Γυμνή από τη μέση και πάνω εμφανίζεται στο τεύχος Δεκεμβρίου του αμερικάνικου Maxim η Sarah Michelle Gellar. Που εγκαταλείπει λιγάκι το συνηθισμένο υγιεινό look της για μαύρο στηθόδεσμο, κόκκινες τιράντες, ψηλόμεσες πανταλόνες και Louboutin γόβες στο ένα εξώφυλλο του περιοδικού που κάνει από χτες το γύρο του διχτύου, και γάντια και φούστα και not much else στο άλλο που θα το περιτυλίγει όταν βγει στα περίπτερα την άλλη βδομάδα.

Με τρεις (3) εξόδους τους μήνες που πάνε οι ταινίες να πεθάνουν (το The Air Ι Breathe (2008), το ταλαιπωρημένο ακόμα και από αλλαγές τίτλων ασιατικό not-horror remake Possession (2008), και το straight-to-dvd Suburban Girl (2007)) και μια ακόμα καθυστερημένη και περιορισμένη αυτή τη βδομάδα (το Southland Tales (2006)), η βαμπιροσφαγέας ανταλλάσει δυο εξώφυλλα και τον τίτλο της γυναίκας της χρονιάς για κάτι γαντάρες να κρύβουν κάτι βυζάκια καμιά δεκαριά χρόνια μετά από τότε που μέτραγε. Όπως καταλαβαίνεις λοιπόν η περίοδος της κυριαρχίας των αντρικών περιοδικών του είδους είναι παρελθόν, το FHM έκλεισε, και το Maxim που άλλαξε χέρια και διευθυντή το καλοκαίρι (και απορρόφησε και το Stuff) είναι πιο απελπισμένο για πιο σοφιστικέ σέξι καθαρό look από την αισίως τριαντάρα Σαραμισέλ. Αν σκεφτείς ότι περσινή κάτοχος του τίτλου ήταν το λείψανο της Αντζελίνας, τότε η τυπικά στημενοαϊλαϊνεροξανθισμένη εμφάνιση της πιο καλτ φαντασίωσης των geeks και των υποτακτικής ψυχολογίας αρσενικών του πλανήτη, πολλή του πέφτει. Ή μπορείς και να υποθέσεις ότι η καυτότερη γυναίκα στον κόσμο για το FHM στα τέλη της προηγούμενης χιλιετίας, άλλαξε (πάλι) ατζέντη για κάποιον που κάτι ξέρει να κάνει.

Κάτι οι συνεννοήσεις με τη Village, κάτι οι αποστολές, κάτι τα ψαξίματα στο δίκτυο, κάτι άγνωστες λέξεις για τον verbal (όπως PAL, NTSC, interlace, pixel ratio) το ψιλομπίπησαν το θέμα. Όμως από την άλλη δε μπορούσαν οι Μάζες να μείνουν χωρίς αποκλειστικά κλιπάκια του Beowulf (2007), τη στιγμή που όλο το δίκτυο έχει πλημμυρίσει από τέτοια το σαββατοκύριακο. Γι' αυτό όσο βλέπεις τις πιο διαβόητες σκηνές (i.e. τη γυμνή πάλη με το γυμνό τεράστιο τέρας, και τις γυμνές περιπτύξεις με τα γυμνά τεράστια βυζόμπαλα) του πρώτου τρισδιάστατου κινηματογραφικού θρύλου, αναλογίσου ότι μπορεί και να υπάρχει άνθρωπος που δε καταφέρνει να τσεκάρει το κουτάκι που λέει de-interlace όσες μέρες και να το πατάει ακόμα και η Αντζελίνα σοκάρεται από τη βία τους.

Κατά τα άλλα, αν έχεις μείνει στα θρυλικά teaser και τα θρυλικά trailer από πλευράς ενημέρωσης, τα νέα είναι ότι υποσχέθηκαν περισσότερα απ' όσα μπορούσαν να παραδώσουν, αφού όπως ψιθυρίζονταν (και μας είχε επιβεβαιώσει ανεπίσημα και ο Jimmy Skodras του επίσημου podcast) η παραγωγή στόχευσε τελικά σε ψιλοπαιδικά ratings (και μεγαλύτερο κοινό). Η προώθηση ανέβασε τις στροφές στο φουλ από τη προηγούμενη βδομάδα, με πρεμιέρες αποκλειστικά τρισδιάστατες, και εκτός από τις αποκλειστικότητες μοίρασε απλόχερα και αστρολάμψεις με τους Μπραντζελίνους να μονοπωλούν και τα κουτσομπολιά με την εκδρομή τους στο Λονδίνο, δίνοντας παράλληλα και το στίγμα των θεατών-στόχων. Η ταινία ανοίγει από αυτή τη Πέμπτη το βράδυ (σε επιλεγμένες ψηφιακές και IMAX αίθουσες) στην Αμερική και από την επόμενη στα μέρη μας, μέσα σε αμφιλεγόμενες κριτικές (βλ. Variety vs. Hollywood Reporter πιο χαρακτηριστικά) και ακόμα περισσότερο αμφιλεγόμενες πιθανότητες στην κατηγορία του κινούμενου στα Όσκαρ. Αφού με την επίσημη ανακοίνωση του shortlist για τις υποψηφιότητες (της κατηγορίας) ξέσπασε περίεργος πόλεμος ανεπίσημων δηλώσεων από τα στρατόπεδα της Pixar και του Zemeckis, με και τους δυο περίπου να.. συμφωνούν ότι ο Beowulf είναι μια κατηγορία μόνος του.

Ξεπερνώντας μέσα στη βδομάδα τα δύο (2) εκατομμύρια εισιτήρια η Επίλεκτη Διμοιρία είναι επίσημα η μεγαλύτερη φετινή βραζιλιάνικη παραγωγή (κατά τι πάνω από ένα A Grande Família - O Filme (2007)). Ανεπίσημα με πάνω από έντεκα (11) εκατομμύρια Βραζιλιάνους να υπολογίζεται ότι είχαν δει τη πειρατική κόπια, πριν καν ανοίξει εσπευσμένα στις 5 Οκτωβρίου, το Tropa de Elite (2007) είναι η πιο δημοφιλής ταινία όλων των εποχών στη χώρα του (ξεπερνώντας τα 10,7 μύρια θεατών του Dona Flor e Seus Dois Maridos (1976)).

Το σενάριο του Bráulio Mantovani που έγραψε και την έτερη πιο αμφιλεγόμενη ταινία ever στη Βραζιλία και μια από τις σημαντικότερες του παγκόσμιου κινηματογράφου, την Πόλη του Θεού (2002), βασίστηκε στο βιβλίο A Elite da Tropa από τον κοινωνιολόγο κι ένα φεγγάρι υπουργό Δημόσιας Τάξης του Lula, Luiz Eduardo Soares, και δυο πρώην αξιωματικούς της BOPE, της επίλεκτης και κάποτε αδιάφθορης ένοπλης αστυνομικής μονάδας του Ρίο. Η ιστορία περιγράφει την πραγματική επιχείρηση εκκαθάρισης μιας φαβέλας κοντά στη βιλάρα (μπορείς άνετα να υποθέσεις) του αρχιεπισκόπου της πόλης, το 1997 που ήταν να την επισκεφτεί ο τότε Πάπας (Ιωάννης Παύλος ΙΙ). Επιπλέον στοιχεία από τα μέσα έχει προσθέσει ο σκηνοθέτης José Padilha που είχε ξεκινήσει να κάνει ένα ακόμη ντοκιμαντέρ μετά το πολυβραβευμένο του Ônibus 174 (2002), μιλώντας με καμιά εικοσαριά στελέχη της BOPE, για να διαπιστώσει ότι κανένας δεν είχε διάθεση να τα πει και στην κάμερα.

Ένα πρώιμο cut βγήκε στα διαδίχτυα τον Αύγουστο από τους υπεύθυνους των υπότιτλων, και πριν παιχτεί επίσημα στο φεστιβάλ του Ρίο τον Σεπτέμβρη το φιλμ είχε γίνει ήδη μέτρο μαγκιάς στη μεγαλούπολη, ανάλογα με το πόσες φορές το είχες δει. Και είχε αποκτήσει και.. συνέχειες σε κάποια αξιόλογα σχετικά ντοκιμαντέρ που οι πειρατές βάφτισαν Tropa de Elite 2, 3 και 4. H BOPE προσπάθησε, δικαστικά, να κρατήσει το φιλμ μακριά από τις αίθουσες (και ο σκηνοθέτης κλήθηκε να δώσει.. ονόματα και διευθύνσεις όσων του μίλησαν) για να μην αμαυρωθεί η εικόνα της. Χωρίς επιτυχία και χωρίς αιτία μάλλον αφού τα πλήθη πανηγύριζαν κάθε φορά που έπεφτε "ανάκριση" στην οθόνη πιο πολύ και από το ελληνικό κοινό στα κατορθώματα των 300 (2007). Πάντως, χωρίς κανένας να αμφισβητεί την ακρίβεια των όσων δραματοποιούνται, στα ρεπορτάζ που κάναν το γύρο του κόσμου (ενδεικτικά NY Times, Washington Post, Guardian) το μόνιμο πρόβλημα της χώρας έχει αλλού έμφαση στην αστυνομική βία, στους εμπόρους ναρκωτικών ή στη νιρβάνα των μεγαλοαστών που τροφοδοτούν. Ενώ η έμφαση του φιλμ που δε πρόκαμε τα φετινά Όσκαρ και θα βγει στις Πολιτείες λίγο μετά την ανακοίνωση των υποψηφιοτήτων, είναι υπό αμφισβήτηση από τους Weinsteins που το διανέμουν και σκοπεύουν να το ξαναματακόψουν, σύμφωνα με κάποια δημοσιεύματα.

Ένας επιχειρηματίας στοιχηματίζει τη ζωή του στον ιππόδρομο. Ένας γκάνγκστερ βλέπει το μέλλον. Μια ποπ σταρ πέφτει θύμα ενός αφεντικού του εγκλήματος. Ένας γιατρός πρέπει να σώσει την αγάπη της ζωής του. Μια ταινία χωρίς απολύτως κανένα λόγο ύπαρξης ήταν η πιο άξια διανομής στο φετινό Tribeca.

Για να εξηγήσει τον κινέζικο κύκλο αγάπης, ευτυχίας, απόλαυσης και λύπης που έχει καταλάβει από χτες τα φόρα των μπαφοφάν και λοιπών πιστών της Sarah Michelle Gellar, ο Dark Tyler βυθίστηκε σε εικοσιτετράωρη λατρευτική περισυλλογή και μεταφέρει τον λόγο της οσίας βαμπιροφόνισσας έχοντας μόλις εξέλθει αυτής. Αναλύοντας ότι μέσα στις ιερές εκσπερματώσεις από την αιθέρια αγνή εμφάνιση της περικαλλούς νεανίσκης στον προπομπό, ξεσπά πικρό παράπονο για την γεναριάτικη έξοδο της ταινίας που αποκλείει κάθε συμμετοχή της στον διονυσιακό χορό των βραβεύσεων.

Βασισμένο στο concept μιας αρχαίας κινέζικης παροιμίας (την οποία εγώ και οι ταπεινές μου googlοψαχτικές ικανότητες αποτύχαμε να εντοπίσουμε) το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Jieho Lee ακολουθεί τη συνδυαζόμενη πορεία τεσσάρων χαρακτήρων, ενσάρκωση ο καθένας τους ενός εκ των θεμελιωδών συναισθημάτων (σύμφωνα με την προαναφερθείσα κινέζικη σοφία), θλίψης, ευτυχίας, ευχαρίστησης και αγάπης, και υπογραμμίζει πώς το ένα συμπληρώνει το άλλο στο παζλ της ζωής. Κι εκεί που από περιγραφής περιμένεις ένα χαμηλών τόνων πολυσυλλεκτικό δράμα σχηματιζόμενο από βινιέτες χαλαρών αν όχι επιφανειακών σημείων τομής, το trailer έρχεται να προετοιμάσει για κάτι πολύ πιο δυναμικό από όσο δικαιούται να είναι μια ταινία με πρωταγωνιστή τον Kevin Bacon στο ρόλο ενός γιατρού ονόματι Love, πλήρες με τραπεζικές ληστείες, ποπ σταρ στο στόχαστρο της μαφίας, και τον Brendan Fraser να ισχυρίζεται πως βλέπει το μέλλον.

Kι αν το The Air I Breathe (2008) έκλεψε την παράσταση στην Tribeca αποσπώντας ολόθερμα θετικές αντιδράσεις, το καστ κατοικείται από πρωτοκλασάτα ονόματα σε φαινομενικά ζουμερούς ρόλους, και το trailer καταφέρνει να στοιχειώνει χωρίς να απαιτεί να βρίσκεσαι σε τριπάκι για να το πιάσεις, εσύ αξίζει να εστιάσεις στην παρουσία της Sarah Michelle Gellar στην πρώτη γραμμή ερμηνευτών του φιλμ ανάμεσα σε ογκόλιθους σαν τον Forest Whitaker ή τον Kevin Bacon. Η μετά-Buffy κινηματογραφική της καριέρα έχει υπάρξει αδικαιολόγητη, και ίσως το μόνο πράγμα που με τσάκιζε περισσότερο από ορισμένες ερμηνείες της στην σημαδιακή εκείνη σειρά να είναι οι επιλογές της αφότου αυτή ολοκληρώθηκε, με εύκολους μισθούς σε τρομοριμέικ και κωμωδίες της κακιάς ώρας να απειλούν να σβήσουν ένα άστρο που δεν πρόλαβε καλά-καλά να λάμψει. Επιχειρώντας να επανεφεύρει τον εαυτό της ως indie star (με δυο ταινίες στην Tribeca), η Gellar ενδέχεται να βρήκε στο σπονδυλωτό δράμα του Jieho Lee και στο πρόσωπο της pop queen Sorrow τον πρώτο ουσιαστικό της κινηματογραφικό ρόλο, εκείνον που θα υποχρεώσει το κοινό να την προσέξει ξανά. Ποτέ δεν είναι αργά;

Η Eurovision της Αθήνας ήταν μόνο η αρχή ενός τερατώδους ταξιδιού για τους Lordi, όπως ξαναματάπαμε, και σειρά έχουν όλοι οι υπόλοιποι χειρότεροί σου φόβοι, γι' αυτό καλύτερα να μετακομίσεις το τεμαχισμένο πτώμα της γιαγιάς σου που ισχυρίζεσαι εδώ και χρόνια ότι τη φάγαν οι κροκόδειλοι στη στάση του τρόλεϊ. Για να σου ανεβάσει το δείκτη πανικού, μετά τον πρώτο γύρο φωτογραφιών από την παραγωγή όπου εμφανίζονταν μόνο κάτι γρίλιες, ασανσέρ και φορεία, και τον δεύτερο όπου κάναν την εμφάνισή τους κάτι πατώματα διαδρόμων καταφωτισμένα, εκεί που βλέπεις σε όλες τις μαζοσελίδες τον χοντρoύλη της διαφήμισης του Superbad (2007) να ανεβοκατεβαίνει χοροπηδηχτούλικα και χαίρεσαι, πετάγεται το πρώτο τίζερ των Σκοτεινών Πατωμάτων (2008) και όχι μόνο σβήνει επιτέλους τα φώτα αλλά σωριάζει, σαϊλεντχιλικά, και ότι περίσσεψε από το μεσημεριανό του συγκροτήματος.

Συγκρότημα που δε κάνει βέβαια ακόμα την εμφάνισή του αλλά είναι ο κύριος λόγος που μια χώρα με τον μισό πληθυσμό της Ελλάδας και μονίμως μεθυσμένο για να αντέξει παγωνιές και νύχτες καταφέρνει να βγάλει τρομο- παραγωγή €4+ εκατομμυρίων (ενισχυμένη ακόμα και από τον κρατικό κορβανά) στις αίθουσες. Παραγωγή που όπως λέει ο θρύλος (διάβαζε η επίσημη σελίδα της) ξεκίνησε όταν ο Mr. Lordi εκεί που τα 'πινε στα επινίκια της Αθήνας (λες και χρειάζονταν λόγο) έστειλε δημόσιο μήνυμα στον Mr. Rebirth of Popular Finnish Cinema να τον βρει να συζητήσουν την τρομαχτική του ιδέα. Σύμφωνα με τα αρχικά σχέδια το φιλμ της ιδέας ήταν να κυκλοφορήσει τον περασμένο Μάιο (για να συμπέσει μάντεψε με τι), μετά τον Δεκέμβριο, και πιο πρόσφατα ημερομηνία εξόδου στη Φινλανδία ορίστηκε η 8η Φεβρουαρίου, και σειρά έχουν σίγουρα και όλες οι υπόλοιπες σκανδιναβικές χώρες από τη σχετική συμφωνία Solar Films και Nordisk Film. Εκτός από τους Lordi με στολή εργασίας, που μάλλον θα αποτελούν και το comic relief του φιλμ (αν δε παρατήρησες τη γελοιότητα των κουστουμιών τους), το καστ είναι κυρίως τριτοτέταρτα αγγλοαμερικάνικα ονόματα και η σκηνοθεσία του πρωτάρη Pete Riski που τους έχει γυρίσει όλα τα βιντεοκλίπ. Το rating, ιδιαίτερα σημαντικό αν σκεφτείς το υποψήφιο κοινό, παίζει ακόμα από Κ-11 μέχρι Κ-18 (και οι Φινλανδοί έχουν όλη τη γκάμα, με K-13, K-15 και πιθανά Κ-16,5).

Πάντως το συγκρότημα ήταν event και στις Κάνες που εμφανίστηκε, και έριξε και το σχετικό σμπρώξιμο στην παραγωγή και κατά τη συμμετοχή του στo περιοδεύον Ozzfest το καλοκαίρι. Με αποτέλεσμα το πεντάλεπτο πρόμο που δείξανε τη προηγούμενη βδομάδα στο American Film Market να ήταν υπεραναμενόμενο. Και η είδηση είναι ότι στάθηκε και στο (όποιο) ύψος του.

Δεκαπέντε περίπου χρόνια από τη ζωή μιας κοπελίτσας που βιώνει Σάχηδες και Χομεϊνήδες όσο μεγαλώνει στο Ιράν, παρουσιάζονται σαν (κυρίως) ασπρόμαυρο, χειροποίητο, κινούμενο σχέδιο.Οι επιρροές της Marjane Satrapi στο κόμικ της που μεταφέρει στο πανί δεν είναι καθόλου κρυφές. Maus στην πικρή ιστορικοπολιτική σάτιρα και την αφοπλιστικά ειλικρινή βιογραφία, και David B. στο οικογενειακό ασπρόμαυρο στιλιζαρισμένα μη ρεαλιστικό σκίτσο, ζεσταίνονται από τη γυναικεία, εγκάρδια και καθόλου κουρασμένη από το βάρος αιώνων δυτικού πολιτισμού ανάσα της. Και σε κινούμενη μορφή τα ιμπρεσιονιστικά στοιχεία, τα πλήθη που γίνονται μαύρες μάζες, ο τρόμος του πολέμου που γεμίζει την οθόνη, τα βυζιά και τα κωλομέρια που ξεπετάγονται από το κοριτσίστικο κορμί, βρίσκονται στο στοιχείο τους, ενισχυμένα και σε δεύτερη αίσθηση (αυτή του ήχου). Αλλά κάπου οι πιο προσωπικές και οι πιο ενδιαφέρουσες (για ξένους) λεπτομέρειες από τη καθημερινή ζωή στα ιρανικά καθεστώτα θυσιάζονται αναγκαστικά για να μάθεις τη γενικότερη κοινωνική και πολιτική ιστορία του τόπου που έχασες όταν έκανες κοπάνες. Ενώ και η συμπύκνωση τεσσάρων τόμων του κόμικ σε ένα τόξο "παιδικά χρόνια στο Ιράν - εφηβικά στη Βιέννη - πρώτα ενήλικα ξανά πίσω" υπακούει τυπικά μόνο στους κινηματογραφικούς αφηγηματικούς κανόνες, χωρίς να ξεφεύγει από την αποσπασματικότητα.

Εγγενείς και μόνο αδυναμίες λοιπόν, με πιο χαρακτηριστική ότι η ιστορία δεν είναι τυπικής μικρούλας Iρανής αλλά κάποιας με πλούσιους γονείς, ευρύτερη μόρφωση, δυτικές επιρροές, και αναπολόγητα μαρξιστάρες συγγενείς (όμως αν ήταν δε θα μπορούσε να πει την ιστορία, see?), κάνουν την Περσέπολη να μη μπορεί να κερδίσει τους πόντους που χρειάζεται για να τη χαρακτηρίσεις σεισμογόνα ή προχωρημένη αν είσαι στριφνιάρης Μάσας. Αλλά είναι οι περισσότερες από αυτές, μαζί με τη ξεριζωμένη καρδιά της δημιουργού που ξεμαυρίζει λιγάκι κάθε καρέ, που κάνουν το φιλμάκι αγαπησιάρικο, οικουμενικό, απροσποίητο, ακέραιο και περήφανο όσο και την επιλογή της Γαλλίας να την εκπροσωπήσει στα φετινά Όσκαρ.

Κατά τη διάρκεια των τελευταίων σχολικών τους ημερών, δύο αγάμητοι geeks αντιμετωπίζουν το σεξ, τον αποχωρισμό και την ενηλικίωση με μια ωριμότητα που δεν περίμεναν ποτέ, sober ή μη!Το νέο δημιούργημα της παρέας του Judd Apatow (Με την Πρώτη (2007)) φαινομενικά δε διαφέρει σε τίποτε από τις ανόητες νεανικές ταινίες της σειράς, όπου ο πρωταγωνιστής μπορεί να αυνανίζεται με μια μηλόπιτα ή να λιμπίζεται τη μάνα του καλύτερού του φίλου. Και, ναι, η πλοκή της μπορεί να συνοψίζεται σε μια πρόταση αρκούντως αφελή και... horny. Το αποδεικνύουν οι δύο κεντρικοί ήρωες με το που ανοίγουν το στόμα τους, κουβεντιάζοντας μονάχα για porn sites, οτιδήποτε... στοματικό μπορεί να περνάει από το νου ενός γυμνασιόπαιδου και τρόπους με τους οποίους ένα αγόρι μπορεί να κρύψει τη στύση του! Αληθινές, χωρίς προσποιήσεις, καθημερινές κουβέντες, που μέσα σε λίγα λεπτά καταφέρνουν και σε πετάνε μακριά από τη "φούσκα" του σεμνότυφου ή του επικίνδυνα νεο-συντηρητικού (σύγχρονη μάστιγα του χειρίστου είδους). Ο Seth και ο Evan μιλούν τη γλώσσα των ορμών τους, όχι της ηλικίας τους. Και, παραδόξως, αυτή η γλώσσα δεν ορίζεται από το έτος γέννησης που αναγράφεται στην ταυτότητά σου. Αυτό είναι το φυσικό σου γλωσσάριο. Κι αυτή είναι μια βασική αιτία για την οποία το ενήλικο άρρεν κοινό θα παραδοθεί αμέσως στο σύμπαν των δύο συμμαθητών, που η μοίρα και οι κακοί βαθμοί πρόκειται να χωρίσουν με τη λήξη της σχολικής χρονιάς. Σε περίπτωση που δεν το κατάλαβες ήδη, άρχισε να ψάχνεις και για χαρτομάντιλα (δεν καθαρίζουν μονάχα τους υγρούς λεκέδες, εντάξει;)!

Στην παράδοση των καλύτερων κωμωδιών του είδους, οι οποίες θα παίξουν καθοριστικό ρόλο στην αμερικανική - πρωτίστως - κουλτούρα και διαπαιδαγώγηση των μελλοντικών γενιών, το Superbad (2007) διαδραματίζεται σε μια και μόνον ημέρα, κατά τη διάρκεια της οποίας οι ήρωες θα βιώσουν του λιναριού τα πάθη, θα κινδυνεύσουν να χάσουν από την υπόληψή τους μέχρι και τη ζωή τους, κι ύστερα θα καταλαγιάσουν σε αποφάσεις που θα χαρακτηρίσουν τη "μετάλλαξή" τους προς την ενηλικίωση. Όλα αυτά πάνω σ' ένα σενάριο που οι Seth Rogen και Evan Goldberg ξεκίνησαν να γράφουν από τα 13 τους, για να το δουν να γίνεται ταινία χωρίς ημερομηνία λήξης (λέγε με και all time classic), δίπλα σε σταθμούς όπως το American Graffiti (1973), το Fast Times at Ridgemont High (1982) ή εκείνη τη γαμάτη μέρα που ο Ferris Bueller (1986) αποφάσισε να κάνει κοπάνα. Μ' ένα καστ τόσο ιδανικό στη λεπτομέρεια της... μη εφηβείας (είναι τόσο παράξενο, αλλά αν προσέξεις καλά τις φυσιογνωμίες των κεντρικών ηρώων θα αισθανθείς πως πρόκειται για φάτσες "μικρομέγαλων ανθρώπων", από εκείνες που σου δίνουν την εντύπωση πως δεν πρόκειται να περάσει - και να δείξει - χρόνος από πάνω τους). Και σαν θαυμαστικό που έρχεται να κάτσει ορεξάτο, bold και φασαριόζικο στα ντεσιμπέλ γέλιου, για τον ύστατο χαμό, υπάρχει κι ο McLovin, το alter ego ενός Στιβ Ντούζου με λάθος DNA που ανυψώνει ολόκληρο το φιλμ σε ύψιστα επίπεδα cult διάστασης!

ΟΚ, θα πεις με ελαφριά καχυποψία. Μια teen sex κωμωδία που ξεφεύγει από τον trash σωρό. Αξίζει τον κόπο να τραβηχτείς, να ξοδευτείς και να χάσεις κι ένα δίωρο από τη ζωή σου για κάτι τόσο... "εύπεπτο"; Μη βιάζεσαι. Περίμενε να δεις πως το κλείνουν το "εργάκι" τα παιδιά και πάρε μάτι μια από τις πιο όμορφες, απλές και βαθιά συγκινητικές σκηνές αποχαιρετισμού που είδαμε ποτέ στο σινεμά, που ξύνει πληγές "παιδικές" ή παντοτινές και σου πετάει μια σφαλιάρα η οποία αρκεί για να κάνει επαφή με τα βάθη της μνήμης και της ψυχής μαζί. Με λίγα λόγια, το Superbad είναι μια ταινία με καρδιά. Και κότσια. Που κρύψαμε μέσα μας μεγαλώνοντας. Κοίταξε, λοιπόν, πίσω για άλλη μια φορά. Και δες αν έχεις κρατήσει ακόμη εκείνο το τηλέφωνο. Μπορεί να το χρειαστείς...

Χρονικό της απαγωγής και της εκτέλεσης του δημοσιογράφου Daniel Pearl από φονταμενταλιστές εξτρεμιστές στο Πακιστάν, το 2002, ιδωμένο μέσα από την εμπειρία της συζύγου του, Mariane.Διατηρώντας το αγαπημένο του ημι-ντοκιμαντερίστικο free style ύφος, ο αρκετά άνισος Michael Winterbottom φανερώνει μάλλον γρήγορα το πόσο λάθος επιλογή ήταν για το ρόλο του σκηνοθέτη αυτής της ταινίας. Και εντελώς ειρωνικά σε σχέση με τον τίτλο, η καρδιά είναι η μεγάλη απούσα από το φιλμ του! Φυσικά, με την ελπίδα ενός αψεγάδιαστου μοντάζ και την υπερκινητικότητα της κάμερας, επιχειρεί να την σκαπουλάρει, αλλά η ομηρία στην οποία έχει θέσει το συναίσθημα, δίπλα σε μια άκρατη διάθεση ειρωνείας απέναντι στα πάντα και τους πάντες, βγάζει στην επιφάνεια μια ψύχρα που δεν ανταποδίδει στη γενναιότητά σου ως θεατή, ο οποίος μάλλον επιδιώκει να συμμεριστεί το δράμα της ηρωίδας (λογαριάζοντας χωρίς τον ξενοδόχο...). Η απολιτική και εκ του ασφαλούς φιλελεύθερη καταγγελία βγάζει γλώσσα στον ίδιο της τον εαυτό όταν ζυγίζει τους Ισλαμιστές, τις δυτικές "κακές" αστικές συνήθειες, το τσίρκο των media, τα δήθεν ισορροπημένα πρωτόκολλα, τις βιοτικές συνθήκες εξαθλίωσης και τους κακούς χειρισμούς της "ντετεκτιβίστικης" ίντριγκας στο ίδιο σακί δίχως διάθεση αναζήτησης του δικαίου. Σόλο και ικανοποιητικός ο αγώνας της Angelina Jolie που δαγκώνεται με μέτρο πριν μπήξει την τσιρίδα, αλλά την έχει πουλήσει κι αυτήν ο Winterbottom με περαστικές φλασιές ευτυχισμένου ζευγαριού δίχως αληθινή υπόσταση.

Τελικά, μια εικόνα μονάχα μένει στη μνήμη, της γυναίκας που κατηφορίζει το παρισινό σοκάκι στο τέλος της ταινίας, κρατώντας από το χέρι το ορφανό από πατέρα τέκνο της, με την πλάτη γυρισμένη σε όλους (σαν τη στάση που κρατά και ο δημιουργός). Κι εκεί, όμως, τη ζεστασιά και την όποια ανθρωπιά από τη διασκευή των Nouvelle Vague στο In a Manner of Speaking (πρώτη εκτέλεση από τους Tuxedo Moon, για την ιστορία) τη δανείζεται...

Στη κατεχόμενη από τους Γιαπωνέζους Σαγκάη, Κινεζούλα που την εκμεταλλεύονται όλοι ξεσκίζεται στο πήδημα με καθεστωτικό που τον κατασκοπεύει.Ο Ang Lee έχει βαρεθεί να δηλώνει εδώ και καιρό ότι η Ποθοπροσοχή (2007) του είναι πολύ κινέζικη για δυτικά ακροατήρια. Και διαβάζοντας και τη συνέχεια, βλέπεις ότι ενώ στη Δύση η ταινία προβάλλεται σε περιορισμένα και σινεφίλ ακροατήρια με περιθωριοποίηση ενισχυμένη από την οριακή ακαταλληλότητα ορισμένων σκηνών της, στην Ασία παίζει σα δράμα εποχής για ευρύτατο κοινό (στην Κίνα έκανε το σαββατοκύριακο ένα από τα μεγαλύτερα ανοίγματα της χρονιάς) αδιαμαρτύρητα λογοκριμένη στα 9 από τα 157 λεπτά της διάρκειάς της. Αν βάλεις τώρα ότι από τη μια ο σκηνοθέτης δηλώνει ότι το σεξ είναι (προσφυώς) η κορύφωση του φιλμ και δε διαψεύδει τις (ευτυχείς) φήμες ότι είναι και απροσποίητο, ενώ από την άλλη καλοβλέπει την κινέζικη αγορά σαν εν δυνάμει τη μεγαλύτερη του πλανήτη (όπως και όλος ο υπόλοιπος πλανήτης φυσικά), αισθάνεσαι λίγο σαν ιθαγενής που του πασάρουν χάντρες για διαμάντια έξι καρατίων.

Το προκρούστειο δράμα έχει βασιστεί σε σύντομη απολίτικη ιστορία της απολίτικης Eileen Chang και την παραγεμίζει με σκηνές όπως τις διαβόητες στο τραπέζι του mahjongg. Εκεί, μέσα από μαεστρικές αδιάκοπες κινήσεις της κάμερας, παρακολουθείς τις λεπτομέρειες των κομματιών και τις στρατηγικές των χαρακτήρων που τα κινούν, όσο φλυαρούν, για κάνα τέταρτο κάθε φορά. Και το πρόβλημα είναι ότι η κάθε γαμημένη λεπτομέρεια που μετράει, σύμφωνα με το επαναλαμβανόμενο μότο του φιλμ, δεν έχει απολύτως τίποτα πίσω της και παραμένει γυμνή όσο το μαραζωμένο τσουτσούνι του Tony Leung την ώρα που υποτίθεται γαμάει ασυγκράτητα σαδιστικά τη πιτσιρίκα. Έτσι, στο πρώτο δεκαπεντάλεπτο του παιχνιδιού το φόντο είναι απλούστατα ότι η μικρή είναι άσχετη και στο δεύτερο ότι η κυρία παρεμποδίζει τον κύριο να.. σπρώχνει τη δεσποινίδα. Κι αν ατύχησες και δε ξέρεις από ματζόγκια καρντιά μου και δε μιλάς και κινέζικα να υπερβείς την αλλού γι αλλού μετάφραση (τουλάχιστο στη προβολή του Πανοράματος), μην ανησυχείς, θα 'χεις την ευκαιρία να αποκοιμηθείς σε τουλάχιστο μιάμιση ώρα ακόμα όσο ο Ang Lee χρησιμοποιεί μια ολόκληρη περίοδο και μια ολόκληρη μεγαλούπολη σα θέα από το παράθυρο της κρεβατοκάμαρας όπου οι πρωταγωνιστές του βγάζουν τα μάτια τους.

Η εξαιρετική φωτογραφία του βασικού συνεργάτη του Alejandro González Iñárritu, Rodrigo Prieto, η ερμηνεία της πρωτόβγαλτης Tang που επιλέχτηκε από χιλιάδες για να τη βασανίζει ατελείωτα ο Lee στα γυρίσματα, και το κάπου ενδιαφέρον ασιατικό σαδομαζοχιστικό twist σε ένα μοτίβο που έχει στηρίξει από Notorious (1946) μέχρι Black Book (2006) δε μπορούν να σώσουν ένα φιλμ που θεωρεί πιο απαραίτητο να επιδείξει καμιά κατοστή φορές σημάδια από κραγιόν σε ποτήρια και φλυτζάνια αντί να υποθέσει τουλάχιστο αν οι αντιστασιακοί είναι μαοϊκοί ή του κουομιτάνγκ και τι παθιάζει τον δοσίλογο. Α, και οι επίμαχες σκηνές, παρά τα αεροπλανικά της κάμερας και το καμασουτρικό του στησίματος, είναι εξίσου αδιάφορες.

Αρουραίος καταδιωκόμενος από αρουραία, χάνει το σκουλήκι του και καταλήγει σε κοτέτσι με ασχημόπαπο, το οποίο αποφασίζει να πάρει μαζί του στο καρναβάλι των γλάρων να το βάλει να χορέψει, αλλά υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να του προκύψει κύκνος.Βασισμένο ανάλαφρα στο γνωστό παραμύθι του Hans Christian Andersen, Γαλλογερμανοϊρλανδοδανοεγγλέζικο κινούμενο σχέδιο με στόχο να χαϊδέψει βρεφικά αυτιά με μηνύματα περί διαφορετικότητας, εγκαρτέρησης, πίστης και επιμονής στο κυνήγι και την ανακάλυψη της εσωτερικής ομορφιάς του ασχημόπαπου που κρύβει κύκνο, το συγκεκριμένο πουλερικό δεν κρύβει ούτε σπιρτάδα στο χιούμορ και τους διαλόγους, ούτε ενδιαφέρον στην πλοκή που θα μπορούσε να το βοηθήσει να υπερβεί τους περιορισμούς της εικόνας. Το σχέδιο προσεγγίζει την στρογγυλάδα της πλαστελίνης για να καλύψει την ανεπάρκεια του απελπιστικά ερασιτεχνικού animation, σε ένα θέαμα φτωχό και κουραστικό, αν δεν βρίσκεσαι κάτω απ' την ηλικία της προπαίδειας, ή δεν ζεις στα '90s ας πούμε.

Εκτελέστρια τσιμπάει μπούφο που έχει επιβιβαστεί κατά λάθος στο πλοίο για τη Σίφνο και τον παίρνει μαζί της για να του φορτώσει φόνο διαπλεκόμενου επιχειρηματία. Αλλά, λες να τον ερωτευτεί στην πορεία;Δεύτερη ελληνική ταινία σε μια χρονιά για τη Village Films, που καλά κάνει και ρίχνει λεφτά στη ντόπια παραγωγή να την ενισχύσει, αλλά από τη μπλόφα του Alter Ego (2007) στη μούφα του Φιλιού της Παπουτσάκη, η πορεία είναι απ' το κακό στο χειρότερο, και ίσως πρέπει να σκεφτούν πώς ακριβώς τα επενδύουν. Αν τα προβλήματα της πρώτης ταινίας καλυπτόταν κάτω απ' το ιλουστρασιόν της εικονογράφησης του Δημητρόπουλου, εδώ η παπάρα είναι γυμνή, και δεν είναι καθόλου θελκτική, σε αντίθεση με την πρωταγωνίστρια (που είναι γυμνή επίσης, για λίγο). Δεν ξέρω αν το κόστος της παραγωγής το απορρόφησε η Παπουτσάκη, ο Αγούδημος, ή τα rooms to let της Σίφνου, αλλά έτσι κι αλλιώς τα τεχνικά ζητήματα είναι τα μικρότερα, σε μια ταινία με ψευδαισθήσεις νουάρ πλοκής και κατεψυγμένου φαρσοχιούμορ που βρωμάει σα καλαμαράκι παρατημένο στον ήλιο από κάποιο καλοκαίρι των '60s, κι όσο αξιέπαινοι κι αν είναι οι πρωταγωνιστές που κρατάνε σοβαρό πρόσωπο με τα μαργαριτάρια που πετάνε, το μόνο που καταφέρνει η ταινία τελικά, είναι να σε κάνει να υποφέρεις τόσο, ώστε να επαναπροσδιορίσεις όσες ελληνικές μπούρδες έχεις δει μέχρι στιγμής, και να σου φανούν μεγαλειώδεις στη σύγκριση. Οι μόνοι που σώζονται απ' το ναυάγιο του Ζαπατίνα που έχει κράχτες στο κατάστρωμα τους δημοφιλής guests Μπουλά και Ζουγανέλη και τον Θέμο Αναστασιάδη σε σουίτα executive παραγωγού, είναι ο Λαέρτης Μαλκότσης που καταφέρνει να κρατήσει μια κάποια ερμηνευτική αξιοπρέπεια απ' το σχηματικό ρόλο του μπούφου, η Έλενα Παπαρίζου που θα παιχτεί το τραγούδι της διακόσιες πενηνταοχτώ χιλιάδες φορές παραπάνω μέσα απ' την καμπάνια της ταινίας, και η Σίφνος που αν δεν έχεις πάει θα σου φανεί σαν ωραίο μέρος να τραβήξεις καρτ ποστάλ. Αν έχεις πάει, μπορεί να τη θυμάσαι και πιο όμορφη.

Μετά τη χθεσινή συνέντευξη τύπου για την 48η έκδοση του Διεθνούς Κινηματογραφικού Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης (που χαρακτηρίστηκε απ' την άξαφνη φυγή του Υπουργού Πολιτισμού Μισέλ ντε Λιαπί αμέσως μόλις τα μικρόφωνα άνοιξαν για τους δημοσιογράφους), ζωντάνεψε και το φρέσκο site της διοργάνωσης, με έξαλλο καινούριο λουκ, ένα μάτσο γράμματα για τις εκδηλώσεις και τους καλεσμένους, και φυσικά, το πλήρες πρόγραμμα που κατεβάζεις και μ' ένα κλικ. Για να μην ψάχνεσαι όμως στην υπερπροσφορά του, να σ'τα πω εγώ μαζεμένα.

Μετά τις Κάνες, ο Wong Kar Wai θα ανοίξει και τη Θεσσαλονίκη με το My Blueberry Nights (2007), και ο Wes Anderson με το The Darjeeling Limited (2007) θα μας στείλει στο τρένο του γυρισμού κλείνοντάς την. Στο ενδιάμεσο, από τις 27 ταινίες του Διεθνούς Προγράμματος, 14 θα διαγωνιστούν για το διεθνές βραβείο, με 2μιση απ' αυτές να είναι ελληνικές (το μισό μόριο στο PCV-1 (2007) του Σπύρου Σταθόπουλου λόγω συμπαραγωγής με την Κολομβία, και η Διόρθωση (2007) του Θάνου Αναστόπουλου και το Valse Sentimentalle (2007) της κόρης Βούλγαρη από ένα), και μία να είναι του γιου του Alfonso Cuaron, Jonas, με προ προβολής προβάδισμα, έτσι για να γιορτάσουμε τον νεποτισμό της τέχνης. Στα εκτός συναγωνισμού, το μάτι πέφτει στο βελγικό Small Gods (2007), πάλι λόγω ελληνικού ονόματος του δημιουργού Δημήτρη Καρακατσάνη σε πρώτη φάση, και λόγω της φημολογούμενης εξαιρετικής δουλειάς στη φωτογραφία της απ' τον αδερφό του, σε δεύτερη. Το πολύ χαρτί βέβαια θα το μαζέψουν οι Ειδικές Προβολές, με άλλες 12 ταινίες να ετοιμάζονται για τα sold out τους, ξεκινώντας απ' το Irina Palm (2007) του Βερολίνου, περνώντας στο The 11th Hour (2007) των Κανών, τα Into the Wild (2007) και Juno (2007) του Telluride, το Fugitive Pieces (2007) του Toronto και κλείνοντας με το The Assassination of Jesse James (2007) της Βενετίας, για να αναφέρουμε τα μισά, που είχαμε ξαναναφέρει κάτι μήνες πριν.

Στο ημεδαπό κομμάτι, μην αφήσεις να σε ξεγελάσει το φαινομενικά συγκρατημένο νούμερο των 14 ταινιών στη λίστα της μυθοπλασίας (και μόλις 7 να μην έχουν ήδη παιχτεί) γιατί δεν ξέρεις τι σε περιμένει αργότερα στη χρονιά, ενώ στο DigitalWave 02, απ' τις 11 που διαγωνίζονται, μπορώ να σου πω εκ προσωπικής πείρας (μέλους της προκριματικής επιτροπής) ότι κι εκεί 7 είναι αυτές που αξίζουν τον κόπο να κινήσεις να τις δεις, με προσωπικό αγαπημένο βηταριό τον Γιαγκόναν (2007). Επίσης, η φιλμογραφία του Νίκου Νικολαΐδη θα έχει την τιμητική της παράλληλα με μια συλλογή ελληνικών φιλμ νουάρ απ' το '58 μέχρι σήμερα παραπρόπερσι, ενώ θα τιμηθούν και οι μνήμες του Νίκου Κούρκουλου, του Σωτήρη Μουστάκα και του Σωτήρη Καψάσκη, αλλά και του Νίκου Καζαντζάκη, με τον Χριστό Ξανασταυρώνεται (1958) και τον Τελευταίο Πειρασμό (1988) να αναμένεται να προκαλέσουν και σχετικό αντιβλασφημικό τζέρτζελο έξω απ' την αίθουσα.

Από 'κει και πέρα, αφιερώματα μέχρι σκασμού, με τον κλήρο της εθνικής κινηματογραφίας να πέφτει φέτος στην Ισπανία και το El Orfanato (2007) να ξεχωρίζει στη λίστα που δεν περιλαμβάνει το [REC] (2007). Οι Αλέξανδροι συνεισφοράς γυαλίζονται για τους John Sayles και William Klein, στο παράλληλο πρόγραμμα του Ανεξάρτητου σημείωσε από τώρα την προβολή του Hannah Takes the Stairs (2007) του John Swanberg (που θα κληθεί και σε αντίστοιχο masterclass να υπερασπιστεί το αμφιλεγόμενης ισχύος κίνημα του Mumblecore), κύκλωσε και το ντοκιμαντέρ Joy Division (2006) σαν συμπλήρωμα του Control (2007), κι άμα θες γεύση από Βαλκάνια, σημάδεψε και το Auf Der Anderen Seite (2007) του Fatih Akin, που είναι και στις προτάσεις για τα Όσκαρ. Ε και βέβαια φόρα το καλό σου χαμόγελο, γιατί ως γνωστόν, εκτός απ' τους John Malkovich, David Strathairn, Chris Cooper, Danny Glover, Alfonso Cuaron, Sam Rockwell και Diego Luna, στο λιμάνι και τις αποθήκες του Φεστιβάλ θα κυκλοφορήσουν φέτος η Asia Argento (μετά από ασφυκτικό κόρτε του Άκη Καπράνου, λένε οι φήμες), και ο ισχυρότερος άνθρωπος του Hollywood, Jim Gianopulos. Ε κι αν δεν σου κάτσει κανένας απ' αυτούς, έλα να δεις εμάς στη στρογγυλή τράπεζα για τους movie bloggers. Πέφτουμε πιο εύκολα.

H Village Films σας προσκαλεί στην Avant Premiere της ταινίας τρόμου 30 Μέρες Νύχτα. Την Τρίτη 13 Νοεμβρίου στις 8 το βράδυ στα Village 9 Cinemas @ Φάληρο.

Σε διπλό στοίχημα έπεσε ποντάρισμα πριν λίγο στο Yahoo! Movies. Από τη μια ο Denzel Washington, έχοντας μόλις κάνει (κι αυτός) το μεγαλύτερο άνοιγμα της καριέρας του με τον σαρωτικό American Gangster (2007), φιλοδοξεί να γίνει ο this year's George Clooney, με σκηνοθετική και πρωταγωνιστική υποψηφιότητα για διαφορετικές ταινίες. Και από την άλλη η Weinstein Co. με υπο- προωθημένα και περιφερειακά τα άλλα φετινά χαρτιά της (Grace Is Gone, Control, Sicko) δεν έχει άλλη επιλογή από την.. μαύρη, στην οσκαρική κούρσα.

Με τις ταινίες για πολέμους, πολιτικές και δικαιώματα, που το καλοκαίρι φαίνονταν να καλπάζουν, να έχουν πνιγεί στις φθινοπωρινές μπόρες ακόμα και χωρίς να ανοίξουν καν (βλ. Lions for Lambs), οι Weinsteins είδαν συνωστισμό μπλοκμπαστεριών και τελευταίων μεγάλων οσκαροφιλόδοξων την εποχή των γιορτών και.. χώθηκαν και αυτοί, μεταφέροντας τους Μεγάλους Διαλογικούς από τις αρχές του 2008 στην 25η Δεκεμβρίου του 2007. Χωρίς απολύτως καμία προηγούμενη στήριξη λοιπόν, όλο το βάρος της προώθησης πέφτει στην Oprah που φιγουράρει σα μπαρουτοκαπνισμένη μεγαλοπαραγωγός δίπλα στους Academy Award® Winners στα credits και ετοιμάζεται να αντικαταστήσει τον Seinfeld στις ρομποτικές ολοήμερες και ολονύχτιες καναλότσαρκες. Σέρνοντας από κοντά μάλλον και τον Washington που αρχικά ήθελε να περιοριστεί στα σκηνοθετικά καθήκοντα αλλά, όπως περίπου και με τον Antwone Fisher (2002) του, δεν βρήκε ανοιχτές τσέπες να υποδεχτούν την ιδέα ο μόνος Denzel στην αφίσα να είναι ο στρουμπουλός μικρός Whitaker.

Ξαναμασώντας τη κλασική με τους Harlem Globetrotters να κερδίζουν τους Boston Celtics που η ιστορική μνήμη επιβάλλει να παίζει κάθε χρόνο σε αδιευκρίνιστη ημερομηνία (βλ. για παράδειγμα το Glory Road (2006)) η ιστορία βασίζεται σε αυτή του Melvin B. Tolson που προπολεμικά οδήγησε μια ομάδα μαύρων debaters να κατατροπώσει όλες τις άλλες (μαύρες) στο δρόμο για τελική επικράτηση απέναντι στο (λευκό) Harvard. Και αν πιστέψεις τις αναφορές από τα screenings είναι πολύ πιο light και ανατατική, και με περισσότερα ψιλοάτεχνα ζουμαρίσματα σε κεφάλες, απ' ότι στο trailer. Και παρά τις κάποιες καλές στιγμές, αν σου φαίνεται υλικό που αξίζει βραβεύσεις μάλλον είσαι ξεμωραμένος γέρος της Ακαδημίας με ενοχικά συμπλέγματα ή μαύρος υποψήφιος της Ακαδημίας με παρενδυτικά συμπλέγματα.

El Orfanato (2007) μπορεί να μην είναι και τον προστατευτικό μανδύα κανενός del Toro μπορεί να μη φοράει, αλλά το [Rec] (2007), το άλλο θρίλερ από την Ισπανία, δεν πάει πίσω σε διεθνείς δάφνες. Έχοντας τη σφραγίδα του προγράμματος της Βενετίας στην αφίσα του, το [Rec] έχει ήδη καταφέρει να πλήξει καίρια τον συντοπίτη συναγωνιστή του στην έδρα τους, σαρώνοντας το Sitges, το καταλανικό διεθνές φεστιβάλ του φανταστικού, που του χάρισε τα δύο βραβεία των ερμηνειών, ομόφωνα το βραβείο των κριτικών, το βραβείο σκηνοθεσίας, μια εύφημο μνεία για ικανοποίηση φαντασίωσης περί live θανάτου reality παρουσιαστή και το βραβείο του κοινού, που έδωσε στην ταινία το καλύτερο διαπιστευτήριό της μέσω της καταγραφής των αντιδράσεών του κατά τη διάρκεια της προβολής.

Και έχοντας σταθεί απέναντι και στο À L'Intérieur (2007) στο ίδιο φεστιβάλ, το horror δυο Ισπανών σκηνοθετών με αδιάφορο προς βεβαρημένο pedigree, για μια καβλίτσα τηλε- παρουσιάστρια που ξεκινά να ακολουθήσει με ξανθά κοτσιδάκια και αναμμένη κάμερα μια ομάδα πυροσβεστών σε άλλο ένα καθημερινό νυχτοκάματο και βρίσκεται στη μέση της πρώτης ισπανικής εξέγερσης ζόμπι, μπορεί να ξεκίνησε με ένα όχι ιδιαίτερα εντυπωσιακό teaser πριν από κάτι μήνες που το 'χαμε ξαναπετύχει, αλλά όσο περνάει ο καιρός, φαίνεται ότι ίσως και να μην πρόκειται για μακρινό τριτοξάδερφο της φετινής ευρωπαϊκής τρομαχτικής παραγωγής. Τουλάχιστον έτσι φαίνεται να νομίζουν και οι Εγγλέζοι της Sky Flmworks που έσπευσαν να το αγοράσουν όταν το πέτυχαν σε κάτι προβολές στο Toronto, αλλά και οι Αμερικάνοι της Screen Gems (διάβαζε Sony), που έσπευσαν να αγοράσουν τα δικαιώματα του αγγλόφωνου remake, και το έχουν ήδη σε pre-production, με τη δράση να μεταφέρεται στο Los Angeles, και την ημερομηνία εξόδου να στοχεύεται για το 2008, ρίχνοντας χωματάκι στις πέρα απ' τον Ατλαντικό ελπίδες για κανονικό release του original. Και ανεβάζοντας τις ανησυχίες για Blair Witch exploitation project, όχι μόνο γιατί είναι εγγενείς και στο αυθεντικό, αλλά και λόγω της ανάθεσης του remake στον John Eric Dowdle, που το σκηνοθετικό του ντεμπούτο, The Poughkeepsie Tapes (2007), είναι ακριβώς αυτό.