Τρεις μύγες πάνε στο φεγγάρι με το Apollo 11.Τρεις αμερικάνικες, όπως φροντίζει να τονίσει το σενάριο, μύγες, με τις ρώσικες μύγες να τρώνε το καπέλο τους απ' το θυμό τους, σε ένα προσχέδιο ταινίας που δεν μπαίνει στον κόπο να καλύψει την απλουστευτική δαιμονοποίηση με την οποία αναβιώνει την ψυχροπολεμική της αναχρονιστικότητα. Πιθανότατα γιατί έχει επίγνωση ότι απ' όσους μπουν στην αίθουσα, κανείς δεν θα 'χει συμπληρώσει έτος ηλικίας που να του επιτρέπει να ενδιαφερθεί για το ότι στην ανθρωπομόρφωσή τους, οι μύγες, εκτός από μόνο τέσσερα (δύο και δύο) άκρα, που είναι λογικό και φτερά που γίνονται σχεδόν αόρατα όταν δεν χρησιμοποιούνται, που είναι χαριτωμένο, έχουν και στρογγυλεμένη (αν και ρατσοτυποποιημένη με μαλλιά και αξεσουάρ κεφαλής) εμφάνιση για να είναι συμπαθείς όταν είναι με το μέρος μας, και παραμορφωμένο σωματότυπο με πολλά κοφτερά δόντια στα μακρουλά σαγόνια μας, όταν είναι στη Ρωσία, της οποίας οι άνθρωποι αξιωματούχοι, κοιμούνται πάνω στα γραφεία τους, ενώ οι Αμερικάνοι κοπιάζουν και θριαμβεύουν, καταλήγοντας να κερδίζουν τους Ρώσους στον Αγώνα προς το Φεγγάρι, να κλέβουν τις γυναίκες τους και να τους βάζουν σερβιτόρους στα ξενοδοχεία τους. Κι αν όλο αυτό μπορείς να το πεις παιχνιδιάρικα ασεβές, δεν είναι εξίσου κεφάτο και όλο το υπόλοιπο, με την ταινία στη μόλις 85λεπτη διάρκειά της, να είναι περίπου μισή ώρα πολύ μεγάλη κι άλλο τόσο άνευρη, και σ' όλο το υπόλοιπό της να δικαιολογεί την ύπαρξή της σε αίθουσα μόνο ως οριακά αστεία, χαριτωμένη, ή διασκεδαστική εντελώς παιδικά και μετά βίας αξιόλογη να σερβιριστεί αισθητικά, κάτι που το τρισδιάστατο δεν βοηθάει, τυπικά.

Έχοντας γίνει blockbuster απ' το πρώτο του Σαββατοκύριακο στη Γερμανία, διαλύοντας το άνοιγμα των Ζωών των Άλλων (2006) κι έχοντας κάνει αίσθηση στο περασμένο Sundance, Το Κύμα (2008) του Dennis Gansel, βασισμένο στο βιβλίο που εμπνεύστηκε ο Todd Strasser απ' το διήγημα που είχε γράψει ο ακτιβιστής καθηγητής Ron Jones για τα αληθινά περιστατικά που προκάλεσε ξεκινώντας το Τρίτο Κύμα του, τα οποία ενέπνευσαν και σχετική τηλεταινία στην Αμερική του '80, δεν ήταν έκπληξη που ήταν η πρώτη ταινία που ξεπούλησε και προβλήθηκε με ενθουσιώδη υποδοχή σε τιγκαρισμένη αίθουσα στις περασμένες Νύχτες Πρεμιέρας, ή που γέμισε αναλόγως την πρεμιέρα που σε στείλαμε προχθές, όντας ήδη βραβευμένο στα Γερμανικά Βραβεία με χρυσό βήτα ερμηνείας και χάλκινο καλύτερης ταινίας. Πολύ πριν ανακοινωθεί και η υποψηφιότητά του για αγαπημένο του κοινού στα Ευρωπαϊκά Βραβεία, αλλά λίγο μετά που είχε μείνει έξω απ' τα Όσκαρ για χάρη του Baader Meinhof Komplex (2008), είχαμε μιλήσει με τον συνσεναριογράφο του Κύματος, που είχε κάνει το πέρασμά του απ' τις πολυθρόνες των Νυχτών το Σεπτέμβρη και μας είπε για τη διαδικασία της εμπλοκής του στο project, το πόσο βοήθησε στην εισπρακτική επιτυχία το γεγονός ότι η πρώτη ύλη της ταινίας είναι διδακτέα ύλη στα γερμανικά σχολεία, και τί ακριβώς σκεφτόντουσαν, όταν έγραφαν εκείνο το απαίσιο πρόσθετο τεχνητό φινάλε (για το οποίο ενδεχομένως να μην θέλεις να μάθεις, οπότε απόφυγε το τελευταίο πεντάλεπτο της συνέντευξης).

Σταρ του μεγαλύτερου blockbuster στη πρόσφατη κινηματογραφική ιστορία, υποψήφια για πέντε (5) Oscar® μέχρι τα τριάντα της, και λόγος που οι άντρες καταναλώνουν χαρτομάντιλα στις αίθουσες, η Kate Winslet υπενθυμίζει, με την επίσημη έναρξη της περιόδου των βραβείων, ότι πρωταγωνιστεί σε δυο (2) παραγωγές που καλοβλέπουν (πολλά) καλογυαλισμένα αγαλματάκια και φέτος, με τον τρόπο που περίμενες (ανυπόμονα), εκθέτοντας την "ενίοτε ρουμπενική φιγούρα της", πρόστυχα κλασάτα, για τον φακό του Steven Meisel και το αμερικάνικο Vanity Fair Δεκεμβρίου, το οποίο κρεμάστηκε στα περίπτερα σήμερα, αφού είχε προειδοποιήσει τους περιπτεράδες να στοκάρουν τα σχετικά αξεσουάρ από τη προηγούμενη βδομάδα.

Βασισμένα σε ρομαντικές νουβέλες, βουτηγμένα σε ατμόσφαιρα (όχι και τόσο μακρινής) εποχής, τόσο το Revolutionary Road (2008) όσο και το The Reader (2008) μπορούν, εντελώς θεωρητικά μέχρι τώρα, να φέρουν στη Σέξι Καίτη ένα συγκεκριμένο χρυσό παιχνιδάκι για τα παιδιά της, και "you bet your fucking ass" ότι το θέλει. Το πρώτο, φιλμ του Sam Mendes που καταεντυπωσίασε ένα γνωστό της Anne Thompson (που κάτι φήμες λένε ότι το όνομά του ξεκινάει από Peter και τελειώνει σε Bart), προωθείται μήνες τώρα, έχει βαρύτερο προφίλ, και λογικά απασχόλησε και το μεγαλύτερο μέρος του αφιερώματος του περιοδικού. Το δεύτερο, η νέα συνεργασία της δημιουργικής ομάδας πίσω από τις Hours (2002), αποτελεί project που αγάπησαν αρκετά οι Weinsteins για να κουβαλήσουν μαζί τους όταν φύγαν από τη Miramax και να πλακωθούν ανοιχτά με τον Scott Rudin ώστε να το μεταφέρουν βιαστικά μέσα στην οσκαρική κούρσα (και κόντρα τόσο στο Revolutionary Road όσο και το Doubt (2008) του παραγωγού), με ότι αυτό συνεπάγεται. Εκτός από το ότι βασίζεται στη πρώτη γερμανική έκδοση που βρέθηκε στη κορυφή των αμερικάνικων bestseller όμως, ο Reader που έσκασε μύτη με trailer μόλις τη προηγούμενη βδομάδα, έχει το μεγάλο πλεονέκτημα της σφραγίδας "R for some scenes of sexuality and nudity" από την MPAA (διάβαζε περισσότερα χαρτομάντιλα). Ενώ Γερμανός (συν)πρωταγωνιστής τόσο άγνωστος που δεν εμφανίζεται στα credits (του trailer) και τόσο πιτσιρικάς που έπρεπε να περιμένουν να κλείσει τα 18 για να γυρίσουν τις επίμαχες σκηνές, σίγουρα αφήνει περισσότερο αέρα από τον Leonardo Wilhelm DiCaprio στην γκαβλιάρα μαμά, που έτσι κι αλλιώς έχει λάβει από τα studio το ελεύθερο της επιλογής κατηγορίας (πρώτου ή δεύτερου γυναικείου) στις υποψηφιότητες. Και που, ακατάληπτα, θίχτηκε όταν οι βρετανικές φυλλάδες γράψαν ότι μίκρυναν τεχνικά την κωλάρα της στις πιο αποκαλυπτικές φωτογραφίες της μέχρι τώρα.

Τα καλά του να χτίζεις χωρίς θεμέλια επιδεικνύει η Pixar, στο καινούριο teaser του καινούριου της προσεχώς blockbuster, που κυκλοφόρησε στην Apple το Σαββατοκύριακο, και σε αντίθεση με την καλησπέρα των 43ων δευτερολέπτων του πρώτου teaser, σου λέει και τι δουλειά έχει ένα σπίτι στα σύνεφα κάτω από ένα μάτσο χρωματιστά μπαλόνια, στο Up (2009) της, που υπογράφουν ο υποψήφιος για Όσκαρ Pete Docter του Monsters, Inc. (2001) (και των σεναρίων των Toy Story (1995) και Toy Story 2 (1999)) κι ο Bob Peterson του σεναρίου του Finding Nemo (2003), στο (συν)σκηνοθετικό ντεμπούτο του. Η ιστορία των ταλέντων που κάνουν κύκλο στα σκηνοθετικά τιμόνια της Pixar, είναι τόσο γνωστή όσο κι η ιστορία της ίδιας της εταιρείας, αλλά η απ’ το 2006 μαμά Disney, φροντίζει να σου την θυμίζει όσο περνάει απ’ το χέρι της, κι αφιερώνει τον εν τρίτο του teaser σε legacy pimping mash-up προηγούμενων σουξέ, διατηρώντας πάντως τον κρυπτικό χαρακτήρα που κράτησε και στην προώθηση του WALL•E (2008).

Οπότε, εκτός απ’ αυτά που σου λέει στα υπόλοιπα δυο τρίτα του teaser, για τον Carl Fredricksen που γέρασε με όνειρα για περιπέτειες κι εμπειρίες, κι όταν συνειδητοποίησε ότι τα χρόνια περάσαν, αποφάσισε ν’ αψηφήσει τις κινητικές του δυσκολίες και να γυρίσει την υφήλιο μ’ έναν ευφάνταστο, χρωματιστό τρόπο, πολλά περισσότερα δεν είναι γνωστά, όπως το ποιος είναι αυτός ο «χαμένος κόσμος» που θα μας ταξιδέψει, αν πάει εκεί για να βρει κι άλλους δεινόσαυρους, αν και πού θα προσγειώσει ποτέ το σπίτι του, ποιοι και πώς θα προσπαθήσουν να του τρυπήσουν τα μπαλόνια, κι αν έχει αρουραίους στα κουφώματα. Αλλά, να σου πω την αλήθεια, δεν χρειάζεται κιόλας. Στη φάση που βρισκόμαστε με μύγες σε διαστημικές στολές να περνάνε για διασκέδαση (περισσότερα γι’ αυτό, την Πέμπτη) και την Pixar να ψυχαγωγεί δεκαπέντε επίπεδα πιο πάνω απ’ οποιονδήποτε άλλον, και μια απλή χαρτοπετσέτα που να γράφει «η νέα μας ταινία έρχεται το Μάη, φιλιά» να έβγαζαν για trailer, αρκετό θα ήταν.

Η Seven Films σας προσκαλεί στην avant première του κοινωνικού δράματος Το Κύμα. Τη Δευτέρα 10 Νοεμβρίου στις 11 το βράδυ στο ΑΑΒΟΡΑ, Ιπποκράτους 180.

Ψάχνοντας εκδίκηση για το θάνατο της καλής του, ο πιο άγριος πράκτορας της ΜΙ6 πέφτει πάνω σε υπεροργανισμό που ανεβοκατεβάζει κυβερνήσεις.Ο Marc Forster, εντελώς απροσδόκητη επιλογή για καρέκλα σκηνοθέτη στο μακροβιότερο κινηματογραφικό franchise ever, είναι ένας άνθρωπος με συναισθήματα κι ευαισθησίες κι αμφισβητίσιμες ικανότητες να τα περνάει στην οθόνη χωρίς να ζέχνει συναισθηματισμό και να στάζει μελούρα, στην συγκεκριμένη όμως περίπτωση, ευτυχώς, ή δυστυχώς, δεν προσπαθεί να αποδείξει την αξία του, περιορισμένος απ’ τις βιομηχανικές προδιαγραφές του legacy που αναλαμβάνει, οι οποίες έκαναν ένα σαφέστατο χαλάρωμα στο reboot του Casino Royale (2006) με ξεκάθαρο στόχο για την καινούρια τους κατεύθυνση. Προδιαγραφές που ο Forster υπηρετεί απροσδόκητα καλά, έστω κι αν τις αφήνει στον αυτόματο, στήνοντας μια ασταμάτητη σειρά από εκστατικές σκηνές δράσεις εκατοντάδων πλάνων των τριών (με το ζόρι) δευτερολέπτων, μερικά απ’ τα οποία είναι πραγματικά χάρμα ειδέσθαι και από άποψη πλανοθεσίας, αλλά και γενικότερης αρχιτεκτονικής της χορογραφίας.

Το επόμενο βήμα αυτής της επανεφευρημένης του εξέλιξης όμως, δεν το κάνει σ’ αυτήν την ταινία ο Bond, όσο κι αν ο Paul Haggis προσπαθεί, ψάχνοντας την τρίτη διάσταση στην (ξετρομπαρισμένη) pulp περσόνα του, να τον ζωγραφίσει ως τη λογοτεχνική ενσάρκωση μιας υπαρξιακής μαύρης τρύπας, ενός πράκτορα του χάους που σκορπά την καταστροφή του εξίσου στις δυνάμεις αποσταθεροποίησης της τάξης, αλλά και στις αξίες που ο ίδιος κρατά κοντά στην καρδιά του. Η δομή του σεναρίου του είναι μοιραία ένα ξεφτισμένο replay, όχι μόνο λόγω της κουρασμένης ψυχροπολεμικής έμπνευσής του (μόνο που, όπου Ρωσία, πλέον βάλε Αμερική), αλλά και γιατί όλος αυτός ο πόλεμος ενάντια στην κυβερνητική, διακυβερνητική και ενδοϋπηρεσιακή διαφθορά που ξεκινά να καλλιεργείται από τώρα για τις επόμενες ταινίες, ήταν πολύ πιο συναρπαστικός και πειστικός όταν τον έχανε ο Jason Bourne, παρά όταν τον κερδίζει ο James Bond, που στο κάτω - κάτω δεν φαίνεται να έχει πια κανένα άλλο κίνητρο, πέρα απ’ το να τα βάλει με τον δυνατότερο διαθέσιμο αντίπαλο, ο οποίος θα είναι εκ των πραγμάτων ο κακός.

Όπως και να ’χει, ακόμα κι αν και η ίδια η παραγωγή δεν ένιωθε ικανή να συναγωνιστεί το breakthrough της προηγούμενης ταινίας τόσο γρήγορα και παρήγγειλε απλώς ένα συμπληρωματικό τριπάκι να γεμίσει το χρονοδιάγραμμα (μια ταινία κάθε δυο χρόνια, χοντρικά), το Quantum of Solace, που ολοκληρώθηκε με μπόλικους τραυματισμούς, αρκετούς απ’ τους οποίους υπέστη κι ο Daniel Craig που σημειώνει άλλη μια ερμηνεία για τις κορυφές του χαρακτήρα του, μένει στα χρονικά ως η πιο μικρή σε διάρκεια ταινία του Bond (106 λεπτά) και η πιο μεγάλη σε άνοιγμα στην Αγγλία, σπάζοντας τα ρεκόρ ανοίγματος Παρασκευής και τριημέρου (με £4.9 και £15.4 εκατομύρια, αντίστοιχα), ενώ αναμένεται να σημειωθεί και ως η πιο κερδοφόρα ταινία του franchise, μετά και το άνοιγμά της στην Αμερική, στις 14 Νοέμβρη.

Το καλοκαίρι του 1970, που η Βραζιλία ετοιμάζεται να κερδίσει ένα Μουντιάλ και μια δικτατορία, γονείς που προσπαθούν να φύγουν απ’ τη χώρα και τις πολιτικές αναταραχές της, αφήνουν το γιο τους στον παππού του, ο οποίος μένει στον τόπο πριν τον παραλάβει.Ο πιτσιρικάς μένει απροστάτευτος μέχρι να τον υιοθετήσουν οι γείτονες και τα μέλη της συναγωγής του παππού του, κι η τριβή του με τους γείτονες τον βοηθά να χτίσει έναν περίγυρο που ο Γερμανοϊταλικής καταγωγής Βραζιλιάνος σκηνοθέτης με το γευστικό επίθετο, χρησιμοποιεί ως μωσαϊκό για να σχηματίσει μια εντελώς συμβατική ιστορία παράλληλης ενηλικίωσης ενός αγοριού και της κοινωνίας γύρω του, στο νερόβραστο χιλιοπαιγμένο σενάριο της οποίας, νοστιμιά προσθέτουν οι καλές εν γένει ερμηνείες, το κουλέρ λοκάλ της πολωνοεβραϊκής κοινότητας και της σοσιαλιστικής νεολαίας και η ευαίσθητη κι ανάλαφρη διάθεση στη σκηνοθεσία, που σκοντάφτει σε αμήχανες εμπνεύσεις ανά διαστήματα.

Μετά τον Σκοτεινό Ιππότη (2008) που άλλαξε το καλοκαίρι τη κινηματογραφική ιστορία, τα ξημερώματα ένας ακόμη υποσχέθηκε να αλλάξει την ιστορία του πλανήτη, έχοντάς την ήδη γράψει με την εκλογή του στη θέση του Αμερικάνου Προέδρου. Και αυτή η εποχή αλλαγών, βρίσκει τις Μάζες απόλυτα συντονισμένες, με άφρο μαλλί και φαρδύ κώλο, να τραγουδάνε "yes we did" finally upgrade to the new Blogger!

Αυτό ήταν και το ζητούμενο της μικρής εμφανισιακής αλλαγής που προσπάθησα να περάσω και πάλι στα μουλωχτά, όπως πριν πολύ καιρό, όταν οι Μάζες άσπρισαν ξαφνικά, ο verbal, παρόλο που τον προετοίμαζα μήνες και μήνες, έπαθε ένα σοκ μεγαλύτερο από τους ήρωες του Blindness (2008), και κανένας αναγνώστης δε μπορούσε να βρει το κουμπί με τις "εξυπνάδες" για να σχολιάσει. Τότε αυτός ήταν και ο σκοπός, τώρα το design ήταν για μένα δεύτερη σκέψη, μιας και το οικοδόμημα είχε αρχίσει να καταρρέει κάτω από τόνους από χακιές χρόνων, από την εποχή που το να κάνεις embed trailer σε θέμα ήταν παγκόσμια πατέντα. Όλες αυτές οι μαγκιές, προτού γίνουν σκριπτάκια για παιδιά που παίζουν με κουμπιά, κάπως έπρεπε να υλοποιηθούν, και στη συνέχεια, το πέρασμά τους σε εντελώς διαφορετική φιλοσοφία, φαίνονταν και αποδείχτηκε εφιάλτης. Με άλλα λόγια, το μαύρισμα μου φάνηκε απλά καλή ιδέα, και λόγω ιστορικών συγκυριών, και λόγω trend αντίθετου στην (σοβαντιστική) τάση που παραεπικράτησε πια, και λόγω παραδοσιακής σύνδεσης του χώρου με το σκοτάδι. Και το σχετικό μινιμάλ, προέκυψε και από την ανάγκη του reboot, αλλά και από τη πάγια φιλοσοφία ανάδειξης του περιεχομένου, φιλοσοφία που έχω ήδη πάει ΣΤΑ ΟΡΙΑ σε design που είχαν τη πολυτέλεια να ξεκινήσουν από το μηδέν σχετικά αργότερα. Φιλοσοφία που πιπιλάνε εδώ και χρόνια όσοι "δημιουργούν" "περιεχόμενο" στη καλύτερη βάζοντας σε τυχαία σειρά τα Google Trends, αλλά στις Μάζες κάνουμε πράξη με συνέπεια, για να απολαμβάνουμε πια τα στατιστικά χιλιάδων καθημερινών επισκεπτών που φτάνουν ψάχνοντας βυζιά και κώλους (άντε και καμιά Pamela).

Η μικρή εμφανισιακή αλλαγή τελικά πέρασε τόσο στα μουλωχτά όσο και ο Obama από τις κάλπες, και γι' αυτό ανεβάζω και το επεξηγηματικό θέμα (με εικονογράφηση που ετοίμασα για οσκαρικό αφιέρωμα το οποίο δε βγήκε τη προηγούμενη βδομάδα, αν απορείς). Εμφανή μικροπροβληματάκια (και κάποιες μικροπροβληματάρες) υπάρχουν ακόμα στους browsers πλην Firefox 3 (που χρησιμοποιούν οι μισοί αναγνώστες των Μαζών) και Chromium.. Hourly (που χρησιμοποιώ εγώ). Ακόμα και σε IE 6 (που χρησιμοποιείς εσύ που πας να πατήσεις το [Χ] προτού σε δείξω) τα πράγματα είναι σχετικά ικανοποιητικά, πάντως. Έδωσα και μια έμφαση στο feed, που φυσικά είναι πια παρελθόν ότι είναι μέλλον, όμως για τον μέσο Μάσα παραμένει εξωτικό φρούτο. Αν τώρα σου άνοιξε την όρεξη κι εσένα, μη ξεχάσεις επιπλέον να βάλεις τα χρώματά σου σε σωστή χαμηλή φωτιά (στους 6500 Κ), την οθόνη σου σε καμιά ανάλυση της προκοπής (3840x1200 ας πούμε) και μονωτική ταινία πάνω σε αυτό το κουμπί που λέει "Maximize" αν αφήσεις τον κέρσορα πάνω του. Και ευχαριστούμε για τις ευχές, και τα ξαναλέμε ;-)

Με τις απουσίες του Υπουργού Πολιτισμού, του προέδρου και του αντιπροέδρου του ΕΚΚ και του Προέδρου του Φεστιβάλ που λείπει ταξίδι για δουλειές, επισήμως να αποτελούν τυχαίες ατυχείς συγκυρίες, αλλά σε ελεύθερη ερμηνεία να είναι και τόσο ενδεικτικές της ατάκτου φυγής ως αγαπημένης αντίδρασης των φορέων όταν μέλει να έρθουν αντιμέτωποι με (έστω κάποιους απ’) αυτούς που υποτίθεται ότι θα έπρεπε να υποστηρίζουν, προστατεύουν και διευκολύνουν, όσο ενδεικτικά της κατάστασης που επικρατεί στο σκορπιοχώρι της ελληνικής κινηματογραφικής βιομηχανίας (ή οικοτεχνίας, αν προτιμάς), είναι και τα μόνιμα παράπονα περί της δια νόμου εκβιαστικής απαίτησης συμμετοχής στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης απ’ όσες ελληνικές ταινίες θέλουν να είναι υποψήφιες για τα Κρατικά Βραβεία Ποιότητας και η επωδός για την επί πενηνταετίας μη εφαρμογή του νόμου του 1,5% (επί των εσόδων των τηλεοπτικών σταθμών, το οποίο οφείλουν να διαθέτουν για την παραγωγή ελληνικών ταινιών) απ’ όποιον αυτόκλητο εκπρόσωπο της δημιουργικής κινηματογραφικής διαδικασίας βρει ευκαιρία να κράξει Το Κράτος, έλαβε χώρα η συνέντευξη τύπου του 49ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, παρουσία του Γενικού Γραμματέα του ΥΠΠΟ, που απ’ την καρέκλα που δεν έπιασε ο Μισέλ ντε Λιαπί, ευχήθηκε καλή επιτυχία στο Φεστιβάλ, και το έσκασε να προλάβει το φόρτο των εργασιών του, λίγο αφού έδωσε το λόγο στη Δέσποινα Μουζάκη, για να βγάλει, με θολό βλέμμα και σπασίματα στη φωνή, το καθιερωμένο κατατονικό λογύδριό της.

Όπως λέγαμε τις προάλλες και μπορείς να δεις στο πρόγραμμα που δημοσιεύεται σύντομα στο site της διοργάνωσης, το φεστιβάλ θα ανοίξει στις 14 του μήνα με την προβολή του βραβευμένου στη Βενετία, The Wrestler (του βραβευμένου και με Χρυσό Αλέξανδρο στο ντεμπούτο του, Darren Aronofsky), παρουσία της Evan Rachel Wood και θα κλείσει στις 24 με το πολυαναμενόμενα οσκαρικό Frost/Nixon απ’ το ομότιτλο θεατρικό. Στο ενδιάμεσο, εκτός απ’ την σε ειδική προβολή πρώτη παγκόσμια της Σκόνης του Χρόνου του Θόδωρου Αγγελόπουλου, παρουσία του πρωταγωνιστή του, Willem Dafoe, στο διεθνές πρόγραμμα αίθουσες αναμένεται να ξεπουλήσουν το Rachel Getting Married του Jonathan Demme, το υποψήφιο για Χρυσό Φοίνικα και προτεινόμενο για Όσκαρ, ισραηλίτικο Waltz With Bashir, το αγαπημένο μας και βραβευμένο σε Tribeca, Sitges, και Εδιμβούργο μεταξύ άλλων, Låt den Rätte Komma In / Let the Right One In, το επίσης βραβευμένο στο Sitges, The Good, the Bad and the Weird, το υποψήφιο για Χρυσή Αρκούδα και βραβευμένο στο Sundance, Ballast, το ξανακομμένο Ashes of Time Redux του Wong Kar Wai, το Linha de Passe του Walter Sales και της Daniella Thomas, αλλά και η νέα ταινία των Ryan Fleck και Anna Boden, Sugar. Ακόμα περισσότερο, το Akires to Kame του τιμώμενου φέτος Takeshi Kitano και το W. του Oliver Stone, δύο μόνο απ’ τους σκηνοθέτες που θα παραστούν φέτος αυτοπροσώπως στη Θεσσαλονίκη για να παρουσιάσουν masterclasses, η λίστα των οποίων περιλαμβάνει τους επίσης τιμώμενους αδερφούς Dardenne, τον Willem Daffoe, τον δις οσκαρούχο συνθέτη Santiago Santaolalla, τον Emir Kusturica που τον έχουμε πρόχειρο στη χώρα μας συχνά, και την οσκαρούχο σεναριογράφο της Juno (2007), Diablo Cody, μέλος της κριτικής επιτροπής του Διεθνούς Διαγωνιστικού, που στις δύο φετινές ελληνικές συμμετοχές του έχει το Without του Αλέξανδρου Αβράνα και τις Τρεις Στιγμές του Πέτρου Σεβαστίκογλου.

Σχεδόν διπλάσιος από πέρσι είναι ο αριθμός των ταινιών του ελληνικού προγράμματος στη μυθοπλασία, με 22 στο σύνολο κι 7 να έχουν ήδη προβληθεί (τον περασμένο Απρίλη η πιο πρόσφατη), με το Deep End (2007) να είναι μια απ’ αυτές που θα διαγωνιστούν για τα Κρατικά Βραβεία Ποιότητας και το Ελληνοβελγολλανδοαμερικάνικο Κρυμμένα Μυστικά – Αθανασία του Πάνου Καρκανεβάτου, να είναι η μόνη απ’ τις φετινές με προγραμματισμένες εμπορικές προοπτικές, που είτε από σύμπτωση, είτε από ενδιαφέρον, είτε από άγνοια κινδύνου της σαλονικιώτικης ρετσινιάς, ασχολήθηκε να προλάβει τις διορίες και να εμφανιστεί τη σωστή χρονιά στο Φεστιβάλ. Στο φετινό Digital Wave η προκριματική επιτροπή από λιγότερες συμμετοχές πέρασε λιγότερες ταινίες, με τον βραβευμένο πέρσι Άγγελο Σπάρταλη του Μήλου Μέσα στο Κεφάλι σου να επιστρέφει με το Σύνδρομο της Χιονάτης και τον Ανέστη Χαραλαμπίδη να ανεβαίνει και στα βόρεια με το Ecce Momo! του, μετά τις περασμένες Νύχτες Πρεμιέρας. Εξαιρουμένης, πάντως, της πρώτης στα χρόνικα πλήρους ρετροσπεκτίβας στο έργο του Μάνου Ζαχαρία, σκηνοθέτη που άφησε το στίγμα του στο ρώσικο κινηματογράφο και είχε τιμηθεί και στο 45ο Φεστιβάλ, το πιο ενδιαφέρον κομμάτι του φετινού ελληνικού προγράμματος, φαίνεται να είναι το πιο καινούριο, με τίτλο Generation Next και στόχο να συστήσει στο κοινό, μέσω των (συνήθως βραβευμένων) μικρών τους μήκους, Έλληνες δημιουργούς που ξεκινούν, ετοιμάζουν, ή έχουν στα τελειώματα, τα μεγάλου μήκους ντεμπούτα τους, στα οποία, εύλογα, ποντάρουμε όλοι μας πολλά.

Χωρίς διαμαρτυρίες κι αυτοπυρπολήσεις εμφανίστηκε χθες (μετά από τέσσερις πρώτες φωτογραφίες) στην επίσημη σελίδα της ταινίας, το virtual tour της πλατείας του Αγίου Πέτρου, που λειτουργεί σαν teaser της κινηματογραφικής μεταφοράς του Angels & Demons (πρώτο μέρος της τριλογίας που θα ολοκληρώσει σύντομα με το Κλειδί του Σολωμόντα ο Dan Brown, μετά το ποπ κι εκδοτικό φαινόμενο του Κώδικα Da Vinci) για να προαναγγείλει τον ερχομό της ταινίας στις αίθουσες τον ερχόμενο Μάη και να αποδείξει ότι, τελικά, η πραγματική ύβρις του The Da Vinci Code (2006), ήταν η μαλλούρα του Tom Hanks, που αποκαταστάθηκε κουρεύοντας τον συμβολολόγο Langton του, με απλή ακαδημαϊκή χωρίστρα. Και μιας και η επίσημη εξήγηση της αναστολής των πειραμάτων του CERN, δεν είχε καμία αναφορά στο ότι, στο βιβλίο, ιθύνοντες του σταθμού εμπλέκονται σε τρομοκρατική απόπειρα κατά της εκλογής νέου Πάπα (προσπαθώντας να τινάξουν στον αέρα τα θεμέλια της καθολικής πίστης, αποδεικνύοντας την απάτη της), τα μόνα προβλήματα που μπορεί να καταγράψει στο ενεργητικό της η παραγωγή που πήρε το πράσινο φως λίγο μετά το βιβλικό άνοιγμα του Κώδικα (2006), είναι η άρνηση του Βατικανού να παραχωρήσει τους χώρους του για τα γυρίσματα (σε αντίθεση με το Μουσείο του Λούβρου που είχε ανοίξει για την προηγούμενη ταινία) και η γενικότερη άρνηση να διευκολύνει καθ οιονδήποτε άλλο τρόπο την παραγωγή, κόβοντας όποιες άδειες έφτανε να κόψει το αλάθητο χέρι του Ποντίφικα.

Των θρησκευτικών αντιδράσεων και της κριτικής κατακραυγής βοηθούντων, μαζί με το επίκαιρο της εκδοτικής έκρηξης του βιβλίου, ο Κώδικας Da Vinci κατέληξε να μαζέψει πρόπερσι, περί τα $760 μύρια στις αίθουσες μόνο, έξι φορές το budget του δηλαδή, κι όσοι έχουν διαβάσει το Angels & Demons, εκτός του ότι θα έχουν ήδη κλείσει θέση μόνο και μόνο για να δουν τον Hanks να κάνει sky diving έξω απ’ την Cappella Sistina, θα ξέρουν να σου πουν ότι η πρώτη περιπέτεια του συμβολολόγου Robert Langton, έχει τα φόντα να κόψει ακόμα περισσότερα, όντας από μόνη της όσο γρηγορότερη, εντονότερη, σκοτεινότερη και πιο ιντριγκαδόρικη λέει ο Brian Grazer ότι προσπαθούν να την κάνουν στην ταινία, χωρίς να έχει ανάγκη όλο αυτό το κούφιο hype του Κώδικα να τη σκεπάζει, έναν απ’ τους πιο νερόβραστους μπλοκμπαστεράδες της Ιστορίας του Hollywood να τη σκηνοθετεί (Ron Howard), κι έναν απ’ τους πιο συμβατικούς κι άτολμους σεναριογράφους του να τη μεταγράφει (Akiva Goldsman). Κι όσο για εκείνη την αποκαλυπτική εμφάνιση του Hanks σε κολλητό Speedo που λένε, θα αφήσω τα βίτσια σου (κι εκείνη τη σύντομη γυμνή εμφάνιση του πισινού του στο Charlie Wilson’s War (2007)), να σου πουν αν θα ’ναι καλό selling point ή όχι.

Τέσσερις μήνες, ένα trailer κι ένα επτάλεπτο clip (χορηγία ταιριαστών οφθαλμών από τον J.J. Abrams και το Fringe του) μετά την πρώτη εμφάνιση του Keanu Reeves ως διαχειριστή του πλανήτη με παγωμένο πρόσωπο, και σχεδόν ενάμιση μήνα πριν οι εξωγήινοι τοποτηρητές στείλουν τον εκπρόσωπό τους στις αίθουσες στις 12 του Δεκέμβρη, αφού ο γήινος πληθυσμός φρόντισε να εξαλείψει την κύρια απ' τα trailers διαφαινόμενη πηγή κινδύνου εξωγήινης επίθεσης, αναβάλλοντας επ' αόριστον το ενδεχόμενο ανάδειξης γυναίκας στο αξίωμα του προέδρου των ΗΠΑ, η Fox αποφάσισε να μειώσει όσο μπορεί τις πιθανότητες να τρομοκρατήσει τον πλανήτη για τις εκπομπές ρύπων του, βγάζοντας το νέο The Day the Earth Stood Still (2008) κατευθείαν στο δίκτυο, σε συμπιεσμένη όμως μορφή πεντάλεπτου κλιπ, που είναι πιθανότατα και το πιο ανώδυνο cut του.

Η πολυαναμενόμενη εμφάνιση του Gort, φυσικά, είναι το κύριο πιάτο, αφού όλο το υπόλοιπο υλικό ανακυκλώνεται απ’ τον Ιούλη. Και ο οποίος Gort, ω της εκπλήξεως, αφού πέρασε από φήμες ότι θα έχει εντομοειδή άκρα, ότι θα είναι τετράποδο τοτέμ με κανόνια, ότι θα είναι τοστιέρα με δυνατότητες wi-fi, ή αυτοκίνητο - ξυριστική μηχανή, τελικά είναι ένα ψηφιακό αντίγραφο του αυθεντικού Gort του 1951, το οποίο θα ζωντανέψει η WETA. Και με ενάμιση μήνα για την έξοδο στις αίθουσες, μάλλον δεν έχεις καμιά σοβαρή βάση να περιμένεις ιδιαίτερη βελτίωση στα ψηφιακά της, που μοιάζουν με ρετάλια του προηγούμενου Fantastic Four (2007), ιδίως αν τα συγκρίνεις με τον αρχικό έντιμο βίο της Αυστραλιανής εταιρείας, στην τριλογία του Άρχοντα. Σ’ αυτό το ζωγραφιστό αντίγραφο πάντως, ο Klaatu του Reeves θα απευθύνει εν τέλει και επιπρόσθετα στον αρχικό σχεδιασμό, την ιστορική εντολή Klaatu Barada Nictu, πιθανότατα σαν να μιλούσε σε ένα μάτσο λάσπη, όχι λόγω της μεθοδικής του υποκριτικής, αλλά γιατί τον Gort ντουμπλάριζαν αμμόλοφοι στα γυρίσματα. Οι μόνες σοβαρές αλλαγές απ’ το πρωτότυπο στο remake, φαίνεται να είναι η ενδυνάμωση του γυναικείου χαρακτήρα με ένα πανεπιστημιακό δίπλωμα (αστρολόγου) και ο εμπλουτισμός των κοινωνιολογικών ευαισθησιών με μαύρισμα του πιτσιρικά, σοβαρές μόνο σε σύγκριση με τις δηλωμένες προθέσεις του Scott Derickson να αποδώσουν μια «βιολογική» αίσθηση στα υλικά εξωγήινων κοστουμιών (!), οχημάτων και μηχανημάτων γενικότερα.

Δυο μέρες μετά την ανακοίνωση έξι (6) υποψηφιοτήτων του στα BIFAs, δώδεκα (μέρες) πριν βγει στις αμερικάνικες αίθουσες, και αυτή που έκλεινε το φεστιβάλ του Λονδίνου, διάλεξε η Fox Searchlight για να αποκαλύψει το trailer του Slumdog Millionaire (2008), της καινούριας ταινίας του Danny Boyle που λατρεύτηκε όπου παίχτηκε, πιο ρουφηχτά στο Τορόντο, και συγκεντρώνει τις περισσότερες πιθανότητες να γεμίσει την indie καλοδιάθετη θέση στα Oscar®, συνεχίζοντας το σερί της εταιρείας με Juno (2007) και Little Miss Sunshine (2006) τις προηγούμενες χρονιές.

Το feelgood του πράγματος αμφισβήτησε βέβαια η λογοκριτική μηχανή της αμερικάνικης βιομηχανίας τη προηγούμενη βδομάδα, κοτσάροντας οριστικά ένα λίγο πολύ "ακατάλληλο" χαρακτηρισμό στη ταινία, και κάνοντας όχι μόνο το σκηνοθέτη αλλά και σύσσωμα τα διαδίχτυα να αγανακτήσουν. Το R προήλθε από "some violence, disturbing images and language" στο ταξίδι ενός Ινδού πιτσιρικά από τις τρωγλοσυνοικίες του Mumbai στα πλατό του ντόπιου Εκατομμυριούχου με κακό σκοπό να εντυπωσιάσει μικρούλα φαν του τηλεπαιχνιδιού. Κι αν η ιστορία, βασισμένη σε δημοφιλή νουβέλα, δε σου λέει πολλά από μακριά, την ίδια άποψη έχει και ο Boyle, που μπήκε στον κόπο να διαβάσει και το σενάριο μόνο από εκτίμηση στον Simon Beaufoy του Full Monty (1997). Για να βρει προφανώς ακόμα μια αφορμή να στείλει τον καμεραμάν του να τρέχει με μια γυροσκοπική SI-2K όπως εξηγεί η θεία Άννα, δημιουργώντας ένα υπερκινητικό φιλμ που πάλλεται αυτή τη φορά συντονισμένα με το μεγάλο κοινό. Και με τη προώθηση να βρίσκει έμπνευση στο Hoppípolla για να συντονίσει ένα μάλλον αντιπροσωπευτικό trailer, μετά από μια μάλλον αποκρουστική αφίσα, το μέλλον της παραγωγής διαγράφεται τόσο φωτεινό όσο το χαμόγελο της μοντελίτσας πρωταγωνίστριάς της.

Μωσαϊκό της Camorra, της ναπολιτάνικης μαφίας.Η τρανταχτή στιλιστική απόσταση των μαφιόζων της νότιας Ιταλίας απ’ τους Αμερικάνους συναδέλφους τους στις ταινίες του Coppola και του Scorsese (ή και τα τηλεοπτικά ξαδερφάκια τους της οικογένειας Soprano), είναι το πρώτο πράγμα που θα σου κάνει εντύπωση στο πολυσχιδές όσο και απαιτητικό μωσαϊκό που κράτησε ο Garrone, απ’ το εκτενέστερο και πιο επικεντρωμένο σε ντοκουμέντα και καταγγελίες βιβλίο, του νούμερο ένα στόχου της Camorra (και υπό αστυνομική προστασία τα τελευταία δύο xρόνια), Roberto Saviano. Δεν θα σου πάρει πολύ βέβαια να το αναγνωρίσεις ως ρεαλιστική απεικόνιση των εργατών πεδίου (όπως θα το έθετε ίσως κι ο Β. Πολύδωρας) του οργανωμένου εγκλήματος, μακριά απ’ τα καλοζωισμένα κέντρα της εξουσίας τους, υπεύθυνοι να κρατούν στα όρια της εξαθλίωσης την εξαθλιωμένη περιοχή τους, και να κρατούν μέσω ωμής και άμεσης βίας, υπό έλεγχο της ανερχόμενες φιλόδοξες φράξιες πιτσιρικάδων, που έχουν δει περισσότερες φορές απ’ όσο θα τους έκανε καλό τις γυαλιστερές απεικονίσεις του οργανωμένου εγκλήματος και κάνουν όνειρα για ελεύθερη αγορά στην παρανομία.

Μέσα από μια χαρακτηριστική επιλογή πέντε παράλληλων και διαπλεκόμενων ιστοριών, χωρίς καμία ιδιαίτερη έμφαση στα σημεία επαφής τους, ο Garrone σκαρώνει ένα μεθοδικό πορτραίτο της μαφίας και του τρόπου δράσης της, που κάνει τη βία να φαίνεται και να γίνεται άλλη μια καπιταλιστική επιχείρηση. Απαισιόδοξο, γκρίζο και νιχιλιστικό, όσο κι η πανταχού παρούσα ανάσα του θανάτου που απλώνει ο διευθυντής φωτογραφίας του πάνω απ’ το άλλοτε ομιχλώδες κι άλλοτε αποπνικτικά φωτεινό αστικό και φυσικό τοπίο, στο οποίο ο σκηνοθέτης ανακαλύπτει κι αποκαλύπτει με το αποστασιοποιημένο και καθαρό βλέμμα ντοκιμαντερίστα, μια εφιαλτική Γομόρα, σε αέναη κατάσταση ακήρυχτου πολέμου, αδιαπέραστη από αχτίδα ελπίδας έστω και με τη μορφή διαπλεκόμενης δικαιοσύνης κι εξουσίας. Μια υπαρκτή δυστοπία, όπου ο υπόκοσμος έχει ανέβει στην επιφάνεια κι έχει καταπιεί την εικόνα της ευνομούμενης κοινωνίας, όπως απειλεί να σε καταπιεί κι εσένα το επικό μέγεθος των φιλοδοξιών και των διαστάσεων του πορτρέτου, αν προσπαθήσεις να σταθείς απέναντί του και να εντοπίσεις και να συνδέσεις τα νήματα και τις διαδρομές του, αντί να αφεθείς να σε τυλίξει και να σε παρασύρει στη γκρίζα κι αδυσώπητη πραγματικότητά του, απ’ το φλύαρο αφηγηματικό ξεκίνημά του, μέχρι το αμείλικτο τελείωμά του, όπου τα λόγια τα λένε τα όπλα, κι είναι πάντοτε μετρημένα κι αποφασιστικά.

Κυνηγώντας το ρεαλισμό του, ο Garrone γύρισε την ταινία on location στις περί τη Νάπολη περιοχές, χρησιμοποιώντας ντόπιους θεατρικούς ηθοποιούς, επαγγελματίες και μη, συμπεριλαμβανομένων μελών της Camorra, που πέρα του ότι δεν ήθελαν να παίζουν σε σκηνές που σκοτώνονται για να μη γίνουν γέλιο στους συναδέλφους τους, όταν δήλωσαν ότι οι ρόλοι τους είναι ζωής, συνελήφθησαν απ’ την αστυνομία. Η ταινία βραβεύθηκε με το Grand Prix των Κανών, κι η γενικότερη επιτυχία της μαζί μ’ αυτήν του Il Divo (2008), προκάλεσε επερώτηση στο ιταλικό κοινοβούλιο, για το αν αυτή είναι η εικόνα που θέλει η ιταλική κυβέρνηση να προωθεί στο εξωτερικό. Ωστόσο, επειδή, όπως δήλωσε ο Garrone (και) σε συνέντευξη τύπου στις περασμένες Νύχτες Πρεμιέρας, δεν τους παίρνει να προσπαθήσουν να κόψουν τη φοβερή φόρα που έχει πάρει, η Ιταλία πρότεινε την Gomorra για τα ξενόγλωσσα Όσκαρ, στα πλαίσια της προώθησης για τα οποία, η ταινία παίχτηκε στο περασμένο φεστιβάλ της Νέας Υόρκης, με παρουσίαση από τον Martin Scorsese.