Κερατάς που έχει καταλάβει γιατί δεν χωράει στις πόρτες, παίρνει τη γυναίκα του και μια καραμπίνα σε ερημική παραλία, με σκοπό να γυρίσει μόνο με την καραμπίνα. Όταν όμως φτάνει στην ερημιά και το ζευγάρι του οποίου τον άντρα υποπτεύεται, τα πράγματα περιπλέκονται.Μη φανταστείς και κανέναν λαβύρινθο βέβαια. Όχι ότι δεν έχει μερικές καλές ιδέες ρίξει μέσα, αλλά ο Αλέξανδρος Κακαβάς (που θα θυμάσαι ίσως απ' το Τέλος Εποχής (1994) και δεν νομίζω ότι θα ήθελε να τον θυμάσαι για τίποτ' άλλο), ξεχειλώνει πέραν αντοχής το στόρι για να γεμίσει με το ζόρι το σενάριό του τη διάρκεια της ταινίας μέχρι να φτάσει στο κλεμμένο φινάλε-έκπληξη, κι ο Θανάσης Αντωνίου προσπαθεί με άκομψο τρόπο και περισσότερο απ' όσο μπορεί, να καλύψει τα κενά με χοντροκομμένες απόπειρες δημιουργίας σασπένς, φορτώνοντας και την ηχητική μπάντα με τόσο απειλητικά κρεσέντο που νομίζεις ότι θα σου δείξει τον Βελζεβούλη τον ίδιο, όταν ετοιμάζεται να σου αποκαλύψει μια φτέρη.

Μέσα από το παχύ στρώμα B-movie και κάτω απ' τη γλυκιά αφέλεια που δίνει μια συμπαθητική χαριτωμενιά στις επαναλαμβανόμενες πράξεις, τις αργόσυρτες εξελίξεις και τις πομπώδεις ατάκες αποδομένες αρκετά πομπωδώς για να βγάλουν σαπουνάδα τ' αυτιά σου, οι τρεις ηθοποιοί με τη σημαντική τηλεοπτική προϋπηρεσία καταφέρνουν (με δυσκολία) να σώσουν όποια αξιοπρέπεια μπορεί να άφησε άθικτη η συμμετοχή τους, κι αφήνουν μόνη τη Μαρία Κορινθίου να εκτίθεται, μεταφορικά και κυριολεκτικά, με κορυφαίο κατόρθωμά της, να αποκαλύπτει στην αποκαλυπτική της εμφάνιση, ή πόσο άχρηστοι ήταν οι του μακιγιάζ στην ταινία, ή πόσο απάτη είναι οι ορεχτικές τις φωτογραφήσεις. Διαλέγεις και παίρνεις. Αν και θα μιλούσαμε για κάτι σαφώς μεγαλειωδέστερο αν κάποιος ξαμολούσε έναν λυσσασμένο μ' ένα μαχαίρι και δέκα κουβάδες αίμα, δεν παύει να είναι καύλα και η Μαρία που την παίρνουν όλοι, και η ταινία που θα τη δείτε όλοι, εξασφαλίζοντάς της μακροημέρευση στο DVD και ενθουσιώδη υποδοχή στο Cult Film Festival, όταν παιχτεί. Ενδεχομένως μαζί με τις βιντεοταινίες που έκανε ο σκηνοθέτης της, στην αρχή της καριέρας του. Στα trivia πάντως, την πρώτη απ' τις σκηνές που είχαμε πετύχει στο set visit, μπορείς να την πεις και συλλεκτική άμα έχεις κέφια, αφού κόπηκε στο μοντάζ όπως ανακάλυψα, μαζί με τις υποσχέσεις του σκηνοθέτη για εντυπωσιακό ψηφιακό καρχαρία, και μπόλικα άλλα πράγματα.

Στην περιφερειακή Μογγολία, γυναίκα προσπαθεί να υποστηρίξει την οικογένειά της, με τον άντρα της σακάτη. Και όταν δε τα καταφέρνει, ξαναπαντρεύεται, όπως θα μάντεψες.Χαρακτηριστικό δείγμα της έκτης γενιάς Κινέζων κινηματογραφιστών, όπως την αποκαλείς εσύ που έχεις επαφή και με τις πέντε προηγούμενες, ο Γάμος της Τούγια (2006) είναι τόσο δύσκολος να τον βαθμολογήσεις όσο να διακρίνεις τον ένα Μογγόλο από τον άλλο. Ημιντοκιμενταρίστικο στιλ, δραματικοί χαρακτηρισμοί, ερασιτεχνικό καστ, στοιχειώδης ιστορία, ευγενικό άγγιγμα, ανθρώπινοι ρυθμοί, όλα φέρνουν στον παραδιπλανό αγροτικό ιρανικό κινηματογράφο. Και, κρίνοντας από την βερολινέζικη Χρυσή Αρκούδα - έκπληξη στην περσινή όχι και τόσο καλή χρονιά για το φεστιβάλ, όλα δείχνουν και σε παρόμοια πορεία κατανάλωσης αποκλειστικά εκτός συνόρων. Το μόνο που μπορείς να πεις ότι ξεχωρίζει είναι η... παρουσία, έστω και κάτω από τόνους ρούχων, της πρωταγωνίστριας (και μόνης στον επαγγελματισμό) Yu Nan, και η κινηματογραφία του (μόνου Ευρωπαίου) Lutz Reitemeier. Κατά τα άλλα, πόσο μπορείς να εμπιστευτείς μια τέτοια ταινία, όταν οι Μογγόλοι της μιλάνε Κινέζικα, το αφήνω να το εξηγήσουν όποιοι γνωρίζουν από τα μέσα και την Περσία.

Σε πλήρη συμφωνία με φτηνά μελοδράματα της εποχής που οι εβδομηντάρηδες συντελεστές της παραγωγής ήταν παιδιά, να πεθαίνεις από καρκίνο σημαίνει αφορμή για υπερστουντιοποιημένες στιγμές κόντακ ανά τον πλανήτη.Οι Επιθυμίες ...στο Παρά Πέντε (2007), με βαρύτατο ως υπέρβαρο καστ, άνοιξαν την περίοδο που κάποτε θεωρούνταν οσκαρική (βλ. τέλη Δεκέμβρη), για να αγνοηθούν καταεντελώς από την αμερικάνικη Ακαδημία στις προχτεσινές υποψηφιότητες, για όλους αυτούς τους λόγους που βαρεθήκαμε να θάψουμε το trailer και κραυγάζει ο κωμικός ελληνικός τίτλος τους. Σε ένα ακόμα σκαλοπάτι πιο κάτω προς την καταβόθρα στην αρχικά εξαιρετική καριέρα του Rob Reiner, οι αλλόκοτοι χαρακτήρες και η ασυναρτησία του σεναρίου γίνονται οι καταλληλότεροι βοηθοί στην εναλλαγή άγαρμπα (όσο τα εφέ της) αποτρελαμένης κωμωδίας και βλακωδώς (όσο του παππού σου με Αλτζχάιμερ) διδαχτικού δράματος που σε κάνει να εύχεσαι το πολύ από την αρχή της δεύτερης πράξης, όταν και ξεκινάει η ζωή με ημερομηνία λήξης των δυο πρωταγωνιστών, να εξαπλώνονταν γρηγορότερα ο καρκίνος. Αλλά ακόμα και στη πρώτη, που κάτι κάπου κάπως μπορεί να καταπιείς, πάλι παπαριές βλέπεις, όπως λέει ο Roger Ebert που 'χει βρεθεί σε παρόμοια θέση, και η συγκινητική προσπάθεια του Morgan Freeman να το παίξει άγριος γερούλης και του Jack Nicholson να μη μασήσει τα σκηνικά τόσο όσο συνήθως (μάλλον προσβλέποντας σε κάνα ακόμα βραβείο για αυτή του την πράα υπερκινητικότητα) δεν αποτελούν λόγο για να σπαταλήσεις το χρόνο σου, ακόμα κι αν έχεις περισσότερα χρόνια από την ηλικία όλων αυτών μαζί μπροστά σου.

Ανακοινώθηκαν μόλις οι υποψηφιότητες για τα 80α Όσκαρ. Χωρίς εκπλήξεις, με το Atonement να κερδίζει τη θέση για την οποία ξεκίνησε φαβορί και έφτασε να κυνηγάει καταϊδρωμένο για κάποιους. Και το Into the Wild να μη κερδίζει υποψηφιότητα ούτε στη κατηγορία του τραγουδιού, όπου ξέσκισε το.. Enchanted. No Country for Old Men (8) και There Will Be Blood (8) οδηγούν τη κούρσα, όπως θα κατάλαβες τόσους μήνες που τα 'χουμε στα features.

Οι βασικές κατηγορίες:


Best motion picture of the year
Atonement (Focus Features)
Juno (Fox Searchlight)
Michael Clayton (Warner Bros.)
No Country for Old Men (Miramax and Paramount Vantage)
There Will Be Blood (Paramount Vantage and Miramax)


Performance by an actress in a leading role
Cate Blanchett in Elizabeth: The Golden Age (Universal)
Julie Christie in Away from Her (Lionsgate)
Marion Cotillard in La Vie en Rose (Picturehouse)
Laura Linney in The Savages (Fox Searchlight)
Ellen Page in Juno (Fox Searchlight)

Performance by an actor in a leading role
George Clooney in Michael Clayton (Warner Bros.)
Daniel Day-Lewis in There Will Be Blood (Paramount Vantage and Miramax)
Johnny Depp in Sweeney Todd The Demon Barber of Fleet Street (DreamWorks and Warner Bros., Distributed by DreamWorks/Paramount)
Tommy Lee Jones in In the Valley of Elah (Warner Independent)
Viggo Mortensen in Eastern Promises (Focus Features)

Performance by an actor in a supporting role
Casey Affleck in The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford (Warner Bros.)
Javier Bardem in No Country for Old Men (Miramax and Paramount Vantage)
Philip Seymour Hoffman in Charlie Wilson’s War (Universal)
Hal Holbrook in Into the Wild (Paramount Vantage and River Road Entertainment)
Tom Wilkinson in Michael Clayton (Warner Bros.)

Performance by an actress in a supporting role
Cate Blanchett in I’m Not There (The Weinstein Company)
Ruby Dee in American Gangster (Universal)
Saoirse Ronan in Atonement (Focus Features)
Amy Ryan in Gone Baby Gone (Miramax)
Tilda Swinton in Michael Clayton (Warner Bros.)

Achievement in directing
The Diving Bell and the Butterfly (Miramax/Pathe Renn), Julian Schnabel
Juno (Fox Searchlight), Jason Reitman
Michael Clayton (Warner Bros.), Tony Gilroy
No Country for Old Men (Miramax and Paramount Vantage), Joel Coen and Ethan Coen
There Will Be Blood (Paramount Vantage and Miramax), Paul Thomas Anderson

Adapted screenplay
Atonement (Focus Features), Screenplay by Christopher Hampton
Away from Her (Lionsgate), Written by Sarah Polley
The Diving Bell and the Butterfly (Miramax/Pathe Renn), Screenplay by Ronald Harwood
No Country for Old Men (Miramax and Paramount Vantage), Written for the screen by Joel Coen & Ethan Coen
There Will Be Blood (Paramount Vantage and Miramax), Written for the screen by Paul Thomas Anderson

Original screenplay
Juno (Fox Searchlight), Written by Diablo Cody
Lars and the Real Girl (MGM), Written by Nancy Oliver
Michael Clayton (Warner Bros.), Written by Tony Gilroy
Ratatouille (Walt Disney), Screenplay by Brad Bird; Story by Jan Pinkava, Jim Capobianco, Brad Bird
The Savages (Fox Searchlight), Written by Tamara Jenkins

Best animated feature film of the year
Persepolis (Sony Pictures Classics): Marjane Satrapi and Vincent Paronnaud
Ratatouille (Walt Disney): Brad Bird
Surf’s Up (Sony Pictures Releasing): Ash Brannon and Chris Buck

Best foreign language film
Beaufort Israel
The Counterfeiters Austria
Katyn Poland
Mongol Kazakhstan
12 Russia

Achievement in cinematography
The Assassination of Jesse James by the Coward Robert Ford (Warner Bros.): Roger Deakins
Atonement (Focus Features): Seamus McGarvey
The Diving Bell and the Butterfly (Miramax/Pathe Renn): Janusz Kaminski
No Country for Old Men (Miramax and Paramount Vantage): Roger Deakins
There Will Be Blood (Paramount Vantage and Miramax): Robert Elswit

Achievement in film editing
The Bourne Ultimatum (Universal): Christopher Rouse
The Diving Bell and the Butterfly (Miramax/Pathe Renn): Juliette Welfling
Into the Wild (Paramount Vantage and River Road Entertainment): Jay Cassidy
No Country for Old Men (Miramax and Paramount Vantage): Roderick Jaynes
There Will Be Blood (Paramount Vantage and Miramax): Dylan Tichenor

Achievement in music written for motion pictures (Original song)
Falling Slowly from Once (Fox Searchlight)
Happy Working Song from Enchanted (Walt Disney)
Raise It Up from August Rush (Warner Bros.)
So Close from Enchanted (Walt Disney)
That’s How You Know from Enchanted (Walt Disney)

Best documentary feature
No End in Sight (Magnolia Pictures)
Operation Homecoming: Writing the Wartime Experience (The Documentary Group)
Sicko (Lionsgate and The Weinstein Company)
Taxi to the Dark Side (THINKFilm)
War/Dance (THINKFilm)

Η Audio Visual σας προσκαλεί στην Avant Premiere της δραματικής ταινίας Χωρίς Ίχνη. Την Κυριακή 27 Ιανουαρίου στις 12 το μεσημέρι στo ΙΝΤΕΑΛ, Πανεπιστημίου 46.

Έχει την καλύτερη αφίσα που έχω δει σε ελληνική ταινία εδώ και χρόνια, έχει το μόνο teaser που έχω δει να ανοίγει την όρεξη του cheaplog (εντάξει, μέχρι που μας στείλαν το trailer του Deep End (2008) τουλάχιστον), έχει θέμα φτιαγμένο για τη μέρα εξόδου του, έχει τη Ζέτα Μακρυπούλια και την Ελισάβετ Κωνσταντινίδου φρέσκες κι αλώβητες απ' την εξωπραγματική αστεροποιητική επιτυχία του Παρά Πέντε, έχει την Μαρία Μπακοδήμου και τη Σίσσυ Χρηστίδου σε guest εμφανίσεις, κι έχει κι αυτόν τον Τσιμιτσέλη που είναι ικανός να κάνει τα κοριτσάκια (και κάποια αγοράκια που τον θυμούνται κι απ' το Οξυγόνο (2003)) να παρατήσουν τους γκόμενούς τους ομαδικά, για να συρρεύσουν του Αγίου Βαλεντίνου ανήμερα στις αίθουσες να τον παρηγορήσουν που μόλις χώρισε. Ε κι έχει και το ομότιτλο θεατρικό και τους συντελεστές του από πίσω του να εγγυάται τον πρότερο βίο, και τον εύγλωττο τίτλο να εξηγεί από μόνος του την υπόθεση (για κάποια που μόλις χώρισε προφανώς, και προσπαθεί να συνέλθει προφανώς) για όσους κρατούν απόσταση ασφαλείας απ' τα σανίδια. Δες και το 6λεπτο αποκλειστικό preview που έχει στις Μάσες, και πες μου τι του λείπει για να ταράξει τα ταμεία στις 14 Φλεβάρη.

Μετά το απρόσμενα, τουλάχιστο για την αμερικάνικη αγορά, cult Dog Soldiers (2002) και το υπερβολικά hyped για το καλό του The Descent (2005), ο Neil Marshall μαζεύει τα αγόρια από το ένα, τα κορίτσια από το άλλο και όλους τους συνεργάτες του, προσθέτει Bob Hoskins, Malcolm McDowell και Rhona Mitra και επιστρέφει με δεκαπλάσιο προϋπολογισμό ($30m) και λιγότερο σπλατεριάρικες διαθέσεις για να δώσει υπόσταση και εύρος στην κεντρική ιδέα που είχε πριν αρκετά χρόνια, να βάλει "φουτουριστικούς στρατιώτες να συναντάνε έφιππο ιππότη με πανοπλία στα δάση κάπου". Το αποτέλεσμα, όπως βλέπεις, θέλει ιό που μετατρέπει τους φορείς σε πανκ και φρικιά να έχει διαδοθεί σε όλη τη Σκωτία, και τον κώλο της Mitra και μια ιπτάμενη Bentley να αναλαμβάνουν να τη διασχίσουν.

Ή με διαφορετικά λόγια έχεις μια εξ' ορισμού καλτιά, φόρο τιμής σε Escape from New York (1981), Mad Max Beyond Thunderdome (1985) και The Simpsons Movie (2007), που θα κριθεί από την ισορροπία όλων των στοιχείων της και, όπως φαίνεται από τα screenings που ξεκίνησαν από το φθινόπωρο, προορίζεται να διχάσει το κοινό, ανάλογα με τα γούστα. Πάντως ο σκηνοθέτης, όπως λέει, προσπάθησε και αυτή τη φορά να κάνει κάτι πολύ παραπάνω από τα χρήματα που του δώσανε και δεν αντιστάθηκε στον πειρασμό να αδειάσει και μερικούς κουβάδες αίμα, η πρώτη επίσημη ενσάρκωση της Lara Croft παραμένει από τις πιο υπερκαβλιάρικες παρουσίες στην (μικρή και μεγάλη) οθόνη ever, και η Rogue Pictures παρέδωσε τη προώθηση και τη διανομή της παραγωγής στη γιαγιά Universal που τη βγάζει στις αίθουσες σχετικά νωρίς, από 14 Μαρτίου.

Γνωστή στους geeky ευρωπαϊκούς κύκλους ως η θελκτική ενσάρκωση του DSL provider Alice, και στους fashionistas ως ένα απ' τα μοντέλα των Calvin Klein, Giorgio Armani και L' Oreal, η Vanessa Hessler ήρθε στην Ελλάδα για να ανάψει με τη λάμψη και το περπάτημα πασαρέλας της, το κόκκινο χαλί της επίσημης πρεμιέρας της κινηματογραφικής μεταφοράς του Αστερίξ στους Ολυμπιακούς Αγώνες, απόψε, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών. Με μια ιταλική ταινία πίσω της και άλλες δυο μπροστά της, η 20χρονη Ιταλίδα μοιράζει τις μέρες της ανάμεσα στην Ουάσιγκτον και τη Ρώμη, και ανάμεσα στο modeling που ασκεί εδώ και μιάμιση δεκαετία, και την ηθοποιία που θέλει να ασκήσει από 'δω και πέρα. Και με το ρόλο της πριγκίπισσας Ειρήνης, του ζουμερού μήλου για χάρη του οποίου ο Βρούτος αντιμετωπίζει τους Γαλάτες σε μια ψηφιακή Αρχαία Ολυμπία, στην μεγαλύτερη ευρωπαϊκή παραγωγή μέχρι σήμερα, τα όνειρά της για περατζάδες κι απ' το Hollywood, μπορεί να μην είναι καθόλου μακρινά. Η ταινία βγαίνει κανονικά στις αίθουσες, μαζί με την υπόλοιπη Ευρώπη, στις 30 Ιανουαρίου.

Γηραιά χήρα εξαναγκάζεται να γίνει η καλύτερη δεξιά χείρα του Λονδίνου, θυσία στο βωμό συγκέντρωσης χρημάτων για τον βαριά άρρωστο εγγονό της.Τελευταία στη σειρά "παροχή σεξο-εξυπηρετήσεων για ενίσχυση φιλανθρωπικών δραστηριοτήτων", από The Full Monty (1997) μέχρι Calendar Girls (2003), η Irina Palm (2007) οφείλει να πάει τα όρια δεκαείκοσι πόντους τουλάχιστο πιο πέρα, αλλά τα καταφέρνει μόνο στη περίληψη, τόσο προκλητική όσο θα περίμενες από σύλληψη του Philippe Blasband (Une Liaison Pornographique (1999), Thomas est Amoureux (2000), La Femme de Gilles (2004)). Το σενάριο όχι μόνο πνίγεται γρήγορα στην σοβαροφάνεια και την απιθανότητά του αλλά ανοίγει και μια ακόμα κάνουλα απ' την οποία ξεχύνονται ατελείωτες σκηνές περιπάτων(!) που συνοδεύονται από τις ίδιες μονότονες λιγοστές νότες μιας κιθάρας που σίγουρα δε ξανάπαιξε άλλες έχοντας φορεθεί κολάρο στον υπεύθυνο από τον ηχολήπτη. Η Faithfull περιφέρεται σε όλη τη διάρκεια με την ίδια έκφραση στο πρόσωπο αλλά και με το ίδιο σκουπόξυλο στη πλάτη, είτε όρθια είτε καθιστή είτε ξαπλωμένη, προσπαθώντας να δώσει αυτόν τον τύπο ερμηνείας που κλασικά αποτελεί το κέντρο, και οπτικά, γύρω απ' το οποίο περιστρέφεται η ιστορία, αλλά καταφέρνοντας μόνο να σκέφτεσαι την τρομάρα οποιουδήποτε θα βρίσκονταν στην άλλη πλευρά του gloryhole και θα τύχαινε ν' ακούσει την τσακισμένη από τις καταχρήσεις φωνή της. Η σκηνοθεσία έχει μια και μοναδική ευφάνταστη στιγμή που έχει γίνει αφίσα και οτιδήποτε άλλο θα μπορούσε να τη στραγγίξει, και κατά τα άλλα αρκείται στην στρατηγική τοποθέτηση αντικειμένων στις τρύπες, και στα πλάνα πάνω από τον ώμο της πρωταγωνίστριας, σε μια απεγνωσμένη απόπειρα να σου πασάρει την ψευδαίσθηση ότι βλέπεις ότι βλέπει ενώ βλέπεις ότι δεν το βλέπεις. Ε και παρολαυτά το αποτέλεσμα εξακολουθεί να σου φαίνεται κινηματογραφικό αξιοπερίεργο, προφανώς γιατί είναι.

Γαμήλιο πάρτυ τινάζεται στον αέρα από τυπογραφικό λάθος στις προσκλήσεις. Παρ' όλα αυτά, οι καλεσμένοι του περνάνε καλά.Την απόσταση εμπορικού ελληνικού κινηματογράφου και ελληνικού κινηματογράφου που να βλέπεται, το Γαμήλιο Πάρτυ μπορεί να μην την μεγαλώνει, αλλά ενισχύει το σταμπιλάρισμα της πυξίδας που δείχνει ότι για το προσεχές (τουλάχιστον) μέλλον, μεγάλα ποσά θα ξοδεύονται σε μεγάλες μαλακίες που θα φέρνουν μεγάλα αποτελέσματα στα ταμεία --στο χέρι σου είναι, βέβαια, να την διαψεύσεις. Ελληνοαμερικάνα σκηνοθέτης που για να λάχει αναγνώρισης στον τόπο της έπρεπε να τύχει να εργαστεί σε πάτρια εδάφη (αν αυτό σου λέει κάτι για την προϋπηρεσία της), βρίσκεται μπλεγμένη στο ντόπιο κινηματογραφικό ιδίωμα που απαιτεί ένα σκασμό γνωστές (ημι)πετυχημένες(;) φάτσες να γεμίζουν τη μαρκίζα, και πασχίζει να συγκρατήσει το σενάριο με τις μπόλικες υποπλοκές που πρέπει να τις χωρέσουν.

Και κινείται μεν αποτελεσματικά μέσα στα φυσικά τοπία της Κρήτης χωρίς να καταφεύγει σε καταναγκαστικές κουλέρ λοκάλ απεικονίσεις, αλλά μη έχοντας αποτελεσματικό σημείο εστίασης, χάνει τον αφηγηματικό ειρμό της στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, εκεί δηλαδή που σκορπίζουν και οι χαμένοι καλεσμένοι του πάρτυ της, ψάχνοντας ενδεχομένως αστείες καταστάσεις της ποικιλίας του παρεΐστικου χαβαλέ, για να βρουν στην πραγματικότητα ξαναζεσταμένα (ή καθόλου ζεσταμένα) gags, που αδυνατούν να δικαιολογήσουν το κινηματογραφικό του μεγέθους της οθόνης και το διασκεδαστικό του μεγέθους της παραγωγής. Η οποία, βέβαια, δεν στερείται και τις στιγμές μιζέριας της. Λυπηρότερη όμως των αδικοσπαταλημένων χρημάτων, χρόνου, production values και ψευτογκλαμουριάς, η εγκληματική κακοδιαχείριση της Χρύσας Ρώπα, που απ' την πρώτη της στιγμή δείχνει ότι μπορεί να κάνει το πάρτυ για πάρτη της, και στο δεκάλεπτο το σενάριο της κοπανάει μια αμνησία που την βάζει να κυκλοφορεί σαν λοβοτομημένη. Εγκληματικότερο ακόμα και του κουκουλώματος των καμπυλών της Μπέττυς Μαγγίρα, σε φαρδιούς χρωματιστούς ανεμοδείκτες.

Πατέρας χάνει τον γιο του σε αυτοκινητιστικό με εγκατάλειψη θύματος και ψάχνοντας τον φονιά ανακαλύπτει ότι ήταν ο δικηγόρος που είχε προσλάβει να τον βοηθήσει. Ο οποίος είναι και πρώην της πρώην δασκάλας μουσικής του γιου του.Αναποφάσιστο αν είναι οικογενειακό δράμα για την διαχείριση της απώλειας και την απόδοση της ευθύνης, πορτραίτο του σύγχρονου Αμερικάνου και της ανάγκης του να ενδύεται τη φορεσιά του δυνατού μοναχικού εκδικητή παύλα εφαρμοστή της δικαιοσύνης που αποκρύπτει ο νόμος, τραγωδία πάνω στις παγίδες της μοίρας και τον τρόπο που διαλύουν τον άνθρωπο, ή ακόμα και θρίλερ για τις συνέπειες των chat rooms στις ευαίσθητες ψυχές, το νέο πόνημα του σκηνοθέτη του Hotel Rwanda (2004) προσπαθεί να πιάσει λίγο απ' όλα, αλλά καταλήγει να μην έχει κανέναν συγκεκριμένο στόχο καθόλου, ή τουλάχιστον κανέναν συγκεκριμένο που να μπορεί να μοιραστεί ολοκληρωμένα μαζί σου. Τσαλαβουτώντας στα λασπόνερα του μελοδράματος και της αντικλιμάκωσης μαζί, ο Terry George διαλέγει όλα τα αφηγηματικά αδιέξοδα που βρίσκει στο διάβα του, κι αφήνει τους πρωταγωνιστές του να εκτίθενται, διαλέγοντας ο Phoenix κι η Connelly το overacting, κι ο Ruffalo τις γκριμάτσες της δυσκοιλιότητας. Ώσπου να φτάσουν όλοι μαζί στο μάλλον προβλέψιμο και σίγουρα αδιάφορο (μη) φινάλε, που υποτίθεται πρέπει να σ' αφήσει να βγεις απ' την αίθουσα χορτάτος κοινωνός της δύναμης της ζωής να βάζει τα πράγματα στη θέση τους, αλλά βγαίνεις χορτάτος καλοφωτισμένη πομπώδη δηθενιά, που ούτε ο συνθέτης της δεν είμαι σίγουρος ότι πολυκαταλαβαίνει.

Κουστουμάτος, μπαρουτοκαπνισμένος στα χαρτοκοψίματα, γίνεται Μπρόνσον, Σταλόνε και Νόρις μαζί, όταν συμμορία σκοτώνει απρόκλητα τον μεγάλο του γιο.Aκουλουθώντας την πρώτη αυτόνομη σκηνοθετική προσπάθεια του James "Saw" Wan στο Dead Silence (2007), βασισμένο στο βιβλίο που ακολούθησε αυτό που έγινε σενάριο για το Death Wish (1974), το Death Sentence (2007) έδωσε στην Αμερική το φιλί του θανάτου και στο The Brave One (2007) που το ακολούθησε τον Σεπτέμβρη στην μίνι αναβίωση των εκδικητικών νυχτόβιων με το νόμο, και πολλά όργανα εξόντωσης, στα χέρια τους. Με παρόμοια του τελευταίου συνταγή, επικέντρωση στον πρωταγωνιστή που τυχαίνει εδώ να έχει κουβαλήσει μπιμουβιές και μπιμουβιές (και μάλλον σαν παράσημα) αντί για μπλοκμπαστεριές. Και παρόμοια αναποφασιστικότητα σε ότι αφορά το κοινό-στόχο, που τυχαίνει εδώ να παίρνει τα χειρότερα από τις τάσεις που πλακώνονται, βλέποντας κάτι βλακαδερό για δράμα και σαλιγκαροκίνητο για ταινία δράσης (και μάλλον αθέλητα). Και τα μόνα που να το ξεχωρίζουν από το άθλιο προηγούμενο του σκηνοθέτη να είναι ο αποφασισμένος επαγγελματισμός του Kevin Bacon, μερικές στιγμές κυνηγητοπυροβολητών, κάποιο γέλιο (και κάποιο από αυτό ηθελημένο) και η υπο-εκτεθειμένη στο φως φωτογραφία του.

Λυκειοπαίς τρώει το ξύλο της χρονιάς του από κοπέλα με προβλήματα οργής, την οποία στη συνέχεια καταδιώκει το φάντασμά του, για να τον βοηθήσει να γυρίσει πίσω στη ζωή.Στην περίπτωση που δεν έχεις ιδέα για την πλοκή του, ο Αόρατος παίρνει κάνα μισάωρο (και κάτι) να σου αποκαλύψει ότι ο διαφαινόμενος στην αρχή ως συμβολικός τίτλος είναι στην πραγματικότητα κυριολεκτικός συμβολικού σεναρίου, αλλά αυτό το μισάωρο (και κάτι) είναι παραδόξως ενδιαφέρον, έστω κι αν διαισθάνεσαι ότι δεν έχεις δει ακόμη τον σκελετό της πλοκής του. Το δυστυχές είναι πως όταν εμφανίζεται αυτός ο σκελετός, είναι που αρχίζει ο δικός σου να τρίζει, και το ενδιαφέρον να εξαφανίζεται. Ούτε οι νυσταγμένες ερμηνείες (ή η καρικατουρίστικη της Marcia Gay Harden), ούτε η εκτός τόπου σκηνοθεσία, βοηθούν ένα άνευρο κι άψυχο σενάριο που μεταμορφώνεται σιγά-σιγά σε μια κάπως διεστραμμένη εκδοχή της δραματοποίησης. Σαν να διαλέγει τις κλιμακώσεις της ιστορίας, κι αντί να δείχνει την διαδικασία που τις δημιουργεί, τις καθιστά αόρατες εκτός κάμερας, και γεμίζει τα κενά με σκηνές του φαντάσματος να ουρλιάζει και να σπάει, και μετά πηγαίνει κατευθείαν στο αποτέλεσμα (της διαδικασίας), κάνοντας τη δραματουργική διαδρομή μια επίπεδη γραμμή που συνδέει προφανείς τελείες. Η ιδέα δράματος που γίνεται ιδέα θρίλερ με ευέλικτες συμβάσεις, γίνεται σύντομα Άρλεκιν εφηβικού άγχους που δεν θες να διαβάσεις, κι ο David S. Goyer κρατάει απλώς την ευκαιρία του να παίξει με ένα τετράλεπτο εναρκτήριο traveling, που είναι πιο αδιάφορο απ' την ενοχλητική του επιμονή να διαγράφει τις καλές του σεναριακές πράξεις με κακές σκηνοθετικές.

Μια ακόμα από τις πολυσυζητημένες σπλατεριές του 2007 φαίνεται να βρίσκει το δρόμο προς τις αίθουσες τη νέα χρονιά. Το Frontière(s) (2007) του Xavier Gens ανοίγει στη Γαλλία τέλος του μήνα, αν και αναμένονταν λίγο νωρίτερα (και στην Αγγλία τουλάχιστο επιπλέον), στις αρχές Γενάρη όταν και τελικά έσκασε μύτη μόνο η επίσημη σελίδα. Που περιέχει και το trailer, μετά από το λιγότερο τέσσερα (4) teaser, γαλλικά, υποτιτλισμένα ή άλαλα, που είχαν κυκλοφορήσει κυρίως με αφορμή τη συμμετοχή της παραγωγής σε διάφορα εγχώριά της φεστιβάλ, στο Midnight Madness του Τορόντο και στο αμερικάνικο After Dark Horrorfest. Το τελευταίο δε κατάφερε τελικά να συμπεριλάβει τα Όρια στα 8 Films to Die For® αφού ξεπέρναγαν αυτά της MPAA για R rating, και θα τα βγάλει μόνα τους τον Μάη, σε όσα θέατρα τολμάνε να ακουμπήσουν NC-17 (for extreme sadistic graphic violence and gore).

Τα ξεκοιλιάσματα, μιας ταινίας κατά τα φαινόμενα από τις πιο βίαιες ποτέ, ήταν πρόβλημα από το ξεκίνημα, όταν κατέβηκε στον Gens σαν αντίδραση στη real-life τρομάρα του δεύτερου γύρου των προεδρικών εκλογών στη Γαλλία, το 2002. Και ελαφρύνθηκε μόνο όταν μπήκε στο κόλπο ο Luc Besson (και η EuropaCorp. του), με αποτέλεσμα να ενθουσιαστεί τόσο που να αναθέσει στον Gens τη σκηνοθεσία και του Hitman (2007). Ανάθεση που δεν έγινε λοιπόν γιατί η Fox ακολούθησε το παράδειγμα του Wes Craven να προσλαμβάνει κάτι Ajas και Ηλιάδηδες για να γλυτώνει λεφτά όπως νόμιζες, αλλά κατέληξε σε απόλυση λόγω υπερβολικής αιματοχυσίας όπως ξέρεις. Και αν δε σου φτάνουν αυτά, μαζί με το παρανοϊκά εξτρεμιστικό πριονοδολοφονικό λουκ, σαν συστάσεις τότε πρόσθεσε και την κριτική που μιλάει (όταν δεν σηκώνεται να φύγει τρέχοντας προς τη βολικότερη τουαλέτα) για συγκρίσεις μόνο με τα σημαδιακότερα φιλμ του χώρου.

Μετά τη Juliette Binoche τον Νοέμβρη και τη Julie Ordon τον Δεκέμβρη, το πρώτο τεύχος της νέας χρονιάς για το γαλλικό Playboy καλύπτει η αποκάλυψη της Ludivine Sagnier γραπωμένη από τον Marcus Mâm και συνοδευμένη από κείμενα του Christophe Honoré και του Frédéric Beigbeder. Αποκάλυψη που δεν είναι τόσο.. αποκαλυπτική όσο οι επί της οθόνης στο Gouttes d'eau sur Pierres Brûlantes (2000) ή στο Swimming Pool (2003), αλλά η 28χρονη ΛουΝτιβίν είναι MILF (i.e. μητέρα) εδώ και 3 χρόνια. Και το περιοδικό, που δεν είναι ακριβώς μέρος της αυτοκρατορίας του Hugh Hefner, προσπαθεί προφανώς να ακολουθήσει την παγκόσμια τάση (όπως έχεις βαρεθεί να ξαματαδιαβάζεις εδώ) με κάτι σε Vogue φωτογραφίσεις και τη συνταγή της διασημότητας που έχει συνδεθεί με τον τίτλο από το πρώτο του τεύχος (βλ. Marilyn Monroe) και σε όλο τον πλανήτη (και στην Ελλάδα από Ζωή Λάσκαρη μέχρι Βάνα Μπάρμπα), σε μια χώρα που απαιτεί παραδοσιακά να απολαμβάνει γυμνές της ιέρειες των τεχνών της.

Εκτός από αυτά που δε βλέπεις και μόνος σου, τις φακιδούλες που έφαγε το ρετουσάρισμα (μπου!) και τις μπουκούλες και τις βυζάρες και τις μπουτάρες που έφαγε το αδυνάτισμα (εδώ κι αν πέφτει μπου), η μούσα του François Ozon δεν έχασε καθόλου την, από δέκα (10) χρονών, συχνότατη επαφή της με την κάμερα, και έτσι πέρσι εμφανίστηκε στο La Fille Coupée en Deux (2007) του Claude Chabrol που πήγε στα τμήματα της Βενετίας, στο για πολλούς chef d'œuvre Les Chansons d'Amour (2007) του Honoré που πήγε στο διαγωνιστικό των Κανών, και στο Un Secret (2007) του Claude Miller που ήταν να έρθει στις ελληνικές αίθουσες τη προηγούμενη βδομάδα (και αναβλήθηκε μέχρι να βγάλουμε τις φωτογραφίες, αν το πιστεύεις). Η μικροσκοπική Γαλλίδα διατηρεί και τους θαυμαστές της στον αντρικό πληθυσμό που, αγαθά, πάντα ελπίζει να ξαναστρουμπουλέψει και δε ξεχνάει, εκτός των άλλων, ότι έπαιξε και την Tinker Bell, χωρίς να μιλάει. Και στα υπόλοιπα φύλα, αν κρίνεις από τις υπερεκδηλωτικές πιτσιρίκες που τη κατασυμπαθούν, κόντρα στις συνηθισμένες εικόνες (μεγαλύτερων και με δυναμική δημόσια ή on-screen εικόνα) γυναικών που τις κάνουν να μουσκεύουν.

Στη θανάσιμη δίνη του πάθους θα παρασύρει η Μαρία Κορινθίου τον Αλέκο Συσσοβίτη, τον Κώστα Σόμερ και την Ναταλία Λιονάκη, κι έχει όλα τα προσόντα να το κάνει, όπως φροντίζει να τονίσει το trailer του πρώτου πρωταγωνιστικού της ρόλου, που βλέπεις πρώτα εδώ, και σου δίνει μια ιδέα του πόσο deep είναι το end της. Το ερωτικό θρίλερ (που είχαμε επισκεφτεί και στα γυρίσματα) του Θανάση Αντωνίου σε σενάριο Αλέξανδρου Κακαβά, για δυο ζευγάρια και μια καραμπίνα με διόπτρα, εκπέμπει ευωδιά αμερικανικής μπημουβιάς απ' αυτές που συνήθως πετυχαίνεις κατευθείαν στα ράφια και εύχεσαι να είχες δει σε μεγάλες διαστάσεις για να εκτιμήσεις τα προσόντα των ερμηνευτών. Ιδίως ετούτη όμως, που έχει και μπόλικη αρμύρα ελληνικής παραλίας και ασορτί ιδρωμένα μαυρισμένα κορμιά για το καρύκευμα, θα μπορείς να την δεις και σε σκοτεινή αίθουσα απ' τις 24 Γενάρη, για να θυμηθείς λίγο το καλοκαίρι μέσα στο καταχείμωνο, που φέτος πάντως, άρχισε απ' το φθινόπωρο να αποδεικνύεται ανοιξιάτικο για την ελληνική παραγωγή. Μπερδεύτηκες; Κοίτα τη Μαρία.

Η δολοφονία του Jesse James, από τον δειλό Robert Ford.Για ταινία που έχει όλη την πλοκή της απλωμένη στον τίτλο της, η διάρκεια των 2μιση ωρών φαίνεται τουλάχιστον τραβηγμένη μπορείς να πεις, αλλά αν αντέξεις να την δεις, το πιθανότερο είναι να πάψεις να το πιστεύεις. Σε κάτι που μπορεί να σου προκύψει με την ίδια ευκολία μεθυστικό ή νανουριστικό ανάλογα με τα γούστα και τις αντοχές σου, χωρίς να τσιγκουνεύεται ούτε το χρόνο του ούτε το υπερστυλιζάρισμα, ο Andrew Dominik που είχε προκαλέσει μια κάποια αίσθηση πριν εφτά χρόνια με το Chopper (2000) (αναδεικνύοντας και τον Eric Bana σε face to watch), με την ανεκτίμητη συμβολή του κινηματογραφιστή του, του Roger Deakins, αναδομεί όχι μόνο την εικόνα, την αίσθηση και τη μυρωδιά του Φαρ Ουέστ με τον παλιομοδίτικο τρόπο γραφής και ανάπτυξής του, αλλά και ένα πανέμορφο, στοιχειωτικό, λιτό πορτραίτο της αμερικάνικης εκδοχής της έννοιας του θρύλου εικονογραφημένου. Την ουσία του star system και τον τρόπο που οι άνθρωποι χτίζουν την ανάγκη τους γι' αστέρια και μετά απομυζούν, σκοτώνουν, στα πτώματα των αστεριών αυτών. Παρουσιάζει με οικονομική λυρικότητα, τον Jesse James ως όλα αυτά τα πράγματα που τον τραγουδούσαν (παρεξηγημένο ημίθεο επαναστάτη, δίκαιο εκδικητή, καταραμένο ιππότη, μια δύναμη της φύσης που κατέβηκε στη γη για να κρατήσει τις ισορροπίες), την ίδια ώρα που με διακριτική μελετημένη εύστροφη ευστοχία, ανατρέπει τον ίδιο και το τοπίο του, αποκαλύπτοντας μέσα απ' την εξέλιξη του δειλού Robert Ford (ή κυρίου Ripley με ημίψηλο) από πρώιμο celebrity stalker σε εραστή της δονκιχωτικής του φαντασίωσης, τον κούφιο ήχο ενός τσίγκινου ειδώλου.

Σαν ενσαρκώσεις δυο διαφορετικών εποχών, η μια στο ξεκίνημα της δύσης των 34 ετών του ειδυλλιακά ιδεαλιστικού αμίληκτου τυχοδιώκτη Jesse James κι η άλλη στην ανατολή των 19 του ανασφαλούς και απελπιστικά πεινασμένου για εμπνεύσεις, ινδάλματα και κατακτήσεις Robert Ford, η σύγκρουσή τους είναι τόσο αναπόφευκτη και το αποτέλεσμα τόσο προδεδικασμένο όσο διατάζει ο τίτλος της ταινίας. Η δολοφονία του Jesse James, του τελευταίου μιας φάρας σπουδαίων ανδρών, από τον δειλό Robert Ford, τον πρώτο μιας φάρας εμποτισμένων με την πεποίθηση ότι γεννήθηκαν για σπουδαία πράγματα, είναι συνάμα η δολοφονία της ρομαντικής αθωότητας απ' την ασχημόφατσα της πραγματικότητας, η δολοφονία του πατέρα απ' την ενηλικίωση του γιου, η δολοφονία της μποέμικης αυτοδικίας και της ελευθερίας του αμερικάνικου ονείρου απ' τον κρατικό παρεμβατισμό του παγκόσμιο ιμπεριαλισμού. Και τελικά, είναι η δολοφονία του τυχαίου, απ' τον ντετερμινισμό του γραπτού, ή της γραμμένης μοίρας. Ένας θρίαμβος της κεκαλυμμένης χειραγώγησης των συμπτώσεων και της κομβικής τοποθέτησής τους στην ευρεία αψίδα της ιστορίας, με τρόπο τέτοιο που να μακελεύουν με βαμβάκι την ψευδαίσθηση των ελεύθερων επιλογών, ώσπου τελικά βρίσκεσαι μ' ένα πιστόλι στο χέρι, την κάνη του στραμμένη στα όνειρά σου, και καμία άλλη επιλογή απ' το να τραβήξεις τη σκανδάλη. Και να τους απλώσεις τα μυαλά, στο άλογο που καβαλούσαν.