Σαραντάρα χωρισμένη μητέρα που δουλεύει στην τηλεόραση, γνωρίζει νεαρό ταλαντούχο και φιλόδοξο ηθοποιό.Η πρώτη ταινία που σκηνοθέτησε η Amy Heckerling ήταν το θρυλικό Fast Times at Ridgemont High (1982) από τα κορυφαία παραδείγματα του τι σήμαινε να είσαι (αμερικανός στην αρχή της δεκαετίας και στη συνέχεια κοσμοπολίτης) τινέιτζερ στα 80s. Και περιείχε και μια ακόμη θρυλικότερη ημίγυμνη μουσκεμένη σκηνή με τη Phoebe Cates, up there με τη Sabrina να τραγουδάει Boys! Boys! Boys! και να προσπαθεί να κρατήσει τα στήθια της που ξεχύνονταν μέσα από το μπικίνι, στο πάνθεον όσων σημάδεψαν ανεξίτηλα κάθε πιτσιρικά (και τους τοίχους του δωματίου του) την εποχή της βάτας, της αρχής της ηλεκτρονικής, και του τέλους της σεξουαλικής αθωότητας.

Στη συνέχεια η Heckerling έκανε διάσπαρτα κυρίως παρόμοιες και όλο και καυστικότερες (με τα χρόνια πάει κι αυτό) και πιο γυναικείες (αφού τις έγραφε κιόλας) ταινίες. Και στον Καινούριο της Μαμάς μου (2007) κουβαλάει όλα τα κόμπλεξ της πενηντάρας που αγωνιά να μείνει σε επαφή με δεκαπεντάχρονες, όπως και το συνήθειό της να βαφτίζει τους χαρακτήρες της με ονόματα τραγουδιστών, επεκτείνοντάς το και στον τίτλο. Όμως το I Could Never Be Your Woman των White Town ήταν ένα μετα-ποπ διαμάντι που γαμούσε όλες τις αντιλήψεις και τις προκαταλήψεις σου για τα φύλα την εποχή των Spice Girls, ενώ αυτό της Heckerling είναι η ευχή της να ήταν τόσο μικρή όσο η Demi Moore μαζί με όλα τ' άλλα. Έτσι εξαντλεί την επιστροφή της θείας Michelle (άλλα σοβαντίσματα) και ένα κωμικό καστ που σφύζει από ταλέντο (αν κι αυτός ο Paul Rudd έχει ελπίδες τώρα που άρχισε να κολλάει στην παρέα του Apatow) σε κάποια πετυχημένα αστεία σε βάρος όλων των ψυχώσεων και συμβάσεων του Χόλιγουντ (από πλαστικές μέχρι φιλοδοξίες που εκφράζονται face to face με ανοιχτό φερμουάρ κάτω από γραφείο) και σε μια σχεδόν τυπική κεντρική ιστορία. Την ταινία καταστρέφει η δεύτερη παράλληλη τυπικομελούρα ιστορία μάνας-κόρης που η σκηνοθέτρια επιμένει να της δίνει ίσο (αν όχι παραπάνω) χρόνο στο προσκήνιο. Και έτσι δεν απορείς καθόλου που η έξοδός της πάει από αναβολή σε αναβολή στην Αμερική.

Ψηλομύτης και ψηλομύτισσα κάνουν κακό ξεκίνημα και ξιφομαχούν με τις μύτες τους, μέχρι να καταλάβουν ότι έχουν έρθει αρκετά κοντά για να φιληθούν και να ανακαλύψουν όλα αυτά που τους ενώνουν.Για κάποιο λόγο, κάποιος θεώρησε ότι θα 'ταν γαμώ τις ιδέες να ξανα(και ξανά και ξανά)δούμε την Περηφάνεια και Προκατάληψη, αλλά αυτή τη φορά τους ρόλους της Lizzie και του Mr. Darcy να τους κρατούν η συγγραφέας τους, και το αμόρε της που την έσπρωχνε (να γίνει καλύτερη συγγραφέας), στα πλαίσια ντεμί βιογραφίας, λέει. Για δύο ώρες, όταν δεν βρίζονται, αυτή λέει εξυπνάδες κι αυτός κοιτάει σα χάνος, αυτός λέει εξυπνάδες κι αυτή κοιτάει σα χάνος, κι εκεί που τα 'χουν βρει και παίρνεις ανάσα πως θα τελειώσει αυτό το καταραμένο γαϊτανάκι έρωτα και παρεξηγήσεων, ξαναχωρίζουν τα κωλόπαιδα και πάλι απ' την αρχή. Αν δεν το 'χεις βαρεθεί τις άλλες ένα εκατομμύριο εννιακόσιες πενήντα εννιά χιλιάδες τριακόσιες είκοσι δύο φορές που το 'χεις ξαναδεί (ή, αν δεν το 'χεις ξαναδεί), μαγκιά σου και καλή διασκέδαση, προδομένος δε θα βγεις. Η Anne Hathaway σε μια πιο σοβαρή εκδοχή της περιορισμένης καριέρας της, κι ο James McAvoy που θα τον σιχαθούμε για την επόμενη τριετία τουλάχιστον, παίζουν τους ρόλους τους με τον ίδιο επαρκή τρόπο που τους έχουν παίξει όλοι οι προηγούμενοι, σε κοστούμια εποχής αναπαραστημένης πια πιο πιστά κι απ' τη δική μας, σε σενάριο πιο προβλέψιμο κι απ' το κουπόνι του Στοιχήματος, και σκηνοθεσία τόσο τυπική όσο οι βικτοριανοί επαρχιώτες Εγγλέζοι που παρουσιάζει.

Γεροντοκόρη γραμματέας χάνει το τελευταίο στήριγμα της λογικής της όταν πεθαίνει ο σκύλος της, βρίσκει το νόημα της ζωής στη χορτοφαγία και τη φανατική ζωοφιλία, παθαίνει νευρική κρίση.Στο σκηνοθετικό του ντεμπούτο, ο σεναριογράφος του School of Rock (2003) και του Nacho Libre (2006), εκφράζει την αισθητική του προτίμηση σε δημιουργούς όπως ο Wes Anderson, ο Max Alexander Payne και γενικότερα η πιο στυλιζαρισμένη σχολή της ανεξάρτητης αμερικάνικης σκηνής, όχι μόνο στα καδραρίσματα, αλλά και στο σενάριο, που αφήνει πίσω το προωθημένα φωνακλάδικο χιούμορ των προηγούμενων δουλειών του, για να δοκιμάσει κάτι πιο ψυχρό και κυνικά σατιρικό. Δεν του βγαίνει πάντα, και πολύ σύντομα χάνει το στόχο του και το νερώνει με συναισθηματικίζουσες καταστάσεις και πεπατημένες κοινωνικές ευαισθησίες, αρχίζοντας τους κύκλους γύρω απ' τα ίδια και τα ίδια, αλλά τουλάχιστον έχει μερικά χαριτωμένα καδραρίσματα και την Molly Shannon με πολύ μετρημένη ερμηνεία να υποσκάπτει προσεκτικά την ηρωίδα της χωρίς να της τραβάει το χαλί κάτω απ' τα πόδια, κρατώντας δύσκολη ισορροπία σ' έναν χαρακτήρα που θα μπορούσε πολύ εύκολα να ανατραπεί σε καρικατούρα, έτσι που την έχει αφήσει με πόδια αδύνατα ο White.

Εξωγήινος ιός ενσωματώνεται στο ανθρώπινο DNA μεταλλάσσοντας τους ανθρώπους σε ομιλούσες μαριονέτες δίχως συναισθήματα. Ένα μικρό γαλατικό χωριό αντιστέκεται.Τόσο άψυχο όσο και τα εξωγήινα υβρίδια που κατακλύζουν το σύμπαν του, το καινούριο, τρίτο στη σειρά remake του θρυλικού Invasion of the Body Snatchers (1954), αντικαθιστά την ψυχροπολεμική ξενοφοβία του πρωτότυπου (ή το εφηβικό άγχος της διαφορετικότητας του The Faculty (1998)), με υπονοούμενα για την συναισθηματική αλλοτρίωση του ατόμου σε μια τρομαγμένη κοινωνία κλώνων που συγκρατείται επειδή κανείς δεν σηκώνει τα μάτια στον άλλον, ενώ γύρω τους η υπόλοιπη ανθρωπότητα κατασπαράσσει τις σάρκες της. Το κάνει βέβαια με τη διακριτικότητα ελέφαντα, αλλά κανείς δεν ξέρει σε ποιόν πρέπει να χρεώσει τι (και πιθανότατα δεν θα μάθει ποτέ), έτσι τουρλουμπούκι που το κάναν οι παραγωγοί όταν διώξαν τον Hirschbiegel στα μισά των γυρισμάτων (επειδή ήθελε, αν έχει το Θεό του, να κάνει δική του την ταινία), και καλέσαν στη θέση του τους Wachowski, που καλέσαν στη θέση τους τον McTeigue. Οπότε, η διαχρονική αξία του εξωγήινη εισβολή συνεπάγεται παγκόσμια ειρήνη, επενδύεται με επιδειξιμανία στη φωτογραφία και το μοντάζ, στην προσπάθεια να καλυφθεί ένα σενάριο που όταν φτάνει στο ζουμί, μπορεί να λειτουργήσει μόνο αν στα συμπτώματα του ιού είναι και η δυνατότητα οι ήρωες να ταξιδεύουν μπρος πίσω σε παράλληλα σύμπαντα. Και για να μην το προσέξεις και πολύ, σε τσακίζει στα flashback, για να 'σαι και καλυμμένος ότι μπορείς να παρακολουθήσεις την ταινία όποια στιγμή κι αν μπεις στην αίθουσα. Εκτός κι αν κάνεις το λάθος να μπεις απ' την αρχή, οπότε θα χρειαστεί να την δεις μια δυο φορές παραπάνω. Αλλά τουλάχιστον θα 'ναι στην τιμή του ενός.

Από τον Μάη που την αφήσαμε να εμφανίζεται δειλά στο επίσημο διαγωνιστικό των Κανών συνοδευμένη από επίσημες ιρανικές διαμαρτυρίες, η επαναστατημένη μικρούλα Marji της Περσέπολης (2007) έχει πια μπει για τα καλά στην εφηβεία και ενηλικιώνεται. Χειροκροτήθηκε για κανά μισάωρο μετά την προβολή, κέρδισε το Βραβείο της Επιτροπής του φεστιβάλ, βγήκε στις παριζιάνικες αίθουσες στα τέλη Ιουνίου ξεπουλώντας τις ανέλπιστα, μάζεψε ένα εκατομμύριο θεατές και αμέτρητες ενθουσιασμένες κριτικές όλο το καλοκαίρι, έκανε όλη την ιρανική παροικία να παραμιλάει και σημάδεψε τη γαλλική πιτσιρικαρία, και φυσιολογικά έφαγε στη στροφή τον Molière (2007) (γιατί αν διάβαζες.. ερμμμ.. τα φόρα και τα blog που σχολιάζω θα ήξερες ότι η La Môme (2007) ποτέ δεν είχε και πολλές πιθανότητες) στην επίσημη υποψηφιότητα της Γαλλίας στα Όσκαρ.

Επιπλέον, εξασφάλισε Sean Penn, Iggy Pop και Gena Rowlands για την αγγλόφωνη εκδοχή που θα κλείσει το φεστιβάλ της Νέας Υόρκης στις 14 Οκτωβρίου και θα βγει στις αμερικάνικες αίθουσες τα Χριστούγεννα. Και τα γράφω όλα αυτά όχι γιατί τη πιτσιρίκα την κατασυμπαθήσαμε και την έχουμε στα features από τότε, αλλά γιατί ανοίγει επίσημα σήμερα τις αθηναϊκές Νύχτες Πρεμιέρας (και θα προβληθεί για το κοινό αύριο στις 20:00 στον Δαναό 1).

Οι Μάζες σου 'χουν κάνει κράτηση για κάποιες Νύχτες Πρεμιέρας. Τσέκαρε το πρόγραμμα, ψήσε το ποπκόρν, πάγωσε τις μπύρες, πρόβαρε τη φωνή του μαυραγορίτη που πουλάει μηδενικά εισιτήρια και κλείσε θέση.

Δεν ξέρω αν το 'χεις προσέξει κι εσύ, ή αν οι απαιτήσεις μας είναι πολύ υψηλές (στις φούστες και πολύ χαμηλές στα ντεκολτέ), αλλά τελευταία τα κόκκινα χαλιά είναι τόσο απογοητευτικά, που έχουν φτάσει στο σημείο να θεωρείται highlight το γεγονός ότι η Tilda Swinton είναι τερατωδώς ψηλότερη απ' τον George Clooney. Οπότε δεν χρειάστηκε να κάνει και πολλά περισσότερα η Maria Menounos για να ξυπνήσει τα σεξιστικά μας ένστικτα (που γράφει κι ο Λευτέρης Αδαμίδης στο τελευταίο μοτέρ), απ' το να μας δείξει μια ιδέα μονάχα απ' τις χρυσές της σφαίρες στη χθεσινή απονομή των τηλεοπτικών βραβείων Emmy.

Μπορεί να μην πλησιάζουν σε ζωντάνια της πεταχτές που μόστραρε πέρσι η Katherine Heigl (ή σε διάμετρο τον Gandolfini), αλλά είναι αρκετές για να σου εγείρουν μια εθνικοαπελευθερωτική περηφάνεια και να σου σηκώσουν πανιά και κατάρτια μαζί αν αρχίσεις να ταξιδεύεις και σε περασμένες εμφανίσεις της ψηλόλιγνης Πελοποννήσιας, που σ' όποιο κόκκινο χαλί κι αν έχει σταθεί με το μικρόφωνο του NBC, έχει τον τρόπο της να στρίβει τα βλέμματα απ' τις σταρλετίτσες που συνεντευξιάζει, πάνω στο δικό της λυγερό κορμί. Με αποκορύφωμα τις περασμένες Χρυσές Σφαίρες, όπου μπορεί να περηφανεύεται ότι σκαμπίλισε τον "out of this world" κώλο της, η κάτοχος του πιο ποθητού κώλου του πλανήτη. Κι άντε μετά να μην την φαντάζεσαι να αγκαλιάζει και το δικό σου πουλί με τέτοια θέρμη. (Όπως αντιλαμβάνεσαι, τα ίδια τα Emmy, τ' αφήνουμε στον Dark Tyler.)

Σχεδόν ένα χρόνο μετά την προβολή της στο περασμένο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης όπου κέρδισε το Τρίτο Κρατικό Βραβείο Ποιότητας μαζί μ' αυτό της Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας για τη Θεοδώρα Τζήμου, η Πανδώρα του Γιώργου Σταμπουλόπουλου καταφέρνει επιτέλους να φτάσει στις αίθουσες την ερχόμενη Πέμπτη, 20/9, κι η εταιρεία διανομής είχε την καλοσύνη να μας δώσει ένα αποκλειστικό 9λεπτο preview της ταινίας, για να σε ψήσει, αν μη τι άλλο με την εξαιρετική απόδοση της εποχής και την εξαιρετική απόδοση της πρωταγωνίστριας. Με, ή χωρίς τα εντυπωσιακά κοστούμια. Δες το, και δε θα χάσεις.

Όσο περιμένεις να φορτώσει, σημείωσε πως η ταινία εξελίσσεται σ' ένα χωριό της Ελλάδας του '50, το οποίο αναστατώνεται απ' τον ερχομό μιας θελκτικής χυμώδους Ελληνοαμερικάνας απ' την κοντινή στρατιωτική βάση, που ψάχνει, λέει, τις ρίζες της. Εκτός από τους φαντάρους, τα νάυλον καλσόν, τη ροκενρόλ και την χαλαρή ηθική που φέρνει μαζί της, την ατμόσφαιρα ηλεκτρίζουν και οι ψίθυροι για τη σπείρα λαθρεμπορίου που κρύβεται πίσω απ' τα μαγαζιά που ανοίγει, αλλά και το ερωτικό τρίγωνο που αναπτύσσει με τα αδέλφια που τη φιλοξενούν.

Οι Eastern Promises (2007) του David Cronenberg ήταν το πιο δημοφιλές φιλμ στο κοινό του Τορόντο, αναμενόμενα αφού έπαιζε εντός έδρας, όπως ανακοινώθηκε επίσημα τα ξημερώματα στην επίσημη τελετή στο Fairmont Royal York. Δεύτερη πιο αγαπημένη στα exit polls και μεγαλύτερη κερδισμένη του φεστιβάλ, αφού πήγε από το τίποτα σε πρωτοσέλιδα και λίστες βραβείων, όπως αρκετές indie παραγωγές τη τελευταία δεκαετία, ήταν η Juno (2007), ή Ήρα αν προτιμάς, του Jason Reitman.

Η φετινή λατρεμένη έγκυος του καναδικού φεστιβάλ λοιπόν, φαίνεται να έχει πολύ περισσότερες πιθανότητες να ξεχωρίσει από τη περσινή ωραία αλλά τελικά λίγη Bella (2006). Το ίδιο δε μπορείς να πεις για τις από το πουθενά βραβεύσεις του μεξικάνικου και μεξικανο- κεντρικού La Zona (2007) με το FIPRESCI των κριτικών και του καναδο- μεξικάνικου και αγροτο- κεντρικού Cochochi (2007) με το Diesel Discovery των δημοσιογράφων. Ενώ υποτονική, όπως και πέρσι, ήταν η (ανεπίσημη) αγορά, με το The Duchess (2008), ελέω Keira Knightley όπως λέγαμε, να αγοράζεται από τη Paramount Vantage για $7 εκατομμύρια, στη μεγαλύτερη συναλλαγή.

Το τεραστιότερο φεστιβάλ του πλανήτη φιλοξένησε φέτος 349 ταινίες από 55 χώρες αλλά οι μεγαλύτεροι σταρ του (Brad Pitt, George Clooney και Cate Blanchett) ήρθαν με το αεροπλάνο από τη Βενετία και η πόλη των καναλιών του έκλεψε και αρκετή από τη λάμψη των προβολών. Οι πραγματικά μεγάλοι κερδισμένοι του ήταν το Atonement (2007) και το No Country for Old Men (2007) που ήρθαν με φόρα και έφυγαν έχοντας κλείσει θέση στις μεγάλες οσκαρικές πεντάδες, αν και το δεύτερο φάνηκε να προσπαθεί να αποποιηθεί τον καταραμένο τελευταία τίτλο του φαβορί. Από τα λιγότερο φιλόδοξα, περισσότερο buzz κέρδισαν η καινούρια του Sidney Lumet που είχα πει στον verbal να το σφυρίξει στους φίλους μας του Twitch όταν βγήκε σε ένα γαλλικό blog το trailer με τα βυζάκια της Marisa Tomei και το ξέχασε, το Lars and the Real Girl (2007) με τον Ryan Gosling που είχα πει στον Dark Tyler να το γράψει όταν βγήκε το trailer και με έγραψε, και το Control (2007) που κατάφερε να πουλήσει στους Weinsteins μέχρι και το ντοκιμαντέρ που ξεφύτρωσε παράλληλα με θέμα τους Joy Division και το έγραψα μόνος μου. Κερδισμένα, τέλος, ήταν και όλα ανεξαιρέτως τα πολιτικο-πολεμικά φιλμ, μυθοπλασίας και ντοκιμαντέρ, που δώσανε ένα τόνο 60s και 70s στο φεστιβάλ.

Έχοντας ήδη κερδίσει το Telluride νωρίτερα, η Juno (2007) του Jason Reitman κέρδισε και τα περισσότερα και τα πιο ζεστά χειροκροτήματα στο Toronto βάζοντας τη σημαντικότερη υποψηφιότητα για τον τίτλο της "this year's Little Miss Sunshine" (ή του indie hit της χρονιάς, αν προτιμάς). Κι ενώ η ταινία έχει πάρει φωτιά η Fox Searchlight ρίχνει λάδι, βγάζοντας το trailer στο Moviefone.

H Ellen Page, η απίστευτη πιτσιρίκα του Hard Candy (2005) (και Kitty Pryde στο X-Men: The Last Stand (2006)), παίζει την μικρή που μένει έγκυος μετά από μια βραδιά "πειραματισμού" με τον φίλο της και φαίνεται όχι μόνο να δημιουργεί χαρακτήρα αναφορά για μια γενιά όπως ο Napoleon Dynamite (2004) αλλά να καπαρώνει ήδη τη Χρυσή Σφαίρα κωμικής ερμηνείας και μια οσκαρική υποψηφιότητα (τη δεύτερη σύμφωνα με όχι κανέναν άλλον αλλά τον Roger Ebert). Η ταινία βέβαια, όπως βλέπεις και μόνος σου, δε δίνει και τόση έμφαση στη κωμική της πλευρά, όσο ας πούμε το Knocked Up (2007), και έχει πάει παρακάτω όσο εσύ χτυπιέσαι ακόμα με τη straight-up προηγούμενη ατάκα. Και με ένα σκηνοθέτη που ποτέ δεν ακολούθησε συμβάσεις (και δεν είχε ανάγκη άλλωστε βέβαια), μια γκομενίτσα που όχι μόνο δε κατηγορεί κανένα αλλά δε φαίνεται να εκμεταλλεύεται και κανέναν στο σενάριο, ένα καστ που ο Dark Tyler θα 'λεγε ότι τονίζει τη μαλακία της Fox να κόψει το Arrested Development, και soundtrack με Moldy Peaches (επιλογή της Page) και κάτι σε folk punk γραμμένο από την Kimya Dawson, δε χρειάζεται εγώ να σου πω ότι καλύτερα να αρχίζεις να αποστηθίζεις ότι σχετικό στοιχείο βρεις μπροστά σου, να το αναφέρεις εντελώς τυχαία σε όποια υποψιασμένη ή μη μικρούλα πετύχεις, και απλά να περιμένεις μερικούς μήνες να πέσουν όλες μαζί στην αγκαλιά σου σαν ώριμα ζουμερά φρουτάκια.

Τσατισμένος σκηνοθέτης προσλαμβάνει ντετέκτιβ να εντοπίσει και να αποκαλύψει τους ανθρώπους που αποτελούν την "μη μυστική" επιτροπή της MPAA, του οργανισμού που αποφασίζει τους κινηματογραφικούς δείκτες καταλληλότητας στην Αμερική.Ο Kirby Dick παρουσιάζει με ανατρεπτική διάθεση, μανιασμένο πείσμα και διανοουμενίστικο σαρκασμό την τραγική γελοιότητα της σκιώδους επιτροπής, που με αδιευκρίνιστα κριτήρια και καθαγιασμένο ετσιθελισμό, φροντίζει για την καθαρότητα του κινηματογραφικού προϊόντος και εγγυάται την καταλληλότητά του για τα αγνά μάτια των νεολαίων, είτε "διορθώνοντας" το όραμα του δημιουργού που τυχαίνει να υποπέσει σε αισθητικά ή ιδεολογικά ατοπήματα, ή αποκλείοντας την έκθεσή του στο κοινό, σε περίπτωση που δεν θέλει να διορθωθεί. Αν και δεν αποφεύγει μερικές κοιλίτσες στην ανάπτυξη της αστυνομικής έρευνας, και δεν βγαίνει παραέξω απ' το οικοσύστημά του (για να ρίξει μια ματιά και στην λογοκρισία καλλιτεχνική βελτιστοποίηση ας πούμε της Ταϊλάνδης, ή της Κίνας), τα όσα παρουσιάζει για τον τρόπο που λειτουργεί η MPAA, τις εκλεκτικές της συγγένειες και τις μεθόδους στρατολόγησης των μελών της, είναι υπεραρκούντως σκανδαλιστικά για να (επαν)εγείρουν ερωτήματα και συζητήσεις για τα σκατά που πρέπει να ανεχτούν οι δημιουργοί (κάθε είδους) για να προβάλλουν ολόκληρο το έργο τους, κι αφού μάλιστα έχουν ανεχτεί όλα τα σκατά των χρηματοδοτών τους για να μπορέσουν να το ολοκληρώσουν.

Στις Μάσες, όπως θα έχεις καταλάβει αν δεν έχεις την εντυπωσιασμένη εντύπωση ότι όποιος βάζει δυο λέξεις στη σειρά ξέρει και τι γράφει και πως το κάνει, σιχαινόμαστε τα spoilers (θα βρεις περισσότερα σε teaser που αναφέρουν μόνο τα ονόματα των πρωταγωνιστών) και τους πλοτριβιουάκηδες, και όποιος κάνει το λάθος να αναφέρει όνομα χαρακτήρα στην σύνοψη της υπόθεσης αναλαμβάνει να γράφει όλες τις κριτικές της βδομάδας μέχρι τα Χριστούγεννα. Αλλά η συγκεκριμένη ταινία δύσκολα κρίνεται χωρίς τέτοια (spoilers), παρακάτω. Επιπλέον, η συσσωρευμένη και στα γονίδιά μας ακόμα πείρα λέει ότι οι γυναίκες χωρίζουν τους άνδρες σε δυο κατηγορίες με την ίδια ταμπέλα, τους μαλάκες που είτε τις πηδάνε είτε όχι τις έχουν εντελώς γραμμένες (και τους βλέπουν στα υγρά όνειρά τους) και τους μαλάκες που δεν ανήκουν στη προηγούμενη κατηγορία (και αν τους βλέπουν είναι ως προσεκτικά ταξινομημένα αντικείμενα εκμετάλλευσης). Στη συνέχεια δε κάνω καμιά προσπάθεια να ξεχωρίσω τις επιγραφές.Οι Δυο Μέρες στο Παρίσι κουβαλάνε τη βαριά κληρονομιά των walk-and-talk-athons Before Sunrise (1995) και Before Sunset (2004) κυρίως στο οποίο η Delpy βοήθησε στον (αυτο)σχεδιασμό των διαλόγων, του Woody Allen της εποχής που έσπερνε ακόμα θύελλες στη Νέα Υόρκη, και του Buster Keaton που στο The Playhouse (1921) έγραφε, σκηνοθετούσε, πρωταγωνιστούσε και έπαιζε και την ορχήστρα και το ακροατήριο. Και καταφέρνουν να πάνε αρκετά, μεταμοντέρνα, βήματα παρακάτω, χωρίς τον εμετικό για ευαίσθητα στομάχια ρομαντισμό των ηλιοανεβοκατεβασμάτων, με την στυγνή οξυδερκή ειλικρίνεια του Allen να μοιάζει μπροστά τους χολιγουντιανός οικογενειακός παράδεισος της χρυσής εποχής, και με τη Delpy να συμμετέχει στη παραγωγή, να έχει γράψει και τη μουσική, και να έχει βάλει μέχρι και την οικογένειά της να παίζει την οικογένειά της. Και είναι η πρώτη ταινία που ομολογεί ότι, αν είσαι αρκετά ψυλλιασμένος για να ρωτάς, αυτός που η γκόμενά σου παραδέχεται ότι του 'κανε κάποτε μια πίπα είναι αυτός που της πήρε την παρθενιά. Ο άλλος που ισχυρίζεται ότι δεν είχαν απολύτως τίποτα χρησιμοποιούσε τα προφυλακτικά που σου λέει ότι είχε πάρει για σένα όταν δε σου κάθονταν στην αρχή. Κι ο άνετος κι ωραίος τρίτος που τον κατηγορεί για την παιδική πορνεία του πλανήτη είναι αυτός που την παράτησε στεγνά όταν τη βαρέθηκε. Και όλους έπρεπε να στους έχει γνωρίσει.

Αλλά μη βιαστείς να κολλήσεις πέντε αστέρια και να εκσπερματώσεις με κάτι Μέρες Παρισιού που καταφέρνουν επιπλέον να συμπιέσουν και εθνο-κοινωνικο-πολιτική άποψη, ξεκαρδιστικά κυνικά αστεία σε ρυθμό πολυβόλου που σφυράει ακόμα κι όταν βγει από το πλάνο, και ενίοτε σουρεαλιστικές καταστάσεις. Γιατί ακόμα και όταν μια γυναίκα γίνεται βάρβαρα αληθοφανής δεν έχει τραβήξει ούτε τη μισή κουρτίνα. Αφού στην πραγματικότητα κανείς άλλος δε φέρει την ευθύνη (οι γονείς, για παράδειγμα, είναι συνήθως κάθε άλλο παρά παιδιά της σεξουαλικής αχαλινωσιάς των σίξτις, όπως τους θέλει το σενάριο). Και αυτός που της πήρε τη παρθενιά δεν είναι μισονέρντ απίθανος αλλά παντρεμένος με παιδιά γυμναστής, και δε σε υπερασπίζεται απέναντί του αλλά παθιασμένα το αντίθετο. Και τα προφυλακτικά που τα φοράει σε σένα δε χρησιμοποιήθηκαν ποτέ κι ο άλλος, που ενώ κανόνιζες μαζί της σε πόση ώρα να βγείτε σου 'λεγε ότι κλείνει λιγάκι και τον τσιμπούκωνε επειδή είχε περίοδο, δεν ήταν καν άσχετος στην άλλη άκρη του ωκεανού αλλά ο φίλος σου. Και ο στενά πολιορκημένος τρίτος ήταν χοντρός πενηντάρης ή κακάσχημος που είχε κι άλλη παράλληλα, κι ακόμα θέλει να τον βλέπει. Και ο λογαριασμός δε κάνει ποτέ σούμα φυσικά εκεί.

Και η οπτική της (κάπου δικαιολογημένα) υπερφιλόδοξης (ας πούμε) δημιουργού παραμένει καθαρά γυναικεία μέχρι το (φαινομενικά ζαχαρωμένο) τέλος, με αντοχή ανεξάντλητη όσο και το παραμύθιασμα που σου ρίχνει όταν όλη τη σούμα την έχεις καρατσεκάρει και ζητάς να τη παραδεχτεί. Αν λοιπόν είσαι μαλάκας και δε κατανοείς το μεγαλείο της (σε πείσμα του σύμπαντος που συνωμοτεί εναντίον της) ανωτερότητάς της που συνθέτουν όλα τα παραπάνω, και ακόμα πιο μαλάκας και επιμένεις να βλέπεις ανδρικές καλές νεράιδες που βάζουν μπόμπες σε ανθυγιεινά φαστφουντάδικα (το σουρεάλ που λέγαμε) αντί να γίνεσαι μαλάκας, τότε μπορεί και να μείνει μαζί σου επειδή βαρέθηκε τους μαλάκες και με τον όρο να γίνεις ο μεγαλύτερος του γαλαξία ever. Κι' αυτό, φίλε, είναι το καλύτερο που μπορείς να ελπίζεις άμα δεν είσαι μαλάκας. Στο σενάριο και όχι μόνο.

Γαλλίδα με τάσεις φαμφαταλισμού στη Νέα Υόρκη, παγιδεύει ταξιτζή για να μπορέσει να πάρει εκδίκηση ο γκόμενος που γουστάρει και να ανοίξει καινούριο κεφάλαιο στη ζωή του μαζί της.Μιας και το κεφάλαιο μαλάκας καλύφθηκε επαρκώς (γι' αυτή τη βδομάδα τουλάχιστον) απ' τον cheaplog, θα κρεμάσω απλώς για άλλη μια φορά την ταμπέλα της κοσμικής σύμπτωσης στις λαογραφικές ομοιότητες του A Crime και του φαινομενικά άσχετου 2 Days in Paris (2007), και θα μείνω στο περιτύλιγμα ψυχολογικού θρίλερ με κοινωνικές προεκτάσεις του προκείμενου, που χωρίς να φέρνει τίποτα καινούριο στο τραπέζι, ικανοποιεί με την οριακή δηθενιά στο σεναριακό ξεδίπλωμα και την ατμοσφαιρική κινηματογράφηση με τους συγκρατημένους ρυθμούς, όποιον του αρέσουν αυτού του είδους τα πράγματα. Χωρίς να εμβαθύνει καθόλου, δίνει μια ενδιαφέρουσα ιδέα για προσέγγιση του πόσο αβοήθητος είναι ο άνθρωπος απέναντι στην απαγκίστρωση απ' το παρελθόν, και χωρίς να την δικαιολογεί ιδιαίτερα, δίνει μια ανατριχιαστική ιδέα του τί μπορεί να κάνει μια γυναίκα για ν' αρχίσει μια καινούρια ζωή. Μένοντας στο έτσι είναι γιατί έτσι πάει, το A Crime βασίζεται στις καλές ερμηνείες, το πιασάρικο θέμα και αρκετή καυτή γυμνή σάρκα για να διανύσει τη λασπώδη διαδρομή του προς το φινάλε, απειλώντας μονίμως με ενδεχόμενο αλά Memento (2000) ανατροπής, αλλά επιλέγοντας ευτυχώς για όλους μας ένα πιο βατό twist, που κλείνει ήσυχα κι ωραία τον κύκλο αντιλύτρωσης και τιμωρίας. Αν έχεις αντέξει να το ακολουθήσεις ως εκεί.

Η αρμονία μιας φαινομενικά τέλειας οικογένειας διαταράσσεται, όταν ένας φαινομενικά ιδιοφυής απαγωγέας τους βάζει να του κάνουν θελήματα για να αποδείξουν την αγάπη τους για το παιδί τους.Ο Brosnan βγάζει το ψωμί του κρατώντας το βασικό ρόλο του σαδιστή με τα σκοτεινά κίνητρα και τη βαριά ιρλανδική προφορά (ο παλιοτρομοκράτης), ενώ απέναντί του η Bello κι ο Butler προσπαθούν να κρατήσουν τις ισορροπίες, σ' ένα ψυχολογικό θρίλερ που δεν έχεις και πολλά να του καταλογίσεις πέρα απ' τις μεγάλες του φιλοδοξίες, τις οποίες αποτυγχάνει με γδούπο να πραγματοποιήσει. Σ' ένα βολικό σύμπαν που νυχτώνει ξαφνικά όταν πρέπει και βρέχει όταν χρειάζεται, χαρακτήρες με ενδιαφέρουσα αψίδα εξέλιξης, σκαλώνουν σε εύκολες λύσεις δραματοποίησης, και σε κομβικά σημεία που θα έπρεπε να σε βοηθήσουν να πας παραπέρα, σου βαράνε μια κατραπακιά αναληθοφάνειας και σε πετάνε απ' έξω. Και με τα απανωτά αυτά χαστούκια, πολύ πιθανό είναι σύντομα να χάσεις το ενδιαφέρον για την πλοκή, κι όταν φτάσει η ώρα της ανατροπής, να φρικάρεις, ή να ξεσπάσεις σε νευρικό γέλιο με την ίδια ευκολία.

Αν δεν τύχει τίποτε το ατυχές, η 13η έκδοση παίζει να 'ναι και η πιο τυχερή του Διεθνούς Φεστιβάλ Kινηματογράφου της Αθήνας. Τουλάχιστον στη σούμα των ταμείων, η οποία ήδη άρχισε εκρηκτικά, με € 32.250 (ναι, καλά το διάβασες) να μπαίνουν στην άκρη σε λιγότερο από ένα απόγευμα, μ' αυτή την εκπληχτική κίνηση του Φεστιβάλ να βάλει τους "πιστούς φίλους" του να αγοράσουν τα 550 διαρκείας στα τυφλά, μια βδομάδα πριν ανακοινωθούν οι ταινίες. Και μάλιστα με τον κεκαλυμμένο εκβιασμό την επιπλέον επιλογή των 350 ακριβών πάσων, που εκτός από δωρεάν κατάλογο και τακτικό spam τακτική ενημέρωση στο email τους, δίνουν στους premium passholders τη δυνατότητα να κλείσουν θέσεις δυο μέρες πριν και απ' τους λιγότερο πιστούς φίλους που πήραν τα 200 φτηνά, και φυσικά απ' τους εντελώς άπιστους που δεν πήραν καθόλου, και θα πληρώνουν κι ολόκληρο το εισιτήριο, οι τσίπηδες. Αντιλαμβάνεσαι πώς λειτουργεί το σύστημα, και πώς οι passholders γίνονται passholes για τους υπόλοιπους.

Και σαν να μην φτάνει αυτό, το οργανωμένο σχέδιο ολοκληρώνεται με ένα απ' τα πιο δυνατά line-ups που θυμάμαι. Εκτός από καμιά δεκαριά μεγάλους τίτλους που έχουν ήδη ανακοινωθεί, το Day Watch (2006) που δεν έχει ήδη ανακοινωθεί, το Persepolis που θα ανοίξει το φεστιβάλ και το I'm Not There που θα το κλείσει, υπάρχουν διάσπαρτοι άλλοι τόσοι πολυακουσμένοι μικρότεροι και ανεξαρτητότεροι, όπως το A L' Interieur, το Grace Is Gone, το Eagle vs Shark, το Once, το Teeth, το Zoo, και το Black Sheep, που επειδή ξέρω πως μας παρακολουθείς, ξέρω πως τους ξέρεις ήδη. Παράλληλα, τα τρία αφιερώματα (στον William Friedkin, τον Buddhadev Dasgupta και τον Max Ophüls), οι ενότητες των ντοκιμαντέρ, των οικολογικών συναγερμών (με την διάθεση των εσόδων στους πυροπαθείς) και των grindhouse προβολών, θα σου γεμίσουν όποια κενά υπήρχε πιθανότητα να σου έχουν μείνει, κι αν παρ' όλα αυτά έχεις χρόνο και για άλλα, υπάρχουν πάντα το Διεθνές και το Μουσικό Διαγωνιστικό, και τα masterclasses και οι συζητήσεις των καλεσμένων της διοργάνωσης.

Στο κλείσιμο θα σου έλεγα γι' αυτήν την πολυθρύλητη Προβολή Έκπληξη την Πέμπτη 27, στις 22.20 στον Απόλλωνα. Έναν τίτλο τόσο μυστικό που όχι μόνο δεν πρέπει να τον μάθεις πριν αρχίσει να προβάλλεται, αλλά δεν πρέπει καν να πεις ότι το είδες αφού τελειώσει. Αλλά με 350 θέσεις να μπορούν να φύγουν από σήμερα κιόλας, προτιμώ να μην σου πω τίποτα, μπας και προλάβω καμία για μένα. Εσύ πήγαινε καλύτερα στην μυστική ταινία του Αθηνοράματος, ή στη Χιονάτη και τους Επτά Νάνους (1937), που γιορτάζουν τα 70 χρόνια τους σε αποκατεστημένη κόπια. Και θα σε δω κάπου εκεί. Κι εδώ βέβαια, ε;

Κάνα δωδεκάωρο πριν την προγραμματισμένη του εμφάνιση στα διαλείμματα του The Hills του MTV, έσκασε στο site της Apple το πολυαναμενόμενο teaser του Iron Man (2008), για να αποκαλύψει… λίγο λιγότερα απ' όσα είχαν ήδη αποκαλυφθεί στο περασμένο Comic-Con, αλλά σε αλλιώτικη σειρά και με πιο ωραία μουσική. Και απ' ό,τι φαίνεται ο fan fanatica του ήρωα, Jon Favreau, κάνοντας τη μια ασυνήθιστη επιλογή πίσω απ' την άλλη απ' το casting ως το marketing (και όντας κι ο ίδιος εξίσου αναπάντεχος για τη σκηνοθετική καρέκλα), κατάφερε απ' τη μια να τσατίσει του θανατά τους fans με την τσιγκουνιά του teaser και τις ελευθερίες που πήρε για την ιστορία του ήρωα για να μπορέσει να τη χωρέσει στη δική του άποψη για την ταινία, κι απ' την άλλη να κάνει εμάς τους απ' έξω να μαζεύουμε τα σάλια μας για κάτι που προδιαγράφεται ως μια απ' τις πιο διασκεδαστικές μπλοκμπαστεριές του επόμενου καλοκαιριού, ακόμα κι αν θα είναι περισσότερο χάρη στον Robert Downey Jr., παρά στη γυαλιστερή στολή του.

Πάντως, εκτός απ' το να μας διασκεδάσει και να αναστήσει την καριέρα ενός απ' τους πιο ταλαντούχους alternative Αμερικάνους ηθοποιούς της εποχής μας, το μεγάλο στοίχημα του Favreau θα είναι να καταφέρει να γεννήσει και να εδραιώσει ένα καινούριο franchise, που ενδεχομένως να χρειαστεί να πάρει τη θέση του κατά τα φαινόμενα οδεύοντος προς τη χρεοκοπία (ιδεών) Spider-Man της Sony, την ώρα που το εντελώς αντίθετο είδος κινηματογραφημένων comic ηρώων, αυτό των λιγομίλητων πολυπρόσωπων σκοτεινών, γνωρίζει επάνοδο με τον Σκοτεινό Ιππότη (2008) της Warner, και το ίδιο το concept της κινηματογράφησης των εικονογραφημένων νουβελών, ξαναγεννιέται μέσα από μια καινούρια τεχνική κινηματογράφησης, όπως την συνέλαβε με το Sin City (2005) o Troublemaker Robert Rodriguez στην ανεξάρτητη τρέλα του, την πέρασαν φέτος στο επόμενο επίπεδο 300 ημίγυμνοι φονιάδες της Warner, κι ετοιμάζεται να κάνει τελευταία φινιρίσματα η λίγκα των Watchmen (2009) της Warner, αν δεν την έχει περάσει ήδη σε άλλο γήπεδο ο Speed Racer (2009) των αδερφών Wachowski της Warner. Και αυτά, με λίγα λόγια, είναι τα βάρη που καλούνται να σηκώσουν τα σιδερένια μπράτσα του Iron Man (2008), για να 'χουν στην Paramount κάτι να περηφανεύονται απ' την επένδυσή τους στα χωράφια των comic και των υπερηρώων. Ζόρικο.

Απ' όσα δυνητικά οσκαρικά φιλμ διάλεξαν να πάνε φέτος στο μεγαλύτερο φεστιβάλ του πλανήτη, ζήτημα φτιαξίματος / θαψίματος υπάρχει μάλλον μόνο για τα "οχήματα" στιλ The Brave One για τη Jodie Foster και Michael Clayton για τον George Clooney. Για κάποια άλλα όπως το Rendition και το In the Valley of Elah που είναι σίγουρο ότι δε μυρίζουν το ίδιο σε όλους τους κριτικούς, η δημοσιότητα φάνηκε προφανώς καλή, ενώ κλασικά υπάρχουν και οι υποχρεωτικές συμμετοχές είτε λόγω εθνικότητας (βλ. Eastern Promises) είτε για πιάσιμο από τα μαλλιά (π.χ. Across the Universe).

Στη πρώτη κατηγορία ανήκει και το sequel του Elizabeth (1998) που προβάλλεται σήμερα στο Roy Thompson Hall και κανένας δε ξέρει γιατί ακριβώς φτιάχτηκε (πιθανά η Working Title πέτυχε τη μαμά Universal σε μέρα με καλή διάθεση και λεφτά στη τσέπη), αν και ο Shekhar Kapur που σκηνοθετεί και πάλι, οραματίζονταν τριλογία από την αρχή (και υπόσχεται το τρίτο μέρος σε καμιά δεκαριά χρόνια). Το trademark της πρώτης ταινίας, τα πλάνα με απέραντη γωνία που στη στιγμή γίνονται πολύ προσωπικά συνεχίζει να ισχύει, όπως και οι ιστορικές ανακρίβειες που εξαγριώνουν όσους εξαγριώνονται με αυτές (ο Sir Francis Drake δεν εμφανίζεται πουθενά σε μια ταινία με κύριο θέμα την καταστροφή της Ισπανικής Αρμάδας, για παράδειγμα) αλλά και η διανομή του πρωταγωνιστικού ρόλου στην Cate Blanchett που το '99 έχασε άδικα το Όσκαρ για πολλούς (αν και αυτό μπορείς να το πεις για οποιαδήποτε ταινία την έχει στα credits φυσικά). Η συμμετοχή του Clive Owen σα το καινούριο (και πάντα απαραίτητο) αίσθημα, η αρματωσιά(!) στιλ Jeanne d'Arc και τα αρκετά CGI σε μια παραγωγή πιο πλούσια και με σαφώς μεγαλύτερη αίσθηση του επικού είναι τα νέα στοιχεία, όπως τα βλέπεις, όλα, και μόνος σου. Κι αν μπορείς να σκεφτείς και χειρότερες οσκαρο-υποψήφιες δεν είσαι μόνος σου.

All over the place και πουθενά συγκεκριμένα ανεβοκατεβαίνει το τρέιλερ της υπόσχεσης αιματοχυσίας του Paul Thomas Anderson, που παίζει από χτες πριν το 3:10 to Yuma (2007) στις αμερικάνικες αίθουσες, οπότε ανταποδίδουμε ένα ακόμα λινκ στη ξετρυπωτρούλα φίλη μας τη Marina του Mad About Movies.

Το φιλμ δε πήγε στη Βενετία όπως είχε υποσχεθεί, και ούτε πρόκειται να προβληθεί στο Τορόντο αφού ο σκηνοθέτης, γνωστός για την τελειομανία του, ακόμα το ετοιμάζει. Αλλά ένα εικοσάλεπτο απόσπασμα προβλήθηκε στο Telluride ενισχύοντας το buzz, που φτάνει πλέον σε κατάσταση παροξυσμού των φαν με το τρέιλερ. Τρέιλερ που όπως και το τίζερ δεν έχει επίσημη παρουσία πουθενά, ενώ ακόμα και η επίσημη σελίδα είναι τόσο ντροπαλή που κρύβεται τις περισσότερες ώρες της ημέρας. Και αν προσθέσεις ότι το homage, αυτή τη φορά, στον Terrence Malick είναι πια σκοτωμένο όσο και ο Jesse James από τον Κατρουλιάρη Robert Ford, έχεις ένα φιλμ που έχει ανακηρυχτεί κατεξαιρετικότατο πριν το δει κανένας, με πολλά από τα ατού του καμένα από την καθυστέρηση, και με μια αλλοπρόσαλλη πολιτική προώθησης για τόσο μεγάλες εταιρείες (Paramount / Miramax) που εξίσου αλλοπρόσαλλα καταφέρνει να αποτρελαίνει κόσμο συντηρώντας τον θόρυβο. Το στοίχημα είναι αν θα τα καταφέρουν όλοι μέχρι τα τέλη Δεκέμβρη Νοέμβρη Δεκέμβρη που προγραμμάτισαν έξοδο στις αίθουσες, όταν φέτος ο Οκτώβρης είναι ο νέος Δεκέμβρης στην οσκαρική κούρσα.

Με τις περισσότερες οσκαροδολωματικές παραγωγές του 2007 να μη μοιάζουν και πολύ δυνατές, ένα well-reviewed σενάριο που μυρίζει 3ωρη διάρκεια, μια φωτογραφία που παίζει μπάλα επιπέδου με το φυσικό φως, τον Daniel Day-Lewis να φαίνεται να παραδίδει τη πρώτη μεγάλη ερμηνεία της χρονιάς, και μουσική από τον Jonny Greenwood (των Radiohead), το There Will Be Blood (2007) μπορεί και να αποτελέσει τη τρίτη ματοβαμμένη οσκαρική ταινία, μετά το American Gangster (2007) και το No Country for Old Men (2007). Δηλαδή σίγουρα μοιάζει μεγάλη ταινία όμως οι άλλες είναι πιο μεγάλες και σίγουρες εδώ και καιρό.