Μια μέρα πριν κυκλοφορήσει επίσημα, πετάχτηκε με σουφρωμένα χείλια, κρεμασμένα μάγουλα και ορμονωμένα σαγόνια, πίσω από τη πλάτη του διαδίχτυου, έτοιμο να του (ξαναματα)χαϊδέψει την καρωτίδα με μαχαίρα ισοπέδωσης ζούγκλας, το trailer του Rambo (2008). Αν έχεις παρακολουθήσει όλη την ιστορία εδώ, μαζί με καμιά κατοστή χιλιάδες άλλους, από τότε που βγήκε το production trailer, θα ξέρεις ότι και το Rambo και το 2008 αισθάνονταν μέχρι πολύ πρόσφατα τόσο σίγουρα όσο Βιρμανέζος στη μπούκα οπλοπολυβόλου που γράφει πάνω "κιμαδοκόφτης του Σταλόνε", και το κατά πάσα πιθανότητα greenband φιλμάκι (παρόλο που προορίζεται να ανοίγει το Saw IV (2007)) δεν έχει πολλά καινούρια να σου προσφέρει και τα έχεις αποστηθίσει ήδη. Αλλιώς δες και τα προηγούμενα όσο ψάχνω να βρω τη κορδέλα που είχα φορέσει στο κεφάλι και φώναζα "Κάτω ο Σάχης" έφτυνα μέσα απ' τα δόντια "when you 're pushed, killing's as easy as breathing" προτού πάω για ύπνο.

Η Audio Visual σας προσκαλεί στην Avant Premiere της δραματικής ταινίας Το Σκάφανδρο και η Πεταλούδα. Την Κυριακή 28 Οκτωβρίου στις 12 το μεσημέρι στo ΙΝΤΕΑΛ, Πανεπιστημίου 46.

Ο πιο πολυαναμενόμενος τίτλος του φετινού, δεύτερου διεθνούς κινηματογραφικού φεστιβάλ της Ρώμης, ή τουλάχιστον ο μεγαλύτερος κράχτης και δάχτυλο στο μάτι της Βενετίας, έκανε το Σάββατο την παγκόσμια πρεμιέρα του, προκαλώντας ζόρικες αντιδράσεις, και ξεκινώντας την αληθινή κουβέντα γύρω απ' τη διοργάνωση, δυο μέρες μετά το επίσημο σήκωμα της αυλαίας με την ριψοκίνδυνη επιλογή του Le Deuxième Souffle (2007), remake του ομότιτλου γκαγκστερικού του Melville, για ταινία έναρξης, αλλά με το ατού της Monica Bellucci στον πρωταγωνιστικό ρόλο και τα βυζιά της ξανά στο κόκκινο χαλί.

Το Youth Without Youth (2007), βασισμένο στη νουβέλα του Mircea Eliade, ήταν ένα project πάθους του Coppola που προέκυψε στα διαλείμματα εκείνου του άλλου, καταραμένου project πάθους, το πολύπαθο Megalopolis, όταν ένας παιδικός φίλος του σκηνοθέτη, του σύστησε την ιστορία ενός ιδιοφυούς καθηγητή, που βλέπει το δικό του project πάθους και ζωής, να χάνεται κάτω απ' τα γηρατειά του. Και μετά τον χτυπάει κεραυνός και ξανανιώνει. Απ' ό,τι λέει ο Coppola, η ταινία χρηματοδοτήθηκε αποκλειστικά απ' τα κέρδη των αμπελώνων του στην Καλιφόρνια, οι οποίοι απ' ό,τι φαίνεται δεν πρέπει να είχαν μεγάλη απόδοση, αφού το μικρό budget τον ανάγκασε να κρατήσει το συνεργείο του σε locations της Ρουμανίας και λίγης Βουλγαρίας, που παίζουν το ρόλο της Ελβετίας, της Μάλτας και της Ινδίας (!), με το ψεύτικο αποτέλεσμα να είναι αρκετά ενοχλητικό, αλλά όχι το πιο σημαντικών των προβλημάτων της ταινίας, αν πιστέψεις τις κριτικές που μιλάει για φλύαρη ζούγκλα ασυμμάζευτης πλοκής.

Σχόλια κομματάκι απογοητευτικά να τα ακούς στην επιστροφή σου στη μεγάλη οθόνη μετά από μια δεκαετία, αλλά ο Coppola δε φαίνεται να το πήρε βαρέως, αφού στο Q&A που ακολούθησε την προβολή για το κοινό, τόνισε πως η ταινία θέλει το χρόνο της, και μια δυο θεάσεις παραπάνω κακό δεν θα της κάνουν, για να'χεις βγάλει, τις δυσκολίες της πρώτης εντύπωσης από πάνω σου, και να μπορέσεις να επικεντρωθείς σε λεπτομέρειες πιο χαριτωμένες και νοήματα πιο μεθυστικά. Και προσπάθησε να βγάλει από πάνω του και τον άλλο αρνητικό προβολέα που του είχαν ρίξει τις τελευταίες μέρες, για δηλώσεις του περί βολέματος και ατολμίας των παλιών του φίλων Robert De Niro, Al Pacino και Jack Nicholson στο GQ, χαρακτηρίζοντας το περιστατικό τερατώδη παρερμηνεία, και επιβεβαιώνοντας ότι η τριάδα είναι τέρατα του κινηματογράφου ιερά, για τα οποία αισθήματα μόνο τρυφερά τρέφει.

Στο βελγικό δράμα για τις απειλούμενες από κατάρα μονγκόλικες στέπες Khadak (2006)[update] Στο Daratt (2006), την ιστορία ενός πιτσιρικά που αναλαμβάνει να βρει και να σκοτώσει τον φονιά του πατέρα του, που μόλις αποφυλακίσθηκε μαζί με όλους τους κρατούμενους στο Chad του 2006, απένειμε η κριτική επιτροπή της FIPRESCI, το βραβείο του διαγωνιστικού τμήματος του φετινού Ευρωπαϊκού Πανοράματος της Ελευθεροτυπίας, που μετά από 120 ταινίες, μπόλικες πρεμιέρες και μερικά μπερδέματα με τους καλεσμένους του, έκλεισε το πρόγραμμά του απόψε, με την διπλή πανηγυρική προβολή της βραβευμένης στα παράπλευρα της Βενετίας νέας ταινίας του Ken Loach, It's a Free World (2006). Άνευ παρουσίας του προγραμματισμένου να παρευρεθεί σκηνοθέτη της βέβαια, που είχε "προβλήματα υγείας". Πέρα από το βραβείο της FIPRESCI, δικές τους πλακέτες έδωσαν η Ελευθεροτυπία, που διάλεξε την βρετανική κομεντί Someone Else (2006) για έναν φωτογράφο που ξενοκοιτάζει, και η "κριτική επιτροπή του Αθηνοράματος", που βράβευσε το δράμα με νουάρ χροιά A Casa Nostra (2006) της Francesca Comencini. Και κάπως έτσι το Πανόραμα έκλεισε τα 20 χρόνια, παρά τις προσπάθειες του φετινού λογότυπου να σε παραπλανήσει ότι ήταν το 2ο. Και εις άλλα με υγεία.

Όπως θα έχεις, ελπίζω, ενημερωθεί, ο Οκτώβριος είναι μήνας ενημέρωσης για τον καρκίνο του μαστού, όπως μας είχε θυμίσει στις αρχές του η stella, και μας ξαναθύμισαν αργότερα οι εργατικοί του FilmThreat, με τη λίστα των 50 καλύτερων βυζιών της κινηματογραφικής Ιστορίας, λίστα που είχα σκοπό να λινκάρω και να παρουσιάσω, αν δεν είχα τόση δουλειά που να τραβάω τα βυζιά μου, μέχρι που κάποια στιγμή τα μισά βίντεο που είχαν ανεβάσει, σταμάτησαν να δουλεύουν. Οπότε σήμερα που πιάσαν οι βροχές κι οι αργοσχολίες, μάζεψα όσα βυζιά μπορούσα να πιάσω στα χέρια μου (μεταφορικά μιλώντας), και σου τα 'βαλα στη σειρά. Η λίστα δεν είναι ούτε πλήρης, ούτε αντιπροσωπευτική, είναι απλώς οι εικόνες που βλέπω όταν κλείνω τα μάτια μου (και σκέφτομαι στήθη), αλλά αρκεί νομίζω να θυμίσει πόσο ωραίο κάνουν τον κόσμο μας. Εσύ κάνε το δικό σου κομμάτι, με τον πιο απλό των προληπτικών ελέγχων, κι αν χρειαστείς βοήθεια, σε περιμένουμε με παλάμες ανοιχτές.

Με τον αριθμό ρεκόρ των 63ων συμμετοχών στη λίστα των μη αγγλόφωνων, εγκαινιάζουμε επίσημα το πανηγύρι των φετινών Όσκαρ, (με στρωμένο το χαλί από καιρό βέβαια, αν παρακολουθείς) αν όχι για κανέναν άλλο λόγο, τουλάχιστον για να ρίξουμε μια γενικότερη ανασκόπηση στη δική μας, το Eduart (2006) της Αγγελικής Αντωνίου, έστω κι αν η θέση στην πεντάδα είναι χλωμή.Με τα 11 βραβεία του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης να αποδεικνύονται (παρά τις ελπίδες της σκηνοθέτιδας) αχρείαστο επιπρόσθετο βάρος στην εγκληματική απόφαση των διανομέων να ανοίξουν την ταινία τέσσερις (4) μήνες μετά το buzz τους και απέναντι στην απείρως μεγαλύτερου ελληνικού ενδιαφέροντος ταινία-event των 300 (2007) του Snyder, ο Eduart δεν άντεξε πάνω από δύο βδομάδες στο top 10 των ελληνικών εισπράξεων, και μετά από έξι, άφησε τα ντόπια ταμεία με το απελπιστικό εισπρακτικό συνολάκι των 15.000 εισιτηρίων, για να ξεκινήσει ταξίδι στους διεθνείς φεστιβαλικούς κύκλους. Ικανοποιώντας τον πραγματικό μεγάλο πόθο της Αντωνίου, ο Eduart έχει ήδη περάσει απ' το διαγωνιστικό της Μόσχας, του Μοντρεάλ και της Κοπεγχάγης, έκανε την εμφάνισή του στα ξένα πειρατομάγαζα (που πέρα από ζημιωτικό, αν με ρωτάς, είναι και πολύ κολακευτικό), ενώ έχει εξασφαλίσει τη θέση του στο πολύ δυνατό πρόγραμμα του διεθνούς του Σαο Πάουλο, και αυτές τις μέρες βολτάρει στην Ισπανία για τα φεστιβάλ της Βαλένθια και της Σεβίλλης. Με άλλα έξι φεστιβάλ στο πρόγραμμα, μαζεύει επαίνους για την τελική αναμέτρηση στα Ευρωπαϊκά Βραβεία την πρώτη του Δεκέμβρη. Όπου βέβαια και πάλι σκούρα μάλλον θα τα βρει, με ταινίες όπως το La Môme (2007), τον Molière (2007), και το βασιλικό ζεύγος The Queen (2006) και The Last King of Scotland (2006) να περιμένουν τις υποψηφιότητές τους. Αλλά τουλάχιστον δεν υπάρχουν ακόμη κλειδωμένες θέσεις όπως στα Όσκαρ, όπου ακόμα και στην αλφαβητική κατάταξη, δύσκολα ξεχωρίζει ανάμεσα στο γερμανικό Auf der Αnderen Seite / The Edge of Heaven (2007) του Fatih Akin και το Fong Juk / Exiled (2006) του Johnnie To απ' το Hong Kong.

Κι όσο δύσκολη κατηγορία κι αν είναι να την προβλέψεις, ειδικά τόσο νωρίς στην κούρσα, είναι αρκετά προφανές ότι το Persepolis (2007) απ' τη Γαλλία έχει σχεδόν κερδίσει, ταινίες όπως το φοινικούχο 4 Months, 3 Weeks and 2 Days (2007) απ' τη Ρουμανία και το πολυαναμενόμενο El Orfanato (2007) απ' την Ισπανία, έχουν σαφώς μεγαλύτερο βάρος, και τα Beaufort (2007) και Lian xi qu / Island Etude (2006) που αντικατέστησαν αντίστοιχα το ισραηλινό Bikur Ha-Tizmoret / The Band's Visit (2007) (που έμεινε εκτός γιατί είναι πολύ αγγλόφωνο) και το ταϊβανέζικο Se Jie / Lust, Caution (2007) (που έμεινε εκτός γιατί δεν είναι πολύ ταϊβανέζικό), είναι, λόγω σούσουρου, ασφαλές να υποθέσεις ότι έχουν προτεραιότητα θέασης στη λίστα των ψηφοφόρων. Αλλά, πέρα απ' τα μεγαθήρια, κι ένα σωρό άλλοι δυνατοί παίκτες είναι πρόθυμοι να κονταροχτυπηθούν φέτος, έτσι για τη φάση, κι υπάρχει και το ενδεχόμενο βέβαια να μας προκύψει κάνα αυθεντικό αριστούργημα κρυμμένο στη λίστα των 63ων, στις παρθενικές συμμετοχές του Αζερμπαϊτζάν και της Ιρλανδίας, ας πούμε.

Το κόλλημα με τους στίχους, οι μουσικές επιρροές, η μπάντα, η υπαλληλική αγγαρεία για το μεροκάματο, ένας βιαστικός γάμος, ένα παιδί, το συμβόλαιο, οι περιοδείες, η άλλη γυναίκα, οι κρίσεις επιληψίας, τα φάρμακα, τα αδιέξοδα, το "χάσιμο" πάνω στη σκηνή, η κατάθλιψη, ο βρόγχος που του δίνει τη μόνη ελπίδα: να πει το μεγάλο αντίο στα 23 του...Αιχμηρά απαισιόδοξη καταγραφή της ζωής του ιδανικού αυτόχειρα μιας ολόκληρης γενιάς, το σκηνοθετικό ντεμπούτο μεγάλου μήκους του Anton Corbijn (όχι τυχαία, ο φωτογράφος που απαθανάτισε τις πλέον κλασικές πόζες των Joy Division στις αρχές του '80) απαλλάσσει από το λούστρο του ροκ μύθου τη μορφή του Ian Curtis και περπατά χεράκι χεράκι με το Jude (1996) του Winterbottom στην κατηγορία... θανατερό βρετανικό ψυχόδραμα. Τα υλικά μοιάζουν τόσο! Αποπνικτική ατμόσφαιρα "επαρχίας", γήινα κόμπλεξ που σιγοτρώνε κάθε εσωτερική δύναμη, αποχρωματισμένη αίσθηση τραγωδίας στον αέρα. Και, πάνω απ’ όλα, το πένθος που ταίριαξε στον Curtis σα σκιά του κορμιού του, για ν' αποδοθεί ιδανικά από τον Sam Riley, τόσο όταν η κάμερα τον παρακολουθεί σχεδόν άστοχα, στις πιο αμέριμνες στιγμές της καθημερινότητας, όσο και στις σχεδόν τρομακτικές συναυλιακές σεκάνς, όπου η ομοιότητα του πρωταγωνιστή προκαλεί ρίγη.

Με καδραρίσματα που μαρτυρούν την καλλιτεχνική του καταγωγή, ο Corbijn αποφεύγει κάθε παγίδα βιογραφικής τυμβωρυχίας, σκοτεινιάζει με φυσικότητα το τοπίο της ψυχής του ήρωά του και θυμάται πως πρέπει να σε συγκινήσει πάνω στην κόψη του νήματος με τη ζωή, υπό τους ήχους του Atmosphere κι ένα σχεδόν μεταφυσικό φευγιό που τα κάνει όλα στάχτη. Ναι, ο Ian Curtis ήταν μόλις 23ων ετών. Και το πέρασμά του από τούτο τον κόσμο δεν ήταν από εκείνα που γεννούν ιστορίες συναρπαστικές, που φτιάχνουν είδωλα, που αξίζουν μια θέση στη μνήμη σου. Η πορεία του (μαζί με το φιλμ), όμως, σ’ αυτή την απομίμηση ζωής, θα σου μάθει αρκετά για το τι σημαίνει να χάνεις τον έλεγχο. Μπας και βγεις από την εφηβική σου "παραμύθα", που σου λέει πως οι στίχοι του Curtis αρκούν για να βρεις την απάντηση. Εάν ανήκεις σ’ εκείνους, το Control δεν είναι μια ταινία που θα σου ανήκει. Ποτέ.

Η μη επικοινωνία του πολίτη με το «ανθρώπινο», αστικά φορεμένο πάνω μας σύνολο, δημιουργεί αμέτρητες βινιέτες ελάχιστων λεπτών, που φωνασκούν ενορχηστρωμένα προς τη συνείδηση του θεατή: Που πάμε;Επτά ολόκληρα χρόνια μετά τα Τραγούδια από το Δεύτερο Όροφο, ο Roy Andersson δεν κάνει τίποτε περισσότερο από το να ρίχνει μια από τα ίδια... μπετά φουτουρο-παλιακού στιλιζαρίσματος, για να προσθέσει περισσότερους ορόφους σ’ ένα οικοδόμημα που αμφιταλαντεύεται με τα ρίχτερ συνοχής για μεγάλου μήκους ταινία, αλλά, και πάλι, σε σώζει διότι το σουρεάλ του χιούμορ δεν το κουνάει από το ρετιρέ!

Ακριβώς όπως και με την προηγούμενη ταινία του, αυτό το zombie nation Tati-κού συμπεριφορισμού δίνει ρέστα εκκεντρικότητας, θλίψης, φαιδρότητας και downbeat τόνων, αλλά στα 95 λεπτά κοπιάζει ν’ ανέβει τις σκάλες ως το τέλος και χτυπάει κουδούνι για να ξαποστάσει όπου βρει. Μέσα στην όλη παραζάλη της αποσπασματικότητας, τα θετικά ευρήματα μπλέκουν με την πλήξη ως θεσμό, πια. Λιγοστές είναι οι φιγούρες που θα κάνουν ταίρι με τη συμπάθειά σου, αλλά από το χλόμιασμα θα αποδράσεις με μιάς στην... εν κινήσει σεκάνς της νιόπαντρης ονείρωξης μιας καρδιοχτυπημένης για έναν rock star κοπελίτσας.

Ως ρεζουμέ, συνεπής σ’ αυτό που κάνει ο Andersson και μοναδική η εικαστική του γραφή στο παγκόσμιο σινεμά. Ευτυχώς, όμως, που δε βγαίνει να παραστήσει και τον μέγα «εργολάβο», γιατί εκεί το μπουζούριασμα και την απόχη δεν θα τα γλίτωνε...

Λίγο πριν αντιμετωπίσει την Ιερά Εξέταση, ο Δομήνικος Θεοτοκόπουλος θυμάται τα νιάτα του.Αφημένος ολοκληρωτικά στον αφηγητή του, ο Γιάννης Σμαραγδής αφαιρεί την αφηγηματικότητα απ' τις εικόνες του, υποβιβάζοντάς τες σε δραματουργικά ανεπαρκή καρτποσταλικά ενσταντανέ στιγμών-κλειδιά της ζωής του μεγάλου Έλληνα ζωγράφου, που φροντίζουν να υπογραμμίζουν το "Έλληνα" μέχρι ν' αρχίσουν να ματώνουν τ' αυτιά σου. Μπας και πάψεις να δίνεις σημασία στο τουρλουμπούκι των γλωσσών, που αλλάζουν απ' τα Ισπανικά στα Αγγλικά στα ελάχιστα Ελληνικά και πίσω στα βλαχοεγγλέζικα χωρίς συνοχή ή σχέδιο (που να βγάζει νόημα τουλάχιστον), ή τον άπλετο χώρο για κανιβαλισμό του λανθάνοντα ομοερωτισμού ανάμεσα στον Greco και τον Ιεροεξεταστή του.

Έχοντας βάλει την ταφόπλακα στις όποιες ελπίδες για συμμετοχή στα Όσκαρ στην κατηγορία του μη αγγλόφωνου, ο Σμαραγδής μάλλον οδεύει για παρόμοιες φουρτούνες περί ελληνικότητας (αν ισχύει ακόμη) και στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, περιορίζοντας την ταινία σε δευτερεύον τεραίν ευρωπαϊκών βραβείων, που αμφιβάλλω αν θα συγκινηθούν μονάχα απ' τον ζήλο και την αφοσίωση του δημιουργού, την συγκρατημένα πλουσιοφανή σε σημεία παραγωγή, τις σχιζοειδώς άνισες ερμηνείες, ή τα απαράδεκτα ψηφιακά εφέ που σου βγάζουν το μάτι με το ερασιτεχνίζον κιτς μεγαλείο τους στις λίγες, αλλά αξέχαστες εμφανίσεις τους, και ζημιώνουν ανεπανόρθωτα μια δουλειά που αποκτά σποραδικά παλμό, βασικά χάρη στο μεγαλόσχημο της έμπνευσής της όπως την εκκρίνει το βιογραφούμενο υποκείμενό της, και μερικές χαριτωμένες σκηνές που συνδυάζουν το οπτικό στυλ της ταινίας, με κορυφαίες στιγμές του Δομήνικου Θεοτοκόπουλου.

Πράκτορας του FBI προσπαθεί να εκδικηθεί μυστήριο εκτελεστή, ο οποίος με τη σειρά του προσπαθεί να ξεκινήσει πόλεμο ανάμεσα στους Triads και τους Yakuza.Προεφηβικών προδιαγραφών αστυνομική περιπέτεια, με υπεραναλυτικό επαναλαμβανόμενο σενάριο αναμενόμενης πλοκής, τίγκα στα φτηνά κολπάκια του μοντάζ για πετύχει αυτό το κουλ βιντεοκλιπίστικο, μπας και μαζί με τα μπαπαμπούπα του soundtrack γίνει πιο ευκολοχώνευτο το βασανιστικό πρώτο μισό, για να καταφέρεις να φτάσεις στο δεύτερο που ψιλοαρχίζει η πραγματική δράση. Η οποία πάλι νερωμένη με την αργά εξελισσόμενη διαπλεκόμενη πλοκή είναι, αλλά τουλάχιστον βλέπεις λίγο αίμα και μακελειό, περιμένοντας την ξενέρωτη τελική αναμέτρηση Statham – Li που είχες πάει να δεις εξ αρχής και σου την κρατάνε για μιάμιση ώρα, σχεδόν όση είναι δηλαδή η αμείλικτη συνολική διάρκεια της ταινίας, που μοιράζει περισσότερα μαυρισμένα μάτια απ' τους δυο πρωταγωνιστές της μαζί.

Σε αντίθεση με το αποστειρωμένο για ασφαλέστερη θέαση βρετανικό trailer του DVD, το ασυμβίβαστο της κόπιας εργασίας (που αν θυμάμαι καλά είχα πετύχει πέρσι στις γύρες για τις ταινίες του φεστιβάλ του Toronto), είναι από μόνο του αρκετό για να εθιστείς στην ταινία, ή για να φρικάρεις τελείως. Κι αν είχες την τύχη να το πετύχεις στο περασμένο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης σαν κι εμένα, τότε ξέρεις ακριβώς για τι μιλάω, και ξέρεις επίσης εντελώς ή καθόλου, γιατί αδημονούσα τόσον καιρό την ώρα να ασχοληθώ μαζί του.

Αμετανόητα ειλικρινές κι εντυπωσιακά ευκρινές στον τρόπο που παρουσιάζει την ιστορία και το ύφος της, από το πέος της φωτιάς στο χωνευτήρι εμετού και τον σταφιδιασμένο ταρριχευτή παύλα καλλιτέχνη, το trailer του Taxidermia (2006) είναι τόσο θαρραλέο όσο κι η ταινία του, που μέσα από ένα αναζωογονητικά απροσδόκητο οικογενειακό πορτρέτο της τριών γενεών εξέλιξης μιας γενετικής ανωμαλίας, φιλοδοξεί να σκιαγραφήσει την πρόσφατη ιστορία της Ουγγαρίας. Το αν το πετυχαίνει και πώς, θα το δεις και μόνος σου (ή με το πλασουάν σου) στην προβολή του απόψε στο Πανόραμα, ή τουλάχιστον όταν η Seven Films βγάλει (επιτέλους) στις αίθουσες την ταινία, που παρεμπιπτόντως είναι και η πρόταση της Ουγγαρίας για την κατηγορία ξενόγλωσσης στα ερχόμενα Όσκαρ.

Η PCV και το mftm.gr σας προσκαλούν στην Avant Premiere της μεταφοράς του κόμικ Περσέπολις. Την Κυριακή 21 Οκτωβρίου στις 2 το μεσημέρι στην ΕΛΛΗ, Ακαδημίας 64.

Την ίδια ώρα που η Walden γίνεται όλο και κολοσσότερη και ετοιμάζεται να πατήσει τη Disney, γιγαντωμένη από την επιτυχία του πρώτου από τα Χρονικά της Νάρνια η οποία στηρίχτηκε σε μεγάλο μέρος στα (παρα)χριστιανικά κυκλώματα (όπως έχουμε ξαναματαγράψει), η New Line προσπαθεί να επαναλάβει (κάποια από) την επιτυχία της τριλογίας του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών στηριγμένη στην τριλογία του Κόσμου του Philip Pullman την οποία τα ίδια κυκλώματα ρίχνουν στην πυρά σε κάθε ευκαιρία. Κοινός παρανομαστής όλων των παραγωγών είναι και ο σχεδόν καλοκαιρινά μπλοκμπαστερικός Δεκέμβρης που απέχει πια πεντέξι βδομάδες. Και έτσι τη προηγούμενη βδομάδα κυκλοφόρησαν, σαν βρυχηθμοί, και ένα ακόμα (το "πλήρες") trailer και δυο ακόμα (τα "τελικά") posters για τη θεωρητικά μεγαλύτερη ταινία του χειμώνα.

Για το The Golden Compass (2007) έχω βαρεθεί να γράφω, οπότε ο Dark Tyler παίρνει τη σκυτάλη από την estelle στο σχολιασμό, έχοντας διαβάσει ολόκληρη την τριλογία και αποστηθίσει το BridgeToTheStars.Net το σαββατοκύριακο, για να συνοψίσει όσα προηγήθηκαν και να προβλέψει όσα έπονται, χωρίς να έχει μαντέψει ότι αυτή τη φορά το κείμενό του δε θα υποστεί το καθιερωμένο Μαζικό edit:

Απαντώντας στη φυσιολογική απορία, τι δουλειά έχει η New Line να στοχεύει στη Χριστουγεννιάτικη αγορά με την κινηματογραφική μεταφορά ενός τόσο αντικληρικού κειμένου, ο σκηνοθέτης Chris Weitz μας πληροφόρησε αρχικά οτι θα απαλειφθούν οι απευθείας αναφορές στην θρησκεία και τον Θεό από την ταινία. Kι έρχεται τώρα και το νέο trailer για να τονίσει για μια ακόμα φορά τις επιφανειακές ομοιότητες της saga με το προηγούμενο χρυσωρυχείο (βαλε κανα LOTR link) της εταιρείας, σφυρίζοντας όμως αδιάφορα για τα σημεία που άπτονται του καθολικισμού, όπως αναμένεται εξάλλου να κάνει και το ίδιο το φιλμ.

Λεπτά σημεία που μπορεί να κάνουν μικρή διαφορά στη μεταφορά αυτού του πρώτου κεφάλαιου της τριλογίας βιβλίων His Dark Materials του Philip Pullman (επειδή ο εισαγωγικός του χαρακτήρας επιτρέπει το ελαφρό editing που θα μετατρέψει τα subtle στοιχεία σε... ανύπαρκτα) αλλά που αδυνατώ να φανταστώ πώς θα καλυφθούν στο απροκάλυπτο τρίτο και τελευταίο. Ως εκεί όμως ο δρόμος είναι μακρύς και περνάει μέσα από <strike>την οικονομική επιτυχία της παρούσας ταινίας<ξε-strike> δεκάδες παράλληλα σύμπαντα που εδώ ακόμη δεν κάνουν την εμφάνισή τους, χάρη και στην απόφαση για μεταφορά του φινάλε στην αρχή του δεύτερου μέρους, σκηνές από το οποίο όμως εμφανίζονται σε αυτό το trailer.

Κι ενώ η εικόνα δύο αρκούδων να μονομαχούν φορώντας πανοπλίες, του Daniel Craig ως σκληροτράχηλο ευγενή ή της Nicole Kidman στο ρόλο που γεννήθηκε για να ερμηνεύσει μπορεί κάλλιστα να φέρουν τις ορδές πιτσιρικάδων (και μη) στην αίθουσα περιμένοντας να ζήσουν αυτό που πριν 6 χρόνια ήταν ίσως πολύ μικροί για να απολαύσουν (ή που άλλοι θέλουν σε επανάληψη), εσύ μπορείς να διατηρείς τις επιφυλάξεις σου. Γιατί η απουσία αφηγηματικής κλιμάκωσης ή της ίδιας της θεματικής που ορίζει την όλη ύπαρξη αυτής της ιστορίας, ενδέχεται να στερήσει από το Golden Compass την δυνατότητα να είναι κάτι πιο ενδιαφέρον από τις απλοϊκές περιπέτειες εκείνων των πιτσιρικάδων μέσα σε εκείνη τη ντουλάπα. Ή και όχι, αν οι συγγραφείς είναι τόσο μάγκες ώστε να κατάφεραν να ισορροπήσουν σε τόσο λεπτό σκοινί. Κοντός ψαλμός, αλληλούια, που δεν θα έλεγε και ο Pullman.

Τα τρία προηγούμενα χρόνια το franchise του Saw ήταν ο αναμφισβήτητος βασιλιάς του σαββατοκύριακου του Halloween με εισπράξεις που συνεχώς αυξάνονταν. Και καμία αμφισβήτηση δεν υπάρχει ούτε για φέτος, ούτε για το 2008, ούτε για το 2009 που θεωρητικά θα σημαδευτεί από την τελευταία εμφάνιση του Billy και των διεστραμμένων ανθρωποπαγίδων. Οπότε αν δεν είσαι φαν ξέρεις τι να περιμένεις, κι αν είσαι ακόμα περισσότερο. Και σε αυτή τη λογική βασίζεται και η προώθηση της Lionsgate, με τρία trailer για τις αίθουσες που αρκούνται γενικά σε μηνύματα τύπου "if it's Halloween, it must be SAW" από τη μια, και με ένα μπαράζ από κλιπάκια που έχουν βγάλει τη μισή 90λεπτη διάρκεια του τέταρτου φιλμ online από την άλλη.

Μετά λοιπόν τις διάφορες εκδοχές του Comicon clip και του Autopsy clip που ήταν αρκετά βίαιο για να αρνηθεί να το προβάλλει το όλο και πιο family-friendly κομιξόφιλο (κατά βάση) συνέδριο, δυο νέα trailer δόθηκαν στη διαδιχτυακή δημοσιότητα δυο βδομάδες πριν την έξοδο της ταινίας στις αίθουσες. Το ένα στο IGN έχει συμπιεσμένη τη σκηνή του πρώτου (απ' ότι κατάλαβα) βασανισμού υπό την εποπτεία του Jigsaw, ενώ το άλλο στην επίσημη σελίδα αποκαλύπτει τη γουρουνομούρα κοκκινοσκουφίτσα της αφίσας. Κι αν έχεις βγάλει κάνα συμπέρασμα απ' όλα αυτά πες το και σε μένα που ακόμα και η επίσημη σύνοψη, ότι κάτι πράκτορες του FBI κάπου μπλέκουν και όλοι οι άλλοι είναι νεκροί αλλά ξαναματεμφανίζονται, με έχει αφήσει μπερδεμένο (λόγω παγερής αδιαφορίας μπορείς να υποθέσεις άνετα). Πάντως, ακολουθώντας το παράδειγμα των πιο ενημερωμένων κινηματογράφοντων, την καταέψαξα την παραγωγή κάνοντας κλικ στα full credits του IMDb και μπορώ να σου πω αποκλειστικά ότι ο Darren Lynn Bousman ήταν στη σκηνοθετική καρέκλα όπως και στα δύο προηγούμενα, ενώ οι original δημιουργοί James Wan και Leigh Whannell έχουν μόνο χρέη executive producer αυτή τη φορά (για να μη τους ξανασκοτώσουν όλους μπας και ησυχάσουν όπως στο περσινό Saw III), πράγμα που σημαίνει ότι πέρασαν καμιά μέρα να πάρουν τα ποσοστά τους και να χαιρετήσουν τους υπόλοιπους, κατά πάσα πιθανότητα.

Με ένα μικρό bang φαίνεται να κλείνει ο κύκλος των παραυπερφυσικών ασιατικών θρίλερ και των αμερικάνικων remake τους, όπως μπορείς να δεις από σήμερα στο Yahoo! Movies. Με αρχή το υμνημένο και καραπετυχημένο γιαπωνέζικο Ringu / Ring (1998), η επέλαση του είδους φτάνει στο τέλος της (όσο ζεις ελπίζεις), ενώ έχει ήδη στερέψει στην πηγή, με την αμερικάνικη εκδοχή του εξίσου εικονικού Gin Gwai / The Eye (2002) των χονγκογκέζων αδερφών Pang. Αδερφών που η απόβασή τους στην Αμερική με το The Messengers (2007) προαναγγέλθηκε ακριβώς ένα χρόνο πριν και κατέληξε να τους ψάχνουν οι ναυαγοσώστες Φλεβάρη μήνα.

Φλεβάρη θα βγει στις αίθουσες τελικά και η παραγωγή των Cruise/Wagner έχοντας ήδη περάσει από τρικυμίες. Τρικυμίες που αν κάθεσαι να διαβάζεις όλες αυτές τις εκδηλώσεις προθέσεων και αρχικές συμφωνίες της βιομηχανίας και τις θυμάσαι κι ένα λεπτό μετά, θα ξέρεις ότι προκάλεσαν μια αλλαγή πλεύσης από Renée Zellweger (που δεν ήταν καν και η πρώτη επιλογή) για πρωταγωνίστρια και Paramount στη διανομή, σε Jessica Alba και Lionsgate αντίστοιχα, την εποχή που ο Υιός και η ατζέντης του είχαν πέσει στη δυσμένεια του Sumner Redstone και άρχιζαν τα θαύματα. Ευτυχώς δεν είχαν κι αυτοί τη φαεινή ιδέα να βάψουν ξανθιά την πιο σέξι θηλυκιά του 2007, για να είναι οφθαλμοφανής και η αναγκαιότητα του remake ως προσαρμογή της ιστορίας στην δυτική κουλτούρα. Και είχαν τη φαεινή ιδέα να προσλάβουν το σκηνοθετικό δίδυμο των Ils (2006) για να απεικονίσει σκηνές σα τη θρυλική "γκόμενα μπαίνει στο ασανσέρ, έχει πίσω έναν αιωρούμενο μισοκέφαλο, ανεβαίνει τους ορόφους και βγαίνει" με τρόπο που να μη προκαλεί το γέλιο της περιγραφής της αλλά να τη κατατάσσει στις πιο τρομαχτικές του τρομοχώρου.

Η σκηνή του ασανσέρ φυσικά θα είναι και στο remake όπως δείχνουν τα ίχνη της στο βίντεο, μαζί με τα πράσινα φίλτρα των Ασιατών και τη δουλειά των Γάλλων David Moreau και Xavier Palud που φαίνεται να βγάζει μάτι κυριολεκτικά και ξανά. Η Τζέσικα όντως θυμίζει κάτι από παρωδία της Sarah Michelle Gellar σε scary movies, δεν έχει κάτι στραβό το μάτι σου και το περίμεναν όλοι (και παίζει και πραγματικά σέξι Parker Posey, όπως και να 'χει). Η ταινία πήγαινε για Δεκέμβριο, τόλμησε να μετακομίσει Οκτώβριο, και αποσύρθηκε διακριτικά όπως και άλλες μπροστά στον βασιλιά Saw. Τον Αύγουστο γίνανε επαναληπτικά γυρίσματα χωρίς τους σκηνοθέτες, επίσημα για να εξομαλύνουν το editing (i.e. για καλό, τελειομανή, σκοπό).

Με ένα σωρό ελπίδες φορτωμένες στην ταινία που ιχνηλατεί, και μετά από μηνών κοψίματα με αλλαγές ύφους και μερικά ανεβοκατεβάσματα στα τιούμπια, κάνει σήμερα πρεμιέρα (αποκλειστικά στη σελίδα που κοιτάς), το trailer για τους Κλέφτες (2007), την καινούρια δουλειά του καταβραβευμένου στο ντεμπούτο του, Μάκη Παπαδημητράτου. Follow up του Τσίου... (2005) που δυο Θεσσαλονίκες πριν είχε ενθουσιάσει ένα σωρό κόσμο (για λόγους που δεν έπιασα) και είχε γυρίσει στην Αθήνα με θερμαϊκές δάφνες FIPRESCI, σεναρίου, και σκηνοθεσίας πρωτοεμφανιζόμενου, οι Κλέφτες, με σαφώς καλύτερα production values, κινούνται στα ίδια κοινωνικά σκοτάδια ενός χαβαλεδιάρικου υπόκοσμου με καλή καρδιά, ακολουθώντας δύο (το μάντεψες) κλέφτες, με σχέδιο για τη μπάζα την καλή, που στραβώνει ολοσχερώς, κι οι εμπνευστές του κινδυνεύουν να χάσουν τη ζωή τους, όταν βρίσκονται αντιμέτωποι με την αλαζονική καταστροφική παράνοια του μαστουρωμένου κεφαλαίου (της Εκάλης).

Και όχι, η ταινία δεν είναι δύο τύποι που μιλάνε στο σκοτάδι, ενώ πετάγονται εικόνες άσχετες με την ιστορία που λένε, όσο κι αν προσπαθεί να σε πείσει γι' αυτό το κρυπτικό της trailer. Είναι θρίλερ τύπου ψυχολογικό στη βάση του, με μπόλικες κωμικές αποφορτίσεις, βασισμένο σ' ένα απ' τα πιο ενδιαφέροντα σενάρια που πέσαν σε τραπέζι φέτος (αν κάνεις την υποχώρηση να πεις ότι πέσαν κι άλλα ενδιαφέροντα), που είναι ενδιαφέρον όχι μόνο για την εξέλιξη της πλοκής και το twist στο τέλος του που έχει διχάσει κόσμο, αλλά και βασικά γιατί ο Παπαδημητράτος έχει την ευτυχία και την ικανότητα να διαχειρίζεται μια ράτσα εντελώς αληθινών κι εντελώς ασυνήθιστων χαρακτήρων, που μιλάνε γλώσσα ντόπια και κανονική, και κάνουν την ταινία του να είναι ελληνική στην πραγματικότητα, κι όχι μόνο στην καταγωγή. Η ταινία θα κάνει την πρεμιέρα της στο φετινό φεστιβάλ Θεσσαλονίκης το Νοέμβρη, και θα βγει στις αίθουσες στις αρχές του Δεκέμβρη. Θεωρητικά, μέχρι τότε θα 'χουμε καταφέρει να φτιάξουμε κι εκείνο το set visit από τότε που είχαμε έρθει κι εμείς στο χώρο σου μαζί τους, οπότε κάνε όρεξη.

Το τελευταίο trailer μεγάλου οσκαρικού χαρτιού, σε μια χρονιά με λίγα φαβορί και πολλούς φερέλπιδες, κυκλοφόρησε πριν λίγο στο Yahoo! Movies. Και χωρίς να μπορείς να πεις ότι μειώνει τις αρκετές και μέχρι τώρα βασισμένες σε καλά κοπανισμένο αέρα πιθανότητες για υποψηφιότητες του φιλμ (ειδικά του Philip Seymour Hoffman), αυτό που καταφέρνει περισσότερο είναι να εκπλήσσει παρουσιάζοντας κάτι προς Afghanistan Gump εκεί που θα περίμενες θανατηφόρα σοβαρό εθνικίστικο δράμα. Αλλά περισσότερα το πρωί που θα συμβουλευτώ και τον ονειροκρίτη μου.

Σκληροπυρηνικός μπάτσος του Λονδίνου παίρνει "δυσμενή" για κωλοχώρι με μηδέν εγκληματικότητα, αλλά με αυξημένο αριθμό φρικωδών "ατυχημάτων". Δικαίως του μπαίνουν ψύλλοι στ' αυτιά περί οργανωμένης πλεκτάνης με μυστηριώδη συμφέροντα ή πρέπει να τον μαζεύουν με την απόχη; Προτού απαντήσεις, περίμενε να δεις από τι αποτελείται το αστυνομικό Τμήμα του Σάντφορντ...Παντελώς άγνωστοι στο ελληνικό κοινό (η τηλεοπτική τους σειρά Spaced ουδέποτε προβλήθηκε στη χώρα μας, ενώ το φιλμικό τους ντεμπούτο Shaun of the Dead (2004) καταδικάστηκε να κάνει πρεμιέρα στο βίντεο), οι Simon Pegg και Nick Frost αποτελούν όχι απλά ένα από τα καλύτερα ερμηνευτικά δίδυμα που είδαμε ποτέ στο είδος της κωμωδίας, αλλά και τη νέα μεγάλη ελπίδα μιας παράδοσης δεκαετιών που δε λέει να σβήσει στη Μεγάλη Βρετανία. Αν προσπαθήσεις να τους περιγράψεις, μάλλον δε θα βρεις τις σωστές λέξεις. Μετεξέλιξη μιας "ούφο" γενιάς που τράφηκε από απάθεια, καταναλωτική υπεροψία και ψίχουλα pop trivia (βλέπε τη συντριπτική πλειοψηφία των thirtysomething του σήμερα), σαφείς απόγονοι της παρέας των Python, οι Pegg και Frost είναι τα απόλυτα σύμβολα για το slacker ξεχαρβάλωμα του κωμικού timing. Από την ίδια "χύτρα" ξεβράστηκε και ο μόνιμος συνεργάτης τους στα σενάρια και τη σκηνοθεσία, Edgar Wright, στον οποίο πρέπει να λαχαίνει ο κλήρος εκείνου που επιβάλλει την τάξη στο όλο μπάχαλο. Μαέστρος στην ενορχήστρωση πλείστων όσων στοιχείων, από το σπλάτερ, τις σατυρικές αναφορές, τα καρα-ψαγμένα λεκτικά αστεία, το κοφτερό μοντάζ κατηγορίας μπλοκμπαστερικής αμερικανιάς, το αγκαθακριστικό whodunit της πλοκής, αλλά και τον κυνισμό που συνθλίβει οτιδήποτε εθνικιστικό, ο Wright στρώνει το έδαφος στους πρωταγωνιστές του για να δώσουν τα σόλο τους και να εγκαταλείψουν την οθόνη αφήνοντας πίσω τους μονάχα εξαντλημένους από τα γέλια θεατές. Κάνε πως τολμάς ν’ απαριθμήσεις τις σκηνές ανθολογίας μετά το τέλος της ταινίας. Κανονικός άθλος!

Δεν είναι, όμως, μονάχα το εξοντωτικό χάχανο η αιτία για την οποία δεν θα έπρεπε να χάσεις το Καυτοί και Άσφαιροι(!). Πίσω από όλη αυτή την καλομελετημένη κατασκευή που επιδεικνύει τη γλώσσα της (και μερικά δάχτυλα...) με αρτιότητα προς την απέναντι όχθη του Ατλαντικού, υπάρχει μια διάσταση σοβαρότητας που βλέπει τους χαρακτήρες των Pegg και Frost με στοργή, επιχειρώντας να τους εξιλεώσει από τις κακοτοπιές της καθημερινότητάς τους, τα κληρονομικά στερεότυπα του βίου... αβίωτου που χαρακτηρίζει τις προσωπικές τους σχέσεις και τα τραύματα της μη συντροφικότητας, τα οποία αρνούνται πεισματικά να πνιγούν μέσα στα λίτρα των άπειρων pints. Αφού το συνειδητοποιήσεις κι αυτό, θα μπορέσεις να μπεις στο νόημα της αληθινής μαγκιάς τούτης της ταινίας. Bring the noise, mate!

Το Hairspray (2007) άνοιξε κατακαλόκαιρο στην Αμερική, και παίζει ακόμα έχοντας μαζέψει $120 εκατομμύρια. Και όλη αυτή την (όχι άδικη) χρονίζουσα φασαρία για το πόσο κουνιστά είναι τα μιούζικαλ την ξεφορτώνεται σα να μην υπήρχε, με μια καταγκέι δημιουργική ομάδα που πουδράρει ένα αποτέλεσμα απλά παραδοσιακά καταδιασκεδαστικό.Το φαινόμενο είναι τόσο σπάνιο λοιπόν που εγώ σηκώνω τα χέρια ψηλά και θα πρέπει να ρωτήσεις τη μάνα σου αν ξέρει τίποτα να το συγκρίνει. Αλλά κι αυτό χλωμό, εκτός αν είναι και φαν του John Waters, στο πέρασμα του οποίου στο (σχετικό) mainstream με το ομώνυμο φιλμ του '88, μέσω του ομώνυμου μιούζικαλ που παίζει εδώ και μια πενταετία στο Broadway, βασίστηκε η παραγωγή (σε σπειροειδή δρόμο που είχαν ήδη ακολουθήσει το Little Shop of Horrors και οι Producers). Και είναι αυτή η λαμπρή αντισυμβατικότητα του Waters νερωμένη για το μεγάλο κοινό σταδιακά και περισσότερο σε κάθε απόδοση, μαζί με τις συνθέσεις του Marc Shaiman που "έγραψε" αντίστοιχα και στο South Park: Bigger Longer & Uncut (1999), τα θεμέλια που αντέχουν να χοροπηδάει πάνω τους ο John Travolta in drag. Αφού άμα κοίταζες το παρελθόν σκηνοθέτη και σεναριογράφου θα 'βλεπες κυρίως λόγους να προτιμήσεις ακόμα και τον Eddie Murphy (ξαναμανά) in drag.

Έτσι, μπορεί να μην ελπίζεις σε πολλές σκηνές όπως αυτή της αρχής με τη χοντρούλα πιτσιρίκα πρωταγωνίστρια να χαιρετά, όπως κάθε μέρα, τον φιλικό επιδειξία της γειτονιάς της (στο πρόσωπο όχι κανενός άλλου άλλα του Waters φυσικά) τραγουδώντας στο δρόμο προς το σχολείο, όμως το κέφι της συνεχίζεται μέχρι το φινάλε που είναι απογειωτικό όπως θα 'πρεπε και κόντρα σε ότι έχεις συνηθίσει. Στο ενδιάμεσο, σοφά ή αθέλητα, ο Adam Shankman έχει φροντίσει να αποφύγει τα βιντεοκλιπίστικα αφήνοντας τα άρτια χορευτικά του να χορεύουν μόνα τους, τα τραγούδια να σε κοπανάνε το ένα μετά το άλλο χωρίς να ψάχνεις να κρυφτείς πίσω από κανένα διάλογο χωρίς ρυθμό, τον Travolta να δίνει στο ρόλο του ανθρώπινη ποιότητα κάτω από ένα τόνο makeup και προσθετικά (και να λαχανιάζει από τη πρώτη νότα βέβαια), και την Michelle Pfeiffer και τον James Marsden να κλέβουν τη παράσταση σε δεύτερους ρόλους (με τη θεία να έχει και ψιλοκαβούρικο τραγούδι αντίπαλο). There you have it, η φιλοσοφική λίθος του είδους παραψάχτηκε και μετά από αμέτρητες απύθμενες προσπάθειες, άμα ακούς τραγούδι να βγαίνεις. Χωρίς να αισθάνεσαι ότι είσαι σε καμιά ντουλάπα.