Το δεύτερο από τα φιλμ με τα οποία έκαναν απόβαση η Kristen Stewart και οι twihards το Γενάρη στο Sundance, άργησε λιγάκι αλλά έχει κι αυτό trailer από τα τέλη της προηγούμενης βδομάδας, να προαναγγέλλει την έξοδό του στις αίθουσες κατά το Νοέμβρη.

Το Welcome to the Rileys (2010) δεν έχει βέβαια την αυτόματη ατραξιόν στον τίτλο που είχαν οι Runaways (2010) και δεν απασχολούσε για καιρό τα κουτσομπολίστικα με φωτογραφίες της Bella ντυμένη Joan Jett, είχε όμως ένα μερίδιο στις θεωρίες και τις φαντασιώσεις, από τη σύνοψη που μίλαγε για ανήλικη στριπτιτζού σε τροχιά.. υιοθέτησης από ζευγάρι με νεκρή κόρη. Τις όποιες (από τη σύνοψη) ελπίδες βιτσιόζων και περίεργων τις διέψευσε ο Mr. Skin με απανωτές ανταποκρίσεις από το μέτωπο των προβολών του Sundance, αλλά μάλλον θα ξεκινήσει νέος γύρος εμπεριστατωμένων μελετών των σκηνών του φιλμ, αφού η πρωταγωνίστρια με τις ελβιέλες δήλωσε πρόσφατα στο φεστιβάλ του LA πως είχε μάθει να το δουλεύει το κοντάρι και είναι δικές της κάτι σχετικές σιλουέτες στα πρώτα λεπτά. Η KStew έλεγε βέβαια παλιότερα, στο Twilight TV, πως η ταινία είναι κατάλληλη για το ελαφρά μορμόνικο κοινό του, κι άμα διακρίνεις ευκαιριακή προώθηση τότε έριξες και μια ματιά στο τρέιλερ που σμπρώχνει βαρύ οσκαρικό μελόδραμα με James Gandolfini και Melissa Leo όταν τη προηγούμενη βδομάδα σκηνές του (κατάλληλα επιλεγμένες βέβαια) είχαν παίξει στο Access Hollywood μέσα σε πανηγυρικά tweets της παραγωγής για το ενδιαφέρον από "MAJOR gossip show".

Η ότι αρπάξουμε προώθηση έχει πιθανά μια βάση στις περιπέτειες διανομής της ταινίας, που την αγόρασε αρχικά η Apparition για να τη ζευγαρώσει με τις Runaways, μετά από e-mail καμπάνια των πελατισσών που εύκολα μαντεύεις. Η Apparition είναι αυτή η φιλόδοξη και τότε χωρίς όνομα εταιρεία που είχε αγοράσει το Bright Star (2009) στις Κάνες άμα θυμάσαι, αλλά κατάφερε να το θάψει εντελώς σε μια χρονιά με ανύπαρκτο ανταγωνισμό και διπλάσιες θέσεις υποψηφίων, όταν οι Weinsteins ας πούμε θα του είχαν σιγουρέψει πεντέξι αγαλματάκια. Η Apparition πήγε στα Oscar® με τη Young Victoria (2009) αλλά κι αυτής κάτι κουστούμια της βρήκε (αντί για καμιά θέση στις γυναικείες ερμηνείες), και στη συνέχεια πήγε ακόμα χειρότερα, θάβοντας και τις Runaways, παρόλο που το φιλμ φαίνονταν σίγουρα εισιτήρια (με πιτσιρίκες αστέρες να παριστάνουν τις ανήλικες ατίθασες, και ενσωματωμένο λυκόφωτο κοινό). Το τελειωτικό χτύπημα ή έστω η τελειωτική αφορμή για να παραιτηθεί ο ιδρυτής της εταιρείας, Bob Berney, φαίνεται να ήταν η παραχώρηση του Fair Game (2010) στη Summit για διανομή, από τον παραγωγό του φιλμ, Bill Pohlad, που τύχαινε να είναι και.. συνιδρυτής της Apparition. Η Sony, που ήταν μέσα στη συμφωνία διανομής των Rileys, τους μετακίνησε στη συνέχεια στη Samuel Goldwyn Films, πράγμα που σημαίνει ότι πιθανότατα θα βγουν (οι Rileys) με σήμα Screen Gems και ενδιαφέρον κυρίως να κόψουν κάνα εισιτήριο, παρά την οσκαρική περίοδο εξόδου. Άλλωστε και οι κριτικές, στα trades πρωταπόλα, κάνουν από την αρχή της χρονιάς λόγο για εύκολο μελόδραμα με καλές ερμηνείες, που απευθύνεται στο κοινό του Blind Side (2009).

Με αφορμή πολύ πιθανά το Piranha 3D (2010) όπου παίζει τον εικονικό ρόλο γκόμενας με μπικίνι σε γιοτ και στην άλλη σκηνή σε κομμάτια, η Kelly Brook φωτογραφήθηκε και σε άλλες ημίγυμνες εικονικές πόζες για το τεύχος Ιουλίου του Total Film που κυκλοφορεί από τη Πέμπτη στη Βρετανία. Η τριαντάρα πια μοντέλα δύσκολα μπορείς να πεις ότι έκανε και τίποτα σημαντικό τη τελευταία πενταετία που σταμάτησε τις πολλές αποκαλύψεις προς θρήνο των Μαζών, εκτός βέβαια κι άμα είσαι από αυτές που πάντα ήθελαν να "μοιράζουν το χρόνο τους ανάμεσα στο LA και την αγαπημένη σου φάρμα στο Kent φροντίζοντας πέντε εκταρίων οπωρώνα μηλιών και αχλαδιών", όπως λέει το ημερολόγιο στην επίσημη σελίδα σου. Όμως η ζωή είναι σκληρή στο Kent Farm, τα toyboys δεν αντέχουν, ο Danny Cipriani αποφάσισε να μετακομίσει στην ηλιόλουστη Μελβούρνη και μετά να παρατήσει το ράγκμπι και να γίνει μοναχός ποδοσφαιριστής ενώ κάπου ανάμεσα πήρε και πεντεδέκα μελαχρινές στα όρθια, και δε ξέρω για σένα, αλλά η Kelly έτσι μια δημοσιότητα τη πεθύμησε στα γεράματα, αυξήθηκαν οι παπαρατσοφωτογραφίες, ακολούθησαν τα εξώφυλλα με λιοντάρια, και ακολουθεί γυμνή εμφάνιση στο Playboy αξίας μισού εκατομμυρίου δολαρίων. Παλιότερα όταν χώριζες κι έψαχνες άντρα έπρεπε να περάσεις από το στομάχι του, τώρα προφανώς πρέπει να περάσεις λουρί από το λαιμό σου και να παριστάνεις τη σκλάβα πριγκίπισσα Leia, αλλά εκτός από το μεταλλικό μπικίνι της Επιστροφής των Τζεντάι (1983) που έχει προβάρει θέλοντας και μη οποιαδήποτε στην ιστορία των άστρων, η Kelly γδύθηκε και Raquel Welch στο 1.000.000 Χρόνια π.Χ. (1966), Sophia Loren στην Εκατομμυριούχο (1960), και Brigitte Bardot στην Ιδιωτική Μου Ζωή (1962), κατά σειρά στο βίντεο της φωτογράφισης.

Παράλληλα με την πρεμιέρα του μπροστά απ’ τις κόπιες του Predators (2010) στις αμερικάνικες αίθουσες, έκανε και την εμφάνισή του στα δίκτυα την περασμένη Πέμπτη, το πρώτο κανονικό trailer του Machete (2010), της ταινίας που ξεπήδηξε από το προφανώς δημοφιλέστερο των faux-trailers, που είχαν συνοδεύσει το διπλό χτύπημα του Robert Rodriguez και του Quentin Tarantino, με τα Planet Terror (2007) και Death Proof (2007) αντίστοιχα, σ’ εκείνον τον ελπιδοφόρο αλλά αποτυχημένο (ταμειακά τουλάχιστον) φόρο τιμής στα grindhouses της νιότης τους. Και το πρώτο, υποθέτω, που μπορείς να σημειώσεις απ’ την εικόνα του, είναι η αποποίηση του grindhouse ύφους του.

Κομμένο και ραμμένο σαν ο Rodriguez να έψαχνε υλικό και τίτλους για κανονικό trailer μπιμουβιάς δρασοεκρήξεων της σύγχρονης εποχής των ψηφιακών ευκολιών, και να μην το έβρισκε μέσα στα φιλτραρίσματα γρατζουνιών που είχε φορέσει σ’ αυτά που είχε γυρίσει πριν κάνα χρόνο, το trailer του Machete είναι υφολογικά μίλια μακριά τόσο απ’ το clip με το οποίο είχε πρωτοσυστηθεί ο χαρακτήρας του Μεξικανού εκδικητή που προσπαθεί να ξεφύγει από μεγαλοναρκέμπορα με τη φάτσα του Steven Seagal, όσο κι απ’ το άλλο, ψεύτικο αλλά αποφασιστικά πιο ολοκληρωμένο trailer [10], που είχε κυκλοφορήσει με αφορμή την επέτειο του Cinco de Mayo, και έσπρωχνε το δεύτερο κομμάτι της πλοκής του Mexploitation μακελειού, που μπλέκει τον μαχαιροβγάλτη ήρωά του με κυβερνητικές και παρακυβερνητικές εκτελεστικές ομάδες και στησίματα πολιτικών δολοφονιών, επενδύοντας στην αναμπουμπούλα που είχε προκύψει εκείνες τις μέρες, απ’ τη σκληρή αντιμεταναστευτική νομοθεσία που περνούσε η Αριζόνα. Εκτός πάντως απ’ τις γρατζουνιές και την κοροϊδευτική διάθεση που θα περίμενες να συνοδεύει το θεληματικά γελοίο της υπόθεσης, απ’ το trailer λείπουν και κομμάτια απ’ τις εκτεταμένες εμφανίσεις μελών του ευρύτατου υποστηρικτικού cast (ειδικότερα της γενικότερα αφανισμένης Lindsay Lohan), που μπορείς να υποθέσεις ότι, αφού πλημμύρισαν τα δίκτυα λίγες μέρες πριν με τα σχετικά τους character posters, μετά κάναν χώρο για να χωθούν στο προωθητικό ρετάλια σκηνών, που θα δίνουν σ’ αυτό το υπερθέαμα εξωφρενικότητας, την χαρακτηριστική παράνοια που χρειάζεται, για να τιμήσει την καταγωγή της έμπνευσής του.

Πέρσι οι προγραμματιστές του Φεστιβάλ του Τορόντο έκαναν μια ωραία μαγκιά. Κατάλαβαν ότι το κοινό των μεταμεσονύκτιων διαμαντιών είναι ένα ολότελα διαφορετικό τέρας από το κοινό όλου του υπόλοιπου φεστιβαλικού σώματος, και του έδωσε ψήφο. Οπότε ναι, άσε τους υπόλοιπους να συγκινούνται και να ψηφίζουν τα Precious (2009) και τα Little Miss Sunshine (2006) κι όλα αυτά τα εμψυχωτικά, αλλά κάποιοι από εμάς όταν ακούμε φεστιβάλ σκεφτόμαστε τρόμο και καφρίλα μετά τα μεσάνυχτα, και αυτοί οι κάποιοι από εμάς τώρα βγάζουμε την δικιά μας κινηματογραφική βασίλισσα. Την δικιά μας prom queen αν θέλετε, για να είμαστε και μες στο πνεύμα του πρώτου ever νικητή της ψήφου κοινού για το Midnight Madness στο περσινό Τορόντο. Δηλαδή τους Loves Ones (2009) του Sean Byrne που τα πήραν και τα σήκωσαν όλα, και ακόμα δημιουργούν θετικό word of mouth, σχεδόν 10 μήνες μετά. Το αυστραλέζικο θρίλερ ο ίδιος του ο σκηνοθέτης το χαρακτηρίζει μίξη του Evil Dead (1981) και της Carrie (1976), και είναι, όπως εύκολα θα καταλάβεις από το τρέιλερ, η ιστορία εμμονής μιας φαινομενικά ήσυχης πιτσιρίκας με τον γκόμενο του σχολείου, ο οποίος όμως άλλη αγαπά και συνοδεύει στο prom. Αλλά τους ήρεμους να φοβάσαι, γιατί η δικιά μας, Lola το όνομα, θέλει το ονειρεμένο της prom και το θέλει τώρα. Και όπως έχει γραφτεί και στην Παλαιά Διαθήκη, εάν δεν πάει η Lola στο prom, πάει το prom στην Lola. Στο υπόγειό της συγκεκριμένα, όπου με τη βοήθεια του γεια σου πατέρα της θα επιχειρήσει να αναπαραστήσει / διαστρέψει την φαντασίωσή της, χρησιμοποιώντας κάθε χαρακτηριστικό prom item ως όπλο πόνου και τρόμου. Τα ειδικευμένα sites έχουν γράψει για τους Loved Ones τα καλύτερα, και κυρίως ότι καταφέρνουν να οδηγούν από τη μία έκπληξη στην άλλη δίχως να ξεφουσκώνουν στα 2/3 όπως η πλειοψηφία αντίστοιχων ταινιών. Το άσχημο είναι ότι το φιλμάκι ακόμα ζορίζεται να βρει διανομή στις ΗΠΑ - μάλλον γι' αυτό και το τρέιλερ αγκομαχάει να μας δείξει στα γρήγορα όλη (μα όλη) την ταινία, αφού φοβάται πως δε θα τη δούμε έτσι κι αλλιώς, άρα γιατί όχι. Όσο για τα δικά μας, διανομή υπάρχει αλλά οι πιο ρεαλιστικές πιθανότητες να το δούμε στη μεγάλη οθόνη εξαντλούνται φαντάζομαι στις Νύχτες Πρεμιέρας, οι οποίες υποθέτω πως είναι περισσότερο πιθανό παρά απίθανο να το συμπεριλάβουν στο πρόγραμμά τους.

Το κείμενο είναι του Dark Tyler του US TV

Η πρώτη του, ανεπίσημη προβολή πριν μερικούς μήνες, έχει ήδη ενθουσιάσει τα κινηματογραφικά κυκλώματα, που μιλούν για την καλύτερη, και σαφώς απομακρυσμένη απ’ τις μανιέρες του, ταινία του Γιάννη Οικονομίδη, ο οποίος γύρισε, σε ασπρόμαυρο παρακαλώ, μια ανεπίσημη εκδοχή του The Postman Always Rings Twice (1946), στη σύγχρονη Ελλάδα. Και μέσα στην ιστορία ενός αχαΐρευτου χαραμοφάη, που κατεβάζει ο θείος του στην Αθήνα για να του φυλάει τα σκυλιά και καταλήγει να παίρνει τη ζωή και τη γυναίκα του ευεργέτη του, κατάφερε να χώσει όλες τις συνήθεις του αγωνίες για τη μαυρίλα της ζωής της μέσο-μικροαστικής τάξης, και των κανονικών ανθρώπων που ζουν έξω κι απ' τα περιθώρια των γυαλιστερών σελίδων των περιοδικών, κομπλέ με τον αδυσώπητο ρεαλισμό με τον οποίο απεικονίζει την αηδιαστική έλλειψη μπέσας και ανθρωπιάς του εξαγριωμένου ανθρώπου.

Μιας και το trailer της ταινίας θα κυκλοφορήσει στα δίχτυα σε κάτι πάνω από 24 ώρες, προετοιμάζοντας το έδαφος για την πρεμιέρα της στο Πανόραμα στις 20 Οκτώβρη, ξεθάψαμε το υλικό απ’ τη βόλτα που είχαμε κάνει, στα γυρίσματα της σκηνής που εισάγει το θεατή στην πιο ανατρεπτική στιγμή της ταινίας. Το set visit είχε γίνει στις αρχές του 2009, μήνες ολόκληρους πριν οι ελληνικές ταινίες αρχίσουν να διαπρέπουν στο εξωτερικό και πριν η Ομίχλη σκεπάσει την ντόπια κινηματογραφία, κάνοντας τα σήματα κινδύνου να μοιάζουν με αχτίδες ελπίδας για την ελληνική παραγωγή. Σήμερα, με τη σκόνη να ’χει κάτσει, όλα αυτά να ’χουν περάσει και μια οικονομική κρίση να κοντεύει να μας ξεκάνει, τα λόγια του Οικονομίδη για το χοντρό ζόφο που μας περιμένει και την απελπιστική αδιαφορία των εμπλεκόμενων στην κινηματογραφική κατάσταση του τόπου, ακούγονται εντελώς ανεπηρέαστα και εξίσου επίκαιρα, και προς τα ‘κει που πάνε τα πράγματα έξω στους δρόμους γύρω σου, η ταινία του, ως καθρέπτης μιας πραγματικότητας που δεν έχει βρεθεί άλλος δημιουργός να αντικρίζει πιο ασυμβίβαστα και τολμηρά, μπορεί να σχηματίζει είδωλο πιο ταιριαστό κι από τότε που ο σκηνοθέτης τη συνελάμβανε. Πράγμα που μένει να επιβεβαιωθεί, με την έξοδο της ταινίας στις αίθουσες τον ερχόμενο Νοέμβρη, με χορηγία επικοινωνίας απ’ το Movies for the Masses μάλιστα.

Η Audio Visual σας προσκαλεί στην avant première της περιπέτειας φαντασίας The Sorcerer's Apprentice. Την Τρίτη 13 Ιουλίου στις 7μιση το βράδυ στο Village Park στου Ρέντη.

Νεαρός υπαλληλάκος δισκογραφικής έχει 72 ώρες διορία για να μεταφέρει αχαλίνωτο και ξεπεσμένο rock star από το Λονδίνο ως το Greek Theatre, όπου πρόκειται να δώσει μια επετειακή συναυλία, η οποία μπορεί και να του σώσει την καριέρα.Επαναλαμβάνοντας τον χαρακτήρα του Aldous Snow, τον οποίο γνωρίσαμε στο Forgetting Sarah Marshall (2008), ο Russell Brand στήνει από μόνος του ένα ξεκαρδιστικό joyride που όμοιό του δεν έχουμε ξαναδεί ούτε φέτος ούτε εδώ και αρκετά χρόνια μέσα από το είδος της κωμωδίας! Μοιραία, οι πρώτοι που θα το διασκεδάσουν με το Get Him to the Greek (2010) είναι εκείνοι που σκαμπάζουν από μηχανισμούς της μουσικής βιομηχανίας και δισκογραφίας, εκείνοι που είναι σε θέση να επιχειρήσουν την καταμέτρηση μιας τρελής πληθώρας από inside jokes και cameo εμφανίσεων, προτού φτάσουμε στην κατηγορία του απλού θεατή, ο οποίος θα πέσει με τα μούτρα στα αθυρόστομα ή πιο "σιχασιάρικα" αστεία, με μια αμαρτωλή αφέλεια, λες και βλέπει άλλη ταινία. Προσωπικά, ως πιο "εξειδικευμένος" θεατής, ομολογώ ότι παραλίγο να πάθω εγκεφαλικό από τα γέλια!

Το πρώτο μέρος του φιλμ δε σου αφήνει χρόνο ν' αναπνεύσεις, παίρνει το κωμικό timing και του αλλάζει τα ράμματα μέσα από montage scenes ακραίας εξαλλότητας και κατάχρησης ναρκωτικών και σεξ, παράλληλα με τον τσαμπουκαλεμένο σχολιασμό πάνω στα παλαιομοδίτικα πρότυπα των Βρετανών ταραξιών του rock'n'roll που... ποτέ δεν πεθαίνουν (σχεδόν fact)! Στη συνέχεια, όπως συνήθως συμβαίνει με τις ταινίες του Judd Apatow (εδώ ως παραγωγός), ο κανιβαλισμός συναντάει την ανθρωποκεντρική επίγνωση του σεναρίου, ένα πιο ρεαλιστικό αντίβαρο στην καταστασιακή αναρχία, που σε προσγειώνει σε διαπιστώσεις κοινωνικού χαρακτήρα και συναισθήματα σαφώς πιο ώριμα. Είναι προφανές πως ο δημιουργός του Σηκωτός για τη Συναυλία, Nicholas Stoller, μοιράζεται τις ίδιες ιδέες με τον Apatow και τους χαρακτήρες του φιλμ, σαν ένα μεγάλο παιδί που προσπαθεί να ισορροπήσει τις ενήλικες ευθύνες και επιλογές με το γενετήσιο, το αυθόρμητο, την ατιμωρησιά στα θέλω μας. Η παρακινδυνευμένη αίσθηση της διδαχής προς την ηθική πλευρά της ζωής ίσως μπερδέψει μερικούς, όμως, μην κοροϊδευόμαστε, το μήνυμα εδώ είναι η φιλία, η αφοσίωση και η πίστη σ' έναν δικό σου άνθρωπο, όπως κι αν τον αποκαλούν τα επιβεβλημένα από τους γύρω μας πρότυπα. Βουτηγμένο μέσα σε πολυάριθμες σκηνές ανθολογίας, την έλλειψη αιδούς σε εικόνα και ατάκες, το ασυμμάζευτο lifestyle των rock stars των τελευταίων 50 ετών, τουλάχιστον, και με οδηγό τις άψογες ερμηνείες του Jonah Hill και του Russell Brand, το Σηκωτός για τη Συναυλία μοιάζει μ' ένα live gig που ενίοτε κάνει κοιλιά, γιατί η μπάντα δεν παίζει τα singles ή τα tracks που αγαπάς. Αλλά, ειδικά στα αστεία, ξέρει τι θα πει encore! Και στο φινάλε, εξουθενωμένος από τα γέλια, θα σκέφτεσαι την επόμενη φορά που θα θέλεις να το ξαναδείς...

Μετά από μοιραίο ατύχημα που τον άφησε γκέι, ο Steve ανακαλύπτει ότι διαθέτει την υπερδύναμη να βγάζει πειστικότητα από το στόμα.Αν έχεις δει τον Bad Santa (2003), ειδικότερα το director's cut, και διαβάσεις την ιστορία του Steven Jay Russell, ενός τύπου που με τη δικαιολογία ότι "το να είσαι γκέι είναι ακριβό" τάραξε στις απάτες και τις αποδράσεις όλη την Αμερική με αποτέλεσμα να εκτίει ποινή 144 χρόνων, τότε καταλαβαίνεις γιατί το pitch για σχετική ταινία των Glenn Ficarra και John Requa σε χολιγουντιανό στούντιο, πήγε "πολύ άσχημα". Περισσότερες πιθανότητες θα είχαν πηγαίνοντας ντυμένοι Joker, να ζητάνε δολάρια να τα κάνουν βουνό και να τα κάψουν γελώντας μανιακά. Παρολαυτά και παρόλο που η αμερικάνικη διανομή του I Love You Phillip Morris (2009) είναι ακόμα στον αέρα σε βαθμό να πέφτουν μηνύσεις, η παραγωγή μπορείς να πεις ότι είχε ιδανικό τέλος, το δίδυμο δούλευε το σενάριο ένα χρόνο τζάμπα όπως επαναλαμβάνει στις συνεντεύξεις του, ο Jim Carrey ενδιαφέρθηκε, ο Luc Besson έβαλε τα λεφτά. Και το πρώτο εικοσάλεπτο του φιλμ που προέκυψε, έχει αρκετή δράση και ζωή για να καλύπτει καμιά τριανταριά χρόνια, και αρκετή σημειολογία για να γράφει ο Δανίκας μέχρι την άλλη εβδομάδα. Σ' αυτή τη διάρκεια ο χαρακτήρας του Carrey κάνει και voicover με χαρακτηριστικό πλούμισμα (σα τις ακρίβειες που λέγαμε), και.. ξεχνάει και κάτι λεπτομέρειες (σα τα ιδρωμένα ξεκωλιάσματα που πέφτουν ξαφνικά μετά από δεκάλεπτο πρότυπο καλού χριστιανού οικογενειάρχη αστυνομικού), δίνοντας μια εντύπωση αναξιόπιστου αφηγητή που συνεχίζει μέχρι τέλους, ένα παιχνίδι με τα νεύρα σου από κάποιο σημείο και πέρα, όμως αναγκαστικό για να χωράει αυτή τη larger than life περσόνα που κουβαλάει ο πρωταγωνιστής σε όλους τους ρόλους του, αλλά και για να κολλήσεις λίγη από τη παθολογία του ήρωα, το αυθόρμητο (και μη ψυχρά υπολογισμένο) των τρελών παραπλανήσεων που γίνονται μεγαλύτερες για να καλύψουν τις προηγούμενες. Στο κέντρο του τυφώνα των παραμυθιών, και σαν αφορμή του, το σενάριο κρατάει την ιστορία αγάπης για τον Phillip Morris, ένα πλάσμα από αυτά τα αγαπησιάρικα που κάνεις σκοπό της ζωής σου να τα προστατεύεις, κράτημα που όμως μοιάζει αρκετά μηχανικό, με βαρίδια κι αλυσίδες, μιας και το ζευγάρι έχει ελάχιστες προσωπικές στιγμές. Κρίνοντας από τις στιγμές που όντως έχει, λειτουργούν γενικά μόνο αυτές με με ρομαντική υπόκρουση σε μίξη με παρατεταμένα απίθανα βρισίδια χοντρών μαύρων, και άρα τις υπόλοιπες θα τις δεις στο DVD, πράγμα που σημαίνει ότι οι σκηνοθέτες το προσπάθησαν αλλά δε τους βγήκε αυτή η συναισθηματική σου εμπλοκή που θα έβαζε το φιλμ σε κλάση Catch Me If You Can (2002) ας πούμε. Ο Phillip Morris έχει παρολαυτά αποφασισμένα περισσότερο χαρακτήρα από τον Informant! (2009) στη κλίμακα των απίθανων (ή stranger than fiction) ιστοριών, στη πραγματικότητα έχει τόνους χαοτικού παραφρονημένου πέρα από απλή παλαβομάρα χαρακτήρα.

Θα έχει κλείσει σχεδόν χρόνο όταν καταφέρει να βγει στις αμερικάνικες αίθουσες, όμως το Get Low (2009), που ετοιμάζει την έξοδό του στις 30 Ιουλίου και ντεμπουτάρισε το καινούριο του trailer τη προηγούμενη βδομάδα, έρχεται έχοντας μαζέψει δάφνες απ’ τα σημαντικότερα των φεστιβάλ του καλλιτεχνικού κυκλώματος, ξεκινώντας με αποκαλυπτήρια στο περσινό φεστιβάλ του Toronto, όπου και κέρδισε ενθουσιώδη σημειώματα κι ενδιαφέρον τάξης του Κυνόδοντα (2009) κι εξασφαλίζοντας λίγο αργότερα τη διανομή του απ’ τη Sony Pictures Classic (σε μια ζόρικη χρονιά για τους ανεξάρτητους), ενώ συνέχισε με σταθμούς όπως το Sundance όπου επιβεβαιώθηκε απ’ όσους κριτικούς το είχαν χάσει στον Καναδά, το SXSW και το Tribeca που διεύρυναν το buzz του στην αμερικάνικη art-house αγορά και το Εδιμβούργο πριν μια βδομάδα, όπου πέρασε και σε εδάφη ευρωπαϊκά, κερδίζοντας το βραβείο κοινού. Βασισμένη στην αληθινή ιστορία του Felix “Bush” Breazeale, ενός ερημίτη μιας κάποιας επαρχιακής κωμόπολης, που αποφάσισε να κάνει την κηδεία του σαν πάρτι, όσο ήταν ακόμα ζωντανός, για να προλάβει να τη χαρεί (και να ξεκαθαρίσει και κάτι φήμες σχετικά με την ξαφνική απόσυρσή του απ’ την υπόλοιπη κοινωνία, σύμφωνα με το trailer), η ταινία είναι η πρώτη σκηνοθετική δουλειά του Aaron Schneider, διευθυντή φωτογραφίας με σχεδόν αποκλειστικά τηλεοπτική πείρα, οπότε μπορείς να καταλάβεις από που πηγάζουν οι αντιρρήσεις όσων διακρίνουν υπερβολικό και στημένο στιλιζάρισμα, όμως ακόμα και την απειρία του σκηνοθέτη του, κατάφερε προφανώς να καλύψει το σούσουρο που προκάλεσε η ερμηνεία του Robert Duvall στο ρόλο με το μούσι, σούσουρο που τον έβλεπε φαβορί για τα περασμένα Όσκαρ, αν η ταινία του είχε καταφέρει να βγει να διαγωνιστεί. Κι αν και η SPC τον κράτησε εκτός κούρσας, γιατί είχε και τα μούσια του Christopher Plummer να σπρώξει (με το The Last Station (2009)), ε φέτος θα τον ξαμολήσει να κυνηγήσει την έβδομη υποψηφιότητά του, για το δεύτερό του αγαλματάκι. Κι ίσως δεις βέβαια και τον Bill Murray να τον σιγοντάρει στις λίστες των δευτεραγωνιστών, για να 'χει κι η ταινία ένα βάρος ερμηνειών.

Η πιο αναμενόμενη ταινία στη βραζιλιάνικη ιστορία ανοίγει τον Νοέμβρη Σεπτέμβρη Οκτώβρη, και έχει από τη προηγούμενη βδομάδα trailer με τις πρώτες σκηνές της, να παίζει με τις ντόπιες κόπιες του Eclipse (2010).

Το Tropa de Elite 2 (2010) υπόσχεται να ταρακουνήσει το σύστημα περισσότερο κι απ' το Tropa de Elite (2007), βάζοντας πιο πολύ στο στόχο την διαφθορά, όπως ακούς να αφηγείται στα πορτογαλέζικα ο Wagner Moura ή Capitão Nascimento όπως τον ξέρει όλη η Βραζιλία που έχει δει το πρωτότυπο δυο φορές τουλάχιστο ανά κάτοικο. Ο Nascimento βρίσκεται σε θέση πιο υψηλόβαθμη (coronel κατά πάσα πιθανότητα) 13 χρόνια μετά, για να αγγίξει "τη σχέση μεταξύ δημόσιας ασφάλειας και χρηματοδότησης των προεκλογικών αγώνων", με αποτέλεσμα να ξαναματαπαγορεύουν στη παραγωγή γυρίσματα σε κρατικά κτίρια, για αρχή. Ο José Padilha πάντως έκανε γυρίσματα στις φαβέλες, και με πλήρη εξοπλισμό όπως βλέπεις, σε βαθμό πολλοί κάτοικοι να τα περάσουν για συνέχεια των επιχειρήσεων αρετής στις περιοχές και να προετοιμάζονται για ακόμα μια από τις μεγάλες εξάρσεις συγκρούσεων του 2009. Τα γυρίσματα, που ξεκίνησαν τον Γενάρη του 2010, συνεχίστηκαν σε κατασκευασμένο αντίγραφο της Bangu 1, της φυλακής υψίστης ασφαλείας του Ρίο όπου πραγματικά πέφτουν κεφάλια στις εξεγέρσεις, αντίγραφο κατασκευασμένο από.. σημειώσεις του καλλιτεχνικού διευθυντή Tiago Marques που δε μπορούσε ούτε φωτογραφίες να βγάλει εκεί. Οι κομπάρσοι οι επιλεγμένοι από όλη την αστυνομική δύναμη της χώρας και τις γιαγιάδες τους που τρέξαν να συμμετέχουν, το καστ που ξαναπέρασε μήνες εκπαίδευσης μέχρι και σε ζιουζίτσου, τα καινούρια αυτόματα της IMBEL που δεν έχουν ακόμα βγει στην αγορά, όλη αυτή η αυθεντικότητα του στησίματος σε χτυπάει κατευθείαν από τα πρώτα πανοραμικά πλάνα του trailer, που συνεχίζει να.. κοπανάει χωρίς να χρειάζεται άλλη υπόκρουση, έχοντας προφανώς να επιλέξει από σκηνές ήδη μονταρισμένες (στη διάρκεια των γυρισμάτων) για να προλάβουν τα deadlines. Όταν ξεκινάει η υπόκρουση, πέφτει πάλι το Tropa de Elite των Tihuana, αλλά με το Rap Das Armas να έχει φτάσει μέχρι διασκευές από Τσαλίκηδες και τρομοκρατήσεις Βορειοκορεατών στη Νότια Αφρική, σίγουρα όλο και κάτι συγκλονιστικό θα ακουστεί πίσω από τις σφαίρες μέχρι την έξοδο του φιλμ στις αίθουσες.

Ακόμα μια πρώτη τρισδιάστατη ταινία χορού βγαίνει στις αίθουσες από τον Αύγουστο, και για να μη ξεχνάς την εμπειρία βρόμικης σόλας στη μούρη, η Disney κυκλοφορεί εδώ και πεντέξι μέρες ένα featurette με τους χαρακτήρες του Step Up 3D (2010) στα διαδίχτυα. Χαρακτήρες τρόπος του λέγειν βέβαια για μια ταινία που η πλοκή της παραμένει πιο μυστική και από του Inception (2010) απλά γιατί δεν ενδιαφέρεται κανένας να τη συζητήσει, και 3D πρωτιά μόνο στα γυρίσματα βέβαια αφού το StreetDance 3D (2010) πρόλαβε να ψεκάσει-σκουπίσει-τελειώσει νωρίτερα και έχει εισπράξει καμιά $35αριά εκατομμύρια για φιλοδώρημα, με τα μισά από αυτά στη Βρετανία.

Το Step Up 2 the Streets (2008) είχε κόψει στην Αμερική καμιά δεκαριά εκατομμύρια δολάρια λιγότερα από το Step Up (2006) και καμιά 30αριά λιγότερα από το Save the Last Dance (2001), τα μεγαλύτερα σε εισπράξεις εκεί, και σε παπαρότητα γενικά, φιλμ του είδους τα τελευταία 20 χρόνια. Στον υπόλοιπο κόσμο έκοψε περισσότερα κι από τα δυο μαζί όμως ($90Μ), και με $150 μύρια συνολικά έγινε το πιο πετυχημένο από καταβολής 90s. Δίκαια μεν αφού δύσκολα βρίσκεις στουντιακό απόβλητο να το συγκρίνεις καν, ξώφαλτσα δε αφού ήταν σταμπαρισμένη αρπαχτή από το casting ακόμα (που πολύ πιθανά.. δεν έγινε) και αφέθηκε στη τύχη του, με αποτέλεσμα να λαμποκοπήσει το ταλέντο.. ανθρώπων και να βγει.. ταινία. Οι συνέπειες της επιτυχίας φαίνονται κατευθείαν προτού περάσεις τα εταιρικά credits του threequel, Touchstone και Summit δείξανε το αυξημένο ενδιαφέρον που απαιτούν τα βουνά από δολάρια, και σα πρώτο βήμα ψηλά (προς τα δολαριοβουνά) επανέφεραν τη χολιγουντιανή τάξη που επιβάλλει να παίζουν τους τινέιτζερς σαραντάρηδες. Εκτός από 20άρα βέβαια η Briana Evigan ήταν και τόσο στρουμπουλή που σου 'ρχονταν να την υιοθετήσεις (ανάμεσα στ' άλλα που σου 'ρχονταν να της κάνεις) και ήξερε να κουνιέται, ενώ η Sharni Vinson έχει ρυτίδες ικανές να τρομάζουν τα παιδάκια (και τα τρομάζουν άμα ρίξεις μια ματιά στα φόρα) και ξέρει μόνο να παίρνει πόζες ανάμεσα σε Fonzie The Fonz Fonzarelli των 70s και Ελένη Φιλίνη σε βιντεοκασέτες των 80s. Και άμα αρχίσεις να μετράς και τον διάδοχο του Robert Hoffman (που τουλάχιστο δε παρίστανε τίποτα και τις είχε τις κινήσεις φανερά από μικρός), αρχίζει να σχηματίζεται μπροστά σου κάτι αντίστοιχο του Ong Bak 3D με headliner τον Steven Seagal.

Οι παραγωγές κράτησαν τον Jon Chu στη σκηνοθεσία, αλλά με τις απαιτήσεις για ψευτοτρισδιάστατες πατούσες μέχρι τη μύτη σου, περισσότερη εμπειρία θα έβρισκαν σε κάνα θεατή επί πληρωμή του So You Think You Can Dance απ' όπου τσίμπησε ο Adam Shankman και κάποιες συμμετοχές. Οι κοσμο-ιστορικές έξοδοι του χορού των δρόμων στους.. δρόμους και στις βροχές, έξοδοι που γίναν ήδη το Singin' in the Rain μιας γενιάς, φαίνεται τουλάχιστο να συνεχίζονται και να επεκτείνονται όπως λέει ο Chu στο featurette, όμως θέμα παραμένει το κατά πόσο μπορούν να προσεγγίσουν καμιά αυθεντικότητα στις φυλές των γειτονιών, μέσω soundtrack επιμελημένου και πάλι από την Atlantic και αυτή τη φορά με μάλλον αντίστροφη λογική (της προώθησης σαβούρας αντί κάποιας ελάχιστης πολύχρωμης κουλτούρας). Το τέλος του 2007 σήμανε και το τέλος του hip-hop μέσω crunk, o Flo Rida έβγαζε τότε το Low και τώρα ενώνεται με το million-rapper march προς τον David Guetta, ο Tiësto που ακούγεται στο trailer να θέλει να γίνει Benassi όπως λέει κι ο Σταύρος Στριλιγκάς είναι αμφίβολο αν θα ακούγεται και στη ταινία, τα δεύτερα του T-Pain δε βοηθάνε και πολύ, παρά την άψογη παραγωγή ο Laza Morgan μοιάζει φρέσκια πρόσθεση στα καραβάνια όσων τραγουδάνε για ξελιγωμένες μαύρες με κώλους ελικοδρόμια.

Από τον Ben Stassen, τον άνθρωπο που εισήγαγε την στερεοσκοπική 3D προοπτική στην ευρωπαϊκή παραγωγή με το (αποκλειστικά τρισδιάστατο) Fly Me to the Moon (2008) και την nWave Pictures του, έρχεται τον Αύγουστο και η ταινία που θα προκαλέσει όχι μόνο τις δυνατότητες της φόρμας, αλλά και τους περιορισμούς της καταγωγής της. Καταγωγή βελγική στους τύπους, και γαλλόφωνη σαν και το bande annonce που μοστράρει από τα μέσα της βδομάδας το AlloCiné, αλλά στην πράξη διεθνοποιημένη πια, τουλάχιστον στο προωθητικό της κομμάτι, που έχει φτάσει να εναρμονιστεί με την ιστορία του χελωνοπρωταγωνιστή της, και την απόφασή του να αφιερώσει τα 50 χρόνια που διαρκεί η ζωή του, στο να τριγυρίσει τα πλάτη και τα μήκη των ωκεανών, ζώντας παράλληλα από πρώτο χέρι, τις αλλαγές που προκαλούν στο φυσικό του περιβάλλον, οι κλιματικές αλλαγές που σημειώνονται σ’ όλον τον πλανήτη. Η επιτυχία της πρώτης επαφής του Stassen με το S3D ($41 μύρια σε εισπράξεις, για $25 μύρια παραγωγή), αλλά και οι φιλοδοξίες και το εύρος οικουμενικότητας στο στόρι της καινούριας του, μέσα στη γενικότερη έξαρση της αναβιωμένης τεχνολογίας, έδωσαν πάτημα στην nWave και λόγο να τσιμπήσει στη StudioCanal (το κινηματογραφικό μπράτσο του τεράστιου γαλλικού και κατ’ επέκταση ευρωπαϊκού πολυπλατφορμικού καναλιού, Canal+), ώστε οι δυο τους να συμπράξουν για να περάσουν σε επίπεδο πολυεθνικότητας αυτήν την νέα παραγωγή της πρώτης, και καλό προϊόν να δοκιμάσουν τα αποτελέσματα της επιθετικής προσπάθειας της δεύτερης να (συγ)χρηματοδοτήσει το πέρασμα της Γαλλίας στη νέα εποχή, αναβαθμίζοντας μερικές εκατοντάδες γαλλικών αιθουσών με ψηφιακό εξοπλισμό προβολής. Στην προσπάθειά της να δυναμώσει δε το προϊόν, η παραγωγή έβαλε και τον Peter Dune, πρώην κεφαλιού του marketing της DreamWorks, να αναλάβει συμβουλευτικά το σχέδιο της προώθησης της ταινίας, και να τους οργανώσει εντελώς πριβέ προβολές 12 λεπτών υλικού στις περσινές Κάνες (που είχε ανοίξει με το τρισδιάστατο Up (2009), μην ξεχνάς), ψάχνοντας συμμάχους, σαν τη Universal Music Group (ξαδέρφη του StudioCanal μέσω της μαμάς Vivendi) που τσίμπησε αμέσως, βλέποντας στα πενήντα χρόνια που διασχίζει η ταινία, μια καλή ευκαιρία για soundtrack της «ιστορίας του rock n roll», λέει, και ανέλαβε παράλληλα, να στηρίξει την βορειοαμερικάνικη διανομή της ταινίας, έχοντας κρατήσει και τα αμερικάνικα δικαιώματα για το DVD. Στην Ευρώπη πάντως, η ταινία έχει κάνει ήδη τις βόλτες της, κάνοντας αποκαλύψεις και στο Cartoon Movie (την ετήσια συγκέντρωση των επαγγελματιών του animation στη Lyon) αλλά και στο Annecy, προετοιμάζοντας το έδαφος για τη γαλλική της πρεμιέρα στις 11 του Αυγούστου, με το sequel ήδη στα σκαριά.

Στη Νότια Αφρική είχαν ακούσει παρόμοια φαινόμενα να συμβαίνουν στη Γερμανία, στην Ιαπωνία και στη Κορέα, στη Γαλλία, στην Αμερική, αλλά ποτέ δε περίμεναν να συμβούν κι εκεί. Γιατί στη Νότια Αφρική? Απλά δεν ήταν προετοιμασμένοι. Αλλά οι φυλές ήρθαν, αντιπροσωπεύοντας διαφορετικές γεωγραφικές περιοχές. Είχαν διακριτά φυσικά χαρακτηριστικά, ντυμένη η καθεμιά τα δικά της έντονα χρώματα, και επικοινωνούσαν χρησιμοποιώντας συνέχεια μονότονους δίμετρους πλαστικούς σωλήνες. Αρχικά τα πλάσματα μαζεύονταν στους τόπους διεξαγωγής που είχε προετοιμάσει ειδικά γι' αυτά η πολιτεία, και άμεσα άρχισαν να συγκρούονται μεταξύ τους χρησιμοποιώντας τους καλύτερους πολεμιστές τους και προηγμένα σφαιροειδή όπλα. Αλλά όταν οι μάχες κόπασαν, τότε άρχισε το πραγματικό πρόβλημα. ΤΑ ΟΝΤΑ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΕΦΥΓΑΝ.

District 11 είναι λοιπόν η περιοχή του Johannesburg όπου μάζεψαν μετά το Μουντιάλ οι Νοτιοαφρικάνοι τις ορδές των εξωγήινων με μια μπάλα στα πόδια, σύμφωνα με τη κωμική ομάδα 12 Angry Mascots και το βιντέακι τους που ανέβασαν στο Atom στις αρχές της βδομάδας. Το District 9 (2009) του Neill Blomkamp που παρέπεμπε κατευθείαν στη District 6 του Cape Town, άγγιξε τόσα πολιτικοινωνικά θέματα με φόρμες τόσο προσεγγίσιμες που θα ήταν θεωρητικά και το πρώτο.. υποψήφιο θύμα στα mashups με βουβουζέλες που κάνουν κατάληψη στα γιουτούμπια αυτές στις μέρες, ανάμεσα στα ακόμα περισσότερα βιντεάκια με φάσεις από τους αγώνες που ξεφυτρώνουν σαν ασβοί μέχρι να τα κοπανήσει η FIFA στο κεφάλι με το μεγάλο πλαστικό σφυρί της. Επιπλέον, όπως λέει κι ο Πανούτσος, όποιον και να ρωτήσεις τι είδε στη Ν. Αφρική εκτός από τους αγώνες, θα σου πει το ξενοδοχείο, απ' όπου μπορούσε να φύγει μόνο άμα έβρισκε τουλάχιστο άλλους 19 για παρέα, ενώ οι ντόπιοι μάλλον έδειξαν τελικά λιγότερο ενδιαφέρον για τη διοργάνωση απ' ότι έδειξαν οι ποδοσφαιρόφιλοι για μπίνγκο σε χριστιανικές ιεραποστολές στη βαθύτερη Αφρική. Αλλά η οξυδέρκεια και οι ανησυχίες δεν είναι προφανώς και το φόρτε των συγκεκριμένων πολύχρωμων φυλών, μέχρι Fellowship of the Vuvuzela έφτασε ο χαβαλές των φαν (που σα χαβαλές δεν είναι και για γκετοποίηση φυσικά), και η πρώτη σατιρική αλληγορία που φωτίζει αλαφρά και καμιά κουλτούρα ήρθε από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού όπου η κωμωδία είναι κι αυτή σοβαρή και επαγγελματική υπόθεση. Κι αυτή βέβαια καναδυό μέρες αφότου η Γκάνα έριξε σε.. περισυλλογή όσους ασχολούνται με το σπορ εκεί.

Οι 12 Angry Mascots είναι project του Scott Rogowsky από το Onion και του Neil Janowitz από το περιοδικό του ESPN, λέει. Ξεκίνησαν το 2009 να διοργανώνουν ένα variety show "για να πάνε ένα σκαλοπάτι πιο κάτω τη σοβαρότητα και τη γελοιότητα της κάλυψης των επαγγελματικών σπορ", είχαν σκαμπανεβάσματα από τη φυσιολογική έλλειψη ταυτότητας, εξαφανίστηκαν για μερικούς μήνες, ξαναγύρισαν πριν λίγο καιρό.

Χωρίς την εν δυνάμει τραυματική απεικόνιση του ατυχήματος που βάζει σε κίνηση την πλοκή που έβλεπες απ’ τα τέλη του Μάη στο πρώτο trailer (και που βοήθησε να ανέβει το rating της ταινίας σε PG-13 στην Αμερική), κυκλοφόρησε την Τετάρτη στο Yahoo! το δεύτερο κινηματογραφικό trailer, της ταινίας που προτίμησε να γεμίσει ο Zac Efron με την ξανθή κόμη και το γαλάζιο βλέμμα του, διαλέγοντας να ανεβάσει λίγο το δραματικό του προφίλ, αντί να το ρίξει πάλι στα τραγούδια και τους χορούς που είχε μάθει τόσο καλά στα High School Musical, για εκείνο το remake του Footloose (1984) για το οποίο προαλειφόταν. Βασισμένο στο μυθιστόρημα του Ben Sherwood, The Death and Life of Charlie St. Cloud (που είχε τυπωθεί στις ευπώλητες μαλακές σελίδες της Dell, αν σου λέει κάτι αυτό), το σενάριο που θα φέρει κοντά για δεύτερη συνεχή φορά, τον Efron με τον Burr Steers που τον σκηνοθέτησε στο 17 Again (2009), μετά και το γυάλισμα απ’ τον ίδιο το σκηνοθέτη στα όσα είχε γράψει πρώτα ο δις τιμημένος απ’ τον John Travolta, Lewis Colick (των Ladder 49 (2004) και Domestic Disturbance (2001)), χωρίς να δώσει ιδιαίτερη σημασία στην εκδοχή του Craig Pearce, τoυ ξεκάθαρα μουσικότερου συνσεναριογράφου του Baz Luhrmann στα τρία musical του Αυστραλού, φαίνεται απ’ τα προωθητικά να κατέληξε αποφασιστικά μη χορευτικό, και το κατά δύναμην μελοδραματικό, αλλά όχι απαραίτητα λιγότερο χασμουρηστικό από ένα όποιο επεισόδιο του Dawson’s Creek μπορεί να σου θυμίσει η όλη κατάσταση, αν βγάλεις τα μεταφυσικά. Πόσο μάλλον απ’ το παρατσούκλι του «The Lovely Bones (2009), όπως θα το έγραφε o Nicolas Sparks» που του έχουν κολλήσει, έστω και πειραχτικά. Η ταινία, πάντως, που θα βγει στις αίθουσες στις 30 Ιούλη, κατάφερε να κάνει την CBS Films να μετακομίσει το Beastly (2010) της από την ίδια ημερομηνία (μέχρι το Μάρτη του '11, στην Αμερική), από φόβο μήπως διχαστεί το κοινό για το αν θα διαλέξει την ταινία του Efron, ή της καλής του, Vanessa Hudgens, κάτι που λέει διάφορα για τις δυνατότητες και το target group και της μίας, και της άλλης (ταινίας) προφανώς.

Μετά από ένα βιντεάκι που ανακοίνωνε την έναρξη λειτουργίας της επίσημης σελίδας του στα μέσα του μήνα, η Paramount κυκλοφόρησε στα μέσα αυτής της βδομάδας το πρώτο teaser για το Rango (2011), το πρώτο κινούμενο τόσο του Gore Verbinski όσο και της Industrial Light & Magic. Σύμφωνα με την επίσημη σύνοψη η ιστορία ακολουθεί χαμαιλέοντα με τη συνηθισμένη ταυτότητα κρίσης αλλά δε χρειάζεται και πολύ για να σου κατέβει ότι ο τίτλος πάει προς Django (1966) με ερπετοειδή (i.e. reptiles)· σύμφωνα με τον Verbinski o Johnny Depp βάσισε αυτή τη φορά τον πρωταγωνιστικό ρόλο του σε Don Knotts και Bill Murray αλλά δε χρειάζεται να πας πιο μακριά από τη αφίσα για να βρεις τα δάνεια από τον Raoul Duke του Fear and Loathing in Las Vegas (1998) που άλλωστε εμφανίζεται και στο trailer (οδηγός στο αυτοκίνητο που σκάει πάνω ο Rango). Οι υπουλίες συνεχίζονται και στη παραγωγή, που έκανε.. κανονικά γυρίσματα με αρκετούς από το cast ντυμένους το ρόλο τους κιόλα, για να κρατήσει βέβαια μόνο το voice work άντε και κανένα βοήθημα για τους animators (ή emotion capture όπως το βάφτισε η παραγωγή στο post-production visit για τους δημοσιογράφους που τροφοδότησε και με τα υπόλοιπα quotes τα δίχτυα). Αλλά κάπου εκεί σταματάνε τα συναρπαστικά και αρχίζουν τα απλά ανορθόδοξα, με πιο οφθαλμοφανές το στιλάκι του rendering που διάλεξε η ILM, κάτι προς τον φωτο- σουρεαλισμό του Dalí χωρίς πολλή επιμέλεια στη σύνθεση, και με ακόμα πιο δύσκολο να εξομαλυνθεί μέχρι το Μάρτη (και την έξοδο στις αίθουσες) το στιλ της κίνησης, αναγκαστικά ανάμεσα στις υπερβολές στους χαρακτήρες και τον ρεαλισμό των σκηνικών, χωρίς να δίνει.. χαρακτήρα σε κανένα. Τα σκηνικά τα ξεσήκωσε λέει ο Verbinski από τα σετ του Mexican (2001), και το Rango μάλλον το ξεκίνησε για να ξεδίνει ανάμεσα στους Πειρατές της Καραϊβικής και τις σκοτούρες της παραγωγής του BioShock (2011?) που δυστυχώς φαίνεται να έφαγε κι άλλες περικοπές μετά τις όχι και συγκλονιστικές εισπράξεις του Πρίγκιπα της Περσίας (2010). Με τέτοιο γνώμονα, δε μπορείς παρά να εύχεσαι τα καλύτερα για project που τολμάει να έχει και καμιά κουλτούρα των.. πρόσφατων αιώνων και να δοκιμάζει να κάνει κάποια πράγματα διαφορετικά, οπότε και η παρουσία του αυτοκράτορα των τσιριάρων Johnny αποκτάει το νόημα που δε βρίσκεις στη burton-ική εκφορά του.

Στο κέντρο της Νέας Υόρκης όπου ζουν μόνο μειονότητες και venture capitalists, χωρισμένη με δυο παιδιά αρχίζει να βλέπει τον εικοσάρη που τα φυλάει όπως τη βλέπει κι αυτός.Δεύτερη παραγωγή στην οποία βάλαν το χεράκι τους Gill, Sacker, Katz και λοιποί της Film Department, το Rebound (2009) δεν είχε τη τύχη του Law Abiding Citizen (2009) στη διανομή, πιθανά λόγω γενικής αφραγκίας των Weinsteins που είχαν μπλεχτεί σε κάποιο σημείο, και η εταιρεία φαίνεται να μπαίνει και σε αυτό το παιχνίδι (της διανομής), μεταξύ άλλων για να προστατέψει τη τουλάχιστο $25 εκατομμυρίων επένδυσή της. Η ταινία παρολαυτά δεν είναι από αυτές που ποντάρεις και το σπίτι, έχει κέντρο μια λεξούλα που πιπιλίζονταν για ένα φεγγάρι και κατέληξε άμεσα στα σκουπίδια της TV στο Cougar Town, έχει και μια διάθεση να σου δώσει κάποιο άλλοθι σοβαρότητας γιατί είναι καλοκαίρι και σε κοιτάνε περίεργα στην αίθουσα άμα πας με καμπαρντίνα, κυριότερα όμως στόχο έχει τη μετριότητα που θα εξασφαλίσει απόδοση στην επένδυση.

Τη μετριότητα το Rebound τη στοχεύει κάπως ανορθόδοξα πάντως, προσπαθώντας να βγάλει μέσο όρο από σκαμπανεβάσματα χιούμορ και γούστου, κυρίως γιατί ο υπεύθυνος, Bart Freundlich, κολλάει φόρμουλες για να βγάλει αφήγηση και ρίχνει δανεισμένα αστεία για να σπάσουν τη γλυκεράδα της πολύ γυναικείας σκοπιάς του (τόσο γυναικεία που φαίνεται υπογεγραμμένη από τη Julianne Moore), με αποτέλεσμα να μη ξέρει που να σταματήσει. Όλο το θεατρικό ταλέντο της Catherine Zeta-Jones δεν αρκεί για να μη ψοφήσουν στα μισά από αφασία κάτι ατάκες βρυχηθμοί (οργής κατά του πρώην της που μετατρέπονται σε όσα παίρνει ο άνεμος στη πορεία), όλο το φιλότιμο του Justin Bartha δε φτάνει να κρατήσει.. άντρα το ρόλο του μέχρι το τέλος (και κάτι υιοθεσίες αλά Madonna και Angelina), όλη η δικιά σου καλή θέληση δε φτάνει για να λυγίσει σε σεναριακό τόξο μια ιστορία που τελειώνει video clip (κομπλέ με ταξίδια ανά τον πλανήτη σε υπόκρουση στιλ Where the Hell is Matt) έχοντας ξεκινήσει sitcom (κομπλέ με σαραντάρα που ανακαλύπτει, δίπλα σε αυτά από παιδικά πάρτι, βίντεο του άντρα της να πιπώνει κοινή γνωστή και ακούγονται οι φωνές της σε ζουμάουτ μέχρι το διάστημα). Στο ενδιάμεσο που.. δεν αναπτύσσονται οι χαρακτήρες αλλά τους συμβαίνουν διάφορα που.. δεν έχουν και ιδιαίτερη σημασία, συσσωρεύεται αρκετή από τη συμπάθειά σου, κάποιες ιδέες (σαν αυτή με τον Bartha κλωτσοσκούφι σε συνεδρία πικραμένων γυναικών) δε παίζονται, κάποιες ανάσες (σαν αυτές στο χαρακτήρα της κυρίας Catherine να αποφασίσει τι θέλει) δε τις βλέπεις και τόσο συχνά, το γλυκόπικρο που σου μένει έχει έστω και τεχνητά γεύση ζωής.

Ένα τέλεια στημένο θρίλερ που θα σε αφήσει χωρίς νύχια, τουλάχιστον σύμφωνα με το Empire, είναι το μέρος που πρέπει να ψάξεις τώρα τη Gemma Arterton, στο μελαχρινό και χυμώδη ρόλο του τίτλου, που απάγεται από ένα ντουέτο βετεράνων κακοποιών, φιλόδοξων ότι θα πιάσουν την καλή απ’ τα λύτρα. Τα πράγματα, βέβαια, δεν πάνε ακριβώς σύμφωνα με το σχέδιο, όπως μπορείς να φανταστείς, κι όπως σου αποκαλύπτει το πολύ αποκαλυπτικό βρετανικό trailer που είχε κυκλοφορήσει στα δίκτυα πριν η ταινία πάει να προβληθεί στο φεστιβάλ της Βόννης, κι όπως προσπάθησε να συγκρατήσει το πολύ κρυπτικότερο και ψυχολογικότερο αμερικάνικο teaser, που βγήκε παγανιά λίγο πριν οι απαγωγείς επισκεφθούν το φεστιβάλ της Tribeca στα τέλη του Απρίλη, καμιά βδομάδα πριν το άνοιγμα της ταινίας στη Βρετανία. Ταινία που ετοιμάζει τώρα και την κανονική της εμφάνιση στις αμερικάνικες αίθουσες, βγάζοντας στο ComingSoon.net ένα εισαγωγικό πεντάλεπτο, που δίνει μαθήματα για το πώς να στήσεις το ελεγχόμενο περιβάλλον μιας καλοσχεδιασμένης επιχείρησης αρπαγής.

Ελεγχόμενο περιβάλλον που αρχικά στήθηκε για να κρατήσει υπό έλεγχο το μηδενικό budget, μιας παραγωγής που έστησε ο J Blakeson, για να σπάσει την κατάρα του να είναι σταμπαρισμένος ως σεναριογράφος, από την εποχή που τέλειωσε το σχολείο και βγήκε στην κινηματογραφική πιάτσα της Αγγλίας, με μερικές μικρού μήκους παραμάσχαλα, μια έφεση και μια απέχθεια στο γράψιμο, κληρονομημένες κι οι δυο απ’ τον σεναριογράφο πατέρα του, και όνειρα και φιλοδοξίες να γίνει μέγας σκηνοθέτης, φιλοδοξίες τυπικές και χαρακτηριστικές της νιότης των 20κάτι τότε ετών του. Νιότη και συνοδευτικός ενθουσιασμός, που πανικόβαλαν όποιον παραγωγό συναντούσε όποιο απ’ τα σενάρια γεννούσε ο Blakeson, σενάρια που κατέληγαν σε άλλους, πιο δοκιμασμένους και ελεγχόμενους σκηνοθέτες, αφήνοντας τον ίδιο μακριά απ’ την κάμερα και με μόνο εργαλείο, πάλι τη γραφομηχανή, σε μια εποχή χωρίς ψηφιακές κάμερες και Final Cut Pro. Και μιας και τα πράγματα άλλαξαν, ο Blakeson, που στο μεταξύ ανέβασε και το προφίλ του γράφοντας το σενάριο για το The Descent: Part 2 (2009), είπε να φτιάξει ένα project που να μπορεί να γυρίσει μόνος του, χρησιμοποιώντας ελάχιστα σκηνικά, διαμορφωμένα με τρόπο που να μην επηρεάζονται απ’ την ώρα (και το φως) της μέρας, σε μια πλοκή βασισμένη στον άξονά της κι όχι στο πλήθος των ερμηνευτών της, και εμποτισμένη με το πάθος του για ταινίες που δείχνουν έξυπνους ανθρώπους να προδίδονται όχι απ’ την προχειρότητα αυτών που τους έγραψαν, αλλά από την εξυπνάδα των ανταγωνιστών τους. Και κάπως έτσι γεννήθηκε η ιστορία της Alice Creed, ένα θρίλερ που θα μπορούσες εύκολα να το δεις σε θεατρική σκηνή, μ’ ένα σενάριο που έφερε από μόνο του τα δυνατά ονόματα που βλέπεις στην οθόνη, να δίνουν ηλεκτρισμό σε μια ιστορία που περιγράφεται υποδειγματικά τιγκαρισμένη στην ένταση και τις απανωτές ανατροπές, και αν θέλεις και κάτι ακόμα, έβγαλε απ’ το μηδαμινό της budget, σχεδόν μισό εκατομμύριο λίρες στην πατρίδα της. Δεν το λες και λίγο.