Μέσα σε σφυρίγματα, παρά την ιταλική της καταγωγή που συνήθως κάνει tifosi τους ντόπιους δημοσιογράφους στο Lido, η Sofia Coppola παρέλαβε απόψε από τον Quentin Tarantino το Χρυσό Λιοντάρι του 67ου φεστιβάλ της Βενετίας. Το Somewhere με το οποίο η σκηνοθέτρια του Χαμένου στη Μετάφραση (2003) προσπάθησε να ξεπεράσει κάτι ενδιάμεσα.. παντεσπάνια, είχε συναντήσει στις προβολές του γενικά θετική αλλά συγκρατημένη υποδοχή από τους κριτικούς, τόσο συγκρατημένη που και ο τελευταίος οσκαροπρογνωστικάριος το είχε ξεγράψει στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού.

Ακόμα πιο αμφιλεγόμενη, στη πραγματικότητα η πιο αμφιλεγόμενη δυνατή, ήταν η επιλογή της Balada Τriste de Τrompeta του Álex de la Iglesia για το Αργυρό Λιοντάρι σκηνοθεσίας, αφού o ματοβαμμένος μηδενιστικός πολτός του Ισπανού, με πρωταγωνιστές ψυχωτικούς δολοφόνους κλόουν στην αρχή και το τέλος της εποχής του Franco, συγκέντρωσε λίγη εκτίμηση και αμέτρητα φτυαρίσματα μετά τις προβολές του. Το τρίτο χτύπημα που έκανε El Paso τη Βενετία, ήρθε στο Βραβείο της Επιτροπής, στο Essential Killing του Jerzy Skolimowski του οποίου η αμφίσημη εξέταση ταλιμπανοειδών γενειοφόρων περίμεναν όλοι να περιοριστεί σε βραβείο ερμηνείας για τον Vincent Gallo το πολύ. Τώρα, οι διπλές βραβεύσεις μιας παραγωγής είναι σπάνιες στα μεγάλα φεστιβάλ, χαρακτηριστικά ο Mickey Rourke έφυγε με άδεια χέρια από την 65η Mostra αφού πήρε Χρυσό Λιοντάρι ο Wrestler (2008)· και από πάνω το φετινό πρόγραμμα του Marco Müller είχε πολλές δυνατές συμμετοχές, χαιρετίστηκε σα το καλύτερο φεστιβαλικό των τελευταίων χρόνων από τα μισά του ακόμα· έτσι, το τελευταίο που θα περίμενες θα ήταν να βραβευτούν όσο λιγότερες ταινίες, πράγμα που.. ακριβώς έκανε η φετινή επιτροπή, δίνοντας όντως και το βραβείο ερμηνείας στον Gallo και επιπλέον βραβείο σεναρίου στον De la Iglesia. Με ποια σκοπιμότητα γίνανε ολαυτά, δύσκολο να πεις προφανώς, ο Tarantino φαίνεται να προσπαθεί να πείσει τον πλανήτη ότι η επιτροπή του ομοφώνησε, το πιο τρελοπιθανό είναι να γέμισε μόνος του τη μεγάλη τριάδα των βραβείων, και με ότι δε πρότεινε κανένας, ακριβώς γιατί οι υπόλοιποι δε συμφωνούσαν.

Σε ότι απέμεινε, ξεχωρίζει η βράβευση της Ariane Labed του Attenberg, το οποίο ήταν σε πολλά.. διευθυντικά προγνωστικά και ακόμα περισσότερα τιτιβίσματα, είτε θες να το πιστεύεις είτε όχι. Η ταινία της Αθηνάς Ραχήλ Τσαγγάρη βραβεύτηκε και σε μια κατηγορία όπου ο συναγωνισμός ήταν τόσο έντονος όσο και για το Λιοντάρι, από τις πρωταγωνίστριες των Black Swan, Potiche, Meek's Cutoff και Vénus Noire, όπως παρατηρεί το indieWire και όχι μόνο.

Αξιοσημείωτα, τo Silent Souls του Aleksei Fedorchenko, κυριολεκτικά επιτάφια τελετουργικό art film, ήταν πρώτο στο πινακάκι για τους κριτικούς του Lido και πολλοί το δίνανε πρώτο και στα προγνωστικά, από την άλλη από χτες οι βρόμες λέγανε ότι ο Tarantino δε θα το ομοφωνούσε ούτε στη δική του κηδεία για τίποτα, και τελικά εκτός από το FIPRESCI που είχε σίγουρο, πήρε και το ανώμαλο (από την άποψη ότι δε δίνεται συχνά) Osella φωτογραφίας. Χωρίς ουσιαστική σημασία, η Mila Kunis πήρε μια παρηγοριά του Black Swan για "un giovane attore o attrice emergente", ο Monte Hellman πήρε το Leone Speciale που τον περίμενε συστημένο εφόσον είχε πάνω από 20 χρόνια να κάνει μεγάλου μήκους, και το Avatar (2009) πήρε τα τρισδιάστατα γυαλιά Persol, όσο ένα μεγάλο κορδόνι από αξιόλογα φιλμ, από το βαθιά αμερικάνικο Meek's Cutoff της Kelly Reichardt μέχρι το βαθιά γιαπωνέζικο 13 Assassins του Takashi Miike, έφευγαν αμνημόνευτα. Έτσι η τελική εικόνα της Venezia 67 αναπόφευκτα μεταφέρεται αλαφρά πικρόχολα στους απέξω, ακόμα και το ρεπορτάζ του Variety (που συμπληρώθηκε όσο συμπληρώνονταν και αυτό εδώ το θέμα) κλείνει πιάνοντας τα μπάζα από τη κατασκευή του νέου Palazzo Del Cinema και τις καθυστερήσεις στις προβολές, και η διοργάνωση του 2011 και τελευταία για τον Müller, θα έχει πιθανότατα δυσκολότερο και από το φετινό έργο στο να μαζέψει δημοσιογραφικό ενδιαφέρον. Σε θετική νότα για αλλαγή, η διοργάνωση του 2010 μάζεψε σίγουρα αυξημένο ενδιαφέρον, και κινηματογραφικό αντί για κουτσομπολίστικο, και οικουμενικό αντί για αμερικάνικο (που ειρωνικά είχε τελειώσει με τη προβολή του Somewhere, τη προηγούμενη Παρασκευή), και το έκανε ρίχνοντας νέους κι άφραγκους στα βαθιά με επιτυχία.

Aπό τα αμέτρητα φιλμ που ψάχνουν δημοσιότητα και φέτος στο Toronto, πρώτο που μάζεψε ψιλοξεσαλωμένες κριτικές, και όχι ακριβώς αναπάντεχα, είναι το Easy A (2010), εφηβοκωμωδία που ανοίγει την επόμενη βδομάδα στην Αμερική για να κάνει τσεκαρισμένα πια την Emma Stone superstar.

Βασισμένη κάπως στο Άλικο Γράμμα του Nathaniel Hawthorne, κυρίως από την άποψη ότι πια το φοράει η Emma με περηφάνεια όπως βλέπεις, η σύνοψη μιλάει για μικρή που γίνεται η δημοφιλής τσουλάρα του σχολείου χωρίς ακριβώς να έχει χάσει τη παρθενιά της. Περίεργα, αυτό δεν υπονοεί τη χρήση άλλης δημοφιλούς οπής, αλλά ότι η μικρή το προσποιείται για χάρη gay, στρουμπουλούληδων και λοιπών περιθωριακών του σχολείου, υφαίνοντας μια κάποια ευαίσθητη ηθική μυθολογία στη πορεία. Και όταν ενσωματώνει στο υφαντό και κάτι τετριμμένα να, το πρώτο που κάνει είναι να τα σχολιάζει, όπως βιάζεται να ξεκαθαρίσει το trailer και ο σκηνοθέτης σε κάθε του συνέντευξη, αλλά δε προσπέρασαν με την ίδια ευκολία και οι κριτικές. Σαν αποτέλεσμα, η γενική αίσθηση είναι κωμωδίας που το προσπάθησε αρκετά, μιας "γυμνασιακής τρέλας που αναποδογύρισε ένα αδιέξοδο είδος με κατεργάρικο πνεύμα" σύμφωνα με τον Kirk Honeycutt στο THR, αλλά δεν έφτασε ακριβώς σε κλασικότητα Mean Girls (2004), ούτε βέβαια πιο πέρα, σε τίποτα από John Hughes των 80s, αν εξαιρέσεις το σημαντικό γυναικείο κεντρικό χαρακτήρα. Ο τελευταίος πιστώνεται τόσο στην αναμφισβήτητα ταλαντούχα από όλες τις απόψεις δεσποινίδα Stone, όσο και στον δημιουργό του, Bert V. Royal, τριαντάρη θεατρικό συγγραφέα του οποίου τα off-Broadway ανεβάσματα με πυρομανίες, μυσοφοβίες και πιωμένες cheerleaders βεβαίως βεβαίως, φαίνεται να κίνησαν το ενδιαφέρον του Hollywood στα 00s. Το σενάριο του Royal, ακόμα και μετά τις διορθώσεις του σκηνοθέτη του, έχει γλώσσα γεμάτη ανήλικες χριστοπαναγίες και δεν είναι καθόλου απίθανο η προσαρμογή της παραγωγής σε PG-13 να της στέρησε την είσοδο στα all-time classics, παρολαυτά μπαίνει άνετα στα κορυφαία των τελευταίων χρόνων και μάλλον θα πετύχει "ένα είδος έξοχου" ειδικά για το κοινό της, όπως καταλήγει το Variety περισσότερο συνοψίζοντας τον τρελό ενθουσιασμό των ακροατηρίων στις δοκιμαστικές προβολές των τελευταίων βδομάδων.

Μάλλον ελαφρή μεταφορά της νουβέλας του Mordecai Richler με τον Paul Giamatti σε οσκαρικό ρόλο, το Barney's Version (2010) παίζει στη τελευταία διαγωνιστική βραδιά της Βενετίας, μετά το μάλλον αριστουργηματικό Road to Nowhere (2010) του Monte Hellman που προστέθηκε στα φαβορί για το Χρυσό Λιοντάρι. Η επιστροφή μετά από 21 χρόνια του σκηνοθέτη του Two-Lane Blacktop (1971) αναμένονταν πάντως εξίσου με τη πρώτη φιλόδοξη δουλειά του σκηνοθέτη άπειρων επεισοδίων του CSI, στην Ιταλία τουλάχιστο, όπου ο Barney Panofsky έγινε περίπου εθνικός ήρωας στα 00s.

Ο μυθιστορηματικός κύριος Panofsky είναι βέβαια Καναδός με εβραϊκή καταγωγή όπως και ο δημιουργός του, και στην έκδοση του 1999 απομνημονεύει, κομπλέ με υποσημειώσεις του γιου του να τις διορθώνουν, τις περιπέτειές του με τις τρεις κυρίες Panofsky. O Barney είναι επιπλέον και τηλεπαραγωγός, στη πασίγνωστη και στη πραγματικότητα Totally Useless Productions, οπότε οι γυναίκες του έχουν τουλάχιστο εμφάνιση αν όχι και άνεση ξεσκίσιμης γλάστρας, και την έχουν τουλάχιστο στη μεταφορά στον κινηματογράφο όπου δε θα έβρισκες άξεστο παραγωγό με πούρο να εγκρίνει τίποτα λιγότερο από τη Rachelle Lefevre (η οποία actually παράτησε το Twilight franchise για το ρόλο). Ο Barney τέλος, σε περίπτωση που δε το κατάλαβες ακόμα, είναι αυτός που κατηγορείται, έντυπα, για "κακοποίηση συζύγων, καλλιτεχνική απατεωνιά, προώθηση σαβούρας, και πολύ πιθανά φόνο" και ο δικηγόρος του τον συμβουλεύει να μη κινηθεί δικαστικά γιατί το quote "ακούγεται αρκετά ακριβές". Το προφανές χάρισμα του Richler για "δηκτική σάτιρα και αιχμηρό πνεύμα", προφανέστερα μαζί με τις γκομενοπεριπέτειες του ήρωά του, την απάντηση στις κατηγορίες, την Εκδοχή του Barney, την κάνανε ειδικά στην Ιταλία αυτό που λέμε ιδιαίτερα αγαπητή και μεταφράζεται σε διακόσιες χιλιάδες αντίτυπα εκεί. Έτσι ο παραγωγός της μεταφοράς, ο Robert Lantos --που μπορείς να πεις ότι έβαλε τη καναδική βιομηχανία στη πρώτη κατηγορία ή ότι έβαλε τους καναδούς φορολογούμενους μέσα και παραμέσα με αποτυχίες στιλ Ararat (2002) και Where the Truth Lies (2005)-- είχε αποφασίσει να κάνει πρεμιέρα στο Lido πριν καν ξεκινήσουν τα γυρίσματα, λέει, παρόλο που είναι μόνιμος επισκέπτης στις Κάνες, και φυσικά μόνιμα παρών στο Τορόντο όπου περπάτησε δέκα φορές το χαλί σε opening night gala. Ο μεγαλοπαραγωγός αποφάσισε για τους ίδιους λόγους και ακόμα περισσότερους (i.e. για να βρει πιο εύκολα χρηματοδότες) να μεταφέρει και ολόκληρη περίοδο της ζωής του ήρωα στη Βενετία από το Παρίσι, αλλά είναι οι ελευθερίες με τον τόνο και τις εμφάσεις του βιβλίου, με το "σκοτεινό υπόγειο ρεύμα" που βάφτηκε "εφησυχαστικό μπεζ" όπως παρατηρεί το Variety και είχαν παρατηρήσει στο τιζεροτρέιλερ από τον Μάη οι φαν, είναι η ημι- αναλφαβητοποίηση του υλικού της που φαίνεται να ρίχνει τη ταινία σε επίπεδο λίγο πάνω από μεσοβέζικη οικογενειακή δραμωδία.

Με τη πρόσθεση και του Hollywood Reporter που δημοσίευσε θετικότερη κριτική, τα trades καλολογούν ομόφωνα την ερμηνεία του Giamatti, και δε ξέρω εσύ αν θα περίμενες τίποτα λιγότερο από τον πρωταγωνιστή του American Splendor (2003) σε ένα ρόλο στριμμένου μεν εμπορικότερα δε, πάντως η Sony Classics επιβεβαίωσε τις υποψίες των υπολοίπων και ειδικά.. του Lantos, αγοράζοντας τα αμερικάνικα δικαιώματα της παραγωγής πριν καν προβληθεί, με προφανή στόχο να τη σμπρώξει στα βραβεία, όπως έκανε χαρακτηριστικότερα πέρσι με το Last Station (2009). O Giamatti δήλωνε στη Βενετία σήμερα την ελπίδα ο περίπου γουντιαλενικός χαρακτήρας του να αρέσει στο κοινό παρόλο που η SPC δε φημίζεται και για τις υπερευρείες διανομές της, όσο ο παραγωγός του εξιστορούσε τη δυσκολία στο να γραφτεί σενάριο μετά το θάνατο του Richler που σκόπευε να το επιμεληθεί ο ίδιος, όπως είχε κάνει για την οσκαρο-υποψήφια Apprenticeship of Duddy Kravitz (1974) και όλες γενικά τις δουλειές του που μεταφέρθηκαν στη μεγάλη οθόνη.

Ο ονομαστός σκοτεινός εικονοκλάστης της Ιαπωνίας αναδημιούργησε με ριγοριστική πειθαρχία μπιμούβικο σαμουραϊδράμα των 60s, και η Βενετία στρώνει απόψε το κόκκινο χαλί της, με πρώτο στην υποδοχή τον Quentin Tarantino πιθανότερα, για τους 13 Assassins (2010) του Takashi Miike.

Ο χαρακτηρισμός του Miike είναι από τον Hollywood Reporter αν ακολουθήσεις και το link, αλλά την έκπληξη από την έλλειψη εκπλήξεων που θα βρεις εκεί, την εκφράσανε οι περισσότεροι που είδανε την ταινία στις προβολές για τον τύπο, τουλάχιστο όσοι δε ξέρανε και πολλά για τη παραγωγή και περιμένανε χαντζάρια και κεφάλια να χορεύουν γιαπωνέζικη σάλσα βουτηγμένα στο αίμα. Όμως το πρωτότυπο jidaigeki (ή chambara ακριβέστερα) του Eiichi Kudo φαίνεται να έχει μαζέψει πολύ καταξίωση από το 1963, το βοήθησε και η παρουσία του (βετεράνου του Kurosawa) Kô Nishimura υποθέτεις, και όπως και να 'χει, τα trailer του remake είχαν επιβεβαιώσει από νωρίτερα τις δηλώσεις του Miike στη σημερινή συνέντευξη τύπου, τη πρόθεσή του να ζωγραφίσει αδρά για τους πιτσιρικάδες της πατρίδας του το όχι και τόσο μακρινό παρελθόν τους. Στην εποχή των παπούδων του σκηνοθέτη λοιπόν, ο κακός αδερφός του σογκούν βίαζε και σκότωνε, και οι σαμουράι έπρεπε να διαλέξουν ανάμεσα στο κώδικα τιμής που επέβαλλε υπακοή, και στον κώδικα ηθικής που επέβαλλε να μαζευτούν μια ντουζίνα και να τον δολοφονήσουν, απαραίτητα με τη βοήθεια του τοπικού διαβολάκου για το comic relief. Η ηθική αποστολή των σαμουράι ήταν τότε αυτοκτονίας αφού βέβαια κανένας κακός αδερφός σογκούν δε κυκλοφόρησε ποτέ χωρίς εκατοντάδες κομπάρσους για προστασία, όμως η ηθική υποχρέωση που ένιωσε ο Miike να σώσει τώρα από την εξαφάνιση το γιαπωνέζικο δράμα εποχής, είχε ευκολότερο δρόμο προς τη καταξίωση, ως δεδομένα awesome όπως όσες του τρώνε λιγάκι παραπάνω κόπο και χρήμα (από τις.. άπειρες που κάνει κάθε χρόνο), και ως δεδομένα ευπρόσδεκτη από τον Marco Müller, ειδικά σε χρονιά με τον Tarantino πρόεδρο της επιτροπής του διαγωνιστικού. Στη πραγματικότητα, το από χτες στα τιτιβίσματα επαναλαμβανόμενο awesomeness των Assassins ήταν φέτος αρκετό για να τους επιτρέψει και συνοδεία στη Βενετία, τη συνέχεια του υπερκάλτ Zebraman (2004), μεταμεσονύχτια και εκτός διαγωνιστικού απόψε.

Νέα γενιά Κυνηγών, βάζει νέα ομάδα γήινων, σε νέο πλανήτη. Στοχεύοντας να γυρίσει στα παλιά φυσικά.Σα κληρονομιά των 80s, οι Predators (2010) χρωστάνε τόσο στον Predator (1987) όσο και στον Running Man (1987) του Governator, η λειτουργική τους συμφωνία μαζί σου επιβάλλει να μην αμφισβητείς τόσο την ύπαρξη εξωγήινων κυνηγών όσο και το ότι δεν έχουν ανακαλύψει τη τηλεόραση. Οι εξωγήινοι με τις πλεξούδες και την ουλίτιδα, μεταφέρουν λοιπόν κακούργους γήινους επιλεγμένους με τη τελευταία λέξη στη πολιτική εθνικοτήτων του Hollywood, και τους βασανίζουν ριαλιτικά σε πλανήτη αρένα, σε μια ιστορία που έγραψε αρχικά ο Robert Rodriguez στα 90s, θεωρητικά έχοντας ρίξει μια ματιά και στο εγχειρίδιο των Aliens (1986). Στη πράξη, τρως αρκετή ώρα να παρακολουθείς χτίσιμο έντασης μέσα από ανάπτυξη κτηνανθρωπικών χαρακτήρων και μέσα από bonding που τους βαφτίζει σε όσες περισσότερες από τις περιπέτειες του πρωτότυπου μουσκουλοφόρου με τα σπαστά αγγλικά, μια "ατμόσφαιρα μυστηρίου" που δε σε βοηθάει να την αναπνεύσεις ακριβώς ούτε η ατελείωτη ανταλλαγή κλισέ (η οποία σε κάνει να εκτιμάς τη συνειδητή μουγκαμάρα στη πρώτη ταινία) ούτε το ότι τη συνέχεια, την εμφάνιση των predators, την έχεις δει να έρχεται είκοσι χρόνια νωρίτερα, και αυτή πλήρωσες να δεις. Όσα βλέπεις στη συνέχεια, είναι πλάσματα με φετιχιστική εμμονή στις τηλεοπτικές διαδικασίες, απέναντι σε θηράματα εδραιωμένα δίχως ελπίδα στη κόλαση, έναν παραπάνω εκφυλισμό του.. εμπορικού σήματος, ακριβώς αντίθετο στο στόχο της παραγωγής να προετοιμάσει sequels χωρίς να κάνει reboot στο franchise. Η ασυνέπεια και η απληστία της καταστρέφουν τη ταινία με άλλα λόγια, ακόμα και στα τεχνικά εκεί που ο Nimród Antal φαίνεται να στοχεύει σε συνεκτική δράση παλιάς σχολής, εκεί τη φορτώνει με φτηνά ψηφιακά απόκοσμα μπασταρδόσκυλα να σου θυμίζουν ότι τα πρακτικά εφέ βοήθαγαν στο δέσιμο αν όχι στη σοβαρότητα, και περνάει και σε πιο πρόσφατα τρικ χωρίς να έχει ακριβώς ιδέες πως να τα χειριστεί (όπως είχαν οι Strause στο AVPR (2007) ας πούμε), αλλά γενικότερα, παρόλη τη γκρίνια και την ανυπαρξία συναγωνισμού, δε μπορείς να αρνηθείς ότι οι Predators μπαίνουν και σε αξία εκεί που έχουν τις ρίζες τους χρονικά, πριν τα VS στα 00s τουλάχιστο.

Αμερικανάκι μετακομίζει με τη μάνα του στο Πεκίνο κι αποφασίζει να μάθει Kung Fu για να αντιμετωπίζει τα Κινεζάκια που του την πέφτουν επειδή την πέφτει σε Κινεζούλα.Υποθέτοντας ότι έχεις ξεπεράσει το πρώτο σοκ που προσφέρει η παραγωγή, και δεν είναι άλλο από το ότι ο Will Smith έστησε ολόκληρο reboot με αφορμή να παίξει ο γιος του τον πρωταγωνιστή στην αγαπημένη τους ταινία (και στόχο να μαζέψει μερικά τσουβάλια δολάρια ξαναζωντανεύοντας το franchise), θα σου είναι πολύ πιο εύκολο να ξεπεράσεις όλα τα υπόλοιπα που σου επιφυλάσσει μέσα στην αίθουσα, ετούτη η αναβίωση ενός ορόσημου της δεκαετίας του ’80. Κρατώντας απείραχτο τον κεντρικό σκελετό κι αλλάζοντας όλα τα υπόλοιπα ως οφείλουν, οι Murphey και Kamen παραδίδουν ένα σενάριο στιβαρό στην παιδική απλοϊκότητά του, το οποίο ο Harald Zwart πιάνει και κάνει χαρτοπόλεμο, κόβοντας απ’ την ταινία ένα σωρό επίπεδα αφηγηματικής συνέχειας, για να χωρέσει στον απαιτητικό ρυθμό, ευκαιρίες να καταφέρει μέσα στην αφασία της να προσφέρει και αυθεντικά ρίγη συγκίνησης σε όσους λέει κάτι απ’ τα παλιά η παράδοσή της, και να χορτάσει με την κλοτσοπατινάδα του, όσους τούς ανοίγει καινούριες ορέξεις ο τίτλος της. Αγνοώντας φυσικά, το γεγονός ότι ο πιτσιρικάς μαθαίνει δηλωμένα kung fu, το νέο Karate Kid (2010), εκτός από ακίνδυνο αν δε σε ενοχλεί το σύνδρομο ελλιπούς προσοχής του, είναι και απροσδόκητα απολαυστικό (αν και λιγάκι τρομακτικό), με τα επίπεδα της ωμότητας της (αναίμακτης) βίας στην οποία επιδίδονται οι ανησυχητικά νέοι νεανίες του. Ο Jaden Smith, στοιχειωτικά ίδιος με τον πατέρα του σε φάτσα και εκφράσεις, αποδεικνύεται αρκετά χαρισματικός για να κουβαλήσει την ταινία στα διαλείμματα της κακοφωνίας των σκηνών μάχης, ο Zwart όμως δεν κάνει καμία προσπάθεια να υποδουλώσει την σπινταριστή ερμηνεία του στις διδαχές της πολεμικής τέχνης που τον παρακολουθείς να μαθαίνει με εκπληκτική άνεση, για να σε πείσει για την υπαρξιακή φιλοσοφία που κρύβει μέσα της η παράδοσή της, και που σου τρίβει στη μούρη ο Jackie Chan σε κάθε δεύτερη απ’ τις λιγοστές ατάκες του. Αυτό από μόνο του είναι αρκετά χαρακτηριστικό για τη σοβαρότητα των προθέσεων μιας ταινίας που υποβιβάζει την υποψήφια για Όσκαρ Taraji P Henson σε φιγούρα ταλαίπωρης μάνας με ουρλιαχτά, ξεφυσήματα, γκριμάτσες και υστερικές εκρήξεις, ταινία που δεν μπορείς να μην την καταδιασκεδάσεις, αλλά δεν μπορεί ούτε κατά διάνοια να σου εμπνεύσει τον μελοδραματικό σεβασμό που έκανε την πρωτότυπη εκδοχή της, ένα εικόνισμα της εποχής της.

Ψαράς πιάνει στα δίχτυα του γυναίκα που η κόρη του είναι πεπεισμένη ότι είναι γοργόνα.Ότι δεν χρειάζεται όλα τα παραμύθια να ξεκινούν με το «μια φορά κι έναν καιρό», προσπαθεί να σε πείσει ο Neil Jordan, σ’ αυτήν του την επιστροφή στην πατρίδα του και τη μεταφορά (στοιχείων) ενός αρχαίου ιρλανδικού μύθου στη σύγχρονη εποχή, για να αναδείξει την οικουμενικότητα στο αρχαϊκό και την αλήθεια που χάθηκε στην παράδοση του θρύλου από στόμα σε στόμα. Δίχως να έχει ιδιαίτερη σχέση με το θρύλο της γοργόνας Ondine (που έπιασε τον άντρα της να την κερατώνει και του χάρισε αυτό που αργότερα έγινε γνωστό ως άπνοια ύπνου), στην ερωτική ιστορία του Jordan, ο αρχετυπικός άντρας του ρομάντζου, ένας ψαράς χαμένος στα λάθη του παρελθόντος του, που κρύβει στα μακριά του μαλλιά το βλέμμα της απροθυμίας του να ασχοληθεί με το παρόν, μέσα στη θάλασσα που του δίνει ζωή απ’ τα θολά νερά της, πιάνει στα δίχτυα του την άγνωστη γυναίκα με την ακόμα πιο θολή ιστορία, μασκαρεμένη με την αμνησία του μελό. Τη μαζεύει σα δώρο απ’ το βυθό και τη σώζει από τον πνιγμό, μόνο για να την δει να του σώζει και η ίδια τη δικιά του ζωή, δίνοντάς της νόημα και καθαρό ουρανό. Το παιχνίδισμα του σεναρίου με τη μαγεία του παραμυθιού και την απειλή της πραγματικότητας, δίνει στον Jordan τα συστατικά γι’ αυτό το μείγμα φαντασιακής αφέλειας και πνιγερού ρεαλισμού, που τυλίγει με την φωτογραφία του ο Christopher Doyle, συνοδεύοντας την προσπάθεια του σκηνοθέτη να χτίσει στο θεατή την ελπίδα η μαγεία του παραμυθιού να είναι εφικτή και στην αληθινή ζωή. Κι ύστερα, αρχίζει να την γκρεμίζει σταδιακά, σ’ ένα δεύτερο μισό που περνάει στη γήινη πλευρά του ορθολογισμού, και σε προσγειώνει αναγκαστικά συμβατικά, απογυμνώνοντας τη γοργόνα του από τα λέπια της. Την οδηγεί στην απομυθοποίησή της με μια λύση αρκετά συμβατική ώστε να ταιριάζει με την αίσθησή σου για την έλλειψη φαντασίας της πραγματικότητας, και δίνει με τον ουμανισμό του πάντα παρών, ένα ευτυχισμένο φινάλε αρκετά πικρό για να σε σου θυμίζει πού πατάν τα πόδια σου κι αρκετά γλυκό για να σου αφήσει και μια ελπίδα παραμυθένιου ever-after.

Ζευγάρι γνωρίζεται, ερωτεύεται και χωρίζεται απ’ την ανάγκη αυτής να πάει στην άλλη άκρη της Αμερικής για να βρει ψωμί να φάει, αποφασίζουν όμως να μην αφήσουν την απόσταση να τους απομακρύνει. Φευ.Χαρακτηριστικό δείγμα της βουρκοδυσωδίας που έχει καλύψει ολόκληρο το είδος των ρομεντί απ’ τη στασιμότητα της ασφάλειας των φορμουλαϊκών ξεδιπλωμάτων κλισέ καταστάσεων και αφελών επεκτάσεων, το Going the Distance (2010), σκηνοθετημένο απ’ την κάποτε αξιοπαρακολουθήσιμη δημιουργό του The Kid Stays in the Picture (2002), μηρυκάζει τις αναμενόμενες φόρμουλες και τις γνωστές κοινοτοπίες, στο στάνταρ ρυθμό της διαδρομής απ’ τη γνωριμία στη δυσκολία στην επανασύνδεση και την ευτυχία, διανθίζοντάς την με χρησιμοποιημένα gags που έχεις δει καλύτερα στα Φιλαράκια και χειρότερα στους Γερόλυκους (2009), επιδεικνύοντας μια ακατανόητη αδιαφορία για την ικανότητά σου να αναγνωρίσεις και τα ίδια και την UHU στιγμής που έχει χρησιμοποιηθεί για να κολλήσουν στο ξεχαρβαλωμένο σενάριο. Η προσπάθεια του οποίου, να κρατήσει το δράμα του σε ρεαλιστικά επίπεδα και να μη χρησιμοποιήσει ξόρκια ρομεντί για να λύσει το πρόβλημα των ηρώων του, θα ήταν αξιέπαινη, αν δεν γινόταν αφορμή να μπουν στο παιχνίδι εκνευριστικά αφελείς και εύκολες εκδοχές της σύγχρονης πραγματικότητας μιας οικονομικής κρίσης και βιομηχανικής αναμπουμπούλας, που φαίνεται λες και ο μόνος αντίκτυπος που έχει, είναι ότι κρατάει χώρια τους ερωτευμένους. Την κατάσταση σώζει κάπως η φρεσκάδα που βγάζουν τόσο η αυθεντικότητα της χημείας του πρωταγωνιστικού ζεύγους (που είναι ζεύγος και εκτός οθόνης) όσο και η προσπάθεια της Burstein να τους βάλει να κυκλοφορούν, να μιλάνε και να συμπεριφέρονται σαν φυσιολογικοί άνθρωποι, τουλάχιστον όταν είναι μοναχοί τους κι αποκομμένοι από φίλους και συγγενείς βγαλμένους από απέλπιδες προσπάθειες επίδειξης bromance άνεσης και American-Pie-στικης αβροφροσύνης χυδαιότητας. Επιπλέον πόντους διασκεδασιμότητας της δίνουν και οι πολύ καλύτερες απ’ τα πλαίσιά τους ερμηνείες του πρωταγωνιστικού διδύμου κι ακόμα περισσότερο του ακόμα πιο ενδιαφέροντος υποστηριχτικού cast, στο οποίο, κάνει και την ευπρόσδεκτη επανεμφάνισή της η Christina Applegate, βεβαίως βεβαίως.

Από το trailer που εξαπολύθηκε στα δίκτυα αργά χθες βράδυ, το Attenberg (2010) της Αθηνάς Ραχήλ Τσαγγάρη έχει ήδη αρχίσει να χαιρετίζεται ως ο νέος Κυνόδοντας (2009), κι όχι μόνο γιατί αυτή η δεύτερη σκηνοθετική δουλειά της παραγωγού του Γιώργου Λάνθιμου στην προηγούμενη και την επόμενη ταινία του, δείχνει να ομοιάζει θεματικά και αφηγηματικά με τον τίτλο που έκανε την Ελλάδα καυτή αγορά για φεστιβαλικά υλικά, κι ούτε επειδή ο ίδιος ο Λάνθιμος είναι παρών για να διαμορφώσει άλλη μια σκηνή άβολου σεξουαλικού προσανατολισμού, όπως (θα 'χεις βαρεθεί να βλέπεις από το πρωί ότι) σημειώσανε οι μαζοκολλητοί στο Twitch. Αλλά και γιατί η αμερικανοτραφής σκηνοθέτις, φέρνει τη χώρα σε δεύτερο major κινηματογραφικό πανηγύρι για δεύτερη συνεχή χρονιά μετά τις δάφνες των Κανών, σπάζοντας απουσία 6 ετών απ’ τη Βενετία, που έχει να επιλέξει ελληνικό τίτλο απ’ την εποχή του Delivery (2004), του Νίκου Παναγιωτόπουλου.

Παρά τις ομοιότητες πάντως, και την πρεμούρα σχετικών και άσχετων να τις υπογραμμίσουν, ο Γιώργος Κρασσακόπουλος της Athens Voice, που είδε την ταινία στην πρωινή της δημοσιογραφική, μας την περιγράφει ως συγκλονιστική, αλλά και ολότελα διαφορετική: "Περισσότερο από μια ιστορία σεξουαλικής και συναισθηματικής ενηλικίωσης το Attenberg είναι μια διαφωτιστική βόλτα στον ανθρώπινο ζωολογικό κήπο, μια θεαματική σύγκρουση του εσωτερικού χάους των ενστίκτων με την ξεκάθαρα δομημένη κοινωνία που μάς περιβάλλει. Μια ιστορία για τον θάνατο και την αγάπη, το σεξ και την μουσική, τις άτσαλες κινήσεις, την δίχως κατεύθυνση πορεία μας που ονομάζουμε ζωή. Μια «αληθινή» ιστορία, ειπωμένη δίχως κυνισμό αλλά με μια ειλικρίνεια, καθαρότητα και δύναμη που συγκλονίζει". Το Attenberg έχει μια ακόμη δημοσιογραφική απόψε και θα κάνει την επίσημη παγκόσμια πρώτη του στη Βενετία αύριο, για να φύγει για τα κόκκινα χαλιά του Toronto, στο πρόγραμμα του οποίου ο Δημήτρης Εϊπίδης εξαίρει την ικανότητα της Τσαγγάρη να γεννάει μαγεία μέσα από άχαρα κομμάτια πέτρας, για να μετατρέψει τα ημιεγκαταλελειμμένα ερείπια του βιομηχανικού Attenberg σ’ ενα μείγμα αρχαίου νεκροταφείου και μαγεμένου μνημείου, όπου προσπαθούν να διαιωνίσουν το είδος τους, ζώα που κινδυνεύουν να εξαφανιστούν απ’ τη θανατηφόρα μεταβιομηχανική μοναξιά που χαράσσει και τους ήρωες της σκηνοθέτιδος. Που υποθέτω μπορεί και να σε τρομάξει λίγο, όπως μπορεί να κάνει και η ιστορία για την κόρη του αρχιτέκτονα της στέρφας πειραματικής πόλης του τίτλου, που έχει μεγαλώσει απουσία οποιασδήποτε ανθρώπινης επαφής πέραν αυτής που μπορεί να της προσφέρει ο γονιός της, και γνωρίζεται με την ανθρώπινη διαδραστικότητα κομματάκι αργά στη ζωή της, όταν εμφανίζεται ένας όμορφος ξένος για δουλειές. Το παρελθόν όμως της Τσαγγάρη, που υπήρξε συνιδρυτής του διεθνούς φεστιβάλ ταινιών μικρού μήκους Cinematexas και είχε φιγουράρει στη λίστα των επιλογών των κριτικών της Village Voice με το ντεμπούτο της, The Slow Business of Going (2000), αφήνει αρκετές υποσχέσεις για να ρισκάρεις στο παρόν της.

Η αφίσα του μοιάζει με πρόσκληση για χαρτοκοπτική, ελπίζουμε όμως το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας να μην έχει κρυμμένα ψαλιδίσματα στη 16η διοργάνωσή του, που ετοιμάζεται να ανοίξει τις πόρτες του Απόλλωνα, του Αττικόν και των δυο αιθουσών του Δαναού στις 16 του μήνα, έχοντας ήδη ανοίξει τα ταμεία του απ’ την περασμένη Δευτέρα, κι ανοίγοντας το πρόγραμμά του μια μέρα νωρίτερα απ’ το σύνηθες φέτος, ίσως ως απάντηση στη χρόνια μουρμούρα των φανατικών του, ότι τους βάζει να αγοράζουν διαρκείας στο σακί. Αλλά μάλλον όχι. Αίτημα των τελευταίων ετών πάντως, ικανοποίησαν οι διοργανωτές εκδίδοντας φέτος την 20άρα κάρτα διαρκείας, για να συμπληρώσει το κενό ανάμεσα σ’ αυτές των 10 και των 25 προβολών, διατηρώντας σταθερή σε δύσκολες περιόδους, και την τιμή των καρτών, και την τιμή των εισιτηρίων του, γνώρισμα που είναι μάλλον και το πιο τιμητικό της διοργάνωσης.

Όχι ότι η τιμή του εισιτηρίου είναι το μόνο ελκυστικό γνώρισμα των Νυχτών Πρεμιέρας Conn-x, που για άλλη μια χρονιά φρόντισαν να καπαρώσουν μερικούς απ’ τους πιο αναμενόμενους τίτλους της σαιζόν που εγκαινιάζει το φεστιβάλ. Το οποίο, ανάμεσα στην πρεμιέρα του με το The Kids are All Right της Lisa Cholodenko και το κλείσιμό του με το You Will Meet a Tall Dark Stranger του Woody Allen, θα απλώσει στην Αθήνα έντονο άρωμα Βερολίνου, με ταινίες όπως το A Woman, a Gun and a Noodle Shop του Zhang Yimou που μεταφέρει το Blood Simple (1984) στη φεουδαρχική Κίνα, το The Killer Inside Me όπου ο Michael Winterbottom βάζει τον Casey Affleck να τσούζει τον πισινό της Jessica Alba, το Howl που ρίχνει μια ποιητική ματιά στη ζωή του Allen Ginsberg, το Sex & Drugs & Rock & Roll που ρίχνει μια punk ματιά στη ζωή του Ian Dury, το Exit Through the Gift Shop που επαναπροσδιορίζει το τι είναι τέχνη, με ιδιοφυή ανατρεπτικότητα αντάξια του Banksy που το σκαρφίστηκε, αλλά και το Der Räuber, που ήταν ένα απ’ τα δυνατότερα χαρτιά του γερμανικού φεστιβάλ. Τα δυο τελευταία συμμετέχουν στο Διεθνές Διαγωνιστικό των Νυχτών, πρόγραμμα στο οποίο αξίζει να δώσεις προσοχή και στα R U There και Little Baby Jesus of Flanders, που μαζί με το Kaboom και το Des Hommes et Des Dieux φέρνουν στο φεστιβάλ αμμουδιά Κανών, ενώ το The Town του Ben Affleck θα είναι ο μόνος θορυβώδης τίτλος που θα σου θυμίσει Βενετία.

Απ’ τη Βενετία δε σου έφεραν (επίσημα τουλάχιστον) οι διοργανωτές το Attenberg και τη Χώρα Προέλευσης, για να ενισχύσουν την περσινή τους στροφή στην ελληνική παραγωγή, έχουν όμως να σου δείξουν το πολυταξιδεμένο Μέσα στο Δάσος του Άγγελου Φραντζή σε πρώτη πανελλαδική, ενώ έκλεισαν τις πρεμιέρες κι άλλων ελπιδοφόρων ελληνικών τίτλων, όπως Το Χάρισμα της Χριστίνας Ιωακειμίδη, τα 45 Τετραγωνικά του Στράτου Τζίτζη, τη σειρά συνεντεύξεων της Άντζελα Ισμαΐλος με τον εύγλωττο τίτλο Great Directors, και βέβαια Τα Οπωροφόρα της Αθήνας του Νίκου Παναγιωτόπουλου, που θα προβληθούν στην ελληνική βραδιά του φεστιβάλ, μετά την απονομή των βραβείων σε πρωτοεμφανιζόμενους δημιουργούς και συντελεστές. Οι θεατές με τα πιο ιδιαίτερα γούστα, θα απογοητευθούν με την τελική απόσυρση του Srpski Film απ’ το πρόγραμμα του φεστιβάλ, όμως το σκανδαλιστικό Habitación en Roma, το κλειστοφοβικό Buried, το γκουρμέ splatter Bitter Feast, το ψυχεδελικό giallo Amer, το κρυπτικό Shinboru και το κτηνοβατικό Splice, θα τους κάνουν να ξεχαστούν, σ’ ένα πρόγραμμα που συμπληρώνουν αφιερώματα στον Sebastian Lifshitz, τον Ernst Lubitsch και την έννοια της τρύπας (!), για να 'χεις πράγματα να βλέπεις, όταν δεν είσαι στα πάρτι να συζητάς για το ποια θα είναι η φετινή ταινία έκπληξη.

Εξετάζοντας την επίδραση του χρόνου στη συμπεριφορά και στην επιστροφή στη παιδική ηλικία, ο Vincent Gallo περνάει από το να αναγκάζει γκόμενες να τον πεοθηλάζουν στο να βάζει περαστικές απλά να τον θηλάζουν με την απειλή όπλου, στο Essential Killing (2010), αυτή την ώρα στη Sala Grande. Τυπικά η ταινία του Jerzy Skolimowski που έκανε χτες τις δημοσιογραφικές της, ακολουθεί γενειοφόρο με τουρμπάνι και σε άλλες ταλιμπανιές, όσο αυτός επιβιώνει σε άγνωστό του περιβάλλον με μονάδες συντεταγμένων στο κατόπι του.

Με το μεγαλύτερο πολιτικοκοινωνικό θέμα της προηγούμενης δεκαετίας μαζί με την ύφεση στο τέλος της, με τα ιρακινοαφγανιστανικά, η αμερικάνικη κινηματογραφική δημιουργία και βιομηχανία ασχολήθηκε ήδη σε βαθμό ψύχωσης, και πεισματικά κόντρα στην αδιαφορία του κοινού. Από την άλλη οι Ευρωπαίοι, λιγότερα άμεσα θιγόμενοι κοντόφθαλμα, περιορίστηκαν γενικά στο να κρίνουν αφ' υψηλού και αερολογικά τις προσπάθειες των γιάνκηδων· σε γρήγορη εγκεφαλική αναζήτηση και πέρα από τη συνεχή ενασχόληση του Michael Winterbottom, βρίσκεις να αξίωσαν να ασχοληθούν σοβαρά και ανεξάρτητα μόνο το Brødre (2004) της Susanne Bier που ήδη πέρασε από remake, και το Flandres (2006) του Bruno Dumont που αναδρομικά αξίζει κάνα αστεράκι παραπάνω για τις ανησυχίες του. Έτσι, έχοντας μάθει τη τέχνη του δίπλα σε ακόμα παλιότερους μεγάλους Πολωνούς δημιουργούς όπως θυμίζει το δελτίο τύπου της Biennale, αλλά και έχοντας ουσιαστικά αποσυρθεί στα 00s μέχρι τις 4 Νύχτες με την Άννα (2008), ο Skolimowski δεν ήταν ακριβώς αυτός που θα περίμενες να επιτεθεί ανασχετικά στο θέμα με διάθεση πιτσιρικά σε αλάνα, παρολαυτά το έκανε, μεταφέροντας το πρόβλημα κυριολεκτικά σε ευρωπαϊκά χωράφια. Όπως και στο παζολινικό δράμα του Dumont, οι τοποθεσίες μένουν ασαφείς βέβαια, βοηθώντας τόσο το συμβολισμό όσο και τον προϋπολογισμό, όμως ακόμα και επίσημα πριν τα γυρίσματα, οι συνόψεις των εμπλεκομένων εταιρειών παραγωγής μίλαγαν ευθαρσώς για μεταφορά του Mohammed από το Αφγανιστάν σε μυστική βάση στην Ανατολική Ευρώπη. Στο ρόλο του ήρωα με το δύστροπα αδιάφανα συμβολικό όνομα, που ξεφεύγει κατά τη μεταφορά και ρουφάει το γάλα των Ευρωπαίων σε χιονοκουβερτωμένα δάση, ο σκηνοθέτης έχωσε επιπλέον έναν Σικελο-Αμερικάνο, όχι για να μαζέψει συγκρίσεις με τη φυλετική μεροληψία του σιαμαλανικού Last Airbender (2010) αλλά στοχεύοντας προφανώς να μειώσει ακόμα περισσότερο την απόσταση της απάθειάς σου από τη πραγματικότητα. Τελικά, ακόμα και σαν άσκηση σε αμιγή κινηματογράφο, το αποτέλεσμα σου κόβει την ανάσα σύμφωνα με τις κριτικές, και στη κόβει δυο φορές σε δυο προτάσεις σύμφωνα με τον Τάσο Θεοδωρόπουλο στο ΘΕΜΑ.

Στα 73 χρόνια του σκηνοθέτη, τα 83 λεπτά της Ουσιαστικής Εξόντωσης (αν διαβάσεις τον τίτλο αλαφρά απομακρυσμένα από τη κυριολεξία) αποτελούν και ένα είδος guerilla filmmaking, με προϋπολογισμό γύρω στα $3-4 εκατομμύρια. Αυτή τη τάση της πενίας να κατεργάζεται τέχνας σε περιόδους κρίσης, την έσμπρωξε συνειδητά φέτος η Βενετία παρά τη τριπλή λαμπερή πρεμιέρα του φεστιβάλ, και την εκπροσωπεί ακόμα πιο στοχευμένα ο Gallo, που εκτός από πρωταγωνιστής του φιλμ έχει και δικό του self-produced στο διαγωνιστικό αύριο, το Promises Written In Water (2010), κομπλέ με συμμετοχή στο πρόγραμμα Orizzonti του μικρού μήκους The Agent (2010) από το οποίο μάλλον ξεκίνησε η "παθιασμένα ανεξάρτητη" ιδέα. Ο Gallo βέβαια είναι και γνωστός ρεπουμπλικάνος και γνωστός προβοκάτορας, οπότε πηγαίνοντας πίσω στο Killing και στην αρχή, ο τίτλος του φιλμ υπενθυμίζει πως υπό εξέταση είναι η διαφορά ανάμεσα στα υπόλοιπα και στο πρωταρχικό κυνήγι, αυτό της επιβίωσης, και στη παραβολή του και στη παραβολή τους ο Skolimowski δε φαίνεται να απέφυγε ούτε τις ψιλοεκβιασμένες προκλήσεις ούτε τις ψιλοραμποειδείς αμφισημίες.

Δυο σημαντικές υποψηφιότητες για το λιοντάρι της Mostra πρόσθεσε η Κυριακή στο Lido, το Meek's Cutoff (2010) της Kelly Reichardt που περπάτησε το κόκκινο χαλί το απόγευμα, και το Post Mortem (2010) του Pablo Larraín που έκλεισε τη Sala Grande για το βράδυ. Από το σκηνοθέτη του Tony Manero (2008) το δεύτερο, είναι σίγουρο ότι θα προκαλέσει συζητήσεις στη Χιλή για τη σκηνή νεκροψίας του Salvador Allende που περιλαμβάνει, αλλά στην Ιταλία απασχόλησε περισσότερο με τη προσπάθειά του να καδράρει "χώρο πέρα από την αφηγηματική λογική".

Προσπαθώντας με τη σειρά της να συναντήσει τη δηλωμένη επιδίωξη του σκηνοθέτη στο φιλμ, η κριτική του Variety μιλάει για το κάδρο σα πραγματικό πρωταγωνιστή της Νεκροψίας, για το πώς σε αναγκάζει συνέχεια να σκέφτεσαι το τι υπάρχει πέραν της οθόνης. Αλλά όπως βλέπεις και στο trailer και ήταν σίγουρο από τη σύνοψη του NYFF που το είχε προαναγγείλει για τους ψυλλιασμένους, ο πραγματικός πραγματικός πρωταγωνιστής της Νεκροψίας είναι το καρέ του Alfredo "Tony" Castro, αυτή η καλολιγδιασμένη λευκόχρυση χαίτη που με την επιτηδευμένη ανεκφραστικότητά της σε κάνει στ' αλήθεια να αναλογίζεσαι το διάστημα ανάμεσα, και σε κάνει πολύ περισσότερο από τα, λιγότερο σκοτεινά κωμικά στη σύγκριση, παιχνίδια του σκηνοθέτη με τις αποστάσεις ζωής και θανάτου. Τα θανάσιμα διαστημικά παιχνίδια πάντως, έχουν στο προσκήνιο τον έρωτα ιατροδικαστικού βοηθού και απολυμένης αρτίστας, και στο φόντο τις αναταραχές πριν από το πραξικόπημα στη Χιλή, αναταραχές που ξεχειλίζουν, γεμίζοντας τη σκηνή με πτώματα, στις 11 Σεπτεμβρίου του 1973 φυσικά. Ο Larraín γεννήθηκε τρία χρόνια αργότερα, και περιγράφει και πάλι το έργο του σαν ελεύθερο ιδεολογίας, όμως δε διστάζει να λέει στους ανταποκριτές στα μεγάλα φεστιβάλ, πως η υπόθεση των χιλιάδων Χιλιανών αγνοούμενων δεν έχει κλείσει με κανένα τρόπο, και γι' αυτό τη σκέφτεται και τη συζητάει. Παραπέρα, ζωγραφίζοντας το συμβολισμό στο συγκεκριμένο έργο του, ο Larrain προέτρεψε σήμερα τον καθένα να διαβάσει την αυτοψία του Allende σαν ένα εξαιρετικά δυνατό κείμενο, σα την "αυτοψία της Χιλής". Για την αυθεντικότητα του πράγματος, οι σχετικές σκηνές γυρίστηκαν στο ιστορικό σημείο, "στο ίδιο κρεβάτι, με τον ίδιο φωτισμό, και τα ίδια χειρουργικά εργαλεία", ο Mario Cornejo που κράταγε τις σημειώσεις είναι ο ήρωας του φιλμ κατ' όνομα τουλάχιστο, και όλη αυτή η τυπική, μεταφορμαλιστική και ουσιαστική σοβαρότητα, μαζί φυσικά με τη λιονταρίσια χαίτη του Castro, φαίνεται πια να περιμένει επιβράβευση στην τελετή λήξης του φεστιβάλ των καναλιών.

Τεχνικά, ο σκηνοθέτης χρησιμοποίησε πυκνόκοκκο 16mm και καταξεθώριασε τα χρώματα μέχρι παρατήρησης και από τον τελευταίο θεατή αν το παρατήρησες, για να ενισχύσει την εικόνα νεκροτομείου, των συντετριμμένων προσδοκιών με τις οποίες κλείνει η κριτική του Variety την οποία αναπαρήγαγε σαν επιμύθιο και το Reuters κάνοντάς τη.. ισοπεδωτική για τις υπόλοιπες απόψεις. Τεχνικότερα, το φιλμ χάνει το μεσαίο και μεγαλύτερο σταθμό στη διαδρομή Βενετία - Τορόντο - Νέα Υόρκη που ακολουθεί το Meek's Cutoff, και την ακολουθεί ακόμα και το Ovsyanki (2010) του Aleksei Fedorchenko που μάζεψε χτες αρκετές θετικές κριτικές για τα διαφαινόμενα μια απ' τα ρώσικα ίδια του. Όμως μια τέτοια προγραμματισμένη διαδρομή καταξίωσης για ταινίες που έρχονται από το εμπορικό πουθενά, βοηθάει στο να μαζέψουν επιπλέον αναγνώριση στον κάθε σταθμό ξεχωριστά, όπως έδειξε πιο πρόσφατα πέρσι ο Λίβανος (2009).

Με ήρωα τον Κινέζο Sherlock Holmes, προαναγγελμένος σαν επιστροφή σε φόρμα του Tsui Hark, η τελευταία από τις ασιατικές μπλοκμπαστεριές που κοντράρονται με το Inception (2010) αυτό το μήνα στα ταμεία της χώρας της, ο Detective Dee (2010) κάνει πρεμιέρα εντός διαγωνιστικού απόψε στη Βενετία.

Ο Dí είναι υπαρκτό πρόσωπο, αξιωματούχος στην αυλή των δυναστειών της εποχής του 7ου αιώνα, που τον έκανε θρύλο η ικανότητά του στο να λύνει υποθέσεις ως δικαστής, πέρα από τον εξανθρωπισμό του παλατιού που φαίνεται να του αποδίδει η Ιστορία. Το Μυστήριο της Στοιχειωμένης Φλόγας είναι μια από τις.. paperback περιπέτειές του, που πολύ πιθανά τον είχαν κάνει πρωταθλητή του wire-fu προτού ο Tsui αποφασίσει ότι δε χρειάζεται να είναι (ο Dí) "χοντρός γέρος", στο πνεύμα και του νέου look του Holmes στη Δύση. Έτσι, στον πρωταγωνιστικό ρόλο, ο Andy Lau βαφτίστηκε μεν ερευνητής για να αποφύγει τις συγκρίσεις με γνωστό δικαστή της Mega-City One, όμως οι οδηγίες του ήταν φανερά (και στο trailer) να κάνει τον.. πίθηκο, πολύ έξυπνο, πολύ άτακτο και πολύ ευέλικτο. Στη σκηνοθεσία, ο Tsui είναι βέβαια μόνιμα σταμπαρισμένος από το fantasia που.. ανακάλυψε στα 80s, αλλά όπως λέει είχε αρκετό καιρό να κάνει wuxia --συγκεκριμένα από τα Εφτά Σπαθιά (2005) που είχαν ανοίξει τη Venezia 62--, και επέστρεψε στις ρίζες του για να τις ισχυροποιήσει, επετειακά, με αφορμή τα 25 χρόνια και τη 50η παραγωγή του Film Workshop του. Στα πολλά διαφαινόμενα συν του ιπτάμενου ντεντέκτιβ, τη χορογραφία της δράσης υπογράφει ο Sammo Hung που μόνο για τη saga του Ip Man (2008) είχε δείξει ενδιαφέρον τα τελευταία χρόνια, ενώ τα κινέζικα ¥130 εκατομμύρια της επένδυσης προέρχονται όλα από τη Huayi Media που δε φοβήθηκε το ρίσκο ώστε να ψάχνει συνεργασίες (κίνηση ασφαλείας δεδομένη γενικά για τις ασιατικές μπλοκμπαστεριές). Στη πραγματικότητα, και μόνο από τον χαριποτερικό πλήρη τίτλο, Detective Dee and the Mystery of the Phantom Flame, καταλαβαίνεις πως ετοιμάζονται και συνέχειες, και το σενάριο του sequel φαίνεται να έχει ήδη γραφτεί μετά τις διεθνείς πωλήσεις στην αγορά των Κανών, παρολαυτά η παραγωγή απέφυγε τελικά να κοντραριστεί στα κινέζικα ταμεία με το τρένο της Warner και το Legend of the Fist (2010) του Andrew Lau, και μετακινήθηκε μια βδομάδα αργότερα, στις 29 Σεπτεμβρίου.

Μακριά από χρυσά λιοντάρια αλλά διαγωνιζόμενο για το νεοκαθιερωμένο Persol 3D βραβείο της Βενετίας, το Child's Eye 3D (2010) των αδερφών Pang προβάλλεται, μετά τα μεσάνυχτα φυσικά, στο Lido.

Η παραγωγή του χονγκογκέζικου δίδυμου που βρήκε οίστρο στη Ταϊβάν στα τέλη των 90s, έρχεται μετά από μια σειρά αποτυχιών τους στο δυτικό κόσμο, άμεσα, έμμεσα και μεσόμεσα, με τους Messengers (2006), το Eye (2008) και το Bangkok Dangerous (2008), ενώ νωρίτερα είχαν αποτελειώσει το ασιατικό franchise του Ματιού, με το Jian Gui 10 (2005) όπου τα κακά πνεύματα αντιμετωπίζονταν κυριολεκτικά με πορδές. Οπότε δεν είναι και πολύ δύσκολο να καταλάβεις γιατί επιλέχτηκαν να εκπροσωπήσουν single-handedly το S3D στο φεστιβάλ (οι ανταγωνιστές τους στη κατηγορία είναι όσες ταινίες προβλήθηκαν στην Ιταλία τον τελευταίο χρόνο) με το Παιδικό Μάτι, που προωθείται επιπλέον σαν η πρώτη τρισδιάστατη ασιατική χοροριά, και αν όχι τιποτάλλο δε θα μπορούσε να βγάζει περισσότερο το δικό σου μάτι το exploitation που αντιπροσωπεύει. Παρολαυτά δε χρειάζεται να περιμένεις τις αντιδράσεις από την Ιταλία που προς το παρόν βρίζουν σε όλες τις γλώσσες τον Marco Müller για το βαρυφορτωμένο σαββατοπρωινό, για να διαπιστώσεις ότι η τρίτη διάσταση έδωσε μια κάποια νέα.. διάσταση και στην οπτική των σκηνοθετών. Το trailer που κυκλοφόρησε τον προηγούμενο μήνα, πέρα από τα κουρασμένα πια κόλπα του j-horror, έχει κάδρα που σαφώς ενδιαφέρονται για βάθος αντί για να φτάνουν τις διακεκομμένα χοροπηδηχτές τρομαχτικές περούκες μέχρι το σαγόνι σου, δίνοντας νόημα στα παιχνίδια με καθρέφτες και κεκλιμένες σε δυο άξονες γωνίες. Μια τάση σαφώς επηρεασμένη από japanimation και Nintendo 3DS, καλωσορίσιμη γενικά στο ήδη κουρασμένο gimmick με τα γυαλιά.

Παίρνοντας τη σκυτάλη από τη κατήχηση της Miral (2010) και τα ξεματιάσματα των Happy Few (2010), το Potiche (2010) του François Ozon συνεχίζει σήμερα με μπουλβάρ τον ανορθόδοξο γαλλικό βομβαρδισμό του Lido, απειλώντας να το ισοπεδώσει με τον όγκο της Catherine Deneuve και του Gérard Depardieu.

Από τον Ozon όλοι περιμένουν τις 9 Γυναίκες και ειδικά όσο οι αναζητήσεις του δε φέρνουν κόσμο στα ταμεία όπως ξαναματάπαμε, και το Potiche μοιάζει φυσικά ότι κοντινότερο, αλλά κατά πόσο αποτελεί και.. εκδίκηση για το πρήξιμο το λες δυσκολότερα. Διασκευή θεατρικού των Pierre Barillet και Jean-Pierre Grédy από το 1980, η επιλογή της εποχής για κιτσαρία στο φόντο ταιριάζει με τους τόνους BOTOX® και ΛΙΠΟΥΣ® που περιφέρει στο προσκήνιο το πρωταγωνιστικό δίδυμο, αλλά μόνο η παρουσία της παραγωγής με αξιώσεις στο διαγωνιστικό της Βενετίας ένα.. βάρος της το δίνει, και το σημείωμα του Toronto όπου θα ταξιδέψει στη συνέχεια, μιλάει για στιλ και χάρισμα στο je ne sais quoi. Η ιστορία ακολουθεί μια γλάστρα που αναλαμβάνει το οικογενειακό της εργοστάσιο όσο ο άντρας της αναρρώνει από καρδιακό, και μετά δε το αφήνει, με τη στήριξη βαμμένου σοσιαλιστή δημάρχου που ήταν και παλιός της έρωτας. Τα πρώτα τιτιβίσματα από τις πρωινές δημοσιογραφικές προβολές σχηματίζουν θετική εικόνα, αλλά όχι τόσο θετική όσο για το "ξεκαρδιστικό" La Passione (2010) του Carlo Mazzacurati που φαίνεται έτσι να μη κέρδισε τη βραδινή προβολή στη Sala Grande απλά λόγω εντοπιότητας. Τη παραγωγή την είχαν σνομπάρει οι Κάνες πιθανά επειδή της λείπει το φρέσκο σταριλίκι (Judith Godrèche και Karin Viard αντικατέστησαν τις Ludivine Sagnier και Cécile De France που βλέπεις ακόμα σε άπειρες σελίδες στο δίκτυο), αλλά δύσκολα βλέπεις να κάνουν το ίδιο και οι παγκόσμιες διανομές.