Δυο μασκοφορεμένα ανήλικα που κόβουν κώλους, ένας μασκοφορεμένος ψυχοπαθής που κόβει κεφάλια, και πολλοί μασκαράδες πολιτικοί που δε κόβουν τις μαλακίες είναι για τις μάζες τα πρόσωπα της σεζόν των ελληνικών αιθουσών που κλείνει το Δεκαπενταύγουστο.

Το εντυπωσιακότερο στη λίστα που ψήφιζες όλη τη χρονιά είναι κάτι θέσεις πιο κάτω, σε ένα ψεύτικο βυζί και ένα πληκτρολόγιο που σημάδεψαν την έξοδο του ελληνικού κινηματογράφου από τη μιζέρια και τον έβαλαν, με το τέλος της πρώτης δεκαετίας του 21ου αιώνα, σε μια δεκάδα όπου δε περίμενες να μπει ούτε τον 22ο, μέχρι πριν λίγα χρόνια. Και τον έβαλαν διπλά, χάρη ίσως και στην ανάποδη (προς τη μιζέρια) τάση της παγκόσμιας παραγωγής, τάση που ελπίζεις πια να έπιασε πάτο και να ξεκίνησε αντίστροφη πορεία, με σημάδι το Inception (2010) του Christoper Nolan που θα εγκαινιάσει λίγο πολύ τη νέα μας σεζόν στις 24 Αυγούστου έχοντας ήδη από τώρα κλείσει μήνα στη κορυφή των κινηματογραφικών συζητήσεων, και όλων των συζητήσεων, του υπόλοιπου πλανήτη. Στα λίγα σημαντικά της περιόδου που πέρασε, μετράνε σαφώς το βάσιμα αυθάδικο Φεστιβάλ στην Ομίχλη, τα πρώτα βραβεία της Ελληνικής Ακαδημίας, και το Sundance που τροφοδότησε με ανεξάρτητη παραγωγή τη τόλμη της αντίστοιχης (ανεξάρτητης) αμερικάνικης διανομής να βγάζει ταινίες στις αίθουσες μέσα στο μπλοκμπαστερικό κατακαλόκαιρο.

---

---

---

Σε ότι μπορεί να σου ξέφυγε, σημείωσε Bad Lieutenant: Port of Call New Orleans (2009), Mary and Max (2009), Moon (2009), La Teta Asustada (2009) και Get Him to the Greek (2010) με τέσσερα αστεράκια, και (500) Days of Summer (2009), Chugyeogja (2008), Man on Wire (2008) και Centurion (2010) με τρία και μισό. Μια θέση ψηλά, ανάμεσα στις φιλμοποιημένες φωτογραφίες, ανήκει και στον George Clooney όσο περιμένει το αεροπλάνο για τον επόμενο προορισμό όπου θα απολύσει κόσμο. Στη πρώτη θέση της λίστας του cinemad, το Up in the Air (2009) στην Αμερική το έφαγε τη τελευταία στιγμή (από την οσκαρική κούρσα) η ψευτοτρισδιάστατη μαστούρα του Avatar (2009), και στην Ελλάδα (από το τοπ 10 των Μαζών όπου μπαινόβγαινε μέχρι τη προηγούμενη βδομάδα) το παραμυθοποιημένο παιχνίδι του Πρίγκιπα της Περσίας (2010), σαφείς ενδείξεις του τι προτιμάμε τελικά όλοι από το να αντιμετωπίζουμε τη πραγματικότητα στο πανί.

---

Παντρεμένος μεσήλικας τον σφυράει στη γυναίκα του κολλητού του κι όλοι μαζί αποφασίζουν να ακολουθήσουν την πολιτισμένη οδό: να μετακομίσουν κι οι τέσσερις στο ίδιο σπίτι.Βασισμένη στην πραγματιστική ανάλυση της συνήθους φόρμουλας που θέλει ο ενθουσιασμός των παράνομων δεσμών να μην κρατάει περισσότερο από μερικές βδομάδες, σε συνδυασμό με την τάση των εμπλεκομένων να θέλουν παράλληλα να κρατήσουν και τα σπιτικά τους, η ιδανική, πολιτισμένη λύση, δεν είναι παρά μια καυστική τομή, στην επιπέδου παγόβουνου ψυχρή ψυχραιμία των Σουηδών και την έφεσή τους στο να ανάγουν τα πάντα στην ορθολογιστική αντιμετώπιση που τους έχει φτάσει να πουλάνε επιπλώσεις ολόκληρων σπιτιών, σπασμένες σε μικρές επίπεδες συσκευασίες. Τα συναισθήματα όμως είναι λίγο δύσκολο να τα κόψεις κομματάκια για να τα χωρέσεις σε τέλεια κουτάκια και πάνω σ’ αυτή τη φαινομενικά απλοϊκή βάση, στήνει ο Jens Jonsson, με τον Jörgen Bergmark, μια κατάμαυρη σάτιρα όλων των πραγμάτων που σε κάνουν να είσαι Σουηδός, απ’ τις καθαρές γραμμές των σπιτικών μέχρι τις ήσυχες γραμμές των εστιατορίων, κι απ’ το εύρος του μικρόκοσμου των εργοστασιακών μονάδων που απασχολούν ολόκληρους πληθυσμούς πόλεων, προσφέροντας υποκατάστατα κοινωνικών διεργασιών που θα έπρεπε να γίνονται υπό το φως του ανύπαρκτου ήλιου της χώρας, μέχρι την μανιώδη προσήλωση των κατοίκων της σε προγραμματιστική εκλογίκευση των καθημερινών τους παθών, πόθων και αναγκών σε βαθμό εξαντλήσεως. Μέχρι σύντομα να ανακαλύψουν ότι μερικές φορές, η ιδανικότερη λύση, είναι να τα βροντήξεις όλα χάμω και να φύγεις, έστω κι αν για να μαζέψεις τα κομμάτια σου, το μόνο πρόχειρο δοχείο, είναι μια μπλε τσάντα του ΙΚΕΑ.

Στη γειτονιά του τίτλου, όπου Εβραίοι και Άραβες καλούνται να συνυπάρξουν ειρηνικά, μικρή Εβραιοπούλα μένει έγκυος απ’ τον Άραβα υπάλληλο του πατέρα της, σε μια παραλλαγή του Ρωμαίου και της Ιουλιέτας.Παραλλαγή που, απ’ τη δραματική μουσική των τίτλων έναρξης, καταλαβαίνεις ότι δεν πρόκειται να είναι πιο εύκολη για τους δυο φυλετικούς εχθρούς, απ’ ότι ήταν για τους οικογενειακούς αντιπάλους του Shakespeare και όχι πολύ αργότερα απ’ το πρώτο δεκάλεπτο, αρχίζεις να υποψιάζεσαι το πώς τα πράγματα θα πάνε στραβά. Αλλά ακόμη κι έτσι, το ψύχραιμο κι επίμονο δράμα με το συγκρατημένο μελό της Keren Yedaya, που είχε μαζέψει πέντε βραβεία στις Κάνες το 2004 με το Or (συμπεριλαμβανομένης της Χρυσής Κάμερας), κρύβει αρκετές ανατροπές για να κρατήσει το ενδιαφέρον σου, έστω κι αν αυτές δεν βρίσκονται τόσο στην πορεία της πλοκής, όσο στο συγχρονισμό των εξάρσεών της και ακόμα περισσότερο στο βάθος των ερμηνειών της. Ερμηνείες απ’ τις δυο γυναίκες της ιστορίας κυρίως, που κουβαλάνε σχεδόν όλη τη δύναμη της δραματικής γροθιάς, μιας ταινίας που σε τυλίγει στην αποπνικτική της ατμόσφαιρα για να σου απλώσει με τρόπο νηφάλιο, μια ιστορία όχι τόσο πολιτισμικών διαφορών --αν κι αυτές είναι ο δραματικός καταλύτης της--, αλλά περισσότερο μια ιστορία για το πόσο δύσκολο είναι για την αγάπη να υπερκεράσει τις αντιξοότητες, ειδικά όταν πρέπει να βασιστεί σ’ ερωτευμένους, που έχουν προγραμματιστεί να κυκλοφορούν σαν άδεια κελύφη ανθρώπων, απ’ τις καταπιεστικές κοινωνίες τους, όπως αντιπροσωπεύονται κι απ’ τους απαιτητικούς γονείς τους.

Μετά το Taking of Pelham 1 2 3 (2009), Tony Scott και Denzel Washington αναλαμβάνουν να σταματήσουν ακόμα ένα ασταμάτητο τρένο μπροστά στα μάτια σου, το Νοέμβριο, όπως αναγγέλλει από τη Παρασκευή το σχετικό trailer στις αμερικάνικες αίθουσες και το MSN Movies.

Το trailer ξέφυγε νωρίτερα στα γιουτούμπια, χωρίς η Fox να κάνει καμιά ιδιαίτερη προσπάθεια να το ελέγξει, πράγμα που από μόνο του δίνει μια ένδειξη ότι η παραγωγή δεν είναι ακριβώς από αυτές για τις οποίες προετοιμάζεις προσεκτικά το έδαφος μήνες νωρίτερα. Στη πραγματικότητα, και κλασικά για τη Fox άμα θες, το στούντιο είχε κάνει προσπάθειες να ρίξει τη κλάση της παραγωγής κάτω από τα $100M, και τα κατάφερε έστω κι αν χρειάστηκε να χάσει πολύ δημόσια τον πρωταγωνιστή της (που δεν είχε και πολύ όρεξη φυσικά να ρίξει το κασέ του) για μερικές μέρες. Παρολαυτά το φιλμ είναι ξεχωριστό στον 21ο αιώνα, από την άποψη ότι.. δεν έχει κακούργο στην ιστορία του, εκτός κι άμα μετράς για τέτοιον τον Ethan Suplee που αναλαμβάνει να εξηγήσει με κλασικό αθώο γκαφατζίδικο ύφος το πως καταλήγει η αμαξοστοιχία να γίνεται πύραυλος μεγέθους Chrysler Building σε κατοικημένες περιοχές. Και δε κατεβάζει την εξήγηση από το κεφάλι του, η ιστορία, κομπλέ με χαρούμενα πιτσιρίκια και μπάτσους που πυροβολάνε σα τη λύση σε οτιδήποτε, συνέβη πραγματικά στο Ohio την άνοιξη του 2001. Συνέβη, χωρίς υπόφαια χρώματα, και χωρίς εξπρεσιονισμούς σε εστιάσεις και κινήσεις της κάμερας τόσο μελετημένους που είναι αδύνατο να έγιναν φυσικά, βέβαια, αυτά είναι σήματα κατατεθέντα του σκηνοθέτη στον νέο ακόμα αιώνα, και το υπεράψογο μοντάρισμά τους ακόμα και στο trailer είναι και ο λόγος που αυτό δε πρόλαβε να παίξει πριν το Knight and Day (2010) κάτι μήνες νωρίτερα. Και άμα το πάρεις αυτό σα δήλωση προθέσεων, το Unstoppable σκοπεύει να αφήσει ένα ανθρώπινο χαμόγελο στο τέλος μέσα από όλη την υπερσκηνοθετημένη μηχανική βαβούρα, χωρίς το άγχος που καταπλάκωσε το Pelham τώρα, τη δεύτερη φορά.

Μια φορά κι έναν καιρό, ο Andrei Konchalovsky ξεκίνησε κινηματογραφική μεταφορά του Καρυοθραύστη, καρυδότσουφλο σε τρικυμία ευρωπουτίγκας, που θα ξεβράσει στις ρώσικες (τουλάχιστο) οθόνες τα Χριστούγεννα, μαγικά μεταμορφωμένο από την ανάποδη Κίρκη της τρισδιαστατοποίησης.

Η πρώτη σχετική αναγγελία έγινε στην αγορά των Κανών, από τη Central Partnership και το ρώσικο Κανάλι 1 που είχε νωρίτερα χώσει άγνωστα ποσά πρόσθετα στα ατελείωτα που έκαψε η πουτίγκα, προφανώς για τη μετατροπή σε S3D και για τη ρωσοποίηση του μονταρίσματος. Η παραγωγή ξαναήρθε στην επικαιρότητα τη προηγούμενη βδομάδα με τιζεροτρέιλερ που κυκλοφόρησε κατά πάσα πιθανότητα για διχτυακή κατανάλωση και όχι μόνο ανατολικο-ευρωπαϊκή, αφού σύμφωνα με όλα τα σχόλια στις ρώσικες σελίδες που το ανέβασαν, στη χώρα έπαιζε όλο το καλοκαίρι πιο εκτεταμένο, μπροστά από από Shrek Forever After (2010), The Last Airbender (2010) και Toy Story 3 (2010), όσο πρόλαβε οθόνες το τελευταίο. Ο Todd που έβγαλε το τρέιλερ στο Twitch λέει τη παραγωγή "Hungarian backed" και άμα ψάξεις από δω κι από κει στο δυτικό κόσμο σαν εταιρεία από πίσω φαίνεται μόνο το HCC Media Group, αλλά πίσω στο 2007, το project το ξεκίναγε ο Paul Lowin της Noisette με το Moritz Borman της Intermedia χρηματοδότη, και Ούγγρους ιδιώτες να βάζουν λεφτά μέσα από κάτι ντόπιους νόμους για φοροαπαλλαγές. Τα γυρίσματα έγιναν το 2007 με στόχο έξοδο τα Χριστούγεννα του '08 (όπως φαίνεται ακόμα στη σελίδα του HCC), από τότε χάθηκαν λίγο πολύ τα επίσημα ίχνη αλλά ανεπίσημα το φιλμ έγινε ανέκδοτο και μέτρο σύγκρισης για τα χειρότερα των εποχών. Οι τελευταίες αναφορές λένε ότι περίμενες για τη πολύ πάνω από $100 μύρια σε κόστος παραγωγή, πως η μισή τρίωρη διάρκεια πετάχτηκε και τα εφέ ξαναδουλεύτηκαν. Τυπικά η ιστορία βασίζεται σε αυτή του ETA Hoffmann (και όχι στη διασκευή για μπαλέτο του Tchaikovsky), και είναι θεωρητικά μιούζικαλ, με στίχους γραμμένους από τον Tim Rice πάνω στο κλασικό score.

Μετά το Last House on the Left (2009), η δεύτερη πιο εικονική τρομο-ιστορία βιασμού κι εκδίκησης των 70s πήρε κι αυτή σειρά για remake στο I Spit on Your Grave (2010), για όποιον αντέχει, στις αίθουσες από τον Οκτώβριο.

Η πρωτότυπη ταινία του one hit wonder Meir Zarchi, είχε αρχικό τίτλο Day of the Woman (1978) ανάμεσα σε άλλους το ίδιο exploitative, ανάλογα με το πόσο πάτο έπιανε το επίπεδο του κοινού σε κάθε περιοχή που παίζονταν υποθέτεις, αλλά έτσι κι αλλιώς δεν έπαιξε και σε πολλές, αφού είχε βαλθεί να ξεκάνει όσες ευαίσθητες ψυχές δεν είχαν πάθει αποπληξία με το Last House on the Left (1972), ανεβάζοντας τη βία στο 11 και κόβοντας όλες τις πανυβλακείες που δε την εξυπηρετούσαν. Ο Zarchi ακόμα και σήμερα ισχυρίζεται ότι τη ταινία τη γύρισε αφού βοήθησε θύμα βιασμού και η πορεία του δεν αφήνει και πολλές αμφιβολίες, μάλλον φρόντισε να μάθει τι είναι κάμερα προτού ξεκινήσει και σίγουρα ήξερε σε σημείο αυτοθυσίας τι ήθελε σε κάθε σκηνή, πήρε από τη πρωταγωνίστριά του αρκετά σε σημείο να τη παντρευτεί, δημιούργησε κάτι που έκανε 30 χρόνια κύκλους όχι μόνο σαν αξιοπερίεργο. Και το remake στο οποίο έχει μπλεχτεί προσωπικά σα παραγωγός, φανερά σέβεται αυτό το όποιο δημιουργικό πνεύμα, ξεκινώντας από τον Steven R. Monroe στη σκηνοθεσία που έχει ολόκληρη λίστα στο IMDb να μαρτυράει πόσα χρόνια μάθαινε για να χειρίζεται τώρα τη Red, και πόσο έχει βουτήξει στη no-nonsense καλτιά, όπως δείχνει εκ των υστέρων κάθε πλάνο του. Η παρόμοια φανερά αξιόλογη Sarah Butler έβγαλε ολόγυμνη όλο τον παρατεταμένο βιασμό στις πέτρες λέει, το κλασικό τάισμα παπαριών δε παραλείφτηκε ούτε καν στο trailer, τα reports είναι από καλά μέχρι καλύτερα από τα screenings του Ιουνίου μέχρι το Fantasia του Ιουλίου όπου έγινε η παγκόσμια πρεμιέρα. Ο καλυτερότερος λόγος, όμως, για να μη μπορείς να περιμένεις να έρθει η Μέρα τη Γυναίκας με ακριβώς 7 μήνες καθυστέρηση, είναι το R-rating που επιτεύχθηκε μετά από εκατοντάδες κοψίματα.. μόνο για το DVD που θα ακολούθησει τις (άκοπες προφανώς) προβολές.

Ναυαρχίδα της φετινής ισπανικής τρομοαρμάδας, τα Μάτια της Τζούλιας (2010) μπορεί να σου ακούγονται σα το καινούριο DVD της Sirina αλλά διαδέχονται κατευθείαν το Ορφανοτροφείο (2007) στη μεγάλη οθόνη, κομπλέ με υπογραφή του Guillermo del Toro.

Με κέντρο μια γυναίκα που ερευνάει το θάνατο της τυφλής αδερφής της και χάνει και η ίδια στη πορεία μυστηριωδώς το φώς της, το σχετικό trailer που κυκλοφόρησε στις αρχές της εβδομάδας, και το σχετικό poster καναδυο μέρες αργότερα, υπογράφουν σαν "τελικά" την εικόνα της παραγωγής, στη χώρα της τουλάχιστο, όπου βγαίνει τέλη Οκτωβρίου με στόχο εισπράξεις δεκάδων και δεκάδων εκατομμυρίων δολαρίων, στο επίπεδο των $38M που είχε μαζέψει η προηγούμενη συνεργασία του παραιτημένου άρχοντα της Μέσης Γης με τον Joaquín Padró και τη Mar Targarona της Rodar y Rodar. Το Orfanato των παραγωγών ήταν πιστό θεωρητικά και πρακτικά στο πνεύμα τους για προώθηση ταλέντων που ισορροπούν τη κριτική και μαζική επιτυχία, η Julia κράτησε όπως βλέπεις τη Belén Rueda στον πρωταγωνιστικό ρόλο και έδωσε την ευκαιρία στη σκηνοθεσία στον Guillem Morales του Habitante Incierto (2004) και στο σενάριο στον Oriol Paulo, να ακολουθήσουν τους προηγούμενους καλλιτεχνικούς υπεύθυνους στα χολιγουντιανά συμβόλαια. Πράγμα που βέβαια θα καθυστερήσει κάπως γι' αυτούς αφού έχουν ήδη αναλάβει και άλλο έργο για τη Rodar, στον απόηχο του θετικού buzz που συνόδευε τα Μάτια από την αγορά του Βερολίνου όπου πρόβαλαν λίγα λεπτά υλικού και έκλεισαν αρκετές συμφωνίες διανομής (και ελληνικής, από τη Rosebud ξανά). Γενικότερα, η ισπανική τρομοπαραγωγή ξεκίνησε τη χρονιά άψογα με Buried (2010) και Agnosia (2010) στην ορεινή Utah, και έχει ακόμα τουλάχιστο και την Eva (2010) στο χώρο του φανταστικού για το Δεκέμβρη, όλα αποτέλεσμα καλής δουλειάς που έχει μαζέψει εδώ και χρόνια ενδιαφέρον από ξένες επενδύσεις αλλά και κρατική στήριξη σα το $1μισι εκατομμυριάκι ανά σοβαρή εμπορική ιδέα που δίνει η καταλανική κυβέρνηση.

Από τη χώρα που βασίζει την animated παραγωγή της πρακτικά αποκλειστικά σε προϋπάρχοντες τίτλους και αναγνωρίσιμες φιγούρες με ενσωματωμένα ακροατήρια, έρχεται η νέα, τρισδιάστατη, ψηφιοποιημένη εκδοχή της μεταφοράς του εικονογραφημένου παιδικού βιβλίου του θρυλικού σατιριστή της Γερμανίας Erich Kästner, για τη συνάντηση ειρήνης που οργάνωσαν τα ζώα του πλανήτη μπας και τον σώσουν απ’ τις συναντήσεις πολέμου που οργάνωναν μέχρι τότε οι άνθρωποι. Άνθρωποι που τσακώνονταν σα μικρά παιδιά στα αμφιθέατρα του ΟΗΕ, και τους οποίους τα ζώα είχαν αποφασίσει να τιμωρήσουν απαγάγοντας τα παιδιά τους για να τα κρατήσουν ομήρους, μέχρι να σταματήσουν οι εχθροπραξίες.

Τα πασιφιστικά μηνύματα του βιβλίου ενός συγγραφέα, ποιητή και σεναριογράφου που οι συντοπίτες του θεωρούν τον δικό τους Dr Seuss, αναμένεται να μείνουν άθικτα στο πέρασμα της ιστορίας από την πρώτη ταινία του 1969 σ’ αυτήν την καινούρια εκδοχή, ενώ το τοίχος του Βερολίνου εξακολουθεί να βρίσκεται στην καρδιά της πλοκής, μεταμορφωμένο σ’ αυτήν την περίπτωση σε τοίχος φράγματος που κρατάει στεγνό το ποτάμι που έφερνε στα ζώα το νερό τους. Τα πολιτικοκοινωνικά μηνύματα του Kästner ωστόσο, μάλλον μένουν εκτός, μαζί με τις κεκαλυμμένες pop αναφορές του στις ηγετικές φυσιογνωμίες της εποχής του, που έχουν αντικατασταθεί από την απληστία της εταιρείας που έχει μαζέψει το νερό για πάρτη της. Η ταινία άρχισε να συλλέγει βραβεία πριν καν ολοκληρωθεί, με το κείμενό της να κερδίζει διαγωνισμό σεναρίων για animated παραγωγές, κι αν και το ειδικό κοινό δεν φαίνεται και τόσο ενθουσιασμένο, όταν τα χαριτωμένα ζωντανά βγουν στις αίθουσες στις 8 του Οκτώβρη να κάνουν τα κουρασμένα αστεία τους, φαίνεται δύσκολο να μην καταφέρουν να εξαργυρώσουν τη δημοφιλία του εμπνευστή τους και στα ταμεία και στα βραβεία.

Η γυναίκα του επιθεωρητή, παρουσιάζεται ως από μηχανής καμαριέρα σε απομακρυσμένο αρχοντικό που υποψιάζεται ότι κρύβει φονικό μυστικό.Παρουσιασμένο σαν ευθύ sequel του Mon petit doigt m'a dit... (2004) του Pascal Thomas, που έχει πάρει από καιρό εργολαβία τη μεταφορά των κειμένων της Agatha Christie σε γαλλικό φιλμ, ετούτο το επεισόδιο των περιπετειών της Tuppence Beresford, της ηρωίδας της μεγάλης κυρίας της αστυνομικής λογοτεχνίας που παρουσιάζεται στην ταινία με το όνομα Prudence, είναι βασισμένο στο διήγημα Partners in Crime απ’ τη συλλογή 4.50 to Paddington. Η μικρή φόρμα της βάσης, είναι σχετικά εύκολα αναγνωρίσιμη στη μεγάλη φόρμα της ταινίας, που χάνει τόσο σε πάχος μυστηρίου, όσο και σε βάθος κοινωνικο-οικογενειακού ελιξηρίου, σε σχέση τουλάχιστον με προηγούμενες σχετικές δουλειές του Thomas, σαν το L' Heure Zéro (2007), για παράδειγμα. Ο οποίος ωστόσο καταφέρνει και πάλι να κάνει ενέσεις νεύρου, τσαχπινιάς και κωμικής ανεμελιάς στην πλοκή της ιστορίας του, αντλώντας βέβαια κι απ’ την ερμηνεία της Catherine Frot, που επιστρέφει στο ρόλο της γυναίκας ντετέκτιβ, για να ξετυλίξει το μίτο με μια ελαφρότητα που θυμίζει επιθεωρητή Κλουζό χωρίς το slapstick, και με την οξυδέρκεια και την ευστοχία ενός Ηρακλή Πουαρό βεβαίως, στολίζοντας τον άξονα του νουάρ, με μερικές κορδέλες μπαλαφάρ, για να κάνει την ταινία όσο δροσερή και χοροπηδηχτή χρειάζεται, ένα θερινό του Αυγούστου. Έστω κι αν βγαίνει στις αίθουσες δυο Αύγουστους μετά το προπερασμένο Φεστιβάλ Γαλλόφωνου που την ντεμπουτάρισε.

Αυτή τη Παρασκευή ανοίγουν στην Αμερική, φιλοδοξώντας να ρίξουν το Inception (2010) από την εισπρακτική κορυφή, οι Other Guys (2010), η καινούρια συνεργασία Adam McKay και Will Ferrell. Και από τη προηγούμενη παίζει στις σελίδες της Sun ένα εκτεταμένο trailer του φιλμ, κατά πάσα πιθανότητα όπως προβλήθηκε στη Comicon.

Το αν θα παίξουν σε άλλη μεγάλη οθόνη όλες οι σκηνές έτσι ακριβώς, και χωρίς μπιπ στα βρισίδια, είναι ένα ζήτημα βέβαια, ο Ferrell κάποτε δήλωνε ότι δε πρόκειται να συμμετάσχει σε PG-13 παραγωγή αλλά από πέρσι άρχισε τις ανασκευές μετά το πάτωμα του Land of the Lost (2009), και η MPAA έχει ήδη πια σταμπάρει τους Guys ως κατάλληλους για δεκατριάχρονους. Πράγμα που δε πάει και πολύ κόντρα στο όλο πνεύμα του σεναρίου τους, κάποιες ατάκες για πιπέρι στη γλώσσα μπορούν να μείνουν για να τις ακούσεις στο DVD, το υπόλοιπο σενάριο παίζει στη ρουτίνα bad cop bad cop που τελευταία φορά χρησιμοποίησε, και με το ίδιο rating, το Cop Out (2010). Η διαφορά με τη ψιλοπαπάρα του Kevin Smith, είναι ότι οι Τύποι βγάζουν γέλιο, όπως φαίνεται για πρώτη φορά τώρα που οι σκηνές τους έχουν την άνεση να απλωθούν χωρίς το άγχος να πουλήσουν γρήγορα πολλά αστεία μέσα σε εκρήξεις και λοιπές καταστροφές. Και πέρα από το γέλιο, η ιστορία έχει και τις ανατροπές της στο τέλος όπως θα δεις προσεχώς, και έχει περάσει και σε ένα επίπεδο παρακάτω από την εποχή που τιτλοφορούνταν The Back Ups, ακόμα και η καινούρια μαρκίζα παραπέμπει κατευθείαν σε ατάκες (για τους "άλλους" μπάτσους, που δε κάνουν τη δουλειά τους) του Mark Wahlberg στους Departed (2006). Με δεδομένη την ιστορία του υπεύθυνου δίδυμου μπορείς να υποθέσεις ότι ο Ferrell ξαναέβαλε χεράκι στο σενάριο (που επίσημα χρεώνεται στον McKay και στον παραγωγό Chris Henchy), ότι το φιλμ ξανακόστισε μαλλιοκέφαλα (μέχρι και οι Step Brothers (2008) είχαν λογαριασμό γύρω στα $70 εκατομμύρια), και ότι θα τα ξαναβγάλει χωρίς πολλές αντιρρήσεις για την αξία του (όπως ήδη φαίνεται στις κριτικές).

Από τα πιο συζητημένα φιλμ του φετινού Sundance, χωρίς αυτό να λέει απαραίτητα κάτι και για τη ποιότητά του, το Catfish (2010) βγαίνει το φθινόπωρο στις αμερικάνικες αίθουσες από τη Rogue και, το μάντεψες, το αναγγέλει με σχετικό trailer από τη Παρασκευή.

Τεχνικά το Catfish χαρακτηρίζεται ντοκιμαντέρ, παρακολουθεί τον Νεο-Υορκέζο φωτογράφο Yev Schulman όσο γνωρίζεται στο Facebook με πιτσιρίκα από την αγροτιά του Michigan, και στη συνέχεια με όλη την οικογένεια, και ειδικά με τη μεγαλύτερη αδερφή που φαίνεται και ιδιαίτερα.. φωτογραφίσιμη. Όπως βλέπεις και στο trailer, το φιλμ ξοδεύει τα περισσότερα από τα 95 λεπτά της διάρκειάς του στο να παρουσιάζει, ριάλιτι στιλ, τις online (και τηλεφωνικές) αλλαξοκωλιές, όπως τις γύρισαν ο αδερφός κι ένας φίλος του Schulman. Και κρατάει για κανά μισάωρο στο τέλος, το τι συμβαίνει όταν αποφασίζουν όλοι μαζί να ταξιδέψουν στη κεντροδυτική Αμερική για να γνωρίσουν από κοντά την οικογένεια, πιθανά γιατί η μάνα φαίνεται πιο γκομενάρα από τη κόρη και άφησε ανοιχτό το ενδεχόμενο για όργια στις καλαμιές. Παράδοξα, αυτό το συνηθισμένο εδώ και καμιά δεκαετία δημιουργικό στις τσόντες, το να παρουσιάζεις σφαιρικά τις πρωταγωνίστριες προτού αρχίσουν να τον παίρνουν εξίσου σφαιρικά (i.e. απ' όλες τις μπάντες), είναι και η μόνη γωνία που δε δοκίμασαν οι υπεύθυνοι όλο αυτό το καιρό που προσπαθούν να πείσουν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι τίποτα ύποπτο όσους μήνες καταγράφανε τα εξ αποστάσεως σαλιαρίσματα. Το ερώτημα γιατί τα καταγράφανε εφόσον δεν ήξεραν από τη πρώτη στιγμή τι θα βρουν στη φάρμα, παραμένει λοιπόν αναπάντητο, και το τι θα βρουν στη φάρμα δε πρόκειται φυσικά να στο αποκαλύψει καμία προώθηση, σίγουρα όμως δε θα βρουν τον Leatherface και τη πριόνα του όπως προσπαθεί να σε πείσει το trailer, γιατί αυτός μένει λίγο παρακάτω, στο Texas, άμα το ξέχασες. Σύμφωνα με όλες τις μέχρι τώρα κριτικές πάντως, αυτό που βρίσκουν στη φάρμα οι τρεις τους, έχουν τη ψυχραιμία (και τη προετοιμασία υποθέτεις) να το χειριστούν σοβαρά, και έτσι η ταινία αξίζει μάλλον τη προσοχή σου, ανεξάρτητα από το αν είσαι ή όχι στη πλευρά όσων περνάνε αυτόματα για αληθινό ότι έχει γυριστεί με ερασιτεχνική κάμερα (ή κατ' επέκταση ότι διαβάζουν στο internet).

Πρώτος στην έξοδο από τους τρεις μπλοκμπαστερικούς υπερήρωες του επόμενου καλοκαιριού, ο Thor (2011) έγινε χτες ο πρώτος που απέκτησε και trailer για τις μάζες, έστω και με διαρροή αυτού που έπαιξε για τα ματογυάλια μόνο όσων βρέθηκαν τη προηγούμενη βδομάδα στο San Diego Convention Center.

Άμα είσαι καχύποπτος τη διαρροή μπορείς να την αποδώσεις στη Marvel, και όχι μόνο γιατί έγινε σε σχετικά ανεκτή ποιότητα. Ο Thor φυσιολογικά δε πλησίασε τα τιτιβίσματα του Scott Pilgrim (2010) και του Sucker Punch (2011), όμως γενικότερα το buzz του με το τέλος της Comicon ήταν μέτριο, ταινίας διαφαινόμενα καλής αλλά όχι τίποτα που να αξίζει να συζητάς, πράγμα όχι και τόσο αποδεκτό για τη παραγωγή που θα εγκαινιάσει το επόμενο καλοκαίρι. Και είχε ανάγκη τη προβολή, για να φτάσουν στο μέσο κοινό όσα δεν απασχόλησαν και πολύ τους geeks, η χαρά δηλαδή του gay και της γκόμενας, τα μούσκουλα του Chris Hemsworth και τα δυσκοίλια γρυλίσματα και αυτού και του Idris Elba. Από την άλλη, φτάνει έτσι στο ψυλλιασμένο κοινό και η επιτυχία του Kenneth Branagh να κάνει 150 εκατομμύρια να μοιάζουν τηλεπαραγωγή, κομπλέ με επαναχρησιμοποιημένες εκρήξεις. Ερχόμενος κυριολεκτικά από Shakespeare, Shakespeare, Shakespeare, Mozart και Pinter, ο σκηνοθέτης προφανώς προσλήφθηκε για να παραδώσει τη θεατρικότητα των ασγκαρντιανών σκηνών του σεναρίου, αλλά χωρίς πολύ post-production ακόμα, τον βάζεις ισάξιο με το παιδί για τα νερά του Michael Bay. Καλές οι εικονικές γωνίες του Kirby, που συνεχίζουν τον υπεράψογο σχεδιασμό της παραγωγής --ότι και να λες, ξαναέλα να το πεις όταν θα έχεις γράψει πενήντα χρόνια σα το μεγαλύτερο κομικοστούντιο του πλανήτη και έχεις βγάλει και καναδυό Iron Man (2008)--, αλλά ακόμα και στατικά πλάνα που να βγαίνουν λιγότερο εντυπωσιακά από τα production stills, ούτε ο Gavin Hood στον Wolverine (2009) δε κατάφερε, και είχε και δικαιολογία τη φτήνια της Fox τουλάχιστο.

Όπως λέγαμε και απ’ την Croisette πριν κάνα δίμηνο, το line-up που δεν κατάφερε να προλάβει ο Terry Frémaux στις Κάνες τον περασμένο Μάη, το μάζεψε όλο ο Marco Müller για τη φετινή κινηματογραφική Μόστρα της Βενετίας, που ακολουθώντας την «εγκρατή προσέγγιση» που επιβάλλουν οι καιροί, θα γιορτάσει τα 67α γενέθλιά της με ένα ελαφρώς περιορισμένο budget, έστω κι αν αυτό σημαίνει απλώς ότι το παραδοσιακό δείπνο της βραδιάς της έναρξης στην παραλία του Lido, θα αντικατασταθεί από φτωχικό μπουφέ στο χαμόσπιτο του Excelsior για φέτος.

Την αίγλη και τις αστραπές θα τις φέρουν πάντως οι τίτλοι, που ολοκλήρωσαν την απόκαλυψή τους το μεσημέρι της Πέμπτης, επιβεβαιώνοντας σχεδόν όλα τα αναμενόμενα ονόματα, με μόνο πραγματικό απόντα (ξανά) τον Terrence Mallick και το The Tree of Life του (αν και οι διοργανωτές κρατάνε μια ταινία του διαγωνιστικού για έκπληξη που θα αποκαλυφθεί στις 6 Σεπτέμβρη), από μια λίστα με 79 παγκόσμιες πρεμιέρες, και 13 ολόκληρες αμερικάνικες παραγωγές στο διαγωνιστικό και μόνο, που μετράει 22 τίτλους συνολικά. Ο βραβευμένος πρόπερσι (για τον The Wrestler) Darren Aronofsky, θα ανοίξει το φεστιβάλ με τον πολυαναμενόμενο Black Swan του, διαγωνιζόμενος σε ένα διαγωνιστικό που θα πρεμιερίσει ταινίες από δημιουργούς όπως η Sofia Coppola, ο Vincent Gallo, ο Francois Ozon, ο Tom Tykwer, o Julian Schnabel και ο Takashi Miike. Ε, κι ανάμεσα σ’ όλους αυτούς, μια κάποια Athina Rachel Tsangari, από μια μικρή μεσογειακή μαύρη τρύπα χώρα, στο μαύρο κατάστιχο νοτιοανατολικό άκρο της Ευρώπης, θα παρατάξει απένατι στα θηρία το Attenberg. Ένα «σύγχρονο αστικό western», όπως λέει η Feelgood που έχει αναλάβει την ελληνική διανομή του, που αποτέλεσε μια κάποια έκπληξη για τα διεθνή Μέσα σήμερα, αν και ψιθυριζόταν στα ελληνικά εδώ και μιάμιση βδομάδα περίπου.

Αυτή η δεύτερη ταινία της Αθηνάς Ραχήλ Τσαγγάρη (η οποία με το ντεμπούτο της, το The Slow Business of Going, είχε φτάσει στη λίστα των επιλογών των κριτικών της Village Voice το 2002), δεν θα είναι η μόνη συμμετοχή της χώρας μας στο φεστιβάλ, που μετράει άλλες τρεις (!) όπως θα 'χεις μάθει. Ο Σύλλας Τζουμέρκας με τη Χώρα Προέλευσης (που περιμέναμε στις Κάνες), θα δει το σκηνοθετικό του ντεμπούτο να ντεμπουτάρει στην Εβδομάδα Κριτικής, ο Γιώργος Ζώης θα βρίσκεται στο τμήμα Orizzonti με τη μικρού μήκους του Casus Belli, ενώ η Ακαδημία Πλάτωνος του Φίλιππου Τσίτου θα προσπαθήσει να κορυφώσει την πορεία που είχε ξεκινήσει κερδίζοντας το βραβείο ερμηνείας για τον Αντώνη Καφετζόπουλο στο περασμένο Locarno, φτάνοντας στο Venice Days ως μέρος της τελικής τριάδας για το βραβείο Lux του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, κόντρα στο βραβευμένο στα παράπλευρα της Berlinale γερμανικό Die Fremde, αλλά και στο βραβευμένο στο Δεκαπενθήμερο Σκηνοθετών των Κανών, βέλγικο Illegal.

Και κάπως έτσι, θα συγκεντρωθεί ασυνήθιστα φορτισμένο ελληνικό ενδιαφέρον, σ’ ένα φεστιβάλ που κατά τα άλλα επιβεβαιώνει και την παραδοσιακή αδυναμία του στην ασιατική παραγωγή με John Woo να ανταλλάσσει την πρεμιέρα του Reign of Assassins με Χρυσό Λέοντα συνολική συνεισφοράς και τον Tsui Hark, τα αδέρφια Pang και τον Takashi Shimizu να φέρνουν πιο μοβόρικο άρωμα Ανατολής στο πρόγραμμα, απ’ τα συνήθη ομοφυλικά υγρά, για να μην αγριευτεί κι ο προεδρεύων την κριτική επιτροπή Quentin Tarantino. Το αποκαλυπτικό πρόγραμμα συμπληρώνεται με αποκαλυπτήρια τίτλων όπως το The Town του Ben Affleck, το mockumentary του Casey Affleck για την «πτώση» του Joaquin Phoenix στο I’m Still Here και το Machete του Robert Rodriguez που θα φέρει και τον Steven Seagal στα κόκκινα χαλιά. Παράλληλα, 42 ντόπιοι τίτλοι θα παίζουν στα διάφορα τμήματα ενός φεστιβάλ, που πρέπει να γυρίσει ο πλανήτης ανάποδα για να κερδίσουν ποτέ.