Τρεις μέρες πριν, μια αρχαία δύναμη μετέτρεψε τους Αθηναίους σε ζόμπι, όμως δεν ήταν η πρώτη φορά. Πριν 2800 χρόνια η κατάσταση ήταν η ίδια. Τότε, το Κακό νικήθηκε. Θα μπορέσουν οι ήρωές μας να κάνουν το ίδιο και σήμερα;Ανοίγοντας με μια δυναμική σεκάνς, ο Γιώργος Νούσιας, ο Πέτρος Νούσιας κι ο Κλαούντιο Μπολίβαρ (ισότιμοι δημιουργοί του Κακού ΙΙ, όπως θυμίζει με κάθε ευκαιρία ο πρώτος) καταφέρνουν μέσα σε λίγα λεπτά και να σε εντυπωσιάσουν και να σε προϊδεάσουν για τα προβλήματα που θα ακολουθήσουν. Για ταινία με δεδομένο πιεστικό χρονοδιάγραμμα, ασυνήθιστο για τους ανθρώπους που είχαν αναστατώσει κοινό και κριτικούς πριν καμιά πενταετία με το Κακό (2005), με δυναμωμένο budget που τους άνοιγε περισσότερες ορέξεις για μεταλύτερες σκοτούρες απ’ αυτές που τους βοηθούσε να αντιμετωπίσουν και με περιορισμένο προηγούμενο εντός των συνόρων μας για να 'χουν κάπου να ανατρέξουν και να υπολογίσουν, το Κακό στην Εποχή των Ηρώων κάνει όλα αυτά που υπόσχεται, προσφέροντας με διάθεση ανοιχτοχέρη, καφρίλικο χιούμορ της ποικιλίας του απενοχοποιημένου, προσωπικές εκδοχές αγαπημένων εφετζίδικων εικόνων και μερικές προχωρημένες για τα (ελληνικά) μέτρα μας συλλήψεις, στη διαχείριση των ψηφιακών εφέ, που και θα ζόρισαν ευπρόσδεκτα το post-production της Graal και θα δικαιολογούσαν και μια αντίστοιχη κατηγορία στα τοπικά βραβεία, αν υπήρχε από πουθενά ανταγωνισμός.

Έχοντας αποκτήσει την τελική της μορφή, μόλις μερικά 24ωρα πριν την πρώτη της προβολή (σύμφωνα με παραδοχή του Γιώργου Νούσια, σε διάφορες περιστάσεις) και δεδομένου του αδύναμου σεναρίου με τις ελλείψεις στα πεδία του δράματος και του σασπένς (σε σημείο που η αποσπασματική ιστορία της Αρχαίας Ελλάδας να παίζει ρόλο φιμωμένου πρωταγωνιστή) και την απωθητική τάση για επαναληπτικότητα τόσο στην πλοκή όσο και στο χιούμορ, η ταινία θα είχε ωφεληθεί τα μέγιστα από μερικές βδομάδες ακόμα στο μοντάζ, για να τριμαριστεί η σποραδική χαλαρότητα και να τονιστούν οι κάπως φλατ εξάρσεις. Αν πέσεις και στη λάθος αίθουσα, μπορεί ακόμα και να σοκαριστείς απ’ την αφοπλιστική αδυναμία της στον ήχο, με την εγκληματική αμέλεια σε ορισμένες σκηνές δράσης που μοιάζουν σχεδόν αμιξάριστες (η μονομαχία στην ταράτσα, για παράδειγμα) και τη γενικότερη ανεπάρκεια στην ηχοληψία των διαλόγων, να κάνουν τις ερμηνείες ν' ακούγονται πιο φάλτσες απ' όσο επιτρέπουν οι φιλοδοξίες τεχνικού επιπέδου της ταινίας. Ωστόσο, μέσα στην ταινία αυτή που βγαίνει στις αίθουσες, υπάρχει μια πολύ καλύτερη, με χαβαλετζίδικη διάθεση, θαρραλέα οπτική και σκηνοθετική ευχέρεια, στις εκρήξεις της, αποστομωτική, που δε θα 'ταν άσχημο εν τέλει να τη δεις να σου 'ρχεται σε DVD, αρκεί, φαντάζομαι, η ανταπόκρισή σου στα ταμεία να 'ναι κι αυτή κάπως ενθαρρυντική.

Φτασμένος κωμικός με σπάνια μορφή λευχαιμίας, βρίσκει ανερχόμενο πιτσιρικά που προσλαμβάνει για να του μεταλαμπαδεύσει την εμπειρία και να τον έχει τριγύρω να του εμπιστεύεται σκέψεις μελλοθάνατου, για τη ζωή, τις γυναίκες, τη δουλειά και όλ’ αυτά.Όσο πιο κοντά σε υπαρξιακό δράμα μπορεί να φτάσει μια κατά βάση κωμωδία, ετούτη η αντρομεντί του Judd Apatow, φαίνεται να’ναι κι η πιο κοντινή στην πιο προσωπική του, με τον Adam Sandler να παίζει μεν μια εκδοχή του εαυτού του, ιδωμένη από πρίσμα κυνικά σαρκαστικό, αυτοπαρωδικό και αποδομητικό για την περσόνα που’χουν φτιάξει γι’ αυτόν τα media κι εκείνη που κρατάει ο ίδιος για τους τοίχους του σπιτιού του, όμως η ιστορία του παλιάτσου που δεν ξεμένει από αστεία, αλλά από μέρες να τα πει, πείθει για όλη τη διάρκεια που κρατάει το ξεδίπλωμά της, ότι είναι σπαραξικάρδια ειλικρινής και τσουχτερά ακριβής. Ο Sandler κι ο Rogen φτιάχνουν ένα ντουέτο σπάνιας μελωδικότητας, ζωντανεύοντας το πάντρεμα του βετεράνου που έχει φτάσει αρκετά κοντά στο τέρμα της διαδρομής για να βλέπει ότι το μεγαλύτερο αστείο της ζωής του είναι εις βάρος του, και του ψάρακα που χειρίζεται την κουράδα του ινδάλματός του σα να’ναι φτιαγμένη από περιζήτητα πετράδια, ενώ γύρω τους συμπληρωματικές φιγούρες ρίχνουν γεμάτες δαγκωνιές στην παλαβωμάρα της γεμάτης από επιπλέοντα κούτσουρα θάλασσας που λέγεται show-biz. Κάπου στα μισά βέβαια, το κλίμα ελαφραίνει κι η ιστορία ξεφεύγει ψάχνοντας συμβατικά ρομάντζα σ’ ενα set piece που τραβιέται μέχρι ξεχαρβαλώματος, η κωμωδία αρπάζεται απ’ τις γνωστές καφρίλικες εξάρσεις του Apatow και η διακριτικότητα της συναισθηματικής διαδρομής εκτροχιάζεται, αλλά το ταξίδι ως εκεί, εξακολουθεί ν’ αξίζει τον κόπο και να δικαιολογεί και τις άτσαλες μανούβρες του στο τέλος, για να μπορέσει ο Apatow να το γυρίσει ανεστραμένο, πίσω στην αρχή του κύκλου που ξεκίνησε.

Από το 1992 μέχρι το 1995 ο Mark Whitacre πρόσφερε στο FBI εκατοντάδες αποδεικτικά στοιχεία ότι η Archer Daniels Midland συμμετείχε σε διαπλανητική συνομωσία καθορισμού της τιμής της λυσίνης, καθώς και του κιτρικού οξέος.Στη περίληψη ακούγεται πληκτική κάθε άλλο παρά κινηματογραφική σειρά σκηνών με συζητήσεις για τις τιμές των αμινοξέων, στην ανάπτυξη απ' ότι ακούγεται το δημοσιογραφικό βιβλίο του Kurt Eichenwald διαβάζεται σα μια απίστευτη σειρά γεγονότων που δε θα κατάπινες ούτε σε νουβέλα, στη προβολή βλέπεις ότι ο Steven Soderbergh διάλεξε, για να αμβλύνει τις αντιθέσεις, το δρόμο του απομακρυσμένου "πνεύματος", κάπως παρόμοια με τον Steven Spielberg στο Catch Me If You Can (2002). Όμως, παρόλο που ένας διπολικός ήρωας ανίκανος να διακρίνει από κάποιο σημείο και μετά τη διαφορά ανάμεσα στη πραγματικότητα και τη μυθομανία του θεωρητικά θα ήταν εύκολη δουλειά για έναν επιφατικό σκηνοθέτη που ψάχνει ενίοτε τιμιότητα και αξιοπρέπεια, το φιλμ κάπου μπαφιάζει με την αυτοτροφοδοτούμενη παραζάλη της ιστορίας και λαχανιάζει και αυτοτρικλοποδιάζεται στη προσπάθεια να τη κρατήσει ευχάριστη και στιλιζαρισμένη με συγκεκριμένες επιλογές σε ξεθωριασμένα χρώματα, επίπεδα βάθη εστίασης και ντελιριακή υπόκρουση που καταλήγουν να αλληλοσυγκρούονται. Τελικά πάντως ο Soderbergh πετυχαίνει στον κύριο αφηγηματικό του στόχο, να ξεδιπλώνει, στρώση στρώση, τη λαμπρά παράφρονη εγκληματική φυσιογνωμία του κεντρικού χαρακτήρα του παράλληλα με το διεφθαρμένο πλιάτσικο των μεγαλοεταιρειών, και αν δε συνδέει φανερά τα δυο στον πάτο του καπιταλιστικού καζανιού, το κάνει, ειλικρινέστερα και υπόγεια, με το να μην αμφισβητεί ακριβώς τις σπασμωδικές κινήσεις της αμερικάνικης δικαιοσύνης ενάντιά τους (i.e. ενάντια και σε Whitacre και σε ADM).

Ομάδα ινδικών χοιριδίων παύλα ειδικών πρακτόρων του FBI, προσπαθεί να σώσει τον κόσμο από παρτίδα φούρνων μικροκυμάτων παύλα τεράστιο τρανσφόρμερ, ενώ την ίδια ώρα καταδιώκεται από το FBI που δεν πιστεύει στις ικανότητές τους.Στις προηγμένες χώρες της Δύσης, που η ταινία θα προβάλλεται σε 3D, όπως άλλωστε προοριζόταν απ’ την παραγωγή της (εξ’ ου και η αναφορά της τεχνολογίας στο δυτικό σλόγκαν της ταινίας), η περιπέτεια των ποντικών θα έχει στ’ αλήθεια ένα κάτι να προσφέρει στον τομέα της οπτικής απόλαυσης. Στη δική μας χώρα, που η διανομή δεν έχει δικές της αίθουσες 3D να το προβάλει και δεν την αφήνουν απ’ έξω να το προβάλει σ’ αλλωνών (για κάτι μυστήριους λόγους που κάτι έχουν να κάνουν με έξτρα χρέωση των αιθουσαρχών για τα γυαλιά και λοιπά), αυτό το κάτι τις δεν πρόκειται να το δεις. Αντίθετα, θα αρκεστείς, σε μια φορμουλαϊκή πλοκή που προσφέρει μπόλικη σπηντάτη διασκέδαση με στόχο την πιτσιρικαρία, μερικές φιλμικές αναφορές στις ατάκες με στόχο εσένα που παίζεις το ρόλο του συνοδού και μια κρατημένη στο μπαγκράου αλληγορία, για το πώς το ποιός είσαι δεν καθορίζεται απ’ το πού έρχεσαι, αλλά απ’ το πού έχεις σκοπό να φτάσεις (κι όσο μικρός κι αν είσαι, μπορείς να κάνεις μεγάλα πράγματα κλπ). Ακίνδυνο, αθώο, αφελές και παιδικό αρκετά για να προσπερνά την προδοσία και την ενοχή, ως απλή στιγμιαία αδυναμία, έχει δράση απολαυστική και χιούμορ ευχάριστο, και αποφεύγει να καταφύγει σε γλυκουλιάρικες προσεγγίσεις, μένοντας πιστό στο ύφος του, πράγμα που στις μέρες μας είναι τουλάχιστον αξιοσημείωτο.

Κακός ψυχολόγος με τάσεις επιδειξιομανιακής επιβολής (ονόματι Lars) και εύθραυστη μελετήτρια της γυναικείας καταπίεσης στο Μεσαίωνα (που τη λένε Von Trier, και τη μία και την άλλη) δείχνουν στο γιo τους πώς γίνονται τα παιδάκια, και αυτός προσπαθεί να κάνει παραθυράκια στο παράθυρο. Μετά, πατέρας μάνα και μικρό φαντασματάκι, πάνε μαζί εκδρομή στο δάσος.Στον πρόλογο του Αντίχριστου (2009), ο Trier σερβίρει σε ψηφιακό super slow motion, μια ασπρομαυροποιημένη δραματούρα του είδους που θάφτηκε οριστικά πριν καμιά τριανταριά χρόνια κάτω από τόνους ντομάτας, μεταλλαγμένη εμπρεπώς (η εισαγωγική παπαροσκηνή) με τη τεχνητή προσθήκη ενός παπαριού να μπαίνει εκεί που συνηθίζει. Και αν σίγουρα μέχρι τώρα δε μπορούσες να αρνηθείς στο έργο του την εριστικά παιχνιδιάρικη διάθεση να κατεβάσει να αναπτύξει και να συζητήσει σκηνογραφημένες ιδέες ολικά (i.e. μαζί με τη σκηνογράφησή τους), εδώ ο κάποτε κύριος Δόγμα Ενενηνταπέντε εξομολογείται εξ' αρχής, σε περίπτωση που δε το ήξερες, ότι οι όποιες εμπνεύσεις του στέρεψαν πριν πολύ καιρό ενώ στο ίδιο διάστημα γίνονταν όλο και επιτακτικότερα αισθητή εκεί που βάζει το χέρι του (i.e. στη τσέπη του) η ανάγκη για έμπρακτη αναγνώριση.

Στα θεωρητικά, ο Trier ξαναπιάνει θλίψη, πόνο και απόγνωση σα καταλύτες γυναικείων ψυχωτικών συμπεριφορών, και το κάνει και με επιδεικτικά ερασιτεχνικό τρόπο: εκτός από τα συνηθισμένα ανακοινωτικά καρτελάκια, η ενασχόληση είναι τόσο επιφανειακή όσο η αντίληψη ψυχοθεραπευόμενου για τη ψυχοθεραπεία (πλακίτσες με τις ανεπίτρεπτες σεξουαλικές σχέσεις γιατρού-ασθενή), οι διάλογοι μένουν σε νηπιακό επίπεδο (για παράδειγμα, η αυτή κατηγορεί ανακοινωτικά τον αυτόν ότι της δείχνει ενδιαφέρον γιατί τη βλέπει σα πείραμα, μόλις ο αυτός αρχίσει να το κάνει), και η εξέλιξη διευκολύνεται με τους πιο προφανείς τρόπους (ή αλλιώς λείπει μόνο το καρτελάκι που να λέει "χρειαζόμαστε ένα κουλό λόγο για να πάμε στο τρομοβουνό, και η αυτή θα κάνει για λίγο ότι τον αγνοεί, κοπανώντας το κεφάλι της όπου βρει, και τρώγοντας κι έναν μπας και δει αστεράκια αλλιώς"). Στα τεχνικά, ο Δανός ρεζιλεύει τους συνεργάτες του σε παρόμοιο (με τα θεωρητικά) ποτπουρί της προηγούμενης δουλειάς του, αφήνοντας και δοκιμαστικά γενικά που μάλλον γύρισε κάνας καθυστερημένος από τους Ηλίθιους (1998), και κόβοντας το φιλμ σε χαλασμένο ψευτοαυτόματο από το Μεγάλο Αφεντικό (2006) ώστε να διακρίνεις την ασυνέχεια στις διαφορετικές λήψεις. Αισθητικά, ήδη από το πρώτο (από αμέτρητα) τρέιλερ, είναι φανερό ότι ο σκηνοθέτης του Riget σκοπό έχει να μιμηθεί ομιχλώδεις ασιατικές και βιντεοκασετώδεις δυτικές χοροριές χωρίς να κάνει καμιά προσπάθεια να τις μελετήσει προηγουμένως, και βγάλε εσύ συμπέρασμα αν ειρωνεύεται τις ίδιες (τις χοροριές), όσους τις μιμούνται, τη τύφλα σου ή τη δικιά του. Ερμηνευτικά, Willem Dafoe και Charlotte Gainsbourg κάνουν σαφές πως τους ζητήθηκε να δείχνουν ότι καταλαβαίνουν τι λένε και τι κάνουν όσο (ζητήθηκε) και από τα λοιπά ζωντανά και σανά, αξιόλογη μπορείς να πεις τη προσπάθεια για επαγγελματισμό σε όσες σκηνές είναι του πέους, και για ραδιοφωνική εκφορά στις ατάκες εκτός φακού.

Σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, η παραγωγή δε περίμενε να πάει φέτος στις Κάνες. Έτσι, από τον τίτλο ακόμα βέβαια συμπεραίνεις ότι φτιάχτηκε για να περιφέρει με το αζημίωτο το λαϊκό θέαμα "Lars von Trier Antichrist", όμως οι προκλητικές αφιερώσεις στον Tarkovsky και οι αυτάρεσκες δηλώσεις περί "καλύτερου σκηνοθέτη στο κόσμο" είναι δύσκολο να πεις αν άναψαν σα λάμπα πάνω από το κεφάλι του υπεύθυνου πριν ή μετά την ολοκλήρωση των γυρισμάτων. Όπως και να 'χει, το γεγονός ότι κάποιοι τις πήραν στα σοβαρά, δε προσθέτει κανενός άλλου είδους γούστο στο κακό της όλης ταινίας ο χριστός να τη κάνει.

Μετά την πρεμιέρα του στο in.gr, έφτασε και στα χέρια μας το trailer της πολυαναμενόμενης επιστροφής του Παντελή Βούλγαρη, πέντε χρόνια μετά τις μισοψημένες μελοφιλικές και παραδουλεμένες Νύφες (2004), χρόνια όμως που πέρασε σκυμμένος πάνω απο ιστορικά ντοκουμέντα, μαρτυρίες, μελέτες κι αφηγήσεις, για να γράψει το σενάριο για ένα θέμα που θυμάται να τον κυνηγάει από πιτσιρικά. Γυρίζοντας πίσω στους τελευταίους μήνες του Εμφυλίου, ο Βούλγαρης ψάχνει στα μουντά, ξεβαμμένα χρώματα των βουνών της Δυτικής Μακεδονίας, "ένα Ρέκβιεμ για τους αφανείς και τους άκλαυτους εικοσάχρονους του εμφυλίου", όπως αποκαλεί την ιστορία δυο αδερφιών σε αντίπαλα στρατόπεδα, που οδηγούν μέσα απ’ τα δύσβατα μονοπάτια της περιοχής, ο ένας τον Εθνικό Στρατό κι ο άλλος τον Δημοκρατικό.

Κι όπως μπορείς να φανταστείς, αυτό θα τους οδηγήσει στο δράμα της ταινίας, που στάζει ήδη απ’ την οθόνη στο πληκτρολόγιο και το οποίο μπορεί να μη φαντάζει ιδιαίτερα εμπνευσμένο, αλλά τουλάχιστον θα δώσει στον Βούλγαρη την ευκαιρία να κάνει άλλη μια τομή σ’ ένα σημαντικό ιστορικό γεγονός απ’ αυτά που τόσο τον εμπνέουν, κι ένα μάλιστα απ’ τα πιο νεφελώδη της νεοελληνικής Ιστορίας, όχι απ’ τη σκοπιά του ιστορικού, ή του πολιτικού όμως, όπως λέει στη σημείωμά του, αλλά απ’ αυτήν του καλλιτέχνη, που “καταθέτει αυτό που του αναλογεί, αυτό που μέσα του, επιμένει να τον συγκλονίζει”. Η Village Films που περιμένει την ταινία για να τη διανείμει στις αίθουσές της, απέναντι απ’ τον Κυνόδοντα (2009), ποντάρει πολλά επάνω της όπως καταλαβαίνεις, οπότε είναι μάλλον σημαντικό που στο trailer δεν καίει τις περιορισμένες εμφανίσεις του Θανάση Βέγγου και του Βαγγέλη Μουρίκη που κρατούν μικρούς ρόλους στην ιστορία, αλλά αφήνει να φανούν κι οι πρωτάρηδες Χρήστος Καρτέρης και Γιώργος Αγγέλκος, που πρωταγωνιστούν ανάμεσα σε άλλους ερασιτέχνες ηθοποιούς, ντόπιους της Δυτικής Μακεδονίας, όπου και έκανε τα γυρίσματά του ο Βούλγαρης.

Με την πρώτη τελετή λήξης που έτυχε να έχει παρόντες όλους τους νικητές (έστω κι αν ο ένας είχε πεταχτεί για τσιγάρο στην απονομή του), έκλεισε χθες το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας, εκτοξεύοντας ως το φεγγάρι το Moon του Duncan Jones που κέρδισε τη Χρυσή Αθηνά καλύτερης ταινίας, κι από πίσω του να ακολουθούν τα Flickan του Fredrik Edfeldt με βραβεία κοινού και σκηνοθεσίας, In the Loop με βραβείο σεναρίου, και Until the Light Takes Us με βραβείο καλύτερης ταινίας στο μουσικό διαγωνιστικό.

Το βράδι του Σαββάτου, το Φεστιβάλ απένειμε και τα Βραβεία Πρωτοεμφανιζόμενων για ελληνικές ταινίες, στους Αργύρη Παπαδημητρόπουλο και Παναγιώτη Καραμίτσο εξ ημισίας, για τη σκηνοθεσία των ταινιών Bank Bang (2008) και Τρυφερότητα (2008) αντίστοιχα, στον Θανάση Τσαλταμπάση για την ερμηνεία του στο Αϊ-Φορ: Λούφα και Απαλλαγή (2008) και στη Ράμι Σούκουλη για την ερμηνεία της στην Τρυφερότητα (2008). Στα άτυπα βραβεία των Μαζών βέβαια, η Στρέλλα πήρε αυτό της συγκλονιστικότερης προβολής, με το Αττικόν να σείεται απ’ το πάθος του κοινού, που μπορεί να μην είχε την ευκαιρία να του δώσει βραβείο, αλλά ελπίζουμε ότι θα θυμηθεί να του δώσει εισιτήρια όταν το βρει στις αίθουσες.

Παράλληλα πάντως, οι Νύχτες Πρεμιέρας, στη 15η επέτειό τους, έδειξαν και το πλήρες μέγεθος του ολότελα αντιδημοσιογραφικού τους προσώπου, και δεν αναφέρομαι βέβαια στις μαύρες λίστες της οργής (που δεν υπάρχει πρόθεση να αναφερθούν άλλο εδώ), αλλά στο γεγονός ότι το ευχάριστο της εκρηκτικής φετινής προσέλευσης του κοινού, με την τεράστια ζήτηση, τα ρεκόρ πωλήσεων, την αύξηση κατά πάνω από 10% σε σχέση με πέρσι και τα δεκάδες sold out, κλείδωσε έξω τον Τύπο, τουλάχιστον απ’ τις προβολές που θα τον ενδιέφεραν, με τον όχι και τόσο πρακτικό περιορισμό της διοργάνωσης, να προμηθεύονται εισιτήρια μόνο για μια μέρα μπροστά --ρώτα, για παράδειγμα, τους δημοσιογράφους της LiFO, με τις διαπιστεύσεις που κράτησαν κυριολεκτικά αχρησιμοποίητες.

Και δεν υπάρχει τίποτε στραβό με το να επιλέγεις να είσαι φεστιβάλ κοινού κι ούτε με το να μην είσαι φεστιβάλ δημοσιογράφων, τουλάχιστον όχι όταν το κύριο βάρος του προγραμματισμού σου, κρατάνε ταινίες με δημοσιογραφικό ενδιαφέρον που έχει ήδη ψοφήσει απ’ τα ταξίδια τους σε άλλα φεστιβάλ μεγαλύτερα νωρίτερα, κι ούτε υπάρχει πρόβλημα να κάνεις, ας πούμε, την υποχώρηση, τις ανακαλύψεις και τις προτάσεις σου ως προγραμματιστής, να τις αφήνεις στο κοινό να τις αναζητήσει, να τις συζητήσει και να τις βγάλει έξω απ’ την αίθουσα, αντί να το αναθέσεις στους ανθρώπους των οποίων οι δουλειά είναι ακριβώς αυτή.

Όταν όμως ευελπιστείς να γίνεις φάρος κι αφετηρία μιας ντόπιας κινηματογραφίας, της οποίας το προηγούμενο μοντέλο γνωριμίας του με την παγκόσμια κινηματογραφική κοινότητα (που, ας μην ξεχνάμε, αποτελείται, εκτός από δημοσιογράφους, και από sales agents, παραγωγούς, διανομείς και άλλους παρατρεχάμενους της διεθνούς κινηματογραφικής βιομηχανίας), τότε το να είσαι φεστιβάλ κοινού, είναι ή πολυτέλεια, ή παράνοια. Και τ’ αποτελέσματα του να μην το συνειδητοποιείς, μπορούν να είναι πιο ολέθρια απ’ τις άβολες καταστάσεις που δημιουργήθηκαν στην προβολή του Κυνόδοντα, βέβαια.

Το αν και πώς θα προσπαθήσουν να παντρέψουν και να ισορροπήσουν το industry- και το public-oriented προφίλ τους, είναι κάτι που θα πρέπει να σκεφτούν πάρα πολύ σοβαρά οι Νύχτες, αν θελήσουν να παίξουν καταλυτικό ρόλο στις εξελίξεις στο δονούμενο ντόπιο κινηματογραφικό στερέωμα, εξελίξεις που έχουν κάθε λόγο να θέλουν να στρέψουν προς όφελός τους. Με άλλα λόγια, φέτος που το φεστιβάλ της Αθήνας γιόρτασε τα 15 του, το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης θα γιορτάσει τα 50 του. Κι η διαφορά της ηλικίας, φάνηκε με το παραπάνω.

Ζευγάρι με δυο παιδιά, υιοθετεί και τρίτο όταν χάνει το δικό του. Ε και άμα περιμένεις να ζήσουν αυτοί καλά κι εσύ καλύτερα, σε λάθος ταινία θα μπεις.Στο πρώτο τρίτο της, η Ορφανή (2009) μοιάζει εξαιρετική. Ο Jaume Collet-Serra κατάφερε να κάνει να βλέπεται το House of Wax (2005) που εκ των υστέρων μπορείς να πεις ότι γυρίστηκε μόνο για να καρφώσει ένα παλούκι στο κεφάλι της Paris Hilton, και δεν αφήνει να πάει χαμένη η ευκαιρία του να σκηνοθετήσει τη Vera Farmiga που όχι μόνο έχει (από το Joshua (2007)) εμπειρία στο να κάνει τη μάνα παιδιών με στάμπα 666 στη τρίτη τρίχα δεξιά 3 πόντους κάτω από τη κορφή του κεφαλιού αλλά μπορεί να υποκριθεί και με το παραπάνω και την αγάπη που μένει περίσσια μετά από έκτρωση και την ευκολία με την οποία στήνεται στη.. κουζίνα για κάθε χρήση μια γυναίκα που αισθάνεται ευτυχισμένη. Και η ευτυχία του σκηνοθέτη δε σταματάει εκεί, αφού το αγγελικό και διαβολικό τρίο του συμπληρώνουν δυο απίθανα κοριτσάκια που λιώνουν το κρανίο καλογριών με την ίδια άνεση που παίζουν και επικοινωνούν στη νοηματική γλώσσα. Δυστυχώς όμως, η ιστορία που έχει να αφηγηθεί ζητάει πολλά από οποιονδήποτε στην κατάληξή της, και το σενάριο που έχει στα χέρια του σταδιακά παρατάει τη προσπάθεια να κυλήσει ομαλά στην.. εξωφρενικότητα, ενώ από την αρχή προσπαθεί να κρατήσει (το σενάριο) σασπένς με σκηνές τύπου τρομάρα στον καθρέφτη του μπάνιου (σαφέστατη ένδειξη έλλειψης ιδεών, αν υπάρχει μία). Έτσι, αν πεις ότι το τέλος είναι γενικά η μισή ταινία, τότε από τη συγκεκριμένη θα πρέπει να αφαιρέσεις τη μισή βαθμολογία, υποχρεωτικά (αλλιώς, βάλε κάνα αστεράκι ακόμα).

Οι έξι σκανδαλώδεις εβδομάδες που διασταυρώθηκαν οι ζωές των δυο εμβληματικών προσωπικοτήτων του πρώτου μισού του 20ου αιώνα.Βασισμένος σε πληροφορημένες μαντεψιές, μελέτη της εποχής, καταγραφή των φημών της, και αποκωδικοποίηση των (αμέτρητων) βιογραφιών της Coco και (της μοναδικής του) Igor ο Chris Greenhalgh είχε γράψει το 2002 ένα μυθιστόρημα με ποιητική έκφραση στη γραφή και ποιητική ελευθερία στην πληροφορία του, για να γαργαλίσει το υπογάστριο της σκανδαλιστικής φαντασίας του κοινού μιας χώρας που έχει την Coco Chanel εκεί που οι Βρετανοί έχουν τη βασίλισσά τους, ας πούμε, αλλά καμαρώνει να τη φαντάζεται να συμπεριφέρεται... comme les Français. Κάπου δυο-τρία χρόνια μετά, ο William Friedkin είχε στήσει και βάλει μπρος το μηχανισμό μεταφοράς του στην οθόνη, μια σειρά από συναντήσεις και συμφωνίες τόσο χρονοβόρες ώστε ο ίδιος να αποσυρθεί απ’ το project, μη συνηθισμένος, προφανώς, σ’ αυτούς τους Ευρωπαϊκούς ρυθμούς, κι αφήνοντας πίσω του διάφορά προσχέδια σεναρίου και τον Mads Mikkelsen στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Γύρω στο 2007, ο Jan Kounen, φρέσκος απ’ την επιτυχία του 99 francs (2007), μπήκε στο project ενθουσιασμένος απ’ τη δυναμική του σεναρίου, την προοπτική να συνεργαστεί με τον Δανό ηθοποιό και την ευκαιρία να κάνει μια ταινία για τον Igor Stravinsky, μια ταινία που, όπως έλεγε και στη συνέντευξη, ήταν απαραίτητο να υπάρχει εκεί έξω.

Μπλεγμένος σε μια παραγωγή βιαστική για να προλάβει να πιάσει τους ρυθμούς της Coco Avant Chanel (2009) που είχε ήδη ξεκινήσει, αλλά και την επερχόμενη μαυρίλα της οικονομικής κρίσης που αχνοφαινόταν το φθινόπωρο του 2008, ο Kounen ξεκίνησε γυρίσματα τον περσινό Σεπτέμβρη και το φετινό Μάη είχε έτοιμη την κόπια του για να κλείσει το φεστιβάλ των Κανών. Νιώθοντας στερημένος από δυο-τρεις βδομάδες που ήθελε ακόμα στη μονταζιέρα, αυτό που έχει καταφέρει να προσφέρει, είναι δυο χαρισματικοί πρωταγωνιστές να περιφέρουν τα γεμάτα υποσχέσεις μεγαλείου βλέμματά τους, σ’ ένα εντυπωσιακά σκηνογραφημένο και υπνωτιστικά (μεταφορικά και κυριολεκτικά) σκηνοθετημένο και μονταρισμένο σενάριο, που στις δύο ώρες της διάρκειάς του, είναι αρκετά κούφιο ώστε να σου σιγοψήνει τον εγκέφαλο με τον τρόπο που σε βάζει να παρακολουθείς ηδονοβλεπτικά, από κλειστοφοβικά κοντά, δυο απύθμενα πλούσιους χαρακτήρες με δυναμικό που κοχλάζει κάτω απ’ τα σαρκία τους, και στο τέλος να καταφέρνει να βγαίνεις απ’ την αίθουσα ξέροντας λιγότερα γι’ αυτούς, απ’ όσα ήξερες όταν μπήκες. Αλλά δεδομένων των περιστάσεων, είναι μάλλον ασαφές το πόσα απ’ αυτά, μπορείς να του καταλογίσεις στ’ αλήθεια τελικά.

Ρεπόρτερ αποκαλύπτει τη ταυτότητα πράκτορα της CIA, αρνείται να αποκαλύψει παράλληλα και τις πηγές της, αντιμετωπίζει τις συνέπειες από την αμερικάνικη δικαιοσύνη.Η Judith Miller είχε προφυλακιστεί το 2005 για επιφανειακά παρόμοια υπόθεση του 2003, όμως η ίδια δημοσιογράφος ήταν υπεύθυνη για το 90% των δημοσιευμάτων των New York Times που "ανακάλυπταν" δυνατότητες μαζικής καταστροφής στο οπλοστάσιο του Ιράκ (δημοσιεύματα για τα οποία η εφημερίδα απολογήθηκε επίσημα στη συνέχεια), και η πηγή που αρνούνταν να αποκαλύψει, σκοπό είχε να σπιλώσει και να φιμώσει την αλήθεια, σε πλήρη σύμπνοια με τα υπόλοιπα γεράκια του Bush Jr. Στη πραγματικότητα λοιπόν, η αποκάλυψη της ταυτότητας της πρακτόρισσας, όχι μόνο έπεφτε στα αυστηρά όρια της εθνικής προδοσίας αλλά ήταν και ανήθικη, πράγμα που το σενάριο του Rod Lurie αντιστρέφει, αγιοποιώντας την ηρωίδα του στον παιδικό βαθμό που θα περίμενες από το παρελθόν του σε τηλεοπτικές και παρόμοιου επιπέδου κινηματογραφικές παραγωγές. Ο Lurie έχει και παρελθόν στη κριτική λέει, οπότε ξέρει και να σερβίρει ασφάλεια, άσπρο μαύρο, και ανθρώπινο δράμα, με μια υποψία σοβαρότητας για το μάξιμουμ της απόδοσης σε αστεράκια. Ή αλλιώς, η Σελήνη του υπομένει με επιδεικτική αξιοπρέπεια όλα τα φωσκόλεια κακά της μοίρας της, και, πρόσεξε τώρα, το κάνει και χωρίς πολύ αϊλάινερ.

Σαν το Infamous (2006) απέναντι στο Capote (2005), με τα 13 εκατομμύρια ευρώ του απέναντι στα 20 της Anne Fontaine και του Coco Avant Chanel (2009) της, το Coco Chanel & Igor Stravinsky (2009) του Jan Kounen, για τον ίδιο είναι μια φιλότιμη προσπάθεια να μετατραπεί σε φιλμική φιγούρα η περσόνα του Igor Stravinsky, πατώντας πάνω στο όχημα της Coco Chanel. Ο σκηνοθέτης της ταινίας που έκλεισε το περασμένο φεστιβάλ των Κανών, βρέθηκε προχθές στην Αθήνα για να παρουσιάσει την ταινία του στο κατάμεστο Αττικόν, μια μέρα πριν την έξοδό της στις ελληνικές αίθουσες και τρεις ολόκληρους, γεμάτους μήνες, πριν την διανομή της στις Γαλλικές. Στη συνέντευξη, που βλέπεις στα αγγλικά χωρίς υπότιτλους ελλείψει χρόνου, δίνει, όχι με τα λόγια του, αλλά μ’ αυτά που κρύβονται ανάμεσά τους, μια προσέγγιση του αν πέτυχε, ή όχι στους στόχους του, το λόγο που κατέληξε στο να βάλει την Anna Mouglalis, πρόσωπο της Chanel στο χώρο της μόδας, να παίξει τη Chanel και στο χώρο του σελιλόιντ και το γιατί η προσέγγισή του δεν πρέπει να θεωρηθεί βιογραφία. Στα ντεσού ήπιαμε κι έναν καφέ συζητώντας το ότι η ταινία της Fontaine βοήθησε να μπει και η δική του ταινία στην παραγωγή, ξεπερνώντας την απειλή της οικονομικής κρίσης, ότι τους ανάγκασε να κινηθούν πιο γρήγορα απ’ όσο θα ήθελε, για να προλάβουν να έχουν την ιστορία τους έτοιμη για να κλείσει τις Κάνες και ότι τον δυσαρέστησε η απόφαση, σε όσες χώρες η Fontaine είχε ήδη συστήσει την Coco Chanel, η δικιά του ταινία να μείνει στα ράφια για αρκετούς μήνες για να ψιλοξεχαστεί, παρά το γεγονός οτι το Coco Chanel & Igor Stravinsky, πιάνει την ιστορία ακριβώς εκεί που την αφήνει το Coco Avant Chanel, ένα πράγμα σα sequel, αλλά όχι ακριβώς.

---

Update 22/10/2009: Το MK2 trailer είχε αφαιρεθεί κατόπιν αιτήματος της εταιρείας παραγωγής, που το είχε κρίνει ως πολύ αποκαλυπτικό. Στη θέση του, έχει μπει ένα clip με ένα απ' τα ιδιότυπα παιχνίδια που διοργανώνονται στο σπίτι της οικογένειας με τον ψηλό φράχτη.

---

Δεν υπάρχει τίποτα που να μην έχουμε ήδη χιλιοπεί εδώ και να μην έχει ξαναειπωθεί και παραέξω, γι’ αυτήν την ταινία που έχει πια γίνει σταθμός για τον ελληνικό κινηματογράφο, κι εντελώς επάξια σου λέω εγώ κι ένα σωρό άλλοι, στη γλώσσα μας και σε διάφορες άλλες, ξέροντας όμως νομίζω όλοι, ότι αυτό είναι κάτι που θα αμφισβητηθεί έτσι κι αλλιώς, όταν η ταινία συναντήσει το κοινό στις αίθουσες, όπως οφείλει άλλωστε να γίνεται με κάθε ταινία τέτοιας αξίας, δυναμικής, επιτυχίας, αλλά κι ασυμβίβαστης κι αποφασιστικής γραφής.

Αφού μοίρασε ρέστα σε φεστιβαλιστές και γραφιάδες στις Κάνες και στο Toronto κι έκλεισε συμφωνίες διανομής σε χώρες που θυμούνται τους Έλληνες μονάχα για τον Parthenon και το souvlaki, η ταινία του Γιώργου Λάνθιμου με τον φοίνικα του Un Certain Regard στην αφίσα, μπήκε και στο πρόγραμμα των Νυχτών Πρεμιέρας, για να κάνει την επίσημη ελληνική πρεμιέρα της απόψε, στην αίθουσα του Δαναού 1. Αίθουσα που βρέθηκε με ξεπουλημένη όλη της τη χωρητικότητα, μερικές ώρες μονάχα μετά την ανακοίνωση του τίτλου στο πρόγραμμα προβολών, χάρη στην εκρηκτική ζήτηση για (τις περιορισμένες) θέσεις, η οποία δημιούργησε και τα διάφορα προβλήματα που θα θυμάσαι στη συνεννόηση του φεστιβάλ με το κοινό του, και τα οποία δεν χρειάζεται πολύ φαντασία για να συνδέσεις με τη μεταφορά της παράλληλης προβολής του Δαναού 2, σε άλλη μέρα και ώρα στο ωρολόγιο.

Για την προβολή της ταινίας στο Toronto πριν καμιά βδομάδα, η τεράστια γαλλική MK2, που χειρίζεται τις παγκόσμιες πωλήσεις της ταινίας, κυκλοφόρησε ένα καινούριο trailer, που έχει γίνει διαβόητο πια σε ορισμένους κύκλους, για την κόκκινη στάμπα του spoilerific που της κόλλησε ο cinemad. Οπότε, αν δεν κρατιέσαι μέχρι την κανονική κυκλοφορία του Κυνόδοντα στις αίθουσες, στις 22 Οκτωβρίου (απέναντι απ’ την Ψυχή Βαθιά του Παντελή Βούλγαρη) και δε σε φτάνει να ξαναδείς τη συνέντευξη των συντελεστών στις Κάνες, τη βράβευση του Λάνθιμου, ή το instant reaction του μετά, στα σκαλιά του Debussy, ε τότε πάτα το play στο trailer, αλλά κατανάλωσε υπεύθυνα και θεωρήσου προειδοποιημένος.

Οκτάχρονη με ταραχώδη παιδικάτα στην Αυστραλία, πιάνει φίλο δι’ αλληλογραφίας σαραντατετράχρονο υπέρβαρο με σύνδομο Asperger’s, φιλία που κρατάει μια ζωή, με τις εμπνεύσεις και τις απογοητεύσεις που τη συνοδεύουν.Μια γλυκύτατη ιστορία με παιδική καρδιά και σοφία στο πνεύμα, η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του βραβευμένου με Όσκαρ για κινούμενο μικρού μήκους, Adam Elliot, είναι, όπως μας είχε πει στο Annecy λίγο πριν πάρει το μεγάλο βραβείο του φεστιβάλ, βασισμένη κι αυτή όπως κι όλες του, σε προσωπικές του εμπειρίες και αληθινά ερεθίσματα. Περασμένα μέσα από απλουστευτικά φίλτρα και αμβλυτικές δραματουργικές εξιδανικεύσεις, τα βιώματά του διατηρούν τη συναισθηματική τους ειλικρίνεια, το βάθος και το εύρος τους, κι εμποτίζουν την τεχνική μαεστρία του Αυστραλού, φτιάχνοντας ένα κράμα πανέμορφα άσχημου claymation για πανέμορφα ψεγαδιασμένους χαρακτήρες, που μέσα στην μάλλον σκοτεινή και σίγουρα όχι λουλουδάτη τους ατμόσφαιρα, κρατούν την ισορροπία τους χάρη στις εύστοχες ενέσεις τσουχτερού αυτοσαρκασμού που τους κάνει σα δυναμωτικά ο Elliot. Με σασπένς, προσωπικότητα και φινέτσα απλωμένες στον κανβά της συναρπαστικής ιστορίας του, το Mary and Max είναι μια γλυκόπικρη ωδή στη μοναξιά και τη μοναχικότητα κι ένα συγκινησιακό ταξίδι στις ιδιαιτερότητες και της ιδιοτροπίες που κάνουν αξιολάτρευτη την πλευρά της ανθρωπότητας που κρατά την ανθρωπιά παρ’ όλες τις πληγές της, φτιαγμένο με αρκετό μεράκι και αγάπη για να το απολαύσουν οι μικροί των θεατών, αλλά και με μπόλικη ωριμότητα κι αυτογνωσία για να προσφέρει ακόμη περισσότερα στους ενήλικες, για τους οποίους προορίζεται κυρίως, αυτή η συλλεκτικά ιδιοσυγκρασιακή οπτική και συναισθηματική εμπειρία.

Ο Michael Caine είναι ο Harry Brown. Ή αλλιώς ο Sir Michael ξαναεπισκέπτεται τους bad-ass ρόλους και καθαρίζει τους δρόμους του Λονδίνου σε μια ταινία της οποίας ο θόρυβος κορυφώθηκε τη βδομάδα που πέρασε, από το προηγούμενο Σάββατο και τη πρεμιέρα της στο Τορόντο και ειδικά από τη Παρασκευή που η προώθησή της μοίρασε στους δημοσιογράφους download links (Low, Med, High, XL) για το επίσημο trailer.

(συνεχίζεται)

Το Precious, το πρώην Push, αυτό του Lee Daniels το "βασισμένο στη νουβέλα της Sapphire" που είχε κερδίσει και τα βραβεία και το κοινό του Sundance, έκανε ένα ανεπανάληπτο 1-2 κερδίζοντας τα ξημερώματα το βραβείο κοινού στο Toronto, βραβείο που καμιά φορά ρίχνει και άσφαιρα αλλά συνήθως ανοίγει δρόμο για ακόμα περισσότερα, όπως έκανε πέρσι για το Slumdog Millionaire (2008).

Ο Daniels βέβαια προσγειώνονταν στο San Sebastian στη διάρκεια της τελετής λήξης, και μάλλον ήταν από τους τελευταίους που έφυγαν από τον Καναδά, αφού φέτος το ογκωδέστερο φεστιβάλ του πλανήτη απάντησε πιο ξεκάθαρα στις κινήσεις παύλα προκλήσεις από Βενετία μεριά και φόρτωσε άνισα το ξεκίνημά του (που διεξάγονταν παράλληλα με το βαρύ κλείσιμο στο Lido). Έτσι, οι αποχωρήσεις άρχισαν από τη Δευτέρα, μέχρι τη Τετάρτη είχε κλείσει τη πόρτα και ο τελευταίος μεθυσμένος στα after parties, και μέχρι τη Παρασκευή είχαν κάνει όλοι και τους απολογισμούς τους. Που δεν ήταν και ιδιαίτερα θετικοί, μιας και η παγκόσμια παραγωγή συρρικνώνεται και η διανομή ακόμα περισσότερο, με αποτέλεσμα να παραμένουν απούλητοι τίτλοι που κάποτε φεύγαν σε δευτερόλεπτα, όπως το Get Low με τον Bill Murray και τον Robert Duvall και με πολύ θετικό buzz σε κοινό και δημοσιογράφους (παρεμπιπτόντως, buzz σχετικά παρόμοιου επιπέδου συνόδευε από νωρίτερα και τον Κυνόδοντα του οποίου τα δικαιώματα αγόρασε η Kino).

Αυτές που κάποτε λέγονταν οσκαρικές ταινίες είναι πια είδος υπό εξαφάνιση, και περιλαμβάνουν μέχρι και την Amelia της Mira Nair, παραγωγή που μαζί με άλλες πιο αναμενόμενες, σα το Invictus του Clint Eastwood και το Lovely Bones του Peter Jackson, προτίμησαν να μείνουν προς το παρόν σπίτι τους. Οπότε γραμμή από το Toronto μέχρι το Kodak Theatre τον Μάρτη, τράβηξε ξεκάθαρα μόνο το Up in the Air του Jason Reitman που είχε έρθει με φόρα από το Telluride και ασχολείται με τις μεγαλοεταιρικές "αναδιαρθρώσεις" στο κλίμα των ημερών. Με σχετικά ανάλογη φόρα είχε έρθει από τη Βενετία και το A Single Man του Tom Ford που τράβηξε γενικά γραμμή μόνο μέχρι τις αίθουσες αρκετών χωρών, πράγμα όχι ευκαταφρόνητο για τις καταβολές του. Έτσι μπορείς να πεις ότι η αποκάλυψη του φεστιβάλ ήταν το Α Serious Man των Coen που διάλεξε το Toronto για τη παγκόσμια πρεμιέρα του και έφυγε μάλλον με το φανατικότερο γκρουπ υποστηρικτών.

Στις αποκαλύψεις, με ελαφρά εισαγωγικά ένθεν και ένθεν, μπαίνει και το Mao's Last Dancer του για χρόνια χαμένου στην αυστραλιανή τηλεοπτική έρημο Bruce Beresford. Η ταινία ήρθε δεύτερη στις προτιμήσεις του κοινού, έχει αυτόν τον αέρα εποχής που είναι πια εκτός εποχής (για παράδειγμα, τον Αύγουστο, το τρέιλερ κανένας δε το έκανε θέμα από όσους τους σφύριξα ότι βγήκε) και όπως φαίνεται πλησιάζει τον πια πολύ ψηλά ανεβασμένο πήχη της διανομής αλλά δε τον περνάει ακόμα και με μαζικό σμπρώξιμο. Τέτοιο πρόβλημα δεν έχει η καινούρια ταινία του Jean-Pierre Jeunet με τίτλο Micmacs και ήδη κλεισμένα από τη Sony Classics δικαιώματα, που τσίμπησε και το τρίτο Cadillac People's Choice Award ψιλο-επιβεβαιώνοντας όσους της προβλέπουν κίνηση επιπέδου Amelie (2001). H Cadillac σπονσόναρε φέτος και βραβεία για ντοκιμαντέρ και τρομάρες, που πήγαν τα μεν σε Topp Twins και Capitalism: A Love Story και τα δε σε Loved Ones και Daybreakers. Το παραδοσιακό σπονσονάρισμα της FIPRESCI και συνήθως φιλί του θανάτου για άλλες φιλοδοξίες, μοιράστηκε στο ινδικό χωριάτικο The Man Beyond the Bridge που δε το βρίσκεις ούτε στις σελίδες του φεστιβάλ άμα ψάξεις, και στο Hadewijch του Bruno Dumont που φυσικά είχε αρκετό όνομα και στήριξη για να παίξει στη κατηγορία των Special Presentantions.

Όλα τα βραβεία στο δελτίο τύπου "Festival Closes 2009 Edition With Awards Announcement"

Από την αγορά του Βερολίνου το Φλεβάρη μέχρι το κλείσιμο του Τορόντο απόψε, Sarah, Duchess of York και Martin Scorsese ως παραγωγοί μπορείς να πεις ότι ταξίδεψαν εμπρεπώς τη Νεαρή Βικτόρια (2009) στις γωνιές του κόσμου, και παρόλο που η ταινία δεν ήταν τόσο οσκαρικό υλικό ώστε να ανοίξει πριν τον περσινό Δεκέμβρη, η υποδοχή της στις αρκετές αίθουσες που επισκέφτηκε μέχρι τώρα ήταν αρκούντως θετική και σίγουρα κράτησε πολλές αποστάσεις από πίπες τύπου Πίπα Λι (2009) που ακολούθησαν πεισματικά παράλληλη πορεία.

Αν μετρήσεις τα έσοδα από τα εισιτήρια της.. βρετανικής μοναρχίας μόνο τα τρία προηγούμενα χρόνια (The Queen (2006), Elizabeth: The Golden Age (2007), The Other Boleyn Girl (2008), The Duchess (2008)), βγάζεις γύρω στα $320 εκατομμύρια και περίπου τα 2/3 από αυτά προήλθαν εκτός επικράτειας, οπότε δεν είναι καθόλου περίεργο ότι η Sarah Ferguson πλησίασε τον Λονδρέζο Graham King, συνεργάτη του Scorsese από το Gangs of New York (2002), με την ιδέα να κόψει μερικά ακόμα παρουσιάσει την μακροβιότερη μοναρχίδα του πλανήτη όχι σα κακιασμένη χήρα όπως έχει μείνει ακόμα και στους υπηκόους της αλλά σα χαρούμενη πιτσιρίκα που απολαμβάνει να.. τη χρησιμοποιούν όλοι (πολιτικά βέβαια) κατά βούληση. Σήμα κατατεθέν μιας ολόκληρης εποχής, η Victoria (1819-1901) ήταν σαφώς αρχικά κι ένα δροσερό αεράκι για το βασίλειό της, διαδεχόμενη μια σειρά κοπροσκυλιάζοντων ηλίθιων, και μπορείς να πεις ότι ο κινηματογράφος της χρώσταγε και μια άλλη εικόνα εκτός από αυτή της Mrs. Brown (1997). Από την άλλη, μια ιστορία προσεκτικού έρωτα και ευτυχισμένου γάμου (με τον Albert, του οίκου που στη συνέχεια μετονομάστηκε σε Windsor) δεν είναι ακριβώς και το καλύτερο υλικό για αφήγηση, κι αν σκεφτείς ότι ακόμα και κάτι σκανδαλάκια τύπου Flora Hastings είναι στο κανά μισάωρο που κόπηκε από το τελικό μοντάζ, απορείς τι ακριβώς βρήκαν τόσοι κριτικοί να τους αρέσει, εκτός από μεγαλοπρεπείς τελετές ενθρονίσεων και παντρειών. Ότι το βρήκαν το βρήκαν πάντως, και η παραγωγή μπορεί να φαίνεται (από πλευράς εσόδων) να πάει για αξιοπρεπής φτωχός συγγενής των υπόλοιπων ηγεμονικών, αλλά θα φτάσει και μέχρι τα μέρη μας τον επόμενο μήνα και δεν έχει εγκαταλείψει ακόμα εντελώς τις φιλοδοξίες της για βραβεία (κυρίως φυσικά για την Emily Blunt).