ
ODEON STARCITY ΑΙΘΟΥΣΑ 1
Λεωφ.Συγγρου 111 & Λεοντίου, Ν.Κόσμος, 8011160000.
Πεμ. - Τρ.: 17.10/ 19.45/ 22.00/ 00.15
ODEON STARCITY ΑΙΘΟΥΣΑ 2
Λεωφ.Συγγρου 111 & Λεοντίου, Ν.Κόσμος, 8011160000.
Τετ.: 17.10/ 19.45/ 22.00/ 00.15
ODEON STARCITY ΑΙΘΟΥΣΑ 5
Λεωφ.Συγγρου 111 & Λεοντίου, Ν.Κόσμος, 8011160000.
Τετ.: 18.30/ 20.50/ 23.20
ODEON STARCITY VODAFONE ΑΙΘΟΥΣΑ 7
Λεωφ.Συγγρου 111 & Λεοντίου, Ν.Κόσμος, 8011160000.
Πεμ. - Τρ.: 18.45/ 21.00/ 23.20. Σάβ., Κυρ. & 12.00/ 14.10/ 16.20
VILLAGE 9 CINEMAS @ FALIRO
VILLAGE 9 CINEMAS @ FALIRO ΑΙΘΟΥΣΑ 1
Παλαιά Λεωφ.Ποσειδώνος 1 & Μωραϊτίνη 3, Δέλτα Π.Φαλήρου, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 13.00/ 15.20/ 17.40/ 20.00/ 22.20/ 00.40
VILLAGE 9 CINEMAS @ FALIRO ΑΙΘΟΥΣΑ 4
Παλαιά Λεωφ.Ποσειδώνος 1 & Μωραϊτίνη 3, Δέλτα Π.Φαλήρου, 2108108080.
Πεμ. - Τετ.: 14.10/ 16.30/ 18.50/ 21.10/ 23.30. Σάβ., Κυρ. & 11.50
Also on Movies for the Masses: Trailer #2
The Brøken (2008)
Διχασμένη
Σκηνοθεσία: Sean Ellis
Σενάριο: Sean Ellis
Παίζουν: Lena Headey, Lena Headey
Δες/Κρύψε το trailer
Δες/Κρύψε τις αίθουσες που ανοίγει
ΚΕΝΤΡΟ - ΚΟΛΩΝΑΚΙ - ΕΞΑΡΧΕΙΑ
ODEON ΟΠΕΡΑ 2
Ακαδημίας 57, Αθήνα, 2103622683..
Πεμ. - Τετ.: 18.10/ 20.20/ 22.30
ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΝΕΑΠΟΛΗ
ΓΑΛΑΞΙΑΣ 2
Μεσογείων 6 (ΜΕΤΡΟ Αμπελόκηποι), 2107773319.
Πεμ. - Τρ.: 19.00/ 20.50/ 22.30
ΓΛΥΦΑΔΑ - ΒΑΡΚΙΖΑ
ΓΛΥΦΑΔΑ 2
Ζέππου 14, Πλ. Ξενοφώντος, 2109650318 Τηλ. κρατ. 2106786000, 8011160000.
Πεμ. - Τετ.: 20.40/ 22.30
ΔΑΦΝΗ - ΑΡΓΥΡΟΥΠΟΛΗ
ΑΤΛΑΝΤΙΣ ΑΙΘΟΥΣΑ 2
Λ.Βουλιαγμένης 245, Δάφνη (ΜΕΤΡΟ Δάφνης), 210-9711511, 2109750936..
Πεμ. - Τετ.: Πέμ.-Τρ. 18.40/ 20.40/ 22.40. Τετ. μόνο 22.15
ODEON KOSMOPOLIS - ΜΑΡΟΥΣΙ
ODEON KOSMOPOLIS ΜΑΡΟΥΣΙ ΑΙΘΟΥΣΑ 4
Λεωφ.Κηφισίας 73, Αγ.Θωμάς, Μαρούσι (Κόμβος Αττικής Οδού), 8011160000.
Πεμ. - Τετ.: Πέμ.-Τρ. 19.20/ 21.40/ 23.50. Τετ. 18.30
ODEON STARCITY - Λ. ΣΥΓΓΡΟΥ
ODEON STARCITY ΑΙΘΟΥΣΑ 3
Λεωφ.Συγγρου 111 & Λεοντίου, Ν.Κόσμος, 8011160000.
Πεμ. - Τετ.: 18.00. Πέμ.-Τρ. & 20.00/ 22.15. Παρ., Σάβ. & 00.30
1/5Σκηνοθεσία: Sean Ellis
Σενάριο: Sean Ellis
Παίζουν: Lena Headey, Lena Headey
Δες/Κρύψε το trailer
Μια γυναίκα βλέπει το είδωλό της στον καθρέφτη να τη προσπερνάει. Και δε μοιάζει καθόλου με ότι της βγάζανε τα τεστ στο Facebook.
Στο Cashback (2006), ο Sean Ellis γέμισε γύρισε το μάτι του στη καθημερινή σου φαντασιωτική ασχολία να βλέπεις χωρίς ρούχα όλες αυτές που πάνε πάνω κάτω ψωνίζοντας. Στο Brøken (2008) το γυρνάει, φορτωμένο πια με διακρίσεις και ελπίδες, στον καθημερινό σου υποσυνείδητο εφιάλτη να σου τρώει τη ψυχή όλο αυτό το γυαλί και το ατσάλι.. του Λονδίνου. Και περνάει στον τρομοχώρο με μαζεμένο όλο τον αέρα που φούσκωσε σταδιακά τα μυαλά του Shyamalan, χωρίς να ξέρει ούτε τα βασικά αλλά νομίζοντας ότι θα παραδώσει το αριστούργημά του. Οι τρομάρες έρχονται φτηνές σχεδόν αποκλειστικά από γκόμενες που τσιρίζουν, ενίοτε με συνοδεία υπόκρουσης που σε προετοιμάζει για γέλια όσο περνάει η ώρα (σα να βλέπεις κασέτα βήτα διαλογής δεκαετιών), και η ιστορία ανακυκλώνει τη πιο κλασική.. συνωμοσιοθεωρία του είδους με μυστικοπάθεια Έκτης Αίσθησης (1999), ανατροπές παππού που αυτοσχεδιάζει γιατί δε ξέρει το παραμύθι, και συμμάζεμα που προσπαθεί (αρκετά για να γίνει ο τίτλος Flashback) να σε πείσει ότι σου έδινε όλα τα στοιχεία όσο τα έκρυβε. Στη πραγματικότητα ιστορία δεν υπάρχει, και μετά τα πρώτα λεπτά μπορείς να φύγεις από τη προβολή χωρίς να χάσεις τίποτα. Και το τίποτα ισχύει ακόμα κι αν ήσουνα πιστός των Sarah Connor Chronicles, αφού τα καναδυό φευγαλέα γυμνά της Lena Headey απέχουν πολύ από το να σε ξαναγυρνάνε στη παιδική σου ηλικία σα των μοντέλων της προηγούμενης δουλειάς του Ellis.
Στο Cashback (2006), ο Sean Ellis γέμισε γύρισε το μάτι του στη καθημερινή σου φαντασιωτική ασχολία να βλέπεις χωρίς ρούχα όλες αυτές που πάνε πάνω κάτω ψωνίζοντας. Στο Brøken (2008) το γυρνάει, φορτωμένο πια με διακρίσεις και ελπίδες, στον καθημερινό σου υποσυνείδητο εφιάλτη να σου τρώει τη ψυχή όλο αυτό το γυαλί και το ατσάλι.. του Λονδίνου. Και περνάει στον τρομοχώρο με μαζεμένο όλο τον αέρα που φούσκωσε σταδιακά τα μυαλά του Shyamalan, χωρίς να ξέρει ούτε τα βασικά αλλά νομίζοντας ότι θα παραδώσει το αριστούργημά του. Οι τρομάρες έρχονται φτηνές σχεδόν αποκλειστικά από γκόμενες που τσιρίζουν, ενίοτε με συνοδεία υπόκρουσης που σε προετοιμάζει για γέλια όσο περνάει η ώρα (σα να βλέπεις κασέτα βήτα διαλογής δεκαετιών), και η ιστορία ανακυκλώνει τη πιο κλασική.. συνωμοσιοθεωρία του είδους με μυστικοπάθεια Έκτης Αίσθησης (1999), ανατροπές παππού που αυτοσχεδιάζει γιατί δε ξέρει το παραμύθι, και συμμάζεμα που προσπαθεί (αρκετά για να γίνει ο τίτλος Flashback) να σε πείσει ότι σου έδινε όλα τα στοιχεία όσο τα έκρυβε. Στη πραγματικότητα ιστορία δεν υπάρχει, και μετά τα πρώτα λεπτά μπορείς να φύγεις από τη προβολή χωρίς να χάσεις τίποτα. Και το τίποτα ισχύει ακόμα κι αν ήσουνα πιστός των Sarah Connor Chronicles, αφού τα καναδυό φευγαλέα γυμνά της Lena Headey απέχουν πολύ από το να σε ξαναγυρνάνε στη παιδική σου ηλικία σα των μοντέλων της προηγούμενης δουλειάς του Ellis.Δες/Κρύψε τις αίθουσες που ανοίγει
*Το πρόγραμμα αναδημοσιεύεται από το Αθηνόραμα και ισχύει για την πρώτη βδομάδα προβολής
ΚΕΝΤΡΟ - ΚΟΛΩΝΑΚΙ - ΕΞΑΡΧΕΙΑ
ODEON ΟΠΕΡΑ 2
Ακαδημίας 57, Αθήνα, 2103622683..
Πεμ. - Τετ.: 18.10/ 20.20/ 22.30
ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΝΕΑΠΟΛΗ
ΓΑΛΑΞΙΑΣ 2
Μεσογείων 6 (ΜΕΤΡΟ Αμπελόκηποι), 2107773319.
Πεμ. - Τρ.: 19.00/ 20.50/ 22.30
ΓΛΥΦΑΔΑ - ΒΑΡΚΙΖΑ
ΓΛΥΦΑΔΑ 2
Ζέππου 14, Πλ. Ξενοφώντος, 2109650318 Τηλ. κρατ. 2106786000, 8011160000.
Πεμ. - Τετ.: 20.40/ 22.30
ΔΑΦΝΗ - ΑΡΓΥΡΟΥΠΟΛΗ
ΑΤΛΑΝΤΙΣ ΑΙΘΟΥΣΑ 2
Λ.Βουλιαγμένης 245, Δάφνη (ΜΕΤΡΟ Δάφνης), 210-9711511, 2109750936..
Πεμ. - Τετ.: Πέμ.-Τρ. 18.40/ 20.40/ 22.40. Τετ. μόνο 22.15
ODEON KOSMOPOLIS - ΜΑΡΟΥΣΙ
ODEON KOSMOPOLIS ΜΑΡΟΥΣΙ ΑΙΘΟΥΣΑ 4
Λεωφ.Κηφισίας 73, Αγ.Θωμάς, Μαρούσι (Κόμβος Αττικής Οδού), 8011160000.
Πεμ. - Τετ.: Πέμ.-Τρ. 19.20/ 21.40/ 23.50. Τετ. 18.30
ODEON STARCITY - Λ. ΣΥΓΓΡΟΥ
ODEON STARCITY ΑΙΘΟΥΣΑ 3
Λεωφ.Συγγρου 111 & Λεοντίου, Ν.Κόσμος, 8011160000.
Πεμ. - Τετ.: 18.00. Πέμ.-Τρ. & 20.00/ 22.15. Παρ., Σάβ. & 00.30
Inglourious Basterds (2009): Sélection officielle teaser
Περιορισμένα ήταν τα χειροκροτήματα στη πρώτη καταφισκαρισμένη προβολή των Μπάσταρδων (2009) του Quentin Tarantino το πρωί στις Κάνες, και η κόπια είναι ήδη συλλεκτική αφού στις αίθουσες το φιλμ θα βγει πιο σύντομο απ' ότι λέγεται. Αλλά θερμά ήταν τα τιτιβίσματα στα δίχτυα στη συνέχεια, και ο σκηνοθέτης δε πήγε τελικά στη Γαλλία μόνο για να κουβαλάει τα μπαγκάζια του Brad Pitt που φέτος κλείνει τα απαραίτητα χρόνια παρουσίας στο φεστιβάλ για να αντικαταστήσει τον Φοίνικα στα βραβεία του, απ' ότι ακούγεται.
Previously on Movies for the Masses: Vincere (2009): Sélection officielle trailer
Vincere (2009): Sélection officielle trailer
Ακόμα κι αν είσαι περαστικός, για τα βυζιά της Monica Bellucci στο κόκκινο χαλί της Ρώμης, τόσες φορές που τα 'ψαξες έμαθες ότι, ανα ημέρα, τουλάχιστο μια ταινία περνάει και για να ξεσκονίσει το κόκκινο χαλί στις Κάνες. Σήμερα, με το φεστιβάλ να έχει παρουσιάσει το μισό διαγωνιστικό του, είναι μέρα για ανοιξιάτικο (γενικό) καθάρισμα: το απόγευμα με Los Abrazos Rotos (2009) που έχει ήδη προβληθεί στη χώρα του Almodóvar χωρίς να κατασυγκινήσει ούτε κριτικούς ούτε κοινό, και το βράδυ με Vincere (2009) που ανοίγει αύριο στη χώρα του Benito Mussolini, χαρακτηρισμένο ήδη από νωρίτερα, και αυτό όπως και τόσα άλλα μέχρι τώρα, σαν από τις πιο εμπορικές δουλειές του σκηνοθέτη του, Marco Bellocchio.
Ο Bellochio βέβαια είναι στη καρδιά σου από τότε που 'βαλε τη Maruschka Detmers να κάνει πίπες στο Diavolo in Corpo (1986), και έχει πάει και πεντέξι φορές στις Κάνες αλλά, με εξαίρεση μια πολύ θαυμάσια στιγμή θαυμάσιας Ιταλίδας από τη Giovanna Mezzogiorno, το τρέιλερ το "εμπορικό" το βγάζει σαν "αίσθηση προηγούμενου αιώνα γενικά". Και οι σημειώσεις της παραγωγής δε κρύβουν ότι τον φασίστα δικτάτορα, από κάποιο σημείο και μετά, τον υποδύεται.. υλικό αρχείου της εποχής (λόγω περιορισμένου προϋπολογισμού φυσικά). Και η ιστορία, της Ida Irene Dasler που απαιτούσε από τον Mussolini να αναγνωρίσει και τον (υπαρκτό ή ανύπαρκτο ιστορικά) γάμο τους πέρα από το παιδί τους, δύσκολα βλέπεις να δικαιολογεί σπαραχτικό μελόδραμα άμα δεν είσαι τριχωτή φεμινίστρια. Παρολαυτά, η παραγωγή, που πήρε θετικότατες κριτικές από.. τα αφεντικά της και συγκρατημένες γενικά από τους υπόλοιπους ακόμα και στη χώρα της, ήταν βραβειακό φαβορί πριν παιχτεί και μάλλον παραμένει. Το ίδιο και οι Αγκαλιές του Almodóvar, ακόμα πιο αγαπημένου μιας διοργάνωσης που, όπως χιλιοματαξανάπαμε μέχρι και στη προηγούμενη παράγραφο, πολύ συνειδητά απέφυγε να προτείνει και πολλά πέρα από μετριότητες ταχτικών της φέτος.
Ο Bellochio βέβαια είναι στη καρδιά σου από τότε που 'βαλε τη Maruschka Detmers να κάνει πίπες στο Diavolo in Corpo (1986), και έχει πάει και πεντέξι φορές στις Κάνες αλλά, με εξαίρεση μια πολύ θαυμάσια στιγμή θαυμάσιας Ιταλίδας από τη Giovanna Mezzogiorno, το τρέιλερ το "εμπορικό" το βγάζει σαν "αίσθηση προηγούμενου αιώνα γενικά". Και οι σημειώσεις της παραγωγής δε κρύβουν ότι τον φασίστα δικτάτορα, από κάποιο σημείο και μετά, τον υποδύεται.. υλικό αρχείου της εποχής (λόγω περιορισμένου προϋπολογισμού φυσικά). Και η ιστορία, της Ida Irene Dasler που απαιτούσε από τον Mussolini να αναγνωρίσει και τον (υπαρκτό ή ανύπαρκτο ιστορικά) γάμο τους πέρα από το παιδί τους, δύσκολα βλέπεις να δικαιολογεί σπαραχτικό μελόδραμα άμα δεν είσαι τριχωτή φεμινίστρια. Παρολαυτά, η παραγωγή, που πήρε θετικότατες κριτικές από.. τα αφεντικά της και συγκρατημένες γενικά από τους υπόλοιπους ακόμα και στη χώρα της, ήταν βραβειακό φαβορί πριν παιχτεί και μάλλον παραμένει. Το ίδιο και οι Αγκαλιές του Almodóvar, ακόμα πιο αγαπημένου μιας διοργάνωσης που, όπως χιλιοματαξανάπαμε μέχρι και στη προηγούμενη παράγραφο, πολύ συνειδητά απέφυγε να προτείνει και πολλά πέρα από μετριότητες ταχτικών της φέτος.
Previously on Movies for the Masses: Sherlock Holmes (2009): Trailer χριστουγεννιάτικο δέντρο
Sherlock Holmes (2009): Trailer χριστουγεννιάτικο δέντρο
Όσο στις Κάνες η Disney έστρωνε χιόνι για το A Christmas Carol (2009) που βγαίνει το Νοέμβριο, η Warner ξεκίναγε στην Αμερική τη καμπάνια για τη χριστουγεννιάτικη ταινία της, τον Sherlock Holmes (2009), δίνοντας στη δημοσιότητα, όπως είχε ανακοινώσει, το τρέιλέρ του. Τρέιλερ που θα παίζει από τη Παρασκευή στις αίθουσες πριν το Terminator Salvation (2009), ταινία που οι twitteratti έχουν ήδη ζωγραφίσει να απευθύνεται σε 12χρονους γραμμένη από συνομήλικούς τους. Τρέιλερ που, επιπλέον, έκανε πρεμιέρα τέλη Μαρτίου στη ShoWest, και κουβαλάει άρα κι ένα άγχος να βγάλει από το καπέλο του κάτι στην ίδια κλάση με το Avatar (2009) του James Cameron το οποίο ανοίγει μια βδομάδα νωρίτερα.
Έτσι δεν είναι καθόλου απροσδόκητο το ότι περιμένεις να πεταχτούν ζόμπι, νίντζα, κλίνγκονς, ο Joker, o Agent Smith, o Lex Luthor και φυσικά όλη η League of Extraordinary Gentlemen (2003) στη διάρκεια του βίντεο. Άσε που η "δυναμική νέα απεικόνιση" των χαρακτήρων του Arthur Conan Doyle είναι η πρώτη μεγάλη ευκαιρία του Guy Ritchie, και άνετα μπορεί να γίνει η τελευταία του αν κοιτάξεις πως πάει η καριέρα του, οπότε στα πλάνα του υπάρχει από την αρχή αυτό το πάθος να κάνει να τη καταπιούν όσους χρησιμοποιούν την επωδό "the artist formerly known as Madonna's husband" όταν τον αναφέρουν. Ο μόνος στο project που δεν έχει να αποδείξει τίποτα είναι ο Robert Downey Jr., αλλά έτσι σε κάνει να απορείς.. τι πήγε να κάνει σ' αυτό, αφού είναι ήδη το πρόσωπο ενός καταπετυχημένου franchise, του Iron Man (2008), και η παραγωγή του Holmes δε φαίνεται να μπήκε στον κόπο να κάνει reboot του pulp χαρακτήρα χωρίς να σκέφτεται και καναδυό sequel. Ο Downey Jr. πάντως μπήκε, όπως μάλλον πρόσεξες, στο κόπο να χάσει αρκετά κιλά, μπας και πλησιάσει αυτό το λιπόσαρκο του ήρωα και σκάσουν λίγο οι συνηθισμένες αντιδράσεις σε κάθε παρέκκλιση από τα παραδοσιακά, ενώ έκανε κι ακόμα ένα καλό, όπως πρόσεξες και παραπρόσεξες, να επιμείνει ότι η Rachel McAdams είναι αρκετά μεγάλη για να παίζει το.. αίσθημά του. Στα λίγα συν, πρόσθεσε και ότι ο Ritchie φανερά αφήνει αρκετό χώρο και χρόνο στον πρωταγωνιστή του με μισοαπομακρυσμένα και μισοπαγωμένα πλάνα, ενώ το ίδιο είχε κάνει και στο σενάριο, προσαρμόζοντας τις ατάκες επιτόπου, σύμφωνα με τις αναφορές.
Έτσι δεν είναι καθόλου απροσδόκητο το ότι περιμένεις να πεταχτούν ζόμπι, νίντζα, κλίνγκονς, ο Joker, o Agent Smith, o Lex Luthor και φυσικά όλη η League of Extraordinary Gentlemen (2003) στη διάρκεια του βίντεο. Άσε που η "δυναμική νέα απεικόνιση" των χαρακτήρων του Arthur Conan Doyle είναι η πρώτη μεγάλη ευκαιρία του Guy Ritchie, και άνετα μπορεί να γίνει η τελευταία του αν κοιτάξεις πως πάει η καριέρα του, οπότε στα πλάνα του υπάρχει από την αρχή αυτό το πάθος να κάνει να τη καταπιούν όσους χρησιμοποιούν την επωδό "the artist formerly known as Madonna's husband" όταν τον αναφέρουν. Ο μόνος στο project που δεν έχει να αποδείξει τίποτα είναι ο Robert Downey Jr., αλλά έτσι σε κάνει να απορείς.. τι πήγε να κάνει σ' αυτό, αφού είναι ήδη το πρόσωπο ενός καταπετυχημένου franchise, του Iron Man (2008), και η παραγωγή του Holmes δε φαίνεται να μπήκε στον κόπο να κάνει reboot του pulp χαρακτήρα χωρίς να σκέφτεται και καναδυό sequel. Ο Downey Jr. πάντως μπήκε, όπως μάλλον πρόσεξες, στο κόπο να χάσει αρκετά κιλά, μπας και πλησιάσει αυτό το λιπόσαρκο του ήρωα και σκάσουν λίγο οι συνηθισμένες αντιδράσεις σε κάθε παρέκκλιση από τα παραδοσιακά, ενώ έκανε κι ακόμα ένα καλό, όπως πρόσεξες και παραπρόσεξες, να επιμείνει ότι η Rachel McAdams είναι αρκετά μεγάλη για να παίζει το.. αίσθημά του. Στα λίγα συν, πρόσθεσε και ότι ο Ritchie φανερά αφήνει αρκετό χώρο και χρόνο στον πρωταγωνιστή του με μισοαπομακρυσμένα και μισοπαγωμένα πλάνα, ενώ το ίδιο είχε κάνει και στο σενάριο, προσαρμόζοντας τις ατάκες επιτόπου, σύμφωνα με τις αναφορές.
Previously on Movies for the Masses: Looking for Eric (2009): Sélection officielle teaser
Looking for Eric (2009): Sélection officielle teaser
Κανένας δε μπορεί να αρνηθεί στον Ken Loach, έναν από τους πιο δημοφιλείς σκηνοθέτες που σήκωσε ποτέ τον Χρυσό Φοίνικα, το δικαίωμα να κάνει και μια ταινία που θα βγει σε "many, many prints", και κρίνοντας από τη ζεστασιά με την οποία υποδέχτηκε το Looking for Eric (2009) o βρετανικός τύπος, το φιλμ μπορεί να έχει και παραπάνω πιθανότητες για κανένα βραβείο από τον πάτο, πάτο των προγνωστικών όπου το βάζαν οι περισσότεροι με το ξεκίνημα του φετινού φεστιβάλ των Κανών.
Στη ζεστασιά βοηθάει βέβαια και η παρουσία του Eric Cantona, ποδοσφαιριστή του (προηγούμενου) αιώνα για τη Manchester United και ανθρώπου που ξανάφερε το αγγλικό ποδόσφαιρο στα ευρωπαϊκά σαλόνια (από την ανυποληψία στην οποία είχε πέσει μετά τους αποκλεισμούς, άμα θυμάσαι). Ο Βασιλιάς Eric έχει ήδη γράψει συμμετοχή σε καμιά δεκαπενταριά παραγωγές χωρίς πολλές δάφνες, αλλά και από τις δυο πλευρές της Μάγχης εξακολουθούν να τον υποδέχονται σα χολιγουντιανό σουπερστάρ, ενώ αυτή τη φορά βρίσκεται στην ιδανική θέση να παίζει τον εαυτό του σε larger than life διαστάσεις, όπως βλέπεις στο μάλλον τόσο κατασυμπαθητικό όσο και η ταινία τρέιλερ. Η ιδέα της αφίσας που ζωντανεύει μετά από αρκετά τσιγαριλίκια, δεν ήταν αυτή με την οποία πλησίασε τον Loach ο Cantona που θυμήθηκε αρχικά ένα παθιασμένο οπαδό ο οποίος τον ακολουθούσε παντού με αποτέλεσμα να χάσει δουλειά, φίλους και οικογένεια. Όμως ο 70άρης δημιουργός ήθελε λέει κάτι λιγότερο δραματικό από The Wind That Shakes the Barley (2006) και It's a Free World... (2007), προς ανακούφιση και των παραγωγών του που δεν έχουν συνηθίσει και ακριβώς να βλέπουν φρασούλες σα το "crowd pleaser" να συνοδεύουν καθολικά τις δημοσιογραφικές αναφορές για τη δουλειά του.
Στη ζεστασιά βοηθάει βέβαια και η παρουσία του Eric Cantona, ποδοσφαιριστή του (προηγούμενου) αιώνα για τη Manchester United και ανθρώπου που ξανάφερε το αγγλικό ποδόσφαιρο στα ευρωπαϊκά σαλόνια (από την ανυποληψία στην οποία είχε πέσει μετά τους αποκλεισμούς, άμα θυμάσαι). Ο Βασιλιάς Eric έχει ήδη γράψει συμμετοχή σε καμιά δεκαπενταριά παραγωγές χωρίς πολλές δάφνες, αλλά και από τις δυο πλευρές της Μάγχης εξακολουθούν να τον υποδέχονται σα χολιγουντιανό σουπερστάρ, ενώ αυτή τη φορά βρίσκεται στην ιδανική θέση να παίζει τον εαυτό του σε larger than life διαστάσεις, όπως βλέπεις στο μάλλον τόσο κατασυμπαθητικό όσο και η ταινία τρέιλερ. Η ιδέα της αφίσας που ζωντανεύει μετά από αρκετά τσιγαριλίκια, δεν ήταν αυτή με την οποία πλησίασε τον Loach ο Cantona που θυμήθηκε αρχικά ένα παθιασμένο οπαδό ο οποίος τον ακολουθούσε παντού με αποτέλεσμα να χάσει δουλειά, φίλους και οικογένεια. Όμως ο 70άρης δημιουργός ήθελε λέει κάτι λιγότερο δραματικό από The Wind That Shakes the Barley (2006) και It's a Free World... (2007), προς ανακούφιση και των παραγωγών του που δεν έχουν συνηθίσει και ακριβώς να βλέπουν φρασούλες σα το "crowd pleaser" να συνοδεύουν καθολικά τις δημοσιογραφικές αναφορές για τη δουλειά του.
Previously on Movies for the Masses: Vengeance (2009): Sélection officielle trailer
Vengeance (2009): Sélection officielle trailer
Δες/Κρύψε το trailer #1
Ακόμα μια παραγωγή που χρησιμοποιεί το διαγωνιστικό των Κανών απλά για να κάνει επίσημη πρεμιέρα φέτος, το Vengeance (2009) του Johnnie To ανοίγει τη βδομάδα που έρχεται στη Γαλλία, και από την ανακοίνωσή του ακόμα φανταζόσουν το σκηνοθέτη να συζητάει, μεταξύ μουχλιασμένου τυρού και ωμού ψαριού, την επισημοποίηση της σχέσης του με το Γάλλο διανομέα του, μέσω της παλιομοδίτικης φαεινής ιδέας συμπαραγωγής, με τον Alain Delon πρωταγωνιστή και στα Αγγλικά φυσικά.
Κάπως έτσι, χωρίς τον τυρό, περιγράφει (στις σημειώσεις της παραγωγής) και το πραγματικό ξεκίνημα η Michèle Halberstadt / Pétin της ARP Sélection, μόνο που απ' ότι φαίνεται το alzheimer του Delon είναι πια πολύ προχωρημένο για ξένες γλώσσες, και όπως και να 'χει τον αντικατέστησε ο Σάκης Ρουβάς του Παρισιού, ο Johnny Hallyday. Που όπως βλέπεις, επιβεβαιώνει, με το να μη κουνιέται μιλώντας ταυτόχρονα σε καμία σκηνή, ότι τέτοιες, χιλιοτραγουδισμένες πια, ιδέες δε καταλήγουν ποτέ σε χειροκροτήματα, ειδικά αν παίρνουν τον εαυτό τους πολύ στα σοβαρά. Οι σκηνές στις οποίες ο To πουλάει John-Woo-ισμό για δυτικά ακροατήρια φαίνονται σχετικά καλύτερες, ο σκηνοθέτης είναι πάντα παραδοσιακός επαγγελματίας, και αυτό επιβεβαιώνει και το review του Variety, από τα λίγα που βιάστηκαν να μεταφέρουν τις εντυπώσεις τους για το φιλμ το οποίο έχει τη πιο επίσημη προβολή του στη Croisette σε τρεις (3) ώρες, με μοναδικό avantage το ότι ακολουθεί το Kinatay (2009) του Brilliante Mentoza, ένα φιλμ που έκανε τον Roger Ebert να απολογείται επειδή είχε χαρακτηρίσει το Brown Bunny (2003) χειρότερο όλων των εποχών για τις Κάνες.
Κάπως έτσι, χωρίς τον τυρό, περιγράφει (στις σημειώσεις της παραγωγής) και το πραγματικό ξεκίνημα η Michèle Halberstadt / Pétin της ARP Sélection, μόνο που απ' ότι φαίνεται το alzheimer του Delon είναι πια πολύ προχωρημένο για ξένες γλώσσες, και όπως και να 'χει τον αντικατέστησε ο Σάκης Ρουβάς του Παρισιού, ο Johnny Hallyday. Που όπως βλέπεις, επιβεβαιώνει, με το να μη κουνιέται μιλώντας ταυτόχρονα σε καμία σκηνή, ότι τέτοιες, χιλιοτραγουδισμένες πια, ιδέες δε καταλήγουν ποτέ σε χειροκροτήματα, ειδικά αν παίρνουν τον εαυτό τους πολύ στα σοβαρά. Οι σκηνές στις οποίες ο To πουλάει John-Woo-ισμό για δυτικά ακροατήρια φαίνονται σχετικά καλύτερες, ο σκηνοθέτης είναι πάντα παραδοσιακός επαγγελματίας, και αυτό επιβεβαιώνει και το review του Variety, από τα λίγα που βιάστηκαν να μεταφέρουν τις εντυπώσεις τους για το φιλμ το οποίο έχει τη πιο επίσημη προβολή του στη Croisette σε τρεις (3) ώρες, με μοναδικό avantage το ότι ακολουθεί το Kinatay (2009) του Brilliante Mentoza, ένα φιλμ που έκανε τον Roger Ebert να απολογείται επειδή είχε χαρακτηρίσει το Brown Bunny (2003) χειρότερο όλων των εποχών για τις Κάνες.
Previously on Movies for the Masses: Taking Woodstock (2009): Hippie trailer
Taking Woodstock (2009): Hippie trailer
Το trailer μοιάζει όσο χαζοβιόλικη μπορεί να φαντάζεσαι ότι ήταν η ατμόσφαιρα πίσω στο summer of love των τελών των ‘60s, τότε που ο Joel Rosenman κι ο Michael Lang μάζεψαν σε ένα line-up 32 ονόματα που τότε κι αργότερα θα αποτελούσαν τις παραγράφους ενός ολόκληρου κεφαλαίου της μουσικής (κι αστερίσκους σε διάφορα άλλα επόμενα κεφάλαια επίσης), για μια συναυλία που βρέθηκε εξόριστη απ’ το χώρο που ήταν προγραμματισμένη να γίνει (γιατί οι αντιδράσεις των περιοίκων οδήγησαν το δημοτικό συμβούλιο να τους βγάλει παράνομες τις φορητές τουαλέτες) και κατέληξε στα χωράφια ενός πιτσιρικά, που έψαχνε να βρει τρόπο να μετατρέψει την τρώγλη που οι γονείς του πουλούσαν για μοτέλ, σε βιώσιμη επιχείρηση.
Απο ‘δω μπαίνει ο Ang Lee στην ιστορία, μεταφέροντας στην οθόνη την οπτική του Elliot Tiber, απ’ την αυτοβιογραφική του εξιστόρηση των γεγονότων στο Taking Woodstock: A True Story of a Riot, a Concert, and a Life, ένα βιβλίο που, όπως λέει, του το 'δωσε ο συγγραφέας καθ' οδόν σ' ένα αεροδρόμιο τα ξημερώματα, και το οποίο του ξύπνησε την επιθυμία να κάνει μια κωμωδία χωρίς κυνισμό και βρήκε την ευκαιρία σ’ αυτό. Το Φλεβάρη του 2008 άρχισε να το σκέφτεται και να το συζητάει με τον σεναριογραφοπαραγωγό του στην Focus Features, τον James Schamus του Hulk (2003) και του Lust, Caution (2007), κι αψηφώντας το ενδεχόμενο απεργίας των ηθοποιών στο Hollywood, έφτασε το Μάη να μπαίνει στο pre-production. Εκεί πέτυχε και τον Demetri Martin, φρέσκο τακτικό κωμικό του Saturday Night Live που ικανοποιούσε την προτίμησή του για άγνωστο πρωταγωνιστή, στον οποίο φόρτωσε και τον πρωταγωνιστικό ρόλο, κρατώντας τους υποστηρικτικούς για πιο γνωτά ονόματα δευτεραγωνιστών.
Το cast το προετοίμασε φορτώνοντας τα iPods τους με μουσική της εποχής και τις ταινιοθήκες τους με καμιά 30αριά DVD για τον καθένα και οργάνωσε και hippie training camps για τους κομπάρσους του, αλλά, σε ένα απ’ τα πιο γρήγορα projects που έχει στήσει ποτέ ο Ang Lee, φαίνεται πως δεν πρόλαβε να κάνει και πολλά, αν κρίνεις απ’ τις κριτικές που κυκλοφόρησαν από τις χθεσινοβραδινές δημοσιογραφικές προβολές πριν τη σημερινή πρεμιέρα της ταινίας στις Κάνες. Κριτικές που γδύνουν το Taking Woodstock από ερμηνευτικές αξίες, ακυρώνοντας από τους βετεράνους Imelda Staunton και Henry Goodman που παίζουν καρικατουρίστικα τους Εβραίους γονείς του Tiber, μέχρι τους βοηθητικούς ηθοποιούς και τον ίδιο τον Demetri Martin, που στέκουν, λέει, σαν άγευστα αγγούρια μέσα στην κακοανακατεμένη σαλάτα κωμικών ευκολιών, επίπεδων αναπολήσεων και απλοϊκών απεικονίσεων της εποχής απ’ τον απογοητευτικά ανεπαρκή Ang Lee. Άλλος ένας έξω απ’ τους διεκδικητές του Φοίνικα, προφανώς, σε μια λίστα που αποδεικνύεται αποκλεισμού περισσότερο, παρά διαγωνισμού, έτσι όπως πάει.
Απο ‘δω μπαίνει ο Ang Lee στην ιστορία, μεταφέροντας στην οθόνη την οπτική του Elliot Tiber, απ’ την αυτοβιογραφική του εξιστόρηση των γεγονότων στο Taking Woodstock: A True Story of a Riot, a Concert, and a Life, ένα βιβλίο που, όπως λέει, του το 'δωσε ο συγγραφέας καθ' οδόν σ' ένα αεροδρόμιο τα ξημερώματα, και το οποίο του ξύπνησε την επιθυμία να κάνει μια κωμωδία χωρίς κυνισμό και βρήκε την ευκαιρία σ’ αυτό. Το Φλεβάρη του 2008 άρχισε να το σκέφτεται και να το συζητάει με τον σεναριογραφοπαραγωγό του στην Focus Features, τον James Schamus του Hulk (2003) και του Lust, Caution (2007), κι αψηφώντας το ενδεχόμενο απεργίας των ηθοποιών στο Hollywood, έφτασε το Μάη να μπαίνει στο pre-production. Εκεί πέτυχε και τον Demetri Martin, φρέσκο τακτικό κωμικό του Saturday Night Live που ικανοποιούσε την προτίμησή του για άγνωστο πρωταγωνιστή, στον οποίο φόρτωσε και τον πρωταγωνιστικό ρόλο, κρατώντας τους υποστηρικτικούς για πιο γνωτά ονόματα δευτεραγωνιστών.
Το cast το προετοίμασε φορτώνοντας τα iPods τους με μουσική της εποχής και τις ταινιοθήκες τους με καμιά 30αριά DVD για τον καθένα και οργάνωσε και hippie training camps για τους κομπάρσους του, αλλά, σε ένα απ’ τα πιο γρήγορα projects που έχει στήσει ποτέ ο Ang Lee, φαίνεται πως δεν πρόλαβε να κάνει και πολλά, αν κρίνεις απ’ τις κριτικές που κυκλοφόρησαν από τις χθεσινοβραδινές δημοσιογραφικές προβολές πριν τη σημερινή πρεμιέρα της ταινίας στις Κάνες. Κριτικές που γδύνουν το Taking Woodstock από ερμηνευτικές αξίες, ακυρώνοντας από τους βετεράνους Imelda Staunton και Henry Goodman που παίζουν καρικατουρίστικα τους Εβραίους γονείς του Tiber, μέχρι τους βοηθητικούς ηθοποιούς και τον ίδιο τον Demetri Martin, που στέκουν, λέει, σαν άγευστα αγγούρια μέσα στην κακοανακατεμένη σαλάτα κωμικών ευκολιών, επίπεδων αναπολήσεων και απλοϊκών απεικονίσεων της εποχής απ’ τον απογοητευτικά ανεπαρκή Ang Lee. Άλλος ένας έξω απ’ τους διεκδικητές του Φοίνικα, προφανώς, σε μια λίστα που αποδεικνύεται αποκλεισμού περισσότερο, παρά διαγωνισμού, έτσι όπως πάει.
Previously on Movies for the Masses: Bakjwi (2009): Thirst trailer
Bakjwi (2009): Thirst trailer
Δες/Κρύψε το official trailer
Την τριλογία της εκδίκησης, που τον έκανε μάγκα σχεδόν αποκλειστικά χάρη στο Oldboy (2003) του, o Park Chan Wook την ακολούθησε με το I’m a Cyborg but That’s OK (2006), το οποίο είχε χαρακτηρίσει ως επιδόρπιο στο πλήρες γεύμα που ήταν εκείνο το κομμάτι της καριέρας του. Φέτος, επιστρέφει στις Κάνες με το Thirst, μια αλλόκοτη, αντισυμβατική μαυροκωμωδιάρικη ερωτική βαμπιρική ιστορία για έναν παπά που γίνεται βρυκόλακας δια μεταγγίσεως, ξυπνάει καβλωμένος και τα φτιάχνει με τη γυναίκα του παιδικού του φίλου, κι όλα πάνε καλά μέχρι που ψυλλιάζεται ότι πρέπει να πίνει αίμα για να διατηρεί καθαρή επιδερμίδα. Ιστορία που αντί να τη βαφτίσει ορεκτικό του επόμενου κεφαλαίου της δουλειάς του, όπως περίμενες κι εσύ κι εκείνος, το χαρακτηρίζει, λέει, «σα να ζητάς το λογαριασμό, μετά το επιδόρπιο».
Λογαριασμό που, απ’ ότι φάνηκε απ’ τις εντυπώσεις που άφησε η ταινία χθες βράδι στη δημοσιογραφική προβολή της στις Κάνες, θα κληθεί να τον πληρώσει ο θεατής, σε μια ταινία αφόρητα υπερμήκη, και πιο ακραία απ’ οτιδήποτε άλλο έχει δοκιμάσει ο Park, στα πειράματά του με τις φόρμες και τις προσδοκίες. Πειράματα που φαίνεται να ξεφεύγουν ιδιαίτερα στο δεύτερο μισό, τουλάχιστον όσο αφορά σε πλοκή και σενάριο, έμπνευση για τα οποία, ο Park άντλησε απ’ την ιστορία της Thérèse Raquin του Émile Zola. Κι αν το στόρι ήταν που πάντα κρατούσε (ή τουλάχιστον, προσπαθούσε να κρατήσει) σε κάποια επαφή με το έδαφος το εκστατικό οπτικό στυλ του σκηνοθέτη, αυτή τη φορά το στυλιζάρισμά του φέρεται να εκτοξεύεται σε άλλα επίπεδα, μπουρλέσκ καταστάσεων, όσο από κάτω του ο Park παραληρεί με τραβηγμένες φαρσικές επαναλήψεις που δοκιμάζουν υπομονές.
Το Bakjwi είναι μέχρι ώρας η δεύτερη ασιατική ταινία των φετινών Κανών, μετά το χθεσινό Spring Fever του Κινέζου Lou Ye, που είχε φάει απαγόρευση εργασίας στην Κίνα όταν εμφάνισε στην Κρουαζέτ το Summer Palace κόντρα στις επιθυμίες των λογοκριτών της χώρας του κι έκανε το ίδιο πάλι φέτος. Η λογοκρισία της Κορέας, έκοψε απ’ τον Park μονάχα κάτι ανοιχτά ποδάρια απ’ τις αφίσες, αλλά η ταινία του, αν κι εξίσου απογοητευτική, έφτασε χθες στο Salle Debussy με τον τίτλο της εμπορικότερης ταινίας της χρονιάς στη χώρα του, ρεκόρ που βοήθησε κάπως να επιτευχθεί και η συμμετοχή της Universal στους χρηματοδότες απ’ το στάδιο της προπαρασκευής, επένδυση που αποτελεί πρωτιά για την Κορέα κι ενθαρρυντικό οιωνό τόσο για την εμπορική στειρότητα που έχει φάει τελευταία ο κινηματογράφος της χώρας, όσο και για τον ίδιο τον Park, βέβαια, που βλέπει την ταινία του να διανέμεται απ’ την Focus Features με εξασφαλισμένη ως ώρας ημερομηνία εξόδου και στην Αμερική, την οποία, λέει, δεν έχει δισταγμό να επισκεφθεί, αν πέσει στα χέρια του κάνα σενάριο της αρεσκείας του. Κάτι από αδερφούς Farrelly, ίσως; Δε θα 'ταν άσχημο...
Λογαριασμό που, απ’ ότι φάνηκε απ’ τις εντυπώσεις που άφησε η ταινία χθες βράδι στη δημοσιογραφική προβολή της στις Κάνες, θα κληθεί να τον πληρώσει ο θεατής, σε μια ταινία αφόρητα υπερμήκη, και πιο ακραία απ’ οτιδήποτε άλλο έχει δοκιμάσει ο Park, στα πειράματά του με τις φόρμες και τις προσδοκίες. Πειράματα που φαίνεται να ξεφεύγουν ιδιαίτερα στο δεύτερο μισό, τουλάχιστον όσο αφορά σε πλοκή και σενάριο, έμπνευση για τα οποία, ο Park άντλησε απ’ την ιστορία της Thérèse Raquin του Émile Zola. Κι αν το στόρι ήταν που πάντα κρατούσε (ή τουλάχιστον, προσπαθούσε να κρατήσει) σε κάποια επαφή με το έδαφος το εκστατικό οπτικό στυλ του σκηνοθέτη, αυτή τη φορά το στυλιζάρισμά του φέρεται να εκτοξεύεται σε άλλα επίπεδα, μπουρλέσκ καταστάσεων, όσο από κάτω του ο Park παραληρεί με τραβηγμένες φαρσικές επαναλήψεις που δοκιμάζουν υπομονές.
Το Bakjwi είναι μέχρι ώρας η δεύτερη ασιατική ταινία των φετινών Κανών, μετά το χθεσινό Spring Fever του Κινέζου Lou Ye, που είχε φάει απαγόρευση εργασίας στην Κίνα όταν εμφάνισε στην Κρουαζέτ το Summer Palace κόντρα στις επιθυμίες των λογοκριτών της χώρας του κι έκανε το ίδιο πάλι φέτος. Η λογοκρισία της Κορέας, έκοψε απ’ τον Park μονάχα κάτι ανοιχτά ποδάρια απ’ τις αφίσες, αλλά η ταινία του, αν κι εξίσου απογοητευτική, έφτασε χθες στο Salle Debussy με τον τίτλο της εμπορικότερης ταινίας της χρονιάς στη χώρα του, ρεκόρ που βοήθησε κάπως να επιτευχθεί και η συμμετοχή της Universal στους χρηματοδότες απ’ το στάδιο της προπαρασκευής, επένδυση που αποτελεί πρωτιά για την Κορέα κι ενθαρρυντικό οιωνό τόσο για την εμπορική στειρότητα που έχει φάει τελευταία ο κινηματογράφος της χώρας, όσο και για τον ίδιο τον Park, βέβαια, που βλέπει την ταινία του να διανέμεται απ’ την Focus Features με εξασφαλισμένη ως ώρας ημερομηνία εξόδου και στην Αμερική, την οποία, λέει, δεν έχει δισταγμό να επισκεφθεί, αν πέσει στα χέρια του κάνα σενάριο της αρεσκείας του. Κάτι από αδερφούς Farrelly, ίσως; Δε θα 'ταν άσχημο...
Previously on Movies for the Masses: The Road (2009): Παραπλανητικό trailer
The Road (2009): Παραπλανητικό trailer
Αν δεν ανήκεις στη μερίδα των αναγνωστών που έχουν κολλήσει στην πέμπτη παράγραφο του βραβευμένου με Pulitzer βιβλίου του Cormac McCarthy το 2006, τότε πιθανότατα η πρώτη σου αντίδραση απ’ το trailer της ταινίας που ετοιμάζεται από τότε κι έχει φάει και κάτι μήνες καθυστερήσεων για να γυαλιστούν τα εφέ, είναι πως δεν έχει καμία σχέση με το βιβλίο. Αλλά αυτό περνάει όταν τελειώσουν τα αποσπάσματα των πρώτων τριάντα δευτερολέπτων, απ’ τα δελτία ειδήσεων με τις σκηνές των καταστροφών που φέρνουν τον πλανήτη στην μετα-Αποκαλυπτική κατάσταση που τον βρίσκεις στις σελίδες του βιβλίου δίχως καμία εξήγηση, αιτία κι αφορμή και κανέναν άλλον οδηγό μέσα στις στάχτες που μπουχτίζουν τον αέρα του, πέρα από έναν αποφασισμένο πατέρα και τον θαρραλέο γιο του, που δρόμο παίρνουν, δρόμο αφήνουν, προσπαθώντας να φτάσουν «στην Ακτή».
Έχω περάσει περίπου έναν μήνα διαβάζοντας και προσπαθώντας να καταλάβω πώς διάολο μπορεί να καταφέρει ο John Hillcoat (που είχε δώσει κάτι οργασμούς στον cheaplog με το The Proposition (2005) του), να βγάλει ταινία από μια ιστορία όπου πρακτικά δεν γίνεται τίποτα, ή τουλάχιστον τίποτα ιδιαίτερα κινηματογραφήσιμο, αφού η δράση του βιβλίου είναι σχεδόν αποκλειστικά συναισθηματική και αλλόκοτα εθιστική χάρη στη λυρική αναπαράσταση μιας απόκοσμης υπαρξιακής αναζήτησης μέσα σε ένα τοπίο όπου ό,τι δεν είναι νεκρό οργανικά, φαίνεται να είναι τουλάχιστον πνευματικά, εκτός απ’ τους δύο ήρωες, που κι αυτοί προς τα ‘κεί οδεύουν. Η λίγη σωματική δράση που υπάρχει στο μισό που έχω διαβάσει, η πλάκα είναι πως ολόκληρη έχει περάσει στο trailer. Πράγμα που είναι ή κακό για ‘μένα που δεν είχε τίποτ’ άλλο στο δεύτερο μισό του βιβλίου, ή καλό για την ταινία που έχει πολλά να δείξει στην υπόλοιπη διάρκειά της.
Πριν τρεις-τέσσερις μέρες, πάντως, το Esquire δεν φοβήθηκε να τιτλοφορήσει το The Road ως την «πιο σημαντική ταινία της χρονιάς» που έρχεται, διαβεβαιώνοντας με ύποπτη επιμονή πως η κινηματογραφική εκδοχή αντιστέκεται άκαμπτα στις ευκολίες των συμβάσεων των μετα-Αποκαλυπτικών ταινιών, μένοντας θρησκευτικά αφοσιωμένη στο πνεύμα του βιβλίου, πράγμα που, αν σκεφτείς την επιτυχία της μεταφοράς του No Country for Old Men του McCarthy, μολονότι είχε και τις διεστραμμένες ιδιοφυΐες των αδερφών Coen από πίσω της, μπορείς να το θεωρήσεις ανακουφιστικά υποσχόμενο και για τη δουλειά του Hillcoat, ενώ το ξεμπρόστιασμα της διαδικασίας επιλογής του trailer και του ύφους του απ’ τον Bob Weinstein, όπως σε κάνει να τρίζεις τα δόντια σου με το τελικό αποτέλεσμα, άλλο τόσο σε κάνει να πιστεύεις κι ότι όντως μπορεί να μην έχει καμία σχέση με την ταινία του Αυστραλού, που δεν φαινόταν ποτέ να έχει σκοπό να αφήσει να τον κάνουν να το παίξει καινούριος Emmerich.
Έχω περάσει περίπου έναν μήνα διαβάζοντας και προσπαθώντας να καταλάβω πώς διάολο μπορεί να καταφέρει ο John Hillcoat (που είχε δώσει κάτι οργασμούς στον cheaplog με το The Proposition (2005) του), να βγάλει ταινία από μια ιστορία όπου πρακτικά δεν γίνεται τίποτα, ή τουλάχιστον τίποτα ιδιαίτερα κινηματογραφήσιμο, αφού η δράση του βιβλίου είναι σχεδόν αποκλειστικά συναισθηματική και αλλόκοτα εθιστική χάρη στη λυρική αναπαράσταση μιας απόκοσμης υπαρξιακής αναζήτησης μέσα σε ένα τοπίο όπου ό,τι δεν είναι νεκρό οργανικά, φαίνεται να είναι τουλάχιστον πνευματικά, εκτός απ’ τους δύο ήρωες, που κι αυτοί προς τα ‘κεί οδεύουν. Η λίγη σωματική δράση που υπάρχει στο μισό που έχω διαβάσει, η πλάκα είναι πως ολόκληρη έχει περάσει στο trailer. Πράγμα που είναι ή κακό για ‘μένα που δεν είχε τίποτ’ άλλο στο δεύτερο μισό του βιβλίου, ή καλό για την ταινία που έχει πολλά να δείξει στην υπόλοιπη διάρκειά της.
Πριν τρεις-τέσσερις μέρες, πάντως, το Esquire δεν φοβήθηκε να τιτλοφορήσει το The Road ως την «πιο σημαντική ταινία της χρονιάς» που έρχεται, διαβεβαιώνοντας με ύποπτη επιμονή πως η κινηματογραφική εκδοχή αντιστέκεται άκαμπτα στις ευκολίες των συμβάσεων των μετα-Αποκαλυπτικών ταινιών, μένοντας θρησκευτικά αφοσιωμένη στο πνεύμα του βιβλίου, πράγμα που, αν σκεφτείς την επιτυχία της μεταφοράς του No Country for Old Men του McCarthy, μολονότι είχε και τις διεστραμμένες ιδιοφυΐες των αδερφών Coen από πίσω της, μπορείς να το θεωρήσεις ανακουφιστικά υποσχόμενο και για τη δουλειά του Hillcoat, ενώ το ξεμπρόστιασμα της διαδικασίας επιλογής του trailer και του ύφους του απ’ τον Bob Weinstein, όπως σε κάνει να τρίζεις τα δόντια σου με το τελικό αποτέλεσμα, άλλο τόσο σε κάνει να πιστεύεις κι ότι όντως μπορεί να μην έχει καμία σχέση με την ταινία του Αυστραλού, που δεν φαινόταν ποτέ να έχει σκοπό να αφήσει να τον κάνουν να το παίξει καινούριος Emmerich.
Previously on Movies for the Masses: Brüno (2009): Trailer Französisch
Sunshine Cleaning (2008)
Στεγνό Καθάρισμα
Σκηνοθεσία: Christine Jeffs
Σενάριο: Megan Holley
Παίζουν: Amy Adams, Emily Blunt
Δες/Κρύψε το trailer
Δες/Κρύψε τις αίθουσες που ανοίγει
ΚΕΝΤΡΟ - ΚΟΛΩΝΑΚΙ - ΕΞΑΡΧΕΙΑ
ODEON ΟΠΕΡΑ 1
Ακαδημίας 57, Αθήνα, 2103622683..
Πεμ. - Τετ.: 18.15/ 20.20/ 22.30
ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΝΕΑΠΟΛΗ
ΓΑΛΑΞΙΑΣ 2
Μεσογείων 6 (ΜΕΤΡΟ Αμπελόκηποι), 2107773319.
Πεμ. - Τετ.: 20.50/ 22.30
ΓΛΥΦΑΔΑ - ΒΑΡΚΙΖΑ
ΓΛΥΦΑΔΑ 1
Ζέππου 14, Πλ. Ξενοφώντος, 2109650318 Τηλ. κρατ. 2106786000, 8011160000.
Πεμ. - Τετ.: 18.30/ 20.30/ 22.30
ΔΑΦΝΗ - ΑΡΓΥΡΟΥΠΟΛΗ
ΑΤΛΑΝΤΙΣ ΑΙΘΟΥΣΑ 2
Λ.Βουλιαγμένης 245, Δάφνη (ΜΕΤΡΟ Δάφνης), 210-9711511, 2109750936..
Πεμ. - Τετ.: 18.30/ 20.30/ 22.30
Σκηνοθεσία: Christine Jeffs
Σενάριο: Megan Holley
Παίζουν: Amy Adams, Emily Blunt
Δες/Κρύψε το trailer
Πρώην τσιρλίντερ και νυν παράνομη σχέση του γυμνασιακού φουτμπολ-αστέρα, καταφέρνει να συνειδητοποιήσει μετά από καμιά δεκαριά χρόνια ότι ο αγαπημένος της έχει παντρευτεί άλλη και, για το μπασταρδάκι της και την υπόληψή της, ξεκινάει να καθαρίζει τόπους εγκλημάτων. Μαζί με την αδερφή της που είναι εντελώς στο κόσμο της, αλλά έχει φυσικά δικαιολογία.
Τυπικά για αμερικάνικο indie, με συμμετοχή στο Sundance και βιομηχανικό ξαδερφάκι της Little Miss Sunshine (2006), το Sunshine Cleaning (2008), χωρίς βέβαια να το επιδιώκει, σου τρίβει στη μούρη ότι η χώρα του είναι μακρινός υπερπροηγμένος κινηματογραφικός πλανήτης, με το να μαζεύει ένα μεγάλο μπουκέτο ταλέντο σε παραγωγή που ουσιαστικά απευθύνεται στο αντίστοιχο των Ελληνίδων γριών Βισκόντι, σε γυναίκες μεγαλύτερες σε ηλικία και κοινωνική τάξη που εκεί απλά τυχαίνει να ζουν και 30-40 χρόνια πιο μπροστά. Η ιστορία είναι φυσικά κυκλοθυμική (πράγμα για το οποίο θάφτηκε από τους μισούς Αμερικάνους κριτικούς που, υποθέτεις, δεν έχουν ακούσει ποτέ για προεμμηνορροϊκό σύνδρομο), φυσικά προσπαθεί να ζωγραφίσει μια τεράστια μεταφορά (το ξέπλυμα παλιών θανατικών, με τον τυπικά κρύψου και φώναξε μέχρι να σε ακούσει κι ο τελευταίος γυναικείο τρόπο), και φυσικά βρίσκει αστείες κάτι μαλακιούλες που πετάει χωρίς να δείχνει κανένα ενδιαφέρον να αξιοποιήσει καταστάσεις σοβαρά για γέλια (αν έχεις δει τον υπερεπαγγελματία Cleaner (2007), καταφρικάρεις με τον τρόπο που οι αδερφές καθαρίζουν αμέριμνες τα αίματα με ότι πατσαβούρα βρουν μπροστά τους). Αλλά δημιουργεί συνειδητά με αυτό τον τρόπο φυσιολογικούς ψευτοανθρώπους για φυσιολογικούς ψευτοανθρώπους, και τελικά σέβεται και όλους τους υπόλοιπους, μέσα κι έξω απ' το πανί, με πρώτους όσους συμμετέχουν στο καστ. Εκεί η Amy Adams βγάζει μια ερμηνεία για υιοθέτηση και περισσότερα ρούχα απ' ότι συνήθως, όμως τελικά προσέχεις περισσότερο τους δεύτερους Mary Lynn Rajskub (του 24) και Clifton Collins Jr., ακριβώς γιατί είναι τόσο φυσιολογικά άψογοι που σου ξεκινάνε έναν ατελείωτο συνειρμό συγκρίσεων (με αποτυχημένες ηθοποιίες). Φυσικά κύρια υπεύθυνη για όλα από τη καρέκλα του σκηνοθέτη, η Νεοζηλανδή Christine Jeffs (Sylvia (2003)) έχει και πάλι σε κάποια σημεία αυτή την αδυναμία να σε κάνει να ξεχάσεις ότι βλέπεις ηθοποιούς να υποκρίνονται, αλλά τελικά κι αυτό εσκεμμένο μπορεί να είναι, για το κοινό που εκτιμάει ιδιαίτερα τη τέχνη της υποκρισίας, ξέρεις.
Τυπικά για αμερικάνικο indie, με συμμετοχή στο Sundance και βιομηχανικό ξαδερφάκι της Little Miss Sunshine (2006), το Sunshine Cleaning (2008), χωρίς βέβαια να το επιδιώκει, σου τρίβει στη μούρη ότι η χώρα του είναι μακρινός υπερπροηγμένος κινηματογραφικός πλανήτης, με το να μαζεύει ένα μεγάλο μπουκέτο ταλέντο σε παραγωγή που ουσιαστικά απευθύνεται στο αντίστοιχο των Ελληνίδων γριών Βισκόντι, σε γυναίκες μεγαλύτερες σε ηλικία και κοινωνική τάξη που εκεί απλά τυχαίνει να ζουν και 30-40 χρόνια πιο μπροστά. Η ιστορία είναι φυσικά κυκλοθυμική (πράγμα για το οποίο θάφτηκε από τους μισούς Αμερικάνους κριτικούς που, υποθέτεις, δεν έχουν ακούσει ποτέ για προεμμηνορροϊκό σύνδρομο), φυσικά προσπαθεί να ζωγραφίσει μια τεράστια μεταφορά (το ξέπλυμα παλιών θανατικών, με τον τυπικά κρύψου και φώναξε μέχρι να σε ακούσει κι ο τελευταίος γυναικείο τρόπο), και φυσικά βρίσκει αστείες κάτι μαλακιούλες που πετάει χωρίς να δείχνει κανένα ενδιαφέρον να αξιοποιήσει καταστάσεις σοβαρά για γέλια (αν έχεις δει τον υπερεπαγγελματία Cleaner (2007), καταφρικάρεις με τον τρόπο που οι αδερφές καθαρίζουν αμέριμνες τα αίματα με ότι πατσαβούρα βρουν μπροστά τους). Αλλά δημιουργεί συνειδητά με αυτό τον τρόπο φυσιολογικούς ψευτοανθρώπους για φυσιολογικούς ψευτοανθρώπους, και τελικά σέβεται και όλους τους υπόλοιπους, μέσα κι έξω απ' το πανί, με πρώτους όσους συμμετέχουν στο καστ. Εκεί η Amy Adams βγάζει μια ερμηνεία για υιοθέτηση και περισσότερα ρούχα απ' ότι συνήθως, όμως τελικά προσέχεις περισσότερο τους δεύτερους Mary Lynn Rajskub (του 24) και Clifton Collins Jr., ακριβώς γιατί είναι τόσο φυσιολογικά άψογοι που σου ξεκινάνε έναν ατελείωτο συνειρμό συγκρίσεων (με αποτυχημένες ηθοποιίες). Φυσικά κύρια υπεύθυνη για όλα από τη καρέκλα του σκηνοθέτη, η Νεοζηλανδή Christine Jeffs (Sylvia (2003)) έχει και πάλι σε κάποια σημεία αυτή την αδυναμία να σε κάνει να ξεχάσεις ότι βλέπεις ηθοποιούς να υποκρίνονται, αλλά τελικά κι αυτό εσκεμμένο μπορεί να είναι, για το κοινό που εκτιμάει ιδιαίτερα τη τέχνη της υποκρισίας, ξέρεις.Δες/Κρύψε τις αίθουσες που ανοίγει
*Το πρόγραμμα αναδημοσιεύεται από το Αθηνόραμα και ισχύει για την πρώτη βδομάδα προβολής
ΚΕΝΤΡΟ - ΚΟΛΩΝΑΚΙ - ΕΞΑΡΧΕΙΑ
ODEON ΟΠΕΡΑ 1
Ακαδημίας 57, Αθήνα, 2103622683..
Πεμ. - Τετ.: 18.15/ 20.20/ 22.30
ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΟΙ - ΝΕΑΠΟΛΗ
ΓΑΛΑΞΙΑΣ 2
Μεσογείων 6 (ΜΕΤΡΟ Αμπελόκηποι), 2107773319.
Πεμ. - Τετ.: 20.50/ 22.30
ΓΛΥΦΑΔΑ - ΒΑΡΚΙΖΑ
ΓΛΥΦΑΔΑ 1
Ζέππου 14, Πλ. Ξενοφώντος, 2109650318 Τηλ. κρατ. 2106786000, 8011160000.
Πεμ. - Τετ.: 18.30/ 20.30/ 22.30
ΔΑΦΝΗ - ΑΡΓΥΡΟΥΠΟΛΗ
ΑΤΛΑΝΤΙΣ ΑΙΘΟΥΣΑ 2
Λ.Βουλιαγμένης 245, Δάφνη (ΜΕΤΡΟ Δάφνης), 210-9711511, 2109750936..
Πεμ. - Τετ.: 18.30/ 20.30/ 22.30