Ραδιοπαρουσιάστρια πέφτει θύμα επίθεσης σε πάρκο. Ο αγαπημένος της είναι νεκρός, η ίδια μετά βίας ζωντανή, και ο σκύλος της κλεμμένος. Τι άλλο χρειάζεται για να πάρει το νόμο στα χέρια της, ε?Κατά βάση.. βασικό θρίλερ εκδίκησης, τόσο παλιό όσο οι πεντέξι έξοδοι στοιβάγματος πτωμάτων του Εκτελεστή της Νύχτας στα 70s που οδήγησαν σε ατελείωτες μιμήσεις στα 80s, το νέο όχημα της Jodie Foster σώζεται κυρίως χάρη στη παρουσία της στο 99% των καρέ του φιλμ (το 1% είναι τα βυζάκια της αντικαταστάτριάς της στη σχετική σκηνή) και τον εξαιρετικό επαγγελματισμό του συμπρωταγωνιστή της και του σκηνοθέτη της. Όχι ότι δε διακρίνεις κι εδώ, όπως και στα Nanny Diaries (2007) αυτής της βδομάδας, μια σχιζοφρένεια στη στόχευση κοινού, με όλους πλην των (αλλιώς μαθημένων) σεναριογράφων να κάνουν ότι περνάει από το χέρι τους για να δώσουν μια κάποια εγκεφαλική διαστροφή στην ιστορία, να θολώσουν τη διαχωριστική γραμμή καλού κακού και να μελετήσουν τους χαρακτήρες πίσω από τις πράξεις. Η Foster ολοκληρώνει ένα μεγάλο κύκλο που ξεκίνησε από ρόλο περίπου θύματος στον περίπου παρόμοιο Ταξιτζή (1976) για να φτάσει σε ρόλο θύτη φυσικά, και εγκαταλείπει σχεδόν μέχρι και την συριχτή προφορά της (και λιγάκι και τον λεσβιο- ανδρογυνισμό της) για να παρουσιάσει πειστικά τρεις διαφορετικές περσόνες (μια πριν το νοσοκομείο και μια διχασμένη μετά). Και ο Neil Jordan την εκμεταλλεύεται στο έπακρο, στήνοντάς την εύθραυστη στα πλάνα μιας Νέας Υόρκης που την ακολουθεί στη κόλαση, και γυρνώντας την κάμερα σε γερμανικές γωνίες όπου χρειάζεται να ενισχύσει τις εκφράσεις της. Χωρίς να ξεχνάει να σου παρουσιάσει τους σκοτωμούς όπως, ωμά τρεμουλιαστά χαμένα, θα τους βίωνε αντί να ικανοποιεί τις πορνορεβανσιστικές σου ανάγκες μεγαλύνοντάς τους.

Στα σύνορα της βικτοριανής Αγγλίας με το μαγικό βασίλειο του Stronghold νεαρός υπόσχεται να τα διασχίσει για να φέρει στην αγαπημένη του πεφταστέρι. Αλλά το τελευταίο έχει γυναικεία μορφή και ξυπνάει παντός είδους επιθυμίες σε κακές μάγισσες, πρίγκιπες διαδόχους και gay συνεφοπειρατές.Ιδιοσυγκρασιακό παραμύθι παλιάς κοπής, από αυτά που πια θεωρούνται σπλατεριές για μικρά παιδιά, η Αστερόσκονη (2007) του Neil Gaiman φιλοδοξούσε να γίνει η πρώτη κινηματογραφική μεταφορά έργου του που δε θα ξένιζε το μεγάλο κοινό και θα έλεγε Τρελές Ιστορίες Έρωτα και Φαντασίας (1987) στη γενιά των ζίρος. Αλλά τελικά έγινε μια περίεργη ιστορία επιτυχημένης αποτυχίας που από το καλοκαίρι ψάχνει σε όλο τον πλανήτη να βρει ταυτότητα στα μάτια του θεατή που θα ξεχωρίζει στην πλατεία από το χαμένο βλέμμα και το μόνιμο εκστασιασμένο χαμόγελό του.

Η μεταφορά έγινε υπό την επίβλεψη του Gaiman διατηρώντας την ταυτότητα πολίτη της Παραμυθοχώρας που περηφανεύεται να ξεχωρίζει από τους γείτονές του της Φαντασίας επειδή στη πατρίδα του οτιδήποτε μπορεί να συμβεί χωρίς εξήγηση και χωρίς να υπακούει σε φευγάτους αλλά καθορισμένους κανόνες. Και αρκετά από τα οπτικά στοιβάγματα του Charles Vess στο κόμικ διατηρήθηκαν και από τον Vaughn στην επίβλεψη σκηνών υπερφορτωμένων για να σε πείσουν ότι κρύβουν πολλά περισσότερα απ' όσα προλαβαίνουν να πουν οι διάλογοι. Αλλά αρκετές από τις υπερβολές του αρχικού υλικού, που κάπου το ξεχώριζαν στην δεδομένα δυσδιάκριτη ανανέωση χώρου με αιώνες παρελθόντος, χάθηκαν στο δρόμο (περισσότερο για λόγους προϋπολογισμού) και αντικαταστάθηκαν από κοινά υπερβολικές που, εκτός από το campy του θεάματος του De Niro με φουστάνια να κανκανίζει, δε προσφέρουν και πολλά πέρα από βιασμένα κωμικά διαλείμματα. Το ίδιο βιασμένοι φαίνονται και οι από μηχανής θεοί που σκάνε στη μέση της σκηνής συνεχώς και σα να τους σπρώξαν προτού δεθούν με το σκοινί ασφαλείας. Και το ασυνεπές στιλ του σκηνοθέτη σε κάθε ενότητα, το υπερεπικό soundtrack που καλπάζει ακόμα και όταν οι πρωταγωνιστές κοιμούνται, και η πολύ μεγάλη και πολύ άσχημη για ενσαρκωμένη αστρούλα Claire Danes (που επιπλέον σε πήζει στη διαφορετική γκριμάτσα για κάθε φθόγγο κάθε λέξης που προφέρει, για να αναπληρώσει) μπορούν να έχουν τελικά απήχηση μόνο σε κοινό με λίγες απαιτήσεις.

Η ζωή επιζώντος απ' τη σφαγή του Δίστομου, απ' τα δύσκολα παιδικά χρόνια μέχρι σήμερα, κι ο αγώνας του κατά του γερμανικού κράτους που αρνείται να αναγνωρίσει το έγκλημα πολέμου.Ανασφαλές για το αν πρέπει ή όχι να ξεστρατίσει απ' το κεντρικό βιογραφικό μοτίβο για να προσεγγίσει ευρύτερα και πιο καθολικού ενδιαφέροντος ζητήματα, το υποψήφιο καλύτερο ντοκιμαντέρ της περασμένης χρονιάς στην Ελβετία, εξελίσσεται σε άνισο πορτρέτο ενός ανθρώπου που μπορεί να σε εμπνεύσει με την πορεία του, την επιμονή, το κουράγιο και την αποφασιστικότητά του, αλλά δεν δικαιολογεί ούτε την τραβηγμένη διάρκεια, ούτε την ατολμία της ταινίας να ακολουθήσει μερικά νήματα που θα μπορούσαν να ρίξουν άπλετο φως στους λόγους και τα αίτια που διαμόρφωσαν το δικό του δρόμο και το τοπίο στο οποίο χαράχτηκε. Δίνει ωστόσο, αν και σαν παράπλευρο αποτέλεσμα, μερικές χαρακτηριστικές εικόνες της φονικής παράνοιας που έπρεπε να ανεχτούν οι Έλληνες την περίοδο της γερμανικής κατοχής, ιδίως μέσα απ' τις γλαφυρές περιγραφές του Μίκη Θεοδωράκη, και τον ανακουφιστικά ελληνικό σαρκασμό με τον οποίο τις ποτίζει.

Πιγκουινάκι με όνειρα και φιλοδοξίες, μεταφέρεται απ' το παγωμένο του ψαροχώρι σε ειδυλλιακό νησί, για να δείξει στις παραλίες του τις ικανότητές του στο σερφ.Μακριά απ' το σκηνοθετικό εύρος και τη μαεστρία του Happy Feet (2006), ή τον συναισθηματικό πλούτο που ξεχωρίζει το animated σιτάρι απ' το άχυρο, το Surf's Up της Sony είναι ένα περιορισμένων δυνατοτήτων κινούμενο, που κάνει αυτό ακριβώς που υπόσχεται, χωρίς πολλά-πολλά: διασκεδαστικό για παιδικό, χωρίς φινέτσα στο σχεδιαστικό, με το χαριτωμένο εύρημα της ντοκιμαντερίστικης προσέγγισης του ήρωα στη σκηνοθεσία, στήνει διαδικαστικά το στόρι του, το εμπλουτίζει με μερικά εμπνευσμένα gags εδώ κι εκεί, κοτσάρει και ηθικά διδάγματα περί φιλίας κι επιμονής, και ρίχνει και το απαραίτητο ρομάντζο ως το κορυφαίο των ανθρώπινων στοιχείων που πασχίζουν οι animators να κολλήσουν στα γουτσουγούτσικα ζωάκια τους για να μην πάει χαμένο το ζάχαρο που σου ανεβάζουν, κι από 'δω παν κι άλλοι. Το γιατί ξέμεινε η ταινία να βγει στα πρωτοβρόχια, το αφήνω στην κρίση σου.

Απόφοιτη κολεγίου συναντά μια μέρα στο πάρκο δουλειά νταντάς για πλούσια νεοϋορκέζικη οικογένεια.Το έγκλημα μιας νταντάς είναι να γαντζωθεί συναισθηματικά με το παιδί που φροντίζει, όπως φιλοδοξεί να σου μάθει με τη βραχνή φωνούλα της η Scarlett. Και το έγκλημα μιας δημιουργικής ομάδας είναι να θέλει κάνει mainstream ταινία ένα βιβλίο που συνοψίζει σε στερεότυπα την εμπειρία δύο νταντάδων από τις πλουσιογειτονιές του Manhattan, όπως σου μαθαίνουν με τη βαρύτονη φωνάρα τους οι Μάσες. Αυτό λοιπόν που βλέπεις σε κάθε πάνινη σελίδα των Ημερολογίων δεν είναι ο κώλος της πιο αφράτης πιτσιρίκας σταρ όπως σε αφήνει να ελπίζεις η προώθηση, ούτε ο πιο κώλαρος της Alicia Keys όπως σε αφήνει να ελπίζεις η φαντασία σου. Αλλά το ντουέτο του επιτυχημένα περιθωριακού American Splendor (2003) να κοντράρεται με τους παραγωγούς των πιο φιλόδοξα αποτυχημένων και των πιο αποτυχημένα προωθημένων φιλόδοξων προσπαθειών των τελευταίων χρόνων στην Αμερική. Έτσι αυτό που θα μπορούσε να είναι η αιχμή της ταινίας, η περιγραφή του τυπικού δείγματος εκ των έσω στο στιλ του Thank You for Smoking (2005) για παράδειγμα, αμβλύνεται σε βαθμό να μη μπορεί να σφάξει ούτε καρδιά μαρουλιού προσπαθώντας να γίνει το this year's Devil Wears Prada (2006). Και αυτό που παραδίνουν οι Springer Berman & Pulcini στη διανομή των Weinstein είναι εγκληματικά φορμουλαϊκοί χαρακτήρες που ουσιαστικά δεν έρχονται από πουθενά και δε πάνε πουθενά (με αποτέλεσμα να ξεχωρίζει σα τη μύγα στο γάλα η μαύρη Alicia με τη... ζωή) και από πάνω χολιγουντιοποιούνται (βλ. αμετανόητες σκύλες μετανοούν για ψύλλου πήδημα), ένα κάρο "έξυπνες" εκβιασμένα εμβόλιμες πολιτιστικές αναφορές που δε πιάνει κανένας και δε χρησιμεύουν σε τίποτα (ξαφνικά εμφανίζεται μια ομπρέλα και πετάει η νταντά στο πουθενά), απαράδεκτα μέσου όρου ενδυματολογικές επιλογές, και ένα απόλυτο συναισθηματικό κενό που το κάνει κενότερο η φυσικά κακή ψυχρή κι αχώνευτη Laura Linney σε ταιριαστό ρόλο (σκύλας που λέγαμε).

Τίποτα δεν έγινε με τον τρόπο που έπρεπε να γίνει, και από σήμερα υπάρχουν δύο trailer να σου το διευκρινίσουν, και να σου εξηγήσουν γιατί ο Will Smith σε πέντε χρόνια θα είναι ο τελευταίος άνθρωπος στον πλανήτη (όχι, δεν είναι οικολογικό το μήνυμα, νομίζω), και να σε προετοιμάσουν για τη συντροφιά που θα βρει, μετά από τρία χρόνια μοναξιάς σε μια ανακουφιστικά άδεια Νέα Υόρκη, όπου λιοντάρια κυνηγάνε ελάφια στις λεωφόρους και καλαμπόκια θεριεύουν στα πάρκα.

Λειτουργώντας σχεδόν σαν teaser του αμερικάνικου trailer, το διεθνές που έκανε πρώτο πρεμιέρα, αναμασάει σε αλλιώτικη σειρά αυτά που είχες δει στο πρώτο teaser στις αρχές του καλοκαιριού, και είναι λίγο τσιγκούνικο στα φωτοφοβικά πλάσματα με την βαριάς μορφής ξηροδερμία που θα πρέπει να προικίσει με την ανοσία του στην ιδιάζουσα πανούκλα ο Will Smith, δίνοντας περισσότερο βάρος στο δυνατό premise και την αναγνωρισιμότητα του πρωταγωνιστή και την κακή συνήθεια των Ευρωπαίων να διαβάζουν βιβλία (και άρα να έχουν ίσως υπόψιν τους και το συγκεκριμένο). Λίγο αργότερα ξεμύτισε στο IGN, και σε υψηλές ποιότητες στο MySpace της ταινίας, η αμερικάνικη εκδοχή, με περισσότερο στήσιμο, πληρέστερη γκάμα συναισθημάτων, πιο χορταστικές ποσότητες βαμπιροειδών, μερικές εκρήξεις και αυτούς τους πολύ εξυπηρετικούς μεσότιτλους που σε βάζουν σε μια σειρά αν δεν ξέρεις το βιβλίο και δεν θες να μάθεις. Και βέβαια το θέμα του Clint Mansell για το The Fountain (2007), που προφανώς έχει αρχίσει να αντικαθιστά το θέμα του Clint Mansell για το Requiem for a Dream (2000) στα trailer.

Η ταινία θ' ανοίξει στην Αμερική στα μέσα του Δεκέμβρη, σε στρατηγική ημερομηνία δηλαδή για να γράψει το θρύλο της ψηλά στις γιορτινές εισπράξεις, με το βοήθημα του ανοίγματος και σε IMAX και το έξτρα μπόνους ενός φημολογούμενου μοντάζ γνωριμίας με τον Joker του The Dark Knight (2008), που θα προηγείται της προβολής. Στην Ελλάδα πάλι, η Village έχει προλάβει το στρατηγικό άνοιγμα της πρωτοχρονιάς ανήμερα και το βοήθημα των σινεμάδων μέσα σε εμπορικά κέντρα ως γνωστόν, και από 'κει κι έπειτα, πολλά θα εξαρτηθούν και στις δυο χώρες απ' το τελικό rating της ταινίας, που μάλλον πάει για το ψιλοασφαλές PG-13, να κρατήσει τους βαμπιροφανς υπό έλεγχο, και να μη χάσει και την πιτσιρικαρία.

Μια μέρα πριν κυκλοφορήσει επίσημα, πετάχτηκε με σουφρωμένα χείλια, κρεμασμένα μάγουλα και ορμονωμένα σαγόνια, πίσω από τη πλάτη του διαδίχτυου, έτοιμο να του (ξαναματα)χαϊδέψει την καρωτίδα με μαχαίρα ισοπέδωσης ζούγκλας, το trailer του Rambo (2008). Αν έχεις παρακολουθήσει όλη την ιστορία εδώ, μαζί με καμιά κατοστή χιλιάδες άλλους, από τότε που βγήκε το production trailer, θα ξέρεις ότι και το Rambo και το 2008 αισθάνονταν μέχρι πολύ πρόσφατα τόσο σίγουρα όσο Βιρμανέζος στη μπούκα οπλοπολυβόλου που γράφει πάνω "κιμαδοκόφτης του Σταλόνε", και το κατά πάσα πιθανότητα greenband φιλμάκι (παρόλο που προορίζεται να ανοίγει το Saw IV (2007)) δεν έχει πολλά καινούρια να σου προσφέρει και τα έχεις αποστηθίσει ήδη. Αλλιώς δες και τα προηγούμενα όσο ψάχνω να βρω τη κορδέλα που είχα φορέσει στο κεφάλι και φώναζα "Κάτω ο Σάχης" έφτυνα μέσα απ' τα δόντια "when you 're pushed, killing's as easy as breathing" προτού πάω για ύπνο.

Η Audio Visual σας προσκαλεί στην Avant Premiere της δραματικής ταινίας Το Σκάφανδρο και η Πεταλούδα. Την Κυριακή 28 Οκτωβρίου στις 12 το μεσημέρι στo ΙΝΤΕΑΛ, Πανεπιστημίου 46.

Ο πιο πολυαναμενόμενος τίτλος του φετινού, δεύτερου διεθνούς κινηματογραφικού φεστιβάλ της Ρώμης, ή τουλάχιστον ο μεγαλύτερος κράχτης και δάχτυλο στο μάτι της Βενετίας, έκανε το Σάββατο την παγκόσμια πρεμιέρα του, προκαλώντας ζόρικες αντιδράσεις, και ξεκινώντας την αληθινή κουβέντα γύρω απ' τη διοργάνωση, δυο μέρες μετά το επίσημο σήκωμα της αυλαίας με την ριψοκίνδυνη επιλογή του Le Deuxième Souffle (2007), remake του ομότιτλου γκαγκστερικού του Melville, για ταινία έναρξης, αλλά με το ατού της Monica Bellucci στον πρωταγωνιστικό ρόλο και τα βυζιά της ξανά στο κόκκινο χαλί.

Το Youth Without Youth (2007), βασισμένο στη νουβέλα του Mircea Eliade, ήταν ένα project πάθους του Coppola που προέκυψε στα διαλείμματα εκείνου του άλλου, καταραμένου project πάθους, το πολύπαθο Megalopolis, όταν ένας παιδικός φίλος του σκηνοθέτη, του σύστησε την ιστορία ενός ιδιοφυούς καθηγητή, που βλέπει το δικό του project πάθους και ζωής, να χάνεται κάτω απ' τα γηρατειά του. Και μετά τον χτυπάει κεραυνός και ξανανιώνει. Απ' ό,τι λέει ο Coppola, η ταινία χρηματοδοτήθηκε αποκλειστικά απ' τα κέρδη των αμπελώνων του στην Καλιφόρνια, οι οποίοι απ' ό,τι φαίνεται δεν πρέπει να είχαν μεγάλη απόδοση, αφού το μικρό budget τον ανάγκασε να κρατήσει το συνεργείο του σε locations της Ρουμανίας και λίγης Βουλγαρίας, που παίζουν το ρόλο της Ελβετίας, της Μάλτας και της Ινδίας (!), με το ψεύτικο αποτέλεσμα να είναι αρκετά ενοχλητικό, αλλά όχι το πιο σημαντικών των προβλημάτων της ταινίας, αν πιστέψεις τις κριτικές που μιλάει για φλύαρη ζούγκλα ασυμμάζευτης πλοκής.

Σχόλια κομματάκι απογοητευτικά να τα ακούς στην επιστροφή σου στη μεγάλη οθόνη μετά από μια δεκαετία, αλλά ο Coppola δε φαίνεται να το πήρε βαρέως, αφού στο Q&A που ακολούθησε την προβολή για το κοινό, τόνισε πως η ταινία θέλει το χρόνο της, και μια δυο θεάσεις παραπάνω κακό δεν θα της κάνουν, για να'χεις βγάλει, τις δυσκολίες της πρώτης εντύπωσης από πάνω σου, και να μπορέσεις να επικεντρωθείς σε λεπτομέρειες πιο χαριτωμένες και νοήματα πιο μεθυστικά. Και προσπάθησε να βγάλει από πάνω του και τον άλλο αρνητικό προβολέα που του είχαν ρίξει τις τελευταίες μέρες, για δηλώσεις του περί βολέματος και ατολμίας των παλιών του φίλων Robert De Niro, Al Pacino και Jack Nicholson στο GQ, χαρακτηρίζοντας το περιστατικό τερατώδη παρερμηνεία, και επιβεβαιώνοντας ότι η τριάδα είναι τέρατα του κινηματογράφου ιερά, για τα οποία αισθήματα μόνο τρυφερά τρέφει.

Στο βελγικό δράμα για τις απειλούμενες από κατάρα μονγκόλικες στέπες Khadak (2006)[update] Στο Daratt (2006), την ιστορία ενός πιτσιρικά που αναλαμβάνει να βρει και να σκοτώσει τον φονιά του πατέρα του, που μόλις αποφυλακίσθηκε μαζί με όλους τους κρατούμενους στο Chad του 2006, απένειμε η κριτική επιτροπή της FIPRESCI, το βραβείο του διαγωνιστικού τμήματος του φετινού Ευρωπαϊκού Πανοράματος της Ελευθεροτυπίας, που μετά από 120 ταινίες, μπόλικες πρεμιέρες και μερικά μπερδέματα με τους καλεσμένους του, έκλεισε το πρόγραμμά του απόψε, με την διπλή πανηγυρική προβολή της βραβευμένης στα παράπλευρα της Βενετίας νέας ταινίας του Ken Loach, It's a Free World (2006). Άνευ παρουσίας του προγραμματισμένου να παρευρεθεί σκηνοθέτη της βέβαια, που είχε "προβλήματα υγείας". Πέρα από το βραβείο της FIPRESCI, δικές τους πλακέτες έδωσαν η Ελευθεροτυπία, που διάλεξε την βρετανική κομεντί Someone Else (2006) για έναν φωτογράφο που ξενοκοιτάζει, και η "κριτική επιτροπή του Αθηνοράματος", που βράβευσε το δράμα με νουάρ χροιά A Casa Nostra (2006) της Francesca Comencini. Και κάπως έτσι το Πανόραμα έκλεισε τα 20 χρόνια, παρά τις προσπάθειες του φετινού λογότυπου να σε παραπλανήσει ότι ήταν το 2ο. Και εις άλλα με υγεία.

Όπως θα έχεις, ελπίζω, ενημερωθεί, ο Οκτώβριος είναι μήνας ενημέρωσης για τον καρκίνο του μαστού, όπως μας είχε θυμίσει στις αρχές του η stella, και μας ξαναθύμισαν αργότερα οι εργατικοί του FilmThreat, με τη λίστα των 50 καλύτερων βυζιών της κινηματογραφικής Ιστορίας, λίστα που είχα σκοπό να λινκάρω και να παρουσιάσω, αν δεν είχα τόση δουλειά που να τραβάω τα βυζιά μου, μέχρι που κάποια στιγμή τα μισά βίντεο που είχαν ανεβάσει, σταμάτησαν να δουλεύουν. Οπότε σήμερα που πιάσαν οι βροχές κι οι αργοσχολίες, μάζεψα όσα βυζιά μπορούσα να πιάσω στα χέρια μου (μεταφορικά μιλώντας), και σου τα 'βαλα στη σειρά. Η λίστα δεν είναι ούτε πλήρης, ούτε αντιπροσωπευτική, είναι απλώς οι εικόνες που βλέπω όταν κλείνω τα μάτια μου (και σκέφτομαι στήθη), αλλά αρκεί νομίζω να θυμίσει πόσο ωραίο κάνουν τον κόσμο μας. Εσύ κάνε το δικό σου κομμάτι, με τον πιο απλό των προληπτικών ελέγχων, κι αν χρειαστείς βοήθεια, σε περιμένουμε με παλάμες ανοιχτές.

Με τον αριθμό ρεκόρ των 63ων συμμετοχών στη λίστα των μη αγγλόφωνων, εγκαινιάζουμε επίσημα το πανηγύρι των φετινών Όσκαρ, (με στρωμένο το χαλί από καιρό βέβαια, αν παρακολουθείς) αν όχι για κανέναν άλλο λόγο, τουλάχιστον για να ρίξουμε μια γενικότερη ανασκόπηση στη δική μας, το Eduart (2006) της Αγγελικής Αντωνίου, έστω κι αν η θέση στην πεντάδα είναι χλωμή.Με τα 11 βραβεία του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης να αποδεικνύονται (παρά τις ελπίδες της σκηνοθέτιδας) αχρείαστο επιπρόσθετο βάρος στην εγκληματική απόφαση των διανομέων να ανοίξουν την ταινία τέσσερις (4) μήνες μετά το buzz τους και απέναντι στην απείρως μεγαλύτερου ελληνικού ενδιαφέροντος ταινία-event των 300 (2007) του Snyder, ο Eduart δεν άντεξε πάνω από δύο βδομάδες στο top 10 των ελληνικών εισπράξεων, και μετά από έξι, άφησε τα ντόπια ταμεία με το απελπιστικό εισπρακτικό συνολάκι των 15.000 εισιτηρίων, για να ξεκινήσει ταξίδι στους διεθνείς φεστιβαλικούς κύκλους. Ικανοποιώντας τον πραγματικό μεγάλο πόθο της Αντωνίου, ο Eduart έχει ήδη περάσει απ' το διαγωνιστικό της Μόσχας, του Μοντρεάλ και της Κοπεγχάγης, έκανε την εμφάνισή του στα ξένα πειρατομάγαζα (που πέρα από ζημιωτικό, αν με ρωτάς, είναι και πολύ κολακευτικό), ενώ έχει εξασφαλίσει τη θέση του στο πολύ δυνατό πρόγραμμα του διεθνούς του Σαο Πάουλο, και αυτές τις μέρες βολτάρει στην Ισπανία για τα φεστιβάλ της Βαλένθια και της Σεβίλλης. Με άλλα έξι φεστιβάλ στο πρόγραμμα, μαζεύει επαίνους για την τελική αναμέτρηση στα Ευρωπαϊκά Βραβεία την πρώτη του Δεκέμβρη. Όπου βέβαια και πάλι σκούρα μάλλον θα τα βρει, με ταινίες όπως το La Môme (2007), τον Molière (2007), και το βασιλικό ζεύγος The Queen (2006) και The Last King of Scotland (2006) να περιμένουν τις υποψηφιότητές τους. Αλλά τουλάχιστον δεν υπάρχουν ακόμη κλειδωμένες θέσεις όπως στα Όσκαρ, όπου ακόμα και στην αλφαβητική κατάταξη, δύσκολα ξεχωρίζει ανάμεσα στο γερμανικό Auf der Αnderen Seite / The Edge of Heaven (2007) του Fatih Akin και το Fong Juk / Exiled (2006) του Johnnie To απ' το Hong Kong.

Κι όσο δύσκολη κατηγορία κι αν είναι να την προβλέψεις, ειδικά τόσο νωρίς στην κούρσα, είναι αρκετά προφανές ότι το Persepolis (2007) απ' τη Γαλλία έχει σχεδόν κερδίσει, ταινίες όπως το φοινικούχο 4 Months, 3 Weeks and 2 Days (2007) απ' τη Ρουμανία και το πολυαναμενόμενο El Orfanato (2007) απ' την Ισπανία, έχουν σαφώς μεγαλύτερο βάρος, και τα Beaufort (2007) και Lian xi qu / Island Etude (2006) που αντικατέστησαν αντίστοιχα το ισραηλινό Bikur Ha-Tizmoret / The Band's Visit (2007) (που έμεινε εκτός γιατί είναι πολύ αγγλόφωνο) και το ταϊβανέζικο Se Jie / Lust, Caution (2007) (που έμεινε εκτός γιατί δεν είναι πολύ ταϊβανέζικό), είναι, λόγω σούσουρου, ασφαλές να υποθέσεις ότι έχουν προτεραιότητα θέασης στη λίστα των ψηφοφόρων. Αλλά, πέρα απ' τα μεγαθήρια, κι ένα σωρό άλλοι δυνατοί παίκτες είναι πρόθυμοι να κονταροχτυπηθούν φέτος, έτσι για τη φάση, κι υπάρχει και το ενδεχόμενο βέβαια να μας προκύψει κάνα αυθεντικό αριστούργημα κρυμμένο στη λίστα των 63ων, στις παρθενικές συμμετοχές του Αζερμπαϊτζάν και της Ιρλανδίας, ας πούμε.

Το κόλλημα με τους στίχους, οι μουσικές επιρροές, η μπάντα, η υπαλληλική αγγαρεία για το μεροκάματο, ένας βιαστικός γάμος, ένα παιδί, το συμβόλαιο, οι περιοδείες, η άλλη γυναίκα, οι κρίσεις επιληψίας, τα φάρμακα, τα αδιέξοδα, το "χάσιμο" πάνω στη σκηνή, η κατάθλιψη, ο βρόγχος που του δίνει τη μόνη ελπίδα: να πει το μεγάλο αντίο στα 23 του...Αιχμηρά απαισιόδοξη καταγραφή της ζωής του ιδανικού αυτόχειρα μιας ολόκληρης γενιάς, το σκηνοθετικό ντεμπούτο μεγάλου μήκους του Anton Corbijn (όχι τυχαία, ο φωτογράφος που απαθανάτισε τις πλέον κλασικές πόζες των Joy Division στις αρχές του '80) απαλλάσσει από το λούστρο του ροκ μύθου τη μορφή του Ian Curtis και περπατά χεράκι χεράκι με το Jude (1996) του Winterbottom στην κατηγορία... θανατερό βρετανικό ψυχόδραμα. Τα υλικά μοιάζουν τόσο! Αποπνικτική ατμόσφαιρα "επαρχίας", γήινα κόμπλεξ που σιγοτρώνε κάθε εσωτερική δύναμη, αποχρωματισμένη αίσθηση τραγωδίας στον αέρα. Και, πάνω απ’ όλα, το πένθος που ταίριαξε στον Curtis σα σκιά του κορμιού του, για ν' αποδοθεί ιδανικά από τον Sam Riley, τόσο όταν η κάμερα τον παρακολουθεί σχεδόν άστοχα, στις πιο αμέριμνες στιγμές της καθημερινότητας, όσο και στις σχεδόν τρομακτικές συναυλιακές σεκάνς, όπου η ομοιότητα του πρωταγωνιστή προκαλεί ρίγη.

Με καδραρίσματα που μαρτυρούν την καλλιτεχνική του καταγωγή, ο Corbijn αποφεύγει κάθε παγίδα βιογραφικής τυμβωρυχίας, σκοτεινιάζει με φυσικότητα το τοπίο της ψυχής του ήρωά του και θυμάται πως πρέπει να σε συγκινήσει πάνω στην κόψη του νήματος με τη ζωή, υπό τους ήχους του Atmosphere κι ένα σχεδόν μεταφυσικό φευγιό που τα κάνει όλα στάχτη. Ναι, ο Ian Curtis ήταν μόλις 23ων ετών. Και το πέρασμά του από τούτο τον κόσμο δεν ήταν από εκείνα που γεννούν ιστορίες συναρπαστικές, που φτιάχνουν είδωλα, που αξίζουν μια θέση στη μνήμη σου. Η πορεία του (μαζί με το φιλμ), όμως, σ’ αυτή την απομίμηση ζωής, θα σου μάθει αρκετά για το τι σημαίνει να χάνεις τον έλεγχο. Μπας και βγεις από την εφηβική σου "παραμύθα", που σου λέει πως οι στίχοι του Curtis αρκούν για να βρεις την απάντηση. Εάν ανήκεις σ’ εκείνους, το Control δεν είναι μια ταινία που θα σου ανήκει. Ποτέ.

Η μη επικοινωνία του πολίτη με το «ανθρώπινο», αστικά φορεμένο πάνω μας σύνολο, δημιουργεί αμέτρητες βινιέτες ελάχιστων λεπτών, που φωνασκούν ενορχηστρωμένα προς τη συνείδηση του θεατή: Που πάμε;Επτά ολόκληρα χρόνια μετά τα Τραγούδια από το Δεύτερο Όροφο, ο Roy Andersson δεν κάνει τίποτε περισσότερο από το να ρίχνει μια από τα ίδια... μπετά φουτουρο-παλιακού στιλιζαρίσματος, για να προσθέσει περισσότερους ορόφους σ’ ένα οικοδόμημα που αμφιταλαντεύεται με τα ρίχτερ συνοχής για μεγάλου μήκους ταινία, αλλά, και πάλι, σε σώζει διότι το σουρεάλ του χιούμορ δεν το κουνάει από το ρετιρέ!

Ακριβώς όπως και με την προηγούμενη ταινία του, αυτό το zombie nation Tati-κού συμπεριφορισμού δίνει ρέστα εκκεντρικότητας, θλίψης, φαιδρότητας και downbeat τόνων, αλλά στα 95 λεπτά κοπιάζει ν’ ανέβει τις σκάλες ως το τέλος και χτυπάει κουδούνι για να ξαποστάσει όπου βρει. Μέσα στην όλη παραζάλη της αποσπασματικότητας, τα θετικά ευρήματα μπλέκουν με την πλήξη ως θεσμό, πια. Λιγοστές είναι οι φιγούρες που θα κάνουν ταίρι με τη συμπάθειά σου, αλλά από το χλόμιασμα θα αποδράσεις με μιάς στην... εν κινήσει σεκάνς της νιόπαντρης ονείρωξης μιας καρδιοχτυπημένης για έναν rock star κοπελίτσας.

Ως ρεζουμέ, συνεπής σ’ αυτό που κάνει ο Andersson και μοναδική η εικαστική του γραφή στο παγκόσμιο σινεμά. Ευτυχώς, όμως, που δε βγαίνει να παραστήσει και τον μέγα «εργολάβο», γιατί εκεί το μπουζούριασμα και την απόχη δεν θα τα γλίτωνε...

Λίγο πριν αντιμετωπίσει την Ιερά Εξέταση, ο Δομήνικος Θεοτοκόπουλος θυμάται τα νιάτα του.Αφημένος ολοκληρωτικά στον αφηγητή του, ο Γιάννης Σμαραγδής αφαιρεί την αφηγηματικότητα απ' τις εικόνες του, υποβιβάζοντάς τες σε δραματουργικά ανεπαρκή καρτποσταλικά ενσταντανέ στιγμών-κλειδιά της ζωής του μεγάλου Έλληνα ζωγράφου, που φροντίζουν να υπογραμμίζουν το "Έλληνα" μέχρι ν' αρχίσουν να ματώνουν τ' αυτιά σου. Μπας και πάψεις να δίνεις σημασία στο τουρλουμπούκι των γλωσσών, που αλλάζουν απ' τα Ισπανικά στα Αγγλικά στα ελάχιστα Ελληνικά και πίσω στα βλαχοεγγλέζικα χωρίς συνοχή ή σχέδιο (που να βγάζει νόημα τουλάχιστον), ή τον άπλετο χώρο για κανιβαλισμό του λανθάνοντα ομοερωτισμού ανάμεσα στον Greco και τον Ιεροεξεταστή του.

Έχοντας βάλει την ταφόπλακα στις όποιες ελπίδες για συμμετοχή στα Όσκαρ στην κατηγορία του μη αγγλόφωνου, ο Σμαραγδής μάλλον οδεύει για παρόμοιες φουρτούνες περί ελληνικότητας (αν ισχύει ακόμη) και στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, περιορίζοντας την ταινία σε δευτερεύον τεραίν ευρωπαϊκών βραβείων, που αμφιβάλλω αν θα συγκινηθούν μονάχα απ' τον ζήλο και την αφοσίωση του δημιουργού, την συγκρατημένα πλουσιοφανή σε σημεία παραγωγή, τις σχιζοειδώς άνισες ερμηνείες, ή τα απαράδεκτα ψηφιακά εφέ που σου βγάζουν το μάτι με το ερασιτεχνίζον κιτς μεγαλείο τους στις λίγες, αλλά αξέχαστες εμφανίσεις τους, και ζημιώνουν ανεπανόρθωτα μια δουλειά που αποκτά σποραδικά παλμό, βασικά χάρη στο μεγαλόσχημο της έμπνευσής της όπως την εκκρίνει το βιογραφούμενο υποκείμενό της, και μερικές χαριτωμένες σκηνές που συνδυάζουν το οπτικό στυλ της ταινίας, με κορυφαίες στιγμές του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου.

Πράκτορας του FBI προσπαθεί να εκδικηθεί μυστήριο εκτελεστή, ο οποίος με τη σειρά του προσπαθεί να ξεκινήσει πόλεμο ανάμεσα στους Triads και τους Yakuza.Προεφηβικών προδιαγραφών αστυνομική περιπέτεια, με υπεραναλυτικό επαναλαμβανόμενο σενάριο αναμενόμενης πλοκής, τίγκα στα φτηνά κολπάκια του μοντάζ για πετύχει αυτό το κουλ βιντεοκλιπίστικο, μπας και μαζί με τα μπαπαμπούπα του soundtrack γίνει πιο ευκολοχώνευτο το βασανιστικό πρώτο μισό, για να καταφέρεις να φτάσεις στο δεύτερο που ψιλοαρχίζει η πραγματική δράση. Η οποία πάλι νερωμένη με την αργά εξελισσόμενη διαπλεκόμενη πλοκή είναι, αλλά τουλάχιστον βλέπεις λίγο αίμα και μακελειό, περιμένοντας την ξενέρωτη τελική αναμέτρηση Statham – Li που είχες πάει να δεις εξ αρχής και σου την κρατάνε για μιάμιση ώρα, σχεδόν όση είναι δηλαδή η αμείλικτη συνολική διάρκεια της ταινίας, που μοιράζει περισσότερα μαυρισμένα μάτια απ' τους δυο πρωταγωνιστές της μαζί.