Έφηβη με επαναστατικά κρεσέντο, καταδικάζεται από τη μητέρα της να περάσει το καλοκαίρι με τη γιαγιά της και τους καταπιεστικούς κανόνες της, σε επαρχιακή πόλη της οποίας φροντίζει να αλλάξει την πίστη, μέχρι να συνειδητοποιήσει ότι ίσως έχει πάρει τη ζωή της λάθος και ν' αλλάξει πια ζωή.Υπάρχει κάτι το καρμικά καταπραϋντικό στο να βλέπεις τον χαρακτήρα της Lindsay Lohan να απειλεί τα κορίτσια που την παρενοχλούν, ότι θα βρει τους γκόμενούς τους και θα τους τρελάνει στο γαμήσι, στην πιο αυτοβιογραφική της ταινία μέχρι σήμερα (αν υποθέσουμε ότι η ζωή της είναι όπως ξέρουμε ότι είναι, η ταινία έχει ακόμα και αντίστοιχο περιστασιακό τσιμπούκωμα). Αλλά στο φιλμικό σύμπαν του Garry Marshall, το καζάνι της κάθαρσης δεν καίει παρά για ελάχιστα καρέ, έστω κι αν το Georgia Rule, είναι το πιο ηθικά επιθετικό και κυνικό μ' έναν χαζοχαρούμενο τρόπο κομμάτι, της γλυκανάλατης παρακαταθήκης του. Το meeting point τριών γενιών και τριών τζακιών Αμερικανίδων ερμηνευτριών (της κλασικής, της ανεξάρτητης και της αγάπης των tabloids), πάσχει από τη γνωστή ασθένεια συναισθηματικής φαντασιοπληξίας του Garry Marshall, και οι χαρακτήρες του απ' τα συνεπακόλουθα συμπτώματα σχιζοφρενικής ασυνέπειας. Έτσι, το ακίνδυνο dramedy κομμάτι προσπαθεί συνεχώς να καταπνίξει το αρκούντως απολαυστικότερο, πιο ενδιαφέρον σκοτεινό των χαρακτήρων με τα επικίνδυνα προβλήματα (ψυχοσύνθεσης), και όσο κι αν θέλεις να κερδίσει το δεύτερο, ξέρεις απ' την αρχή πως δεν έχει ελπίδα, και φυσικά δικαιώνεσαι πανηγυρικά, όταν όλες οι ανωμαλίες των ηρώων που θα τους έτρωγαν χρόνια ψυχανάλυσης στην αληθινή ζωή, τελειώνουν με μια σφιχτή οικογενειακή αγκαλιά και ένα γερό κλάμα στον ώμο που τις συνοδεύει.

Αντιπαθητική 25άρα παίρνει την απόφαση να παντρευτεί στο ξαφνικό, χωρίς να έχει υπόψιν της το γαμπρό. Στα γρήγορα βρίσκει κάποιον που δε συμμερίζεται ιδιαίτερα τα αισθήματά της, πλην όμως η επίμονη νεαρή πασχίζει να του πασάρει τα θέλγητρά της εις μάτην.Ο τίτλος δεν ανταποκρίνεται ιδιαίτερα στο περιεχόμενο, ούτε καν ως κωμική αντίστιξη. Δυστυχώς η ατέλειωτη πάρλα της αδιάφορης μελαχρινής Béatrice Romand είτε στον ταλαίπωρο που πάει να τυλίξει, είτε στην κολλητή της είναι, εκτός των άλλων, κακοπαιγμένη και αφύσικη. Ο Eric Rohmer, ο κρυψίνους εκπρόσωπος της Nouvelle Vague και παλιός κριτικός των Cahiers du Cinéma, δεν είναι φαν των υπερκινητικών σεναρίων. Οι ιστορίες του έχουν το ρυθμό της καθημερινής ζωής, είναι αργές, φαινομενικά ανούσιες με καθ’ όλα συνηθισμένους χαρακτήρες. Ρεαλιστική στη σύλληψη και με δόση θεατρικότητας στην εκτέλεση, η μελέτη των ανθρωπίνων σχέσεων στην οποία επιδίδεται δεν βγάζει σε ομαλά μονοπάτια. Καθώς Ο Τέλειος Γάμος υπάγεται (όπως και οι περισσότερες ταινίες του), δεύτερος κατά σειρά, σε έναν ευρύτερο κύκλο με την ονομασία Comédies et Proverbes, εκτιμάται καλύτερα στο συνολικό του πλαίσιο.

Συγκεκριμένα, οπτικοποιεί την έκφραση "χτίζει παλάτια στην άμμο" (παλάτια στην Ισπανία για τους Γάλλους), αλλά περισσότερο πετυχαίνει παραλληλισμό με το γνωστό μύθο του Αισώπου: η αλεπού που τεντώνεται να φτάσει τα σταφύλια χωρίς αποτέλεσμα, αποφασίζει τελικά ότι είναι άγουρα ακόμη. Ομοίως και η πρωταγωνίστρια κολλάει στο αντικείμενο του πόθου της μέχρι αηδίας, μόνο για να αποφανθεί στη συνέχεια ότι της ξινίζει και ποτέ δεν το ήθελε πραγματικά. Και πάει γι' άλλα. Λεπτολόγος στην ψυχολογία και την κατάδειξη του τυχαίου/ αυθόρμητου σε πείσμα του ορθολογισμού σίγουρα ο Rohmer αναδεικνύεται επιτυχώς.

Διέρρευσε χτες στα γιουτιούμπια, προφανώς για να μη μείνει πίσω στην οσκαρική αιματοχυσία που ξεσπάει σιγά σιγά, ένα κάτι σα πρόμο για την νέα δουλειά του αμφιλεγόμενου Paul Thomas Anderson.

Βασισμένο χαλαρά --όπως περίπου το Jackie Brown (1997) του φίλου του στα κοκαϊνοπάρτι Quentin Tarantino στο Rum Punch-- στο Oil! του δημοφιλέστατου στις αρχές του προηγούμενου αιώνα και ξεχασμένου πια Aμερικάνου σοσιαλιστή συγγραφέα Upton Sinclair, το Θα Χυθεί Αίμα αν μη τι άλλο έχει τίτλο εξίσου προκλητικό με τα μεγαθηριώδη American Gangster (2007) και No Country for Old Men (2007) που φιλοδοξεί να απειλήσει. Και αφού ακόμα και στα τέλη του Μάη είχε επαναληπτικά γυρίσματα, το φιλμ δε πρόλαβε φυσικά τις Κάνες και πιθανότατα δε θα ξέρει κανείς και πολλά γι' αυτό μέχρι τα τέλη Αυγούστου που θα ταξιδέψει στη Βενετία. Έτσι θα πρέπει να αρκεστείς στα οφθαλμοφανή του πρόμο, τη μεγάλη πετρελαιοκουτσουλιά στη κάμερα, και την στιλ The New World (2005) / The Thin Red Line (1998) αφήγηση που πιθανά δείχνουν ότι η αλυσίδα αναφορών του δημιουργού (σε άλλους, στις ταινίες του) αυτή τη φορά θα αποκτήσει κρίκο με το όνομα του Terrence Malick. Και να μην είσαι καθόλου σίγουρος ότι η απειλή για αιματοχυσία δεν είναι κυριολεκτική, κρίνοντας από τις αντιδράσεις του PTA στο χάσιμο του Oscar® σεναρίου για την Magnolia (1999).

Το πρόμο, που κατά πάσα πιθανότητα κόπηκε από τον σκηνοθέτη όπως και σε προηγούμενες δουλειές του, προαναγγέλει μάλλον και κανονικό τρέιλερ σύντομα. Και δε θα γράφαμε μέχρι τότε αλλά το κάναν θέμα οι φίλοι μας του Twitch.

Μπορεί στα Όσκαρ να μην κατάφερε όλα αυτά που περίμενε, αλλά στα φετινά Key Art Awards του Hollywood Reporter, η Μικρή Ηλιαχτίδα (2006) γέμισε διακρίσεις το κατακίτρινο λεωφορείο που την είχε φτάσει ως εκεί, επιβεβαιώνοντας με το βραβείο Best of Show του έντυπου κομματιού, την πιο δυναμική και επιτυχημένη διαφημιστική καμπάνια της σαιζόν.


Αναμενόμενα, η Άβολη Αλήθεια (2006) του Al Gore έπιασε εξίσου ανεβασμένες επιδόσεις, κερδίζοντας και τα τρία βραβεία (αφίσα, trailer, και τηλεοπτικό spot) της καινούριας κατηγορίας για ντοκιμαντέρ, ενώ το αγαπημένο μας στα trailer, Little Children (2006), ισοψήφισε με το Thank You for Smoking (2005) για το Best of Show του οπτικοακουστικού διαφημιστικού κομματιού (τουτέστιν trailer και τηλεσποτάκια). Στις μεμονωμένες κατηγορίες η σαδιστική έμπνευση της New Wave Creative για το teaser poster του Crank (2006) δεν πέρασε απαρατήρητη και μαζί με την ύπουλη κοκκινοσκουφίτσα του Hard Candy (2005), και το γαμηστερά εύγλωττο αμερικάνικο poster του Τhe Descent (2005), έφτιαξαν ένα πολύ ωραίο φοβοσυνολάκι στις κατηγορίες teaser, drama και horror αντίστοιχα, με την πλειοψηφία του απέναντι στο retro του V for Vendetta (2006) που κέρδισε το βραβείο αφίσας για action/adventure να δείχνει ότι του χρόνου οι διαφημιστές θα τα βρουν σκούρα αν συνεχίσουν παρόμοια εικαστική διαδρομή, και έρθουν απέναντι στις εξαιρετικές δουλειές του Hostel: Part II (2007), που με τόσο μίσος κατήγγειλαν οι δημοσιογράφοι τις προηγούμενες βδομάδες.



Δες/Κρύψε όλους τους νικητές

---

Action/Adventure Posters
"V For Vendetta" -- Concept Arts & Warner Bros.

Animation Posters
"Ice Age The Meltdown" -- Faction Creative & 20th Century Fox

Comedy Posters
"Little Miss Sunshine" -- BLT & Associates, Inc. & Fox Searchlight

Documentary Posters
"An Inconvenient Truth" -- The Ant Farm & Paramount Vantage

Drama Posters
"Hard Candy" -- Art Machine & Lionsgate

Horror Posters
"The Descent" -- Art Machine & Lionsgate

Teaser Posters
"Crank" -- New Wave Creative & Lionsgate

International Posters
"Paris Je T'aime" -- The Refinery & Celsius Films

Festival/Market Posters
"Los Angeles International Short Film Festival" -- Crew Creative

Theatrical Standees
"Over the Hedge" -- JJ&A & Dreamworks SKG

Special Recognition Print
"The Prestige" -- Crew Creative & Warner Bros. International

Outdoor Advertising
"Borat: Cultural Learnings of America For Make Benefit The Glorious Nation of Kazakhstan" -- New Wave Creative & Fox International

Co-Branded-Print
"Cars: State Farm - New York Times Insert" -- Pixar Animation Studios & Buena Vista Pictures Marketing

Best Copy (Print & A/V)
"Talladega Nights: The Ballad of Ricky Bobby"-- Ignition Creative & Sony Pictures

DVD Packaging - Print
"Grease: Leather and Satin Jackets, Rockin Rydell Special Edition" -- Multi Packaging Solutions & Paramount Home Entertainment

Special Recognition - Home Entertainment
"Walk The Line: The Black Edition" -- Shoolery Design & 20th Century Fox Home Entertainment

Consumer A/V - Home Entertainment
"Reds" -- The Cimarron Group & Paramount Home Video

Action/Adventure Trailers
"Casino Royale" -- Create Advertising Group & Sony Pictures

Comedy Trailers
"Thank you for Smoking" -- Craig Murray Productions & Fox Searchlight Pictures

Documentary Trailers
"An Inconvenient Truth" -- The Ant Farm & Paramount Vantage

Drama Trailers
"Little Children" -- Mark Woollen & Associates & New Line Cinema

Horror Trailers
"The Hills Have Eyes" -- Trailer Park & Fox Searchlight Pictures

Action/Adventure TV Spots
"X-Men : The Last Stand" -- Trailer Park & 20th Century Fox

Comedy TV Spots
"Scary Movie 4" -- inSync Advertising & Dimension Films

Documentary TV Spots
"An Inconvenient Truth: Percussion Revised" -- Paramount Vantage & Paramount Vantage

Drama TV Spots
"Little Children" -- Mark Woollen & Associates & New Line Cinema

Horror TV Spots
"When a Stranger Calls" -- inSync Advertising & Screen Gems

Animation A/V (Trailers & TV Spots)
"Cars" -- Trailer Park & Walt Disney Pictures

Special Recognition - A/V
"United 93" -- Aspect Ratio & Universal Pictures

International Trailers & TV Spots
"Casino Royale" -- Create Advertising Group & Sony Pictures International

Motion Graphics
"The Da Vinci Code" -- Intralink & Sony Pictures

Co-Branded Audio Visual
"Pirates of the Caribbean: Dead Man's Chest: Office Attack - Master Foods" -- McCann-Erickson & Buena Vista Pictures Marketing

Best Website Design
"Miami Vice" -- Project C & Universal Pictures

Special Recognition - Internet
"Snakes On A Plane" -- Varitalk & New Line Cinema

Τις ανησυχίες που είχε προκαλέσει πέρσι το φθινόπωρο με τις δυσκολίες να πουληθεί, ήρθε σήμερα να ανατρέψει το 3:10 to Yuma, remake του κλασικού western του '57 δια χειρός James Mangold, με την ευκολία να εντυπωσιάζει στο trailer, που βγήκε σήμερα στο Yahoo! Movies, μετά από πολλούς μήνες προσπαθειών να δρομολογηθούν τα γυρίσματα και λιγότερους μήνες να τελειώσουν. O Mangold, που με τη φειδωλή του φιλμογραφία μπορεί αν μη τι άλλο να περηφανεύεται ότι βγάζει αναπάντεχα πράγματα απ' τους ηθοποιούς του αφού έστειλε την Angelina Jolie και την Reese Witherspoon στα Όσκαρ τους (με τα Girl, Interrupted (1999) και Walk the Line (2005) αντίστοιχα) και κατάφερε τους κριτικούς να αντιμετωπίσουν τον Sylvester Stallone σαν σοβαρό δραματικό ηθοποιό με το Cop Land (1997), πάλευε να στήσει ένα αρκετά φιλόδοξο project στα studio της Sony, με ένα budget και τρεις stars που θα το έφερναν πολύ κοντά στα προαπαιτούμενα του blockbuster.

Για αδιευκρίνιστους λόγους η εταιρία το παράτησε, ο Mangold το μετέφερε στη Lionsgate που του έκοψε 30 απ' τα 80 εκατομύρια που ήθελε, και κάπου εκεί χάθηκαν ο Eric Bana κι ο Tom Cruise απ' τη μαρκίζα. Οι οποίοι θα χρειάζονταν αυτό το χάρισμα που λέγαμε με τους ηθοποιούς, πολύ περισσότερο απ' ότι ο Russel Crowe που του έμεινε πιστός (και παίζει τον κακό), κι ο Christian Bale που του προστέθηκε (και παίζει τον καλό --κλασικό western λέμε). Αλλά πάλι, πιθανότατα θα του βγει σε καλό, αφού με δύο ηθοποιούς τόσο τεράστιου βεληνεκούς --και τόσο τεραστιότερου απ' όποιον είχε σκηνοθετήσει στο παρελθόν-- ο Mangold είναι σχεδόν καταδικασμένος αν όχι να πετύχει την "αναβίωση του western" που τόσο ωραία θα δουλέψει ως τίτλος, τουλάχιστον να επαναφέρει στους καουμπόηδες την βαρβατιλομυρωδιά του Marlboro που αντικατέστησαν με ευωδιά Cajoline οι καβαλάρηδες του Brokeback Mountain (2005).

Εβδομάδα Αντζελίνας αυτή που πέρασε, με την οσία μητέρα παιδιών με αριθμούς για ονόματα να περιφέρει τον σκελετό της στην Αμερική, σε πρεμιέρες και κανάλια, προωθώντας κι εκεί (μετά τις Κάνες) το A Mighty Heart (2007) που οι προθέσεις του να γίνει κάτι παραπάνω από όχημα για διάσημη κοκαλιάρα βαμμένη μαύρη, αμφισβητούνται κάπως. Σε αντιπερισπασμό οι Μάσες ασχολούνται με την εκτός των άλλων, αυθεντικά και σε όλα τα σημεία μελαψή πρωταγωνίστρια των οσκαρικών Dreamgirls (2006), μοντέλα εξωφύλλου για το φετινό σχετικό τεύχος του Sports Illustrated, πιο λαχταριστή για το 2007 του AskMen και όλων των διαδίχτυων, που στις Κάνες δέχονταν προτάσεις γάμου από τον Jay-Z και αυτή τη βδομάδα απλά λιάζεται σε γιοτ άγνωστου στίγματος, χωρίς να πλακώνεται με τον Τύπο για να τα μαζέψει μετά. Κι αν όλα πάνε καλά θα κάνει και καυτό λεσβιακό δίδυμο με την Eva Longoria σε καμιά μεγάλη οθόνη κοντά σου, σύντομα.

Στο κανάλι του Variety και στο blog της Anne Thompson έκανε την πρώτη του εμφάνιση το τρέιλερ της νέας (και βασισμένης στην ομώνυμη νουβέλα) δουλειάς των αδερφών Coen, μια μέρα πριν κυκλοφορήσει πιο επίσημα και ενώ φαίνεται να παίζει ήδη στις αμερικάνικες αίθουσες.

Φαντάρος επιστρέφει στη γενέτειρά του στην επαρχία, για να εκδικηθεί ντόπια σπείρα εμπόρων ναρκωτικών και νταήδων, που κακοποίησαν τον διανοητικά ανάπηρο αδερφό του.Σε πείσμα της στιλιστικής και ηθικής ωραιοποίησης της εκδίκησης του 2003 μέσω Old Boy και Kill Bill, ο Sean Meadows την αμέσως επόμενη χρονιά έβγαλε στις αίθουσες τη δική του εκδοχή, πνιγμένη στη μιζέρια και την υγρασία των βρετανικών Midlands, που παρά το σουξέ της με κριτικούς και φεστιβαλικό κοινό, έκανε τρία χρόνια να φτάσει στη χώρα μας. Η παραδοσιακή αντανακλαστική άρνηση του μέσου ντόπιου στην αγγλουριά και δη και την επαρχιακή, ήταν εύλογη αιτία, αλλά αν καταφέρεις να την ξεπεράσεις (και είναι πλήρως κατανοητό να δυσκολευτείς), θα βρεις ένα ενδιαφέρον αμάλγαμα δράματος της δεκάρας, υποδόριας μαύρης κωμωδίας και καθαρού θρίλερ, στημένο γύρω από μια φαινομενικά στεγνή σε ψαχνό και ζουμί ιστορία, που ωστόσο σου κρατάει το ενδιαφέρον χάρη στην υποβλητική αισθητική του Meadows, ακόμη και στα flashbacks που η ευκολία της απεικόνισης μέσω ασπρόμαυρου σε κάνει να σηκώνεις τα μάτια ψηλά και να αφήνεις τη γλώσσα να χτυπήσει το εκφραστικό "τς".

Το μεγάλο στοίχημα της ταινίας, είναι να σε κρατήσει εκεί, έστω και μέτρια ικανοποιημένο με την συναισθηματική και αφηγηματική του τσιγκουνιά, μέχρι την ανατροπή λίγο πριν το φινάλε, που θα σε κάνει σίγουρα να ανατριχιάσεις, αλλά παίζεται το αν θα είναι λόγω της πολυπόθητης συναισθηματικής φόρτισης που επιτέλους θα νιώσεις, ή λόγω της τραβηγμένα ριψοκίνδυνης αφηγηματικής απατούλας που έστηνε τόσην ώρα ο σκηνοθέτης για να σου την προκαλέσει. Όποιο κι αν σου κάτσει απ' τα δύο πάντως, δε θα μπορέσεις να αρνηθείς την εκπληκτική ερμηνεία του Paddy Considine στο ρόλο του καταραμένου εκδικητή, αλλά ούτε και την ικανότητα του Meadows να διαχειρίζεται τις εικόνες του, και ακόμα ίσως και την σεναριακή του ωρίμανση απ' τις εποχές του Once Upon a Time in the Midlands (2002).

Επιστάτης παθαίνει εγκεφαλικό όταν μαθαίνει ότι ο γιος του δε σκοπεύει να τιμήσει τη πατρογονική παράδοση. Εφτά χρόνια μετά ο παρά θρόμβωση άσωτος τον ξεσκατώνει μαζεύοντας τα σκουπίδια της πολυκατοικίας στον ελεύθερο χρόνο του.Προτού το καταλάβεις, έχοντας πάθει μια ξαφνική έλλειψη νευρικών αντιδράσεων από τη πικρόγλυκη χωρίς εξάρσεις αφήγηση, στην ιστορία μπλέκεται και ο έτερος γιος, δυο γκόμενες (μια για τον καθένα), ένας φίλος, η οικογένειά του, κι ένα αλμοδοβαρικό γαϊτανάκι χαρακτήρων που φιλοδοξούν να υπερβούν τα όρια της μιας σκηνής χωρίς να χρειαστεί να κάνουν πίπες. Ελάχιστοι τα καταφέρνουν, με καλύτερο παράδειγμα ένα μασέρ που (το μάντεψες) κάνει πίπες, όμως όλοι είναι βασικοί σε μια πλοκή που δε φιλοδοξεί να πει πολλά για τους ασήμαντους χαρακτήρες της, αλλά να ψαλιδίσει τις δικές τους προσδοκίες. Με αποτέλεσμα, το επιδιωκόμενο, να τους κάνει σημαντικούς όσο και την ίδια τη ταινία που υποστηρίζει.

Αν πήρες με τη σειρά τη περιγραφή χωρίς να χάσεις πουθενά τον ειρμό, τότε δε θα σε εκπλήξουν τα δέκα χρόνια εμπειρίας του σκηνοθέτη στα σενάρια και τα πέντε συζητημένα μικρά φιλμάκια του, πριν τούτη δω τη πρώτη του μεγάλη δουλειά. Δουλειά κοντά σε υπόδειγμα τέτοιας για όσους φιλοδοξούν να εντρυφήσουν στην πικρομωδία, που δε κραυγάζει ποτέ, δε διευκολύνεται καθόλου, σηκώνεται αμέσως όταν σκοντάφτει και τελικά σε κάνει να αισθάνεσαι καλύτερα που ζεις σε μια χώρα όπου ταινίες αναγνωρισμένες στον τόπο τους και μεγαλωμένες στα φεστιβάλ του κόσμου περνάνε κάποτε από τις αίθουσές της.

Ο ανιχνευτής μιας πλανητοφάγου ύπαρξης φτάνει στη Γη για να την σημειώσει σα μεζεδάκι, αλλά το πάθος της ανθρώπινης φυλής για επιβίωση όπως το αντιπροσωπεύει η μαχητικότητα των Τεσσάρων Φανταστικών, τον συγκινεί αρκετά ώστε να συμμαχήσει μαζί τους ενάντια στον δυνάστη του.Μερικές απολαυστικές σκηνές δράσης και ο πολυαναμένομενος Silver Surfer που είναι το πιο cool πράγμα που θα δεις φέτος το καλοκαίρι (τουλάχιστον μέχρι την επέλαση των γιγαντιαίων ρομπότ), είναι οι βασικοί λόγοι που δεν θα υποφέρεις στο δεύτερο μέρος ενός θνησιγενούς δημιουργικά franchise, που δεν είχε ποτέ να προσφέρει κάτι στην φιλμογραφία των σουπερηρώων, πέρα από μερικά έξτρα δολάρια στον κουμπαρά της Fox. Σολάροντας δίχως αληθινό αντίπαλο για δεύτερη φορά, αλλά τουλάχιστον με μερικές ατάκες περισσότερες στον Dr. Doom που στην προηγούμενή του εμφάνιση έπαιζε τον κακό των τριών σκηνών, οι φετινοί Τέσσερις Φανταστικοί, είναι λιγότερο ενοχλητικοί απ' ότι αδιάφοροι --γεγονός που τους βάζει ένα βήμα πιο μπροστά απ' το πρώτο μέρος τους--, δεν ξεπερνούν όμως ποτέ το επίπεδο της παιδικής ταινίας με αληθινούς ανθρώπους, με ξεκάθαρα προεφηβικό target group και στιγμές παράφορης camp τρέλας, σεναριακών ευκολιών και υπεργλυκαιμικής αφέλειας.

Ένας αδίστακτος λούμπεν τύπος που κυκλοφορεί κοστουμαρισμένος και έχει τατουάζ στην πλάτη ένα φίδι, προσπαθεί να μπλέξει στα δολοπλόκα δίχτυα του έναν άλλο, καλό και οικογενειάρχη. Φυσικά θα αποτύχει οικτρά, γιατί το καλό θριαμβεύει πάντα στο μανιχαϊστικό σινεματικό κόσμο.Μετά το Toreros (2000) και τον ωραίο Olivier Martinez ο Barbier επιλέγει τώρα τον Yvan Attal ως αδικημένο ήρωα και προσπαθεί να αναβιώσει, όχι με ιδιαίτερη μαστοριά, ένα pulp novel δυναμικού συγγραφέα —στον οποίο χρωστάει πολλά ο παγκόσμιος κινηματογράφος. Ο Ted Lewis (που πέθανε ξεχασμένος το 1982) έγραψε το περίφημο Get Carter (αλλιώς Jack's Return Home) με τον Michael Cane στον ομώνυμο ρόλο και άλλες ιστορίες βουτηγμένες στο έγκλημα και τη βία. Το εν λόγω τιτλοφορείται Plender στο πρωτότυπο, προφανώς σκιαγραφεί σκληροτράχηλους Άγγλους τύπου Carter, που για χάρη της ταινίας μας μετατρέπονται σε Γάλλους που διαχειρίζονται κερδοφόρες υποθέσεις εκβιασμών.

Τον Mike Hodges πολλοί εζήλεψαν, το ίδιο και τα noir plots εκδίκησης ξεχασμένων ανομημάτων, δύσκολο όμως να τα μιμηθεί κανείς σωστά. Πόσο μάλλον, αν δεν είναι από Hollywood μεριά. Το σενάριο βρίθει από twists and turns, αλλά, ενώ φαίνεται υποσχόμενο, μας αφήνει στα μισά. Υπάρχουν κι εδώ παιδιά για να εκλυθεί συναίσθημα, νεκρές γυναίκες, μυστικές θυρίδες, εκβιασμοί και ταριχευμένα πτώματα, τζάμια που σπάνε, στοιχεία που συνήθως αποδίδουν τα μάλα. Λόγω της άρρυθμης σκηνοθεσίας, όμως, το suspense κάποια στιγμή χάνεται. Από 'κει κι ύστερα, λίγο ενδιαφέρει η μοίρα του ήρωα, ο οποίος, σημειωτέον, δεν έχει αρκετά συμπαθητικό προφίλ για να φέρει την πολυπόθητη ταύτιση. Η επιλογή χώρων είναι κι αυτή ανεπαρκής, με υποτονικά locations και η χλιαρή ατμόσφαιρα θρίλερ δε λέει να τελειώσει για δυο ολόκληρες ώρες.

Μια θλιμμένη Γαλλιδούλα επείγεται να πάει από το Παρίσι στο Bordeaux, είναι όμως ταπί. Βρίσκει την κούρσα δωρεάν, και η περιπέτεια αρχίζει. Σύντομα γίνεται περιπέτεια για δύο, όταν μια ακόμη μυστηριώδης κοπέλα προστίθεται στην παρέα. Οι δυο συνοδοιπόροι, παίρνουν τη στράτα, το στρατί, αλλά δε φτάνουν πουθενά.Άσκοπο road-movie δίχως γνώσεις προσανατολισμού με σενάριο που μάταια κοπιάζει να φτιάξει στέρεο ιστορικό, να δώσει κίνητρα και σκοπούς στους κεντρικούς χαρακτήρες του. Ως άλλος Erick Zonca ο Patrick Grandperret προσπαθεί να αρθρώσει το δικό του κοινωνικό σχόλιο τύπου La Vie Rêvée des Anges (1998), αλλά δυο κορίτσια που δεν έχουν στον ήλιο μοίρα δεν αποτελούν από μόνα τους το μαγικό υλικό για πετυχημένα σενάρια. Οι δυο νέες μένουν μετέωρες, πλην όμως αναδεικνύονται σε άριστες θεραπαινίδες της τέχνης του Διονύσου. Ειδικά η Hande Kodja πείθει αγόγγυστα με ύφος τι-κακός-κόσμος-μαμά για τον αμόλυντο εσωτερικό της κόσμο. Παρόμοια και η ταινία δεν καταφέρνει να μας σώσει από την ανία αν και ευχάριστη αισθητικά --ας όψονται οι ωραίες τοποθεσίες της παραθαλάσσιας La Rochelle.

Για τα όποια θετικά τους, αλλά κυρίως, ως φόρο τιμής στον Maurice Pialat, σε ιδέα του οποίου βασίζεται το σενάριο, οι Αθώες και Ένοχες πήραν μέχρι και Βραβείο του Προέδρου της Επιτροπής πέρυσι στο Un Certain Regard των Κανών. Έτσι, το μυστήριο του γιατί υπάρχουν και τι εξυπηρετούν, λύνεται ασκαρδαμυκτί.

Αμερικανίδα δημοσιογράφα που θέλει να πάει στο Ιράκ, καταλήγει στο Ciudad Juárez, απέναντι από το El Paso και στην φτωχή πλευρά των συνόρων με το Μεξικό. Για να καλύψει τους φόνους εκατοντάδων γυναικών, εργατριών στα εργοστάσια της περιοχής.Οι αμέτρητοι βιασμοί και δολοφονίες, απλό σύμπτωμα της εκμετάλλευσης της συνοριακής έκτασης σαν (αμερικανοελεγχόμενη) φάρμα (Μεξικανών) σκλάβων με βάση το "ελεύθερο εμπόριο" της NAFTA, είναι δυστυχώς και ο μοναδικός δραματουργικός ρεαλισμός του φιλμ. Ο μεξικανοβασκικής καταγωγής Αμερικάνος Gregory Nava ουσιαστικά ανέδειξε τη Πορτορικάνα Jennifer Lopez στη Selena (1997) του, και φαίνεται να της υποσχέθηκε ανάλογο comeback για να τη πείσει να επενδύσει εκτός από τη παρουσία της και τα λεφτά της στη παραγωγή. Με αποτέλεσμα να είναι φανερά project υπερβολικού πάθους για τον μεν και υπερβολικών απαιτήσεων για την δεν. Σεναριακοί παραλογισμοί και επιτηδευμένα καμεροκουνήματα στα χνάρια των αντίστοιχων οσκαροτιμημένων "ρεαλισμών" του Steven Soderbergh, μαζί με γελοίες προσπάθειες να οπτικοποιηθεί το βαθύ των αισθημάτων και το βαρύ της σημασίας, κάνουν την περιφερόμενη κωλάρα της πρωταγωνίστριας και τις λίγες μαγικές ανθρώπινες στιγμές του δημιουργού μικρές οάσεις που μπορεί και να σε κρατήσουν στην έρημο της διάρκειας του φιλμ. Στο Βερολίνο όπου συμμετείχε επίσημα στο διαγωνιστικό, δε κράτησαν και πολλούς πάντως.

Ρεπόρτερ στο κατόπι ψυχίατρου με ιστορικό κακοποίησης ασθενών της κλινικής του, μπλέκει σε ιστορία δολοφονίας που φαίνεται να έχει διαπράξει το ένα μισό ενός διδύμου διαχωρισμένων σιαμαίων με ακραίες διαφορές προσωπικότητας.Με τις αγαθότερες προθέσεις λένε πως ξεκινάνε τα μεγαλύτερα λάθη, και αν θεωρήσουμε ότι το Sisters (1973) του De Palma ένα remake το χρειαζόταν έστω και μόνο για λόγους σεβεντίλας στη γκαρνταρόμπα, τις προθέσεις δύσκολα τις μολύνεις, αφού ούτε κανένα μεγάλο στούντιο είναι μπλεγμένο, ούτε τίποτα stars έχει η μαρκίζα για να πεις πως πρόκειται για αρπαχτή. Αλλά το ότι η ιδέα να ξαναγυριστεί η ταινία δεν ήταν λάθος, δε σημαίνει ότι δεν ξαναγυρίστηκε με λάθος τρόπο. Η προσπάθεια του σκηνοθέτη να κρατήσει το budget χαμηλά κόβοντας σκηνές και χαρακτήρες, χαλαρώνει το ρυθμό που στη συνέχεια διαλύουν ο ερασιτεχνισμός του στα στησίματα των σκηνών, η ανεπάρκειά του να διαχειριστεί το σασπένς που πρέπει να δημιουργήσει, και η ανικανότητά του να βγάλει συγχρονισμένες ατάκες απ' τους ηθοποιούς του χωρίς να φαίνονται τα δευτερόλεπτα που μετράνε για να διευκολύνουν το μοντάζ, ή οι απελπισμένες τους προσπάθειες να σκιαγραφήσουν τους χαρακτήρες με χοντροκομμένες ερμηνείες. Ο μόνος λόγος που θα μπορούσα να φανταστώ μια τέτοια ταινία να γυρίζεται, θα ήταν για να περάσει ο δημιουργός το μάθημα μεγάλου μήκους στη σχολή του. Αλλά και πάλι δεν νομίζω ότι θα έπαιζε για βαθμό.

H Village Films σας προσκαλεί στην Avant Premiere του θρίλερ Απόδειξη Ενοχής. Τη Δευτέρα 18 Ιουνίου στις 8 το βράδυ στα Village 9 Cinemas @ Φάληρο.

Κινούμενο πιο κοντά στο αιματοπαπάρωμα του Haute Tension (2003), παρά στο κλειστοφοβικό παύλα ψυχολογικό του Ils (2006), το A l' Interieur (2007) δείχνει να είναι η νέα πολύτιμη λίθος που εκτοξεύτηκε απ' τις φοβερές πρόσφατες εκρήξεις της horror γαλλικής σκηνής. Το film των πρωτάρηδων Alexandre Bustillo και Julien Maury, είχε κάνει μαζί με το El Orfanato (2007) τις γύρες του στο market του Βερολίνου, απ' όπου το τσίμπησαν οι Weinsteins για αγγλόφωνη διανομή --και το πληρώσαν ακριβά, οπότε κάτι θα πρέπει να αξίζει--, αλλά όπως ο Ισπανός συνταξιδιώτης του, το ματωμένο θρίλερ προβλήθηκε και στην Εβδομάδα Κριτικής των Κανών, όπου και χαρακτηρίστηκε το πιο σοκαριστικό πράγμα του προγράμματος.

Το γιατί, το υποθέτεις απ' το στόρι, που μιλά για μια μυστήρια γκοθού που θέλει να κλέψει το βρέφος απ' την κοιλιά μιας ετοιμόγεννης, ξεσκίζοντάς την. Το αν χρειάζεται το μωρό για να φτιάξει τα dumplings της νεότητας κατά τη συνταγή του Fruit Chan στις Τρεις Ακρότητες (2004), μένει ασαφές. Aλλά μια σχέση "ο θάνατός σου, η ζωή μου", την αφήνει να εννοηθεί το poster, που επελέγη δια δημοψηφίσματος και είναι μάλλον το χειρότερο απ' όσα κυκλοφόρησαν (και όχι μόνο γι' αυτά που θυμίζει). Το ότι στην πορεία θα υπάρξουν αίμα, πτώματα και χορταστικά σαδιστικοί θάνατοι, με μεταλλικά αντικείμενα να βρίσκουν εισόδους σε ζεστή, μαλακή σάρκα, το φαντάζεσαι βλέπεις. Και το ότι την γκοθού παίζει η Beatrice Dalle και την ετοιμόγεννη η Alysson Paradis (αδερφή της Vanesssa), ανεβάζει κι άλλο το ενδιαφέρον του concept του γυναικείου hard-gore. Οι Γάλλοι θα το δουν στις αίθουσές τους την Τετάρτη, αλλά εδώ μάλλον θα πρέπει να περιμένεις τις Νύχτες Πρεμιέρας, και μέχρι τότε οι σκηνοθέτες μπορεί να 'χουν κλείσει κάνα-δυο remake στην Αμερική. Οπότε για την ώρα κρατήσου στο trailer, ρίξε μια ματιά στη μια ντουζίνα άρθρα του twitch που το ανακάλυψε από νωρίς, και δες και το πιο συγκρατημένο αμερικάνικο teaser αν δεν βγάζεις άκρη με τους γαλλικούς μεσότιτλους.

Ικανές να απειλήσουν την απόλυτη τρομοκαθεδρία των 28 Βδομάδων Μετά (2007) φέτος, φαίνονται οι 30 Μέρες Νύχτας (2007) που προαναγγέλθηκαν επίσημα σήμερα με σελίδα στη Sony και (περίπου) τρέιλερ στο IGN.

Όπως ξέρει κάθε φιλόδοξος σκηνοθέτης εδώ και δεκαετίες στον προχωρημένο κόσμο (και σχετικά πρόσφατα στην Ελλάδα μετά τους αδερφούς Νούσια) ο πιο προσφερόμενος χώρος για να κάνεις κινηματογραφικό ξεκίνημα, με λίγα χρήματα και μεγάλο ακομπλεξάριστο φανατικό κοινό, είναι αυτός του τρόμου --αρκεί να μη τυποποιηθείς. Από εκεί ξεκίνησε ο παραγωγός των Ημερόνυχτων Sam Raimi και εκεί απευθύνεται, σε ασυνήθιστα ανάποδο trend, ο σκηνοθέτης του Hard Candy (2005). Με άψογα στη πρώτη ματιά αποτελέσματα, παρά το κουρασμένο πια γαλάζωμα του σκοταδιού (δικαιολογημένο κάπως από τις φυσικές τοποθεσίες). Και πιο ενθαρρυντικά τα σχόλια από τα πρώτα test screenings που μιλάνε για πιστή μεταφορά της βουτηγμένης στο αίμα μίνι (αρχικά) σειράς κόμικ.

Όπως συνήθως, πρώτα στο σχετικό feed του apple.com, και πραγματικά μετά από ώρες στη σελίδα που έδειχνε, εμφανίστηκε η πρώτη ματιά στη ζωή του τελευταίου ανθρώπου στη γη που τυχαίνει να μοιάζει διαβολικά με τον μεγαλύτερο αστέρο του πλανήτη.

Η τρίτη μεταφορά της νουβέλας του Richard Matheson στη μεγάλη έρημη οθόνη, είναι και η πρώτη που είχε τη δυνατότητα εξελιγμένων ψηφιακών σβησμάτων κάθε ενοχλητικής κίνησης στο φιλμ, και το αποτέλεσμα είναι εντελώς μόνο του. Βέβαια, όπως θα περίμενες από τον σκηνοθέτη του Constantine (2005) τα πλάνα είναι όλα καλοδουλεμένα στην αντιγραφή πρωτότυπων παρόμοιων σκηνών, η φωτογραφία υιοθετεί χρωματική συμβατότητα με το εμπορικό σήμα των 28 Days/Weeks Later, και το σενάριο του Akiva Goldsman πρέπει να ανήκεις σε είδος υπό έκλειψη για να περιμένεις να ξεφεύγει από τη χρυσοφόρα μετριότητα που είναι ο κανόνας της δουλειάς του.

Από το project έχουν περάσει ονόματα σα του Arnold Schwarzenegger και του Ridley Scott ή του Tom Cruise και του Michael Bay αφού ήταν καμιά δεκαπενταριά χρόνια σε σχεδιασμό από τη Warner που έχει τα δικαιώματα του βιβλίου από, ακόμα παλιότερα, το 1970. Τα βαμπιροζόμπι του Matheson που θα πρέπει να περιμένεις το τρέιλερ (ή να παγώσεις τη τελική σκηνή του τίζερ και να της βάλεις άπειρη φωτεινότητα και φαντασία) για να τα δεις, επηρρέασαν φυσικά άπειρα φιλμ, με πρώτο να θεωρείται το The World, the Flesh and the Devil (1959), πιο επίσημα με συμμετοχή του συγγραφέα αλλά και αποκηρυγμένα από τον ίδιο στη συνέχεια τα The Last Man on Earth (1964) και The Omega Man (1971), και πιο σημαδιακό το ασπρόμαυρο ανεξάρτητο πρώτο φιλμάκι ενός κάποιου George Romero.

Πολύ νωρίς άρχισε φέτος η οσκαρική περίοδος, τα ξημερώματα στο Yahoo! Movies, με το trailer της νέας συνεργασίας των Ridley Scott και Russell Crowe που περιμέναμε από τη περσινή τους να τα γαμήσουν όλα. Στα ασήκωτα credits πρόσθεσε άλλη μια διαφαινόμενη ασήκωτη ερμηνεία από τον Academy Award® Winner Denzel Washington. Και αν σκεφτείς ότι η περασμένη εποχή οσκαρικού κυνηγιού ξεκίνησε με τον υποτονικό προπομπό του The Departed (2006) που αποδείχτηκε τελικά η πιο επικεντρωμένη όλων επαναφέροντας τις αντρικές ταινίες σε αντρική θέση, τότε πολύ πιθανά βλέπεις ήδη τη καλύτερη ταινία της χρονιάς που θα εξαργυρώσει το χρυσάφι της με άλλο τόσο στην αποτίμηση.

Στα χαρτιά το this year's little miss departed μοιάζει περισσότερο με σπουδή χαρακτήρων, κάτι σα Goodfellas (1990), αφού το σενάριο του Academy Award® Winner Steven Zaillian βασίστηκε σε άρθρο του New York Magazine για τον Frank "Superfly" Lucas που στα 70s διακινούσε ηρωίνη μέσα στα φέρετρα των Αμερικάνων στρατιωτών από το Βιετνάμ. Αλλά όπως κάνει μπαμ και στο βίντεο, ο "μεγαλύτερος, επικινδυνότερος" βαρώνος του Χάρλεμ δεν είχε πρόβλημα να εκτελεί, με συνοπτικές διαδικασίες αλά Πληροφοροδιότη, μέσα σε πλήθος εκατοντάδων. Απέναντί του, σε ένα ρόλο ντετέκτιβ που αρχικά θα περιορίζονταν στο να σπάει με τη παρουσία του ειρωνικά τις ατάκες του αρχιμαφιόζου, χωράει ο τεράστιος Academy Award® Winner Crowe που έφερε μαζί του, φυσικά, ο νέος σκηνοθέτης ενός project ξεκινημένου σε πιο χαλεπούς καιρούς για τη Universal. To Tru Blu όπως λέγονταν αρχικά η $100 μυρίων παραγωγή του Academy Award® Winner Brian Grazer απέκτησε πέρα από χρυσαφένιους πρωταγωνιστές, τίτλο για σκοτωμό (βλ. αυτόματο κόφτη εισιτηρίων) και καστ του σκοτωμού με ένα κάρο ράπερ και αξιόλογα ονόματα να προσπαθούν να αποφύγουν τον σκουπιδοτενεκέ του editing room.

Η εμφάνιση του τρέιλερ τώρα, και όχι τον Αύγουστο πριν το The Bourne Ultimatum (2007) όπως αναμένονταν, δείχνει ότι το editing της παραγωγής που είχε κλείσει από τον Νοέμβρη και αρχίσει τα test screenings εδώ και μήνες, βρίσκεται σε σημείο εμπιστοσύνης. Και ο Ridley Scott μάλλον προβάρει πως θα ακούγεται το Academy Award® Winner δίπλα στο Sir του.