Με τη καλύτερη κωμωδία της χρονιάς, Με τη Πρώτη (2007), ανοίγει η UIP τη νέα κινηματογραφική σεζόν στην Ελλάδα την επόμενη Πέμπτη 16 Αυγούστου, φιλοδοξώντας μάλλον να επαναλάβει τον άθλο του Μονομάχου (2000) που στις αρχές της δεκαετίας και για ένα φεγγάρι είχε δείξει ότι μπορείς να κόβεις εισιτήρια στη χώρα του Δεκαπενταύγουστου ακόμα και τη βδομάδα του. Μια μέρα μετά το Knocked Up κατά τους Αμερικάνους, ανοίγει στη χώρα τους μια ταινία που φέρει φαρδιά πλατιά την υπογραφή του σκηνοθέτη του στη παραγωγή και του πρωταγωνιστή του στο σενάριο. Και όλα δείχνουν ότι το Superbad (2007) μπορεί να μαζέψει άπειρα δολάρια, έστω και για λογαριασμό τρίτων (αφού το R στο rating θα εξαναγκάσει, ως συνήθως, τη πιτσιρικαρία να βγάζει εισιτήριο για πιο κατάλληλες ταινίες και να μπουκάρει στα κρυφά) και να δημιουργήσει κληρονομιά τουλάχιστο αντίστοιχη του πρώτου American Pie (1999).

Ο Seth Rogen λοιπόν, ξεκίνησε να γράφει το σενάριο από τα 14 του μαζί με τον φίλο του Evan Goldberg, για να ανακαλύψουν τώρα αυτοί ότι οι ιστορίες με teenagers που ψάχνουν να γαμήσουν θα είναι πάντα ξεκαρδιστικές, και όλη η παρέα του Judd Apatow ότι η εποχή επιτέλους τους έφτασε και ότι κάναν εδώ και χρόνια βρίσκει πια μεγάλο κοινό που να το εκτιμάει. Εσύ που είσαι πάντα πιο μπροστά, σημείωσε ότι το κλιπ βγήκε στα γιουτούμπια, χωρίς να συμπεριλαμβάνεται στα επίσημα ή αυτά του press kit, οπότε είναι ή πολύ καλό στημένο viral ή πεταμένη σκηνή. Ή και τα δυο.

Όλες οι μεγάλες σκηνές με τα κανόνια, τις εκρήξεις, τα ελικόπτερα και τα κυνηγητά που λείπανε από τον πειραχτήρικο, περιέχονται στον μεγάλο προάγγελο των Λιονταριών για Αμνούς που κυκλοφόρησε στο Yahoo! Movies. Αλλά και πάλι η πρώτη παραγωγή της νέας United Artists εξακολουθεί να μη φαίνεται τόσο εντυπωσιακή όσο θα περίμενες.

Αυτή τη φορά δε σου σερβίρονται μόνο στιγμές κορύφωσης με δραματικές ατάκες που δεν έχεις ιδέα γιατί ακούγονται τόσο βαρύγδουπες. Και η εικόνα δεν έχει κοπεί (δεξιά αριστερά) σε 16:9, πλαταίνοντας έτσι την εντύπωση ότι ο Redford είχε κάνει γυρίσματα σε 4:3 χωρίς ασφάλειες και μετά δεν ήξερε τι να κόψει (πάνω κάτω). Όμως το μόνο που ενισχύεται είναι η αναμονή για ένα χαμηλών τόνων δράμα στο στιλ του σκηνοθέτη που πήρε όσκαρ με Συνηθισμένους Ανθρώπους (1980) απέναντι σε Οργισμένο Είδωλο (1980) (ή Μαινόμενο Ταύρο αυθεντικότερα), και η πιθανότητα ο Tom Cruise να μην εγκατέλειψε στα γυρίσματα το γραφείο με τη φωτογραφία του εξώφυλλο στο TIME. Το σίγουρο είναι ότι ο Redford έκανε και πάλι ατελείωτες επαναλήψεις μέχρι να πετύχει το αποτέλεσμα που ήθελε, ο πρωτοδευτεραγωνιστής του εξακολουθεί να είναι από τους μεγαλύτερους και σταθερότερους σταρ του Χόλιγουντ, και η ταινία δε θα πάει στο Τορόντο, προτιμώντας να φτιαχτεί ή να λυγίσει κατευθείαν στα ταμεία.

Σημείωσε ότι η παραγωγή δε χρεώνεται σε Cruise & Wagner αλλά στον σεναριογράφο Matthew Michael Carnahan (αδερφό του Joe) και τον Andrew Hauptman που είχαν ξεκινήσει πριν "δει" η UA υλικό με βραβειακές προεκτάσεις. Τις ίδιες προεκτάσεις ισχυρίζεται ότι είδε η Universal και στην άλλη φετινή ιστορία του Carnahan, το The Kingdom (2007), που έχει καθυστερήσει για Σεπτέμβρη και κυκλοφόρησε και 3ο τρέιλερ (που λέει και 3η ιστορία διαφορετική από τα άλλα δύο) στην Apple.

Κατ' εξαίρεση έκδοση (extraordinary rendition) είναι μια μορφή έκδοσης κατ' όνομα που εφαρμόζει η CIA από τη προηγούμενη δεκαετία για να μεταφέρει υπόπτους σε χώρες όπου χρησιμοποιούνται προηγμένες μέθοδοι ανάκρισης (ξερίζωμα νυχιών, καρφίτσωμα πεών, και λοιπά) χωρίς ξεπερασμένα κολλήματα σε νόμους, συνθήκες και δικαιώματα. Με αφορμή τη πρακτική, που στην Ευρώπη τουλάχιστο είναι πια ανοιχτά ανεπιθύμητη, γυρίστηκαν φέτος ένα ντοκιμαντέρ από το BBC και δυο ταινίες μυθοπλασίας, μια βρετανική και μια αμερικάνικη, με (αρχικά) τον ίδιο τίτλο, Rendition.

Στην αμερικάνικη εκδοχή, ένας Καναδός επιστήμονας Αιγυπτιακής καταγωγής, κατά τη διάρκεια επαγγελματικού ταξιδιού, προσκαλείται με χρήση όλων αυτών των κοινωνικών μεθόδων που σε καταϋποχρεώνουν (κουκούλα, χειροπέδες, και λοιπά) σε ταξιδάκι αναψυχής στο Κάιρο για τα περαιτέρω, ενώ η γυναίκα του προσπαθεί να βρει τι έγινε και ο επικεφαλής της διαδικασίας έχει τις αμφιβολίες του. Με πρωταγωνιστές Jake Gyllenhaal, Reese Witherspoon, Meryl Streep, Alan Arkin κι έναν άλλον που δεν είναι καν Academy Award® Nominee (οπότε δε τον αναφέρει το τρέιλερ), το φιλμ όχι μόνο φαίνεται, όπως βλέπεις, εξαιρετικά καλογυρισμένο αλλά και είναι, απ' ότι λέγεται. Σε βαθμό η Fox να έχει κλείσει, με βάση την απόδοσή του, τον σκηνοθέτη Gavin Hood, τιμημένο με όσκαρ για το Tsotsi (2005), να γυρίσει τον Wolverine (2009). Τώρα πόσο καλό είναι να γυρνάς superhero movie για την Fox, και ακόμα πιο κρίσιμα, πόσο έθαψε ή σιγούρεψε από τώρα τις οσκαρικές πιθανότητες της Witherspoon η πανηλίθια κραυγή της στο τέλος του βίντεο, θα τα δείξει ο χρόνος υποθέτω.

Η βασική ιστορία μοιάζει πολύ με αυτή του Maher Arar, Καναδού Συριακής καταγωγής που το 2002 τον απήγαγαν κι αυτόν από το αεροδρόμιο της Νέας Υόρκης και τον βασάνιζαν για ένα χρόνο στη Συρία, ενώ πρόσφατα η καναδική κυβέρνηση τον αποζημίωσε με $10 εκατομμύρια για τη συμμετοχή της στο φιάσκο. Το τρέιλερ βγήκε στο Moviefone.

Αρκετά πράγματα άλλαξαν από το Πάσχα που κυκλοφόρησε το teaser του remake από τον Rob Zombie της Νύχτας με τις Μάσκες (1978), και λιγότερο από ένα μήνα πριν βγει στις αίθουσες, όπως φαίνεται και στο trailer που κυκλοφόρησε χτες στο Yahoo! Movies, στον απόηχο κι αυτό του San Diego.

Μετά τις φασαρίες με την MPAA και το πρώτο κιτρινοκόρδελο βίντεο στην ιστορία, ο τόνος είναι πιο κλασικός προετοιμασίας διάθεσης, παρά μαχαίρας στα μούτρα σου. Μετά τις συγκρίσεις των φαν με.. άλλες μάσκες (βλ. Leatherface), ο σκηνοθέτης που αποδεδειγμένα παρατηρεί όλες τις αντιδράσεις του κοινού, άλλαξε τα χρωματικά φίλτρα σε πιο χρησιμοποιημένους μπλε αλλά και γκρι τόνους. Μετά τα πρώτα screenings και την εποχή των κηδειών του τρόμου, γίναν επαναληπτικά γυρίσματα, επίσημα επειδή οι αντιδράσεις ήταν θετικές και οι Weinsteins αποφάσισαν να χώσουν κι άλλο χρήμα για να γίνει το αποτέλεσμα καλύτερο χωρίς μεγάλες αλλαγές, κι αν πιστέψεις τις φήμες για να χυθεί πολύ περισσότερο αίμα στο πνεύμα των προηγούμενων ταινιών του Zombie. Τον τελευταίο, οι κολλημένοι θέλουν να τον κρατήσουν και για τις συνέχειες του ανανεωμένου franchise, πλέον.

Το 1985, ένα επαρχιωτόπουλο, με μόνη κληρονομιά από τον χρόνια πεθαμένο πατέρα του το πάθος για τα τρίβια και τη σειρά του BBC University Challenge, πάει στο Πανεπιστήμιο του Bristol να κάνει πραγματικότητα τα όνειρά του.Με περήφανη την υπογραφή της Playtone του Tom Hanks (και του My Big Fat Greek Wedding (2002)) σε παραγωγή με βρετανικότατο ωραιοποιημένο σπασικλάκικο θέμα, περιμένεις, από το τρέιλερ ακόμα, τη φωνή του Μαστοράκη να σου πουλάει τη κασετίνα με τις μεγαλύτερες επιτυχίες των 80s. Και κάπως έτσι εκτυλίσσεται όλη η ταινία, αποστειρώνοντας ολοκληρωτικά τη δεκαετία από βάτες και μαλλούρες μέχρι punk και goth, για να χωρέσει στο εξώφυλλο Wham! και Bananarama με Cure και Smiths (και κατηγοριοποίηση new wave). Αυτό που μένει, μετά τον ατμό και το αιθυλένιο, είναι η κατά φαντασία αυτοβιογραφία του David Nicholls, βασισμένη στη δημοφιλή ομώνυμη νουβέλα του από το 2003, που εμπνεύστηκε στις ατελείωτες ώρες της παιδικής του ηλικίας μπροστά στην τηλεόραση ονειρευόμενος από τη μια ότι ξέρει όλες τις απαντήσεις στα nerdy τηλεπαιχνίδια και από την άλλη ότι οι λαχταριστές ξανθιές καριερίστριες και μελαχρινές επαναστάτριες συμμαθήτριές του είναι στα πόδια του (κι ας του ρίχνουν και καμιά δεκαριά πόντους εκτός των άλλων). Οι ερμηνείες μοιάζουν εξίσου ατελείωτα προβαρισμένες (στην παιδική ηλικία) σε κλισέ πρότυπα ή μπορεί και να είναι αυθεντικά καλές, κρίνοντας από τα ονόματα. Παρόμοια υποψία αφήνει και το σύνολο, σε κάποιες αναλαμπές προς το τέλος, που πνίγονται γρήγορα στη στερεοτυπία και τη καταναγκαστική νοσταλγία.

Ο Πρωτάρης της Χρονιάς (2006) παραδόξως υμνήθηκε στις κριτικές και το ίδιο αναπάντεχα πάτωσε στα ταμεία. Και είναι από αυτές τις ταινίες που βλέπεις αν δεν έχεις τίποτα καλύτερο να κάνεις.

Εφτά ιστορίες, μια ηλιόλουστη μέρα, στο Hampstead Heath.Ιστορίες που όπως καταλαβαίνεις είναι περισσότερο φυσικής φύσης, σε τοποθεσία που καταφεύγουν, όπως και σε κάθε άλλη παρόμοια, διάφορα ζευγάρια. Και φευγαλέα έχουν κάποιο ενδιαφέρον αλλά γενικά είναι προκλητικά κακογραμμένες (για παράδειγμα γκέι ντούο συζητάει πρώτα να υιοθετήσει παιδί και μετά με την ευκαιρία αναρωτιέται πόσα βγάζει ο καθένας του) όσο αυθάδικα γυρισμένες. Σχετικά άγνωστος σκηνοθέτης με σχετικά άγνωστο σεναριογράφο πείθουν ένα κάρο ονόματα να πεταχτούν μέχρι το πάρκο, για μια φτωχή παραγωγή που στήθηκε στα πεταχτά να τους συμπεριλάβει. Και όλοι κάτι ψιλοκερδίζουν, εκτός από σένα που χάνεις το χρόνο σου.

Τι κάνεις όταν πέντε gay φαντάσματα που φοράνε παντελόνια καμπάνα και πλατφόρμες, χορεύουν στους ρυθμούς των Boney M και έχουν στοιχειώσει το υπόγειο του σπιτιού σου;Εσύ, καταρχήν, πας τοίχο τοίχο, ενώ η γυναίκα σου σε χωρίζει, το αφεντικό σου σε απολύει, οι φίλοι σου σε περνάνε για τρελό όσο ένας πρωτοεμφανιζόμενος Γάλλος σκηνοθέτης προσπαθεί να βγάλει γέλιο. Not even close. Το Poltergay (2006) είναι κωμωδία όσο η Μασσαλιώτιδα είναι disco hit.

Στον απόηχο της Comicon, μια από τις ιστορίες επιτυχίας της ανέβασε στην επίσημη σελίδα της ένα από αυτά τα βίντεο με την κόκκινη κορδέλα που κοντεύει να γίνει αντίστοιχη του μεγάλου προειδοποιητικού UNRATED στα ντιβιντιά (βλ. για το μόνο που προειδοποιείσαι με σιγουριά είναι ότι προσπαθούν να σου τραβήξουν τη προσοχή). Κάπως έτσι και η φιλόδοξη προσπάθεια του κάποιου Michael Davis, με ένα σενάριο που ξεκινάει στη μέση πιστολιδιού και δε προλαβαίνει να ασχοληθεί με τιποτάλλο, στόχο να γίνει το φιλμ των ονειρώξεων του John Woo, και πρωταγωνιστές τα πιο cool άτομα στον κινηματογραφικό πλανήτη (τώρα που ο Christopher Walken έχει γίνει μαϊντανός), έχει περάσει ακόμα και από παρουσιάσεις προγράμματος ελληνικής διανομής.. από πέρσι, ατελείωτα screenings και recuts, και επαναληπτικά γυρίσματα μέχρι και πριν 3-4 μήνες, για να καταφέρει να προκαλέσει ενδιαφέρον.

Οι αντιδράσεις από το San Diego όπου το φιλμ προβλήθηκε φυσικά ολόκληρο (και πιθανά σε μια μορφή κοντά σε αυτή που θα κυκλοφορήσει στις αίθουσες) ήταν από θετικές μέχρι διθυραμβικές, πράγμα σπάνιο μετά από τόσα κύματα αλλά αναμενόμενο από την άποψη ότι τελευταία λείπουν ταινίες τύπου Crank (2006) και Smokin' Aces (2007) και περισσεύουν ατάκες τύπου "Yipee-ki-yay, παλιοχάκερς". Oπότε αν (σε ρητορική υπόθεση) φτιάχτηκες από τον Clive Owen να κάνει τον Max Payne on steroids, τον Paul Giamatti να ξερνοβολλάει κραδαίνοντας μπιστόλες μανιακά ατάκες στιλ "guns don't kill people.. but they sure help", και τη Monica Bellucci να κάνει την Dairy Queen που.. εξυπηρετεί άτομα με μητρικά και θηλαστικά φετίχ, ετοιμάσου για το action movie της χρονιάς.

Σε μια ανεπανάληπτη στιγμή, επιδίωξη σε όλες του έργου του, ένας από τους μεγαλύτερους καλλιτέχνες του 20ου αιώνα σύμφωνα με τον Martin Scorsese (και όχι μόνο), έκλεισε τα μάτια που "είδαν" μερικές από τις πιο εικονικές σκηνές του κινηματογράφου των 60s, στο σούρουπο του θανάτου ενός ακόμα μεγάλου Ευρωπαίου της 7ης τέχνης. Ο νότιος, Ιταλός, Michelangelo Antonioni πέθανε αργά χτες, Δευτέρα, βράδυ στη Ρώμη στα 94 του, όπως ανακοινώθηκε από τον Δήμο της πόλης. Την ίδια μέρα με τον βόρειο, Σουηδό, Ingmar Bergman.

Η μεταμοντέρνα estelle αναλαμβάνει να εξηγήσει πώς ένας ποιητής των εικόνων λύγισε κάτω από το βάρος της ανάδειξης σε πηγή του μοντέρνου και της υποχρέωσης να εξηγεί γιατί βάφει τα δέντρα στις σκηνές του.

Ο Michelangelo Antonioni ξεκίνησε από την ταπεινή Φεράρα για να αλλάξει ριζικά την κινηματογραφική γλώσσα ή, καλύτερα, να φτιάξει μια ολόδική του. Ταυτόσημος των ατέλειωτων μονοπλάνων –-πολύ πριν ο Αγγελόπουλος του πάρει την πρωτιά—- και της ιδιότυπης σύνθεσης των πλάνων του –-όπου ο περιβάλλον χώρος, οι όγκοι, τα σχήματα των κτιρίων φαίνεται να πρωταγωνιστούν εις βάρος των σάρκινων πρωταγωνιστών--, ο Antonioni είναι τόσο αγαπημένος στις πανεπιστημιακές αίθουσες, όσο αποδιωγμένος ήταν από το ευρύ κοινό. Όπως κάθε καλλιτέχνης μπροστά από την εποχή του, έτσι και ο ρηξικέλευθος Ιταλός πάλευε για το budget κάθε ταινίας του, βρίσκοντας κυρίως πόρους έξω από την πατρίδα του, που τότε (και ακόμα) είχε αδυναμία στο πιο εύπεπτο θέαμα.

Από το L'Avventura (1960), που προκάλεσε σούσουρο στο ανυποψίαστο κοινό των Κανών με την έλλειψη κλασικής αφηγηματικής πλοκής, στα La Notte (1961), L'Eclisse (1962) και Il Deserto Rosso (1964) ο Antonioni αγάπησε τη Monicca Vitti και την αποστασιοποιημένη κομψότητά της και της έδωσε τρεις φορές τον κεντρικό ρόλο, με ένα διάλειμμα για τη Jeanne Moreau στο ενδιάμεσο. Από τις ιταλικές του ταινίες, αυτές είναι που αναστάτωσαν, προβλημάτισαν και τελικά άφησαν το στίγμα για την πρωτοπόρα αισθητική και τα αισθήματα αλλοτρίωσης και απύθμενης κενότητας των συγχρόνων του, που απηχούν. Περιγράφοντας τη ζωή περιπλανώμενων ηρωίδων της ανώτερης αστικής τάξης σε χαοτικές μητροπόλεις έτοιμες να τις καταπιούν, αποφάνθηκε για τις κοινωνικές ανισότητες του οικονομικού θαύματος με αυτή τη "χαλαρή τριλογία" ή, κατ' άλλους, "σπουδαία τετραλογία".

Οι περίφημες μη-γραμμικές ταινίες του με το ανοιχτό, μετέωρο τέλος μίλησαν βέβαια και αγγλικά και αμερικάνικα: Blowup (1966) και swinging sixties στο Λονδίνο, Zabriskie Point (1970) και φοιτητικές αναταραχές στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, και Professione: Reporter (1975), με Jack Nickolson σε πολύ καλή στιγμή. Τις ταινίες του τις υποδείκνυε μόνο το ένστικτό του, που συνέχισε να τον τροφοδοτεί με ιδέες ακόμη και μετά το εγκεφαλικό του 1983, με τελευταία του πινελιά τη μία από τις τρεις ιστορίες του omnibus film Εros (2004).

Πέρσι η μεγαλύτερη συνάντηση των απανταχού geeks έκλεισε θριαμβευτικά, έχοντάς τους παρουσιάσει σε απόσταση αβούρτσιστης ανάσας τις σημαντικότερες, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, ταινίες που παίχτηκαν από τότε και μέχρι τώρα.

Φέτος, και ενώ η εξίσου geeky και ultra-techy E3 περιόρισε δραστικά την αχανοσύνη της για να εξυπηρετήσει καλύτερα τη βιομηχανία της, η κόμικ-κατά-βάθος διοργάνωση του San Diego ξεκίνησε να αποποιείται τη χαρντκορίλα με διαφορετικό, επεκτατικό, τρόπο, προσεγγίζοντας περισσότερο το μεγάλο οικογενειακό κοινό και ικανοποιώντας τη βιομηχανία με το να τη "προστατεύει". Έτσι η Fox έμαθε από νωρίς ότι δε πρόκειται να μπορέσει να προβάλλει απροειδοποίητα υλικό όπως την περσινή απερίγραπτη θανατηφόρα αστεία σκηνή με τον χοντρό του Borat (2006), και οι κάτοχοι των ξεπουλημένων στο σύνολό τους εισιτηρίων, άμα τη παραλαβή τους, ότι δε θα πρέπει να παρενοχλούν τους αστέρους για να ματαξανάρθουν. Αναμενόμενα λοιπόν η Fox (περίπου) δε πήγε χωρίς να έχει και πολλά να δείξει, η Warner το ψιλοσκέφτηκε και παρουσίασε διάφορα.. πόστερ από πολύ μελλοντικές δουλειές και προτίμησε να βγάλει το teaser του Dark Knight (2008) κατευθείαν στο ευρύ κοινό, ενώ η Sony με πιο edgy βιντεο-υλικό το έβγαλε παράλληλα στα πάνελ και στα διαδίχτυα, με τα τελευταία πιο πιθανά πια να πουν και καμιά μαλακία πιο άμεσα.

Οι πρωταγωνιστές του τετραημέρου, πέρα από τη καθαρά κόμικ πλευρά του και τα βραβεία Eisner 2007, ήταν περισσότεροι τηλεοπτικοί, με Heroes και Lost να απειλούν να εκτοπίσουν τα blockbuster σε παρακατιανές αίθουσες. Και, κινηματογραφικά (πρωταγωνιστές ήταν), οι πιο ακίνδυνοι σα τον τέταρτο Indiana Jones που έκανε πάνελ από απόσταση, και τις μεσαίου προς μεγάλου μεγέθους παραγωγές της Marvel που ειδικά στη περίπτωση του Iron Man (2008) ήταν η μόνη που τήρησε την παράδοση, τόσο σε σχετικότητα όσο και σε αποκλειστικό υλικό.

Στο San Diego η Disney ανακοίνωσε ότι, ξεκινώντας από το 2008 με τον Prince Caspian, σκοπεύει να βγάζει κάθε χρόνο τον Μάη κι ένα βιβλίο των Χρονικών της Νάρνια, μέχρι.. εξαντλήσεως το 2014. Επιβεβαίωσε έτσι πανηγυρικά, σε ένα συνέδριο που ήδη γέρνει επικίνδυνα σε οικογενειακή γιορτή, ότι η τάση προς παιδικό φανταστικό που ξεκίνησε στην αρχή της δεκαετίας με τον Χάρι Πότερ και τη Φιλοσοφική Λίθο (2001) και άρχισε να παίρνει φωτιά στα μέσα της, θα αποτελέσει μάλλον και την κυρίαρχη στο τέλος της. Αφήνοντας το.. φανταστικό φανταστικό και το στιλιζαρισμένο και/ή υπερηρωικό σε πιο εξειδικευμένο και λιγότερο παγκόσμιο κοινό.

Σε ένα κινηματογραφικό πλανήτη στη σκιά του Άστρου του Θανάτου της Walden Media όπως ξαναματάπαμε λοιπόν, η New Line επιχειρεί εδώ και καιρό να διατηρήσει μια κάποια αξιοπρέπεια από τη μια, και να επαναλάβει όσο μπορεί την ανεπανάληπτη επιτυχία των Δαχτυλιδιών από την άλλη. Στηριγμένη σε μια άλλη ελαφρά αιρετική τριλογία, αυτής του Κόσμου, του Phillip Pullman, από τον Μάρτη έχει πλημμυρίσει το δίκτυο με υλικό που καταφέρνει να αποκαλύπτει.. λίγα ενώ όσο πάει και καλυτερεύει (μαζί με την ψηφιακή του επεξεργασία προφανώς). Παράλληλα η επίγεια προώθηση που ξεκίνησε από τις Κάνες στα χνάρια της Αρχοντικής, κυκλοφόρησε ένα δεύτερο teaser πριν από τον Χάρι Πότερ και το Τάγμα του Φοίνικα (2007) και ένα πεντάλεπτο φιλμάκι, που έχουν ήδη δει και αρκετά πιο προνομιούχα μάτια, για τη ComiCon. Και αφού η πρώτη Νάρνια έχει κόψει $700-800 μύρια, αυτά είναι και τα καλύτερα που μπορείς να περιμένεις.

Το μεγαλύτερο λάθος του, σύμφωνα με τον Lars Von Trier, διόρθωσε τα ξημερώματα ο μεγαλύτερος καλλιτέχνης μετά την εφεύρεση της κινηματογραφικής κάμερας σύμφωνα με τον Woody Allen (και όχι μόνο). Όπως ανακοίνωσε η κόρη του Eva και επίσημα το Σουηδικό Βασιλικό Δραματικό Θέατρο, ο 89χρονος Ingmar Bergman πέθανε ήσυχα σήμερα, Δευτέρα, στο σπίτι του στο νησί Fårö της Βαλτικής.

Η estelle που πάγια πια αποχαιρετά για λογαριασμό των Μαζών όσους σκηνοθέτες αγάπησαν τις γυναίκες και συγκρούστηκαν με τη θρησκεία (ως ειδωλολάτρες προφανώς) αναλαμβάνει να το κάνει και γι' αυτόν που στα 70s βιογραφούνταν όσο όλοι οι υπόλοιποι μαζί.

Ο Bergman, όνομα συνώνυμο με τον (αμφίσημο) όρο art cinema, ξεκίνησε από το θέατρο, είτε σκηνοθετώντας γνωστά έργα ρεπερτορίου, είτε γράφοντας τα δικά του και συνέχισε την παράλληλη αυτή πορεία, έχοντας μάλιστα και το δικό του θίασο, συνδυάζοντάς την κάποτε με τη κινηματογραφική του όπως στο Μετά την Πρόβα (1984). Στις συνεργασίες του υπήρξε αφοσιωμένος, όχι μόνο επειδή με την κάθε πρωταγωνίστριά του αριθμεί αρκετές ταινίες, αλλά ενίοτε και τέκνα. Οι αψεγάδιαστες (σε εμφάνιση και τεχνική) Bibi Anderson, Liv Ullmann, Ingrid Thulin εμφανίζονται κατά κανόνα στις ταινίες του, όπως και ο Max von Sydow, ο Ιππότης που έπαιξε σκάκι με το Χάρο στην Έβδομη Σφραγίδα (1957), και ο Erland Josephson. Αυτή η στενή γνωριμία και σχέση με το έμψυχο υλικό του, του επέτρεπαν πιο άνετα να ζητάει τον αυτοσχεδιασμό, όπως συνήθιζε.

Οι σχέσεις με το άλλο φύλο και γενικότερα η γυναικεία ψυχολογία αποτέλεσαν για τον Bergman μεγάλο γρίφο, και φιλότιμα προσπάθησε να γίνει ανατόμος τους. Ταινίες όπως Καλοκαίρι με τη Μόνικα (1953), Κραυγές και Ψίθυροι (1973), Φθινοπωρινή Σονάτα (1978), Σκηνές από ένα Γάμο (1973) και η πιο avant-garde ταινία του ever, Persona (1966), αφοσιώνονται στην παρατήρηση των πολύπλοκων διαπροσωπικών σχέσεων των δύο φύλων ή των γυναικών μεταξύ τους, που, σημειωτέον, πάντα καταλήγουν σε φιάσκο. Η αυτοβιογραφική ταινία Φάνι και Αλέξανδρος (1982), που περιγράφει σπαρακτικά τη ζωή των δυο παιδιών του τίτλου ήταν από τους τελευταίους του θριάμβους και από τις πιο συγκινητικές στιγμές του έργου του, τολμώντας μια παρομοίωση της ζωής με παιχνίδι σκιάς και φωτός της Lanterna Magica –-όπως τιτλοφορείται και η αυτοβιογραφία του-- πάνω στον τοίχο. Χωρίς να συμμερίζεται την καχυποψία για την τηλεόραση, και δουλεύοντας πάντα με προϋπολογισμούς στα όριά της, καταδέχτηκε να σκηνοθετήσει γι' αυτή πολλές μεταφορές θεατρικών και άλλα έργα, μέχρι το Saraband (2003) που είναι και το τελευταίο του.

Το θάνατο πάντα τον αντιμετώπιζε ψύχραιμα, στο έργο και τη ζωή του. "It's like a light that is extinguished. Not very much to make a fuss about.", είπε κάποτε σε σχετική ερώτηση.

Ακολουθώντας τη φετινή τάση να προβάλλεται στη Comicon footage που παίζει ήδη στις αίθουσες και αμέσως μετά να ξεμυτάει και online για να κάνει τα νεύρα κουρέλια όσων περιμένουν υπομονετικά στις ουρές για κάθε panel, το τρέιλερ του τρίτου κινηματογραφικού Resident Evil παίζει στις αμερικάνικες αίθουσες πριν το I Know Who Killed Me (2007) από τη Παρασκευή, παρουσιάστηκε στο συνέδριο του San Diego ξημερώματα, και αμέσως μετά έσκασε μύτη και στο Yahoo! Movies.

Εκτός από μια ακόμα παραπλανητική αρχή, το trailer προσθέτει στο υλικό από το teaser που κάνει φυσικά την επανεμφάνισή του, καλύτερη ματιά στα νέα ψιλοχάλια CGI και τα ψιλοκαλύτερα σούπερ ζόμπι, τα υποχρεωτικά μολυσμένα σκυλιά, και ψήγματα ιστορίας που φέρνει τους επιζώντες του Racoon City να διασχίζουν την έρημο της Νεβάδας. Η ιστορία, που έχει ήδη κυκλοφορήσει νουβελαρισμένη, δεν έχει φυσικά και πολύ σχέση με αυτή των παιχνιδιών που φτάνει στον 5ο τίτλο (στην κύρια σειρά) το 2008 και η Capcom εξακολουθεί να προστατεύει, παρόλο που αφήνει κάποιους χαρακτήρες της να κάνουν.. guest εμφανίσεις στο πανί. Ε και μη περιμένεις να έχει και πολύ σχέση με οτιδήποτε, αφού η πρόθεση του β' διαλογής σκηνοθέτη Russell Mulcahy να κάνει κάτι σε mad max spaghetti horror έδωσε ένα αποτέλεσμα που περιλαμβάνει και αναφορές σε όποια άλλη ταινία έχει δει, οπότε να ελπίζεις να μην έχει πολλά πέρα από τα Πουλιά (1963) στη λίστα με τα νοικιασμένα.

Πάντως η red-band εκδοχή του τρέιλερ στην επίσημη σελίδα φαντάζει καλύτερη και τουλάχιστο να είσαι ζόμπι στα γυρίσματα είχε περισσότερη φάση όπως φαίνεται από την απομνημόνευση στο YouTube. Α και μη ψάχνεις να βρεις το κομματάκι που μίλαγε για "last and final installment" στην επίσημη σύνοψη πια.

Παρόλο που ο Joker είχε αποχαιρετήσει το κοινό του μέχρι το Δεκέμβριο, o Batman (βλ. Christian Bale) δε μπορούσε να παραβρεθεί λόγω γυρισμάτων, ο Chris Nolan δεν είναι και τόσο φαν του San Diego (έχοντας προβλέψει ίσως ότι θα εξελιχθεί σε οικογενειακό πανηγύρι) και η Warner είχε ανακοινώσει ότι δε πρόκειται να εμφανιστεί ούτε σκιά νυχτερίδας πάνω από τη Comicon, τελικά κάποιος βρήκε εκεί γύρω, σύμφωνα με.. τον μύθο, ένα δολάριο με τον George Washington βαμμένο με κραγιόν και το "one dollar" να λέει "WhySoSerious". Αμέσως εκατομμύρια πολίτες του διαδιχτύου έτρεξαν στο WhySoSerious.com για να ανταποκριθούν στο κάλεσμα να γίνουν τσιράκια του ανθρώπου με το μόνιμο μεγάλο χαμόγελο, να λύσουν τα σχετικά μυστήρια και να ανταμειφτούν με διάφορα καλούδια όπως μια φωτογραφία από τη ταινία και ένα κάποιο βίντεο με το σήμα της νυχτερίδας να φωτίζεται σα να το έχει ανακαλύψει ο Agent Mulder μετά από τουλάχιστο δυο σεζόν ψαξίματος.

Με άλλα λόγια το καλύτερο που βγήκε (και) από αυτόν τον θόρυβο είναι το ειρωνικό (σε βαθμό να χτυπιέσαι από τα γέλια) "I wasnt a batman obsessed fan until i saw this teaser" που γράφεται στα φόρα των παθιασμένων με τον νυχτεριδάνθρωπο. Και οι πέρα από τα όρια της ψύχωσης συζητήσεις που ξέσπασαν με αφορμή τη πρώτη επίσημη φωτογραφία του νέου Joker σε δράση που αποκαλύπτει ότι φοράει make-up (βλ. δεν έχει πέσει στο καζάνι με τα χημικά να γίνει ένα με τη μάσκα του, όπως.. συνηθίζονταν μέχρι τώρα). Καταλαβαίνεις λοιπόν ότι αν έχεις και κάποια επαφή αλλά δε κυκλοφορείς τα βράδια με μαύρες κάπες, καλύτερα να περιμένεις μέχρι τον Δεκέμβρη (ή ίσως για τη Wizard World του Chicago, όπου και τα γυρίσματα) για πιο βάσιμες ενδείξεις για το πως οι αδερφοί Nolan σκοπεύουν να χειριστούν Joker και Two-Face για τα επόμενα δύο (κατά πάσα πιθανότητα) φιλμ. Αν και ότι για πρώτη φορά δε βλέπεις πουθενά Batman στον τίτλο, κάτι πρέπει να σου λέει.

Τη παράσταση στη φετινή Comicon που ξεκινάει αυτές τις ώρες στο San Diego, έκλεψε αρχικά η Paramount ξεκινώντας.. από χτες τις παρουσιάσεις της, με σπαθί το Beowulf (2007) του Robert Zemeckis. Βασισμένη στον θρύλο που η παγανιστική παναρχαιότητά του τον κάνει ψιλο-ακινηματογράφητο όπως φάνηκε και στο Beowulf & Grendel (2005) και ωθώντας στα όρια το animation και τις δυο διαστάσεις, η πολυαναμενόμενη μεταφορά προβλήθηκε για είκοσι λεπτά τόσο σε RealD όσο και ParadosiakoD προτού ο προπομπός της αποβιβαστεί στα διαδίκτυα μέσω του apple.com. Αλλά παρόμοια με το Polar Express (2004) και το Monster House (2006) η ανθρωποποίηση της σχεδιοκίνησης ξένισε περισσότερο παρά εντυπωσίασε με τη λεπτομέρειά της.

Jimmy Skodras, who has been working on the Beowulf production states, “Beowulf will be the largest 3D release of all time! It will be shown in IMAX 3D, RealD, and traditional 2D. At the Comic Con festival, we screened two of the Beowulf trailers and twenty minutes of footage, both in Real D. We were stunned by the results. Film making technology just keeps getting better and better.”

“Beowulf was written by one of the brains responsible for Pulp Fiction and directed by a man who has been Back To The Future! One can only imagine what to expect.”

Jimmy is also one of the producers and co-hosts of The Official Beowulf Podcast. “We will be interviewing cast & crew members of the production which will include writers Roger Avary & Neil Gaiman, production designer Doug Chiang, executive producer Steve Starkey, and director Robert Zemeckis, to name a few. We are very excited to be working with them and look forward to hearing their stories about how they turned Beowulf into a reality."

Ανακοινώθηκε το πρωί το πρόγραμμα της 64ης κινηματογραφικής Μόστρα που κλείνει 75 χρόνια ιστορίας (ξεκίνησε το 1932) και θα διαρκέσει από 29 Αυγούστου μέχρι 8 Σεπτεμβρίου.

Φέτος κρατήθηκε επίσημα θέση για το κινέζικο φιλμ έκπληξη που θα προβληθεί μετά τα μεσάνυχτα χωρίς να το δει κανένας και θα πάρει το Χρυσό Λιοντάρι (όπως πέρσι, ξέρεις). Επιπλέον, τα εφτά (7) αγγλόφωνα φιλμ του περσινού διαγωνιστικού αυξήθηκαν σε δέκα (10) και συνολικά έχουν σκορ 22 στα 57 στο επίσημο line-up, με τον τύπο να καλοβλέπει την κίνηση και τον πρόεδρο του φεστιβάλ, Marco Mueller, να το θεωρεί φυσιολογικό αφού "αυτές οι χώρες συνεχίζουν να ρισκάρουν τα πάντα όταν χρειαστεί" (σε αντίθεση με τις φετινές Κάνες, ξέρεις).

Οι περισσότερες από τις συμμετοχές του διαγωνιστικού είναι ήδη γνωστές, όχι μόνο γιατί είναι.. ήδη γνωστές (i.e. είχαν προαναγγελθεί) αλλά και επειδή έρχονται από συνήθεις υπόπτους, όπως ο προπέρσινος νικητής Ang Lee, και η παραγωγή τους έχει ολοκληρωθεί εδώ και καιρό (i.e. έχουμε πήξει στα trailer τους), πράγμα που ο Mueller θεωρεί απόδειξη ότι όλοι οι μεγάλοι τον εμπιστεύονται κι εσύ μπορείς να το αποδώσεις όπου θες. Ανάμεσα στα σχετικά φρέσκα φρούτα, χωρίς αυτό να σημαίνει απαραίτητα και ότι τρώγονται, είναι οι δεύτερες ταινίες δυο Ιταλών, του Paolo Franchi και του Vincenzo Marra, οι νιοστές δύο Γάλλων, του Eric Rohmer και του Claude Chabrol (εκτός διαγωνιστικού), και η δεύτερη στη σειρά συμμετοχή του Brian De Palma μετά το περσινό (και μη φαγώσιμο που λέγαμε) opener The Black Dahlia (2006).

Αναλυτικά το διαγωνιστικό:

Opening Film

Joe WRIGHT

Atonement

2h03

Wes ANDERSON	The Darjeeling Limited		1h31
Kenneth BRANAGH	Sleuth		1h26
Youssef CHAHINE	Heya fawda (Le Chaos)		2h02
Brian DE PALMA	Redacted		1h30
Andrew DOMINIK	The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford		2h35
Paolo FRANCHI	Nessuna qualità agli eroi		1h42
Tony GILROY	Michael Clayton		1h49
Peter GREENAWAY	Nightwatching		2h14
Jose Luis GUERIN	En la ciudad de Sylvia		1h30
Paul HAGGIS	In the Valley of Elah		2h00
Todd HAYNES	I’m not There		2h15
JIANG Wen	Taiyang zhaochang shenqi (The Sun Also Rises)		1h56
LEE Kang Sheng	Bangbang wo aishen (Help Me Eros)		1h47
Ang LEE	Se, jie (Lust, Caution)		2h15
Ken LOACH	It’s a Free World...		1h36
Vincenzo MARRA	L’ora di punta		1h36
MIIKE Takashi	Sukiyaki Western Django		2h01
Nikita MIKHALKOV	12		2h33
Andrea PORPORATI	Il dolce e l’amaro		1h38
Eric ROHMER	Les Amours d’Astrée et Céladon		1h49

Closing Film

Alexi TAN

Tian tang kou (Blood Brothers)

Out of Competition

Φέτος το τμήμα "μυστική ιστορία του [εθνικού] κινηματογράφου" θα είναι αφιερωμένο στα ιταλικά spaghetti western, σε επιμέλεια Quentin Tarantino, που πριν πατήσει το πόδι του στη Βενετία έχει προλάβει να πλακωθεί με όλη την ιταλική βιομηχανία (και όχι μόνο).

Φονιάς σε τέσσερις τροχούς με προτίμηση στο ασθενές φύλο βρίσκει το δάσκαλό του από τρελό chicks παρεάκι που γεννήθηκε για την καταστροφή... στο τιμόνι!Τι μπορείς να πεις για την κάθε νέα ταινία του Quentin Tarantino; Τα έχεις ήδη γράψει από πριν. Ένα και μόνο κείμενο θαυμασμού, με τον γενικό τίτλο "Nobody does it better!", θα έφτανε μια για πάντα, έτσι ώστε ν' αποφύγουμε την επανάληψη. Παγίδα στην οποία δεν πέφτει ποτέ ο δημιουργός, όσο κι αν τον κατηγορούν μερικοί για το στάνταρ copy/paste σε b-trash και exploitation (με έμφαση στα 70's), είδη τα οποία λουστράρει τόσο λατρευτικά για να τα μεταπουλήσει σαν vintage κομψοτεχνήματα σε πελάτες που στην πλειοψηφία τους δεν θα διανοούνταν να προσανατολιστούν ποτέ προς το original διότι, απλούστατα, θα ξερνούσαν! Ο Tarantino, τόσα χρόνια μετά το Reservoir Dogs (1992), εξακολουθεί να βελτιώνει την τέχνη του στην κλεψιτυπία, συνεχίζει το έργο του from the top (ή ακόμη και over the top, αν προτιμάτε) και βρίσκεται στο απυρόβλητο γιατί κάνει ακριβώς αυτό που μισούν οι περισσότεροι κριτικοί κινηματογράφου, οι οποίοι νομίζουν πως... τρώει τις σκόνες τους με το παθητικό τους "θάψιμο": αγαπάει τον κινηματογράφο! Και μεγαλύτερο θράσος από το ν' αγαπάς το σινεμά και να καταφέρνεις να το κάνεις ακόμη καλύτερα, πιστέψτε με, δεν υπάρχει...

Το Death Proof, εκ της επεισοδιακής, σιαμαίας περιπτωσάρας - φόρο τιμής στις αθλιότερες αίθουσες (κάτι σαν τα δικά μας... δύο έργα όλη μέρα, καράτε - σεξ - ψύξη - δροσιά) του disaster στο αμερικανικό box-office με τον κοινό τίτλο Grindhouse (το "αδελφάκι" του Robert Rodriguez, το Planet Terror, έπεται τον Σεπτέμβρη), στηρίζεται πάνω σε ένα στοιχειώδες story ολίγων αράδων, εμπλουτίζεται από τη μαστοριά του pop trivia ταραντινικού διαλόγου και σου πατάει ένα γκάζι καύλας με αντίπαλο την αντοχή σου στο ξέφρενο fun, ειδικά από τη στιγμή που το θηλυκό τρίο της χαράς αισθανθεί το νόημα της αυτοδικίας να βράζει... φεμινιστικά στο χειρόφρενο του δεύτερου μέρους. Τελεία. Κλείσαμε. Τα λόγια είναι περιττά. Το οδόστρωμα σας περιμένει στην αίθουσα.

Αντί επιλόγου, θα ήθελα να σταθώ σε κάτι παράδοξα σαρκαστικό που συμβαίνει, πέρα από τις προθέσεις του Tarantino, και υποδηλώνει με έναν ελαφρώς μακάβριο τρόπο το τέλος της κινηματογραφικής αίθουσας γενικότερα. Ο παραλληλισμός ήταν αναπόφευκτος. Η γενιά του '70 με το Death Proof θα θυμηθεί, θα σιχτιρίσει ή θα νοσταλγήσει όλη εκείνη τη φτήνια του παρελθόντος, τα "σκουπίδια" που ξεπρόβαλαν από τη μηχανή προβολής, τις φθαρμένες κόπιες, μέχρι και τα καθίσματα, τη γύρω πλέμπα θεατών και τον "επικίνδυνο" κόσμο των αποχωρητηρίων. Η σημερινή γενιά θα αδιαφορήσει μπροστά στις ψευδο-φθορές του φιλμ, συνηθισμένη από τα pixels των downloaded ταινιών, την κακοποιημένη από τις κάμερες των επίδοξων "πειρατών" εικόνα που εξισώνει ένα έργο τέχνης με τη χειρότερη σαβούρα multiplex-ικής κατανάλωσης. Καθαρή ειρωνεία. Αυτό που πενθεί ο Tarantino και ο Rodriguez μέσα από το project του Grindhouse, γιορτάζεται εκσυγχρονιστικά στη διπλανή σου πόρτα από παιδιά που μετέτρεψαν το φτηνό σε τσάμπα και το δωμάτιό τους (με μια ταχύτατη σύνδεση στο Internet, πάντοτε) σε... κινηματογραφικό ναό. "Γράμματα, χασάπη;", είπατε; Να σας προτείνω ένα καλό site για υποτίτλους...

Δίδυμοι συντηρούνται οικονομικά από τον ξαναπαντρεμένο πατέρα τους και μένουν με τη χωρισμένη μητέρα τους σε φάρμα. Και δεν ενθουσιάζονται όταν αρχίζει να σκέφτεται να την πουλήσει.Όπως θα περίμενες από γεννημένο σε χώρα που μιλάει δυο γλώσσες, οι δίδυμοι του Βέλγου δημιουργού δε μοιάζουν καθόλου μεταξύ τους, παρόλο που τους ρόλους τους έχει αναθέσει σε πραγματικούς αδερφούς. Σε κλασική αντίθεση, η αυθαίρετη εξωτερίκευση των συναισθημάτων του ενός οδηγεί στην απόσυρση αυτών του άλλου. Και σε αντιστοιχία, παρόλο που ζουν κάτω από την ίδια "στέγη" και μιλάνε για τα ίδια θέματα, ο νεαρούτσικος Joachim Lafosse απέχει από τους γηραλέους αδερφούς Dardenne το ίδιο αντιδραστικά. Στήνει τη κάμερά του μακριά από τους ήρωές του και την αφήνει ακούνητη, πιθανά και για το γύρισμα της επόμενης μέρας, να τους καταπιέζει συμβολικά όχι ταξικά αλλά κοινωνικά στα όρια των συμβατικών υποχρεώσεων και επιθυμιών τους. Όμοια αυστηρά απογυμνωτικά επίμονα παρατηρητικό το σενάριο, καταγράφει όλες αυτές τις μικρές διαφορές που συσσωρεύονται ανεπαίσθητα μέχρι να φτάσουν βαθμό κακουργήματος, αλλά και τον εξίσου αργό έμμεσο τρόπο με τον οποίο επιλύονται οι μεγάλες (διαφορές), στις οικογενειακές σχέσεις. Και κάνει εξαίρεση μόνο για να τονίσει, προκλητικά, τον τρόπο με τον οποίο η (καρακατασυγκρατημένη αν δε το κατάλαβες ακόμα) φόρμα υπηρετεί το περιεχόμενο, σε σκηνές όπως αυτή της αρχής με την, μοναδική Γαλλίδα του καστ και σεσημασμένη ασυμμάζευτη σεξουλιάρα στους ρόλους της, Isabelle Huppert να τσεκάρει αν έχει στητά βυζιά και κώλο στον καθρέφτη, μπροστά στους γιους της, όχι μόνο σα να μη συμβαίνει τίποτα αλλά χωρίς και να συμβαίνει τίποτα.

Στα λίγα λεπτά του τέλους βέβαια, η φόρμα εξακολουθεί να υπηρετεί το περιεχόμενο με μουσική υπόκρουση και αγχωμένες κινήσεις για πρώτη φορά, εφόσο, όπως καταλαβαίνεις, πέφτει και μια μικρή υπερδραματοποίηση για να μη βρεθεί η ταινία στο αδιέξοδο στο οποίο καταλήγουν συνήθως οι σχέσεις που περιγράφει.

Πυροσβέστης παντρεύεται πυροσβέστη για να εξασφαλίσει τα παιδιά του, αλλά πέφτει στα νύχια δημοτικού κομάντο που ψάχνει τα σκουπίδια τους για ενδείξεις στρεητίλας. Για να ξεφύγει προσλαμβάνει δικηγόρο ικανή να κάνει straight τον gay, ακόμη κι όταν δεν είναι ήδη (straight).Στη δεύτερη συνεργασία του με τον Sandler μετά το αηδιαστικά μεγαλειώδες Big Daddy (1999), ο Dugan επιστρέφει για να ξαναδείξει ότι ο ρόλος του σκηνοθέτη σε ταινία του Sandler είναι διακοσμητικός. Κι ακόμη κι αν η συγκεκριμένη δεν είναι ακριβώς ταινία Adam Sandler, το ότι η σκηνοθεσία είναι τόσο πολυεπίπεδη όσο αυτή των καμερών κυκλοφορίας στην Κηφισίας, πάω στοίχημα είναι το λιγότερο που θα προσέξεις μέσα στη σχιζοφρένεια που μαστίζει το υπόλοιπο συνολάκι. Το φοβερότερο είναι το ντουέτο του Sideways (2004) που συνεργάστηκε στο σενάριο με τον γραφιά του MiB II (2002), κι απ' αυτόν τον αλλόκοτο συνδυασμό προέκυψε μια περίεργη ισορροπία παιδιαριώδους χιούμορ και εύστοχης αν και σποραδικής σάτιρας, που στα ξαφνικά παρασέρνεται από μασκαρεμένα συντηρητικά αντανακλαστικά σε νάρκη ανίας, παρόμοια μ' αυτήν που φαίνεται να έχει πέσει ο Sandler, στην πιο αντισαντλερική του εμφάνιση εδώ και χρόνια --με το οποίο εννοώ ότι είναι σαν να τον έχουν τρομπάρει με υπνωτικά από 'κείνα που ρίχνουν κάτω αρκούδα για να μπορέσουν να τον συγκρατήσουν στην υπηρεσία κωμωδίας με concept και σενάριο, και τα σπασμωδικά του σαντλερικά μοιάζουν με ακίνδυνα ροχαλητά του κτήνους. (Ξέρω, οι περισσότεροι δεν θα εννοούν αυτό ακριβώς όταν λένε ότι είναι κακός.)

Ατολμία λοιπόν, απ' την εμπιστοσύνη στο μεγάλο όνομα της μαρκίζας, μέχρι το ίδιο το μήνυμα για την ανοχή της διαφορετικότητας. Δεν έχουν άδικο όσοι αποκαλούν αυτόν τον γάμο ανωριμότητας και συγκρατημένης επαναστατικότητας, ταινία για τα δικαιώματα των gay, φτιαγμένη για ομοφοβικούς ετεροφυλόφιλους. Γιατί όσο κι αν παλεύει να υπερασπιστεί την αποδοχή του αλλιώτικου δείχνοντας την μαλακή εκδοχή του πυροσβεστικού σώματος, πάντα υπάρχουν τα μαλακότερα βυζιά της Jessica Biel και η ανάγκη να μας τα επιδεικνύει για να μην ξεχάσουμε ότι στην πραγματικότητα είναι κρυφοστρέητ. Όχι ότι υπάρχει κανένα πρόβλημα να τα βλέπουμε δηλαδή...